[Sunnysunnysunny]

గమనిక: ఈ కథ పూర్తిగా ఊహాజనితం. సమాజంలోని ఒక పవిత్రమైన బంధాన్ని, భావోద్వేగాలను ప్రతిబింబించడానికి రాసినది మాత్రమే. ఇందులో ఉన్న పాత్రలు, సన్నివేశాలు ఎవరినీ ఉద్దేశించినవి కావు మరియు ఎవరి మనోభావాలను దెబ్బతీయడానికి ఉద్దేశించినవి కావు.

జీవితం మనల్ని ఎప్పుడు, ఏ మలుపులో నిలబెడుతుందో ఎవరూ ఊహించలేరు. కొన్నిసార్లు మనం అమితంగా ప్రేమించే వ్యక్తులే మనకు అబద్ధాల ప్రపంచాన్ని చూపిస్తారు, మరికొన్నిసార్లు మనం తీవ్రంగా ద్వేషించే వ్యక్తులే మన జీవితానికి అసలైన గమ్యస్థానాలు అవుతారు. విజయ్ జీవితం కూడా సరిగ్గా అలాంటి ఒక తుఫానులోనే చిక్కుకుంది.

కళ్లముందే కన్నతండ్రి ఆఖరి శ్వాస విడుస్తూ చెప్పిన ఆ ఒక్క మాట... విజయ్ ప్రపంచాన్ని తలకిందులు చేసింది. 24 ఏళ్లుగా గుండెల్లో దాచుకున్న ద్వేషం ఒక్కసారిగా కరిగిపోయి, ఆ స్థానంలో ఒక తెలియని ఆరాటం మొదలైంది. "అమ్మ"... ఇన్నాళ్లూ తను పరాయిదానిగా భావించిన ఆ స్త్రీ, ఇప్పుడు తన అన్వేషణకు ఆఖరి కేంద్రమైంది. ఆమె అసలు రూపం ఏంటి? ఆమె ఎక్కడుంది? అనే ప్రశ్నలతో విజయ్ మనసు పరుగులుపెట్టబోతుంది.
కానీ విధి చాలా విచిత్రమైనది విజయ్‌కి ఒక అపరిచిత స్త్రీ పరిచయమైంది. మొదటి చూపులోనే ఆమె కళ్లలోని శూన్యం విజయ్ మనసును తాకింది. లోకం గమనించని, సమాజం ఒప్పుకోని ఒక వింతైన ఆకర్షణ వారిద్దరినీ దగ్గర చేసింది. ఆ పరిచయం కాస్తా గాఢమైన స్నేహంగా, ఆపై తట్టుకోలేనంత తీవ్రమైన ప్రేమగా మారిపోయింది. ఒకరి శ్వాసలో మరొకరు లీనమై, శారీరక బంధంతో ఒక్కటయ్యేంతలా ఆ ప్రేమ వారిని ముంచెత్తింది.
అయితే, ఆ ప్రేమ సాగరంలో మునిగి తేలుతున్న విజయ్‌కి... తాము పంచుకున్న ప్రతి ముద్దు వెనుక, ప్రతి కౌగిలింత వెనుక కాలం దాచిన ఒక భయంకరమైన నిజం వేచి ఉందనే విషయం తెలియదు. ఏ బంధాన్ని అయితే సమాజం పవిత్రమైనదిగా భావిస్తుందో, ఏ బంధాన్ని వెతుకుతూ తను ఈ నగరానికి వచ్చాడో... సరిగ్గా అదే బంధం తన ప్రేమ రూపంలో ముందు నిలబడినప్పుడు ఆ ఇద్దరి మనసులు తట్టుకోగలవా?
ఇది కేవలం ఒక అన్వేషణ కాదు... ఆరాటానికి, ఆవేదనకు మరియు సమాజం అంగీకరించని ఒక విభిన్నమైన ప్రేమకు మధ్య జరిగే అంతర్మథనం!

[Sunnysunnysunny]

https://xossipy.com/thread-73637.html

రచయిత గారు

ఇంతకు ముందే ఈ కథను పోస్టు చేశారు

మళ్ళీ ఎందుకు పెడుతున్నారు.

సరిత్ గారు క్షమించండి నేను కొత్త కధ గురించి  మొదలుపెట్టాను , ఆ రోజు అనుకోకుండా నా పాత కధ ని పోస్ట్ చేశాను.. నేను నేమ్ చేంజ్ చేసి కొత్త కధ ని మొదలుపెడతాను. థాంక్ యు

[Sunnysunnysunny]

మొదటి అడుగు :- 

ఆసుపత్రి కారిడార్‌లోని ఆ నిశ్శబ్దం నన్ను మింగేస్తున్నట్టుంది. క్లోరోఫామ్ వాసన, ఐసీయూ మిషన్ల బీప్ శబ్దాల మధ్య నా గుండె వేగం పెరుగుతోంది. సరిగ్గా మునుపటి రోజే గుండెపోటుకు గురైన మా నాన్న లోపల చావుబతుకుల మధ్య పోరాడుతున్నారు. నా పక్కనే కూర్చున్న నానమ్మ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. ఆమె కన్నీళ్లను చూసే ధైర్యం లేక, అలాగని లోపలికి వెళ్లి నాన్నను కాపాడుకునే శక్తి లేక నిస్సహాయంగా శూన్యంలోకి చూస్తూ కూర్చున్నాను. కాలం స్తంభించిపోయినట్లు అనిపించిన ఆ పదిహేను నిమిషాల తర్వాత... ఐసీయూ తలుపులు తెరుచుకున్నాయి.

డాక్టర్ గబగబా బయటకు వచ్చి, "ఇక్కడ విజయ్ ఎవరు? నువ్వు త్వరగా లోపలికి రా!" అన్నారు ఆందోళనగా.

"నేనే సార్... నేనే విజయ్‌ని..." నా గొంతు వణికింది.

"త్వరగా వెళ్లు, మీ నాన్న నీతో ఏదో మాట్లాడాలని తపించిపోతున్నారు."

నేను లోపలికి అడుగుపెట్టాను. అక్కడ బెడ్‌పై ఉన్న నాన్నను చూడగానే నా కళ్లల్లో కన్నీళ్లు సుడులు తిరిగాయి. ఎప్పుడూ గంభీరంగా ఉండే మనిషి, ఇప్పుడు ప్రాణాల కోసం కొట్టుమిట్టాడుతున్నారు. నేను పరుగున వెళ్లి ఆయన చల్లబడుతున్న చేతులను నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.

"నాన్న... చింతించకండి. మీకు ఏమీ కాదు. అంతా బాగుంటుంది నాన్న..." నన్ను నేను ఓదార్చుకుంటూ ఆయనకు ధైర్యం చెప్పాలని చూశాను.

కానీ నాన్న ముఖంలో అలసట, కళ్లలో ఏదో అపరాధభావం కనిపించాయి. "లేదు విజయ్... నాకు తెలుసు, ఇక ఏమీ బాగుండదు. నా సమయం అయిపోయింది," ఆయన గొంతులో జీవం తగ్గిపోతోంది.

నేను - (ఏడుస్తూ) లేదు, మీకు ఏమీ కాదు... నేను ఏం కనివ్వను నాన్న అలా మాట్లాడకండి...

నాన్న గొంతులో ప్రాణం లేదు...

నాన్న - నేను నిన్ను వేరే పని మీద పిలిచాను...

నేను - నాన్న, చెప్పండి...

నాన్న - నువ్వు వెళ్లి మీ అమ్మను కలువు... ఆమె ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉందో నాకు తెలియదు... కానీ నిన్ను చూశాక ఆమె తప్పకుండా సంతోషిస్తుంది విజయ్...

ఒక్క సెకను నేను అసలు ఏం విన్నానో నమ్మలేకపోయాను..

నేను- ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఒక్కక్షణం ఆగినట్లయింది. "కానీ నాన్న... అమ్మ ఇల్లు వదిలి వెళ్లిపోయి 24 ఏళ్లు దాటిపోయింది. ఆమెకు అసలు నా ముఖం కూడా గుర్తుండదు కదా!"

నాన్న- ఆయన కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి. గట్టిగా దగ్గుతూనే, "గుర్తుంటుంది... అమ్మ అమ్మే కదా విజయ్ , ఆమె నిన్ను తప్పకుండా గుర్తుపడుతుంది. నాకు మాట ఇవ్వు నాయనా... నువ్వు ఆమెను కలవడానికి వెళ్తావని నాకు మాట ఇవ్వు..." ఆయన చేతులు వణకసాగాయి.

పుట్టినప్పటి నుండి ఏ స్త్రీని తలచుకుంటే నా మనసు ద్వేషంతో రగిలిపోయేదో, ఏ అమ్మ అయితే నన్ను వదిలేసి వెళ్లిపోయిందని పగ పెంచుకున్నానో... ఈ రోజు నా తండ్రి తన చివరి క్షణాల్లో అదే అమ్మను కలవమని అడుగుతున్నారు. నాన్న చివరి కోరికను కాదనలేక, "సరే నాన్న... నేను తప్పకుండా వెళ్తాను, మీకు మాట ఇస్తున్నాను," అన్నాను.

నాన్న- ఆయన ముఖంలో చిన్న ఉపశమనం. నాకు నీ గురించి చాలా గర్వంగా ఉంది... నువ్వు మంచి బిడ్డవి... జాగ్రత్తగా ఉండు నాయనా... నీ నానమ్మను కూడా జాగ్రత్తగా చూసుకో.

నేను గట్టిగా ఏడవడం మొదలుపెట్టాను...

నేను, "అవును నాన్న, వెళ్తాను" అని చెప్పాను.

అదే నాన్న మాట్లాడిన చివరి మాటలు. ఆ తర్వాత ఆయన ఊపిరి తీసుకోవడానికి చాలా కష్టపడ్డారు. నేను భయంతో గట్టిగా కేకలు వేస్తూ డాక్టర్‌ని పిలిచాను. డాక్టర్ నన్ను బలవంతంగా బయటకు పంపించేశారు.

బయట బెంచీ మీద కూర్చుని పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తున్నాను. నానమ్మ లోపల ఏమైందని అడుగుతున్నా నా నోటి వెంట మాట రాలేదు. సరిగ్గా ఐదు నిమిషాల తర్వాత డాక్టర్ తల దించుకుని బయటకు వచ్చారు. "క్షమించండి... మేము మీ నాన్నగారిని కాపాడలేకపోయాము."

ఆ ఒక్క మాటతో నా కాళ్ళ కింద భూమి కుంగిపోయింది... ఇలా జరుగుతుందని నాకు తెలుసు... అయినా... ఇది నాకు తీరని విషాదం అని నానమ్మ చెప్పింది... ఇది విన్న తర్వాత ఇద్దరం వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాము..

కొంతసేపటికి మా బంధువులు కూడా అక్కడికి చేరుకున్నారు...

కొన్ని గంటల తర్వాత...

నాన్నగారి అంత్యక్రియలు జరుగుతున్నాయి... నా కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు ఇంకా కారుతూనే ఉన్నాయి... కానీ నా మనసులో మరో ప్రశ్న కూడా మెదులుతోంది, అసలు ఆయన ఎప్పుడూ చెడుగా మాట్లాడే ఆ స్త్రీని కలవమని నన్ను హఠాత్తుగా ఎందుకు అడిగారు... అసలు కారణం ఏమై ఉంటుంది...? అలాగైతే, ఈ రోజుకు ముందు నన్ను కలవమని ఎందుకు అడగలేదు... కానీ ఇప్పుడు అకస్మాత్తుగా... అదీ తన చివరి క్షణాల్లో... ఈ ప్రశ్న చాలా పెద్దదిగా ఉంది... సరే, నాన్నగారి అంత్యక్రియలు జరిగాయి...

బంధువులందరూ, నేను, మా నానమ్మ, ఇప్పుడు మేమందరం మా మా ఇళ్లకు వెళ్లిపోయాము...

మా ఇంట్లో ఇప్పుడు నేను, నానమ్మ మాత్రమే మిగిలాము... ఇప్పుడు నేను కూడా ఉద్యోగం కోసం నగరానికి వెళ్లాలి... నానమ్మ ఇప్పుడు ఒంటరిగా ఉండబోతుంది ఇక్కడ...

కానీ నా ముందు ఒక పెద్ద పని ఉంది... అదేంటంటే అమ్మను కలిసి, నాన్న గురించి చెప్పి, ఆ తర్వాత ఉద్యోగం సంపాదించడానికి వెళ్ళిపోవడం... అందుకే నేను అత్తయ్యను కూడా ఏ ఇబ్బంది లేకుండా నానమ్మతో ఉండేందుకు కొన్ని రోజుల పాటు ఇంటికి పిలిచాను...

మా అమ్మ ఎలా ఉంటుందో, ఏం చేస్తుందో... ఇప్పుడు ఏ నగరంలో ఉంటుందో, ఎవరితో ఉంటుందో నాకు అస్సలు తెలియదు... ముందు తెలుసుకోవాలి అని నానమ్మ దగ్గర కూర్చున్న ఇంకా ముందు నేను మొదటి పని మొదలుపెట్టాను... నాన్న చనిపోయేముందు నాతో ఏం చెప్పారో నేను నానమ్మకు చెప్పాను...

నేను- నానమ్మ, ఆయన ఎప్పుడూ ద్వేషించే ఒక స్త్రీని కలవమని నన్ను అకస్మాత్తుగా ఎందుకు అడుగుతున్నాడో నాకు కూడా అర్థం కాలేదు అది కూడా అతని చివరి క్షణంలో...

నానమ్మ- నానమ్మదీర్ఘంగా నిట్టూర్చింది. ఆమె కళ్లల్లో పాత గాయాలు కదిలాయి. లేదు నాన్న... నీకు నిజం చెప్పే రోజు వచ్చింది. అది చాలా పెద్ద కథ నాన్న... ఇప్పుడు నీకు ఎలా చెప్పాలో తెలియడం లేదు...

నేను- తాతయ్య, నాన్న చెప్పినట్టు అమ్మ నిజంగా అంత చెడ్డదా నానమ్మ నిజం చెప్పు...

నానమ్మ గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుని- లేదు నాన్న, ఆమె చెడ్డ స్త్రీ కాదు... చెడ్డవాడు మీ నాన్న... ఆ మాట నా గుండెకు ఈటెలా గుచ్చుకుంది.

25 సంవత్సరాల క్రితం మీ తాతగారికి ఒక మంచి స్నేహితుడు ఉండేవాడు... అతని కూతురు భావన కూడా పెళ్లి వయసులో ఉంది... మీ తాతగారు తన స్నేహితుడితో, "మీ కూతురికి మా అబ్బాయికి ఇచ్చి పెళ్లి చేయండి" అని చెప్పారు...

భావన తండ్రికి మీ నాన్న రాజేష్ ఎప్పుడూ తాగుబోతు అని తెలుసు... అతను ఒక బయట జూలాయిగా తిరిగే అతను అని కూడా తెలుసు. మీ నాన్నకు తాగుడు, జూదం, వ్యభిచారం లాంటి అన్ని చెడు అలవాట్లు ఉన్నాయి... అందుకే అతను మొదట ఒప్పుకోలేదు... కానీ మీ తాతగారు పెళ్లి తర్వాత అతను మారతాడని చెప్పారు.

భావన తండ్రి మొదట ఒప్పుకోలేదు... కానీ అతను మీ తాతగారిని చాలా గౌరవించేవాడు... అందుకే పెళ్లి తర్వాత తన కొడుకుని సరైన దారిలో పెడతానని ఆయన హామీ ఇచ్చాడు.

భావన కి , మీ నాన్నగారికి పెళ్ళయిన తర్వాత కూడా, మీ నాన్నగారు అవే చేష్టలు కొనసాగించారు... ఆయన ప్రతిరోజూ తాగి ఇంటికి వచ్చేవారు... తన భార్యను కొట్టేవారు, మాతో కూడా గొడవపడేవారు... ఆయన ఈ అలవాటు రోజురోజుకీ పెరిగిపోతూ ఉండేది... చాలాసార్లు ఆమె ఇల్లు వదిలి వాళ్ళ పుట్టింటికి వెళ్ళిపోయేది... దీని కారణంగా, భావన వాళ్ళ నాన్నగారికి, మీ తాతగారికి మధ్య మనస్పర్థలు కూడా పెరుగుతూ వచ్చాయి.

ఇది నువ్వు పుట్టిన సమయం... అప్పుడు నీకు బహుశా ఆరు ఏడు నెలల వయసు ఉంటుంది... ఆ సమయంలో మీ నాన్న బయట ఒక అమ్మాయితో అక్రమ సంబంధం పెట్టుకున్నాడని మీ అమ్మకు తెలిసింది... ఆ రోజు ప్రశ్నించినందుకు భావనను చావబాదాడు. ఆ రోజు మీ అమ్మ, నాన్నల మధ్య పెద్ద గొడవ జరిగింది...ఇప్పుడు విషయం చాలా ముదిరిపోయింది... అందుకే ఆ రోజు మొదటిసారిగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కూడా ఇంటికి వచ్చారు... భావన తండ్రి తన కూతురిని, మనవడిని ఎప్పటికీ తనతోనే ఉంచుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు... కానీ మీ తాతగారు తనకి తెలిసిన జడ్జ్ మరియు న్యాయవాదుల సహాయంతో నువ్వు ఇంట్లోనే ఉండాలని కోరుకున్నాడు... చాలా కోర్టు మరియు న్యాయపరమైన విచారణల తర్వాత, నువ్వు మీ నాన్నతోనే ఉంటావని నిర్ణయించారు..

కన్నబిడ్డవైన నిన్ను భావన కి  దక్కకుండా మీ నాన్న, తాతగారు లాక్కున్నారు. ఆ రోజు మీ అమ్మ చాలా ఏడ్చింది.. ఆ రోజు కన్నపేగును వదిలేసిన బాధతో నీ అమ్మ ఎంత ఏడ్చిందో నాకు ఇప్పటికీ గుర్తుంది.

అందుకే మీ తాతగారు మీ అమ్మ ప్రతి చిన్న విషయానికి గొడవపడే ఒక కలహప్రియురాలని నీ ముందు చెప్పారు. అలా నువ్వు మీ నాన్న మంచివాడని, మీ అమ్మ చెడ్డదని భావించాలని... నువ్వు పెద్దయ్యాక మీ అమ్మ మీద అసహ్యం పెంచుకోవాలని, ఆమె ఒక మనసు లేని కన్నతల్లి అని మీ నాన్న, తాతగారు నీకు అబద్ధాలు చెప్పారు..."

నానమ్మమాటలు వింటుంటే నా కళ్ల ముందు చీకటి కమ్మింది. ఇన్నాళ్లూ నేను దేవుడిలా పూజించిన తండ్రి నా కళ్లకు అబద్ధాల పొరలు కప్పాడా? నేను ప్రాణంగా ద్వేషించిన నా కన్నతల్లి... అన్ని నిందలు మోస్తూ, కన్నీళ్లతో ఇల్లు వదిలి వెళ్లిన అభాగ్యురాలా? నాన్న తన చివరి క్షణాల్లో పశ్చాత్తాపంతోనే నన్ను అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లమన్నారని అప్పుడు నాకు అర్థమైంది.

ఇప్పుడు నేను ఇంతకంటే ఎక్కువ చెప్పలేను నాయనా... ఆ అమ్మాయికి ఇప్పటికి పెళ్ళైపోయి ఉంటుందని చెప్పగలను... ఆమె మంచి కుటుంబం నుండి వచ్చింది. ఇప్పటికి ఎవరో ఒకరు ఆమెను వాళ్ళ జీవితం లోకి ఆహ్వానిచ్చి  ఉంటారు. ఇప్పుడు ఆమె తన భర్త ఇంకా పిల్లలతో మంచిగా ఉంటుంది అని అనుకుంటున్నా..

ఇప్పుడు నీకు కావాలంటే, నువ్వు వెళ్లి మీ అమ్మని కలువు...

నానమ్మ ఇదంతా నాకు చెప్పింది, నేను ఇంటి నుండి బయటకు వచ్చాను... ఇప్పటివరకు నాలో మా అమ్మ పట్ల ద్వేషం మాత్రమే పెరిగిందని తలచుకుని నిరాశపడ్డాను... కానీ మా అమ్మ నిజంగా అంత చెడ్డదేమీ కాదు...

ఇక ఎలాగైనా సరే నేను వెళ్లి మా అమ్మని కలువాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

నానమ్మచెప్పిన నిజాలు విన్న తర్వాత నా మనసు నిలకడగా లేదు. ఇన్నాళ్లూ నా గుండెల్లో ఒక ముల్లులా గుచ్చుకున్న ద్వేషం, ఇప్పుడు తల్లిపై అపారమైన ప్రేమగా, పశ్చాత్తాపంగా మారిపోయింది. నేను ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి అమ్మ గురించి విన్నవన్నీ అబద్ధాలే అని తెలిశాక నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేకపోయాను. నాకు ఎలాగైనా వెళ్లి మా అమ్మను చూడాలి... ఆమెను గట్టిగా హత్తుకోవాలి. నేను చాలా కాలం క్రితమే ఇంజనీరింగ్ పూర్తి చేసి, ఉద్యోగం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. కానీ ఇప్పుడు ఉద్యోగం కంటే నా కన్నతల్లిని కలుసుకోవడమే నా జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైన పనిగా అనిపించింది. ముందు అమ్మను కలిసి, ఆ తర్వాతే నా కెరీర్ గురించి ఆలోచించాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను.

పాత ఫోటోలు చూపించమని నానమ్మని అడిగాను... కానీ, 24 ఏళ్లుగా నేను కన్నతల్లి ముఖాన్ని కూడా చూడలేదు. అసలు నా అమ్మ ఎలా ఉంటుంది? నాన్న, తాతయ్య కలిసి ఇప్పటివరకు అమ్మ ఒక్క ఫోటో కూడా నా కంట పడకుండా దాచేశారు. నా ఆరాటాన్ని గమనించిన నానమ్మతన గదిలోకి వెళ్లి, లోపల ఎక్కడో దాచిన ఒక పాత ఇనుప పెట్టె తాళం చెవిని నా చేతిలో పెట్టింది. "నువ్వే తెరిచి చూసుకో నాయనా... నేను చాలా అలసిపోయాను, కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటాను," అంటూ మంచంపై వాలింది.

నేను వణుకుతున్న చేతులతో ఆ పాత పెట్టె తాళం తీశాను. పెట్టె మూత తెరుస్తుంటే వచ్చిన కిర్రుమనే శబ్దం నా గుండెల్లో ఏదో అలజడిని రేపింది. లోపల దుమ్ము పట్టిన ఒక పాత ఫోటో ఆల్బమ్ కనిపించింది.... నేను ఆ ఆల్బమ్ తెరిచి చూడగా, అందులో తాతయ్య, నాన్న, అమ్మమ్మల పాత ఫోటోలు కూడా ఉన్నాయి... చాలా సేపు చూసిన తర్వాత, నేను చివరి కొన్ని ఫోటోలు చూడటం మొదలుపెట్టాను... అప్పుడు ఆమె కనిపించింది... 

మా అమ్మ... 

ఆమె ఫోటో, ఆమె మరియు నాన్న పెళ్లి చేసుకుంటున్నప్పటిది... చూడటానికి మంచి శరీర సౌష్టవం ఉన్న ఒక అమ్మాయి కనిపించింది... ఆమె... తెల్లగా... చక్కటి దేహంతో... ఎర్ర చీర కట్టుకుని... బాగా మేకప్ వేసుకున్న ఒక అమ్మాయి... నేను ఆ ఫోటోనే చూస్తూ ఉండిపోయాను... ఈమె మా అమ్మ అని నేను నమ్మలేకపోయాను... ఆమె దేవదూతలా చాలా అందంగా ఉంది... ఆమె మంత్రముగ్ధులను చేసే కళ్ళు... ఆమె చక్కటి శరీరం... తెల్లని ఛాయ... కానీ ఆ సమయంలో మా అమ్మ పట్ల నాకు ఎటువంటి వేరే భావాలు లేవు... ఈమెనా నేను ఇన్నాళ్లూ ద్వేషించిన 'చెడ్డ స్త్రీ' అని నాపై నాకే అసహ్యం వేసింది. ఆ అందమైన కళ్లల్లో భవిష్యత్తు గురించి ఎన్నో ఆశలు కనిపించాయి. ఆమె ఫోటో చూస్తుంటే నా కళ్ల నుండి కన్నీళ్లు ఆల్బమ్ మీద పడ్డాయి. కానీ, ఆ ఆల్బమ్‌లో అమ్మ ఫోటోలు రెండే రెండు ఉన్నాయి., 

అవి కూడా పెళ్లి రోజువి మాత్రమే. బహుశా ఆ తర్వాత ఆమెను ఈ ఇంట్లో నవ్వ నివ్వలేదేమో!... ఆల్బమ్ పక్కన పెట్టి, పెట్టెలో ఇంకా ఏమున్నాయా అని వెతుకుతుండగా కింద కొన్ని బట్టలు తగిలాయి. వాటిని ఒక్కొక్కటిగా బయటకు తీస్తుండగా... నా చేతుల్లోకి ఒక ఎర్రటి పట్టుచీర వచ్చింది. కాలం గడిచినా దాని రంగు ఇంకా వెలిసిపోలేదు. ఫోటోలో అమ్మ కట్టుకున్న చీర ఇదేనని నాకు వెంటనే అర్థమైంది. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. తట్టుకోలేక గట్టిగా "నానమ్మ... నానమ్మ... త్వరగా ఇక్కడికి రా!" అని కేకలు వేశాను.

నానమ్మ- గదిలో నుండి నీరసంగా నడుచుకుంటూ వచ్చింది. "ఏంటి నాయనా... నన్ను కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోనివ్వవు, ఎందుకంత కంగారు?" అంది.

నానమ్మ లోపలికి వచ్చింది...

నానమ్మ- ఏమైంది చెప్పు...

నేను- ఒక్కసారి ఇలా చూడు నానమ్మ... ఇది అమ్మ చీరేనా? ఆమె పెళ్లిలో కట్టుకున్నదా?" చీరను చూపిస్తూ అడిగాను.

నానమ్మ-  నానమ్మ కళ్లు చెమర్చాయి. ఆ చీరను తడుముతూ, "అవును బాబూ... ఇదే భావన పెళ్లి చీర. ఒకటి చెయ్యి నాయనా... నువ్వు ఆమెను కలవడానికి వెళ్ళినప్పుడు, ఈ చీరను ఆమెకు గుర్తుగా ఇచ్చేయ్ సరేనా... ఇది ఆమె సొంతం," అంది భారంగా.

నేను- సరే నానమ్మ... తప్పకుండా ఇస్తాను," అన్నాను. నా మనసంతా ఏదో తెలియని సంతోషంతో, ఉద్వేగంతో నిండిపోయింది...

నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది.... కానీ అసలు సమస్య గుర్తొచ్చి, "నానమ్మ... కానీ అమ్మ ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉంటుంది? ఆమె అడ్రస్ ఏంటి?" అని అడిగాను....

నానమ్మ - నాకు తెలియదు బాబూ.. కానీ వాళ్ళ నాన్న ముంబైలో ఉండేవాడు... బహుశా ఆయనే ఆమెను అక్కడికి తీసుకెళ్లి ఉంటాడు... నాకు పూర్తి వివరాలు తెలియవు .. ఆ గొడవల తర్వాత ఆయనే ఆమెను ముంబై తీసుకెళ్లిపోయి ఉంటారు. నువ్వు అక్కడికే వెళ్లి వెతకాలి," అంటూ అప్పట్లో గుర్తున్న కొన్ని పాత వివరాలను, చిరునామాను నా చేతిలో పెట్టింది....

చివరికి అమ్మను చేరుకునే మార్గం దొరికింది! ముంబై... చాలా పెద్ద నగరం. కానీ నా కన్నపేగును వెతకడానికి ఆ నగరం ఎంత పెద్దదైనా సరే నేను వెనకడుగు వేయను. మరుసటి రోజు ప్రయాణానికి కావలసిన డబ్బు సర్దుకోవాలి. అందుకే నా సామాన్లన్నీ ఈరోజే సర్దేసుకున్నాను. ఆ పెట్టెలోని అమ్మ ఎర్రటి చీరను, ఆ రెండు ఫోటోలను జాగ్రత్తగా నా బ్యాగ్‌లో దాచుకున్నాను.... ఎందుకంటే అమ్మని కలిసి ఉద్యోగం వెతుక్కోవాలని అనుకున్నాను ఆ ఫోటోలు అయిన నాకు అమ్మ జ్ఞాపకంగా పెట్టుకోవాలి అనుకున్న ..

ముందు ముంబై వెళ్లి అమ్మను కలవాలి. ఆ తర్వాతే అక్కడే ఏదో ఒక పెద్ద సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో ఉద్యోగం వెతుక్కోవాలి. ఒకవేళ ఇంట్లో ఇంకేమైనా వస్తువులు అవసరమైతే, మళ్లీ వచ్చి తెచ్చుకోవచ్చు... కానీ ఇప్పుడు మాత్రం నా కళ్ల ముందు కేవలం ముంబై రైలు, ఆ రైలు చివర నన్ను చూసి కన్నీళ్లతో ఎదురుచూసే నా అమ్మ ముఖం మాత్రమే కనిపిస్తున్నాయి.

పడుకున్నాను... రాత్రంతా నిద్రపట్టలేదు  అమ్మని కలవాలనుకున్నాను... ఆమె ఫోటో చూసినప్పటి నుండి నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు.. రేపటి సూర్యుడి కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను... ఆలోచిస్తూ ఎప్పుడు నిద్రపోయానో కూడా నాకు తెలియలేదు.

రేపు ఉదయాన్నే నా జీవితంలో ఒక కొత్త ప్రయాణం మొదలుకాబోతోంది... అది అబద్ధాల నుండి నిజం వైపు, ద్వేషం నుండి అమ్మ ప్రేమ వైపు సాగే ప్రయాణం!

[Sunnysunnysunny]

కథ బాగుంది అక్కడక్కడ అక్షర దోషాలు ఉన్నాయి గమనించి పోస్ట్ చేయ



నా ఊహల్లో భావన

తెలియచేసినందుకు ధన్యవాదాలు, తరువాత అప్డేట్ నుండి జాగ్రత్త వహిస్తాను.

[Sunnysunnysunny]

ముంబై వీధులు... మోడువారిన కన్నపేగు!

ఉదయం ఏడు గంటలయింది. అప్పటికే నా నిద్ర కరవైపోయింది. మనసంతా ముంబై ప్రయాణం మీదే ఉంది. త్వరత్వరగా స్నానం ముగించి, కాస్తో కూస్తో తిన్నాననిపించి, నానమ్మ  దగ్గరికి వెళ్లాను. ఆమె పాదాలకు నమస్కరించి ఆశీర్వాదం తీసుకున్నాను. నానమ్మ నేను వెళ్ళి వస్తాను నువ్వు జాగ్రత్త అత్తయ్య కూడా వాస్తు ఉంటారు నేను వెళ్ళాక నీకు ఫోన్ చేస్తాను.. ఊరి నుండి అత్తయ్య వస్తోందని తెలియడంతో నానమ్మ గురించి మనసులో కాస్త ఆందోళన తగ్గింది. నా రైలు పది గంటలకు. సమయానికే స్టేషన్‌కు చేరుకుని సీట్లో కూర్చున్నాను. రైలు కదిలి వేగం పుంజుకుంటుంటే, నా గుండె వేగం కూడా పెరిగింది.
ఇప్పుడు నేను 24 ఏళ్ల క్రితం దూరమైన నా కన్నతల్లిని కలవడానికి వెళ్తున్నాను. ట్రైన్ కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తున్నా నా ఆలోచనలన్నీ అమ్మ చుట్టూనే తిరుగుతున్నాయి. ఇప్పుడు అమ్మ ఎలా ఉంటుంది? పెళ్లి ఫోటోలో చూసిన ఆ దేవదూత లాంటి రూపం ఇంకా అలాగే ఉందా? ఆమెకు ఇప్పుడు నలభై ఏళ్లు దాటి ఉంటాయి... వయసు ప్రభావం వల్ల కాస్త బరువు పెరిగిందా? ముఖంలో ముడతలు వచ్చాయా?ఇంకా తన పిల్లలు అసలు మా అమ్మ తో మాట్లాడానిస్తార? అసలు నన్ను చూడగానే గుర్తుపడుతుందా? ఇలాంటి ఎన్నో వింత వింత ఆలోచనలు నా బుర్రను తొలిచేస్తున్నాయి. ప్రయాణం చాలా సుదీర్ఘంగా అనిపించింది. ఈ ఆలోచనల నుండి కాస్త ఉపశమనం కోసం, సమయం త్వరగా గడిచిపోవాలని కళ్లు మూసుకుని నిద్రపోవడానికి ప్రయత్నించాను.
సుమారు 18 గంటల సుదీర్ఘ ప్రయాణం తర్వాత... రైలు ముంబై స్టేషన్‌లో ఆగింది. ఆ అపరిచిత నగరం, ఎటు చూసినా జనాల రద్దీ. ఒక ఆటో మాట్లాడుకుని, నానమ్మ ఇచ్చిన పాత చిరునామా ఉన్న ఒక సొసైటీ వీధికి చేరుకున్నాను. అక్కడ వరుసగా ఇళ్లు ఉన్నాయి. కానీ, అందులో భావన అనే పేరు గల ఇల్లు ఏదో నాకు అర్థం కాలేదు. కాసేపు వెతికిన తర్వాత, అక్కడ నిలబడి ఉన్న ఒక మధ్యవయస్కురాలైన మహిళను అడిగాను.
"నమస్తే అండీ... ఇక్కడ భావన గారు ఎక్కడ ఉంటారో చెప్పగలరా?"
"ఓ... ఆ కాలేజ్ టీచరా! అవును, ఆవిడ ఇక్కడే ఉండేవారు. ఆ ఎదురుగా కనిపిస్తున్న ఇంట్లోనే ఉండేది..." ఆవిడ సమాధానం ఇచ్చింది.
కానీ ఆవిడ మాటల్లో 'ఉండేవారు', 'ఉండేది' అనే పదాలు వినగానే నా గుండె ఝల్లుమంది. "ఉండేదా? అంటే... ఆవిడ ఇప్పుడు ఇక్కడ ఉండటం లేదా అండీ?" ఆందోళనగా అడిగాను.
"లేదమ్మా... ఒక ఐదేళ్ల క్రితమే ఆవిడ ఈ ఇల్లు ఖాళీ చేసి వెళ్ళిపోయారు. వాళ్ళ నాన్నగారు చనిపోయారు, అప్పటి నుండి ఆవిడ ఇక్కడ ఉండటం లేదు."
ఆ మాట వినగానే నా ఆశలన్నీ అడుగంటిపోయాయి. నా కాళ్లల్లో సత్తా పోయినట్లయింది. ఇంత దూరం వచ్చి కూడా అమ్మను మళ్లీ ఎప్పటికీ కలుసుకోలేనేమో అన్న నిరాశ నన్ను ఆవహించింది. గొంతు పెగల్చుకుంటూ, "ఆవిడ ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉంటుందో మీకు ఏమైనా తెలుసా అండీ? ప్లీజ్ చెప్పండి..." అని బతిమాలినట్లు అడిగాను.
"ఆ... తెలుసు. ఆవిడ ఇప్పుడు ఇక్కడికి దగ్గర్లోనే ఉన్న గాందీ చౌక్‌లో ఉంటారు. అక్కడ చిన్న పిల్లలకు ట్యూషన్స్ చెబుతూ జీవనం సాగిస్తున్నారు, ఇక్కడ నుండి ఈ సొసైటీ పిల్లలు వెళ్తారు  " అని చెప్పింది.
ఆ మాట వినగానే నా ప్రాణం లేచి వచ్చినట్లయింది. అడ్రస్ దొరికింది! అమ్మ ఇంకా ఈ నగరంలోనే ఉంది. "చాలా ధన్యవాదాలు అండీ..." అన్నాను కృతజ్ఞతగా.
కానీ ఆ మహిళ నన్ను అనుమానంగా చూస్తూ, "కానీ బాబూ... నువ్వు ఎవరు? నిన్ను ఈ సొసైటీ వీధిలో ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఆవిడ గురించి ఎందుకు అడుగుతున్నావు?" అంది.
నా నిజమైన గుర్తింపును అప్పుడే బయటపెట్టడం ఇష్టం లేక, "నేను ఆవిడకు దూరపు బంధువుని అండీ. ఒక పని మీద ముంబై వచ్చాను, ఎలాగో వచ్చాను కదా అని ఒకసారి కలిసి వెళ్దామని..." అని అబద్ధం చెప్పి, ఆవిడకు మరోసారి నమస్కరించి అక్కడి నుండి బయలుదేరాను.
రాత్రి దాదాపు ఎనిమిది గంటలయింది. చీకటి పడింది, ముంబై వీధుల్లో లైట్లు వెలిగావు. వెతుక్కుంటూ చివరకు ఆ గాందీ చౌక్‌లోని ఒక రెండంతస్తుల ఇంటి ముందుకు చేరుకున్నాను. నా మనసులో చెప్పలేనంత భయం, ఆందోళన మొదలయ్యాయి. 24 ఏళ్ల తర్వాత నా కన్నతల్లితో నా మొదటి ముఖాముఖి ఇది. తలుపు తట్టగానే నేను నీ కొడుకునని నేరుగా చెప్పేయాలా? చెబితే ఆవిడ నన్ను నమ్ముతుందా? నన్ను అంగీకరిస్తుందా? లేదా ఇన్నాళ్లూ తనను దూరం పెట్టినందుకు నన్ను అసహ్యించుకుంటుందా? నా ప్రశ్నలన్నింటికీ సమాధానం 'లేదు' అనే వస్తుందేమోనని భయం వేసింది.
కానీ గుండె నిండా ధైర్యం కూడగట్టుకుని, వణుకుతున్న చేత్తో డోర్ బెల్ కొట్టాను. రెండు, మూడు సార్లు బెల్ నొక్కిన తర్వాత... లోపల అడుగుల శబ్దం వినిపించింది. తాళం తెరుచుకునే శబ్దం... మెల్లగా తలుపు తెరుచుకుంది.
నా కళ్లు ఒక్కసారిగా స్తంభించిపోయాయి.


ఎదురుగా ఒక దేవదూత నిలబడి ఉంది. వయసు మారినా, ఆ ముఖంలో ఉన్న పవిత్రత, ఆ ప్రశాంతత ఏమాత్రం మారలేదు. అవును... ఆమె నా అమ్మ! పాత ఆల్బమ్‌లో చూసిన ఆ కళ్లే... నన్ను మంత్రముగ్ధులను చేసే శ్వాస ఆగినంత పని చేసే కళ్లు! ఆమె ఒక అందమైన చీర కట్టుకుని ఉంది. ఆమె జుట్టు ఒక పక్కకు ఒరిగి ఉంది. వయసు పైబడినప్పటికీ, ఆమె దేహసౌష్టవంలో ఒక హుందాతనం, ఒక గౌరవప్రదమైన అందం అలాగే ఉన్నాయి.
నేను రెప్ప వేయడం మర్చిపోయి ఆమెనే చూస్తూ ఉండిపోయాను. లోపల కన్నపేగు గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది. ఆ సమయంలో నా మనసులో కొడుకుగా అమితమైన భావోద్వేగం, కన్నీళ్లు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. నా ఇన్నాళ్ల నిరీక్షణకు రూపం ఆ కళ్ల ముందే నిలబడి ఉంది. కానీ, నా నోటి వెంట మాట రావడం లేదు...
ఆమె నన్ను అపరిచితుడిలా చూస్తూ, "ఎవరు కావాలి బాబూ?" అని అడిగింది. అమృతం లాంటి ఆ కన్నతల్లి గొంతు 24 ఏళ్ల తర్వాత నా చెవుల్లో పడింది... కానీ నా నోట మాట రాలేదు. నా కళ్లు మాత్రం ఆమె రూపం నుండి పక్కకు తప్పుకోలేకపోతున్నాయి.
కాలం 24 ఏళ్లు వెనక్కి వెళ్లినట్లు అనిపించింది. నిన్న రాత్రి పాత ఆల్బమ్‌లో పెళ్లి కూతురిగా చూసిన ఆ ముఖమే... ఏమాత్రం మార్పు లేకుండా నా కళ్ల ముందే నిలిచింది. నలభై ఏళ్లు దాటినా, ఆమె సౌందర్యం రవ్వంతైనా చెదరలేదు సరే కదా, వయసుతో పాటు ఆ రూపంలో ఒక విలక్షణమైన హుందాతనం, దివ్యత్వం తోడయ్యాయి. పెళ్లి నాటి ఆ తెల్లని ఛాయ, మచ్చలేని ఆ ముఖవర్చస్సు ఇప్పటికీ అలాగే మెరిసిపోతున్నాయి.
ఆమె కట్టుకున్న చీర, ఆమె దేహసౌష్టవానికి చక్కగా నప్పింది. ఒక పక్కకు ఒత్తుగా దువ్వి జారవిడిచిన ఆమె తలకట్టు, ఆ విశాలమైన నుదురు ఆమెను ఒక విద్యావంతురాలైన గురువుగా, అంతకన్నా మిన్నగా ఒక పవిత్రమైన మూర్తిగా చూపిస్తున్నాయి. ఫోటోలో నన్ను మంత్రముగ్ధులను చేసిన ఆ పెద్ద కళ్లు... ఇప్పుడు నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాయి. ఆ కళ్లల్లో ఒక నిగూఢమైన నిశ్శబ్దం, ఇన్నాళ్లూ కన్నబిడ్డకు దూరమైన లోతైన వేదన నిండి ఉన్నాయి.
సాధారణంగా వయసు పెరిగే కొద్దీ మనుషుల్లో శారీరక మార్పులు రావడం సహజం. కానీ నా అమ్మ మాత్రం ఇప్పటికీ అదే చక్కటి ఆకృతితో, పెళ్లి నాటి ఆ దేవదూత రూపంతోనే ఉంది. ఆమెను అలా చూస్తుంటే నా గుండెల్లో ఒక వైపు కొడుకుగా అమితమైన గర్వం, మరోవైపు ఇన్నాళ్లూ ఈమెను 'చెడ్డది' అని భావించినందుకు తీవ్రమైన పశ్చాత్తాపం నన్ను ఉపిరి సలపనివ్వకుండా చేశాయి.
ఆమె పెదవులపై ఒక చిన్న ప్రశ్నార్థకమైన నవ్వు వెలిగింది. "బాబూ... ఎవరి కోసం వెతుకుతున్నారు?" అని ఆవిడ మళ్లీ అడిగింది.
ఆ క్షణమే... నా కళ్లల్లో ఆపుకుందామన్నా ఆగని కన్నీటి పొరలు నన్ను కమ్మేశాయి. లోపల కన్నపేగు గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది, "అమ్మా... నేనే నీ విజయ్‌ని..." అని గట్టిగా అరిచి ఆమె పాదాల మీద పడిపోవాలన్నంత ఆరాటం నాలో మొదలైంది.
ఒక అపరిచిత బంధం... కళ్ల ముందే కన్నతల్లి!

నేను గొంతు పెగల్చుకుని, "అమ్మా..నా పేరు విజయ్ నేనే నీ..." అని నా పేరు చెప్పి, నేనే నీ కొడుకునని పరిచయం చేసుకునే లోపే, ఆమె నా చేతిలో ఉన్న బ్యాగును, నా కళ్లల్లోని కంగారును గమనించింది. నేను బయట గేటుకు వేలాడుతున్న 'టూ-లెట్' బోర్డు చూసి వచ్చానని ఆమె అనుకుంది.
అమ్మ - ముఖంలో ఒక ప్రొఫెషనల్ గాంభీర్యాన్ని ప్రదర్శిస్తూ, "చూడు నాయనా... నేను బయట కూడా ఒక బోర్డు పెట్టాను. ఇక్కడ పై అంతస్తులో ఒకే ఒక్క గది ఖాళీగా ఉంది. అద్దె వివరాలు కూడా అందులోనే రాసి ఉన్నాయి. నీకు ఇష్టమైతే వచ్చి ఉండొచ్చు... మిగతాది నీ ఇష్టం," అంది.
నేను ఆమె మాటలకు అస్సలు సమాధానం ఇవ్వలేదు. ఇవ్వలేకపోయాను. ఎందుకంటే నా కళ్లు అప్పటికే ఆమె రూపంలోనే చిక్కుకుపోయాయి. పెళ్లి ఆల్బమ్‌లో చూసిన ఆ దేవదూత... 24 ఏళ్ల తర్వాత కూడా అంతే నిగారైన అందంతో నా కళ్ల ముందు నిలబడింది. 45 ఏళ్లు దాటినా, వయసు ఆమె దేహాన్ని తాకడానికి భయపడినట్లుంది. తన ఆరోగ్యాన్ని, శరీరాకృతిని ఆమె అంత బాగా కాపాడుకుంది. ఆమె కట్టుకున్న కాటన్ చీర, ఆమె హుందాతనం ఆమెను ఒక గౌరవప్రదమైన ఉపాధ్యాయురాలిగా చూపిస్తున్నాయి.
అమ్మ నేను అలా సమాధానం చెప్పకుండా శూన్యంలోకి చూస్తూ ఉండిపోయేసరికి, ఆమె గొంతు కొద్దిగా పెంచి, "ఏయ్... ఏదైనా చెప్పు!" అంది.
ఆమెను అంత దగ్గరగా చూస్తున్నందుకు లోపల ఎంత సంతోషంగా ఉందో, అంతకంటే ఎక్కువ భయంతో నా చేతులు, కాళ్ళు వణికిపోతున్నాయి. గుండె దడదడలాడుతోంది. ఒక్క ముక్క మాట్లాడటం కూడా హిమాలయ పర్వతం ఎక్కినంత కష్టంగా అనిపించింది.
నేను - ఎలాగోలా ధైర్యం కూడగట్టుకుని, "అవును.. అవును.. క్షమించండి" అని నత్తిగా అన్నాను.
అమ్మ - ఆమె నన్ను తేరిపార చూస్తూ, "మళ్లీ చెబుతున్నాను... అక్కడ బోర్డు మీద రూల్స్ అన్నీ ఉన్నాయి. ఇక్కడ ఒకే ఒక్క గది ఉంది, అద్దె కూడా అంతే ఉంటుంది" అంది.
నేను మెల్లగా నా దృష్టిని ఆ బోర్డు వైపు తిప్పాను. ఆ అద్దె వివరాలు, బోర్డు రాసిన శైలి చూస్తే ఇక్కడికి చదువుకునే విద్యార్థులు ఎక్కువగా వస్తుంటారని అర్థమైంది. అప్పుడే నా బుర్రలో ఒక ఆలోచన మెరిసింది. ఇప్పుడు అసలు విషయం ఏమిటంటే, ఆ విషయం అమ్మకు చెప్పడానికి నాకు భయంగా ఉంది. నేను ఆమె కొడుకునని ఇప్పుడు నేరుగా చెబితే ఆమె నన్ను నమ్ముతుందో లేదో, అసలు ఇంట్లోకి రానిస్తుందో లేదో తెలీదు. అదే ఈ గదిలో అద్దెకు దిగితే... అమ్మకు అపవాదు రాకుండా, ఆమెకు దగ్గరగా ఉంటూనే నిజం నిరూపించుకోవచ్చు. పైగా ముంబై లాంటి మహానగరంలో బయట రూమ్ కావాలంటే ఈ అద్దెకు ఒక వారం కూడా ఉండలేను. బహుశా ఇదే సరైన అవకాశం అనిపించింది ఈ సాకుతో ఇక్కడే ఉండి ఉద్యోగం వెతుక్కోవచ్చు.
నేను- అవును... అవును... నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు... నేను ఉంటాను... అన్నాను వెంటనే.
అమ్మ- నా నిర్ణయం విన్నాక ఆమె ముఖం కొద్దిగా ప్రశాంతపడింది. "సరే... కాలేజీ చదువు కోసం వచ్చావా?" అని అడిగింది.
నేను- "లేదు ఆంటీ... ఇంజనీరింగ్ పూర్తయింది. ఉద్యోగం వెతుక్కోవడానికి ముంబై వచ్చాను. అందుకే..." అమ్మ- "సరే మంచిది. కానీ ఇక్కడ వన్ మంత్ అడ్వాన్స్ డబ్బులు ముందుగా ఇవ్వాలి, మిగిలినది తర్వాత ఇవ్వవచ్చు."
నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా జేబులోంచి వణుకుతున్న చేతులతో డబ్బులు తీసి, లెక్కబెట్టి ఆమె చేతిలో పెట్టాను. నా చేతి వేళ్లు ఆమె అరచేతిని తాకినప్పుడు నా శరీరంలో ఒక విద్యుత్ చలనం లాంటి భావన కలిగింది. అమ్మ స్పర్శ... ఎంత అదృష్టం!
అమ్మ- ఇంకో విషయం, డబ్బులు అందుకుంటూ ఆమె నా వైపు తీవ్రంగా చూసి, "ఇంకో విషయం... తాగేవాళ్లంటే నాకు అస్సలు పడదు, తీవ్రమైన ద్వేషం. అలాంటి అలవాట్లు ఉంటే ఇక్కడేం కుదరవు, ముందే చెబుతున్నాను" అంది కఠినంగా.
నేను- ఆమె ఆ మాట అనగానే నాన్న చేసిన అన్యాయాలు, ఆయన తాగి వచ్చి అమ్మను కొట్టిన రోజులు గుర్తొచ్చాయి. అందుకే ఆమెకు తాగుడు అంటే అంత అసహ్యం. నేను భావోద్వేగంతో, "అవును... నాకు తెలుసు..." అని నోరు జారాను.
అమ్మ- ఆమె కనుబొమ్మలు ముడిముడిపడ్డాయి. ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ, "ఏమంటున్నావు..? నీకెలా తెలుసు?" అని అడిగింది.
నేను- నేను వెంటనే కంగారు పడి సర్దుకుంటూ, "అంటే... లేదు ఆంటీ... మీరు ఒంటరిగా ఉంటున్నారు కదా అంటే మీకు కుటుంబం ఉంది కదా ఇలాంటివి మీకు నచ్చవని ఊహించాను, అందుకే అలా అన్నాను" అని కవర్ చేశాను..
అమ్మ- ఆమె కాసేపు నన్ను పరీక్షగా చూసి, "హ్మ్.. సరే, నీ సామాను లోపలికి తీసుకురా. నేను నీకు గది చూపిస్తాను" అంటూ లోపలికి నడిచింది.
నా మనసంతా గాల్లో తేలిపోతున్నట్లుంది. ఈ పని మీద అమ్మని కలవాలి అని వచ్చాను.ముంబైలో దిగీదిగగానే అమ్మను కలవడమే కాకుండా, ఆమెతోనే ఒకే ఇంట్లో ఉండే భాగ్యం దొరికింది. అన్నింటికన్నా మంచి విషయం ఏమిటంటే, ఇప్పుడు నేను కొంతకాలం అమ్మతో ఉండగలను...ఇంతకంటే దేవుడు నాకు ఏం ఇవ్వగలడు?
నేను నా బ్యాగు సర్దుకుని అమ్మ వెనుక మెట్లెక్కి పై అంతస్తుకు వెళ్లాను. ఆమె నాకు ఒక చిన్న గదిని చూపించింది. అది పెద్ద గది ఏమీ కాదు, ఒక మోస్తరు గది. కానీ అందులో ఒక పాత మంచం, ఒక అల్మరా లాంటి అవసరమైన ఫర్నిచర్ ఉన్నాయి. నా లాంటి బ్యాచిలర్‌కు అది ఒక స్వర్గంలా అనిపించింది. అంతా ఒక ఇల్లులా, సొంత గూడులా అనిపించింది., అవును, నాకు ఇది కావాలి... అంతా ఒక ఇల్లులా అనిపిస్తోంది...

అమ్మ- అమ్మ గదిని చూపిస్తూ, "పర్వాలేదు... నువ్వు ఇలాగే సర్దుకో. ప్రతి నెలా 5వ తేదీ కల్లా అద్దె డబ్బులు చెల్లించాలి. మనం రెండు మూడు రోజుల్లో అగ్రిమెంట్ (ఒప్పందం) చేసుకుందాం" అంది.
నేను- నేను ఆనందంలో నన్ను నేను మర్చిపోయి, "అవును... అమ్మా..." అని నోరు జారబోయాను. వెంటనే నాలుక కరుచుకుని, "ఆంటీ... ఏమీ ఫర్వాలేదు, నాకు నచ్చింది" అన్నాను.
నేను పొరపాటున 'అమ్మా' అని పిలవబోయాను... అలా పిలిచి ఉంటే పర్వాలేదు కానీ నేనెందుకు 'ఆంటీ' అని పిలిచాను... మనసులో నన్ను నేనే వంద తిట్లు తిట్టుకున్నాను. 'అమ్మా' అని పిలవాల్సిన నోటితో 'ఆంటీ' అని పిలవాల్సి వస్తోంది. కానీ ప్రస్తుతానికి అంతకంటే మరో దారి లేదు.
 
అమ్మ ప్రవర్తన చూస్తుంటే చాలా కఠినంగా, రిజర్వ్‌డ్‌గా ఉన్నట్లు అనిపించింది. ఇతరులతో ఎక్కువగా మాట్లాడటానికి ఆమె ఇష్టపడటం లేదు. కానీ నా మనసులో ఒక చిన్న సందేహం మొదలైంది. ఊళ్లో వాళ్లు ఆమె టీచర్ అని చెప్పారు, ఇంకా నానమ్మ అమ్మ వాళ్ళు  డబ్బు పరంగా బాగానే ఉన్న వాళ్ళు అని చెప్పింది , మరి ఆమెకు డబ్బుకు లోటు ఉండకూడదు కదా, అయినా ఈ వయసులో ఒంటరిగా ఉంటూ ఇలా అపరిచితులకు గదిని అద్దెకు ఇవ్వాల్సిన అవసరం ఏమొచ్చింది? పైగా అసలు నేను ఎవరో, నా బ్యాక్‌గ్రౌండ్ ఏంటో పూర్తిగా తెలియకుండానే ఇంత త్వరగా ఒక అపరిచితుడికి గది ఎలా ఇచ్చేసింది?
కానీ ఆ సమయంలో ఆ సందేహాల కంటే, అమ్మకు దగ్గరయ్యాననే సంతోషమే నాలో ఎక్కువగా ఉంది. అందుకే నేను వాటిని అంతగా పట్టించుకోలేదు.
అమ్మ- అమ్మ తలుపు వైపు నడుస్తూ, "సరే... నేను ఇప్పుడు కిందకి వెళ్తున్నాను. రాత్రి పది గంటల లోపు ఇంటికి రావడం గుర్తుంచుకో... అంతకంటే లేట్ అయితే తలుపులు తీయను" అని గంభీరంగా చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.
ఆమె వెళ్లిన వైపు అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాను. 'పది గంటల లోపు ఇంటికి రావడం గుర్తుంచుకో'... ఎన్నేళ్లయింది ఈ మాట విని! ఇన్నాళ్లకు ఒక తల్లిగా ఆమె నన్ను శాసిస్తోంది. ఆ కఠినత్వంలోనూ నాకు ఒక కన్నతల్లి ప్రేమ వినిపించింది. ఆమె కిందకి వెళ్తూ అన్న ఆ మాటలు నా మనసులో ఇంకా మోగుతూనే ఉన్నాయి. ఆమె నన్ను ఒక అపరిచిత అద్దె కుర్రాడిలా కాకుండా, ఒక కన్నకొడుకును ఆదేశించినట్లే ఆదేశించింది. అవును... నేను ఆమె కొడుకునే! కానీ పాపం, ఆ దేవదూతకు ఆ నిజం ఇంకా తెలియదు.
ఆమె మెట్ల దిగి కిందకి వెళ్ళిపోయింది. నేను నా గదిలో సామాన్లు సర్దుకుంటూ ఉన్నాను. అంతలోనే మళ్లీ మెట్లపై అడుగుల శబ్దం వినిపించింది. తల తిప్పి చూశాను... అమ్మ మళ్లీ తిరిగి వచ్చింది. ఆమె చేతిలో ఒక వాటర్ బాటిల్ ఉంది.
అమ్మ- నన్ను తేరిపార చూస్తూ, "అవునూ... భోజనం చేశావా? లేక ఆ కంగారులో అది కూడా మర్చిపోయావా?" అని అడిగింది.
నేను- ఆమె గొంతులోని ఆ అప్రయత్నమైన ఆత్మీయత నా గుండెను తాకింది. "లేదు ఆంటీ... నేను వచ్చేటప్పుడే దారిలో భోజనం చేశాను. మీరేం కంగారు పడకండి..." అన్నాను చాలా వినయంగా.
అమ్మ- "సరే... పర్వాలేదు," అని ముక్తసరిగా అని, ఆ బాటిల్ అక్కడ పెట్టి ఆమె మళ్లీ కిందకి వెళ్ళిపోయింది.
ఆమె వెళ్లిన వైపు చూస్తూ అలాగే ఉండిపోయాను. ఆమె పూర్తిగా కిందకి వెళ్ళిపోయిందని నిర్ధారించుకున్నాక... మెల్లగా వెళ్లి గది తలుపు మూశాను. తలుపు గడియ పెట్టానో లేదో... నాలో ఉన్న సంతోషం హద్దులు దాటిపోయింది. గదిలోనే పిచ్చివాడిలా నాట్యం చేయడం మొదలుపెట్టాను!
నా మనసు ఆకాశాన్ని అందుకుంది. చివరికి... ఇన్నాళ్ల నా నిరీక్షణ ఫలించింది. నేను నా అమ్మను కలిశాను! నాన్న బతికున్నప్పుడు నాకు ఎప్పుడూ దక్కని ఆ కన్నతల్లి పలకరింపు, ఈ రోజు ఈ ముంబై నగరంలో ఒక చిన్న అద్దె గదిలో నాకు దొరికింది. ఆ సంతోషంలో నా కళ్ల వెంట ఆనంద బాష్పాలు రాలాయి.
అప్పటికే రాత్రి చాలా ఆలస్యమైంది. ప్రయాణ బడిలిక కూడా ఉంది. ఇక పడుకోవాలని లైట్ ఆపేసి మంచంపై వాలRest... కానీ ఈ దరిద్రపు నిద్ర అస్సలు రావడం లేదు. కళ్లు మూస్తే చాలు... కింద నిలబడి ఉన్న అమ్మ రూపమే కళ్ల ముందుకు వస్తోంది.
నేను ఊహించిన దానికంటే, పాత ఫోటోలో చూసిన దానికంటే నా అమ్మ ఎన్నో రెట్లు అందంగా, పవిత్రంగా ఉంది. 45 ఏళ్లు దాటినా ఆమెలో ఉన్న ఆ నిండైన రూపం, ఆ మృదువైన గొంతు ఇంకా నా చెవుల్లో ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉన్నాయి. ఆమె నాతో మాట్లాడిన ఆ రెండు ముక్కలు 'భోజనం చేశావా?', 'పది లోపు రా!' అనే మాటలు నా మనసులో పదే పదే తిరుగుతున్నాయి. నిజమే... ఆమె ఎదురుగా నిలబడి మాట్లాడటానికి నాకు ఒళ్లంతా వణుకు పుట్టింది, విపరీతమైన భయం వేసింది. కానీ, ఇప్పుడు నా మనసు ఏమని కోరుకుంటోందంటే... జీవితాంతం ఆమె పక్కనే కూర్చుని, ఆమె చెబుతున్న మాటలను గంటల తరబడి వింటూ ఉండిపోవాలి! ఇన్నాళ్లూ అమ్మ ప్రేమకు నోచుకోని నా కన్నపేగు ఆరాటం అది.
మంచంపై అటు ఇటు దొర్లుతూ కిటికీలోంచి ముంబై నగరం వైపు చూశాను. రేపటి నుండి నా జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైన కాలం మొదలుకాబోతోంది. నేను కేవలం ఉద్యోగం వెతుక్కోవడానికి ఇక్కడికి రాలేదు... నా అమ్మకు మళ్లీ కొడుకును కావడానికి వచ్చాను. ఆమె మనసు గెలుచుకుని, ఒకరోజు ధైర్యంగా ఆమె చేతులు పట్టుకుని 'అమ్మా... నేనే నీ విజయ్‌ని' అని చెప్పే ఆ మహత్తరమైన క్షణం కోసం నా ప్రాణం ఎదురుచూస్తోంది.
ఏది ఏమైనా, రాబోయే రోజుల్లో నా జీవితాన్ని మలుపు తిప్పే ఏదో ఒక పెద్ద విషయం జరగబోతోంది... అది నాకూ, నా అమ్మకూ మధ్య ఉన్న ఈ అపరిచిత బంధాన్ని ఒక పవిత్రమైన బంధంగా మార్చబోతోంది! ఆ నమ్మకంతోనే మెల్లగా కళ్లు మూసుకున్నాను.
ఉదయం ఎనిమిది గంటలయింది. కిటికీ గుండా గదిలోకి వచ్చిన సూర్యకిరణాలు నా ముఖాన్ని తాకడంతో మెల్లగా కళ్లు తెరిచాను. ముంబైలో నా మొదటి ఉదయం... అదీ నా కన్నతల్లి నీడలో! మనసంతా ఏదో తెలియని ఉత్సాహం, గుండెల్లో కొత్త ఆశలు చిగురించాయి. ఈరోజు నుండి నేను ఉద్యోగం వెతుక్కోవడానికి బయటకు వెళ్ళాలి. అమ్మకు గర్వకారణమైన కొడుకుగా నిలబడాలంటే నేను త్వరగా ఒక మంచి ఉద్యోగం సంపాదించాలి.

అందుకే ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా వెంటనే మంచం దిగి, నా పనులన్నీ ముగించుకోవడానికి సిద్ధమయ్యాను. కాలకృత్యాలు తీర్చుకుని, హుషారుగా స్నానం ముగించాను. ఒంటిపైకి కొత్త బట్టలు చేరగానే నాలో నమ్మకం మరింత పెరిగింది. నా సర్టిఫికెట్లు, రెజ్యూమే ఉన్న ఫైల్ బ్యాగ్‌ను భుజాన తగిలించుకుని మెల్లగా మెట్లు దిగి కిందకు వచ్చాను.
నేను కిందకు రాగానే నా కళ్లు అప్రయత్నంగా అమ్మ కోసమే వెతికాయి. హాల్‌లోకి అడుగుపెట్టగానే ఆమె కనిపించింది.
అమ్మ... పొద్దున్నే చక్కగా స్నానం చేసి, ఒక అందమైన చీర కట్టుకుని ఉంది. ఉదయపు వెలుతురులో ఆమె ముఖం ఒక పవిత్రమైన జ్యోతిలా వెలిగిపోతోంది. ఆమె కట్టుకున్న ఆ చీర ఆమె దేహసౌష్టవానికి ఎంత అద్భుతంగా నప్పిందో వర్ణించడానికి నా దగ్గర మాటలు లేవు. 40 ఏళ్లు దాటినా మునుపటి లాగే ఇప్పటికీ అంతే నిగారైన రూపం, అంతే హుందాతనం. జుట్టును ముడి వేసి, నుదుట చిన్న బొట్టు పెట్టుకుని ప్రశాంతంగా ఉన్న ఆమెను చూస్తుంటే... ఈమె నా కన్నతల్లి అని గట్టిగా కేకలు వేసి ప్రపంచానికి చాటి చెప్పాలన్నంత ఆరాటం కలిగింది.
ఆమెను అలా చూస్తూ ఉండిపోయాను. నా మనసులో ఉద్యోగం వెతకాలనే ఆలోచన పక్కకు జరిగిపోయింది. ఎలాగైనా ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాలి, ఆమెతో మాట్లాడాలి, ఆ మృదువైన గొంతును మరోసారి వినాలి అని నా కన్నపేగు తపించిపోయింది. నిన్న రాత్రి 'ఆంటీ' అని పిలిచిన ఆ పెదవులతో, ఈ ఉదయం ఏదో ఒక సాకుతో ఆమెను పలకరించి, కాసేపు ఆ ముఖాన్ని ఆస్వాదించాలని నా అడుగులు ఆమె వైపు సాగాయి...
నేను- "గుడ్ మార్నింగ్ ఆంటీ..." అన్నాను నా గొంతులో వణుకును దాచుకుంటూ..ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు..?
అమ్మ- ఆమె నా వైపు చూసి పలకరింపుగా నవ్వింది. "గుడ్ మార్నింగ్ బేటా... నేను బడికి వెళ్తున్నాను. మరి నువ్వు కూడా ఇంత పొద్దున్నే తయారయ్యావు, ఎక్కడికైనా వెళ్తున్నావా?" అని అడిగింది.

నేను- 'బేటా' (కొడుకా) అని ఆమె నోటి వెంట ఆ మాట రాగానే నా మనసు ఉప్పొంగిపోయింది. "అవును ఆంటీ... ఉద్యోగం వెతుక్కోవడానికి బయలుదేరుతున్నాను. ఎక్కడైనా మంచి అవకాశం దొరుకుతుందేమో చూడాలి" అన్నాను నా చేతిలోని ఫైల్‌ను సరిచేసుకుంటూ.
అమ్మ- అవును ఎలా వెళ్తావు, ఎక్కడికి వెళుతున్నావు?
నేను- ఆంటీ అది నాకు కూడా తెలీదూ ఎలా వెళ్లలో అని నేను వెళ్లాలనుకున్న కంపెనీ అడ్రసు చెప్పాను
అమ్మ- ఆమె ఒక్క క్షణం ఆలోచించి, "సరే అయితే... రా, నిన్ను నా స్కూటర్‌పై దింపుతాను," అంది ఎంతో ఆత్మీయంగా.
ఇది విని నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది…
నేను- వద్దు… ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఆనందంతో గంతులు వేసింది. కన్నతల్లి స్కూటర్ వెనుక కూర్చునే భాగ్యం దొరుకుతుందని నేను అస్సలు ఊహించలేదు. కానీ పైకి మాత్రం మొహమాటపడుతూ, "వద్దు ఆంటీ... మీకెందుకు శ్రమ, మీరెందుకు ఇబ్బంది పడతారు. నేను ఎక్కడికో వెళ్లాలిలేండి, మీరేం చింతించకండి... నేను వెళ్ళిపోతాను," అన్నాను.
అమ్మ- "ఓహ్... ఇందులో ఇబ్బంది ఏముంది నాయనా? రా..." అంటూ ఆమె నన్ను ప్రేమగా పిలిచింది.
నేను ఇక కాదనలేకపోయాను. "సరే ఆంటీ..." అని చెప్తూ ఆమె వెనుక నడిచాను. అమ్మ స్కూటర్ స్టార్ట్ చేసింది. నేను వెనుక సీట్లో కూర్చున్నాను. స్కూటర్ కదులుతుంటే నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. ఇన్నాళ్లకు నా కన్నతల్లికి ఇంత దగ్గరగా కూర్చునే అవకాశం వచ్చింది. నాకు ఆమెతో ఎన్నో విషయాలు మాట్లాడాలని ఉంది, గుండెల్లో దాగున్న బాధనంతా చెప్పాలని ఉంది. కానీ ఏం మాట్లాడాలో, ఎక్కడి నుండి మొదలుపెట్టాలో అర్థం కాలేదు. చివరకు ఎలాగోలా ధైర్యం తెచ్చుకుని, ఆమె వృత్తి గురించి అడగాలని నిర్ణయించుకున్నాను..
నేను- "అన్నట్టు ఆంటీ... మీరు ఇప్పుడు కాలేజ్‌కి వెళ్తున్నారా?" అని అడిగాను.
అమ్మ- "లేదు.. ఇప్పుడు ట్యూషన్‌కి వెళ్తున్నాను. అక్కడ 10, 12 తరగతుల పిల్లలకి క్లాసెస్ చెబుతాను."
నేను- "ఓహో... అంటే మీరు కాలేజ్లో కానీ, కాలేజీలో కానీ పాఠాలు చెప్పరా ఆంటీ?"
అమ్మ- ఆమె ముఖంలో చిన్న నిట్టూర్పు కనిపించింది. "లేదు బాబూ... ఇంతకుముందు కాలేజ్లో చెప్పేదాన్ని, కానీ కొన్ని కారణాల వల్ల ఆ ఉద్యోగం మానేశాను. అప్పటి నుండి ఈ కోచింగ్ సెంటర్ మాత్రమే నడుపుతున్నాను."
నేను- "అలాగా... అంటే రోజులో కొన్ని గంటలు మాత్రమే క్లాసెస్ ఉంటాయా?"
అమ్మ- అవును... ఈ రోజు స్కూళ్లకు సెలవు ఉండటం వల్ల ట్యూషన్ కొంచెం ఆలస్యంగా పెట్టాను. లేకపోతే రోజువారీ షెడ్యూల్ ప్రకారం ఉదయం 7 నుండి 9 వరకు, మళ్లీ సాయంత్రం 3 గంటల పాటు డ్యూటీ ఉంటుంది. అందుకే ఒక్కోసారి ఇంటికి రావడానికి చాలా ఆలస్యం అవుతుంది," అని తన దినచర్యను ఒక తల్లి తన కొడుకుతో పంచుకున్నట్లే ఎంతో వివరంగా చెప్పింది.
నేను- తలూపుతూ, "సరే ఆంటీ..." అన్నాను.
అమ్మ- కొంతదూరం వెళ్లాక అమ్మకు ఏదో గుర్తొచ్చి, "అవునూ .. నువ్వు నిన్న రూమ్ లోకి దిగావు కానీ, నీ ఐడెంటిటీ పత్రాలు (Documents) ఏవీ నా దగ్గర లేవు. ఈ రోజు సాయంత్రం నీ జిరాక్స్ కాపీలు నాకు ఇవ్వు," అంది.
ఆ మాట వినగానే నా గుండె గుభేలుమంది. ఒకవేళ నా ఒరిజినల్ పత్రాలు ఇస్తే, అందులో నా ఊరి పేరు, నా తండ్రి పేరు 'రాజేష్' అని చూసి అమ్మ నన్ను గుర్తుపట్టేస్తుంది. నిజం ఇప్పుడే తెలిస్తే నన్ను ఇంట్లో నుండి పంపించేస్తుందేమోనన్న భయం వేసింది. అందుకే తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో ఒక అబద్ధం చెప్పాల్సి వచ్చింది.
నేను- "అవును ఆంటీ... నేను నా పత్రాలన్నీ మా సొంత ఊరైన **** లోనే మర్చిపోయి వచ్చాను," అని వేరే ఊరి పేరు చెప్పాను. కన్నతల్లితో అబద్ధం చెప్పాల్సి వచ్చినందుకు మనసులోనే క్షమాపణ కోరుకున్నాను. "నన్ను క్షమించండి ఆంటీ, త్వరపడి రావడం వల్ల ఏ పత్రాలూ తీసుకురాలేదు. కానీ వచ్చే వారం నేను మళ్లీ మా ఊరికి వెళ్లినప్పుడు, మీకోసం పత్రాలన్నీ తప్పకుండా తీసుకువస్తాను," అన్నాను అనునయంగా.అవును నేను అబద్ధం చెప్పాను...

అమ్మ- అమ్మ కొంచెం నిరాశగా, "ఓహ్... ఈ విషయం నాకు ముందే చెప్పి ఉండాల్సింది. పత్రాలు లేకపోతే రెంట్ అగ్రిమెంట్ (ఒప్పందం) ఎలా కుదురుతుంది?" అంది.

నేను- "ప్లీజ్ ఆంటీ... కొంచెం అర్థం చేసుకోండి, వచ్చే వారం కాగానే ఖచ్చితంగా ఇస్తాను," అని బతిమాలినట్టు అడిగాను.
అమ్మ- ఆమె నా కళ్లల్లోని అమాయకత్వాన్ని చూసి మనసు కరిగించుకుంది. "సరే పర్వాలేదు... కానీ వచ్చే వారం మాత్రం అన్నీ తీసుకురావడం మర్చిపోకు."
నేను- "తప్పకుండా ఆంటీ..." అన్నాను హమ్మయ్యా అనుకుంటూ.
స్కూటర్ ఒక చౌరస్తా వద్ద ఆగింది. అమ్మ నా వైపు తిరిగి, "అవునూ... నీ పేరు విజయ్ అని చెప్పావు కదా, నేను మర్చిపోయాను," అంది నవ్వుతూ.
ఆమె నోటి నుండి నా పేరు వినడం ఎంతో మధురంగా అనిపించింది. "అవును ఆంటీ... నా పేరు విజయ్."
"మరి ముంబైలో ఎక్కడ ఉద్యోగం చూసుకుంటావు విజయ్? ఇక్కడ నీకు ఎవరూ తెలియదు కదా?" అని ఒక తల్లిలాగే ఆందోళన పడింది.
"నాకు కూడా పూర్తిగా తెలియదు ఆంటీ... కానీ మా ఊరి స్నేహితుడు ఒకడు చెప్పాడు, ఇక్కడికి దగ్గరలోనే ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీ ఉందట. బహుశా అక్కడ నాకు ఉద్యోగం దొరకొచ్చు, అక్కడికే వెళ్తున్నాను," అన్నాను.
అమ్మ- "సరే... మంచిది," అంది అమ్మ.
సిగ్నల్ ఆగిపోయాక మళ్ళీ ప్రయాణం మొదలు అయింది.
అమ్మ- అంతలోనే మేము అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ వీధికి చేరుకున్నాము. అమ్మ స్కూటర్ ఆపి, "విజయ్... నేను నిన్ను ఇక్కడి వరకే దింపగలను. నా క్లాస్ టైమ్ అవుతోంది. నువ్వు ఇక్కడి నుండి ఆటో తీసుకుని వెళ్ళు," అంది.
నేను- "సరే ఆంటీ, అలాగే..." అంటూ నేను స్కూటర్ దిగాను
అమ్మ: అమ్మ తన బ్యాగ్‌లో నుండి ఒక తాళం చెవి తీసి నా చేతిలో పెట్టింది. "అవునూ... నేను మర్చిపోయాను, ఇది మన ఇంటి మెయిన్ గేటు తాళం. నువ్వు కూడా ఒక తాళం చెవి నీ దగ్గర ఉంచుకో, ఇంకోటి నా దగ్గర ఉంటుంది. రాత్రి వచ్చేటప్పుడు ఇబ్బంది లేకుండా ఉంటుంది," అంది.
నేను: నా చేతిలో ఆ తాళం చెవి పడగానే, అమ్మ నాకు ఆ ఇంట్లో అద్దెకు ఉండే హక్కు మాత్రమే కాదు... తన జీవితంలోకి ప్రవేశించే తాళం చెవిని కూడా ఇచ్చినట్లు అనిపించింది.
"చాలా థన్యవాదాలు ఆంటీ... నేను ఇక వెళ్తాను," అని ఆమెకు నమస్కరించి, ఆటో వైపు నడిచాను. వెళ్తూ వెళ్తూ వెనక్కి తిరిగి చూశాను... అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ లోపలికి వెళ్తోంది.

ఆ క్షణంలో నా మనసు ఎంతో ప్రశాంతంగా, ప్రేమతో నిండిపోయింది. ఉద్యోగం దొరుకుతుందో లేదో తెలియదు కానీ, నా అమ్మ ప్రేమను గెలుచుకునే మొదటి అడుగు మాత్రం విజయవంతంగా పడింది!

[Sunnysunnysunny]

ఊహించని ప్రమాదం... తల్లికోసం పడే వేదన!

ఎలాగోలా ఒక సాకు వెతుక్కుని అమ్మతో మాట్లాడే అవకాశం దొరికినందుకు మనసంతా సంతోషంతో నిండిపోయింది. కానీ, నా స్నేహితుడి కంపెనీ గురించి నేను అమ్మకు చెప్పింది అబద్ధం. ముంబై లాంటి మహానగరంలో నాకంటూ ఎవరూ లేరు, ఏ స్నేహితుడూ లేడు. నా కన్నతల్లిని చేరుకోవడమే నా ఏకైక లక్ష్యం. ఇక ఇప్పుడు నేనే స్వయంగా ఉద్యోగం వెతుక్కోవాలి. అందుకే దారిలో వెళ్తున్న జనాన్ని అడిగి, కంపెనీలు ఎక్కువగా ఉండే ఒక ఇండస్ట్రియల్ ఏరియాకు చేరుకున్నాను.

ఆ ఎండలో రోజంతా ఐదారు కంపెనీల చుట్టూ తిరిగాను. నా రెజ్యూమే ఫైల్ పట్టుకుని ప్రతి ఆఫీస్ తలుపూ తట్టాను. కానీ, ఎక్కడా సరైన సమాధానం రాలేదు. 'తర్వాత చూద్దాం', 'ప్రస్తుతానికి ఖాళీలు లేవు' అన్న మాటలే వినబడ్డాయి. నిరాశ, నిస్పృహలు నన్ను ఆవహించాయి. ఆ కంగారులో మధ్యాహ్న భోజనం చేయడం కూడా మర్చిపోయాను. మధ్యాహ్నం నాలుగు దాటిన తర్వాత కడుపులో ఆకలి నాల్కలు చాచడంతో, ఒక చిన్న హోటల్‌కు వెళ్లి కడుపునిండా భోజనం చేశాను. మనసంతా భారంగా అనిపించడంతో ఇక రూమ్‌కు వెళ్ళిపోవాలని తిరుగు ప్రయాణమయ్యాను.

సరిగ్గా ఉదయం అమ్మ నన్ను దింపిన కోచింగ్ సెంటర్ ముందే ఆటో కోసం నిలబడ్డాను. ముంబైలో ఆ సమయంలో ఆటో దొరకడం నరకప్రాయంగా ఉంది. చాలా ఆటోలు ఆగకుండా వెళ్ళిపోతున్నాయి, ఆగిన ఒకరిద్దరు డ్రైవర్లు విపరీతమైన అద్దె అడుగుతున్నారు. నేను అంత డబ్బులు ఇవ్వలేక వద్దని నిలబడ్డాను. అలసటతో తలదించుకుని నిలబడిన నాకు... వెనుక నుండి అమృతం లాంటి ఆ స్వరం మళ్లీ వినిపించింది.

"విజయ్..."

నేను ఒక్క ఉదుటున వెనక్కి తిరిగి చూశాను. అది మా అమ్మ!

స్కూటర్ ఆపి నన్ను చూస్తూ చేయి ఊపుతోంది. నేను గబగబా ఆమె వైపు నడిచాను.

"ఏంటి విజయ్... ఇక్కడే తిరుగుతున్నావు? ఇంతకీ ఉద్యోగం ఏమైనా దొరికిందా? ఇంటర్వ్యూ ఏమైంది?" అని అడిగింది.

నేను చాలా నిరాశగా ముఖం పెట్టాను. నా ముఖం చూడగానే ఆమెకు విషయం అర్థమైపోయింది. "ఓహో... రాలేదన్నమాట! అదేం పర్వాలేదులే నాయనా. ఇంతకీ ఇప్పుడు రూమ్‌కే వెళ్తున్నావా, లేక వేరే కంపెనీకి ఏమైనా వెళ్తున్నావా?" అని ఓదారుస్తున్నట్లు అడిగింది.

"లేదు ఆంటీ... ఇవాళ్టికి చాలా అలసటగా ఉంది. అందుకే నేరుగా రూమ్‌కు వెళ్ళిపోదామని ఆటో కోసం చూస్తున్నాను," అన్నాను నీరసంగా.

అమ్మ నవ్వి, "సరే, నేను కూడా ఇంటికే వెళ్తున్నాను. రా, స్కూటర్ ఎక్కు... ఇద్దరం కలిసి వెళ్దాం" అంది.

మళ్లీ అమ్మ వెనుక కూర్చునే భాగ్యం దొరికింది. స్కూటర్ కదిలింది. దారి పొడుగునా నేను ఆమెతో మాట్లాడటానికి మొహమాటపడుతుంటే, నా నిశ్శబ్దాన్ని గమనించి అమ్మే నాతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

"ఉద్యోగం ఈ రోజు కాకపోతే రేపైనా వస్తుంది విజయ్. ఇంత పెద్ద నగరంలో గట్టిగా వెతికితే ఎక్కడో ఒకచోట నీ ప్రతిభకు తగ్గ ఉద్యోగం ఖచ్చితంగా దొరుకుతుంది. మొదటి రోజే ఇలా అంత నిరాశ పడాల్సిన అవసరం లేదు. ధైర్యంగా ఉండు," అంటూ ఒక కన్నతల్లిలా నాలో నమ్మకాన్ని నింపింది.

"అవును ఆంటీ... మీరు చెప్పింది నిజమే... నేను కేవలం..." అని నేను ఏదో చెప్పబోయాను.

"అదేం పెద్ద విషయం కాదులే, చూసుకుందాం" అంటూ ఆమె నన్ను నవ్వించింది.

మా స్కూటర్ హైవే పైకి చేరింది. ఆ సమయంలో అక్కడ జనం అంతగా లేరు, వాహనాల రద్దీ కూడా తక్కువే ఉంది. కానీ, సరిగ్గా అప్పుడే విధి ఒక ఘోరమైన నాటకానికి తెరలేపింది.

ఎదురుగా రాంగ్ రూట్ (తప్పు వైపు) నుండి ఒక కారు విపరీతమైన వేగంతో నేరుగా మా వైపే దూసుకువచ్చింది. బహుశా ఆ కారు నడుపుతున్న వ్యక్తి మద్యం మత్తులో ఉన్నాడేమో... లేదా మరేదైనా కారణమో తెలీదు గానీ, అతను మా స్కూటర్‌ను బలంగా ఢీకొట్టబోయాడు. ఆ అకస్మాత్తు ప్రమాదం నుండి మమ్మల్ని కాపాడటానికి అమ్మ బ్రేక్ వేసి స్కూటర్‌ను పక్కకు తిప్పే ప్రయత్నం చేసింది. కానీ వేగం ఎక్కువ అవ్వడంతో స్కూటర్ పై నియంత్రణ కోల్పోయింది.

అంతే... ఒక్కసారిగా స్కూటర్ రోడ్డుపై ఘోరంగా జారింది! మేమిద్దరం గాల్లోకి లేచి రోడ్డుపై పడిపోయాము.

ఆ దెబ్బకు నా కాళ్లు, చేతులు రోడ్డుకు రాసుకుపోయి విపరీతమైన రక్తం వచ్చింది. ఇదంతా క్షణాల వ్యవధిలో జరిగిపోయింది. ఒళ్లంతా నొప్పులు, ఏం జరిగిందో అర్థం కాలేదు. ఆ తీవ్రమైన నొప్పి వల్ల నేను ఒక నిమిషం పాటు లేవలేక రోడ్డుపైనే పడి ఉన్నాను. కానీ, మరుక్షణమే నా నొప్పి కంటే నా అమ్మ ఏమైంది అన్న భయం నన్ను ప్రాణం లేనివాడిని చేసింది.

"అమ్మా!..." అని గట్టిగా అరుస్తూ చుట్టూ చూశాను.

నాకు కొద్ది దూరంలోనే అమ్మ పడిపోయి ఉంది. నేను తలదాచుకుంటూ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను. అమ్మ పరిస్థితి చూసి నా గుండె ఆగిపోయినంత పని అయింది. ఆమె కాళ్లకు, చేతులకు తీవ్రమైన గాయాలయ్యాయి. రోడ్డుపై రక్తం కారుతోంది. అమ్మ నొప్పితో మూలుగుతూ కళ్లు తెరవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.

"ఆంటీ... ఆంటీ... కళ్లు తెరవండి ప్లీజ్..." అంటూ నేను ఏడవడం మొదలుపెట్టాను. ఒకవేళ అమ్మకు ఏమైనా అయిపోతే... నాన్నలాగే అమ్మ కూడా నన్ను వదిలి వెళ్ళిపోతే... అనే భయం నన్ను పిచ్చివాడిని చేసింది.

నేను హైవేపై వెళ్తున్న వాహనాలను, జనాన్ని సహాయం చేయమని చేతులు జోడించి బతిమాలాను. "ప్లీజ్... ఎవరైనా సహాయం చేయండి... హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లాలి..." అని కన్నీళ్లతో కేకలు వేశాను. కానీ, ముంబై మహానగరంలోని ఆ బిజీ లైఫ్‌లో ఎవ్వరూ నా ఆక్రందనను పట్టించుకోలేదు. ఎవరూ సహాయానికి రాలేదు.

ఇక ఎవరి కోసమో ఎదురుచూడటం వ్యర్థమని గ్రహించాను. నా అమ్మను నేనే కాపాడుకోవాలి! వెంటనే నా కంగారును పక్కన పెట్టి, నా జేబులో ఉన్న కర్చీఫ్‌ను (రూమ్‌మేట్‌లాంటి నా కర్చీఫ్‌ను) తీసి, రక్తం కారుతున్న అమ్మ చేతికి గట్టిగా కట్టాను. ధైర్యం తెచ్చుకుని అమ్మను మెల్లగా లేపి, స్కూటర్ పై కూర్చోబెట్టాను.

"ఆంటీ... ధైర్యంగా ఉండండి, మీకు ఏమీ కాదు. నేనున్నాను కదా..." అని ఆమెకు ధైర్యం చెబుతూ, నా నొప్పులను భరిస్తూనే స్కూటర్ స్టార్ట్ చేశాను.

దేవుడి దయ వల్ల ఆ హైవేకి కొద్ది దూరంలోనే ఒక పెద్ద ఆసుపత్రి కనిపించింది. స్కూటర్‌ను నేరుగా ఎమర్జెన్సీ వార్డు ముందుకు తీసుకెళ్లాను. డాక్టర్లు వెంటనే అమ్మను లోపలికి తీసుకెళ్లి గాయాలకు కట్లు కట్టారు. ప్రథమ చికిత్స చేశారు. నా ఒంటిపై ఉన్న గాయాలను చూసి, డాక్టర్ నాకు కూడా డ్రెస్సింగ్ చేసి మందులు ఇచ్చారు.

కాసేపటి తర్వాత డాక్టర్ బయటకు వచ్చి నాతో చెప్పారు, "ఏం పర్వాలేదు బాబూ... సమయానికి తీసుకువచ్చావు. గాయాలు కొంచెం గట్టిగానే తగిలాయి కానీ ప్రాణాపాయం ఏమీ లేదు. రెండు మూడు రోజుల్లో ఈ గాయాలు తగ్గిపోతాయి. ఆందోళన పడాల్సిన అవసరం లేదు. రెండు మూడు రోజుల రెస్ట్ తర్వాత ఆవిడ మళ్లీ హాయిగా నడవగలరు."

డాక్టర్ మాటలు విన్నాక నా గుండె తేలికపడింది. నా కళ్ల నుండి మళ్లీ కన్నీళ్లు వచ్చాయి... కానీ ఈసారి అవి బాధతో వచ్చినవి కావు, నా అమ్మను సురక్షితంగా కాపాడుకున్నాననే తృప్తితో, కన్నప్రేమతో వచ్చిన ఆనందబాష్పాలు!

ఆ క్షణంలో నా గుండె ఆగిపోయినంత పని అయింది. డాక్టర్ మాటలు విని ఒకవైపు మనసు తేలికపడినా, మరోవైపు నాలోనే ఒక తెలియని బాధ, పశ్చాత్తాపం మొదలయ్యాయి. ‘అసలు నా కోసమే కదా అమ్మ అక్కడ ఆటో చౌరస్తాలో ఆగింది... ఒకవేళ అమ్మ నా కోసం ఆగకుండా, నన్ను చూసి కూడా చూడనట్లు నిశ్శబ్దంగా తన దారిన తాను వెళ్లిపోయి ఉంటే... ఈ రోజు ఇంత పెద్ద ప్రమాదం జరిగి ఉండేదే కాదు కదా! నా వల్లే అమ్మకు ఈ గాయాలు అయ్యాయి’ అని నా మనసు నన్ను నేనే నిందించుకోసాగింది.

కానీ ఆ బాధను గుండెల్లోనే దాచుకుని, నేను వెంటనే కన్నీళ్లు తూడ్చుకుని వార్డు లోపల ఉన్న అమ్మ దగ్గరికి వెళ్లాను.

బెడ్‌పై కట్టుతో కూర్చుని ఉన్న అమ్మను చూస్తూ, "ఆంటీ... ఇప్పుడు మీరు బాగానే ఉన్నారా? నొప్పి ఎలా ఉంది?" అని అడిగాను ఎంతో ఆందోళనగా.

అమ్మ నా వైపు చూసి, బలవంతంగా ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వింది. "అవును విజయ్... నేను బాగానే ఉన్నాను. చిన్న గాయమే కదా... కానీ ఎందుకో కాలు మాత్రం చాలా నొప్పిగా ఉంది," అంది నొప్పితో ముఖం చిన్నబోయింది.

"మీరేం కంగారు పడకండి ఆంటీ. నెమ్మదిగా రండి... నేను బండి నడుపుతాను. మీరు వెనుక కూర్చోవచ్చు," అన్నాను నా గొంతులో సర్వస్వం ఒలకబోస్తూ.

"లేదు విజయ్... నేను బాగానే ఉన్నాను, నేనే నడపగలను..." అంటూ ఆమె బెడ్ దిగడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ గాయం తీవ్రత వల్ల ఆమె అడుగు తీసి అడుగు వేయలేకపోయింది. ఒక కన్నకొడుకుగా నా కళ్ల ముందే నా తల్లి పడుతున్న ఆ నరకయాతనను నేను అస్సలు చూడలేకపోయాను.

ఇక ఆమె మాటల కోసం ఎదురుచూడకుండా... నాలో దాగున్న కన్నపేగు ఆరాటం ఒక్కసారిగా బయటకు వచ్చింది. నేను ఎంతో ప్రేమగా ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి, నా చేతిని అందించి... ఆమె మెత్తని చేయిని తీసుకుని నా భుజం మీద వేసుకున్నాను. మరో చేత్తో ఆమె భుజాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని ఆసరాగా నిలిచాను.

నా నుండి అంతటి ఆత్మీయతను, అండను అమ్మ అస్సలు ఊహించలేదు. ఒక అపరిచిత అద్దె కుర్రాడు తనపై ఇంతటి ప్రేమాభిమానాలను చూపిస్తుండేసరికి... అమ్మ ఒక్క క్షణం పాటు స్తంభించిపోయి, నన్ను తేరిపార చూడటం మొదలుపెట్టింది. ఆ చూపుల్లో ‘ఎవరు నువ్వు? నీ స్పర్శలో నాకెందుకు ఇంతటి ఆత్మీయత తెలుస్తోంది?’ అన్న వెతుకులాట కనిపించింది.

నేను ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ, "పర్వాలేదు ఆంటీ... నెమ్మదిగా అడుగు వేయండి, ఇప్పుడు వెళ్దాం..." అన్నాను ఎంతో సున్నితంగా.

నా సాయంతో అమ్మ నెమ్మదిగా నడవడం మొదలుపెట్టింది. కానీ నొప్పి క్షణక్షణానికీ పెరుగుతున్నట్లుంది. ఆమె ముఖం నొప్పితో విలవిలలాడిపోయింది. హాస్పిటల్ కారిడార్‌లో ముందుకు నడుస్తున్న సమయాన... అకస్మాత్తుగా ఆమె కాలు నరానికి ఏదో తిమ్మిరి వచ్చినట్లయి, బ్యాలెన్స్ తప్పి ఒక్కసారిగా కింద పడిపోబోయింది!

"ఆంటీ!..." అని నా నోటి వెంట భయంతో కేక వచ్చింది.

ఆమె కింద పడిపోతే గాయాలు ఇంకా ఎక్కువవుతాయనే ఆందోళనలో, ఏం చేస్తున్నానో తెలియని స్థితిలో... నేను చటుక్కున ముందుకు జరిగి, నా రెండు చేతులతో ఆమె నడుమును చుట్టేసి గట్టిగా పట్టుకుని ఆపాను. నా చేతులు ఆమె నడుమును తాకిన ఆ క్షణంలో నా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పని అయింది. ఆమె శరీరం వణికిపోతోంది. నేను ఆమెను కింద పడకుండా నా గుండెలకి ఆనించుకున్నాను.

ఆ క్షణంలో హాస్పిటల్ కారిడార్‌లోని సమయం అంతా ఒక్కసారిగా స్తంభించిపోయింది. 24 ఏళ్ల సుదీర్ఘ నిరీక్షణ తర్వాత... ఒక కన్నతల్లి, కన్నకొడుకు అంత નજીకగా ఒకరినొకరు హత్తుకున్నారు. నా చేతులు ఆమె నడుము చుట్టూ గట్టిగా ఉన్నాయి, ఆమె శ్వాస నా ముఖాన్ని తాకుతోంది. ఆమె కళ్లు నా కళ్లల్లోకి నేరుగా చూస్తున్నాయి. అక్కడ అపరిచిత బంధం కరిగిపోయి, నిగూఢమైన కన్నపేగు బంధం నిశ్శబ్దంగా మాట్లాడుకుంటున్నట్లు అనిపించింది.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆశ్చర్యంగా, ఒక వింత ఆత్మీయతతో చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమె కళ్లల్లో నాపై ఎలాంటి కోపం లేదు, పైగా ఒక రకమైన ఊరట కనిపించింది.

నేను మెల్లగా నా గొంతు సవరించుకుంటూ ఎంతో ప్రేమగా, ఆరాటంగా అడిగాను, "ఆంటీ... చాలా ఎక్కువగా నొప్పిగా ఉందా? నడవలేకపోతున్నారా?"

అమ్మ నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ, నా భుజంపై ఉన్న తన చేతిని కాస్త గట్టిగా నొక్కుతూ అంది, "చాలా నొప్పిగా ఉంది విజయ్... కాలు అస్సలు భూమి మీద పెట్టలేకపోతున్నాను. కానీ..."

"కానీ ఏంటి ఆంటీ?" అని అడిగాను ఆమెను అలాగే పట్టుకుని.

"కానీ నువ్వు నన్ను పట్టుకున్నప్పుడు... నాకు ఆ నొప్పి అస్సలు తెలియడం లేదు నాయనా. ఎందుకో తెలీదు కానీ, నా కన్నకొడుకు నా పక్కన ఉండి నన్ను నడిపిస్తున్నట్లే ఉంది. ఇంతవరకు ఏ అపరిచితుడూ నాపై ఇంత ప్రేమ చూపించలేదు," అంది అమ్మ కళ్లల్లో కన్నీళ్లు తిరుగుతుండగా.

ఆ మాట వినగానే నా గుండె చెరువైపోయింది. 'అమ్మా... నేనే నీ కొడుకుని!' అని గట్టిగా అరిచి చెప్పాలన్నంత పని అయింది. కానీ నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకుని, ఆమె నడుము చుట్టూ ఉన్న నా చేతి పట్టును ఇంకాస్త గట్టిగా నొక్కుతూ, "ఆంటీ... ఇకపై మీరు ఒంటరిగా ఉన్నానని ఎప్పుడూ అనుకోకండి. మీకు నేనున్నాను. మీ కాలు పూర్తిగా తగ్గేంతవరకు మిమ్మల్ని కంటికి రెప్పలా చూసుకునే బాధ్యత నాది," అన్నాను నా కళ్లల్లో కూడా నీళ్లు తిరుగుతుండగా.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆరాధనగా చూసింది. "చాలా థాంక్స్ విజయ్... దేవుడే నిన్ను నా దగ్గరికి పంపించాడు," అంది ఎంతో సాఫ్ట్‌గా, ప్రేమగా.

"ఇక థాంక్స్ లు వద్దు ఆంటీ... నెమ్మదిగా అడుగు వేయండి, మన బండి దగ్గరికి వెళ్దాం," అని చెబుతూ, ఆమె నడుముకు నా చేతులతోనే పూర్తి ఆసరా ఇస్తూ, ఎంతో జాగ్రత్తగా, ప్రేమగా ఆమెను బండి వైపు నడిపించాను.

ఆ క్షణంలో నా గాయాల నొప్పి పూర్తిగా మాయమైపోయింది. నా కళ్ల ముందు కేవలం నా అమ్మ, ఆమె ముఖంలో కనిపిస్తున్న ఆ ప్రశాంతత మాత్రమే ఉన్నాయి.

కన్నపేగు ఆరాటం... నిశ్శబ్దంలో విరిసిన అనురాగం!

ఎలాగోలా అమ్మను హాస్పిటల్ నుండి బయటకు తీసుకువచ్చి స్కూటర్‌పై కూర్చోబెట్టాను. తిరుగు ప్రయాణంలో మా ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలింది. కానీ ఆ నిశ్శబ్దంలోనే ఎన్నో భావాలు దాగున్నాయి. అమ్మ తన చేతులను నా భుజాలపై ఉంచింది. ఆ స్పర్శ నా గుండెల్లో అమృతాన్ని కురిపించినట్లుంది. ఈ రోజు నా మనసులోని నిజాలన్నీ, నేనే నీ విజయ్‌ని అన్న సత్యాన్ని ఆమెకు చెప్పేయాలనిపించింది. కానీ లోపల ఏదో తెలియని భయం... ఒకవేళ నిజం తెలిసి అమ్మ తట్టుకోలేకపోతే? అందుకే ఆరాటాన్ని గుండెల్లోనే దాచుకున్నాను. చివరకు ఇద్దరం ఇంటికి చేరుకున్నాము.

నేను బండిని పక్కన పార్క్ చేసి, మెయిన్ గేట్ తాళం తీసి అమ్మను లోపలికి రమ్మని పిలిచాను.

నొప్పి వల్ల అమ్మ అడుగు తీసి అడుగు వేయలేకపోయింది. నన్ను దగ్గరికి పిలిచి, ఆసరా కోసం తన మెత్తని చేతిని నా భుజంపై వేసింది. "రా విజయ్..." అంది దీనంగా.

అప్పటికే రాత్రి కావడంతో చలి గాలి మొదలైంది. ఆ చలికి అమ్మ గాయాల నొప్పి మరింత ఎక్కువవుతోంది. "నేను అస్సలు నడవలేకపోతున్నాను విజయ్... చాలా ఎక్కువగా నొప్పిగా ఉంది," అంది నొప్పితో కళ్లు మూసుకుంటూ.

ఆ క్షణంలో నాకు ఇంకేమీ తోచలేదు. నా కళ్ల ముందే నా తల్లి అలా బాధపడుతుంటే నా ప్రాణం విలవిలలాడిపోయింది. ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా, చటుక్కున ముందుకు జరిగి అమ్మను నేరుగా నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని పైకి ఎత్తుకున్నాను. అమ్మ ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యంతో కళ్లు తెరిచి నా వైపు చూసింది.

నేను ఆమె కళ్లల్లోకి ఎంతో ఆర్ద్రంగా చూస్తూ, "క్షమించండి ఆంటీ... వేరే దారి లేదు, అందుకే ఇలా చేయాల్సి వచ్చింది," అన్నాను ఎంతో సున్నితంగా.

ఆమె నా కళ్లల్లోని పవిత్రమైన ఆరాటాన్ని చూసి, నా మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి, "పర్వాలేదు విజయ్..." అంది ఎంతో మృదువుగా.

అమ్మను అలా నా చేతుల్లోకి ఎత్తుకుని మెట్లు ఎక్కుతుంటే, లోపల కన్నపేగు ఆనందంతో నాట్యం చేసింది. ఎన్నేళ్లయింది ఈ అమ్మ ఒడిని చూసి! ఈ రోజు నా చేతుల్లో నా తల్లి సురక్షితంగా ఉంది. ఆమెను జాగ్రత్తగా పై అంతస్తులోని ఆమె పడకగదిలోకి తీసుకెళ్లి, మంచం మీద ఎంతో సౌకర్యంగా పడుకోబెట్టాను. అమ్మ కాసేపు రెప్ప వేయడం మర్చిపోయి నా వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఇన్నాళ్లూ ఒంటరిగా ఉన్న ఆమె జీవితంలోకి ఇంతటి ఆత్మీయతను, అండను ఇచ్చే ఒక మగాడు రావడం ఆమె మనసును ఎక్కడో తాకినట్లుంది.

నేను ఆమెకు దిండు సర్దుతుండగా, అమ్మ ఎంతో కృతజ్ఞతగా నా వైపు చూస్తూ, "చాలా థాంక్స్ విజయ్… నీకు కూడా దెబ్బలు తగిలాయి కదా, ఇప్పుడు నీకు పర్వాలేదా?" అని అడిగింది.

"నేను చాలా బాగానే ఉన్నాను ఆంటీ… నాకు పెద్దగా దెబ్బలేం తగలలేదు. కానీ ఇదంతా నా తప్పే ఆంటీ… బహుశా మీరు నా కోసం ఆ రోజు ఆగకపోయి ఉంటే, ఈ రోజు ఇంత పెద్ద ప్రమాదం జరిగి ఉండేదే కాదు," అన్నాను పశ్చాత్తాపంతో తలదించుకుంటూ.

నా మాట వినగానే అమ్మ ముఖంలో ఒక అందమైన, స్వచ్ఛమైన నవ్వు విరిసింది. "ఓహ్ విజయ్… అలాంటివి ఏమీ అనుకోకు. ఇది నీ తప్పు ఎంతమాత్రం కాదు. జీవితంలో జరగాల్సింది జరుగుతుంది… దానికి నిన్ను నువ్వు నిందించుకోవద్దు నాయనా," అంది ఎంతో ఓదార్పుగా.

నేను అమ్మను కలిసినప్పటి నుండి ఆమె ముఖంలో ఇంతటి ఆత్మీయమైన నవ్వు చూడటం ఇదే మొదటిసారి. ఆ నవ్వు నా మనసులోని భారమంతా దించేసింది.

"బహుశా మీరు చెప్పింది నిజమే కావచ్చు ఆంటీ… సరే, ఆ విషయాలన్నీ పక్కన పెడితే… మీరు భోజనం చేయాలి కదా. నేను కూడా నా రూమ్‌కి వెళ్తాను, నాకు కూడా ఆకలిగా ఉంది," అన్నాను.

అమ్మ నన్ను ఆపుతూ, "బయటకెందుకు విజయ్? నువ్వు కూడా అలసిపోయావు కదా… ఈ రోజు ఇక్కడే తిను. నిజానికి నేను ఉదయాన్నే వంట చేద్దాం అనుకున్నాను కానీ మర్చిపోయాను. ఇప్పుడు నువ్వే వంట చేయాలి మరి," అంది సరదాగా.

"ఓ... దానికేం భాగ్యం ఆంటీ, నేను ఇక్కడే ఉండి వంట చేస్తాను. మీరేం తినాలనుకుంటున్నారో చెప్పండి," అన్నాను ఉత్సాహంగా.

"నీకు వంట చేయడం వచ్చా విజయ్?" అంది ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ.

"ఓహ్ వచ్చు ఆంటీ… ఒకవేళ రాకపోయినా మీ కోసం నేర్చుకుని మరీ వండుతాను. చెప్పండి, ఏం కావాలి?"

"ఈ రోజుకి పప్పు, అన్నం అయితే చాలు విజయ్… మరీ ఎక్కువ శ్రమ పడకు," అంది.

"సరే, నేను వండేస్తాను… అప్పటివరకు మీరు ప్రశాంతంగా విశ్రాంతి తీసుకోండి," అని చెప్పి నేను వంటగదిలోకి వెళ్లాను. అమ్మ నన్ను చూసి మురిసిపోతూ, "సరే నాయనా…" అంది.

ఈ రోజు నా కన్నతల్లి కోసం నా చేతులతో వండిన భోజనాన్ని తినిపించబోతున్నందుకు నా మనసంతా ఏదో తెలియని మధురమైన అనుభూతితో, ప్రేమతో పిచ్చెక్కిపోతున్నట్లుంది. నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి కుక్కర్‌లో పప్పు, అన్నం పెట్టాను. పప్పు కోసం ఉల్లిపాయలు, టమాటాలు తరుగుతున్నాను. మంచం మీద నుంచే వంటగది అమ్మకు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఆమె ఎంతో ఆత్మీయంగా, తన కన్నకొడుకు వంట చేస్తుంటే చూసి మురిసిపోయే తల్లిలా నన్నే గమనిస్తోంది.

వంట పూర్తయ్యాక, నేను మళ్లీ అమ్మ గదిలోకి వచ్చి ఆమె ముందున్న కుర్చీలో కూర్చున్నాను. "కుక్కర్‌లో పప్పు, అన్నం సిద్ధంగా ఉన్నాయి ఆంటీ… కాసేపు ఆవిరి తగ్గాక తిందాం," అన్నాను.

"అలాగే విజయ్…" అంది అమ్మ.

ఆ గదిలో కాసేపు నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని విడదీస్తూ నేను మెల్లగా అమ్మ వ్యక్తిగత జీవితం గురించి అడిగాను. "ఆంటీ… అంటే మీరు ఈ ఇంట్లో ఒంటరిగానే ఉంటున్నారా? మీతో పాటు ఇంకెవరూ ఉండరా?"

నా ఈ ప్రశ్న వినగానే అమ్మ ముఖంలో ఒక్కసారిగా విచారం కమ్ముకుంది. దీనంగా చూస్తూ, "లేదు విజయ్… నేను ఒంటరిగానే ఉంటాను. మా నాన్నగారు ఐదేళ్ల క్రితం చనిపోయారు… అప్పటి నుండి నేను నా పాత ఇల్లు వదిలేసి ఇక్కడ ఉండటం మొదలుపెట్టాను," అంది.

నేను ఆమె బాధను గమనించి, మరింత సున్నితంగా, "సరే ఆంటీ… మీకేమీ అభ్యంతరం లేకపోతే మిమ్మల్ని ఒక చిన్న విషయం అడగనా?" అన్నాను.

"అడుగు విజయ్…"

"మీకు భర్త కానీ, పిల్లలు కానీ లేరా ఆంటీ?"

ఈ ప్రశ్నతో అమ్మ ముఖం ఒక్కసారిగా గంభీరంగా, శూన్యంగా మారిపోయింది. "లేదు విజయ్… ఎవరూ లేరు…" అంది భారంగా.

"అయితే మీకు పెళ్లి కాలేదా ఆంటీ?" అని అడిగాను నా గుండె గొంతులోకి వస్తుండగా.

"నాకు చాలా ఏళ్ల క్రితం పెళ్లయింది విజయ్… కానీ ఆ బంధం చాలా త్వరగానే విచ్ఛిన్నమైంది. అప్పటి నుండి ఇప్పటి వరకు నేను మళ్లీ పెళ్లి చేసుకోలేదు," అంది కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా.

"కానీ ఎందుకు ఆంటీ? అంతగా ఏమైంది?" అని అడిగాను, నా తండ్రి చేసిన అన్యాయాన్ని ఆమె నోటి వెంబడే వినాలనుకుంటూ.

అమ్మ ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో కుక్కర్ మొదటి విజిల్ మోగింది. ఆ శబ్దంతో ఇద్దరి మధ్య మళ్లీ నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. అమ్మ తల దించుకుని, "నేను ఇప్పుడు దాని గురించి మాట్లాడాలనుకోవడం లేదు విజయ్… కొన్ని చేదు జ్ఞాపకాలు ఉన్నాయి… అందుకే…" అంది వణికిపోయే గొంతుతో.

నేను ఆమె చేతిని తాకుతూ, "లేదు ఆంటీ, పర్వాలేదు… నేను అర్థం చేసుకోగలను. మరి ఆ తర్వాత మీకు ఎప్పుడూ మళ్లీ పెళ్లి చేసుకోవాలనే ఆలోచన రాలేదా?" అన్నాను ఎంతో ఆదరంగా.

"లేదు విజయ్… దాని గురించి ఇక మర్చిపో. బహుశా నేను నా కాలు నొప్పి కారణంగా రెండు మూడు రోజులు ట్యూషన్స్ కి సెలవు తీసుకోవాలేమో," అంటూ టాపిక్ మార్చేసింది.

అమ్మకు తన గతం గురించి మాట్లాడటం ఇష్టం లేదని నాకు అర్థమైంది. నేను వాతావరణాన్ని తేలికపరుస్తూ, "అవును ఆంటీ, మీరు ఖచ్చితంగా సెలవు తీసుకోవాలి. ఈ విషయమేదో ఇప్పుడే పిల్లలకి చెప్పేయండి… లేకపోతే వాళ్లు ఉదయాన్నే వచ్చి మీ నిద్ర పాడుచేస్తారు. సెలవు అని తెలిస్తే కనీసం ఇంకొంచెం సేపైనా హాయిగా నిద్రపోతారు కదా… హహహహ," అని నవ్వించాను.

అమ్మ కూడా నా మాటలకి మనస్ఫూర్తిగా నవ్వింది. "నువ్వు చెప్పింది నిజమే విజయ్, ఇప్పుడే మెసేజ్ పెడతాను," అంది. కానీ ఆమెకు చేయి నొప్పిగా ఉండటంతో ఫోన్ సరిగ్గా పట్టుకోలేకపోయింది. నేను నా మొబైల్ తీసుకుని, ఆమె చెప్పినట్లుగా ఆ గ్రూప్‌లో మెసేజ్ పంపించాను.

అంతలోనే కుక్కర్ చివరి విజిల్ కూడా వచ్చేసింది. నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి, వేడివేడి పప్పు అన్నాన్ని ఒక ప్లేటులో అమ్మకు, మరో ప్లేటులో నాకు వడ్డించుకుని వచ్చాను. అమ్మ పక్కనే మంచం మీద కూర్చుని, ఆమెను మెల్లగా లేచి కూర్చోమని చెప్పాను. కానీ పాపం… అమ్మకు చేయి, కాలు చాలా నొప్పిగా ఉండటం వల్ల స్పూన్ పట్టుకుని సరిగ్గా తినలేకపోయింది. ఆమె పడుతున్న ఇబ్బందిని నేను చూడలేకపోయాను.

"ఆంటీ… మీరు ఆగండి," అంటూ ఆమె చేతిలోని స్పూన్ నేను అందుకున్నాను.

ప్లేటులో నుండి ఎంతో ప్రేమతో ఒక ముద్ద కలిపి, స్పూన్‌తో అమ్మ నోటి దగ్గరికి తీసుకువెళ్లాను. అమ్మ ఒక్క క్షణం స్తంభించిపోయింది. ఆమె కళ్లు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి. నిన్ననే పరిచయమైన ఒక అపరిచిత యువకుడు, ఈ రోజు తన పడకగదిలో కూర్చుని, కన్నకొడుకు కంటే మిన్నగా ఇంతటి ప్రేమతో, ఆరాటంతో తన చేతులతో తినిపిస్తుంటే ఆమె నమ్మలేకపోయింది. కానీ ఆమె అంతరాత్మకు తెలుసు… ఈ స్పర్శ అపరిచితమైనది కాదు, ఏళ్ల నాటి తన కన్నపేగు అనురాగమని! ఆమె మనసు ఎంతో భావోద్వేగానికి గురైంది, కళ్లల్లో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.

మెల్లగా నోరు తెరిచి నేను తినిపించిన ఆ మొదటి ముద్దను ఆస్వాదించింది. ఆ క్షణంలో మా ఇద్దరి మధ్య ఒక పవిత్రమైన, అమితమైన ప్రేమ బంధం ముడిపడింది.

అమ్మ ఆ ముద్ద మింగుతూ, ఎంతో ఆత్మీయంగా అడిగింది, "విజయ్… మీ ఇంట్లో ఎవరెవరు ఉంటారు?"

"ప్రస్తుతానికి నేను, మా అమ్మమ్మ మాత్రమే ఉంటాం ఆంటీ," అన్నాను. నా తల్లి ఎదురుగా కూర్చుని కూడా, 'నాకు నువ్వే ఉన్నావు అమ్మా' అని చెప్పలేక నా గుండె ఎంతగానో రోదించింది.

"మరి మీ అమ్మ, నాన్న?" అని అడిగింది అమాయకంగా.

నేను కాసేపు శూన్యంలోకి చూస్తూ, "వాళ్లు లేరు ఆంటీ…" అన్నాను బాధను నటిస్తూ.

అమ్మ కళ్లల్లో జాలి కలిగింది. "అయ్యో క్షమించు విజయ్… నేను నిన్ను బాధపెట్టాలని అడగలేదు. ఐనా, ఇల్లు నడపడం నువ్వు, మీ అమ్మమ్మ ఇద్దరికే కదా… చాలా కష్టంగా ఉంటుంది కదా నాయనా…" అంది ఒక తల్లిలా నాపై ఆందోళన చూపిస్తూ.

"అవును ఆంటీ… కొంచెం కష్టంగానే ఉంటుంది," అన్నాను ఆమె వైపు చూస్తూ.

అమ్మ నా తలపై ప్రేమగా నిమురుతూ, "నువ్వేం చింతించకు విజయ్. ధైర్యంగా ఉండు… మా స్నేహితురాలి భర్త ఒక పెద్ద కంపెనీ నడుపుతున్నారు. నీకు ఉద్యోగం వచ్చేలా నేను ఖచ్చితంగా ఆయనతో మాట్లాడతాను," అంది కొండంత అండగా నిలబడుతూ.

"చాలా థాంక్స్ ఆంటీ…" అంటూ నేను ఆమెకు మరో ముద్ద తినిపించాను.

ఆ తర్వాత ఇద్దరం ఎన్నో విషయాలు మాట్లాడుకుంటూ హాయిగా నవ్వుకున్నాము. నేను అమ్మకు కడుపునిండా తినిపించి, ఆ తర్వాత నేను కూడా తిన్నాను. ప్లేట్లన్నీ పక్కన పెట్టి, అమ్మకు దుప్పటి సరిచేస్తూ ఎంతో ప్రేమగా అన్నాను, "ఆంటీ… ఇక ఏ విషయాలూ ఆలోచించకుండా ప్రశాంతంగా విశ్రాంతి తీసుకోండి, మీకు అది చాలా అవసరం. రేపటి భోజనం గురించి కూడా మీరేం చింతించకండి… రేపు కూడా నేనే వంట చేస్తాను… హహహ."

అమ్మ నా వైపు ఎంతో కృతజ్ఞతగా, అపారమైన కన్నప్రేమతో చూస్తూ, "అలాగే విజయ్… గుడ్ నైట్ నాయనా…" అంది ఎంతో సాఫ్ట్‌గా.

"ఆంటీ… గుడ్ నైట్…" అని చెబుతూ, ఆమె ప్రశాంతమైన ముఖాన్ని గుండెల్లో దాచుకుని మెల్లగా నా రూమ్‌కి నడిచాను.

ఈ రాత్రి నా జీవితంలోనే అత్యంత మధురమైన రాత్రి. నా తల్లికి నేను ఇంత దగ్గరయ్యాను, నా చేతులతో ఆమెకు అన్నం తినిపించాను. ఈ పవిత్రమైన ప్రేమతో నా మనసు పిచ్చెక్కిపోతున్నట్లుంది. ఎలాగైనా త్వరలోనే అమ్మకు అసలు నిజం చెప్పి, ఆమె ఒడిలో తలపెట్టి ఏడవాలనే ఆరాటంతో ఆ రాత్రి నాకు నిద్ర కూడా పట్టలేదు!

[Sunnysunnysunny]

Bro tittava? pogidaava? haha 

నాకు కూడా అదే అనిపించింది బ్రో

[Sunnysunnysunny]

మనసుల యుద్ధం… నిజం వైపు మరో అడుగు!

నేను అమ్మకి గుడ్ నైట్ చెప్పి పడుకోవడానికి పైకి వెళ్ళాను... కానీ నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు... నా మనసులో అమ్మతో ఈరోజు గడిపిన క్షణాలు మెదులుతున్నాయి... ఈరోజే మొదటిసారి అమ్మతో కలిసి కూర్చుని భోజనం చేశాను, ఆమెకు తినిపించాను కూడా... మొదటిసారి అమ్మ నగ్న నడుముపై పట్టుకున్నాను... ఆమె చర్మం దూదిలా మెత్తగా ఉంది... ఆ క్షణంలో అమ్మ నాకు ఉద్యోగం గురించి కూడా మాట్లాడతా ఏం కాదు కంగారూ పడకు అని చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చి సంతోషంతో ఉన్నాను... కాబట్టి ఇప్పుడు నేను ఉద్యోగం వెతుక్కోవాల్సిన అవసరం లేదు.. మరొక పక్క ఆమె పడుతున్న నొప్పి తాలూక వేదనను చూసి కలిగిన బాధ మరోవైపు నన్ను నిద్రపోనివ్వడం లేదు.... అలా ఆలోచిస్తూ నిద్రపోయాను...

ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రి నా మనసును ఒక వింతైన, ఊహించని లోకంలోకి నెట్టేసింది. నా అపస్మారక మనసులో దాగున్న ఆరాటం, నిన్నటి స్పర్శ తాలూకు జ్ఞాపకాలు కలిసి ఒక తీవ్రమైన కలను సృష్టించాయి.

ఉదయం పగటి వెలుతురు ముంబైని ముంచెత్తుతోంది. నేను ఉదయాన్నే లేచి చూసేసరికి నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది... మంచం వైపు చూశాను కానీ అక్కడ ఎవరూ లేరు... నేను నిద్రలేచి కిటికీ గుండా బయటకు చూశాను.

పెరట్లో అమ్మ ఒంటరిగా బట్టలు ఆరవేస్తోంది. ఉదయపు గాలికి ఆమె చీర కొంగు గాల్లో లేస్తోంది. ఆ రూపం నన్ను అయస్కాంతంలా ఆకర్షించింది. నా అడుగులు నా ఆధీనంలో లేవు. నేను మెల్లగా, శబ్దం చేయకుండా ఆమె వెనుక నుండి వెళ్లాను. ఆమెకు ఏమాత్రం ఊహించని విధంగా, వెనుక నుండి నా రెండు చేతులతో ఆమె నాజూకైన నడుమును చుట్టేసి గట్టిగా నా వైపు లాక్కున్నాను. నా గుండె ఆమె వీపుకు బలంగా తాకింది.

అమ్మ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి, చేతిలోని బట్టలు కిందపడేసి, "విజయ్! ఏంటిది... ఇంత పొద్దున్నే ఏం చేస్తున్నావ్ విజయ్..వదులు ." అంది ఆశ్చర్యంతో, కంగారుగా.

కలలో నాలోని విరహం హద్దులు దాటిపోయింది. "నేను నా ప్రియమైన అమ్మతో, నా సర్వస్వంతో దగ్గరగా ఉన్నాను..." అన్నాను , నా గొంతులో నుండి మత్తుగా వచ్చింది ఆ మాట. ఆమె నా పట్టు నుండి తప్పించుకోవాలని పక్కకు జరగడం మొదలుపెట్టింది. కానీ నా చేతులు ఆమె నడుమును మరింత గట్టిగా అదుముకున్నాయి.

“ప్లీజ్ అమ్మ ఆగు నా ప్రియామైన అమ్మవి కదా! ప్లీజ్ ప్లీజ్... అంత తొందరేంటి? నిన్ను ఇన్నాళ్లు దూరం పెట్టినందుకు నా మనసు తల్లడిల్లిపోతోంది. నన్ను కాసేపు నీ సాన్నిహిత్యాన్ని, నీ శరీరం నుండి వచ్చే సువాసనని ఆస్వాదించనివ్వు..." అంటూ నేను ఆమెను వెనుక నుండి నా వైపు గట్టిగా అదిమిపట్టాను. నా పెదవులు ఆమె మెడపై వాలాయి. వణుకుతున్న ఆమె మెడపై, చెవుల వెనుక తడి ముద్దులు కురిపిస్తుంటే అమ్మ శరీరం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది.

"భావన... నువ్వు నా జీవితంలోకి ఒక కొత్త వెలుగును, సంతోషాన్ని తెచ్చావు. నీలాంటి రూపం నా కళ్ల ముందు ఉన్నందుకు నేను ఎంతో కృతజ్ఞుడిని. ఇప్పుడు నిశ్శబ్దంగా ఉండు... నన్ను నీ చెంత చేరనివ్వు," అంటూ నా చేతులు మెల్లగా పైకి జరిగి ఆమె సళ్ళను ఆరాధనగా స్పృశించడం మొదలుపెట్టాయి. ఆ మెత్తటి సళ్లు నా చేతిలోకి సరిపోవట్లేదు జాకెట్ పై నుండి ఆ గట్టిదనం ఇంకా నిటారుగా పొగరుగుగా ఎదురుతిగుతున్న అమ్మ సళ్లు ఆ చర్మం తాలూకు మృదుత్వం నన్ను పిచ్చెక్కిస్తోంది.

అమ్మ శ్వాస వేగం పెరిగింది. ఆమె ముఖం నొప్పితో, ఒక వింత భావనతో ఎర్రబడింది. బయట ఎవరైనా చూస్తారేమో అన్న భయంతో గాల్లోకి శ్వాస గట్టిగా వదులుతూ అటు ఇటు చూస్తూ, "ఆహ్... విజయ్... వద్దు విజయ్, చూడు... బయట జనం ఎవరైనా మనల్ని చూస్తే మనకి చెడ్డపేరు వస్తుంది. తప్పు ఇది..ప్లీజ్ నాన్న వదిలేయి ....." అంది వణుకుతున్న గొంతుతో.

"దానివల్ల ఏంటి తేడా... ఈ క్షణంలో మన మధ్య ఏ బంధాలూ లేవు. నువ్వు కేవలం నాదానివి... నీ హృదయ స్పందన నాకు కావాలి," అంటూ నా చేతుల వేగాన్ని, ఉధృతిని పెంచాను. ఆమె సళ్ళను నా చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా పిసుకుతుంటే, ఆ మర్దనకు అమ్మ తట్టుకోలేకపోయింది. ఆమె నోటి నుండి నిస్సహాయంగా, మధురంగా మూలుగులు రావడం మొదలయ్యాయి. చేతుల్లో ఉన్న బలం అంతా ఉపయోగించి ఆ జాకెట్ లోపల ఉన్న బిగుతైన సళ్ళను వదలకుండా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని కసిగా పిసుకుతున్న......

"ఆహ్.... విజయ్... నాకు నొప్పి పుడుతోంది హ్హఅహః అమహః ప్లీజ్ విజయ్... నెమ్మదిగా... నన్ను ఎంతలా ఇబ్బంది పెడతావు? నేను నీ అమ్మని కదా..." అంటూ ఆమె నా చేతులపై తన చేతులు వేసి ఆపడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ ఆ ప్రయత్నంలో బలం లేదు.

"అమ్మా... నేను ఇక అస్సలు భరించలేను. నాలోని ఆరాటం హద్దులు దాటుతోంది. ఈ దాహాన్ని ఇప్పుడే తీర్చనివ్వు...నాకు నీ వేడి వేడి పాలు తాగాలి అని ఉంది అమ్మ ప్లీజ్ నన్ను ఆపవద్దు " అంటూ ఆమె చీర కొంగును పక్కకు జరిపి, నా పెదవులను ఆమె రొమ్ముల వైపు తీసుకువెళ్లాను.

అమ్మ కళ్లు మూసుకుని, శ్వాసను గట్టిగా పీలుస్తూ, "సరే... లోపలికి రా... ఇక్కడ బయట ఎవరైనా చూస్తారు. ఇప్పుడు ఇంట్లో ఎవరూ లేరు కదా..." అంది చివరకు నా ఆరాటానికి లొంగిపోతూ.

నేను వెంటనే ఆమెను నా చేతుల్లోకి తీసుకుని లోపలికి నడిచాను. బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లి ఆమెను మంచం మీద పడేసి, వెనక్కి తిరిగి తలుపును గట్టిగా వేశాను. ఆ శబ్దానికి...

సరిగ్గా అప్పుడే నా మొబైల్ అలారం పెద్దగా మోగింది!

నేను ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచి ఉలిక్కిపడి లేచి కూర్చున్నాను. చుట్టూ చూశాను... అది నా అద్దె గది. బయట పక్షుల కిలకిలరావాలు వినబడుతున్నాయి. అదంతా కేవలం ఒక కల అని అర్థం కావడానికి నాకు కొన్ని క్షణాలు పట్టింది. నా గుండె ఇంకా దడదడలాడుతూనే ఉంది. నా ప్యాంటు వైపు చూసుకున్నాను... నా అంగం గట్టిగా నిక్కబొడుచుకుని ఉంది, ప్యాంటు అంతా తడిగా అయిపోయింది. కలలో కలిగిన ఆ తీవ్రమైన ఉద్వేగానికి నాకు స్ఖలనం అయిపోయింది.

నా చేతులతో నా ముఖాన్ని దాచుకున్నాను. తీవ్రమైన సిగ్గు, అపరాధభావం నన్ను కమ్మేశాయి. "ఛీ, నేను ఎంత పాపాత్ముడిని! నన్ను కన్న నా తల్లి గురించి, అంతటి పవిత్రమైన స్త్రీ గురించి నా మనసులో ఇలాంటి వికృతమైన కల ఎలా వచ్చింది? ఇది తప్పు... ఇది మహా పాపం!" అని నన్ను నేనే ఘోరంగా తిట్టుకున్నాను. కానీ, ఆ కలలో అమ్మ ఇచ్చిన ఆ సాన్నిహిత్యం, ఆ మృదువైన స్పర్శ నా మనసు పొరల్లో ఎక్కడో ఒక వింతైన రొమాంటిక్ మత్తును అలాగే మిగిల్చింది. ఆ కల నుండి బయటపడటానికి, నా మనసును అదుపులో ఉంచుకోవడానికి నేను వెంటనే తలస్నానం చేయడానికి బాత్రూమ్‌ వైపు పరిగెత్తాను.

ఆ కల ఇచ్చిన అలజడి నుండి బయటపడటానికి నేను వెంటనే వెళ్ళి చన్నీళ్లతో స్నానం చేసేశాను. కానీ, స్నానం ముగించి కిందకు దిగుతున్నప్పుడు నా మనసు అస్సలు కుదుటపడలేదు. విపరీతమైన ఇబ్బంది, అపరాధభావం నన్ను ముంచెత్తాయి. కలలో నేను చేసిన ఆ పనులన్నీ గుర్తొచ్చి, ఇప్పుడు అమ్మ ముందుకు ఎలా వెళ్లాలో, ఆమె కళ్లల్లోకి ఎలా చూడాలో అర్థం కాక నా కాళ్లు వణకసాగాయి. “బహుశా జీవితంలో ఇప్పటివరకు నాకు ఎలాంటి గర్ల్‌ఫ్రెండ్ లేకపోవడం వల్లేమో... ఇంతకుముందు ఏ అమ్మాయితోనూ, ఏ స్త్రీతోనూ నేను ఇలాంటి మాటలు అనలేదు, కనీసం అలా ఊహించలేదు కూడా. మరి నా కన్నతల్లి విషయంలోనే నా మనసు ఇలా ఎందుకు ప్రవర్తించింది?” అని నన్ను నేనే ప్రశ్నించుకుంటూ మెట్లు దిగడం మొదలుపెట్టాను.

కానీ, సగం మెట్లు దిగానో లేదో... ఎదురుగా కనిపించిన దృశ్యానికి నేను ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టుడనై, ఉన్నపళంగా అక్కడే స్తంభించిపోయాను.

అమ్మ హాల్‌లోని అద్దం ముందు నిలబడి చీర కట్టుకుంటోంది. ఆమె అప్పటికే చీరను దాదాపుగా కట్టేసింది, కానీ ఆఖరి సర్దుబాట్లు చేసుకుంటోంది.

ఉదయపు లేత సూర్యకాంతి కిటికీ గుండా వచ్చి నేరుగా ఆమెపై పడుతోంది. ఆ వెలుతురులో అమ్మ నాజూకైన నడుము వంపు, ఆమె దేహసౌష్టవం నా కళ్లెదుటే స్పష్టంగా కనిపించాయి. 40 ఏళ్లు దాటినా ఆమె శరీరాకృతి ఎంత అద్భుతంగా ఉందో వర్ణించడానికి మాటలు చాలవు. కాటన్ చీరలో ఆమె నడుము భాగం, ఆ పట్టు లాంటి తెల్లని చర్మం చూస్తుంటే నా కళ్లు నా ఆధీనంలో లేవు. కలలో నేను చూసిన ఆ నడుము వంపు, తాకిన ఆ మృదుత్వం... ఇప్పుడు కళ్లముందే నిజంగా కనిపిస్తుండేసరికి నా గుండె శరవేగంతో దడదడలాడటం మొదలుపెట్టింది.

ఆమెను అలా చూస్తుంటే నా శ్వాస భారమైంది. కానీ మరుక్షణమే నా అంతరాత్మ నన్ను హెచ్చరించింది. “విజయ్! ఏం చేస్తున్నావ్ నువ్వు? కన్నతల్లిని ఇలాంటి కళ్లతో చూడటం అస్సలు సరికాదు... ఇది మహా పాపం!” అని నన్ను నేనే గద్దించుకున్నాను. నా మనసులోకి వచ్చిన ఆ పనికిమాలిన, వికృతమైన ఆలోచనలను బలవంతంగా తుడిచేసి, నా చూపులను పక్కకు తిప్పుకున్నాను.

అదే సమయంలో, అమ్మ నిన్నటిలా కాకుండా ఈ రోజు కాస్త హుషారుగా ఉండి, సొంతంగా నడవగలుగుతోందని తెలిసి మనసులో ఒక తెలియని సంతోషం కలిగింది. కానీ, మరోవైపు ఒక చిన్న బాధ నన్ను వేధించింది. నిన్న రాత్రి అమ్మకు నా చేతులతో వండి తినిపించిన ఆ మధురమైన క్షణాలు గుర్తొచ్చాయి. కానీ ఈ రోజు ఉదయం వచ్చిన ఆ పాడు కల వల్ల, నేను ఆమెతో కలిసి కూర్చుని తినే పరిస్థితి లేదు, కనీసం ఈ రోజు ఆమె కోసం వంట చేసే ధైర్యం కూడా నాకు రావడం లేదు.

ఆమె ముందుకు వెళ్లే ధైర్యం లేక, నేను మరో ఐదారు నిమిషాల పాటు ఆ మెట్ల పైనే నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాను. కాసేపటి తర్వాత మెల్లగా, దొంగచాటుగా కిందకు చూశాను. అమ్మ అద్దం ముందు లేదు. హాల్ అంతా ఖాళీగా ఉండటంతో, హమ్మయ్యా అనుకుంటూ నెమ్మదిగా మెట్లు దిగి కిందకు వెళ్లాను.

నేను హాల్‌లోకి అడుగుపెట్టగానే పక్కనే ఉన్న దేవుడి గది వైపు నా దృష్టి మళ్లింది.

అక్కడ అమ్మ ప్రశాంతంగా కూర్చుని, కళ్లు మూసుకుని పూజ చేసుకుంటోంది. ఆమె నుదుట ఎర్రటి బొట్టు, ముఖంలో వెలిగిపోతున్న ఆ పవిత్రత, ప్రశాంతత చూస్తుంటే... ఇందాక నా మనసులో రేగిన అలజడి, ఆ పాడు ఆలోచనలన్నీ ఒక్కక్షణంలో మాయమైపోయాయి. దేవదూత లాంటి నా కన్నతల్లిని అలా పూజలో చూస్తుంటే నా మనసంతా ఏదో తెలియని ఒక దివ్యమైన ప్రశాంతతతో, భక్తితో నిండిపోయింది.

సరిగ్గా అప్పుడే అమ్మ పూజ ముగించి, కళ్లు తెరిచి నా వైపు చూసింది. ఆమె కళ్లల్లో నాపై ఎంతో ఆత్మీయత, ప్రేమ కనిపించాయి.

అమ్మ పూజ ముగించి లేవగానే నా మనసులోని అలజడి అంతా ఒక్కసారిగా మాయమైపోయింది. ఆమె ముఖంలోని ఆ పవిత్రత నన్ను కుదుటపరిచింది.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆప్యాయంగా చూస్తూ, "ఏయ్ విజయ్, నిద్రలేచావా..." అంది.

నేను మెల్లగా నవ్వుతూ, "అవును ఆంటీ... మిమ్మల్ని చూస్తుంటే ఇప్పుడు చాలా వరకు కోలుకున్నట్లు అనిపిస్తోంది, బాగానే ఉన్నారు కదా?" అన్నాను.

"పూర్తిగా కాదు విజయ్, ఇంకా కొద్దిగా నొప్పి ఉందనుకో. కానీ ఒకటి రెండు రోజుల్లో తగ్గిపోతుందని నమ్మకం ఉంది. ఇది ఈ మాత్రల ప్రభావం మాత్రమే కాదు, నిన్న నువ్వు చేసిన సేవ కూడా కారణమే," అంది నవ్వుతూ.

"అవును ఆంటీ, విశ్రాంతి తీసుకుంటే అదే తగ్గుతుంది. పర్వాలేదు, మీరు టిఫిన్ చేయండి , నేను ఈరోజు కూడా ఉద్యోగం వెతుక్కోవడానికి బయటకు వెళ్తున్నాను" అన్నాను. నా మనసులోని ఆ పాత కల తాలూకు భయం వల్ల ఆమెతో కలిసి తినడానికి నాకెందుకో ఇబ్బందిగా అనిపించింది.

కానీ అమ్మ నా మాట వినగానే కనుబొమ్మలు పైకి ఎగరేసింది. "ఏంటి విజయ్ ఇది? నిన్న నా కోసం అంత బాగా వంట చేసి పెట్టావు. ఈరోజు నువ్వు బయట తినడం ఏంటి? ఒక్క పని చెయ్యి, ఈరోజు కూడా ఇక్కడే ఇంట్లోనే తిను, పర్వాలేదు. అవును, ఈరోజు నీ ఉద్యోగం విషయం గురించి మా స్నేహితురాలితో మాట్లాడతాను. కాబట్టి దాని గురించి అస్సలు చింతించకు. ఒకవేళ నీకు ఉద్యోగం దొరికితే, జాయిన్ అయ్యేటప్పుడు చేతిలో డబ్బులు ఉండాలి కదా. అందుకే ఇప్పుడైతే అనవసరంగా బయట ఖర్చు పెట్టకు, ఇక్కడే తిను," అంది ఎంతో అధికారంగా, ఒక కన్నతల్లి లాంటి ప్రేమతో.

ఆమె మాటలు వింటుంటే నాకు ఒకవైపు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. కానీ మరోవైపు ఎందుకో మనసులో చిన్న సంకోచం మొదలైంది. ‘ఇంకా నిన్ననే కదా పరిచయమయ్యాను, అలాంటిది ప్రతిరోజూ ఆవిడ ఇంట్లోనే భోజనం చేయడం... అది కూడా ఒక్క రూపాయి కూడా ఇవ్వకుండా తినడం నాకు అంత సరిగ్గా అనిపించలేదు.’

అందుకే నేను మొహమాటపడుతూ, "వద్దు ఆంటీ... నన్నెందుకు అనవసరంగా ఇబ్బంది పెడుతున్నారు?మీకు కూడా ఇబ్బంది ఏ ? నేను బయటే ఏదో ఒకటి తింటాను, మీరేం చింతించకండి," అన్నాను.

నా మొహమాటాన్ని అమ్మ వెంటనే కనిపెట్టేసింది. ఎంతో ఆత్మీయంగా నా వైపు చూస్తూ, "ఇందులో తప్పేముంది విజయ్? ఓహ్... నాకు అర్థమైంది, నువ్వు డబ్బుల గురించి ఆలోచిస్తున్నావు కదూ! చూడు, అది అలా కాదు విజయ్. ఎవరితోనైనా సరే, అన్నం తినే విషయంలో ఇలాంటి లెక్కలు, డబ్బుల ముచ్చట్లు మాట్లాడకూడదు... అది చాలా తప్పు," అంది ఎంతో హుందాతనంగా.

ఆ మాట వినగానే నా గుండె నిండిపోయింది. ‘వావ్... మా అమ్మ నిజంగా ఎంత అద్భుతమైనదో కదా! అందరినీ ఎంత ఆప్యాయంగా చూసుకుంటుందో!’ అనిపించింది. అదే సమయంలో నా మనసులో మా నాన్న మీద విపరీతమైన కోపం రగిలింది. ఇంతటి దయామయిని, దేవత లాంటి స్త్రీని ఆయన జీవితాంతం నరకం చూపించి ఇల్లు వదిలిపోయేలా చేశాడా అనిపించింది. కానీ ఇప్పుడు ఆ కోపాన్ని ఎవరి మీద చూపించాలి? ఆయన ఇప్పుడు నా పక్కన కూడా లేడు, లోకాన్ని వదిలి వెళ్లిపోయాడు. ఏదేమైనా నేను అమ్మ మాటను కాదనలేక, సరేనని తలూపాను.

కాసేపటి తర్వాత అమ్మ నవ్వుతూ, నెమ్మదిగా కుంటుతూ పూజా గది నుండి బయటకు వచ్చింది. వంటగది వైపు వెళ్లడానికి అడుగులు వేసింది. ఆమె సరిగ్గా నా పక్క నుండే నడుచుకుంటూ వెళ్తోంది. సరిగ్గా అదే సమయంలో, ఆమె గాయపడిన కాలు ఒక్కసారిగా తడబడింది! నొప్పి తీవ్రతకు బ్యాలెన్స్ తప్పి, ఆమె ముందుకు పడిపోబోయింది.

"ఆంటీ!..." అని నా నోటి నుండి కంగారుగా కేక వచ్చింది.

ఏం ఆలోచించే సమయం లేదు... నేను హఠాత్తుగా చటుక్కున ముందుకు దూకి, నా రెండు చేతులతో ఆమె నాజూకైన నడుమును చుట్టేసి గట్టిగా పట్టుకున్నాను. ఆమె కింద పడకుండా నా బలమైన చేతులతో ఆమె శరీరాన్ని నా గుండెలకి ఆనించుకుని కాపాడాను.

మళ్లీ అదే స్పర్శ... అదే మధురమైన అనుభూతి! అమ్మ ఇప్పుడు మళ్లీ పూర్తిగా నా చేతుల్లో ఉంది. ఆమె కట్టుకున్న ఆ కాటన్ చీర వెనుక ఉన్న ఆమె నడుము వంపు, ఆ మృదువైన చర్మం నా చేతులకు తగలగానే నా గుండెల్లో ఒక వింతైన అలజడి మొదలైంది. ఉదయపు ఆ పాడు కల గుర్తొచ్చి నా ఒళ్లు ఒక్కసారిగా పులకరించింది. నేను రెప్ప వేయడం మర్చిపోయి అమ్మ కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూశాను. ఆ అకస్మాత్తు సాన్నిహిత్యానికి అమ్మ నోటి నుండి ఒక చిన్న, మధురమైన మూలుగు వచ్చింది. ఆమె శ్వాస నా ముఖాన్ని తాకుతోంది. ఆమె కూడా నా వైపే తీక్షణంగా చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆ చూపుల్లో ఏదో ఒక అపరిచితమైన ఆత్మీయత, ఏళ్ల నాటి కన్నపేగు వెతుకులాట స్పష్టంగా కనిపించాయి.

కానీ ఆ మరుక్షణమే ఇద్దరికీ స్పృహ వచ్చింది. అమ్మ హఠాత్తుగా కంగారు పడి, నన్ను పక్కకు నెట్టేసి దూరంగా జరిగింది. నేను కూడా ఒక్కసారిగా వాస్తవంలోకి వచ్చి సర్దుకున్నాను.

ఆమె పడుతున్న ఇబ్బందిని చూసి ఎంతో ప్రేమగా, ఆరాటంగా అన్నాను, "ఆంటీ... నాకు అనిపిస్తోంది, మీ కాలు ఇంకా అస్సలు తగ్గలేదు. మీరు ఇప్పుడు నిజంగా విశ్రాంతి తీసుకోవాలి. దయచేసి వెళ్లి కూర్చోండి, నేనే వంటగదిలోకి వెళ్లి ఏదైనా టీఫిన్ తయారు చేస్తాను," అన్నాను నా గొంతులో సర్వస్వం ఒలకబోస్తూ.

ఈసారి అమ్మ నన్ను అస్సలు వారించలేదు, నా చేయి పట్టుకుని వద్దు అని కూడా అనలేదు. బహుశా నాలోని ఆ కంగారును, ప్రేమాభిమానాలను ఆమె కూడా మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించినట్లుంది. అమ్మ నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లి హాల్‌లోని దివాన్ కాట్ మంచం మీద కూర్చుంది.

నేను వెంటనే వంటగదిలోకి వెళ్లాను. అమ్మ కోసం, నా కోసం ఎంతో రుచికరమైన టీఫిన్ సిద్ధం చేశాను. ప్లేట్లలో పెట్టుకుని వచ్చి ఇద్దరం కలిసి తినడం మొదలుపెట్టాము.

నేను ఎంతో ఆశగా ఆమె ముఖంలోకి చూస్తూ, "ఎలా ఉంది ఆంటీ..." అని అడిగాను.

అమ్మ ఎంతో తృప్తిగా తింటూ, "చాలా బాగుంది విజయ్..అసలు వంట చేయడం నీకు ఎప్పటినుంచి తెలుసు?" అంది ఆశ్చర్యంగా.

"చాలా కాలం నుండి చేస్తున్నాను ఆంటీ. అంటే, నేను కాలేజీలో చదువుకోవడానికి ఇంటికి దూరంగా ఉన్నప్పటి నుండి నా వంట నేనే చేసుకోవడం అలవాటైంది," అన్నాను.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆరాధనగా చూస్తూ, "నేను కూడా కాలేజీలో చదువుకున్న రోజులను చూశాను విజయ్...కానీ నా కాలేజీ రోజుల్లో చాలా మంది అబ్బాయిలు సరదా కోసం, ఫ్యాషన్ కోసం తాగుడు, పొగతాగడం లాంటి వ్యసనాలకు బానిసలవ్వడం చూశాను. కానీ నువ్వు ఈ రోజుల్లో ఉండి కూడా... వీటన్నింటికీ ఎంతో దూరంగా, ఇంత పద్ధతిగా ఉన్నావని తెలిసి నాకు చాలా ఆశ్చర్యంగా, సంతోషంగా ఉంది," అంది ఒక తల్లి తన బిడ్డను చూసి గర్వపడుతున్నట్లుగా.

ఆమె ఆ మాట అనగానే నా ముఖంలో చిన్న నవ్వు మాయమై, ఒక రకమైన గాంభీర్యం, లోతైన విచారం కమ్ముకున్నాయి. నా ముఖంలోని మార్పును గమనించి, అమ్మ కంగారుగా, "ఏమైంది విజయ్..?" అని అడిగింది.

నేను ఒక చిన్న నిట్టూర్పు విడిచి, ఎంతో భావోద్వేగంతో చెప్పడం మొదలుపెట్టాను. "ఏమీ లేదు ఆంటీ... నా కాలేజీ స్నేహితులు కూడా ఇలా చేయడం సరదాగా ఉంటుందని, ఒకసారి ట్రై చేయమని చెప్పేవారు. నేను కూడా ఇవన్నీ చేయాలని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. ఎందుకంటే, నేను చిన్నప్పటి నుండి మా ఇంట్లో మా నాన్నను చూశాను. ఆయన ఎప్పుడూ విపరీతంగా మద్యం తాగేవారు. కాబట్టి అది ఆనందించే విషయం కాదని, జీవితాలను నాశనం చేసే ఒక భయంకరమైన వ్యసనమని నాకు బాగా తెలుసు. ఇంకా అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా అలాంటి వ్యసనం ఒక అందమైన సంసారాన్ని, ఇల్లాలు జీవితాన్ని ఎలా ముక్కలు చేస్తుందో నేను చూశాను. చివరకు... అదే మద్యం మా నాన్న ప్రాణాలను కూడా బలి తీసుకుంది," అన్నాను. నా గొంతు మూగబోవడం, నా కళ్లల్లో నీళ్లు తిరగడం అమ్మకు స్పష్టంగా కనిపించాయి.

నా మాటలు వినగానే అమ్మ గుండె బరువెక్కింది. నా తండ్రి ఎవరో తెలియకపోయినా, ఒక కొడుకుగా నేను పడిన బాధను చూసి ఆమె కళ్లు కూడా చెమర్చాయి. ఎంతో ఆరాటంగా నా చేయి పట్టుకోబోయి, "క్షమించు విజయ్... నాకు తెలియదు, నిన్ను బాధపెట్టాలని నేను అడగలేదు. దయచేసి నన్ను క్షమించు విజయ్..." అంది ఎంతో అనునయంగా.

"లేదు ఆంటీ, పర్వాలేదు... మీరేం క్షమాపణ చెప్పకండి," అన్నాను కన్నీళ్లు ఆపుకుంటూ.

"అందుకే నువ్వు ఇలాంటి చెడు అలవాట్లకు ఎప్పుడూ దగ్గరవ్వకూడదు అనుకున్నావన్నమాట..." అంది అమ్మ నా వైపు ఆత్మీయంగా చూస్తూ.

"బహుశా అంతే కావచ్చు ఆంటీ... ప్రతిరోజూ ఇంట్లో ఆ గొడవలు, ఆ కన్నీళ్లు చూసి నేను లోపల చాలా బాధపడేవాడిని. కానీ ఒక చిన్న పిల్లాడిగా నేనేం చేయగలను... ఏమీ చేయలేకపోయేవాడిని," అన్నాను గతం గుర్తొచ్చి.

అమ్మ నా భుజం తడుముతూ, "అవును విజయ్, అది చాలా నరకంగా ఉండి ఉంటుంది. అయినా ఒక రకంగా మంచిదే జరిగింది... నువ్వు ఆ బాధను చూశావు కాబట్టే, రేపు నీ సొంత ఇంట్లో, నీ జీవితంలో అలాంటి పరిస్థితి ఎప్పటికీ రానివ్వవని నాకు అర్థమైంది," అంది ఎంతో నమ్మకంగా.

నేను ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ, నా మనసులోని అసలైన భావాలను బయటపెట్టాను. "అవును ఆంటీ... నేను కాలేజీ పూర్తి చేసిన వెంటనే, మా ఇంట్లో నా పెళ్లి ప్రస్తావన వచ్చినప్పుడే నేను ఒక బలమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాను. నేను ఏ అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకున్నా... ఆమెను ఏ చిన్న సమస్యలోనూ పడనివ్వను. ఆమెను ఎప్పుడూ కంటికి రెప్పలా చూసుకుంటూ, గుండెల్లో పెట్టుకుని సంతోషంగా ఉంచుతాను. ఎంతగా అంటే... ఆమెకు తన పుట్టింటి జ్ఞాపకాలు కూడా రానంత అపారమైన ప్రేమను అందిస్తాను... హహహ," అంటూ చిన్నగా నవ్వాను.

నేను ఆ మాటలు చెబుతున్నంత సేపు... నేను గమనించలేదు కానీ, అమ్మ కళ్లు నా మీదే స్థిరంగా నిలిచిపోయాయి. ఆమె చూపుల్లో నాపై అమితమైన గౌరవం, ఒక వింతైన ఆరాధన కనిపించాయి. తన ప్రశ్నల ద్వారా నా గురించి, నా ఆదర్శవంతమైన ఆలోచనల గురించి ఇంకా తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నట్లుగా ఆమె నన్నే చూస్తూ ఉండిపోయింది. బహుశా నేను ఇచ్చిన సమాధానాలు ఆమె గాయపడిన మనసుకు ఎంతో ఊరటనిచ్చాయి.

నన్ను చూశాక ఆమె మనసులోనే ఎంతో సంతోషపడింది. ఈ రోజుల్లో ఇంతటి ఉత్తమమైన గుణాలు ఉన్న యువకుడిని ఇంత దగ్గరగా చూడటం, అతని నోటి వెంట ఒక స్త్రీని గౌరవించే మాటలు వినడం ఆమెకు ఎంతో ఆనందాన్ని ఇచ్చింది. మా ఇద్దరి మధ్య అపరిచిత బంధం వెనుక ఉన్న ఆ కన్నపేగు అనురాగం... ఈ మాటల రూపంలో ఒకరినొకరు మరింతగా తెలుసుకుని ఆమె మనసు కూడా ఆనందంగా ముందుకు సాగింది!

మేము అల్పాహారం పూర్తి చేసేసరికి ఇద్దరి మనసులు మరింత దగ్గరయ్యాయి. అమ్మ ముఖంలో ఇందాకటి సంకోచం పూర్తిగా మాయమై, నాపై ఒక ప్రత్యేకమైన నమ్మకం ఏర్పడింది.

ఆమె నా వైపు ఎంతో ఆత్మీయంగా చూస్తూ, "నేను ఇప్పుడే మా స్నేహితురాలికి ఫోన్ చేసి మాట్లాడతాను విజయ్. ఆమె ఏమంటుందో చూద్దాం. కానీ ఆవిడ నా ప్రాణ స్నేహితురాలు... నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది, నా మాటను ఆమె అస్సలు కాదనలేదు," అంది కొండంత ధైర్యం ఇస్తూ.

నేను మెల్లగా నవ్వుతూ, "సరే ఆంటీ, మీరు ఒక్కసారి ఆమెతో మాట్లాడి చూడండి," అని చెప్పి, ఆమెకు కాసేపు విశ్రాంతినివ్వాలని బయటకు నడవడానికి వెళ్లాను.

ఒకటి రెండు గంటల పాటు ముంబై నగరం చుట్టూ తిరుగుతున్నా, నా ఆలోచనలన్నీ ఆ ఉదయం జరిగిన సంఘటనల చుట్టూనే తిరిగాయి. నా చేతులకు తగిలిన ఆమె నాజూకైన నడుము స్పర్శ, ఆ సమయంలో ఆమె కళ్లల్లో చూసిన వింత ఆత్మీయత నా మనసును ఏదో తెలియని మధురమైన మత్తులో ముంచెత్తాయి. కాలం తెలియకుండానే గడిచిపోయింది.

నేను తిరిగి ఇంటికి వచ్చేసరికి... అమ్మ హాల్‌లోనే కూర్చుని నా కోసమే ఎంతో ఆశగా ఎదురుచూస్తోంది. నేను లోపలికి అడుగుపెట్టగానే ఆమె ముఖం వెలిగిపోయింది.

"విజయ్! నువ్వు రావడం చాలా మంచిదయింది. నీకోసం ఒక గుడ్ న్యూస్... నువ్వు రెండు రోజుల తర్వాత ఇంటర్వ్యూకి బయలుదేరాలి. మా స్నేహితురాలి భర్త ఆ కంపెనీకి హెడ్. ఆయన ప్రస్తుతం వేరే ఊరికి వెళ్లారు, రాగానే నిన్ను ఇంటర్వ్యూ చేస్తారు. నువ్వేం కంగారు పడకు, నీకు ఉద్యోగం ఖాయం. లేదా నీకు ఇప్పటికే ఉద్యోగం వచ్చేసిందని నేనే గ్యారెంటీ ఇవ్వగలను!" అంది ఎంతో సంతోషంగా నవ్వుతూ.

ఆమె నా కోసం అంతటి పెద్ద సాయం చేసి, ఒక కన్నతల్లిలా నా భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచించడం చూసి నా మనసు ప్రేమతో నిండిపోయింది. "నిజంగానా ఆంటీ! చాలా చాలా ధన్యవాదాలు. మీరు నాకోసం చాలా పెద్ద పని చేశారు. నేను పైకి వెళ్లి మా నానమ్మకు, అత్తయ్యకు ఈ సంతోషకరమైన విషయం చెబుతాను," అన్నాను ఆనందంతో.

అమ్మ నా సంతోషాన్ని చూసి మురిసిపోతూ, "సరే విజయ్, వెళ్లి మాట్లాడు," అంది ఎంతో ప్రేమగా.

నేను వెంటనే పై అంతస్తులోని నా గదికి వెళ్లి మొదట అత్తయ్యకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడాను. ఆ తర్వాత నానమ్మకు ఫోన్ చేశాను.

ఫోన్ ఎత్తగానే నానమ్మ ఎంతో ఆరాటంగా, "నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది విజయ్... కనీసం నీకైనా అక్కడ మంచి ఉద్యోగం దొరుకుతోందని తెలిసి నా మనసు ప్రశాంతంగా ఉంది," అంది.

నేను గదిలో అటు ఇటు నడుస్తూ నవ్వుతూ, "అవును నానమ్మ... ఇప్పుడు నువ్వేం కంగారు పడకు. నాకు మొదటి జీతం రాగానే, నీ కళ్ల కోసం మంచి ఖరీదైన కళ్ళద్దాలు కొనిస్తాను... హహహహ," అని ఆటపట్టించాను.

నానమ్మ అవతలి నుండి నవ్వుతూ, "హహ... కళ్ళద్దాలు కొనిచ్చే పెద్ద మనిషి వచ్చాడమ్మా సరే గానీ, నువ్వు ముంబై వెళ్లావు కదా... మీ అమ్మను కలిశావా విజయ్?" అని అడిగింది.

ఆ ప్రశ్న వినగానే నేను ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దమైపోయాను. కింద గదిలో ప్రశాంతంగా ఉన్న నా తల్లి రూపం కళ్లముందు మెదిలింది. కానీ నిజం ఇప్పుడే చెబితే నానమ్మ ఊరి నుండి కంగారు పడుతుందని, ఇప్పటికిప్పుడు నేను అమ్మకి కూడా నా గురించి ఏ విషయాలు చెప్పలేదని గుర్తొచ్చి, ప్రస్తుతానికి అబద్ధం చెప్పడమే మంచిదని అనుకున్నాను.

నేను గొంతు సవరించుకుంటూ, "లేదు నానమ్మ... నేను వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లి కనుక్కున్నాను. ఆవిడ ఏదో పని మీద నగరం నుండి చాలా దూరంలో ఉన్న వేరే ఊరికి వెళ్లారట. ఆవిడ తిరిగి రావడానికి సుమారు 15-20 రోజులు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ సమయం పట్టవచ్చు అని చెప్పారు," అన్నాను గుండె మీద చేయి వేసుకుని.

"ఓహ్... అవునా బాబూ, సరేలే... కానీ నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు విజ్జు. కొత్త నగరం కదా, సమయానికి తింటూ నీ ఆరోగ్యం చూసుకో," అంది నానమ్మ ఎంతో ఆందోళనగా.

"సరే నానమ్మ, నేను చాలా జాగ్రత్తగా ఉంటాను... సరే, నేను ఇప్పుడు ఫోన్ పెట్టేస్తున్నాను," అని చెప్పి ఫోన్ కట్ చేశాను.

ఫోన్ పెట్టేసి, మనసంతా సంతోషంతో నిండిపోగా మెల్లగా మెట్లు దిగి కిందకు వచ్చాను. హాల్‌లోకి వెళ్లి చూసేసరికి... అమ్మ మంచం మీద హాయిగా నిద్రపోతోంది. ఉదయపు అలసట, మాత్రల ప్రభావం వల్ల ఆమె ముఖం ఎంతో ప్రశాంతంగా, పవిత్రంగా ఉంది. ఆమెకు ఏమాత్రం ఇబ్బంది కలిగించకూడదని, ఏమీ చెప్పకుండా నేను నిశ్శబ్దంగా మళ్లీ పై అంతస్తులోని నా గదికి చేరుకున్నాను.

గదిలోకి వచ్చి మంచంపై వాలి రెస్ట్ తీసుకుంటున్న... నా ఉద్యోగం గురించి ఆలోచిద్దామని కళ్లు మూసుకున్నాను. కానీ నేను కళ్లు మూశానో లేదో... మళ్లీ నా కళ్ల ముందు అమ్మ రూపమే ప్రబలంగా మెదలడం మొదలైంది.

ఆ ఉదయం ఆమె తడబడినప్పుడు... నా రెండు చేతులతో ఆమె నాజూకైన, మృదువైన నడుమును చుట్టేసి గట్టిగా పట్టుకున్న ఆ క్షణం... ఆ సమయంలో నా చేతులకు తగిలిన ఆమె మెత్తటి పట్టు లాంటి చర్మపు వెచ్చదనం... నా గుండెల్లో ఏదో మధురమైన రొమాంటిక్ తుఫానును రేపింది. కలలో ఆమె మెడపై ముద్దులు కురిపిస్తూ, ఆమె సాన్నిహిత్యాన్ని ఆస్వాదించిన ఆ మత్తు జ్ఞాపకాలు నన్ను మళ్లీ మళ్లీ వేధించసాగాయి. ఆ స్పర్శ, ఆ సున్నితమైన అనుభూతి నా ఒంటిని రొమాంటిక్ అనుభూతితో పులకరింపజేశాయి.

కానీ అంతలోనే నా మనసులో ఒక భయం మెరుపులా మెరిసింది. నేను ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచి కూర్చున్నాను.

"స్నేహితుడా... మళ్లీనా? నేను ఇలా అస్సలు ఆలోచించకూడదు. ఆమె నా కన్నతల్లి... ఒక కొడుకుగా నా మనసులో ఆమె పట్ల ఇలాంటి రొమాంటిక్ భావాలు రావడం ఎంతవరకు కరెక్ట్? నేను ఇలా ఎలా ఆలోచించగలను?" అని నన్ను నేనే తీవ్రంగా తిట్టుకున్నాను.

నా అంతరాత్మ నన్ను హెచ్చరిస్తున్నా, ఆ ఉదయం ఆమె నా చేతుల్లో వాలిన ఆ మధురమైన క్షణాలు నా మనసును వదిలి వెళ్లడం లేదు.

చివరకు నా దృష్టిని మళ్లించడానికి, ఆ వింతైన రొమాంటిక్ ఆలోచనల నుండి బయటపడటానికి మొబైల్‌లో ఏదో సినిమా పెట్టుకుని చూస్తూ కూర్చున్నాను. అలా సినిమా చూస్తూ, అమ్మ జ్ఞాపకాల మత్తులోనే మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను.

[Sunnysunnysunny]

మీ మద్దతుకు ధన్యవాదాలు, మీరు దీన్ని ఆస్వాదిస్తారని ఆశిస్తున్నాను. ఈ కథ గురించి ప్రతి ఒక్కరూ తమ అభిప్రాయాన్ని పంచుకుంటారని ఆశిస్తున్నాను.

[Sunnysunnysunny]

అంతరాత్మల యుద్ధం... కంటి ముందే కన్నతల్లి!

సాయంత్రం వేళకు నిద్రలేచేసరికి మనసంతా కాస్త తాజాగా అనిపించింది. బయటకు వెళ్లి కాస్త టీ తాగి వద్దామని మెట్లు దిగి కింది అంతస్తుకు వచ్చాను. అక్కడ అమ్మ ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉండటం చూశాను.

నన్ను చూడగానే ఆమె ముఖంలో చిన్న నవ్వు విరిసింది. "ఓహ్ విజయ్, నువ్వు రావడం చాలా మంచిదైంది. నేను ఇప్పుడే టీ పెట్టబోతున్నాను... రా, నువ్వు కూడా కాసేపు కూర్చుని టీ తాగు," అంది ఎంతో ఆప్యాయంగా.
"సరే ఆంటీ..." అని చెబుతూ నేను ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాను. ఇద్దరం కలిసి టీ తాగుతుండగా, అమ్మ నాతో అంది, "విజయ్, నువ్వు ఒక పని చెయ్యి... నా బండి తాళం తీసుకుని మార్కెట్‌కి వెళ్ళు. రాత్రి వంట చేయడానికి కొన్ని కూరగాయలు తీసుకురా."
"సరే ఆంటీ, అలాగే వెళ్తాను," అన్నాను.
ఆమె తన పర్స్ లోంచి కొంత డబ్బు తీసి నా చేతిలో పెట్టబోయింది. నేను వెంటనే చేతులు అడ్డం పెడుతూ, "వద్దు ఆంటీ... మీరేం చేస్తున్నారు? వద్దు, నేను మీ దగ్గర డబ్బులు తీసుకోలేను. దయచేసి నన్ను ఇంకా ఇబ్బంది పెట్టకండి. మీరు ఇప్పటికే నా కోసం చాలా చేశారు, నన్ను కూడా మీకోసం ఏదైనా చేయనివ్వండి," అన్నాను ఎంతో వినయంగా.
అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆత్మీయంగా చూస్తూ చిన్నగా నవ్వింది. "సరే, నీ ఇష్టం విజయ్..." అంది.
నేను వెంటనే మార్కెట్‌కు బయలుదేరాను. లిస్టులో ఉన్న కూరగాయలన్నీ కొన్నాను. అంతేకాదు, మరుసటి రోజు వంటకు అవసరమయ్యే మసాలాలు, ఇతర వస్తువులు కూడా ఇప్పుడే కొనేశాను. ఎందుకంటే అమ్మకు కాలు నొప్పిగా ఉంది, ఆమె మళ్లీ మళ్లీ ఇబ్బంది పడకూడదని నా తాపత్రయం. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, ఆమె గాయపడిన చోట రాయడానికి త్వరగా నయం చేసే ఒక మంచి మెడికల్ క్రీమ్ కూడా డాక్టర్‌ని అడిగి మరీ కొన్నాను.
ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసరికి రాత్రి ఏడున్నర అయింది. అప్పటికే నాకు కూడా బాగా ఆకలి వేస్తోంది. లోపలికి రాగానే సామానంతా పక్కన పెట్టి, చేతులు, కాళ్లు కడుక్కోవడానికి వెళ్లాను.
కూరగాయల సంచులు చూసిన అమ్మ ఆశ్చర్యపోతూ, "ఏయ్ విజయ్, ఇదంతా ఏంటి? నేను నిన్ను కొన్ని కూరగాయలు మాత్రమే తీసుకురమ్మని అడిగాను... మరి ఇవన్నీ ఎందుకు తెచ్చావు?" అని అడిగింది.
"పర్వాలేదు ఆంటీ... ఇవన్నీ మీకు ఎలాగూ అవసరమవుతాయి. మీరేమో కాలు నొప్పితో ఉన్నారు, మళ్లీ మళ్లీ ఇబ్బంది పడకూడదు కదా," అన్నాను.
ఆమె ఆ క్రీమ్ ట్యూబ్ చూసి, "మరి ఈ క్రీమ్ ఎందుకు విజయ్? నా దగ్గర ఇప్పటికే టాబ్లెట్స్, ఆయింట్‌మెంట్ ఉన్నాయి కదా... దీని అవసరం లేదు," అంది ఒక భార్య తన భర్తను ప్రేమగా ప్రశ్నించినట్లు.
నేను కంగారు పడకుండా, "కంగారు పడకండి ఆంటీ... మీకు ఇది ఎప్పుడైనా అవసరం కావచ్చు. ఇది గాయపడిన చోట రాస్తే త్వరగా నయమవుతుందని డాక్టరే చెప్పారు," అన్నాను. అమ్మ పైకి సంతోషంగా లేనట్లు గంభీరంగా నటించినా, లోలోపల నా ఆరాటాన్ని చూసి ఆమె మనసు కరిగిందని నాకు అర్థమైంది.
నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి ఎంతో ప్రేమగా రాత్రి భోజనం తయారు చేశాను. 

ఇద్దరం కలిసి భోజనం చేశాక, కాసేపు హాల్‌లో కూర్చుని మాట్లాడుకున్నాము. ముంబై నగరం గురించి, నా ఉద్యోగ ప్రయత్నాల గురించి ఎన్నో విషయాలు పంచుకున్నాము. రాత్రి పది దాటాక ఇక పడుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాము.
అమ్మ పడుకునే ముందు తన గాయాలకు క్రీమ్ రాసుకోవడానికి సిద్ధమైంది. నేను ఆమె పడుతున్న ఇబ్బందిని చూసి, "ఆంటీ... మీరు వదిలేయండి, ఆ క్రీమ్ నేనే రాస్తాను," అన్నాను.
అమ్మ ఏ అభ్యంతరమూ చెప్పకుండా, "సరే విజయ్..." అంది.
నేను ట్యూబ్ నుండి కొంచెం క్రీమ్ తీసుకుని అమ్మ చేయి, కాలు పట్టుకున్నాను. అమ్మ కళ్లు నా వైపే ఉన్నాయి. నేను నా కనురెప్పలు కిందకి దించి, నా చూపును కేవలం ఆమె గాయపడిన చర్మం మీదే కేంద్రీకరించాను. ఆమె గాయంపై మెల్లగా క్రీమ్ రాస్తుంటే... చల్లటి ఆ స్పర్శకు ఆమె నోటి నుండి "స్స్స్స్స్....స్స్..." అని ఒక చిన్న మూలుగు వచ్చింది.
"పర్వాలేదు ఆంటీ, మొదట్లో కొంచెం మంటగా, నొప్పిగా ఉంటుంది... తర్వాత అంతా సర్దుకుంటుంది," అన్నాను ఎంతో సాఫ్ట్‌గా.
ఆమె కేవలం "హ్మ్మ్..." అని మూలిగింది. ఆ క్షణంలో నా గుండె ఎందుకు అంత వేగంగా కొట్టుకుంటోందో నాకే తెలియదు. నా చేతులు కూడా వణకడం మొదలుపెట్టాయి. బహుశా అమ్మ నా వణుకును గమనించింది కాబోలు, మెల్లగా నవ్వింది.
"ఏమైంది విజయ్? ఇప్పటి వరకు నువ్వు  ఏ అమ్మాయిని కానీ, ఏ ఆడదాన్ని కానీ తాకలేదు అనుకుంటా... అందుకే నీ చేతులు ఇంతలా వణుకుతున్నాయా?" అని అడిగింది సరదాగా.
నేను క్రీమ్ రాస్తూనే, సిగ్గుపడుతూ తలదించుకున్నాను. "ఇప్పుడు మీకు ఎలా చెప్పాలి ఆంటీ... అవును, నేను ఎప్పుడూ ఏ అమ్మాయితోనూ ఎక్కువగా మాట్లాడలేదు. నేను చిన్నప్పటి నుండి కొంచెం సిగ్గు ఎక్కువ ... అందుకే..." అన్నాను.
అమ్మ గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. "నేను నమ్మలేకపోతున్నాను విజయ్... ఈ రోజుల్లో కూడా నీలాంటి అబ్బాయిలు ఉన్నారా?" అంది.
"అందులో నమ్మడానికి ఏముంది ఆంటీ... చాలా మంది అబ్బాయిలు ఇలాగే ఉంటారు," అన్నాను సర్దుకుంటూ.
"నేనైతే ఎప్పుడూ చూడలేదు. మా ట్యూషన్ కి వచ్చే చిన్న అబ్బాయిలు కూడా నీకంటే చాలా ఫాస్ట్ గా, తెలివిగా ఉంటారు," అంది.
"ప్రతీ ఒక్కరూ భిన్నంగా ఉంటారు కదా ఆంటీ... నన్ను కూడా ఆ విచిత్రమైన పిల్లల్లో ఒకడిగా పరిగణించండి," అన్నాను నవ్వుతూ. క్రీమ్ రాయడం పూర్తయ్యాక, "ఆంటీ... క్రీమ్ రాశాను. ఇక మీరు కాళ్లకు దుప్పటి కప్పుకుని పడుకోండి. నేను ఇప్పుడు వెళ్లి పడుకోవాలి," అని చెప్పి లేచాను.
నేను మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్తుండగా, అమ్మ వెనుక నుండి ఎంతో ఆత్రంగా పిలిచింది... "విజయ్... ఒక్క నిమిషం విను."
నేను మళ్లీ ఆమె దగ్గరికి వెళ్లాను. అమ్మ ముఖంలో ఏదో తెలియని భావోద్వేగం కనిపించింది. ఆమె మంచం మీద నుండి నెమ్మదిగా లేచి నా దగ్గరికి వచ్చి, నా భుజంపై చేయి వేసింది. "విజయ్... నువ్వు మాకు అపరిచితుడివి అయినప్పటికీ... నన్ను నీ సొంత తల్లిలా, నీ సొంత మనిషిలా చూసుకుంటున్నావు...మా నాన్న చనిపోయాక నేను ఒక మనిషికి ఇంత దగ్గర అవ్వడం ఇదే మొదటిసారి " అంది కళ్లు చెమర్చుకుంటూ.

నా లోపల కన్నపేగు గట్టిగా కొట్టుకుంది. "ఆంటీ... కష్టకాలంలో మనకు అండగా నిలిచే ప్రతి ఒక్కరూ, వారు ఎంత అపరిచితులైనా సరే మన సొంతవాళ్లలాగే అనిపిస్తారు. సంతోషంలో ప్రతి ఒక్కరూ మనతో ఉండాలనుకుంటారు... కానీ కష్టంలో, ఇబ్బందిలో మనకు సహాయం చేసేవాడే నిజమైన సొంతవాడు," అన్నాను గుండె లోతుల్లోంచి.
అమ్మ చిన్నగా నవ్వుతూ నా వైపు చూసింది. "నీకు ఇంకా 25 ఏళ్లు కూడా నిండలేదు విజయ్... కానీ ఎంత పెద్ద పెద్ద మాటలు మాట్లాడుతున్నావో..." అంది ఆశ్చర్యపోతూ.
"బహుశా జీవితం నాకు నేర్పిన పాఠాలు ఏమో ఆంటీ..." అన్నాను నా తండ్రిని కోల్పోయిన విషాదాన్ని మనసులో తలుచుకుంటూ.
"హ్మ్... ఉండొచ్చు. కానీ నువ్వు నేర్చుకున్నదంతా మంచి కోసమే నేర్చుకున్నావు నాయనా. నేను నీకంటే రెండింతలు పెద్దదాన్ని, అయినా ఇప్పటికీ జీవితాన్ని నేర్చుకుంటూనే ఉన్నాను. నువ్వు వయసులో చిన్నవాడివైనా... చాలా తెలివైనవాడివి. కానీ నువ్వు నిజంగా చాలా సిగ్గు పడుతూనే ఉన్నావు ఇది ముంబై ఇక్కడ ఇలా బ్రాకలేవు కొంచెం తెలివిగా ఉండు... హహహహహ," అంటూ అమ్మ ఎంతో ఆత్మీయంగా నవ్వింది.
ఆ క్షణంలో, ఆ అందమైన నవ్వును చూశాక నా మదిలో ఆ ఆలోచన ఎక్కడినుంచి వచ్చిందో తెలియదు... నన్ను నేను అదుపు చేసుకోలేక నోరు జారేశాను. "ఆంటీ... మీరు నాకంటే వయసులో పెద్దవారే కావచ్చు... కానీ మీరు చాలా అందంగా ఉంటారు...బహుశా ఎవరు అయిన మిమ్మల్ని చూస్తే 25 లేదా 30 మధ్యలో ఉంటాయి అనుకుంటారు" అనేశాను తిన్నగా ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ.
నేను అన్న మాటలు వినగానే అమ్మ ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయింది. ఆమె తెల్లని ముఖం ఒక్కక్షణంలో సిగ్గుతో ఎర్రబడింది. నేను ఏమన్నానో నాకే అర్థం కాలేదు. గుండె ఆగినంత పని అయింది.
అమ్మ తన చీర కొంగును సర్దుకుంటూ, సిగ్గును దాచుకోవడానికి గంభీరంగా నటిస్తూ, "ఓ... నువ్వు కూడానా విజయ్? నాకు ఇప్పుడు ముసలితనం వచ్చేసింది... నాకు ఈ పొగడ్తలు, ఈ విషయాలు ఇప్పుడు అస్సలు నచ్చవు," అంది తల పక్కకు తిప్పుకుంటూ.
"ఎందుకలా ఆంటీ? మీకు ఈ ముసలితనం ముచ్చట ఎవరు చెప్పారు? ఆ చెప్పిన వారు ... బహుశా మీ అందం చూసి అసూయపడి ఉంటారు. కానీ నా కళ్లకైతే... మీరు ఒక దేవతలా కనిపిస్తారు," అన్నాను నా మనసులోని స్వచ్ఛమైన భావనతో.
ఆ మాట విన్నాక అమ్మ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. కానీ ఆమె ముఖ కదలికలను చూస్తే, నా పొగడ్తలు విని ఆమె లోలోపల ఎంతో సంతోషపడుతోందని, ఒక స్త్రీగా ఆమె మనసు ఉప్పొంగుతోందని నాకు అర్థమైంది. ఆమె నన్ను దొంగచూపులతో చూడటం నేను గమనించాను. అక్కడ వాతావరణం అంతా ఒక మధురమైన, నిశ్శబ్దమైన ఆత్మీయతతో నిండిపోయింది.
నేను ఇక అక్కడ ఉంటే నా భావోద్వేగాలను దాచుకోలేనని, అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోవాలని అనుకున్నాను. వెళ్లే ముందు నన్ను నేను ఆపుకోలేక నవ్వుతూ అన్నాను, "ఆంటీ... మీరు నన్ను నిజంగా మీ సొంతవాడిగా భావిస్తే... నన్ను  మీరు అని పిలవడం మానేసి, విజయ్ అనో లేదా నువ్వు అనో పిలవండి. నన్ను “మీరు” అని పిలిచినప్పుడల్లా నాకు ముసలితనం వచ్చేసినట్లు అనిపిస్తోంది... హహహహ."
నా మాటలకు అమ్మ కూడా గట్టిగా నవ్వేసింది. "సరే విజయ్... గుడ్ నైట్ , వెళ్లి పడుకో," అంది ప్రేమగా.
"సరే ఆంటీ... గుడ్ నైట్..." అని చెప్పి నేను పై అంతస్తుకు చేరుకున్నాను.
గదిలోకి వచ్చి మంచం మీద పడుకున్నాక నా బుర్ర హీటెక్కిపోయింది. ‘ఛీ... నేను ఏం చేశాను? అమ్మతో అలా అందంగా ఉన్నావని అనడం తప్పా? ఒకవేళ ఆమె నా గురించి తప్పుగా అనుకుంటే నా పరిస్థితి ఏంటి?’ అని నన్ను నేనే ప్రశ్నించుకున్నాను. కానీ అమ్మ ప్రవర్తన గుర్తిస్తే... ఆమె నాపై అస్సలు కోప్పడలేదు, పైగా సిగ్గుపడుతూ నవ్వింది. అసలు దీని అర్థం ఏమై ఉంటుంది?
నా మనసు పిచ్చి ఆలోచనల వైపు మళ్లింది. ‘అమ్మకు విడాకులయ్యాక ఇప్పటివరకు ఏ మగవాడూ ఆమెకు ఇంత దగ్గరవ్వలేదు. మరి నా సేవల వల్ల, నా పొగడ్తల వల్ల అమ్మ మనసులో నాపై ఏవైనా వింత భావాలు కలుగుతున్నాయా?’ అని నా వయసు ఉద్వేగం నన్ను అయోమయంలోకి నెట్టింది. నేను కళ్లు తెరిచి నా ప్యాంటు వైపు చూశాను... నా మడ్ద అప్పటికే గట్టిగా నిక్కబొడుచుకుని ఉంది. నాపై నాకే అసహ్యం వేసింది. కన్నతల్లి గురించి ఇలాంటి ఆలోచనలు రావడం తప్పు అనిపించింది. నేను వెంటనే లేచి కొన్ని చల్లటి నీళ్లు తాగి నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను.
ఇలాంటివి నిజ జీవితంలో సాధ్యమేనా అని నా మొబైల్ తీసి చెక్ చేయాలనుకున్నాను. గతంలో నేను చూసిన కొన్ని అడల్ట్ పోర్న్ వీడియోలలో తల్లి, కొడుకుల శృంగార దృశ్యాలు నా మనసులో మెదిలాయి. ‘బహుశా నేను గతంలో అలాంటి వీడియోలు ఎక్కువగా చూడటం వల్లేమో... నా మనసు ఈ పవిత్రమైన బంధాన్ని కూడా ఆ వికృత కోణంలో చూస్తోంది’ అని నన్ను నేనే నిందించుకుంటూ మళ్లీ కళ్లు మూసుకున్నాను.
కానీ ఆ రాత్రి నా అపస్మారక మనసు నన్ను మరో ఘోరమైన కలలోకి తీసుకెళ్లింది.
కలలో... నేను ఉదయాన్నే లేచేసరికి ఒక పసిబిడ్డ గట్టిగా ఏడుస్తున్న శబ్దం వినిపించింది. నేను కంగారుగా చూస్తూ, "భావన.. త్వరగా రా, బిడ్డ ఏడుస్తున్నాడు," అని కేక వేశాను.
అమ్మ (భావన) గబగబా గదిలోకి వచ్చింది. "అయ్యో... నా బిడ్డ! ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు నాయనా... వాడికి బాగా ఆకలిగా ఉన్నట్టుంది, పాలు కావాలి," అంది ఎంతో ఆరాటంగా.
నేను అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి, "నువ్వే వాడికి పాలు పట్టాలి భావన..." అన్నాను.
అమ్మ ఏమాత్రం సంకోచించకుండా తన చొక్కా విప్పి, తన నిండైన కుడి రొమ్ముని ఆ పసిబిడ్డ నోటికి అందించింది. ఆ పాలు తాగుతూ ఆ బిడ్డ శాంతపడ్డాడు. నేను మెల్లగా అమ్మ వెనుక నుండి వెళ్లి, ఆమె తెల్లని మెడపై మృదువుగా ముద్దు పెట్టాను. "చూడు... నీ స్పర్శ తగలగానే వాడు ఎలా శాంతపడ్డాడో..." అన్నాను మత్తుగా.
అమ్మ నా వైపు తిరిగి ఎంతో శృంగార భరితంగా చూస్తూ, "నువ్వు ఊరుకో విజయ్... వాడు పూర్తిగా నీ పోలికే. ప్రేమ దొరికే వరకు వాడి మనసుకు తృప్తి ఉండదు," అంది.
నాలోని కామం హద్దులు దాటింది. "అమ్మా... నాకు కూడా నీ పాలు తాగాలని ఉంది..." అన్నాను ఆరాటంగా.
అమ్మ నా వైపు చూసి మోహపు నవ్వు నవ్వింది. "చిన్నప్పుడు నా కొడుకుగా నా పాలు తాగావు... ఇప్పుడు నా భర్తగా నా కడుపున నీ బిడ్డను మోపిస్తున్నావు... నా అదృష్టం విజయ్! రా... నా పాలు తాగు..నేను మీ ఇద్దరికీ ఇవ్వగలను." అంటూ ఆమె తన ఎడమ రొమ్ముని నా నోటికి అందించింది. నేను కన్నతల్లి రొమ్మును నోట్లో పెట్టుకుని, జుర్రుకుంటూ పాలు తాగడం మొదలుపెట్టాను...

 ఆ మత్తులో...
సరిగ్గా అప్పుడే నా మొబైల్ అలారం గట్టిగా మోగింది!
నేను ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచాను. ఒళ్లంతా చెమటలతో తడిసిపోయింది. అదంతా మళ్లీ ఒక కల అని తెలిసి నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. కన్నతల్లి పట్ల నా మనసులో రేగుతున్న ఈ కామపు ఆలోచనలు, ఈ భయంకరమైన కలలు నన్ను తీవ్రమైన అపరాధభావంలోకి, నరకంలోకి నెట్టేసాయి. ఇటు నిజ జీవితంలో అమ్మ చూపిస్తున్న పవిత్రమైన అనురాగం... అటు నా మనసులోని వికృతమైన ఊహల మధ్య నేను పిచ్చివాడిలా మారిపోతున్నట్లు అనిపించింది!
అలిగిన అనురాగం... మౌనం వెనుకటి మధుర కావ్యం!

నేను హఠాత్తుగా నిద్రలోంచి మేల్కొన్నాను. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. అసలు నాకేమవుతోంది? కలలో... నా కన్నతల్లి భావన  నా భార్యగా, నా పసిబిడ్డకు పాలు పడుతున్న ఆ దృశ్యం, ఆ సాన్నిహిత్యం ఎంత అద్భుతంగా అనిపించాయో! నిన్నటిలాగే ఈరోజు కూడా నా ప్యాంటు తడిసిపోవడంతో నాపై నాకే వింతగా అనిపించింది. కానీ, ఆ మధురమైన కలను ఎక్కువసేపు తలుచుకోకుండా, లేచి నేరుగా వెళ్లి చన్నీళ్లతో స్నానం చేసేశాను.
స్నానం ముగించి కిందకు రాగానే అమ్మ కనిపించింది. ఆమెను చూడగానే నా మనసు మళ్లీ ఆ కల లోని రొమాంటిక్ లోకంలోకి జారిపోయింది. ఆమె సళ్ళ స్పర్శ, ఆ పాలు పట్టే దృశ్యం గుర్తొచ్చి నా ఒళ్లు పులకరించింది, అలాగే కాస్త సిగ్గుగా కూడా అనిపించింది.
నా వాలకాన్ని గమనించిన అమ్మ ముఖంలో ఒక మధురమైన నవ్వు విరిసింది. ఎంతో ఆత్మీయంగా నా వైపు చూస్తూ, "విజయ్... నువ్వు వచ్చావా? పద, నీకో శుభవార్త ఉంది!" అంది.
ఆమె నన్ను మీరు అనకుండా, నిన్న రాత్రి నేను కోరినట్లే ఎంతో చొరవగా 'నువ్వు’ అని పిలవడం ఇదే మొదటిసారి. ఆ పిలుపు నా చెవుల్లో అమృతంలా వాలింది. ‘బహుశా అమ్మకు నేను నచ్చడం వాళ్ళ ఏమో అనుకున్నాను... కానీ ఆమె నిజంగానే నా ప్రేమలో పడిందా?’ అని నా మనసు గాల్లో తేలింది.
నేను ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ, "అవునా ఆంటీ... దయచేసి చెప్పు, ఏంటా శుభవార్త?" అన్నాను ఆరాటంగా.
"విషయం ఏంటంటే... మా స్నేహితురాలి భర్త వచ్చారు. ఆయన ఈరోజు నిన్ను కలుస్తారు. నువ్వు ఇప్పుడే ఇంటర్వ్యూకి బయలుదేరవచ్చు విజయ్," అంది.
"ఓహ్! అది చాలా మంచి విషయం ఆంటీ. నేను వెంటనే తయారవుతాను. నాకోసం ఇంత పెద్ద సాయం చేసినందుకు చాలా థాంక్స్ ఆంటీ ," అన్నాను నా కళ్లతోనే కృతజ్ఞతను ఒలకబోస్తూ.
అమ్మ ఎంతో మురిపెంగా నవ్వుతూ, "వెల్‌కమ్ విజయ్..." అంది.
ఆ క్షణంలో నేను అమ్మ ముఖాన్ని జాగ్రత్తగా గమనించాను. ఎప్పుడూ లేనిది, ఈరోజు ఆమె నుదుట ఒక చిన్న బొట్టు పెట్టుకుంది. ఆ లేత ముఖంపై ఆ బొట్టు చందమామ పక్కన చేరిన చుక్కలా మెరిసిపోతోంది.
నేను దొంగచూపు చూస్తూ, "ఓహ్... ఇదేంటి ఆంటీ, ఈరోజు ప్రత్యేకంగా బొట్టు పెట్టుకున్నారు?" అని అడిగాను కాస్త రొమాంటిక్‌గా.

అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో కొద్దిగా ఎర్రబడింది. తన చీర కొంగును వేళ్లతో తిప్పుకుంటూ, "అవును విజయ్... చాలా కాలం తర్వాత ఊరికే అలా పెట్టుకున్నాను. ఇది బాగుందో లేదో నాకు తెలియదు..." అంది నా నోటి వెంబడి పొగడ్త వినాలనుకుంటున్నట్లు దీనంగా చూస్తూ.
నేను ఆమెకు మరింత దగ్గరగా జరిగి, ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ ఎంతో సాఫ్ట్‌గా అన్నాను, "మీరు చాలా బాగున్నారు  ఆంటీ... అసలు దేవతలా ఉన్నావు. మీరు ఇది ఎప్పుడూ పెట్టుకుంటే, మీ అందం మరింత రెట్టింపవుతుంది."
నా మాటలకు అమ్మ పూర్తిగా సిగ్గుపడిపోయింది. ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంటూ, "సరే... అలాగే ప్రయత్నిస్తాను," అంది ఎంతో సున్నితంగా. నా అనుమానం నిజమే అనిపించింది. అమ్మ మనసులో కూడా నాపై ప్రేమ చిగురించింది, లేకపోతే తను అందంగా ఉందో లేదో నన్ను ఎందుకు అడుగుతుంది.
నేను పైకి వెళ్లి నా ఫైల్ తీసుకుని కిందకు వచ్చాను. అమ్మ నాకోసం ఎంతో ప్రేమగా వంట చేసి పెట్టింది. ఆమెకు కాలు నొప్పి చాలా వరకు తగ్గినట్లుంది, హుషారుగా నడుస్తూ ఇంటి పనులన్నీ చేస్తోంది. ఇద్దరం కలిసి కూర్చుని ఎంతో ఆత్మీయంగా భోజనం చేశాము.
భోజనం అయ్యాక అమ్మ తన స్కూటర్ తాళం నా చేతిలో పెట్టింది. "విజయ్... నీకు బండి అవసరమైతే నువ్వే తీసుకెళ్లు. ఎలాగూ నేను ఈరోజు ట్యూషన్‌కి వెళ్లడం లేదు, ఇంట్లోనే ఉంటాను," అంది.
అమ్మకు నాపై ఎంత హక్కు, ప్రేమ ఏర్పడిందో పరీక్షించాలనుకున్నాను. అందుకే కొద్దిగా ముందుకు వంగి, రొమాంటిక్ గొంతుతో, "ఆంటీ... నాకు నీ మొబైల్ నంబర్ ఇవ్వు. ఏ అవసరమొచ్చినా నేను నీకే ఫోన్ చేస్తాను..." అన్నాను.
ఆమె ఏమాత్రం సంకోచించకుండా, తన నంబర్‌ను ఎంతో ఇష్టంగా నా ఫోన్‌లో డయల్ చేసి ఇచ్చింది. నేను బండి తీసుకుని కంపెనీకి బయలుదేరాను. దారి పొడుగునా అమ్మ గురించిన ఆలోచనలే.
కంపెనీకి చేరుకుని సర్‌ని కలిశాను. ఇంటర్వ్యూ చాలా అద్భుతంగా జరిగింది. నా ప్రతిభ చూసి ఆయన నన్ను సోమవారం నుండి ఉద్యోగంలో చేరమన్నారు. రోజుకు 10-11 గంటల పని వేళలైనా నాకేం ఇబ్బంది అనిపించలేదు. ఎంతో సంతోషంగా కంపెనీ బయటకు రాగానే నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ చూస్తే... 'అమ్మ'! ఆ కాల్ చూడగానే నా గుండె ఆనందంతో ఎగిరి గంతేసింది.
ఫోన్ ఎత్తి ఎంతో ప్రేమగా, "చెప్పు ఆంటీ... మీ కాల్ కోసమే ఆత్రుతగా ఎదురుచూస్తున్నాను," అన్నాను.
"అవునా విజయ్... మరి ఇంటర్వ్యూ ఏమైంది?" అంది అవతలి నుండి ఆందోళనగా.

"నాకు ఉద్యోగం వచ్చేసింది ఆంటీ! ఈ విషయం నీకే మొదట చెప్పాలని ఎంతో ఆశగా ఉన్నాను," అన్నాను గాల్లో తేలిపోతూ.
"నిజంగానా విజయ్! చాలా సంతోషం. మరి ఇంత మంచి వార్త చెప్పావు... నాకు ఏదైనా స్వీట్   తినిపించవా?" అంది ఎంతో గారంగా, ప్రేమికురాలిలా.
"ఓహ్... ఎందుకు తినిపించను ఆంటీ? నీకోసం ఖచ్చితంగా మంచి స్వీట్స్ తీసుకువస్తాను," అన్నాను నా గొంతులో మత్తును ఒలకబోస్తూ.
"మంచిది విజయ్... త్వరగా రా, ఎక్కువ ఆలస్యం చేయకు..." అంది ఎంతో ఆరాటంగా.
అమ్మకు నాపై ఉన్న ఆకర్షణను మరింత పెంచాలనుకున్నాను. అందుకే కావాలనే గొంతు తగ్గించి, ఎంతో రొమాంటిక్‌గా అన్నాను, "ఆంటీ... అపార్థం చేసుకోకు, నీకో విషయం చెప్పాలి. ఉదయం నువ్వు పెట్టుకున్న చిన్న బొట్టు నీకు చాలా బాగుంది. కానీ నిన్ను అంత దగ్గరగా చూశాక నా మనసు ఒకటి కోరుకుంటోంది... నువ్వు పెద్ద బొట్టు పెట్టుకుంటే ఇంకా దేవతలా ఉంటావు ఆంటీ. అలాగే... నీ ఆ అందమైన చెవులకు పెద్ద పెద్ద 'జుమ్కాలు' (చెవిపోగులు) పెట్టుకుంటే... నిన్ను చూసి నేను నిజంగా దేవత ఏ అనుకుంటా..." అని తడబడుతూనే నా మనసులోని రొమాంటిక్ కోరికను చెప్పేశాను.
అవతలి నుండి అమ్మ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. ఆమె గుండె వేగం పెరగడం నాకు ఫోన్ లోనే తెలిసింది. మెల్లగా, సిగ్గులొలికే గొంతుతో, "హ్మ్... సరే విజయ్..." అని ఫోన్ పెట్టేసింది.
నేను సంతోషంతో ఉబ్బిపోతూ, అమ్మ కోసం ముంబైలోనే అత్యంత ప్రసిద్ధమైన మిఠాయిలు కొని ఇంటికి బయలుదేరాను. మనసంతా ఒకటే ఆశ... ఇంటికి వెళ్లగానే అమ్మ నేను చెప్పినట్లే పెద్ద బొట్టు, కాళ్లకు గజ్జెలు, చెవులకు జుమ్కాలు పెట్టుకుని నాకోసం పెళ్లికూతురిలా ఎదురుచూస్తుందని ఊహించుకున్నాను.
కానీ... నేను ఇంటికి చేరుకుని లోపలికి వెళ్లేసరికి నా ఆశలన్నీ అడుగంటిపోయాయి.
అమ్మ వంటగదిలో వంట చేస్తోంది. ఆమె ముఖం చూశాను... ఉదయం పెట్టుకున్న ఆ చిన్న బొట్టు అలాగే ఉంది. నేను చెప్పిన పెద్ద బొట్టు కానీ, జుమ్కాలు కానీ ఆమె పెట్టుకోలేదు. నా మనసు ఒక్కసారిగా నిరాశతో ముక్కలైపోయింది. ‘ఛీ... నేను అనవసరంగా అమ్మ గురించి ఎక్కువ ఊహించుకున్నాను. ఆమె నన్ను కేవలం అద్దెకు ఉండే అబ్బాయిలాగా, లేదా ఒక మంచి బంధువులా మాత్రమే చూస్తోంది. నా మనసులోనే కామం, వికృత ఆలోచనలు ఎక్కువై ఇలా ఆశపడ్డాను’ అని నాపై నాకే కోపం వచ్చింది.
నేను చాలా నిరాశగా మిఠాయి డబ్బాను ఆమె చేతిలో పెట్టాను. అమ్మ నవ్వి, "ఓహ్ విజయ్... వచ్చావా? నువ్వు చెప్పినట్లే స్వీట్స్ తెచ్చావన్నమాట," అంది.
"అవును ఆంటీ..." అన్నాను నీరసంగా.
"చాలా సంతోషం విజయ్. ఉద్యోగం వచ్చింది కదా, ఇక ఈ నగరంలో నువ్వు హాయిగా బతకవచ్చు. సరే, త్వరగా స్నానం చేసి రా... భోజనం వడ్డించాను," అంది ఎంతో సాదాసీదాగా.
నా మనసు విరిగిపోవడంతో, నేను పైకి వెళ్లి ఒక మూలన నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను. నాపై నాకే చిరాకు వేసింది. ఇకపై అమ్మకు మరీ అంత దగ్గరగా ఉండకూడదని, నా పరిధిలో నేనుండాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను.
రాత్రి భోజన సమయంలో మా ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం తాండవించింది. నేను చాలా మొండిగా, ముభావంగా కూర్చుని తింటున్నాను. బహుశా నా మాటల వల్ల అమ్మకు కోపం వచ్చిందో, లేక నా అలకను ఆమె గమనించిందో తెలీదు గానీ, ఆమె కూడా ఏమీ మాట్లాడలేదు. చివరకు నేనే ఆ మౌనాన్ని వీడుతూ, చాలా గంభీరంగా అన్నాను, "ఆంటీ... రేపటి నుండి మీరు ట్యూషన్‌కి వెళ్తారు కదా?"
"అవును..." అంది ముక్తసరిగా.
"నేను కూడా సోమవారం నుండి ఆఫీస్‌కి వెళ్తున్నాను," అన్నాను ప్లేట్ పక్కన పెడుతూ.
"సరేలే..." అంది అంతే గంభీరంగా.
ఆమె ఒకటి రెండు మాటలతోనే సమాధానం ఇవ్వడంతో నా కోపం మరింత పెరిగింది. ‘ఇంకెంత కాలం ఈమె ఇంట్లో ఉచితంగా తింటూ ఉంటాను? వచ్చే నెల నుండి నాకు జీతం వస్తుంది కదా, నా బతుకేదో నేను బతుకుతాను’ అని పంతంతో లేచాను. "సరే ఆంటీ... నేను పడుకుంటాను. గుడ్ నైట్," అన్నాను కోపంగా.
అమ్మ నా వైపు ఎంతో తీక్షణంగా చూసింది. ఆమె కళ్లల్లో ఒక వింత వేదన కనిపించింది. "పర్వాలేదు... గుడ్ నైట్ విజయ్," అంది చాలా భారంగా.
మరుసటి రోజు శనివారం ఉదయం 8 గంటలైనా అమ్మ నన్ను టిఫిన్ కి పిలవలేదు. కిందకు వెళ్లి చూస్తే ఆమె గదికి తాళం వేసి ఉంది. ఆమె ట్యూషన్‌కి వెళ్ళిపోయింది. నాపై అంత కోపం ఎందుకు చూపిస్తోందో అర్థం కాక, నా పంతంతో నేను కూడా బయట మెస్‌కి వెళ్లి తిందామని మధ్యాహ్నం 12 గంటలకు కిందకు వచ్చాను. సరిగ్గా అప్పుడే అమ్మ ట్యూషన్ ముగించుకుని లోపలికి వస్తోంది. నేను ఆమెను అస్సలు పట్టించుకోకుండా, పక్క నుండి కోపంగా నడుచుకుంటూ బయటకు వచ్చేసి, ఒక మెస్‌లోకి వెళ్లి భోజనం ఆర్డర్ చేశాను.

కానీ... ఆ మెస్ అన్నం ఒక్క ముద్ద నోట్లో పెట్టానో లేదో... వాంతి వచ్చినంత పని అయింది. అంత దారుణమైన రుచి! ఒక్కసారిగా నిన్న రాత్రి నా అమ్మ తన చేతులతో వండిపెట్టిన అమృతం లాంటి వంట గుర్తుకొచ్చింది. కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఎలాగోలా కడుపు నింపుకుని రోడ్డుపై నడుస్తుండగా... అమ్మ నుండి ఫోన్ వచ్చింది.

"ఎక్కడున్నావ్ విజయ్? ఇప్పుడే కోపంగా బయటకు వెళ్తూ కనిపించావు?" అంది ఎంతో ఆరాటంగా.

"నేను బయట మెస్‌లో భోజనం చేయడానికి వచ్చాను ఆంటీ," అన్నాను అంతే పంతంగా.

అవతలి నుండి అమ్మ కొన్ని క్షణాల పాటు ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె గుండె అలిగినట్లు అనిపించింది. మెల్లగా, "ఓ... అవునా... సరే పర్వాలేదు, నేను కూడా భోజనం చేసేశాను," అంది.

"సరే ఆంటీ, నేను రూమ్‌కి వచ్చేస్తున్నాను," అని ఫోన్ పెట్టేశాను.
ఇంటికి వచ్చి నేను బిల్డింగ్ పై అంతస్తులో ఉన్న డాబా పైకి వెళ్లి, ఒంటరిగా నడుస్తూ నా పాత స్నేహితుడికి ఫోన్ చేసి మాట్లాడుతున్నాను. సరిగ్గా అప్పుడే అమ్మ బట్టల బకెట్ పట్టుకుని డాబా పైకి వచ్చింది. ఆమె బట్టలు ఆరవేస్తున్నంత సేపు నేను కావాలనే ఫోన్ లో మాట్లాడుతున్నట్లు నటిస్తూ ఆమెను అస్సలు పట్టించుకోలేదు.

 కానీ, నా చూపులు దొంగచాటుగా ఆమెపైనే ఉన్నాయి. అమ్మ బట్టలు ఆరవేస్తూ, మధ్యమధ్యలో నా వైపు ఎంతో ఆశగా, ప్రేమికురాలి అలకతో చూస్తోంది.

[Sunnysunnysunny]

ఆమె బట్టలు ఆరవేసి, మెట్ల వైపు వెళ్తూ... ఒక్కసారి ఆగి నా వైపు తిరిగింది. నా అందమైన తల్లి తన నల్లటి కళ్లతో, సైగ చేస్తూ, 'ఇంకా ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావు విజయ్? నాతో మాట్లాడవా?' అన్నట్లు ఎంతో రొమాంటిక్‌గా అడిగింది. కానీ నా పంతం వల్ల, నేను ఫోన్ లో బిజీగా ఉన్నట్లు సైగ చేసి ముఖం తిప్పుకున్నాను. అమ్మ నిరాశగా కిందకు వెళ్ళిపోయింది.
రాత్రి ఏడున్నర అయింది. మధ్యాహ్నం ఆ చెత్త అన్నం తినడం వల్ల కడుపులో ఆకలి ఎలుకలు పరిగెడుతున్నాయి. మళ్లీ బయట ఏదైనా హోటల్లో తిందామని కిందకు వచ్చి, రోడ్డు దాటుతున్నాను.
సరిగ్గా అప్పుడే... ఎదురుగా ఒక స్కూటర్ వచ్చి నా ముందే ఆగింది. స్కూటర్ పై ఉన్న వ్యక్తి హెల్మెట్ తీసింది... అది నా అమ్మ!
నా వైపు ఎంతో ఆవేదనగా చూస్తూ, "విజయ్... ఇంత రాత్రి వేళ ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్?" అని అడిగింది ఎంతో ప్రేమగా.
నేను పక్కనే ఉన్న హోటల్ వైపు చూపిస్తూ, "భోజనం చేయడానికి వచ్చాను ఆంటీ," అన్నాను ముఖం తిప్పుకుంటూ.
ఆ మాట వినగానే అమ్మ ముఖంలో ఒక లోతైన నిరాశ, విచారం కమ్ముకున్నాయి. తన కొడుకు లాంటి వాడు తన వంటను వదిలేసి బయట తింటున్నాడనే బాధ ఆమె కళ్లల్లో స్పష్టంగా కనిపించింది. "సరే విజయ్... భోజనం చేశాక రూమ్‌కి వచ్చేయ్.

నేను మార్కెట్‌కి వెళ్తున్నాను..." అంది ఎంతో భారంగా.
నేను హోటల్లో తిని, ఓ గంట సేపు ముంబై రోడ్లపై తిరిగాను. మనసంతా అమ్మ చుట్టూనే కొట్టుకుంటోంది. రాత్రి తొమ్మిది గంటలకు ఇంటికి వచ్చేసరికి... కింద వంటగదిలో లైట్ వెలుగుతోంది. నేను లోపలికి రావడం చూసిన అమ్మ, మెల్లగా నా దగ్గరికి వచ్చి ఏదో మాట్లాడాలని ఆరాటపడింది. కానీ నా పంతం కొద్దీ నేను ఆమె ముఖం చూడకుండా, నేరుగా మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్లడం మొదలుపెట్టాను.
నేను సగం మెట్లు ఎక్కానో లేదో... వెనుక నుండి అమృతం ఒలికే ఆ గొంతు ఎంతో ఆర్ద్రంగా నన్ను పిలిచింది...
"గుడ్ నైట్... విజయ్..."
ఆ పిలుపులోని వేదన, ప్రేమ నా గుండెను పిండేశాయి. నేను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాను. అమ్మ స్వయంగా నాకోసం వచ్చి అంత ప్రేమగా పిలుస్తుంటే, నేను సమాధానం చెప్పకపోతే అది చాలా తప్పవుతుంది. మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి, ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ, ఎంతో సాఫ్ట్‌గా... రొమాంటిక్‌గా అన్నాను... "సరే ఆంటీ... గుడ్ నైట్..." అని చెప్పి నా గదికి వెళ్లి పడుకున్నాను.
ఆ రాత్రి నా ఒంటరితనం నన్ను నిద్రపోనివ్వలేదు. ‘ఒకవేళ అమ్మకు నాపై కోపమే ఉంటే, తనే స్వయంగా నాకోసం వచ్చి ఎందుకు మాట్లాడుతుంది? ఆమె మనసులో కూడా ఏదో రొమాంటిక్ తుఫాను నడుస్తోంది విజయ్... నువ్వు తొందరపడకు’ అని నా మనసు నాకు నచ్చజెప్పింది.
మరుసటి రోజు ఆదివారం ఉదయం 7 గంటలకే నిద్రలేచాను. హుషారుగా తలస్నానం చేసి, కొత్త బట్టలు వేసుకుని మెట్లు దిగి కిందకు రావడం మొదలుపెట్టాను. నా కాళ్ల అడుగుల చప్పుడు వినగానే... అమ్మ తన గది తలుపులు తెరుచుకుని హాల్‌లోకి వచ్చింది.
నేను కావాలనే ఆమెను పట్టించుకోకుండా బయటకు వెళ్లబోయాను. అంతలోనే వెనుక నుండి ఆ మధురమైన గొంతు మళ్లీ నన్ను కట్టిపడేసింది...
"విజయ్... ఒక్క నిమిషం విను..."
నేను ఒక్క ఉదుటున వెనక్కి తిరిగి అమ్మ వైపు చూశాను... అంతే! నా ఊపిరి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పని అయింది! నా కళ్లు నా ఆధీనంలో లేవు.
ఎదురుగా... నా కన్నతల్లి భావన  ఒక అప్సరసలా నిలబడి ఉంది! ఆమె ఒంటిపై ఒక అందమైన ఆకుపచ్చ రంగు పట్టుచీర ఉంది. ఆ చీరకు మ్యాచింగ్ గా ఉన్న లో-కట్ బ్లౌజ్ లో నుండి ఆమె ఎద వంపులు, ఆ తెల్లని నాజూకైన నడుము వంపు ఒక రొమాంటిక్ కావ్యంలా మెరిసిపోతున్నాయి. చేతులకు ఆకుపచ్చ రంగు గాజులు కిలకిలమంటున్నాయి. ఎప్పుడూ ముడి వేసే తన ఒత్తైన నల్లటి జుట్టును ఈరోజు ఫ్రీగా విరబోసుకుంది. ఆ జుట్టు ఆమె భుజాలపై పడుతుంటే నా గుండెల్లో మన్మథ బాణాలు గుచ్చుకున్నాయి.
కానీ అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా నా కళ్లు ఎక్కడికి వెళ్లాయో తెలుసా?
ఆమె ఆ విశాలమైన నుదుటిపై... నేను నిన్న రాత్రి కోరుకున్నట్లే... ఒక పెద్ద నల్లటి బొట్టు పెట్టుకుంది! చెవులకు నేను కలలు గన్నట్లే... పెద్ద పెద్ద జుమ్కాలు వేలాడుతున్నాయి! అవి ఆమె కదలికలకు ఊగుతుంటే నా ఒళ్లు కామంతో, ప్రేమతో పిచ్చెక్కిపోవడం మొదలైంది.

అమ్మ నా వైపు చూసి... తన పెదవులపై ఒక మాయాజాలం లాంటి సిగ్గుపడే రొమాంటిక్ నవ్వును చిందించింది...
ఆ దృశ్యం చూడగానే నా కాళ్ల కింద భూమి కదిలిపోయింది! నా గుండె ఆగిపోయినంత పని అయింది! దీని అర్థం... ??...
అమ్మ కేవలం నన్ను అద్దె కుర్రాడిలా చూడటం లేదు... నేను కోరుకున్నట్లే, నా రొమాంటిక్ పొగడ్తలకు లొంగిపోయి, నాకోసమే ఈరోజు పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబైంది! తన కన్నకొడుకు అని తెలియకుండానే... ఆమె నా ప్రేమలో పూర్తిగా మునిగిపోయింది! నా పురుషాంగం ప్యాంటు లోపల గట్టిగా నిక్కబొడుచుకుంది... నా కళ్ల ముందే నా దేవదూత, నా ప్రియమైన తల్లి నాకోసం ఎదురుచూస్తోంది... ఇక నా రొమాంటిక్ ప్రయాణం ఏ మలుపు తిరగబోతోందో ఊహించుకుంటూ నేను ఆమె వైపు అడుగులు వేశాను...

ముస్తాబైన మురిపం... ఆకలి తీర్చిన అనురాగం!

అమ్మ నుదుట ఆ పెద్ద నల్లటి బొట్టు, చెవులకు ఆ అందమైన జుమ్కాలు పెట్టుకుని ఉండటం చూసి నా కళ్లను నేనే నమ్మలేకపోయాను. నిన్న రాత్రి నేను కోరుకున్న ఆ రూపాన్ని, ఈరోజు నా కళ్లముందే సాక్షాత్కరింపజేసింది! ఆమెను చూడగానే నా మనసంతా ఏదో తెలియని ఆనందంతో, మురిపంతో నిండిపోయింది. నిన్నటి నుండి నాపై ఎంతో కోపంగా ఉందనుకున్న నా తల్లి... ఈరోజు నా మనసు ఎరిగి ఇలా ముస్తాబై వచ్చేసరికి లోపల నా ఆనందానికి హద్దుల్లేవు. కానీ నా మనసులో ఒకే ఒక్క చిన్న సందేహం... ‘నేను అడిగిన వెంటనే నిన్న రాత్రి ఎందుకు పెట్టుకోలేదు? ఈరోజే ఎందుకు పెట్టుకుంది?’
నేను అలాగే చూస్తూ ఉండిపోగా, అమ్మ నా వైపు ప్రేమగా చూస్తూ, "విజయ్... ఇంత పొద్దున్నే ఎక్కడికి బయలుదేరావు నాయనా?" అని అడిగింది.
"అది... బయట టిఫిన్ తిని వద్దామని ఆంటీ..." అన్నాను నెమ్మదిగా.
"ఓహ్... బయటకెందుకు విజయ్? ఈరోజు నేను ఇంట్లోనే ఎంతో ఇష్టంగా టిఫిన్ తయారు చేశాను. నువ్వు ఈరోజు నాతో కలిసి ఇక్కడే తింటే బాగుంటుందని అనుకున్నాను," అంది ఎంతో గారంగా.
ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయింది. మనసులోనే గంతులు వేశాను. అన్నింటికంటే ముఖ్యంగా, ఆ జుమ్కాలు పెట్టుకున్నాక అమ్మ ముఖం చంద్రబింబంలా మెరిసిపోతోంది. ఆమె నా వైపు చూస్తూ, తన ఒత్తైన జుట్టులోకి చేతిని పోనిచ్చి, ఆ జుమ్కాలను సున్నితంగా తాకుతూ సరిచేసుకుంది. ఆ క్షణంలో ఆమె ప్రవర్తన చూస్తే... తను పెట్టుకున్న ఆ చెవిపోగుల గురించి నా నోటి వెంబడి పొగడ్త వినాలని ఆరాటపడుతున్నట్లు నాకు స్పష్టంగా అర్థమైంది.

నేను ఆమెకు మరింత దగ్గరగా జరిగి, కళ్లల్లోకి చూస్తూ ఎంతో ప్రేమగా అన్నాను, "ఆంటీ... నేను నీకు ముందే చెప్పాను కదా, నువ్వు పెద్ద బొట్టు పెట్టుకుని, ఈ జుమ్కాలు వేసుకుంటే... ఎంత అందంగా కనిపిస్తావో! నీకు ఇది చాలా చాలా బాగుంది."
అమ్మ ఆ పొగడ్తకు ఒక్కసారిగా సిగ్గుపడిపోయింది. తన కొంగును వేళ్లతో ముడేస్తూ, "నాకూ తెలియదు విజయ్... నేను ప్రతిరోజూ ఇలాంటివి పెట్టుకోను కదా, అందుకే ఇది నాకు బాగుందో లేదో అని చిన్న అనుమానం..." అంది ముఖం దించేసుకుంటూ.
"అనుమానం ఎందుకు ఆంటీ? నువ్వు ఇందులో చాలా బాగున్నావు... దేవదూతలా చాలా అందంగా ఉన్నావు," అన్నాను నా గొంతులో సర్వస్వం ఒలకబోస్తూ.
అమ్మ లజ్జతో మురిసిపోతూ, "ఛ... ఏంటది విజయ్..." అని నవ్వింది.
"ఇందులో సిగ్గుపడడానికి ఏముంది ఆంటీ? నేను నిజమే చెబుతున్నాను. నువ్వు ఇలా సాంప్రదాయబద్ధంగా ముస్తాబైతే, స్వర్గం నుండి వచ్చిన దేవకన్య కంటే ఏమాత్రం తీసిపోవు," అన్నాను రొమాంటిక్ గా.
"ఇక నన్ను పొగడటం ఆపు విజయ్... ఈరోజు నేను కోచింగ్ సెంటర్ లో ఒక సాంప్రదాయ వేడుక (Traditional Day) ఉండటం వల్ల ఇలా తయారయ్యాను," అంది సర్దుకుంటూ.
ఆ మాట వినగానే నా గుండెల్లో చిన్న నిరాశ మొదలైంది. ‘అంటే... ఈ ముస్తాబు నా కోసం కాదా? ఆ కోచింగ్ సెంటర్ కోసమా?’ అని నా వయసు మనసు కాస్త అలిగింది. కానీ, బహుశా ఆమె నాతో అబద్ధం చెబుతోందేమో, తన సిగ్గును దాచుకోవడానికి సాకులు వెతుకుతోందేమో అనిపించింది. ఏదేమైనా, ఆ రోజు అమ్మ చేతి వంటతో కడుపు నిండా టిఫిన్ తిన్నాను. ఆ తర్వాత అమ్మ ట్యూషన్‌కి వెళ్తున్నానని చెప్పడంతో, ఎంతో ఇష్టంగా ఆమెకు వీడ్కోలు చెప్పాను.
అమ్మ వెళ్ళిపోయాక నేను పై అంతస్తులోని నా గదికి వచ్చాను. మంచంపై వాలి కళ్లు మూసుకున్నా, నా కళ్ల ముందు ఆకుపచ్చ చీరలో, పెద్ద బొట్టుతో మెరిసిన అమ్మ రూపమే కదలాడింది. ఎంత వయసు వచ్చినా ఆమె అందంలో ఆ హుందాతనం ఏమాత్రం తగ్గలేదు. అప్పుడు నాకు పెట్టెలో దొరికిన అమ్మ పాత పెళ్లి ఫోటో గుర్తొచ్చింది. వెంటనే లేచి నా బ్యాగ్ లోంచి ఆ ఫోటోను బయటకు తీశాను.

గత అరగంటగా ఆ ఫోటోనే రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయాను. ఆ ఫోటోలో పెళ్లికూతురిగా ఉన్న నా కన్నతల్లి రూపం నన్ను మైమరపించింది. నుదుట పెళ్లి బొట్టు, ముక్కున నత్తు, చేతులకు గాజులు, మెడ నిండా నగలతో ఎర్రటి పట్టుచీర కట్టుకుని మురిపెంగా నవ్వుతోంది. కాలంతో పాటు ఆమె కొంచెం బరువు పెరిగి ఉండవచ్చు కానీ, ఈరోజు ఉదయం చూసిన రూపానికి, ఈ పాత ఫోటోకి పెద్ద తేడా ఏమీ లేదు. ఆమె ఇప్పటికీ అంతే అందంగా ఉంది. కానీ ఆ ఫోటోలో నాకు ఒకటి లోపించినట్లు అనిపించింది... ఆమె కాళ్లకు కట్టిన గజ్జెలు ఆ చీర కింద సరిగ్గా కనిపించలేదు.
ఆ క్షణంలో నా మనసులో ఒక పవిత్రమైన కోరిక పుట్టింది. ‘నాకు మొదటి నెల జీతం రాగానే... నా సొంత డబ్బులతో అమ్మ కోసం చాలా అందమైన వెండి గజ్జెలు కొనాలి. కొని... నా కన్నచేతులతో ఆ తల్లి కాళ్లకు నేనే స్వయంగా కట్టాలి!’ అలా ఆలోచిస్తూ, ఆ ఫోటో పక్కనే ఉన్న అమ్మ ఎర్రటి పెళ్లి చీరను చేతిలోకి తీసుకున్నాను. ఆ పట్టుచీరను నిమురుతుంటే నా ఒళ్లు పులకరించింది. ఈ చీరను త్వరలోనే అమ్మకు బహుమతిగా ఇవ్వాలి... ఆమెను మళ్లీ ఇలా ముత్తైదువులా, అలంకారంతో, మెడలో మంగళసూత్రంతో చూడాలి అని నా కన్నపేగు తహతహలాడింది. కానీ... అదెలా సాధ్యం? ఆమె భర్త రాజేష్ చనిపోయాడు, ఇప్పుడు ఆమె చెంత ఉన్నది కేవలం కొడుకైన నేనే.
మధ్యాహ్నం 12 గంటలు దాటింది. అమ్మ ట్యూషన్ నుండి తిరిగి వచ్చే సమయం కావడంతో నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ పై అమ్మ పేరు చూడగానే నా ముఖంలో నవ్వు విరిసింది.
"విజయ్... ఎక్కడున్నావు నాయనా? మళ్లీ భోజనానికి బయటకు వెళ్లావా ఏంటి?" అంది అవతలి నుండి ఆరాటంగా.
"లేదు ఆంటీ... నేను పైనే నా గదిలో ఉన్నాను. నువ్వు ఎక్కడున్నావు?" అన్నాను ప్రేమగా.
"నేను కిందకి వచ్చేశాను విజయ్... నువ్వు త్వరగా కిందకు రా. నేను వంట చేస్తున్నాను, నువ్వు కూడా నాకు కాస్త సాయం చేయొచ్చు కదా. ఇకపై బయట అస్సలు తినకు, సరేనా?" అంది ఎంతో హక్కుగా.
"సరే ఆంటీ... ఇప్పుడే వస్తున్నాను," అని ఫోన్ పెట్టేసి కిందకు పరుగు తీశాను.
నేను కిందకు రాగానే అమ్మ మార్కెట్ నుండి తెచ్చిన కూరగాయల సంచిని నా చేతికి ఇచ్చింది. "విజయ్... నేను కాస్త స్నానం చేసి వస్తాను. అప్పటివరకు ఈ కూరగాయలను వంటగదిలో సర్దు. ఈరోజు నేను నీకు నచ్చిన బంగాళదుంపల కూర వండుతాను, కాబట్టి కొన్ని బంగాళదుంపలు తరిగి పెట్టు," అంది. ఆమె నా వైపు తిన్నగా చూడకుండా, చూపులు తిప్పుకుంటూ మాట్లాడటం గమనించాను. ఆమె నా ముందు సిగ్గుపడుతోందని నాకు స్పష్టంగా అర్థమైంది.

అమ్మ స్నానానికి వెళ్లగానే నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి చకచకా బంగాళదుంపలు తరిగి, అన్నీ సిద్ధం చేసి హాల్‌లోని కుర్చీలో కూర్చుని ఆమె కోసం ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాను.
కొద్దిసేపటికి అమ్మ స్నానం ముగించుకుని గదిలోకి వచ్చింది. ఆమె కట్టుకున్న కాటన్ చీర, స్నానం చేయడం వల్ల తడిగా ఉన్న ఆమె విరబోసిన జుట్టు... ఆ రూపం నన్ను మళ్లీ మంత్రముగ్ధుడిని చేసింది. అమ్మ నా వైపు చూసి చటుక్కున చూపు తిప్పుకుంది. నా కళ్లు మాత్రం ఆమెపైనే స్థిరంగా ఉన్నాయి. ఆమె నా ముందే ఒక టవల్ తీసుకుని తన తడి జుట్టును తుడుచుకోసాగింది.
జుట్టు తుడుచుకున్నాక, అమ్మ టవల్ పక్కన పెట్టి, తన చేతిలోని ఒక కొత్త ప్యాకెట్ వైపు చూసింది. అది ఆమె ఇప్పుడే మార్కెట్ లో కొనుక్కొచ్చిన సరికొత్త బొట్ల ప్యాకెట్! ఆ కవర్ పై పెద్ద అక్షరాలతో 'బిగ్ బిందీస్' (పెద్ద బొట్లు) అని రాసి ఉంది. అది చూడగానే నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. నిన్న రాత్రి నేను పెద్ద బొట్టు పెట్టుకోమన్నానని... ఈరోజు ఆమె ప్రత్యేకంగా నా కోసమే ఆ పెద్ద బొట్ల ప్యాకెట్ కొనుక్కొచ్చింది!
అమ్మ ఆ ప్యాకెట్ ఓపెన్ చేసి, ఒక పెద్ద నల్లటి బొట్టు తీసి తన నుదుటిపై ఎంతో అందంగా దిద్దుకుంది. అంతటితో ఆగకుండా, తన చిన్న పెట్టెలోంచి పెద్ద జుమ్కాలను తీసి తన చెవులకు తగిలించుకుంది. ఆ అలంకారం చూస్తుంటే... ఒక స్త్రీ తన భర్త కోసమో, ప్రేమికుడి కోసమో ముస్తాబైనట్లు అనిపించింది. నా కన్నతల్లి నా మాటల కోసం ఇంతలా మారిపోతుందని నేను ఊహించలేదు.
నేను అలాగే ఆశ్చర్యంతో చూస్తుండిపోగా, అమ్మ నా వైపు చూసి ఎంతో సున్నితంగా అడిగింది, "ఏమైంది విజయ్... అలా చూస్తున్నావు? ఏమైనా అంటున్నావా, నాకు వినపడలేదు?"
నేను నత్తిగా సర్దుకుంటూ, "అది... ఏం లేదు ఆంటీ... నువ్వు కేవలం ఆ కాలేజీ ఫంక్షన్ కోసమే అలా రెడీ అయ్యావనుకున్నాను... మళ్లీ ఇంటికి వచ్చాక కూడా ఇలా పెద్ద బొట్టు, జుమ్కాలు పెట్టుకుంటావని నేను అస్సలు అనుకోలేదు," అన్నాను రొమాంటిక్ గా.
"ఎందుకలా విజయ్?" అంది నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ.
"ఊరికే..." అన్నాను సిగ్గుపడుతూ.
అమ్మ నా వైపు ఎంతో మురిపెంగా చూసి నవ్వింది. "మార్కెట్ లో నా స్టూడెంట్స్ కూడా నేను ఇందులో చాలా బాగున్నానని చెప్పారు విజయ్... అయినా, నీకు ఈ రూపం నచ్చుతుందని నువ్వే కదా అన్నావు. మరి ఇప్పుడేంటి హఠాత్తుగా అంత కంగారు పడుతున్నావు?" అంది ఎంతో గారంగా.
"లేదు... లేదు ఆంటీ... నా ఉద్దేశం అది కాదు... నువ్వు ఇందులో చాలా చాలా అందంగా ఉన్నావు... ఊరికే అలా..." అని తడబడ్డాను. అమ్మ ముఖం కమలంలా వికసించి, ఒక అందమైన నవ్వు ఆమె పెదవులపై చేరింది.
అమ్మ వంట చేస్తుంటే నేను కుర్చీలో కూర్చుని ఆమెనే గమనిస్తున్నాను. మొదటి రోజు చూసినప్పుడు ఎంతో కఠినంగా అనిపించిన ఈ స్త్రీ... లోపల ఎంత సున్నితమైనదో, ఎంతటి ప్రేమగలదో రోజులు గడిచేకొద్దీ నాకు అర్థమవుతోంది.
కొద్దిసేపటికే వంట పూర్తయింది. ఇద్దరం కలిసి వేడివేడి అన్నం, ఆలూ కూర ప్లేట్లలో పెట్టుకుని తినడం మొదలుపెట్టాము. మొదటి ముద్ద నోట్లో పెట్టగానే ఆ రుచి నన్ను పరవశింపజేసింది. "ఉమ్మ్... ఆంటీ! ఇదేంటి... వంట ఇంత అద్భుతంగా ఉంది!" అన్నాను తృప్తిగా.
"నిజంగానా విజయ్... అంత బాగా కుదిరిందా?" అంది సంతోషంగా.
"నీ చేతుల్లో ఏదో మాయ ఉంది ఆంటీ... ఒట్టు!" అన్నాను ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ.

అమ్మ నవ్వి, నా తలపై మెల్లగా కొడుతూ అంది, "నా చేతుల్లో ఏం మాయ లేదు నాయనా... నువ్వు గత రెండు రోజులుగా బయట ఆ పాడు మెస్ లో చెత్త తిండి తిన్నావు కదా, అందుకే నా వంట నీకు ఇంత రుచిగా అనిపిస్తోంది."
"లేదు ఆంటీ... నిజంగానే చాలా బాగుంది," అన్నాను.
"అయినా విజయ్... నువ్వు బయటకు వెళ్లిన రోజు నేను నీకోసం వంట చేసి, నీకు ఫోన్ కూడా చేశాను కదా... మరి నువ్వు నాతో చెప్పకుండా ఎందుకు బయటకు వెళ్లి తిన్నావో నాకు ఇప్పటికీ అర్థం కాలేదు," అంది కాస్త అలిగినట్లు ముఖం పెట్టి.
నేను తలదించుకుని, చిన్న పిల్లవాడిలా ముఖం పెట్టి, "నిజం చెప్పమంటారా ఆంటీ... మీరు నాపై కోపంగా ఉన్నారని నేను అనుకున్నాను... అందుకే భయపడి బయటకు వెళ్లాను," అన్నాను తిన్నగా.

ఆ మాట వినగానే అమ్మ ఆశ్చర్యపోయింది. "నేను నీ మీద ఎందుకు కోపపడతాను విజయ్?"
"లేదు ఆంటీ... అది అలా అనిపించింది..."
"ఇప్పుడు నువ్వు నాకు ఖచ్చితంగా చెప్పాలి విజయ్... ఏం జరిగిందో చెప్పు," అంది నా చేయి పట్టుకుని బతిమాలుతున్నట్లు.
నేను కాస్త తడబడుతూనే, అబద్ధం చెబుతున్నట్లు నటిస్తూ అన్నాను... "నిన్న రాత్రి నేను ఫోన్ లో... మీకు ఆ పెద్ద బొట్టు, జుమ్కాలు బాగుంటాయని చెప్పాను కదా ఆంటీ... తీరా చూస్తే సాయంత్రం మీరు అవి పెట్టుకోకుండా మామూలుగా ఉండేసరికి... నా పొగడ్తలు మీకు నచ్చక నా మీద కోపపడ్డారేమో అనుకున్నాను. అందుకే మీకు ఇంకా కోపం తెప్పించడం ఇష్టం లేక బయట తినడానికి వెళ్లాను," అన్నాను నా మనసులోని ఆరాటాన్ని బయటపెడుతూ.
నా మాట వినగానే అమ్మ ఒక్క ఐదు సెకన్ల పాటు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. ఆ తర్వాత... ఒక్కసారిగా గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది! 

ఆమె అలా కిల్ కిలా నవ్వుతుంటే నాకు చాలా ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా అనిపించింది. నేను తలదించుకుని కూర్చున్నాను. కానీ అమ్మ నవ్వు ఆపడం లేదు. ఆ ఇబ్బందిని భరించలేక, "ఆపండి ఆంటీ... ప్లీజ్! ఇందులో అంతలా నవ్వడానికి ఏముంది? నేనేమైనా జోక్ చేశానా?" అన్నాను బుంగమూతి పెట్టి.
అమ్మ నా ముఖాన్ని చూసి, తన నవ్వును బలవంతంగా ఆపుకుంటూ కొంచెం సీరియస్ గా మారి అంది... "సరే... సరే... క్షమించు విజయ్, నేను ఇక నవ్వను. ఏయ్ వెధవా! నన్ను బాధపెట్టేలా నువ్వేం మాట్లాడావు అని నేను కోపపడతాను? అయినా, నిన్ను చూస్తుంటే నాకు చాలా వింతగా ఉంది... నాకు కోపం రాకూడదు అని నువ్వు బయట ఆ మురికి కూడు తినడానికి వెళ్లావా? నిజానికి... నా మీద కోపం నీకు ఉండి ఉంటుంది విజయ్!" అంది నా కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ.
నేను కంగారు పడుతూ, "నాకెందుకు కోపం వస్తుంది ఆంటీ... అది మీ ఇష్టం కదా... మీరు ఎలా ఉన్నా బాగుంటారు, కానీ అలా చూస్తే ఇంకా బాగుంటుందని నా అభిప్రాయం అంతే..." అన్నాను ఎంతో ధైర్యం తెచ్చుకుని.
అమ్మ ముఖంలో మళ్లీ ఒక మధురమైన నవ్వు విరిసింది. కానీ వెంటనే ఆమె గంభీరంగా మారి, ఎంతో సున్నితంగా అంది... "విజయ్... రాత్రిపూట ఎవరైనా అంత పెద్ద పెద్ద జుమ్కాలు పెట్టుకుని పడుకుంటారా నాయనా? గుచ్చుకుంటాయి కదా! అందుకే నేను రాత్రి అవి పెట్టుకోలేదు... కానీ దానికి నువ్వు ఇంతలా కోపపడి బయట తిండి తింటావా?" అంది ఎంతో ఆప్యాయంగా.
ఆమె మాటలకు నా మనసులోని భయమంతా మాయమైపోయింది. అమ్మ నా భావాలను తప్పుగా అనుకోలేదు సరే కదా, ఎంతో ప్రేమగా నన్ను అర్థం చేసుకుంది.
ఆమె నా వైపు చూస్తూ, "పర్వాలేదు విజయ్... నువ్వు చాలా సిగ్గరివి, అమ్మాయిలతో ఎక్కువగా మాట్లాడిన అలవాటు లేదు కదా... అందుకే చిన్న విషయాలకే ఇలా అలిగి కోప్పడుతున్నావని నాకు తెలుసు," అంది నా అమాయకత్వాన్ని మెచ్చుకుంటూ.

భోజనం చివరి దశకు వచ్చేసరికి నేను కొంచెం సీరియస్ గా మారాను. అమ్మ కళ్లల్లోకి చూస్తూ ఎంతో ఆరాటంగా, ప్రేమగా అన్నాను... "ఆంటీ... నేను ఒక మాట చెప్పనా? నేను ప్రతిరోజూ నీతోనే ఉంటాను. నువ్వు వండిన ఈ అమృతం లాంటి ఆహారమే నాకు కావాలి. ఈ రుచి నాకు చాలా ఇష్టం ఆంటీ... కానీ, నా మాటను తప్పుగా అనుకోకు... నేను ఇక్కడ ఉచితంగా తిని కూర్చోవడానికి రాలేదు. ప్రతిరోజూ వంటకు అయ్యే సామాన్లు, డబ్బు అంతా నేనే భరిస్తాను. వీలైతే వంటలో కూడా నీకు పూర్తి సహాయం చేస్తాను... కానీ, నాకు మాత్రం నువ్వు వండిన అన్నమే కావాలి ఆంటీ..." అన్నాను నా గొంతులో ఎంతో భావోద్వేగాన్ని నింపుకుంటూ.
నా మాటలు వింటున్న అమ్మ కళ్లల్లో ఒక్కసారిగా నీళ్లు తిరిగాయి. కన్నీళ్లు సుడులు తిరుగుతుండటం నాకు స్పష్టంగా కనిపించింది. గతంలో తన భర్త రాజేష్ ఎప్పుడూ తన వంటను గౌరవించకుండా, బయట తాగుతూ తన్నులు తిట్టడమే బహుమతిగా ఇచ్చాడని... కానీ ఈరోజు ఈ అపరిచిత విజయ్ తన వంట కోసం, తన సాన్నిహిత్యం కోసం ఇంతలా తపించిపోతుండటం ఆమె కన్నపేగును లోతుగా తాకింది.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆర్ద్రంగా చూస్తూ, కన్నీళ్లు తూడ్చుకుని అంది... "లేదు విజయ్... నాకు అస్సలు ఏ సమస్యా లేదు నాయనా. నేను నీకోసం ప్రతిరోజూ ఎంతో ఇష్టంగా వండుతాను... నీ కడుపు నిండే వరకు నా చేతులతో తినిపిస్తాను..." అంది ఎంతో భావోద్వేగంతో.
ఆ మాట వినగానే నా మనసు సంతోషంతో ఆకాశాన్ని అందుకుంది. ఇద్దరి మధ్య ఒక పవిత్రమైన, అపారమైన అనురాగ బంధం మరింత గట్టిపడింది.
భోజనం ముగిసింది. రేపటి నుండి (సోమవారం) నేను కంపెనీకి వెళ్లాలి, ఉదయం 7 గంటలకే నాకు డ్యూటీ ఉంది. కాబట్టి అమ్మకు ఎంతో ప్రేమగా 'గుడ్ నైట్' చెప్పి పై అంతస్తులోని నా గదికి వచ్చాను. కడుపు నిండా అమ్మ చేతి వంట తిన్న తృప్తి, రేపటి ఉద్యోగపు ఒత్తిడి కలిసి నన్ను మెల్లగా నిద్రలోకి జార్చాయి. ఈ రాత్రి నా మనసు ఎంతో ప్రశాంతంగా, అమ్మ ప్రేమతో నిండిపోయింది...

[Sunnysunnysunny]

ఉదయపు వెలుగు... ఉద్వేగాల ప్రయాణం!
ఉదయం ఆరు గంటలయింది. అలారం గట్టిగా మోగడంతో ఒక్క ఉదుటున నిద్రలోంచి లేచి కూర్చున్నాను. గుండె ఇంకా శరవేగంతో కొట్టుకుంటోంది.
కళ్ల ముందు నుండి ఆ కల తాలూకు దృశ్యాలు అస్సలు చెరిగిపోవడం లేదు. కలలో... పెళ్లి పీటలపై నేను వరుడిగా కూర్చుని ఉన్నాను. పంతులు గారు మంత్రాలు చదువుతూ, "నాయనా, పెళ్లికూతురిని పిలువు..." అన్నారు. నేను తట్టుకోలేక లోపలికి చూస్తూ, ఎంతో ఆరాటంగా, "ఏయ్ భావన, త్వరగా రా... శుభ ముహూర్తం దాటిపోతోంది. ఇంకెంత సమయం తీసుకుంటావు?" అని కేక వేశాను. లోపలి నుండి అమ్మ నవ్వుతూ, "అబ్బా వస్తున్నాలే... కొంచెం ఓపిక పట్టు విజయ్. నేను ఇంకా పూర్తిగా తయారవ్వాలి కదా..." అంది ఎంతో గారంగా. "ఓహ్! ఇంకెంత తయారవుతావు... నిన్న రాత్రి వరకే అన్నీ సిద్ధం చేసుకున్నాం కదా... హహహ," అని నేను నవ్వాను. "నీకు చాలా అసహనంగా ఉంది, వస్తున్నానులే... ఇంకో ఐదు నిమిషాలు," అంది అమ్మ ప్రేమగా. పంతులు గారు కూడా నవ్వి, "ఇంత అసహనం పనికిరాదు నాయనా, పెళ్లికూతురు వస్తుందిలే," అన్నారు. నేను పంతులు గారు వైపు చూసి, "ఆయనకేం తెలుసు... దీనికోసం నేను ఎన్నాళ్లుగా ఎదురుచూస్తున్నానో! ఈరోజు నా మనసు ఆరాటం తీరబోతోంది," అనుకున్నాను.
సరిగ్గా ఐదు నిమిషాల తర్వాత అమ్మ బయటకు వచ్చింది.

ఎర్రటి పెళ్లి చీర కట్టుకుని, ఒళ్లంతా నగల అలంకారంతో అచ్చం దేవకన్యలా మెరిసిపోతూ నా పక్కన వచ్చి కూర్చుంది. ఆ రూపం చూసి నేను మైమరచిపోయాను. పంతులు గారు మంత్రాలు చదువుతుండగా, నేను ఆయనతో, " పంతులు గారు... మీరు కళ్లు మూసుకుని మంత్రాలు చదవండి," అన్నాను రొమాంటిక్ గా. అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆశ్చర్యంగా, సిగ్గుపడుతూ చూసింది. పంతులు గారు కళ్లు మూసుకోగానే... పక్కనే కూర్చున్న నా పెళ్లికూతురైన అమ్మకు మరింత దగ్గరగా జరిగాను.

ఆమె ఆకుపచ్చని లో-కట్ బ్లౌజ్ లో నుండి మెరుస్తున్న ఆ నిండైన సళ్ళ పై నా చేతులు వేసి మెల్లగా నిమురుతూ, ఆమెను నా వైపు లాక్కున్నాను. ఆ సున్నితమైన మర్దనకు అమ్మ ఒళ్లు వణికింది. ఆమె నా కళ్లల్లోకి ఎంతో మోహంగా చూస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో, "ఆహ్... విజయ్... ముందు నా మెడలో మంగళసూత్రం కట్టు. ఆ తర్వాత మిగతావన్నీ చూద్దాం... నాకు కూడా ఓపిక నశిస్తోంది," అంది ఎంతో శృంగారభరితంగా. నేను ఆమె నడుమును గట్టిగా నొక్కుతూ, "అమ్మా... నిన్ను నా బిడ్డకు తల్లిని చేసే వరకు నా మనసు ఇలాగే తపిస్తూ ఉంటుంది. ఆగు, ఇప్పుడే నీ మెడలో మూడు ముళ్లు వేస్తాను," అన్నాను కామంతో ఊగిపోతూ. "సరే విజయ్... ముందు నాకు ఆ హక్కు ఇవ్వు, ఆ తర్వాత అంతా నీదే..." అంది అమ్మ కళ్లు మూసుకుంటూ. నేను మంగళసూత్రం తీసి ఆమె మెడకు కట్టబోతుండగా...
అలారం శబ్దానికి కళ్లు తెరిచాను. అదంతా కల అని తెలిసి శ్వాస గట్టిగా పీల్చాను. నా మడ్ద వైపు చూసుకుంటే... తీవ్రమైన ఉద్వేగం వల్ల అప్పటికే తడిచి ప్యాంటు అంతా తడిగా అయిపోయింది. కానీ దాని గురించి ఎక్కువ ఆలోచించే సమయం లేదు. ఈరోజు సోమవారం... నేను కొత్త కంపెనీలో ఉద్యోగానికి వెళ్లాలి. అందుకే వెంటనే లేచి, చకచకా స్నానం ముగించి, ఫార్మల్ బట్టలు వేసుకుని సిద్ధమయ్యాను.
సమయం ఆరున్నర అవుతోంది. బ్యాగ్ పట్టుకుని మెట్లు దిగి కిందకు వచ్చాను. నేను హాల్‌లోకి అడుగుపెట్టేసరికి ఎదురైన దృశ్యానికి నా శ్వాస ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
అమ్మ అప్పుడే స్నానం చేసి ఒక అందమైన పట్టుచీర కట్టుకుని నిలబడి ఉంది. ఆ చీర కట్టులో ఆమె వెనుక భాగం, ఆ నాజూకైన నడుము వంపు నా కళ్లముందే నగ్నంగా సాక్షాత్కరించినట్లు అనిపించింది. కలలో చూసిన ఆ రొమాంటిక్ రూపమే కళ్లముందు ఉండేసరికి నేను అలాగే నిశ్చేష్టుడనై నిలబడిపోయాను.

అమ్మ హఠాత్తుగా వెనక్కి తిరిగి నన్ను చూసి ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది. ఆమె ముఖం సిగ్గుతో, కంగారుతో ఎర్రబడింది. తన చీర కొంగును సర్దుకుంటూ నా వైపు పరీక్షగా చూసింది.
అమ్మ: (కంగారుగా చీర కొంగు సర్దుకుంటూ) ఎప్పుడు వచ్చావు విజయ్?
నేను: (చూపులు తిప్పుకుంటూ వణుకుతున్న గొంతుతో) క్షమించు ఆంటీ... ఇప్పుడే వచ్చాను.
అమ్మ: (తన అందాన్ని దొంగచాటుగా చూశాననే సిగ్గుతో, దొంగచూపు చూస్తూ) నువ్వు చాలా సేపటి నుండి అక్కడే నిలబడి నన్నే చూస్తున్నావనుకున్నాను విజయ్...
నేను: (కాస్త రొమాంటిక్‌గా నవ్వుతూ) లేదు ఆంటీ, నిజంగా ఇప్పుడే వచ్చాను. అయినా మెట్లు దిగుతున్నప్పుడు నీ గొంతు కానీ, అడుగుల శబ్దం కానీ నాకు అస్సలు వినిపించలేదు.
అమ్మ: (పెదవులపై మధురమైన చిరునవ్వుతో) అవునా... అక్కడ ఏదో శబ్దం వస్తే పిల్లి ఏమైనా ఉందేమో అనుకున్నాను విజయ్... అందుకే అంతగా పట్టించుకోలేదు.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి మత్తుగా చూస్తూ) సరే అయితే పద ఆంటీ... నాకు కూడా ఇప్పుడు ఆఫీస్‌కి ఆలస్యం అవుతోంది.
అమ్మ: (నా భుజంపై ప్రేమగా చేయి వేసి ఆరాటంగా) అవును విజయ్... నీ మొదటి రోజు ఉద్యోగం కదా, నాకు కూడా నీ పని గురించే చింతగా ఉంది. అయినా ఇలాంటి రోజుల్లో ఉదయాన్నే లేవాలని కూడా అనిపించదు కదా...
నేను: (ఆమె చేతి స్పర్శను ఆస్వాదిస్తూ) ఆ తర్వాత సంగతి తర్వాత చూద్దాం ఆంటీ... ప్రస్తుతానికి అయితే ఇంతే, బయలుదేరదాం.
ఇద్దరం కలిసి రూమ్ తాళం వేసి బయటకు వచ్చాము. ఉదయపు చల్లని గాలి మా ఇద్దరినీ తాకుతోంది. అమ్మ స్కూటర్ తాళం ఎంతో చొరవగా నా చేతిలో పెట్టింది.
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి రొమాంటిక్‌గా చూస్తూ) విజయ్, నువ్వు ఒక పని చెయ్యి... ఈరోజు స్కూటర్ నువ్వే నడుపు, నేను నీ వెనుక కూర్చుంటాను.
ఆమె మాట వినగానే నా గుండె మళ్లీ వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. అమ్మ నా వెనుక కూర్చుని, నా భుజాలపై చేతులు వేసి నన్ను గట్టిగా హత్తుకునే ఆ ప్రయాణం కోసం నా కన్నపేగు ఎంతో రొమాంటిక్‌గా తపించడం మొదలుపెట్టింది...

సొంత మనిషి కోసం కోపం... నుదుటిపై అనురాగ తిలకం!

తినడం ముగించుకుని మేము స్కూటర్ పై బయలుదేరాము. ఉదయపు అలకలు కరిగిపోయి, ఇద్దరి మధ్య మళ్లీ పాత ఆత్మీయత చిగురించింది. రోడ్డు చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది. నేను బండిని మృదువుగా నడుపుతుండగా, అకస్మాత్తుగా ఒక చిన్న గుంత వచ్చింది. బండి కాస్త గట్టిగా కుదుపుకు గురైంది. ఆ వేగానికి వెనుక కూర్చున్న అమ్మ ఒక్కసారిగా ముందుకు జరిగి, తన రెండు చేతులతో నా కడుపును గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆ క్షణంలో... ఆమె మెత్తని, నిండైన రొమ్ములు నా వీపుకు బలంగా తగిలాయి. నా ఒంటి గుండా ఒక మధురమైన వెచ్చని కరెంట్ పాకినట్లయింది.
అమ్మ: (కంగారుగా, శ్వాస వేగంగా పీలుస్తూ) ఆహ్హ్హ్...... ఏమైంది విజయ్?
నేను: (లోపల మురిసిపోతూ, పైకి సర్దుకుంటూ) క్షమించు ఆంటీ... నేను పొరపాటున ఆ గుంతను చూడలేదు. అందుకే ఇలా జరిగింది.
అమ్మ: (నా భుజంపై చేయి వేసి ఆసరా తీసుకుంటూ) పర్వాలేదు విజయ్... ఏమీ కాలేదులే. జాగ్రత్తగా వెళ్ళు.
నేను: (ఆమె చేతిని నా భుజంపై ఇంకాస్త గట్టిగా ఒత్తుకుంటూ) నువ్వు నన్ను గట్టిగా పట్టుకో ఆంటీ... ఏం కాదు, భయపడకు.
ట్రాఫిక్ శబ్దాల మధ్య కూడా అమ్మ చేతి గాజుల సవ్వడి నా గుండెల్లో మన్మథ రాగాల వాయిస్తున్నట్లుంది. ఆ గాజుల గలగలలు వింటూ నేను కావాలనే రోడ్డుపై చిన్న చిన్న గుంతలను వెతుకుతూ బండిని కాస్త కుదుపులతో నడపడం మొదలుపెట్టాను. ప్రతి కుదుపుకూ అమ్మ వెనుక నుండి నన్ను బలంగా ఢీకొడుతూ, నా భుజాలను మరింత గట్టిగా హత్తుకుంటోంది. ఆ సాన్నిహిత్యం నన్ను రొమాంటిక్ మత్తులోకి నెట్టేసింది. కానీ ఆ సరదా ఎక్కువసేపు సాగలేదు, కోచింగ్ సెంటర్ రాగానే ఆమెను దింపేసి నేను ఆఫీస్‌కు వెళ్లాను.
మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట అయింది. ఆఫీసులో మొదటి రోజు కావడం వల్ల పెద్దగా పని లేదు. మనసంతా అమ్మ చుట్టూనే తిరుగుతోంది. అప్పుడే అమ్మ నుండి ఫోన్ వచ్చింది.
అమ్మ: (ఆరాటంగా) విజయ్... అన్నం తిన్నావా? లేక ఇంకా ఆకలితోనే కూర్చున్నావా?
నేను: (నవ్వుతూ) లేదు ఆంటీ... ఎప్పుడో తినేశాను.
అమ్మ: సరే విజయ్... నేను ఫోన్ చేసింది ఎందుకంటే, ఈరోజు నేను షాపింగ్ కి వెళ్లాలి అనుకుంటున్నాను. కొన్ని ముఖ్యమైన పర్సనల్ థింగ్స్ (Personal things) కొనాలి. అందుకే ఇంటికి రావడానికి కొంచెం ఆలస్యం అవుతుందేమో... బహుశా రాత్రి 8 లేదా 9 గంటలు కావచ్చు. వచ్చిన తర్వాతే వంట చేస్తాను, సరేనా?
నేను: (ఆమె వ్యక్తిగత వస్తువులు అంటే బ్రా, ఇన్నర్స్ అని మనసులో ఊహిస్తూ, ఎలాగైనా ఆమెతో సమయం గడపాలని) అయితే ఒక పని చెయ్యి ఆంటీ... నీ ట్యూషన్ అవ్వగానే నువ్వు బయటకు రా. నేను నీకోసం కోచింగ్ సెంటర్ ముందే కార్పొరేట్ గేట్ దగ్గర ఎదురుచూస్తాను. తర్వాత మనమిద్దరం కలిసే షాపింగ్ కి వెళ్దాం, సరేనా?
అమ్మ: (ఒక్క క్షణం సంకోచించి, ఆపై సిగ్గుపడుతూ) ఉమ్మ్… సరే విజయ్. ఈ సాకుతో నా పని కూడా త్వరగా అయిపోతుంది. కోచింగ్ అవ్వగానే వస్తాను, అప్పటివరకు నువ్వు నా కోసం ఆగు. అవును... ఆకలిగా ఉండకు ఆకడే నిలబడి , ఏదైనా తిను. రోజంతా పని చేసి అలసిపోతావు కదా.
నేను: (ప్రేమగా) సరే ఆంటీ... తప్పకుండా.
అమ్మ: (ఫోన్ పెట్టేయబోతూ) సరే విజయ్, ఉంటాను...
నేను: (ఆమెతో ఇంకా మాట్లాడాలని) ఆగు ఆంటీ... అన్నట్టు, ఈరోజు రాత్రి భోజనానికి ఏం వండుతున్నావు?
అమ్మ: (నవ్వుతూ) టొమాటో ,ఎగ్ కర్రీ ... ఎందుకు విజయ్??
నేను: లేదు ఆంటీ, ఊరికే అలా అడిగాను.
అమ్మ: హ్మ్మ్... సరే... మరి నీకేం కావాలి?
నేను: అలాగే కొంచెం సాంబార్ ఇంకా వడియాలు చేసుకుందాం ఆంటీ.
అమ్మ: సరే విజయ్... అలాగే వండుతాను.
నేను: అన్నట్టు ఆంటీ... ఈరోజు మనం ఇంకెక్కడికైనా వెళ్తున్నామా?
అమ్మ: ప్రస్తుతానికి నేను నా షాపింగ్ పని మీద వెళ్తాను విజయ్... నాకు సమయం దొరికితే, ఈరోజు గుడికి వెళ్లాలని ఉంది. సోమవారం కదా... రద్దీగా ఉంటే వీలైనంత త్వరగా దర్శనం చేసుకుని వచ్చేద్దాం.
నేను: (మనసులో మురిసిపోతూ) సరే ఆంటీ... సాయంత్రం కలుద్దాం.
సాయంత్రం 6 గంటలకు నా ఆఫీస్ షిఫ్ట్ ముగిసింది. నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ ముందుకు చేరుకున్నాను. చీకటి పడుతోంది, వీధి దీపాలు వెలిగాయి. కరెక్ట్ గా 7 గంటలకు అమ్మ బిల్డింగ్ నుండి బయటకు వచ్చింది. ఈరోజు ఆమె తన ఒత్తైన జుట్టును విరబోసుకుంది. ఆ ఆకుపచ్చ చీరలో ఆమె నా వైపు నడుచుకుంటూ వస్తుంటే నా మనసు సంతోషంతో నిండిపోయింది.

అమ్మ: (దగ్గరకు వచ్చి ఆశ్చర్యంగా) ఎప్పటి నుండి ఇక్కడ నిలబడి ఉన్నావు విజయ్?
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) చాలా సేపటి నుండి ఇక్కడే నిలబడ్డాను ఆంటీ... కనీసం అరగంట నుండి నీ కోసమే చూస్తున్నాను.
అమ్మ: (నొచ్చుకుంటూ) క్షమించు విజయ్... నా క్లాసెస్ అవ్వడానికి ఇదే సమయం అవుతుంది. నేను కూడా ఏమీ చేయలేను.
నేను: (ప్రేమగా నవ్వుతూ) పర్వాలేదు ఆంటీ... అయినా, నిన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్లాలో చెప్పు, వెళ్దాం.
అమ్మ: (చిలిపిగా నవ్వుతూ) నేనే తీసుకెళ్తానులే... కానీ అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు అస్సలు సిగ్గుపడకు, సరేనా?
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఎందుకలా అంటున్నావు ఆంటీ? అక్కడ ఏముంది అంతగా?
అమ్మ: (నవ్వు దాచుకుంటూ) ఇప్పుడు నువ్వే చూస్తావుగా... అక్కడ చాలా అద్భుతంగా ఉంటుంది, నీకే తెలుస్తుందిలే.
నేను: (బండి తాళం అందుకుంటూ) సరే అయితే... ఒక పని చెయ్యి, తాళాలు నాకు ఇవ్వు, బండి నేనే నడుపుతాను.
అమ్మ: (గారంగా) నేనే నడుపుతాను, నువ్వేం కంగారు పడకు.
నేను: (ఆమె నడుము పట్టుకోవాలనే ఆశతో) హేయ్... ఇందులో కంగారు పడటానికి ఏముంది ఆంటీ, ఇవ్వు...
అమ్మ: (మెల్లగా నవ్వుతూ లొంగిపోతూ) పర్వాలేదు... అయితే నువ్వే నడుపు, నేను వెనక కూర్చుంటాను.
అమ్మ నా వెనుక సీట్లో కూర్చుంది. నేను బండిని చాలా జాగ్రత్తగా, ఖాళీ రోడ్డుపై హుందాగా నడుపుతున్నాను. అప్పుడే వెనుక నుండి గాజుల చప్పుడు వినబడింది. అమ్మ తన రెండు చేతులను నా భుజాలపై వేసింది! నేను ఈసారి ఎలాంటి గుంతల్లో బండిని నడపకపోయినా... అమ్మ తనంతట తనే నా భుజాలపై చేతులు వేసి నన్ను ఆసరా చేసుకోవడం నా గుండెల్లో ప్రేమను వందరెట్లు పెంచింది.
కొంతదూరం వెళ్లాక, అమ్మ నన్ను రోడ్డు పక్కన ఉన్న ఒక పెద్ద దుకాణం ముందు బండి ఆపమంది. నేను తల పైకెత్తి ఆ షాప్ బోర్డు చూశాను... దానిపై ‘లేడీస్ గార్మెంట్స్ & ఇన్నర్ వేర్స్’ అని రాసి ఉంది! అది చూడగానే నా గుండె ఝల్లుమంది. అమ్మ తన లోదుస్తులు కొనడానికి నన్ను వెంటబెట్టుకొచ్చింది! నాకు విపరీతమైన సిగ్గు, ఇబ్బంది మొదలయ్యాయి.
అమ్మ: (నవ్వుతూ బండి దిగి) విజయ్... రా, లోపలికి రా.
నేను: (కంగారుగా, సిగ్గుతో ముఖం తిప్పుకుంటూ) వద్దు... వద్దు ఆంటీ... నువ్వు వెళ్ళు, నేను ఇక్కడే బయటే ఉంటాను.
అమ్మ: (నా సిగ్గును చూసి గట్టిగా నవ్వుతూ) సిగ్గుపడొద్దని నీకు ముందే చెప్పాను కదా విజయ్..... సరే... నీకు ఇష్టం లేకపోతే నేను లోపలికి వెళ్లి తీసుకుని వస్తాను, ఇక్కడే ఉండు.
అమ్మ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది. నేను బయట నిలబడి ఐదు నిమిషాలు ఆలోచించాను. ‘ఇందులో తప్పేముంది? ఈమె నా అమ్మ... ఆమెకు ఎలాంటి వస్తువులు ఇష్టమో నేను తెలుసుకోవాలి కదా’ అని నా మనసులొ అనుకుని నేను కూడా లోపలికి అడుగుపెట్టాను. లోపల అమ్మ సేల్స్‌మ్యాన్‌తో మాట్లాడుతోంది. నన్ను చూడగానే ఆమె ముఖంలో ఒక మధురమైన నవ్వు విరిసింది.
అమ్మ: (మెల్లగా) నువ్వు లోపలికి వచ్చావా విజయ్... నువ్వు చాలా సిగ్గుపడుతున్నావని నాకు తెలుసు, అందుకే నేను నిన్ను బలవంతం చేయలేదు.
నేను: (నా సిగ్గును దాచుకుంటూ గంభీరంగా) నేనెందుకు సిగ్గుపడాలి ఆంటీ... ఇందులో ఏముంది అంతగా!
సరిగ్గా అప్పుడే ఆ దుకాణదారుడు అమ్మ ముందుకు ఒక పెద్ద లేస్ డిజైన్ ఉన్న బ్లాక్ బ్రా తీసుకొచ్చాడు. అది చాలా నిండైన సైజులో ఉంది.
దుకాణదారుడు: మేడమ్ ... ఇది తీసుకోండి. బహుశా ఈ మోడల్ మీకు ఖచ్చితంగా నచ్చుతుంది.
అమ్మ: (కాస్త సంకోచిస్తూ) వద్దు... నాకు వేరే మోడల్, వేరే సైజు చూపించండి.
దుకాణదారుడు: (అమ్మ ఎద వైపు చూస్తూ చొరవగా) అవును మేడమ్... ఇది 34  సైజు. ఇది మీ శరీరానికి ఖచ్చితంగా సరిపోతుందని నాకు బాగా తెలుసు.
ఆ మాట వినగానే నా నరనరాల్లో రక్తం ఉడికిపోయింది! నా కళ్ల ముందే, నా దేవదూత లాంటి తల్లి శరీర భాగాల గురించి, ఆమె సైజు గురించి ఆ పరాయి వాడు అంత చొరవగా మాట్లాడటం నేను తట్టుకోలేకపోయాను. నాలో కొడుకుగా, ఒక పురుషుడిగా విపరీతమైన కోపం రగిలిపోయింది. నేను నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేక దుకాణదారుడి కాలర్ పట్టుకున్నంత పని చేశాను.
నేను: (విపరీతమైన కోపంతో, గట్టిగా అరుస్తూ) ఏయ్! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ నువ్వు? నీకు అస్సలు సిగ్గు లేదా? ఒక స్త్రీతో మాట్లాడే పద్ధతి ఇదేనా... ఎంత ధైర్యం ఉంటే నా ముందే ఇలా మాట్లాడతావు!
నా గంభీరమైన గొంతుకు షాపులోని వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా మా వైపే చూడటం మొదలుపెట్టారు. అమ్మ కూడా ఆశ్చర్యంతో, భయంతో నా వైపు చూసింది.

దుకాణదారుడు: (భయపడుతూ చేతులు ఊపుతూ) ఏయ్ అన్నయ్యా... నేను తప్పుగా ఏమన్నాను? నీకెందుకు అంత కోపం వస్తోంది... మేడమ్ , మీరు అతనికి చెప్పండి... నేను నా బిజినెస్ లో భాగంగానే మాట్లాడాను.
అమ్మ వెంటనే నా చేయి పట్టుకుని, నన్ను షాప్ ఒక మూలకు లాక్కువెళ్లింది.
అమ్మ: (నా భుజాలు పట్టుకుని) చూడు విజయ్... ప్రశాంతంగా ఉండు. నేను ఎప్పుడూ ఈ షాపుకే వస్తాను, వ్యాపారంలో సైజులు అడగడం ఇక్కడ చాలా మామూలు విషయం. ఇందులో తప్పేమీ లేదు... నువ్వు అనవసరంగా కోపపడుతున్నావు.
నేను: (ఇంకా రగులుతూ) కానీ ఆంటీ... అతను నీతో అంత చొరవగా, నీ శరీరం గురించి అలా ఎలా మాట్లాడగలడు? నేను అస్సలు సహించలేను!
అమ్మ: (నా కోపం వెనుక ఉన్న ఆరాటాన్ని చూసి మురిసిపోతూ) ప్రతీ షాపులోనూ ఇలాగే జరుగుతుంది విజయ్.. నువ్వు చిన్నపిల్లాడిలా కోపపడుతున్నావు. ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా కూర్చో... (అని చెప్పి సేల్స్ మ్యాన్ వైపు తిరిగి) క్షమించండి అన్నయ్యా.... అతను ఇక్కడికి రావడం ఇదే మొదటిసారి, అందుకే అతనికి ఈ విషయాలు పెద్దగా తెలియవు... ఏమనుకోకండి.
షాపు యజమాని: ఏంటి సార్... నన్ను భయపెట్టావు కదా! ఇది నేను రోజు చేసే పనే.
అమ్మ: పర్వాలేదు అన్నయ్యా... నువ్వు ఆ వస్తువులను ప్యాక్ చేసి బిల్లు ఎంతో చెప్పు, ఇచ్చేస్తాను.
అమ్మ బిల్ కట్టి తీసుకుంది. మేము షాప్ బయటకు వచ్చాము. కానీ నా ముఖంలోని కోపం, ఆ వేడి అస్సలు తగ్గలేదు. నేను అమ్మ వైపు చూడకుండా ముఖం మార్చుకున్నాను.
అమ్మ: (నా చేతిని మెల్లగా నొక్కుతూ గారంగా) విజయ్... చాలు ఇంకా కోపం వద్దు, రా... ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్దామా?
నేను: (మొండిగా) లేదు ఆంటీ... నువ్వే కదా చెప్పావు, ఈరోజు గుడికి వెళ్లాలని... అందుకే ముందు గుడికే వెళ్దాం, పద!
నా కోపం వెనుక ఉన్న ఆ హక్కును చూసి అమ్మ నా మాటకు ఎదురు చెప్పలేకపోయింది.

అమ్మ: (లొంగిపోతూ మృదువుగా) హ్మ్ం సరే విజయ్... నువ్వు చెప్పినట్లే చేద్దాం, గుడికే వెళ్దాం.
నేను బండిని నేరుగా ఒక పెద్ద పురాతన శివాలయం ముందుకు తీసుకెళ్లాను. సోమవారం రాత్రి కావడం వల్ల అక్కడ భక్తుల జనసమూహం విపరీతంగా ఉంది. జనాలు ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ క్యూలైన్ లోకి వెళ్తున్నారు. మేమిద్దరం కూడా ఆ వరుసలో నిలబడ్డాము. అంత జనసమూహంలో ఎవరైనా అమ్మను తాకుతారేమో, లేదా ఆమె నన్ను వదిలి దూరమైపోతుందేమో అన్న భయం నన్ను ఆవహించింది. నేను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా... అమ్మకు చాలా దగ్గరగా జరిగి, ఆమె వెచ్చని మెత్తని చేయిని నా చేతిలోకి తీసుకుని గట్టిగా పట్టుకున్నాను. నా బలమైన వేళ్లు ఆమె వేళ్లతో ముడిపడ్డాయి.
నేను: (ఆమెను నా గుండెలకి అడ్డుగా పెట్టుకుంటూ గంభీరంగా) ఆంటీ... నువ్వు నాకు దగ్గరగా ఉండు. లేకపోతే ఈ జనసమూహంలో మనం విడిపోతాం, ఎవరైనా తోసేస్తారు.

అమ్మ నా వైపే రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయింది. నా చేతి పట్టులోని ఆ రక్షణ, ఆ వేడి ఆమె మనసును పూర్తిగా కైవసం చేసుకున్నాయి. నా కోపం ఇంకా చల్లారలేదని ఆమెకు తెలుసు. 15 నిమిషాల తర్వాత జనాలు కొద్దిగా తగ్గడంతో మేమిద్దరం గర్భగుడి లోపలికి వెళ్లి స్వామివారి దర్శనం చేసుకున్నాము. దర్శనం ముగిసి, హారతి తీసుకుని మేము గుడి ప్రాకారంలో ఒక పక్కన నిలబడ్డాము. నా చేతులు ఇంకా అమ్మ చేయిని వదల్లేదు.
అమ్మ: (నా ముఖాన్ని తన చేతితో తన వైపు తిప్పుతూ ఎంతో ప్రేమగా) చూడు విజయ్... ఆ షాపులో అంత కోపపడటానికి ఏమీ లేదు. నువ్వు ఇలాంటి చోటికి రావడం మొదటిసారి కదా, అందుకే అతను నా గురించి ఏదో చెడుగా అంటున్నాడని నువ్వు కంగారు పడ్డావు. ప్లీజ్ విజయ్... నా కోసం ఇప్పుడు కొంచెం నవ్వు... మనం హాయిగా ఇంటికి వెళ్దాం.
నేను: (భారంగా నిట్టూరుస్తూ) హ్మ్...
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ) సరే... ఒకవేళ అతను మనసులో ఏదైనా అనుకున్నా ఏంటి విజయ్... ఈ ప్రపంచం ఇంతే కదా! దీన్ని మనం మార్చలేం కదా...
నేను: (ఆమె చేయిని నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఎంతో భావోద్వేగంతో ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) లేదు ఆంటీ... అస్సలు కాదు! వేరే వాళ్ల విషయం నాకు అనవసరం... కానీ నీ విషయంలో నేను అస్సలు ఊరుకోను. అసలు నేను నిన్ను ఈ రాత్రి వేళ గుడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చానో తెలుసా ఆంటీ? మా ఊరిలో ఆడవాళ్లందరూ సాయంత్రం, రాత్రి వేళల్లో గుడికి వచ్చి దీపాలు వెలిగిస్తారు... తమ భర్త, తమ పిల్లలు, తమ కుటుంబం సంతోషంగా ఉండాలని, అందరికీ అంతా మంచే జరగాలని దేవుడిని వేడుకుంటారు. కానీ ఈరోజు... నేను నిన్ను ఈ దేవుడి సన్నిధికి తీసుకొచ్చాను. ఈరోజు నీకోసం, నీ రక్షణ కోసం నేను ప్రార్థిస్తున్నాను ఆంటీ!
అమ్మ నా మాటలకు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోయింది. ఆమె కళ్లు అపారమైన కన్నప్రేమతో, భావోద్వేగంతో నిండిపోయాయి. ఆమె ఇప్పుడే ఏడ్చేలా నా వైపు ఎంతో ఆత్రంగా చూసింది.
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోని కన్నీళ్లను చూస్తూ ఎంతో పవిత్రంగా) ఆంటీ... నేను ఈ దేవుడి సాక్షిగా నీకు మాట ఇస్తున్నాను... ఈరోజు ఆ షాపులో జరిగిన విషయం చిన్నదే కావచ్చు... కానీ భవిష్యత్తులో ఏ ఒక్క పరాయి మగాడిని కూడా నీ గురించి తప్పుగా మాట్లాడటానికి నేను అస్సలు ఒప్పుకోను. నీ పరువుకు, నీ హుందాతనానికి ఏ చిన్న మచ్చా రానివ్వను ఆంటీ... నిన్ను కంటికి రెప్పలా కాపాడుకునే బాధ్యత నాది!
సరిగ్గా అప్పుడే మా పక్కనే దేవుడి అర్చన కుంకుమ ప్రసాదం ప్యాకెట్ కనిపించింది. నాలో తెలియకుండానే ఒక వింతైన ధైర్యం, ఆవేశం వచ్చాయి. నేను నా కుడిచేతి వేలితో ఆ పవిత్రమైన ఎర్రటి కుంకుమను తీసుకున్నాను.
అమ్మ నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండగా... నేను మెల్లగా ముందుకు వంగి, నా వేలితో ఆమె నుదుటిపై... ఆమె పెట్టుకున్న ఆ పెద్ద నల్లటి బొట్టుకు కొంచెం పైన... ఎంతో పవిత్రంగా, రొమాంటిక్ గా ఆ ఎర్రటి కుంకుమ తిలకాన్ని దిద్దాను! నా వేళ్లు ఆమె నుదుటి చర్మాన్ని తాకినప్పుడు ఇద్దరి శరీరాలు ఒక్కసారిగా పులకరించాయి.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ) నా కళ్లముందు నా కంటి పాప లాంటి నిన్ను ఎవరైనా ఏమైనా అంటే నేను అస్సలు సహించలేను ఆంటీ... నా ప్రాణం ఉన్నంతవరకు నిన్ను ఎల్లప్పుడూ సంతోషంగా ఉంచుతాను!
ఆ కుంకుమ రేఖ అమ్మ నుదుట పడగానే... ఆమె ముఖం అచ్చం ఒక కొత్తగా పెళ్లి అయిన అమ్మాయిల , నా సొంతమైన ప్రేమికురాలిలా వెలిగిపోయింది. ఆమె కళ్ల నుండి రెండు కన్నీటి చుక్కలు నిశ్శబ్దంగా రాలాయి... ఆ కన్నీళ్లలో నాపై ఉన్న అపరిమితమైన ప్రేమ, సమర్పణ స్పష్టంగా కనిపించాయి!
గుడి నుండి ఇంటికి తిరిగి వచ్చేంత వరకు మేమిద్దరం అస్సలు మాట్లాడుకోలేదు. కానీ, అమ్మ నా భుజంపై చేయి వేసి ఎంతో ప్రశాంతంగా కూర్చుంది. ఇంటికి చేరుకోగానే బండి పక్కన పార్క్ చేసి లోపలికి వచ్చాము.
నేను: ఆంటీ... నేను పైకి వెళ్లి చేతులు కాళ్ళు కడుక్కుని ఫ్రెష్ అయి వస్తాను, అప్పటి వరకు నువ్వు భోజనం సిద్ధం చెయ్యి... ఇప్పుడే వస్తాను.
నేను పైకి వెళ్లి, స్నానం చేసి నెమ్మదిగా మెట్లు దిగుతున్నాను. నా మనసు మళ్లీ నాతో యుద్ధం మొదలుపెట్టింది. ‘రేయ్ విజయ్... ఈరోజు నువ్వు చాలా గొప్ప పని చేశావు. గుడిలో ఆమె నుదుటిపై సింధూరం పెట్టావు... ఇక ఆ రోజు ఎంతో దూరంలో లేదు, ఆమె పాపిటలో కూడా సింధూరం పెడతావు’ అంది. నేను మనసును మందలిస్తూ, ‘ అది అలా ఏం కాదు, ఆమె గాయం తగ్గాలని, ఆమె బాగుండాలని ఆ దేవుడి సన్నిధిలో ప్రార్థించడానికి అలా చేశాను... అంతకు మించి ఇంకేమీ లేదు’ అన్నాను.
కానీ నా మనసు వినలేదు, ‘ఓ... మరి ఇంకెన్ని అబద్ధాలు చెబుతావు... ఇప్పుడు ఆపు. ఇక ఆ బట్టల షాపులో అంతలా కోపపడ్డావు కదా... వ్యాపారంలో సైజులు అడగడం ఇదంతా మామూలే అని అమ్మ స్వయంగా చెప్పింది... అయినా కూడా ఎందుకు అంతలా రగిలిపోయావు? ఎందుకంటే ఆమె శరీరం గురించి నువ్వే ఆలోచించాలని, ఆమె శరీరంపై నీకు మాత్రమే హక్కు ఉండాలని నువ్వు కోరుకుంటున్నావు కాబట్టి’ అంది. నేను కంగారుపడుతూ, ‘అలాంటిదేమీ లేదు, అలా అనకు’ అన్నాను. నా మనసు నవ్వింది, ‘నాకు అలా అనిపించడం లేదు విజయ్... నువ్వు ఆ మాటలు చెబుతుంటే ఆమె ఎంత భావోద్వేగానికి గురైందో చూశావా? నీలో ఒక కొడుకును కాదు, తనని కాపాడే భర్తను కనుగొన్నట్లు ఆమె ముఖం వెలిగిపోయింది’ అంది. నేను సర్దుకుంటూ, ‘ఆమె జీవితంలో ఎన్నో కష్టాలు భరించింది కదా... నా ప్రవర్తనలో ఆ రక్షణ చూసి భావోద్వేగానికి గురై ఉంటుంది, అందులో అంత ఏముంది’ అన్నాను. ‘నాకు అలా అనిపించడం లేదు విజయ్... ఇప్పటికీ ఆమె నీ గురించే ఆలోచిస్తూ ఉంటుంది... ఒక్కసారి వెళ్లి చూడు’ అంది నా మనసు.
నేను ఇప్పుడు మెల్లగా, శబ్దం చేయకుండా మెట్లు దిగాను. అమ్మకు నా రాక తెలియకూడదని మెట్ల వెనుక దాక్కుని దొంగచాటుగా హాల్ వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను. నా మనసు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం! అమ్మ అద్దం ముందు నిలబడి తన ముఖాన్ని చూసుకుంటోంది. నుదుటిపై నేను పెట్టిన ఆ కుంకుమ తిలకాన్ని చూసి లోలోపల ఎంతో మురిసిపోతూ, సిగ్గుపడుతూ నవ్వుకుంటోంది. 

ఆమె ఎప్పటినుంచో ఈ ఆత్మీయత కోసమే ఎదురుచూస్తున్నట్లు అనిపించింది. మెల్లగా తన తలని కుడివైపుకి, ఎడమవైపుకి తిప్పుతూ... తన చెవులకు ఉన్న ఆ పెద్ద జుమ్కాలను నిమురుకుంటూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. బహుశా ఆమె తన ఈ కొత్త రూపంతో, ఆ ముస్తాబుతో ప్రేమలో పడుతోందేమో!

[Sunnysunnysunny]

అందరికీ ధన్యవాదాలు, మీరందరూ ఈ కథను ఆస్వాదిస్తారని ఆశిస్తున్నాను. తదుపరి అప్‌డేట్ రేపు ఉదయం 10 గంటలకు వస్తుంది. అందరి అభిప్రాయాలకు మరోసారి ధన్యవాదాలు. 

[Sunnysunnysunny]

ఎప్పటి నుంచో తన జీవితంలో కోరుకున్న వసంతం ఇప్పుడే వచ్చినట్టు ఆమె ముఖం వెలిగిపోతోంది. తలని ఒకసారి కుడికి, ఒకసారి ఎడమకి తిప్పుకుంటూ, తన చెవిపోగులను నిమురుకుంటూ ఆ అద్దంలో తన కొత్త రూపాన్ని చూసి మురిసిపోతోంది. ఆమె తనతో తానే ప్రేమలో పడినట్టు ఉంది.
నా మనసు నాతో: "ఇప్పుడైనా నమ్ముతావా? కళ్లకు కనిపిస్తున్న నిజాన్ని ఇంకా ఎందుకు దాస్తావు?"
వంటగదిలో సాన్నిహిత్యం – సింధూర బంధం
ఆమె ఏకాంతానికి భంగం కలిగించకూడదని, నేను మళ్లీ రెండు మెట్లు పైకి వెళ్లి, కావాలనే కాస్త చప్పుడు చేస్తూ కిందకి దిగాను. నేను వస్తున్న శబ్దం విని అమ్మ వెంటనే అద్దం ముందు నుండి పక్కకు తప్పుకుంది.
నేను: "ఆంటీ .. నువ్వు ఇంకా స్నానానికి వెళ్ళలేదా?"

అమ్మ (కాస్త కంగారును దాచుకుంటూ): "ఆ.. లేదు విజయ్. ఇక్కడ వస్తువులు ఏవో పడి ఉంటే సర్దుతున్నాను అంతే.."
నేను: "ఓహో.. సరే."
అమ్మ (నా కళ్లలోకి చూస్తూ చాలా ఆప్యాయంగా): "ఈరోజు నీకు ఏం వండమంటావు? నీకు ఏం ఇష్టమో చెప్పు, ఈ రాత్రికి అదే వండుతాను."
ఆ మాట వినగానే నా గుండెల్లో ఏదో తెలియని హాయి. పెళ్లయిన కొత్తలో భార్య భర్తను ఎంతో ప్రేమగా 'ఏం వండమంటారు' అని అడిగినట్టు అనిపించింది.
నేను: "సరే అయితే.. ఈరోజు నాకు ఇష్టమైన ఏది అయిన ఫ్రై చెయ్యి చాలు."
అమ్మ: "సరే, నేను స్నానం చేసి వచ్చేలోపు నువ్వు ఆ ముక్కలు తరిగి పెట్టు. ఇంకేం అయిన కావాలన్నా అడుగు, అన్నీ చేసి పెడతాను."
అమ్మ స్నానానికి వెళ్ళగానే నా మనసు మళ్లీ నాతో ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టింది.
నా మనసు: "చూశావా విజయ్.. ఇద్దరి మధ్య బంధం ఏ వైపు వెళ్తుందో? ఇప్పుడు నాదో చిన్న పందెం. అమ్మ స్నానం చేసి వస్తుంది కదా.. ముఖం కడుక్కుంటే నుదుటి మీదున్న సింధూరం పోవాలి కదా.. ఒకవేళ అది అలాగే ఉంటే?"
నేను: "స్నానం చేశాక ముఖం మీద నీళ్లు పడితే అది ఎలా ఉంటుంది? కరిగిపోతుంది కదా."
కానీ, అమ్మ స్నానం ముగించుకుని వంటగదిలోకి రాగానే నేను చూసి ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాను. నా ఊహ తలకిందులైంది. అమ్మ ముఖం ఫ్రెష్‌గా మెరిసిపోతోంది, కానీ నుదుటిపై నేను పెట్టిన ఆ సింధూరం మాత్రం అలాగే ఉంది! అంటే, ఆ సింధూరం చెరిగిపోకుండా ఆమె చాలా జాగ్రత్తగా ముఖం కడుక్కుంది. ఆ బొట్టును అలానే ఉంచుకోవాలని ఆమె మనస్ఫూర్తిగా కోరుకుంది.

నా మనసు: "ఇప్పుడు చెప్పు విజయ్! దీని అర్థం ఏంటో నీకు ప్రత్యేకంగా చెప్పాలా? ఆ సింధూరాన్ని తన నుదుటి నుండి తీసేయడం ఆమెకు అస్సలు ఇష్టం లేదు!"
అమ్మ: "ఏంటి విజయ్.. ఇంకా ముక్కలు కోయలేదా?"
నేను (ఆమె నుదుటి వంక చూస్తూ తడబడుతూ): "ఆ.. ఆ.. ఇప్పుడే కోస్తున్నాను ఆంటీ."
అమ్మ (నవ్వుతూ): "పర్వాలేదులే.. నువ్వు పక్కన కూర్చో, నేను చూసుకుంటాను."
నేను: "అయ్యో.. లేదు లేదు, ఇద్దరం కలిసి చేద్దాం."
అమ్మ (మరింత మధురంగా నవ్వుతూ): "సరే.. అయితే రా.."
చెమట తుడిచిన క్షణం – రోమాంటిక్ స్పర్శ
నేను కూరగాయలు తరుగుతుంటే, అమ్మ నా పక్కనే నిలబడి చపాతీ కోసం పిండి కలపడం మొదలుపెట్టింది. వంటగదిలో ఫ్యాన్ ఆఫ్‌లో ఉండటం వల్ల కాసేపటికే వాతావరణం వేడెక్కింది. పిండి కలుపుతున్న చేతులతో ఆమె తన భుజాలను, మెడను రుద్దుకోవడం చూశాను. ఆమెకు బాగా చెమటలు పడుతున్నాయి.
అమ్మ: "విజయ్.. ఆ ఫ్యాన్ స్విచ్ ఆన్ చెయ్యి, చాలా వేడిగా ఉంది."
నేను: "ఆ సరే ఆంటీ.. ఇప్పుడే వేస్తాను."
నేను లేచి ఫ్యాన్ ఆన్ చేశాను.
అమ్మ: "నా రూమ్‌లో, బెడ్ మీద నా చిన్న తువ్వాలు ఉంటుంది.. కాస్త తీసుకురావా విజయ్."
అమ్మ ఆ పెద్ద ఇల్లు వదిలేసి ఇక్కడ ఈ చిన్న ఇంట్లో ఉంటుంది . వంటగది పక్కనే ఒక బెడ్‌రూమ్, అందులోనే ఆమె లాకర్, బట్టలు, నగలు అన్నీ ఉంటాయి. కానీ ఆమె ఎక్కువగా హాల్‌లోనే పడుకునేది. ఇప్పటివరకు నేను ఆ రూమ్‌లోకి ఎప్పుడూ వెళ్లలేదు. అందుకే నాలో చిన్న సంకోచం కలిగింది.
నేను: "లోపల.. అంటే.. నీ గదిలోనా ఆంటీ ?"
నా కళ్లల్లోని సంకోచాన్ని అమ్మ గమనించింది. నాకెందుకో లోపలికి వెళ్లడం కంటే, ఈ క్షణంలో ఆమెకు నేనే సాయం చేయాలనిపించింది. వెంటనే నా జేబులోంచి నా హ్యాండ్ కర్చీఫ్ బయటకు తీశాను.
నేను: "ఆంటీ నీ చేతులకు పిండి అంటుకుంది కదా.. నువ్వు ఆగు, నేనే తుడుస్తాను."
ఆ మాట అంటూ నేను అమ్మకు చాలా దగ్గరగా జరిగాను. ఎంత దగ్గరగా అంటే.. ఆమె శ్వాస నా ముఖానికి తగులుతోంది. నా కర్చీఫ్ తీసుకుని నెమ్మదిగా ఆమె ముఖం వైపు తీసుకెళ్లాను. నేను అంత దగ్గరికి రాగానే అమ్మ తడబడింది, గుండె వేగం పెరిగినట్టు ఆమె రొమ్ములు వేగంగా కదలడం గమనించాను. ఆమె నెమ్మదిగా కళ్లు మూసుకుంది. నా స్పర్శకు ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా పులకరించింది.
నేను చాలా జాగ్రత్తగా, మృదువుగా నా కర్చీఫ్ తో ఆమె చెంపల మీద, సున్నితమైన మెడ వంపుల మీద ఉన్న చెమట బిందువులను తుడవడం మొదలుపెట్టాను. నా చేతి వేళ్లు ఆమె చర్మానికి తగులుతుంటే నాలోనూ ఒక కొత్త అనుభూతి మొదలైంది. నెమ్మదిగా ఆమె నుదుటి వైపు చూశాను. అక్కడ కూడా చెమట పట్టింది. కానీ నేను అక్కడ తుడిస్తే నేను పెట్టిన సింధూరం చెరిగిపోతుంది.
నేను చాలా జాగ్రత్తగా ఆ సింధూరానికి తగలకుండా, దాని చుట్టూ ఉన్న చెమటను మెల్లగా తుడుస్తున్నాను. ఆ సమయంలో అమ్మ మెల్లగా కళ్లు తెరిచి, నేరుగా నా కళ్లల్లోకి చూసింది. ఆ చూపుల్లో ఎంత ప్రేముందో, ఎంత నమ్మకముందో మాటల్లో చెప్పలేను.
అమ్మ (చాలా తక్కువ స్వరంతో, ప్రేమగా): "విజయ్.. కొంచెం చూసి.. జాగ్రత్త.."
ఆమె మాటల్లోని అంతరార్థం నాకు అర్థమైంది. ఆ సింధూరం చెరిగిపోకూడదనే ఆమె ఆరాటం.
నేను: "నువ్వు భయపడకు ఆంటీ .. ఈ సింధూరం నేనే నా చేతులతో పెట్టాను. దీన్ని నేను ఎప్పటికీ చెరిగిపోనివ్వను, తుడవను కూడా."
నా మాటలకు అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది.
అమ్మ: "సరే.. నీ ఇష్టం.."
ఆమె అన్న ఆ మాటలో నాపై పూర్తి లొంగుబాటు, ఒక భార్య భర్తకు ఇచ్చే నమ్మకం కనిపించాయి. చెమట తుడుస్తున్న క్రమంలో నా చేయి పొరపాటున ఆమె సైడ్ జుట్టుకు తగిలింది. కొంత జుట్టు ఆమె చెవి ముందుకు వచ్చి పడ్డాయి.
నేను: "ఆగు ఆంటీ .. జుట్టు అడ్డంగా ఉంది."
నేను నా వేళ్లతో ఆ జుట్టును నెమ్మదిగా వెనక్కి నెడుతూ ఆమె చెవి వెనుక సర్దాను. ఆ సమయంలో నా చిటికెన వేలు ఆమె చెవిపోగుకు తగిలి, అది కాస్త కదిలింది.
నేను (ఆమె ముఖంలోకి చూస్తూ): "ఇదేంటి అమ్మా.. రాత్రి పూట కూడా ఈ చెవిపోగులు పెట్టుకుని ఉన్నావు?"
అమ్మ (నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ ముసిముసి నవ్వులతో): "ఇవి పెట్టుకుంటే నేను చాలా బాగున్నానని సాయంత్రం ఎవరో చెప్పారు కదా.. అందుకే తీయలేదు."
నేను (సిగ్గుపడుతూ): "అవును.. నేనే చెప్పాను."
అమ్మ (కావాలనే నకిలీ కోపం నటిస్తూ): "మరి ఇంకెందుకు అడుగుతున్నావు? నచ్చలేదా.. సరే అయితే ఇప్పుడే తీసేస్తాను."

నేను (కంగారుగా ఆమె చేతిని ఆపబోతూ): "అయ్యో.. వద్దు వద్దు! నేను అలా అనలేదు. రాత్రి కూడా వేసుకున్నావు కదా అని అడిగానంతే.. సారీ ఆంటీ ."
నా కంగారును చూసి అమ్మ గలగలా నవ్వేసింది. ఆమె నాతో సరదాగా ఆడుకుంటూ, ఆ క్షణాలను ఎంతగానో ఆస్వాదిస్తోంది. నాకు మాత్రం నా మీదే నాకే సిగ్గుగా అనిపించి కాస్త వెనక్కి జరిగాను. ఇద్దరం కలిసి వంట పూర్తి చేశాము.
రాత్రి సంభాషణ – పెళ్లి ప్రస్తావన మరియు భావోద్వేగాలు
భోజనం ముగించాక, అమ్మ పాత్రలు కడుగుతుంటే నేను వంటగదిలోనే కూర్చుని ఆమె ప్రతి కదలికను గమనిస్తూ ఉన్నాను. అమ్మ కూడా మధ్యమధ్యలో నన్ను దొంగచూపులు చూస్తూ దొరికిపోతోంది. సమయం రాత్రి 9:30 దాటింది.
అమ్మ: "ఈరోజు షాపింగ్ వల్ల బాగా ఆలస్యమైంది.. కానీ ఎందుకో నాకు అస్సలు నిద్ర రావడం లేదు విజయ్."
నేను: "అవును ఆంటీ .. కానీ నేను ఉదయాన్నే త్వరగా ఆఫీస్‌కి వెళ్లాలి కదా."
అమ్మ (చాలా ఆప్యాయంగా నా పక్కన కూర్చుంటూ): "కాసేపు కూర్చో విజయ్.. మాట్లాడుకుందాం."
నేను: "సరే ఆంటీ.. మీరు అడిగితే కాదనగలనా.. కూర్చుంటాను." అసలే ఓనర్ గారు మీరు
అమ్మ: "హొ అవునా ఇంకా చాలు కానీ.. ఈరోజు నీ రోజంతా ఎలా గడిచింది? ఏం చేశావు ఆఫీసు లో ?"
నేను: "పెద్దగా ఏం లేదు అమ్మా. ఆఫీస్ పని అంతా ల్యాప్‌టాప్‌లోనే ఉంటుంది. కంపెనీ ప్రాజెక్టు పనులు చెప్పారు అవి చూస్తూ ఇంకా దాని డాక్యుమెంట్ చూసుకోవడమే సరిపోయింది."
అమ్మ (కంట్రోల్ చేస్తున్న నవ్వుతో): "అదంతా సరే కానీ.. నీతో పాటు ఆఫీస్‌లో ఎవరైనా అమ్మాయిలు ఉన్నారా?"
నేను (నవ్వుతూ): "ఉంటే ఏంటి.. లేకపోతే ఏంటి ఆంటీ?"
అమ్మ: "కాదు.. నువ్వు చాలా సిగ్గుపడతావు కదా, ఒక అమ్మాయితో మాట్లాడాలన్నా వందసార్లు ఆలోచిస్తావు.. అందుకే అడుగుతున్నా."

నేను: "అలా ఏం లేదు ఆంటీ.. నాకు అంతగా ఎవరితో మాట్లాడే అలవాటు లేదు. ఒకవేళ మాట్లాడాల్సి వస్తే మాట్లాడతాను.. అంతే."
అమ్మ: "సరే సరే.. అన్నట్టు విజయ్, నీకు ఇప్పుడు మంచి ఉద్యోగం వచ్చింది, వయసు కూడా 25 ఏళ్లు వచ్చాయి కదా. మీ ఇంట్లో వాళ్ళు.. అంటే మీ అమ్మమ్మ గారు నీకోసం సంబంధాలు చూడటం మొదలుపెట్టే ఉంటారు కదా?"
అమ్మ నోటి నుండి ఆ మాట వినగానే నా గుండెల్లో ఏదో అయింది.
నేను: "అయ్యో.. ఇప్పుడే పెళ్లి ఏంటి ఆంటీ ? దానికి ఇంకా చాలా సమయం ఉంది."
అమ్మ (నా కళ్లల్లోకి లోతుగా చూస్తూ): "ఒకవేళ మీ అమ్మమ్మ నీకోసం ఒక మంచి అమ్మాయిని చూసి.. ఆ అమ్మాయి నీకు నచ్చితే?"
నేను (క్షణ కాలం కూడా ఆలోచించకుండా నేరుగా ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ): "ఒకవేళ ఆ అమ్మాయి కనుక సరిగ్గా మీలాగే ఉంటే.. నేను రేపే పెళ్లి చేసుకోవడానికి సిద్ధం!"
నా నోటి నుండి అంత సూటిగా వచ్చిన సమాధానానికి అమ్మ ఒక్కసారిగా ఊపిరి బిగబట్టింది. ఆమె అస్సలు ఊహించలేదు నేను ఇంత పచ్చిగా నా మనసులోని మాటను చెబుతానని. ఆమె ముఖంలో ఒక వింత ఆశ్చర్యం, అలజడి కనిపించాయి.
అమ్మ (కంగారును దాచుకుంటూ నవ్వుతూ): "నా లాంటిదా.. అంటే ముసలిదా? హహహ.."
నేను (చాలా గంభీరంగా, ఎమోషనల్‌గా): "నేను వయసు గురించి మాట్లాడటం లేదు ఆంటీ.. నీ స్వభావం గురించి మాట్లాడుతున్నాను. నేను మొదటిసారి అపరిచితుడిగా నీ ఇంటికి వచ్చినప్పుడు, నా పరిస్థితి చూసి నన్ను నీ సొంతవాడిలా చేరదీశావు. నాకు ఆశ్రయం ఇచ్చావు, వండి పెట్టావు, ఉద్యోగం ఇప్పించావు. ఈ రోజు కూడా నా ఇష్టప్రకారం వంట చేశావు. ఇతరుల కోసం, అపరిచితుల కోసం ఇంతగా తపించే నీ మనసు, నీ స్వభావం అంటే నాకు ప్రాణం. నువ్వు కాబట్టి నా కోసం ఇంత చేశావు.. వేరే ఎవరైనా ఉంటే అసలు పట్టించుకునేవారా? ఈ కొద్ది రోజుల్లోనే ఈ ఇల్లు నా సొంత ఇల్లులా అనిపించిందంటే దానికి కారణం నువ్వే ఆంటీ."
నేను చెబుతున్న ప్రతి మాటను అమ్మ ఎంతో భావోద్వేగంతో వింటోంది. ఆమె కళ్లు ఆనందంతో, నాపై ఉన్న ప్రేమతో తడిచాయి.

అమ్మ (చిరునవ్వుతో, మెత్తటి స్వరంతో): "ఇతరులను ఇంత అందంగా పొగడటం నీకే చెల్లింది విజయ్. నువ్వు చాలా ప్రత్యేకమైన వాడివి.. ఎంతో నిజాయితీపరుడివి. ఈ రోజు నీ కన్నతల్లి బతికి ఉంటే, నిన్ను చూసి ఎంతగానో గర్వపడేది."
ఆమె నోటి నుండి ఆ మాట వినగానే నా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. లోపల ఎక్కడో ఒక బాధ మెదిలింది. 'నా కన్నతల్లివి నువ్వే అమ్మ’ ....  నేను ఎవరి కోసం ఇక్కడికి వచ్చానో, ఎవరితో ఇప్పుడు ఈ బంధాన్ని పెంచుకుంటున్నానో ఆ నిజం నీకు ఎలా చెప్పాలి?' అని నా మనసు బాధపడుతుంది. కానీ నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకున్నాను.
మేమిద్దరం కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాము. ఆ మౌనంలో ఎన్నో భావాలు నడిచాయి.
అమ్మ (ఆ నిశ్శబ్దాన్ని విరూస్తూ): "నిజానికి ఈరోజు షాపులో నిన్ను ఆ రూపులో చూసి నాకు చాలా భయం వేసింది.. కానీ తర్వాత నవ్వొచ్చింది."
నేను (సిగ్గుపడుతూ తలదించుకుని): "నాకేం తెలుసు ఆంటీ .. ఆడవారి సైజుల గురించి అక్కడ అలా అడుగుతారని.. అందుకే నువ్వు చెప్పాక మౌనంగా ఉండిపోయాను."
అమ్మ (నవ్వుతూ): "పర్వాలేదులే.. రేపు పెళ్లి అయ్యాక నీ భార్య దగ్గర కూడా ఇలాగే సిగ్గుపడతావా ఏంటి?"
నేను: "నా భార్య కంటే నాకు నువ్వే ఎక్కువ ఆంటీ.. అయినా నీ కంటే గొప్పవాళ్ళు ఎవరుంటారు నాకు?"
అమ్మ (నా మాటలకు లోలోపల మురిసిపోతూ): "ఏదైతేనేం విజయ్.. ఒక అపరిచిత స్త్రీ గౌరవాన్ని కాపాడటం కోసం నువ్వు అంతగా నిలబడ్డావు చూడు.. ఆ గుణం చాలు. ప్రతి స్త్రీ తన భర్త తనను గౌరవించాలని, రక్షించాలని కోరుకుంటుంది. ఆ ఉత్తమ లక్షణం నీలో ఉంది."
నేను: "నాకు తెలుసు ఆంటీ.. ఇంకోకటి మీరు నాకు అపరిచితురాలివి కావు.. ఎప్పటికీ కాదు."
నా మాటలకు అమ్మ ముఖం మళ్లీ సిగ్గుల హరివిల్లయింది. ఆమె కళ్లల్లో ఒక వింతైన కాంతి కనిపించింది.

అమ్మ (సమయం చూస్తూ): "అమ్మో.. అప్పుడే రాత్రి 11 గంటలు దాటిపోయింది! ఉదయాన్నే త్వరగా లేవాలి కదా.. వెళ్లి పడుకుందాం. అన్నట్టు విజయ్.. ఉదయం నువ్వు ఎన్ని గంటలకు కిందకి దిగుతావు?"
నేను: "నేను కరెక్ట్‌గా 6:30 కి కిందకి వస్తాను ఆంటీ . నువ్వు కూడా రెడీగా ఉండు."
అమ్మ: "సరే విజయ్.."
నేను మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్తుండగా.. అమ్మ వెనక నుండి పిలిచింది.
అమ్మ: "విజయ్.."
నేను: "చెప్పు ఆంటీ .."
అమ్మ (చాలా ప్రేమగా): "నువ్వు చాలా చాలా మంచివాడివి.."
నేను (నవ్వుతూ): "థాంక్యూ టీచర్ .. నువ్వు కూడా చాలా మంచిదానివి."
ఇద్దరం నవ్వుకుంటూ సెలవు తీసుకున్నాము.
పైకి వచ్చి మంచం మీద పడుకున్నాను. కానీ నా మనసు నన్ను ఊరికే ఉండనివ్వలేదు.
నా మనసు: "వావ్ విజయ్! ఈరోజు నువ్వు నిజంగా తామర పువ్వులా వికసించావు. చాలా తెలివిగా మాట్లాడావు. ఇప్పటికైనా ఒప్పుకో.. ఆమెను కేవలం అపరిచితురాలిగా కాకుండా, నీ జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన వ్యక్తిగా, నీదానిగా అంగీకరించావు కదా!"
నేను: "అవును.. ఇన్ని రోజులు కలిసి ఉన్నాక ఆ బంధం ఏర్పడటం సహజమే కదా."
నా మనసు: "సరే.. అంతా బానే ఉంది కానీ, అమ్మ నిన్ను ఉదయం ఎన్ని గంటలకి కిందకి వస్తావు అని అంత ప్రత్యేకంగా ఎందుకు అడిగింది అనుకుంటున్నావు?"
నేను: "ఉదయాన్నే ఇద్దరం కలిసి బయలుదేరాలి కాబట్టి అడిగింది. అందులో తప్పేముంది?"
నా మనసు (నవ్వుతూ): "అలా కాదేమో విజయ్.. తను ఉదయాన్నే తలస్నానం చేసి, బట్టలు మార్చుకునే సమయంలో నువ్వు కూడా అక్కడే ఉండాలని, నిన్ను తన రూమ్‌లోకి ఆహ్వానించాలని ఆమె అనుకుంటోందేమో! నీ ముందే బ్రా కొనడానికి వెనుకాడని ఆమె.. నీకు తన అందాన్ని చూపించడానికి వెనుకాడదు కదా!"
ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఒక్కసారిగా కొట్టుకుంది. ఇది తప్పు అని నా వివేకం నన్ను హెచ్చరించింది. ఆ ఆలోచనలను అణచివేస్తూ, మనసు మాట వినడం ఆపేసి, కళ్లు మూసుకుని నిద్రలోకి జారుకోవడానికి ప్రయత్నించాను. కానీ ఆ రాత్రి నా మనసులో రేగిన అలజడి మాత్రం అంత సులభంగా సర్దుమణిగేలా లేదు.
ఆఫీస్ లో అలసట వల్ల నేను గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాను. ఆ నిద్రలో నాకు ఒక అద్భుతమైన కల వచ్చింది. ఆ కలలో..
ఆ రాత్రి వచ్చిన మధురమైన కల – అప్సరసలా భావన
నేను ఆఫీస్ ముగించుకుని ఇంటికి వెళ్లేసరికి రాత్రి సుమారు 9 గంటలు దాటింది. లోపలికి అడుగు పెట్టగానే భావన (నా కలలో నా భార్య) నా కోసం చాలా కోపంగా ఎదురుచూస్తూ కనిపించింది. సాధారణంగా చాలా సౌమ్యంగా, శాంతంగా ఉండే తను.. ఈరోజు నా కోసం ఎంతో అందంగా, శృంగారభరితంగా అలంకరించుకుని కూర్చుంది. ఒక్క బిడ్డకు తల్లి అయినప్పటికీ, ఆమె ఇప్పటికీ తన కత్తిలాంటి శరీరాకృతిని ఎంతో అద్భుతంగా కాపాడుకుంది.
ఆమె ఈరోజు ఎరుపు రంగు లెహంగా వేసుకుంది. ముఖానికి నిండుగా మేకప్, ప్రతిసారీ లాగే ముక్కుకు ఒక పెద్ద ముక్కుపుడక మెరుస్తోంది. చేతులకు నిండుగా గాజులు, కాళ్లకు నడుస్తుంటే సవ్వడి చేసే గజ్జెలు, నుదుటిపై ఎర్రటి బొట్టు, చెవులకు మెరిసే జుకాలు, మెడలో నల్లపూసల మంగళసూత్రం, పాపిడిలో ఎర్రటి సింధూరం పెట్టుకుని.. సాక్షాత్తూ ఆ స్వర్గలోకపు అప్సరసలా మంచం మీద నా కోసం ఎదురుచూస్తూ కూర్చుంది. మా ముద్దుల కొడుకు ఆమె పక్కనే ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నాడు.
నేను మెల్లగా ఆమె దగ్గరికి వెళ్లాను.
నేను: "క్షమించు నా బుజ్జీవి కదా సారీ ఏ.. ఈరోజు కొంచెం ఆలస్యమైంది."
భావన (కోపంతో ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంటూ): "నా దగ్గరికి రాకు విజయ్! ఏం చెప్పాను నీకు ఉదయం? ఈరోజు మన పెళ్లి రోజు.. త్వరగా ఇంటికి రమ్మని ఎంత బతిమాలాను? కానీ నువ్వేంటి.. ఈరోజు కూడా ఆ ఆఫీస్ పనులంటూ ఇంత ఆలస్యంగా వచ్చావు!"
నేను (ఆమె చేతులు పట్టుకోబోతూ): "నా బంగారం కదా.. దయచేసి ఇప్పుడైనా నన్ను క్షమించు. ఇంత అందంగా తయారై నా కోసం కనిపెట్టుకుని ఉన్నావా? ఐయామ్ సో సారీ.."
భావన: "వద్దు.. నన్ను బుజ్జగించకు. ఈ పెళ్లి రోజు లేదు ఏం లేదు కానీ.. నువ్వు వెళ్లు, నేను వంట చేసి డైనింగ్ టేబుల్ మీద పెట్టాను. తిని పడుకోపో! ఎలాగూ నాకంటే నీకు నీ ఉద్యోగమే ఎక్కువ కదా!"
నేను (ఆమె గడ్డం పట్టుకుని నా వైపు తిప్పుతూ): "ఇంకెంత కోపం తెచ్చుకుంటావు నా ప్రాణమా.. దయచేసి క్షమించు."
భావన: "వద్దు.. నీతో మాట్లాడాలని లేదు, వెళ్ళిపో! అబ్బాయి ఇప్పుడే నిద్రపోయాడు, వాడు కొద్దిసేపట్లో లేస్తే వాడికి పాలు పట్టాలి. నన్ను వదిలేయ్."
నేను (ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ, ఎంతో శృంగారభరితమైన స్వరంతో): "వాడికే కాదు భావన.. ఈ రాత్రికి నాకు కూడా నీ పాలు కావాలి.. ఇప్పుడు ప్లీజ్ నన్ను క్షమించు."
నేను ఎంతో ఆరాటంగా నా చెవులు పట్టుకుని క్షమాపణ అడిగాను. కానీ భావన అంత సులభంగా ఒప్పుకోలేదు, ఇంకా అలిగిన ముఖంతోనే కూర్చుంది. నేను నెమ్మదిగా ఆమెను మంచం మీద నుండి లేపి, నా ముందుకు లాక్కున్నాను. ఆమె వెనుక నుండి గట్టిగా కౌగిలించుకుని, ఆమె సున్నితమైన మెడపై నా పెదవులతో ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాను. నా శ్వాస తగలగానే ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది.
నేను: "నా బుజ్జి వి కదా .. నీకోసం ఒక ప్రత్యేకమైన బహుమతి కొనడానికి వెళ్లేసరికే ఇంత ఆలస్యమైంది తెలుసా?"
భావన (ఆశ్చర్యంగా నా వైపు చూస్తూ): "నిజం చెబుతున్నావా? లేక నన్ను నమ్మించడానికి అబద్ధాలు ఆడుతున్నావా?"
నేను: "నిజం భావన.. నువ్వు ఎప్పటి నుంచో అడుగుతున్న ఆ వస్తువు కోసమే వెళ్లాను."
ఆ మాట వినగానే భావన ముఖంలో కోపం మాయమై ఆశ్చర్యం, సంతోషం వచ్చాయి. నేను నా బ్యాగ్ లోంచి ఒక పెద్ద పెట్టె తీసి ఆమె చేతికి ఇచ్చాను. ఆమె ఎంతో ఉత్సాహంగా ఆ పెట్టె తెరిచింది. అందులో ఒక పెద్ద హారం ఉంది. అది అంత ఖరీదైనదేమీ కాదు కానీ, చూడటానికి చాలా గ్రాండ్‌గా ఉంది. కానీ భావన కి అది అంతగా నచ్చినట్టు లేదు.
భావన (కాస్త నిరాశగా): "ఇదేంటి విజయ్.. హారమా? నాకు వద్దు ఇది.."
ఆమె మళ్లీ మూతి తిప్పుకుని అలిగింది. నేను నవ్వుకుంటూ నా జేబులోంచి మరో చిన్న మెత్తటి బాక్స్ బయటకు తీశాను.
నేను: "సరే.. ఇప్పుడు ఇది చూడు. బహుశా నీకు ఇది తప్పకుండా నచ్చుతుంది."

నేను ఆ చిన్న పెట్టెను తెరిచాను. అంతే.. అందులో ఉన్న వస్తువును చూడగానే భావన కళ్లు ఆనందంతో మెరిశాయి. ఆమె ఒక్కసారిగా నా మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.
నేను: "భావన.. నీ మనసులో ఏముందో నాకు తెలియదా? నీకు బహుమతిగా చాలా పొడవాటి, సాంప్రదాయకమైన మంగళసూత్రం కావాలని అడిగావు కదా.. అందుకే ఈరోజు వెతికి వెతికి తెచ్చాను. ఎలా ఉంది?"
భావన (ఆనంద బాష్పాలతో): "చాలా చాలా ముద్దుగా ఉంది విజయ్.. ఇప్పుడు నువ్వే దీన్ని నా మెడలో వేయి."
నేను: "సరే మేడమ్.. నీ ఇష్టప్రకారమే ఇప్పుడే వేస్తాను."
నేను మెల్లగా ఆమె మెడ వెనుక భాగంలో మృదువుగా ముద్దు పెట్టి, ఆ పొడవాటి మంగళసూత్రాన్ని ఆమె మెడలో అలంకరించాను.
నేను: "ఇప్పుడు ఈ హారం కూడా పెట్టుకో భావన.. ప్లీజ్ ఏ .."
భావన: "సరే.. నీ ఇష్టం, పెట్టు."
నేను ఆ హారాన్ని కూడా ఆమె మెడలో వేశాను. ఆ రెండు నగలు ఆమె నల్లటి లెహంగా బ్లౌజ్ మీద, ఆమె ఎద అందాల మధ్య ఎంతో అందంగా మెరిసిపోతున్నాయి.

భావన (నా కళ్లలోకి చూస్తూ సిగ్గుగా): "నేను ఎలా కనిపిస్తున్నాను విజయ్.. చెప్పు?"
నేను (ఆమె బుగ్గలను నిమురుతూ): "నేను నిన్ను మొదటిసారి చూసినప్పుడు ఎంత అందంగా, దేవతలా కనిపించావో.. ఈ రోజు కూడా అంతే అందంగా, అంతకంటే ఎక్కువ అందం గా కనిపిస్తున్నావు. వెన్నెల లాంటి ఒక అందమైన స్త్రీ.. నా కన్నతల్లే నాకు భార్యగా దొరకడం నా పూర్వజన్మ సుకృతం.. నేను చాలా అదృష్టవంతుడిని."
భావన (మధురంగా నవ్వుతూ): "మరి నా వల్ల నువ్వు ఒక అందమైన కొడుక్కి తండ్రివి కూడా అయ్యావు కదా.."
నేను: "ఓహ్.. అవును కదా, మరిచిపోయాను! కానీ నీకోసం ఇంకొక ఆశ్చర్యకరమైన బహుమతి కూడా ఉంది."
భావన (ఆశ్చర్యపోతూ): "ఇంకా ఉందా? మరి ఇంకా ఏం కొన్నావు విజయ్.. డబ్బంతా ఈరోజే ఖర్చు పెట్టేస్తావా ఏంటి?"
నేను: "నా బంగారం, ఈ రోజు మన పెళ్లిరోజు కదా.. కనీసం ఇంతైనా చేయకపోతే ఎలా? పువ్వులాంటి నా భార్య ముఖం విచారంగా ఉంటే నేను తట్టుకోలేను."
భావన: "సర్‌ప్రైజ్ ప్లాన్‌లు వేయడం నీ తర్వాతే ఎవరైనా.."
నేను: "నీ లాంటి అందమైన భార్య పక్కన ఉంటే ఆ పనులన్నీ వాటంతట అవే జరిగిపోతాయి భావన."
నేను భావనని ఇంకాస్త దగ్గరికి లాక్కుని, నా జేబులోంచి మరొక చిన్న ప్యాకెట్ తీశాను. అందులో ఒక పెద్ద ముక్కుపుడక ఉంది, దానికి చెవుల వరకు ధరించాల్సిన ఒక సన్నటి బంగారు గొలుసు ఉంది.
భావన: "ఇప్పుడెందుకు విజయ్ దీని అవసరం? నేను ఇప్పటికే ముక్కుపుడక పెట్టుకున్నాను కదా.. మళ్లీ ఎందుకు తెచ్చావు?"
నేను: "అది చిన్నది భావన.. ఈ మధ్య నీ ముక్కు మీద కోపం చాలా ఎక్కువైపోయింది. ఈ పెద్ద ముక్కుపుడక నీ కోపాన్ని కూడా అందంగా మార్చేస్తుంది."
భావన మళ్లీ నకిలీ కోపం నటిస్తుంటే, నేను చాలా ప్రేమగా ఆ పెద్ద ముక్కుపుడకను ఆమె ముక్కుకు తొడిగి, దాని గొలుసును ఆమె చెవిపోగుకు తగిలించాను.
నేను (ఆమె రూపాన్ని చూస్తూ పరవశించి): "అబ్బా.. ఇప్పుడు చూడు.. సాక్షాత్తూ ఒక దేవదాసిలా, రాచరికపు రాణి లా ఎంత శృంగారభరితంగా కనిపిస్తున్నావో.. అరె ఆగు, జుట్టులో ఎక్కడో ఇంకా తక్కువ అయింది"
నేను దాన్ని సర్దుతుంటే, భావన మంచం మీద ఉన్న నెట్ చున్నీని తీసుకుని నా చేతికి ఇచ్చింది. నేను ఆ చున్నీని చాలా పద్ధతిగా ఆమె తలపై ముసుగులా పెట్టాను.
నేను: "ఆ.. ఇప్పుడు పర్ఫెక్ట్."
నేను మంచం నుండి లేచి, ఒక 4-5 అడుగుల దూరం జరిగి నిలబడ్డాను.
నేను: "హ్మ్ం, ఇలాగే ఉండు భావన.. ఈ పెళ్లికూతురి రూపంలో ఉన్న నిన్ను నేను కళ్లారా చూసి తరించాలనుకుంటున్నాను.. ఇటు చూడు."
నా మాటలకు భావన కు విపరీతమైన సిగ్గు వచ్చేసింది. తలపై ఉన్న ముసుగును కొద్దిగా ముందుకు లాక్కుని, తన ముఖాన్ని నా నుండి దాచుకోవడానికి ప్రయత్నించింది.
నేను: "భావన.. ఇది అన్యాయం.. ముఖం దాచుకోకు."
భావన (ముసుగు చాటు నుండి నవ్వుతూ): "ఇందులో తప్పేముంది విజయ్? నువ్వు అంత దూరంగా కూర్చుని చూస్తానంటే నేను నా ముఖం చూపించను. ఈ అందాన్ని దగ్గర నుండి చూడాలంటే నువ్వు ముందు నా దగ్గరికి రావాలి."
నేను: "ఓహో.. అదా విషయం! చూస్తుంటే ఈరోజు నువ్వు చాలా రొమాంటిక్ మూడ్‌లో ఉన్నట్టున్నావు. నీ ఈ అల్లరి అలవాటు అంటేనే నాకు పిచ్చి ప్రేమ."
నేను వెంటనే మంచం దగ్గరికి వెళ్లాను. భావన వెనుక వైపు నిలబడి, ఆమె నడుము చుట్టూ నా చేతులు వేసి గట్టిగా నా వైపు తిప్పుకున్నాను.
నేను: "ఇదిగో.. నీ విజయ్ నీ దగ్గరికే వచ్చాడు భావన."
భావన (నా గుండెలపై తల వాల్చి): "నాకు తెలుసు నువ్వు వస్తావని.. ఇప్పుడు ఇలాగే నన్ను గట్టిగా పట్టుకో. నువ్వు నా పక్కన ఎంత దగ్గరగా ఉంటే నాకు అంత ఇష్టం."
నేను: "మన పెళ్లిలో నేను ఊరికే ఏడు అడుగులు వేయలేదు అమ్మ .. నిన్ను నా ప్రాణం ఉన్నంతవరకు కంటికి రెప్పలా చూసుకుంటానని మాట ఇచ్చాను. అలాగే చేస్తాను. ఇప్పుడు చెప్పు.. నా ప్రియురాలికి ఏం కావాలో?"
భావన నెమ్మదిగా తన ఒక చేత్తో నా చేయి పట్టుకుని, దాన్ని తన ఫ్లాట్‌గా ఉన్న పొట్ట మీద పెట్టుకుంది. నేను ఆమె వెనుక నుండి ఆమె సున్నితమైన మెడపై, చెవుల వెనుక భాగంలో ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాను.
భావన (ఆ స్పర్శకు తట్టుకోలేక): "స్స్స్స్స్.. విజయ్...."
నేను: "భావన.. ఏమైంది? ఈరోజు నీ మనసులో ఏముందో ఇంకా స్పష్టంగా చెప్పలేదు."
భావన: "అంటే.. నా చేతిని ఇక్కడ పెట్టించాక కూడా నీకు ఇంకా అర్థం కాలేదా?"
నా చేయి ఆమె కడుపు మీద ఉంది. ఆ క్షణం నాకు ఆమె చెప్పేది అర్థమైంది.
నేను: "ఓ... అవునా! నాకు అర్థమైంది భావన.. కానీ, మన బాబు పుట్టి ఇప్పటికి మూడు నెలలే కదా అవుతోంది.. వాడు ఇంకా చాలా చిన్నవాడు."
భావన: "అయితే ఏంటి విజయ్.. వాడు కూడా మెల్లగా పెద్దవాడవుతాడు. అప్పుడు వాడితో ఆడుకోవడానికి ఒక తమ్ముడో లేదా చెల్లో కావాలి కదా.."
నేను (నవ్వుతూ): "అవును.. ఎందుకు వద్దు.. కానీ నువ్వు మళ్లీ ఆ పెయిన్ భరించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నావా?"
భావన: "నా మొదటి కొడుకు పుట్టిన క్షణమే నేను దేనికైనా సిద్ధపడ్డాను.. నువ్వే చెప్పు విజయ్, నీకు ఇష్టం లేదా?"
నేను మళ్లీ ఆమె మెడ వంపుల్లో నా పెదవులను గట్టిగా నొక్కాను.

భావన: "ఆహ్. ఇషః అఅహః . విజయ్..." ఆమె నోటి నుండి ఒక మధురమైన నిట్టూర్పు వచ్చింది.

నేను: "నీ శరీరం కోలుకోవడానికి కొంత సమయం ఇద్దామనుకున్నాను భావన."
భావన (నా వైపు తిరిగి నా కళ్లలోకి చూస్తూ): "లేదు విజయ్, నాకు ఎలాంటి సమయం అవసరం లేదు.. నా గర్భం ఎప్పుడూ నీ ప్రేమతో నిండుగా ఉండాలని మాత్రమే నేను కోరుకుంటున్నాను. నీ బిడ్డ నా కడుపులో పెరుగుతుంటే ఆ అనుభూతే వేరు."

[Sunnysunnysunny]

నేను: "సరే.. అయితే ఇంకొక్క బిడ్డను కందాం.. ఆ తర్వాత బహుశా మనం ఫ్యామిలీ ప్లానింగ్ చేసుకుందాం."
భావన వెంటనే చిన్నగా ముఖం తిప్పుకుని కోపం ప్రదర్శించింది.

భావన: "ఎందుకు ఆపేయాలి? నేను నీకు ముందే చెబుతున్నాను.. మనకు కనీసం మూడు లేదా నలుగురు పిల్లలు పుట్టే వరకు మనం ప్రయత్నిస్తూనే ఉండాలి."

నేను (ఆశ్చర్యంగా): " బాబోయ్! కానీ భావన, నువ్వు నీ ఆరోగ్యం గురించి కూడా ఆలోచించాలి కదా.. నీకేమైనా అయితే నేను అస్సలు తట్టుకోలేను, పిచ్చివాడిని అయిపోతాను."

భావన (నా బుగ్గపై ముద్దు పెట్టి): "నాకు ఏమీ కాదు విజయ్.. ఇక పిల్లల పెంపకం విషయానికొస్తే, నా రొమ్ముల్లో ఇంకా చాలా పాలు ఉన్నాయి. నా పాలతోనే నా పిల్లలందరినీ ఆరోగ్యంగా పెంచుతాను."

నేను (నవ్వుతూ): "అవును నా బంగారం.. కోపగించుకోకు, నాకు తెలుసు.. నేను కూడా ఈ పాల మధురమైన రుచిని చూశాను కదా.."

భావన: "అయితే ఇక మాట్లాడకు.. ఇప్పుడు నన్ను నీ ప్రేమలో ముంచెత్తు విజయ్. చాలా కాలంగా నన్ను నేను కంట్రోల్ చేసుకుంటున్నాను.. ఇప్పుడు ఈ దూరాన్ని నేను భరించలేకపోతున్నాను. బాబు లేచేలోపు మనం ఒకటవ్వాలి.. ప్లీజ్.."

నేను: "నేను కూడా చాలా ఆరాటపడుతున్నాను నా బంగారం.. పద.. ఈరోజు నేను మళ్లీ నీ గర్భాన్ని నా ప్రేమతో నింపుతాను...."
నేను ఆమెను మంచం మీదకు లాక్కోబోతుండగా.. అకస్మాత్తుగా బాబు ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.. ఆ శబ్దానికి నా బెడ్‌రూమ్‌లో అలారం గట్టిగా మోగింది!
ఉదయం నిద్రలేవడం – కల చెదరడం

ఉలిక్కిపడి కళ్లు తెరిచాను. చుట్టూ చూస్తే అది నా గది. సమయం ఉదయం 6 గంటలు అయింది.

నేను (మనసులో): "ఛ.. ఎంత మంచి రొమాంటిక్ కల.. అప్పుడే చెదిరిపోయింది. అదంతా జస్ట్ ఒక కలా? కానీ ఆ కలలో భావన అమ్మ నా భార్యగా.. నా కన్నతల్లి అనే నిజాన్ని మరిచిపోయి నేను ఆమెతో అంతలా.. ఛీ, నేనెంత చెడ్డవాడిని!"

నేను మనసులోని గందరగోళాన్ని ఆపడానికి వెంటనే లేచి స్నానానికి వెళ్లాను. స్నానం చేసి, బట్టలు వేసుకుని సిద్ధమయ్యేసరికి సమయం 6:25 అయింది. సరిగ్గా అప్పుడే నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్ మీద 'ఆంటీ' అని ఉంది.

అమ్మ: "విజయ్.. నువ్వు సిద్ధమయ్యావా?"

నేను: "ఆ.. అవును ఆంటీ, ఇప్పుడే రెడీ అయ్యాను. మరి నువ్వు?"

అమ్మ: "నేను కూడా ఇప్పుడే సిద్ధమవుతున్నాను విజయ్. నీ కోసం వేడివేడిగా టీ చేశాను.. త్వరగా కిందకి రా, టీ తాగి మనం కోచింగ్ సెంటర్‌కి 
బయలుదేరుదాం."

నేను: "సరే ఆంటీ.. ఇప్పుడే వస్తున్నాను."
ఫోన్ పెట్టేసాక నా మనసులో మరికొన్ని వింత ఆలోచనలు రావడం మొదలయ్యాయి. ఉదయాన్నే వచ్చిన కలలు నిజమవుతాయని అంటారు కదా.. ఆ ఆలోచనే నా గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తించింది.

నా మనసు: "విజయ్, ఏమైంది? అమ్మ నీ కోసం ఇంత పొద్దున్నే టీ చేసింది.. ఆమె నీపై చాలా శ్రద్ధ చూపిస్తోంది కదా! కానీ అది పక్కన పెట్టు.. ఆమె ఇప్పుడే తయారవుతున్నానని చెప్పింది కదా. అంటే, ఆమె నిన్న కొన్న ఆ కొత్త మోడల్ బ్రా వేసుకుని, చీర కట్టుకుని ఈరోజు నీ ముందు ఇంకా అందంగా కనిపించాలనుకుంటోందేమో! కావాలంటే వెళ్లి చూడు."

నేను: "అలాంటిదేమీ లేదు.. ఆమె కేవలం టీ తాగడానికి పిలిచింది. మనం త్వరగా టీ తాగేసి బయలుదేరాలి.. అంతే."

నా మనసు: "నా మాట నమ్ము విజయ్.. ఒకసారి వెళ్లి నీ కళ్లతోనే ఎందుకు చూసుకోకూడదు?"
నా మనసు చేసిన గిల్టీ ప్రేరణకు లోనై, నేను మెల్లగా చప్పుడు కాకుండా మెట్ల వైపు వెళ్లాను.

దొంగచూపు – అద్దం ముందు భావన
నేను మెట్లు దిగి కింద హాల్‌లోకి తొంగి చూడగానే ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టురాలినయ్యాను.. నా శ్వాస ఆగిపోయినంత పనైంది.

అక్కడ అమ్మ అద్దం ముందు నిలబడి బట్టలు సర్దుకుంటోంది. ఆమె నిన్న షాపింగ్‌లో కొన్న ఆ కొత్త బ్రా మాత్రమే వేసుకుని ఉంది, దానిపై ఇంకా జాకెట్ పూర్తిగా వేసుకోలేదు. అంటే నేను ఆమెను పూర్తిగా నగ్నంగా చూడలేదు కానీ, అమ్మని ఇంతకు ముందెప్పుడూ నేను అలాంటి రూపంలో చూడలేదు. ఆమె చాతీ భాగం సగం నగ్నంగా, ఆ కొత్త బ్రా లోపల ఎంతో ఉబ్బెత్తుగా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. 
ఆ దృశ్యం చూడగానే నా ఒంట్లో ఏదో కరెంట్ పాకనట్టు అయింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో అమ్మ అద్దంలో నుండి నేను తొంగి చూస్తున్న మెట్ల వైపు చూసింది. నేను తీవ్రమైన కంగారుతో, భయంతో వెంటనే వెనక్కి జరిగాను. బహుశా ఆమె నన్ను చూడలేదని అనుకున్నాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. మరో రెండు నిమిషాలు అక్కడే నిశ్శబ్దంగా నిలబడి, మళ్లీ దొంగచూపు చూశాను. ఈసారి అమ్మ చీర కట్టుకుని ఉంది, ఆమె వీపు నా వైపు ఉంది. ఇక నేను ఏమీ తెలియనట్టు నడుచుకుంటూ కిందకి వెళ్లాను.

నేను (సహజంగా నటించడానికి ప్రయత్నిస్తూ): "ఆంటీ.. నువ్వు ఇంకా సిద్ధం కాలేదా?"

అమ్మ (నవ్వుతూ వెనక్కి తిరిగి): "ఆ.. సిద్ధమవుతున్నాను విజయ్, ఒక్క రెండు నిమిషాలు. అప్పటిలోగా నువ్వు టీ తాగు."

నేను: "సరే నేను తాగుతాను.. మరి నీకు టీ లేదా?"

అమ్మ : "లేదు విజయ్.. నాకు ఇప్పుడు టీ తాగాలనిపించడం లేదు. ప్రస్తుతానికి నువ్వే తాగు."
నేను కిచెన్‌లోకి వెళ్లి నా కోసం కప్పులో టీ తీసుకుని తాగుతున్నాను.

నా మనసు: "చూశావా విజయ్.. ఇది కేవలం ఒక కప్పు టీ కాదు, అమ్మ ప్రేమ! ఈ టీ కేవలం నీ కోసమే స్పెషల్‌గా చేసింది. పైగా ఆమె ఆ కొత్త బ్రా వేసుకుని నీ ముందే అలా సర్దుకుందంటే, నీకు చూపించాలనే కదా!"
ఈసారి నేను కూడా నా మనసు చెప్పిన మాటలతో కొంతవరకు ఏకీభవించక తప్పలేదు.

అమ్మ : "విజయ్.. టీ తాగడం అయిపోయిందా?"

నేను: "ఆ.. తాగేసాను ఆంటీ."

అమ్మ: "సరే.. పద వెళ్దాం, మనకు ఆలస్యం అవుతోంది."

నేను: "సరే పద.."
స్కూటీ దగ్గరికి వెళ్తుంటే అమ్మ తన బ్లౌజును, భుజాల పట్టీలను కొద్దిగా ఇబ్బందిగా సర్దుకోవడం గమనించాను.
ఈరోజు స్కూటీ తనే నడుపుతానని ఆంటీ చెప్పడంతో నేను వెనుక సీట్లో కూర్చున్నాను. అమ్మ స్కూటీ నడుపుతోంది. కానీ మధ్యమధ్యలో ఆమె తన భుజాలను కదుపుతూ, జాకెట్ లోపల ఏదో సర్దుకోవడం నేను వెనుక నుండి చూశాను. నా లోని కంగారుని ఆపుకోలేక అడిగేశాను.

నేను: "ఆంటీ.. నువ్వు బాగానే ఉన్నావా? ఎందుకు పదే పదే భుజాలు ఊపుతూ సర్దుకుంటున్నావు? నీకేమైనా ఇబ్బందిగా ఉంటే చెప్పు, నేనే నడుపుతాను కదా."

అమ్మ ( మిర్రర్ లో నుండి నా కళ్లలోకి చూస్తూ, కాస్త సిగ్గుపడుతూ): "అది.. ఏం లేదు విజయ్.. నేను నిన్న కొన్న కొత్త బ్రా వేసుకున్నాను కదా.. దాని పట్టీ (Strap) కొంచెం బిగుతుగా ఉండి గుచ్చుకుంటోంది. బహుశా వేసుకునే ముందే దాన్ని లూజ్ చేసుకోవాలేమో.."
అమ్మ నాతో ఇంత పచ్చిగా, ఓపెన్‌గా ఆ మాట చెప్పేసరికి నేను షాక్ అయ్యాను. బహుశా నేను సిగ్గరినని ఆమెకు తెలుసు కాబట్టి నన్ను ఆటపట్టించాలని అలా అని ఉంటుంది. అందుకే నేను కూడా సిగ్గుపడి తలదించుకోకుండా, ఆమె ఊహించని విధంగా సమాధానం చెప్పాలనుకున్నాను.

నేను:  హ్మ్ం అయితే.. నువ్వు కొంచెం పెద్ద సైజ్ తీసుకోవాల్సింది ఆంటీ. బహుశా నీకు ఆ పెద్ద సైజే కరెక్ట్‌గా సరిపోతుంది.
అమ్మ నా నుండి ఇలాంటి బోల్డ్ సమాధానాన్ని అస్సలు ఊహించి ఉండదు. లుకింగ్ మిర్రర్‌లో చూశాను.. నా మాట వినగానే ఆమె కళ్లు ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి, ముఖంపై సిగ్గుతో కూడిన ఎరుపుదనం స్పష్టంగా కనిపించింది. కానీ అమ్మ కూడా నా లాగే కొంచెం సిగ్గరి కదా..

అమ్మ (మాట మారుస్తూ తడబడుతూ): "పెద్ద అంటే.. ఎంత విజయ్?"

నేను (కాస్త ధైర్యం తెచ్చుకుని): "నువ్వు అనుకున్న దానికంటే ఎక్కువే ఆంటీ.. మొన్న షాపువాడు చెప్పాడు కదా 34 అని.. అంటే నేను ఆ షాపువాడి గురించే మాట్లాడుతున్నాను, అతను నీకు 34 సైజ్ సరిపోతుందని అన్నాడు కదా.. కానీ బహుశా నువ్వు దానికంటే పెద్ద సైజ్ తీసుకోవాలి.. అయినా నన్నెందుకు ఇవన్నీ అడుగుతున్నావు ఆంటీ? నాకు ఇవన్నీ అస్సలు అర్థం కావడం లేదు.."
ఆ మాట అనేసరికి నాకే చాలా ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా అనిపించింది. నా కంగారును చూసి అమ్మ స్కూటీ నడుపుతూనే గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వులో ఎంతో మాధుర్యం ఉంది.

అమ్మ : "నువ్వు చాలా చాలా సిగ్గుపడుతున్నావు  విజయ్.. హహహహహహహ!"

నేను (మూతి తిప్పుకుంటూ): "హహ.. నవ్వు.. నా మీద బాగా జోకులు వేయడం ఎక్కువ అయింది. నేను నిన్ను ఉదయం నుండే గమనిస్తున్నాను ఆంటీ.."

అమ్మ (నవ్వు ఆపుకుంటూ ప్రేమగా): "సరే సరే క్షమించు విజయ్.. నేను ఇప్పుడు నవ్వను. నువ్వు మరీ అంత త్వరగా కోపగించుకుంటావు ఎందుకు? నేను సరదాగా అన్నాను అంతే.."

నేను: "పర్వాలేదులే.. ఏమీ ఫర్వాలేదు. ఇప్పుడు త్వరగా పోనివ్వు.. ఆఫీస్‌కి ఆలస్యం అవుతోంది."

అమ్మ : "సరే బాస్.. అలాగే.." 
నేను గమనిస్తున్నాను.. అమ్మ ఈరోజు చాలా వేరేలా ఉంది. నిన్న జరిగిన సంఘటనల వల్లే ఆమె నా పట్ల ఇంత చొరవ చూపిస్తోందా? చివరకు మేము అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ దగ్గరికి చేరుకున్నాము. నేను స్కూటీ దిగాను.

అమ్మ (చాలా కేరింగ్‌గా): "సరే విజయ్.. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఆఫీస్‌కి వెళ్లు. కానీ మధ్యాహ్నం టైమ్‌కి సరిగ్గా భోజనం చెయ్యి.. సరేనా?"

నేను (చిరునవ్వుతో): "ఆ.. నేను జాగ్రత్తగానే ఉంటాను ఆంటీ. నువ్వు కూడా జాగ్రత్త.. నెమ్మదిగా నడుపు, గతసారిలా ప్రమాదం జరగకూడదు."

అమ్మ : "కంగారు పడకు విజయ్.. నేను బాగానే నడుపుతాను."

నేను: "సరే ఆంటీ.. బై."

అమ్మ : "బై విజయ్.."

నేను కంపెనీకి వెళ్లాను. నిన్నటిలాగే నా ట్రైనింగ్ జరుగుతోంది. నేను కంపెనీలో అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాను కానీ నా మనసంతా ఎక్కడో ఉంది, అస్సలు మూడ్ లేదు. ఉదయాన్నే నాకు వచ్చిన ఆ శృంగారభరితమైన కల.. ఆ తర్వాత అమ్మని బ్రాలో చూడటం.. వీటన్నింటి వల్ల నాలో తీవ్రమైన అపరాధ భావం మొదలైంది.

నేను (నా మనసుతో): "నేను ఎంత చెడ్డవాడిని? ఆమె నా కన్నతల్లి.. ఈ నిజం తెలిసి కూడా నేను ఆమె వైపు అంతలా ఆకర్షితుడనవుతున్నాను. ఆమె నాకు జన్మనిచ్చింది.. అలాంటి నా తల్లిని పెళ్లి చేసుకోవాలని, ఆమెతో శృంగారంలో మునిగిపోవాలని నాకు కలలు ఎందుకు వస్తున్నాయి? ఒకవేళ నేను ఆమె సొంత కొడుకుననే నిజం ఆమెకు తెలిస్తే ఏమవుతుంది? ఈ పాపానికి ఆమె నన్ను ఎప్పుడైనా క్షమిస్తుందా? బహుశా అమ్మ కూడా నా వైపు ఆకర్షితురాలవుతోందా? లేదు.. ఇందులో ఆమె తప్పు ఏమీ లేదు, ఎందుకంటే ఆమె దృష్టిలో నేను ఒక అపరిచిత యువకుడిని మాత్రమే.. కానీ నా తల్లి అని తెలిసి కూడా నేను ఎందుకు ఇలా ప్రవర్తిస్తున్నాను?"

నా మనసు: "నీకు పిచ్చి పట్టిందా విజయ్? నీకు కొంచెమైనా బుద్ధి ఉందా అసలు?"

నేను: "అంటే.. ఇప్పుడు ఇందులో నేను ఎలా పిచ్చివాడిని అవుతాను?"

నా మనసు: "నీకు ఏది ముఖ్యం విజయ్? సమాజం పెట్టే నియమాలా లేక నీ తల్లి సంతోషమా?"

నేను: "నాకు అమ్మ సంతోషమే ముఖ్యం."

నా మనసు: "మరి ఇప్పుడు అమ్మ ముఖంలో ఇంత సంతోషం ఉండటానికి రహస్యం ఏంటో తెలుసా? నువ్వే! ఈరోజు భావన గారి ముఖంలో ఉన్న ఆ వెలుగు, ఆ చిరునవ్వు కేవలం నీ వల్లే వచ్చాయి."

నేను: "అవును.. ఇప్పుడు మేము కలిసి జీవిస్తున్నాం, మా మధ్య ఎంతో సరదా, నవ్వులు ఉన్నాయి.."

నా మనసు: "ఒక్కసారి ఆలోచించు విజయ్.. గత 25 ఏళ్లుగా ఏ మగాడినీ తన దరిచేరనీయని ఆ పవిత్రమైన స్త్రీ.. ఈరోజు ఒక మగాడి ముందు బట్టలు వేసుకోవడానికి, తన బ్రా గురించి మాట్లాడటానికి వెనుకాడలేదు అంటే.. దీని అర్థం ఏంటో నీకు అర్థమైందా?"

నేను: "బహుశా.. ఆమె నన్ను ఒక మంచి స్నేహితుడిగా నమ్మి అలా చేస్తోందేమో.."

నా మనసు: "కాదు విజయ్! ఏ అమ్మాయి అయినా ఒక మగాడిని తన మనస్ఫూర్తిగా, తన సర్వస్వంగా స్వీకరించినప్పుడే అతని ముందు అంత స్వేచ్ఛగా ఉంటుంది. ఆమె నిన్ను తన సొంతవాడిగా స్వీకరించింది. ఆమె నడవడిక తప్పు కాదు, నీపై ఉన్న ప్రేమ అది!"

నేను (బాధగా): "కానీ .. ఆమె నా కన్నతల్లి కదా!"

నా మనసు: "నువ్వు మళ్లీ అక్కడికే వస్తున్నావు విజయ్. ఒకవేళ ఆమెకు నువ్వు తన కొడుకవనే నిజం తెలిస్తే ఏమవుతుందో తెలుసా? తన జీవితాన్ని నాశనం చేసి వెళ్లిన ఆ తండ్రి కొడుకువే నువ్వని తెలిస్తే.. ఆమె నిన్ను అసహ్యించుకుంటుంది! తన మనసు పారేసుకున్న వ్యక్తి మరెవరో కాదు, తన కొడుకే అని తెలిస్తే ఆమె ఆ నిజాన్ని తట్టుకోలేదు, నిన్ను శాశ్వతంగా వదిలేస్తుంది! అప్పుడు నువ్వు తిరిగి ఆమెను పొందగలవా?"

నేను: "నువ్వు చెప్పింది నిజమే.. ఆ నిజం తెలిస్తే బంధాలన్నీ ముక్కలైపోతాయి."

నా మనసు: "అయితే నాదో ప్రశ్న.. నీకు భావన అనే ప్రేమికురాలు కావాలా లేక నిన్ను దూరం పెట్టే అమ్మ కావాలా? ఇక్కడ భావన అంటే నువ్వు ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు నీ సొంతం చేసుకోగల ఒక అందమైన స్త్రీ.. కాబట్టి ఇప్పుడు నీ నిజాన్ని శాశ్వతంగా దాచిపెట్టు."

నేను: "కానీ.. ఈ ఇది అంత తప్పు, నన్ను ఏమీ అడగకు.. ప్లీజ్.."
సరిగ్గా అప్పుడే నా పై అధికారి నన్ను పిలిచారు.

సార్: "విజయ్.... విను, ఒక పని చెయ్యి. ఇది కొంత ఇంపార్టెంట్ డేటా.. ఈరోజు నీ ట్రైనింగ్‌లో భాగంగా దీన్ని ల్యాప్‌టాప్‌లో అప్‌డేట్ చేసి, ఈరోజే నాకు ఈమెయిల్ పంపించు. కొంచెం త్వరగా చెయ్యి."

నేను (దృష్టి మళ్లించి): "సరే సార్.. ఇప్పుడే పూర్తి చేసి మీకు మెయిల్ పంపుతాను."
నేను నా మనసులోని ఆలోచనలను బలవంతంగా అణచిపెట్టి, పనిలో పడ్డాను. సుమారు అరగంట గడిచింది.. నా పని పూర్తి కావస్తోంది. అప్పుడు అకస్మాత్తుగా నా చెవుల్లో అమ్మ స్వరం వినిపించింది..
"విజయ్... విజయ్..."
నా కళ్ల ముందు మళ్లీ ఒక ఊహాచిత్రం కదిలింది.. నేను స్కూటర్‌పై అమ్మ వెనుక కూర్చున్నాను. గాలి బలంగా వీస్తోంది, అమ్మ విరబోసిన జుట్టు ఎగురుతూ నా ముఖానికి తగులుతోంది. ఆ జుట్టులో ఉన్న ఒక విభిన్నమైన సువాసనను నేను నా ముక్కుతో పీలుస్తూ పరవశించిపోతున్నాను..
"విజయ్....."

సార్: "విజయ్.....!" సార్ గట్టిగా పిలిచేసరికి నేను ఒక్కసారిగా కంగారు పడ్డాను.

సార్: "ఎక్కడికి వెళ్ళావు విజయ్? పని పూర్తయిందా?"

నేను: "సార్.... ఇంకో 5 నిమిషాలు....పూర్తి చేస్తాను."
నేను కీబోర్డ్ మీద వేగంగా వేళ్లు కదిలిస్తూ పని పూర్తి చేశాను. సార్ ఆశ్చర్యపోయారు.

సార్: "వావ్ విజయ్.. ఇంత వేగంగానా! మా సీనియర్స్ కూడా ఇంత స్పీడ్‌గా పని చేయలేరు. నీ వర్క్ స్పీడ్ చాలా బాగుంది, నువ్వు లైఫ్‌లో చాలా ముందుకు వెళ్తావు విజయ్." అని నా వీపు తట్టారు.

నేను: "థాంక్యూ సో మచ్ సార్.. పని పూర్తి చేసి సార్‌కి ఈమెయిల్ పంపి, ఆయన మీటింగ్‌లో బిజీగా ఉండటం వల్ల పర్సనల్ మెసేజ్ కూడా పెట్టాను.
ఇప్పుడు నాకు చేయడానికి ఏ పనీ లేదు. ఆఫీస్ సీట్లో ఒంటరిగా కూర్చునేసరికి నాకు మళ్లీ అమ్మ గుర్తోచ్చింది. ఆమె ఇంకా ట్యూషన్ క్లాస్‌లోనే ఉండి ఉంటుంది. నేను నా సొంత సందిగ్ధంలో చిక్కుకుపోయాను.. ఏది ఒప్పు, ఏది తప్పు అని నాకు అస్సలు అర్థం కావడం లేదు.

నా మనసు: "ఇప్పుడు ఇంకేం ఆలోచిస్తున్నావు విజయ్? నీ గతాన్ని, నీ అసలు నిజాన్ని శాశ్వతంగా మర్చిపోమని నేను నీకు ఇప్పటికే చెప్పాను కదా. ఆ నిజాన్ని దాచిపెట్టి, అమ్మ తో ఒక కొత్త జీవితాన్ని ప్రారంభించు."

నేను: "కానీ మిత్రమా.. ఆమె నా పట్ల ఒక ఆత్మీయ స్నేహితురాలిలా, ఒక తల్లిలా మాట్లాడుతుంది.. ప్రతిదానికీ నువ్వు అనుకునే శృంగార అర్థమే ఉండదు కదా."

నా మనసు: "చూడు విజయ్.. ఒక పని చెయ్యి. కొన్ని రోజులు ఓపిక పట్టు. అమ్మ నిన్ను ఒక మగాడిగా ప్రేమించడం మొదలుపెట్టిందని నీకు నూటికి నూరు శాతం అనిపిస్తే.. అప్పుడు నీ నిజాన్ని శాశ్వతంగా సమాధి చేసేయ్. ఎలాగూ ఇప్పుడు మీ ఇంట్లో నీకంటూ ఉన్నది కేవలం అమ్మమ్మ మాత్రమే. వయసుతో పాటు ఆమె ఆరోగ్యం కూడా క్షీణిస్తోంది, త్వరలోనే నువ్వు పూర్తిగా ఒంటరివి అవుతావు. కాబట్టి అమ్మని నీ సర్వస్వం చేసుకో."
సరిగ్గా అప్పుడే నా ఫోన్ వైబ్రేట్ అయింది. స్క్రీన్ చూశాను.. అమ్మ నుండి కాల్ వస్తోంది. కానీ నా మనసులోని గందరగోళం, అపరాధ భావం వల్ల ఆ కాల్ ఎత్తాలని నాకు అస్సలు అనిపించలేదు. ఫోన్ రింగ్ అవుతూనే ఉంది.. చివరికి కట్ అయిపోయింది.

నా మనసు చెప్పినట్టు.. కొన్ని రోజులు ఆగి చూడటమే మంచిదేమో. ఈ మార్గమే ప్రస్తుతానికి నన్ను సరైనదిగా ఉండమని చెబుతోంది, కానీ లోలోపల కన్నతల్లితో ఈ విధమైన బంధం తప్పనే భావన నన్ను వేధిస్తూనే ఉంది. ఏది ఏమైనా, రాబోయే రోజుల్లో మా మధ్య ఉన్న ఈ దూరం ఎలా కరిగిపోతుందో కాలమే నిర్ణయించాలి.

ఆఫీస్ లంచ్ బ్రేక్‌లో నా ఫోన్ మోగింది. స్క్రీన్‌పై అమ్మ పేరు చూసి ఈసారి నేను అస్సలు ఆలస్యం చేయకుండా కాల్ ఎత్తాను.

అమ్మ: విజయ్... మీ సీనియర్  సర్ తో మాట్లాడాను. చూస్తుంటే నువ్వు గత రెండు రోజులుగా కంపెనీ పనిలో చాలా బిజీగా ఉన్నావట కదా? నేను ఫోన్ చేసిన తీయయట్లేదు.

నేను: (నవ్వుతూ) అవును ఆంటీ... సార్ ఏదో అర్జెంట్ పని అప్పగించారు, అందుకే ఇందులో నిమగ్నమయ్యాను. చెప్పు ఆంటీ, ఏంటి విశేషాలు?

అమ్మ: ఏం లేదు విజయ్... నువ్వు మధ్యాహ్నం భోజనం చేశావో లేదో అడగడానికి ఫోన్ చేశాను.

నేను: ఓహ్... ఇంకా లేదు ఆంటీ, కొద్దిసేపట్లో బ్రేక్ వస్తుంది, అప్పుడు తింటాను. మరి నువ్వు భోజనం చేశావా?

అమ్మ: హ్హ విజయ్... ఇప్పుడే తింటున్నాను. తింటూ నువ్వు గుర్తు వస్తే, ఒకసారి అడిగి కనుక్కుందామని ఫోన్ చేశాను.

నేను: సరే ఆంటీ... నేను కూడా కొద్దిసేపట్లోనే తినేస్తానులే.

అమ్మ: సరే విజయ్... మనం ఈరోజు సాయంత్రం కూడా గుడికి వెళ్తున్నాం, నువ్వు నాతో రావాలి సరేనా?

నేను: (ఆశ్చర్యంగా) కానీ ఆంటీ... నిన్న రాత్రే కదా మనం గుడికి వెళ్ళాము? మళ్లీ ఈరోజు కూడానా?

అమ్మ: (చిలిపిగా, గారంగా) అయితే ఈరోజు మళ్లీ వెళ్తే ఏంటి సమస్య విజయ్? నువ్వు నాతో కాకుండా వేరే ఎవరితోనైనా ఎక్కడికైనా వెళ్ళాలి అని ప్లాన్ చేసుకున్నావా ఏంటి?

నేను: (కంగారుపడుతూ) అయ్యో... నాకేం సమస్య లేదు ఆంటీ! నీకు కావాలంటే గుడికే కాదు, మనం బయట ఎక్కడికైనా హాయిగా నడుచుకుంటూ వెళ్దాం.

అమ్మ: (సంతోషంగా) ఉమ్... సరే అయితే విజయ్, సాయంత్రం నువ్వు రా... మిగతాది నేనే చూసుకుంటానులే.
సాయంత్రం 6 గంటలకు ఆఫీస్ అవ్వగానే నేను కోచింగ్ సెంటర్ ముందుకు చేరుకున్నాను. అక్కడ అమ్మ అప్పటికే గేటు వద్ద నాకోసం ఒంటరిగా నిలబడి ఉంది. నన్ను చూడగానే ఆమె పెదవులపై ఒక మధురమైన, మంత్రముగ్ధులను చేసే చిరునవ్వు విరిసింది.

నేను: (దగ్గరకు వెళ్లి) ఆంటీ... ఈరోజు చాలా త్వరగా వచ్చావు? ఇక్కడ ఎప్పటినుంచి నిలబడి ఉన్నావు?

అమ్మ: (నీరసంగా మొహం పెట్టి, గారంగా) విజయ్... నాకు కొంచెం జ్వరం ఉన్నట్లు అనిపించింది, అందుకే కోచింగ్ లో త్వరగా సెలవు తీసుకుని వచ్చేసాను.
ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఒక్కసారిగా ఝల్లుమంది. అమ్మకు జ్వరం అనగానే నాలో తెలియని భయం, ఆందోళన మొదలయ్యాయి. నేను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా... ఎంతో హక్కుగా, ప్రేమతో నా కుడిచేతిని ఆమె నుదుటి మీద, ఆపై ఆమె వెచ్చని మెడ మీద, చివరగా ఆమె మెత్తని అరచేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని తాకి చూశాను... ఆమె శరీరం ఎంత వేడిగా ఉందో కనుక్కోవడానికి. కానీ నాకు జ్వరం ఉన్నట్లు అనిపించలేదు.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) కానీ ఆంటీ... నువ్వు చూస్తే పూర్తిగా బాగున్నట్లు కనిపిస్తున్నావు కదా?
అమ్మ నా ఆరాటాన్ని, ఆందోళనను చూసి తట్టుకోలేక కిల్ కిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వు చూశాక నాకు అర్థమైంది... అమ్మకు ఏమీ కాలేదు అని!

అమ్మ: (నవ్వుతూ నా వైపు చూస్తూ) విజయ్... నేను ఊరికే నీతో సరదాగా అబద్ధం చెప్పాను! నాకేమీ కాలేదు, నేను చాలా బాగున్నాను. కాకపోతే రోజూ కోచింగ్ క్లాస్ రూల్స్ ప్రకారం ఆలస్యం అవుతుంది కదా... అందుకే ఈరోజు పిల్లలతో చిన్న అబద్ధం చెప్పి త్వరగా వచ్చేసాను. మనం తొందరగా బయటకు వెళితే, షాపింగ్ ముగించుకుని ఇంటికి కూడా త్వరగా రావచ్చు కదా అని నా తాపత్రయం.

నేను: (బుంగమూతి పెట్టి, అలకగా) నువ్వు కూడానా ఆంటీ... నన్ను ఎంతలా భయపెట్టావో తెలుసా!

అమ్మ: (కళ్లెగరేస్తూ రొమాంటిక్‌గా) నేను నిన్ను అంతలా ఎందుకు భయపెట్టానో నీకు నిజంగా తెలియదా విజయ్?
ఆమె నా నోటి వెంబడి ఏదో ఒప్పుకోమంటుందని నాకు అర్థమైంది. నేను ఆ రొమాంటిక్ మత్తు నుండి తప్పుకోవడానికి విషయాన్ని పక్కకు మళ్లిస్తూ అన్నాను.

నేను: ఓహో... అంటే మీరు ఇప్పుడే అబద్ధాలు చెప్పడం నేర్చుకున్నారన్నమాట! ఒకవేళ మీకు నిజంగానే జబ్బు చేస్తే... ఆ పిల్లల ట్యూషన్స్ ఎవరు చూసుకుంటారు ఆంటీ? నేనే వచ్చి క్లాసులు చెప్పాల్సి వస్తుందేమో అనుకున్నాను!

అమ్మ: (ముఖం చిట్లించి, నకిలీ కోపంతో) ఓహో... సరే చాల్లే నీ తెలివితేటలు! ఇటు చూడు... నువ్వు వెళ్లి స్కూటర్ బయటకు తీయి, మనం ఇప్పుడే బయలుదేరుతున్నాం.

నేను: సరే ఆంటీ... తాళాలు ఇవ్వు, నేను స్కూటర్ తీసుకొస్తాను.
బండి కాస్త దూరంగా పార్క్ చేసి ఉంది, అందుకే నేను అటువైపు వెళ్లాను. నేను బండి తాళం తీసుకుని వచ్చేసరికి, అమ్మ ముందు ఒక చిన్న అమ్మాయి నిలబడి మాట్లాడుతోంది. ఆ అమ్మాయి అమ్మ దగ్గర చదువుకునే స్టూడెంట్ అని నాకు అర్థమైంది.

అమ్మాయి: మేడమ్... ఈరోజు మీరు రెస్ట్ తీసుకోండి. కానీ మేడమ్... వచ్చే వారం మీ పుట్టినరోజు వస్తోంది కదా, మాకు పెద్ద పార్టీ కావాలి. మీరే అన్నీ ఏర్పాటు చేయాలి సరేనా?

అమ్మ: (నవ్వుతూ ఆమె తల నిమురుతూ) ఓ తప్పకుండా నువ్వు ఏం కావాలి అంటే అది ఇస్తాను, ఎందుకు ఇవ్వను... ఖచ్చితంగా ఇస్తాను.

అమ్మాయి: (ప్రేమగా అమ్మను హత్తుకుని) అడ్వాన్స్ హ్యాపీ బర్త్‌డే మిస్ !

అమ్మ: థాంక్స్ రా... సరే, ఇప్పుడు నువ్వు ఇంటికి వెళ్ళు, నేను కూడా బయటకు వెళ్తున్నాను.

అమ్మాయి: సరే మిస్ ... బాయ్!

ఆ అమ్మాయి వెళ్ళిపోయాక నేను బండి తీసుకుని అమ్మ దగ్గరికి వచ్చాను. కానీ నా మనసంతా ఆ అమ్మాయి అన్న మాటల చుట్టూనే తిరుగుతోంది... ‘వచ్చే వారమే అమ్మ పుట్టినరోజు!’ ఈ విషయం వినగానే నాలో ఒక కొత్త ఉత్సాహం మొదలైంది. ఎలాగైనా వచ్చే వారం నా కన్నతల్లి పుట్టినరోజుకి ఒక అద్భుతమైన, మరువలేని బహుమతి  కొని ఇవ్వాలని మనసులోనే నిశ్చయించుకున్నాను. అమ్మ నా వెనుక సీట్లో కూర్చుంది. ఇద్దరం కలిసి గుడి వైపు బయలుదేరాము. 

[Sunnysunnysunny]

బండి నడుపుతూ నేను మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి అమ్మతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.

నేను: మేడమ్ ... వచ్చే వారమే మీ పుట్టినరోజు వస్తోందని నాకు కనీసం చెప్పనే లేదు?

అమ్మ: (నా భుజంపై చేయి వేసి రొమాంటిక్‌గా) అంటే సార్... మీరు కూడా నన్ను ఎప్పుడూ అడగలేదు కదా!
అమ్మ ఇంకా నాతో చిలిపిగా తమాషా చేసే మూడ్‌లోనే ఉంది.


నేను: (నవ్వుతూ) ఓహో... అవునా ఆంటీ! అంటే ఇప్పుడు ఇందులో కూడా నాదే తప్పన్నమాట... సరే సరే, నాకు అర్థమైందిలే.

అమ్మ నా మాటలకు ఎంతో మురిపెంగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఓ ఐదు నిమిషాలు బండి సాఫీగా వెళ్లాక అమ్మ నా భుజాలను కాస్త గట్టిగా పట్టుకుని అంది.

అమ్మ: విజయ్... ఏంటి విశేషం? నిన్న రాత్రి మన ప్రభుత్వం ఏమైనా కొత్త రోడ్డు వేసిందా ఏంటి?

నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఎందుకు ఆంటీ అలా అంటున్నావు?

అమ్మ: (నా వీపుకు కాస్త దగ్గరగా జరుగుతూ) ఎందుకంటే... ఈరోజు నాకు రోడ్డుపై ఒక్క గుంత కూడా కనిపించడం లేదు. మొన్న చూస్తే చాలా గుంతలు ఉండేవి, బండి భలే కుదుపులకు గురైంది కదా...

నేను ఆమె మనసులోని భావాన్ని గ్రహించి గట్టిగా నవ్వాను. అంతేకాదు... కావాలనే రోడ్డు మీద ఒక చిన్న గుంతను చూసి, దాని మీద నుండి బండిని కాస్త స్పీడ్ గా పోనిచ్చాను. ఆ అకస్మాత్తు కుదుపుకు అమ్మ ఒక్కసారిగా "ఆహ్హ్..." అంటూ నా నడుమును, భుజాలను వెనుక నుండి ఎంతో గట్టిగా హత్తుకుంది. ఇద్దరి శరీరాలు మళ్లీ బలంగా తాకాయి.


నేను: (నవ్వుతూ) నాకైతే రోడ్డు చాలా చెత్తగా ఉన్నట్లే అనిపిస్తోంది ఆంటీ... ఇప్పటికీ గుంతలు ఉన్నాయి కదా... హహహ!

అమ్మకు నా అల్లరి అర్థమైపోయింది. ఆమె నకిలీ కోపం ప్రదర్శిస్తూ, తన చేత్తో నా భుజం మీద మెల్లగా కొట్టి, నా రెండు భుజాలపై తన చేతులను ఎంతో హక్కుగా ఉంచింది.

అమ్మ: (నా చెవి దగ్గరగా మొహం పెట్టి రొమాంటిక్‌గా) విజయ్... ఇప్పుడు చాల్లే నీ అల్లరి, ముందు రోడ్డు చూసి తిన్నగా బండి నడుపు!

కొద్దిసేపటికే మేము గుడి దగ్గరికి చేరుకున్నాము. ఈరోజు సోమవారం సాయంత్రం అయినా అక్కడ పెద్దగా జనం లేరు, ప్రశాంతంగా ఉంది. మేమిద్దరం లోపలికి వెళ్లి స్వామివారి దర్శనం చేసుకున్నాము. ఆ తర్వాత కాసేపు ఆ పవిత్రమైన ప్రాంగణంలో అటూ ఇటూ నడుస్తూ తిరిగాము. అంతలో అమ్మ నన్ను ఒకచోట ఆపింది.

అమ్మ: విజయ్... నువ్వు ఇక్కడే ఉండు, నేను ఇప్పుడే వస్తాను.

నేను: ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు ఆంటీ ఒంటరిగా?

అమ్మ: (నవ్వుతూ) నువ్వు కంగారు పడకు విజయ్, ఐదు నిమిషాల్లో తిరిగి వచ్చేస్తాను.

అమ్మ లోపలికి వెళ్ళిపోయింది, నేను అక్కడ ఒంటరిగా నిలబడి ఉన్నాను. చుట్టుపక్కల దేవుడి పూజా సామాగ్రి దుకాణాలు చాలా ఉన్నాయి. అంతలో నా దృష్టి పక్కనే ఉన్న ఒక పూల దుకాణంపై పడింది. అక్కడ ఎంతో సువాసన వెదజల్లుతున్న మల్లెపూల దండలు, తలలు అలంకరించుకునే పూలమాలలు ఉన్నాయి. ఆ పూలను చూడగానే నాకు అమ్మ పెళ్లి ఫోటో గుర్తొచ్చింది. వచ్చే వారం అమ్మ పుట్టినరోజు కదా... ఈరోజే ఎందుకు ఆమెకు ఒక చిన్న సర్‌ప్రైజ్ ఇవ్వకూడదు అనిపించింది. నేను వెంటనే ఆ షాప్ దగ్గరకు వెళ్లాను.

నేను: అన్నయ్యా... ఆ పెద్ద క్యారెట్ లాంటి పొడవాటి, సువాసన గల మల్లెపూల దండ నాకు ఇవ్వు. దాని ధర ఎంత?

దుకాణదారుడు: ఇది 100 రూపాయలు బాబూ.
నేను: సరే, ప్యాక్ చేసి నాకు ఇవ్వు.
దుకాణదారుడు ఆ మల్లెపూల దండను ఒక పేపర్‌లో చుట్టి నాకు ఇచ్చాడు. ఆ పూల సువాసన నా చేతులకు అంటుకుంది. ‘ఈ  పూలు అమ్మ ముస్తాబుకు ఎంత అందాన్ని ఇస్తుందో... ఆమె తలలో ఇది పెడితే ఇంకా ఆమె దేవతలా కనిపిస్తుందో!’ అని నా మనసు మురిసిపోయింది.

కానీ అంతలోనే నా అంతరాత్మ మళ్లీ నాతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ‘విజయ్... నువ్వు పూలు ఎప్పుడైనా కొని ఇవ్వచ్చు. కానీ ఒక్కసారి పక్కనే ఉన్న ఆ నగల దుకాణాన్ని చూడు... అందులో మెరుస్తున్న ఆ మంగళసూత్రాన్ని చూడు. పూలు వాడిపోతాయి... కానీ ఒక్కసారి ఆమె మెడలో మంగళసూత్రం పడితే... ఆ బంధం శాశ్వతంగా ఉండిపోతుంది విజయ్’ అంది.

నేను పక్కకు తిరిగి చూశాను... అక్కడ ఒక చిన్న వెండి, బంగారు నగల దుకాణం ఉంది. అందులో సాంప్రదాయబద్ధమైన మంగళసూత్రాలు వేలాడుతున్నాయి. నా మనసు నన్ను ఆ షాప్ వైపు లాగడం మొదలుపెట్టింది. నేను నా చేతిలోని పూల పొట్లాన్ని జేబులో పెట్టుకుని, నెమ్మదిగా ఆ నగల దుకాణం ముందుకు వెళ్లి ఆగిపోయాను.

నా మనసు నా చెవుల్లో కామంతో, ప్రేమతో పిచ్చెక్కించేలా గుసగుసలాడింది... ‘ఇదిగో విజయ్... ఈ మంగళసూత్రం భావన కి చాలా చాలా అద్భుతంగా ఉంటుంది. త్వరగా దీన్ని కొనుక్కో. పక్కనే గుడి ఉంది, పంతులు కూడా ఉన్నారు... కాబోయే భార్యాభర్తలు ఇద్దరూ కూడా ఇక్కడే ఉన్నారు. ఇప్పుడు ఎక్కువగా ఆలోచించకు విజయ్... ఆ మంగళసూత్రం తీసుకుని అమ్మ మెడలో ఇప్పుడే వేసేయ్!’ అంది.

ఆ మాటలకు నా శ్వాస వేగంగా సాగింది. నా గుండె దడదడలాడింది. నా మనసు నా అదుపులో లేదు. ‘ఏం ఆలోచిస్తున్నావ్ విజయ్, త్వరగా లోపలికి వెళ్లు... ఇక్కడే పెళ్లి చేసేసుకో... ఆమెతో నీ బంధాన్ని శాశ్వతం చేసుకో!’ అని నా వయసు ఉద్వేగం నన్ను పురిగొల్పింది. భయంతో నా చేతులు వణకడం మొదలయ్యాయి.

సరిగ్గా అప్పుడే వెనుక నుండి అమ్మ గొంతు వినిపించింది... "విజయ్... విజయ్... ఏం చేస్తున్నావ్ ఇక్కడ?" అని.

ఆ పిలుపుతో నా ఏకాగ్రత ఒక్కసారిగా భంగమైంది. నేను ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాను. ఎదురుగా అమ్మ నిలబడి ఉంది.

అమ్మ: (ఆందోళనగా నా ముఖంలోకి చూస్తూ) విజయ్... అక్కడ నిలబడి ఆ షాప్ వైపు అలా ఏం చూస్తున్నావ్? ఏం జరిగింది అసలు?

నా మనసు చటుక్కున ఐడియా ఇచ్చింది, ‘ఆమె పుట్టినరోజుకి గిఫ్ట్ కొనడానికి వచ్చానని అబద్ధం చెప్పేయ్ విజయ్’ అని.

నేను: (కంగారు పడుతూ, నత్తిగా) అది... ఆంటీ... నేను నీ పుట్టినరోజు వస్తోంది కదా... నీకోసం ఏదైనా సర్‌ప్రైజ్ గిఫ్ట్ కొందామని ఇటు వచ్చాను.

అమ్మ నేను నిలబడిన ఆ నగల దుకాణం వైపు, అక్కడ వేలాడుతున్న మంగళసూత్రాల వైపు చూసింది. ఒక్కసారిగా ఆమె ముఖంలోని నవ్వు మాయమై, ఎంతో ఆశ్చర్యంతో, చాలా గంభీరంగా మారింది.

అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి తీక్షణంగా చూస్తూ) కానీ విజయ్... ఇది మంగళసూత్రాలు అమ్మే దుకాణం కదా!

నేను: (భయంతో చెమటలు పడుతుండగా, వణుకుతూ) అవును ఆంటీ... నా... నాకు ఏమీ తెలియదు, ఊరికే అలా మోడల్స్ చూడటానికి వచ్చాను అంతే.

అమ్మ కాసేపు నన్ను అలాగే రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయింది. నా మనసులోని ఆరాటాన్ని, నా కళ్లల్లోని కామాన్ని ఆమె కనిపెట్టేసిందా అన్నంత భయం వేసింది నాకు.

అమ్మ: (మెల్లగా నా దగ్గరకు వచ్చి, ఎంతో ఆర్ద్రంగా) అయ్యో విజయ్... ఇదేంటి, నీ ముఖమంతా ఎందుకింతలా చెమటలు పడుతున్నాయి?

భయం వల్ల, ఆందోళన వల్ల నా నుదుటి నుండి చెమటలు కారుతున్నాయని నేను అస్సలు గమనించలేదు. నేను నా చేత్తో ముఖాన్ని తుడుచుకోబోయాను.

నేను: ఓహ్... అవునా ఆంటీ, నేను గమనించలేదు. ఎందుకో తెలీదు హఠాత్తుగా చాలా వేడిగా అనిపించింది.

అమ్మ ఏమీ మాట్లాడకుండా... ఎంతో ప్రేమగా తన చీర కొంగును ముందుకు జరిపి, నా ముఖానికి చాలా దగ్గరగా వచ్చి, నా నుదుటిపై ఉన్న చెమటను ఎంతో సున్నితంగా తుడవడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె శ్వాస నా ముఖాన్ని తాకింది.

అమ్మ: (నా నుదుటిపై చెమట తుడుస్తూ, చాలా గంభీరంగా, మురిపెంగా) విజయ్... నీకు మనస్ఫూర్తిగా ఏది ఇష్టమైతే నువ్వు అదే తీసుకో... కానీ ఏ నిర్ణయమైనా సరే, బాగా ఆలోచించి, నీ మనసుకు పూర్తిగా అర్థమయ్యాకే తీసుకో... నీకోసం ఎదురుచూడటానికి నేను ఎల్లప్పుడూ సిద్ధంగానే ఉంటాను.

ఆ మాట వినగానే నా మనసు గాల్లో తేలింది, ‘విజయ్... నీకు అర్థమైందా లేదా! అమ్మ నీకు నేరుగా గ్రీన్ సిగ్నల్ ఇచ్చేసింది! నువ్వు మంగళసూత్రాల దుకాణం ముందు నిలబడ్డావని తెలిసినా ఆమె నిన్ను తప్పుగా అనుకోలేదు. పైగా నీకోసం తను ఎల్లప్పుడూ ఎదురుచూస్తానని చెబుతోంది... ఆమెకు తెలుసు నువ్వు ఇంకా చిన్నవాడివి అని, అందుకే నీకు సమయం ఇస్తోంది విజయ్... ఇప్పటికైనా అర్థం చేసుకో!’ అంది నా మనసు.

నేను నన్ను నేను కాపాడుకోవడానికి, ఆ వాతావరణాన్ని మార్చడానికి ఒక నకిలీ నవ్వు నవ్వాను.

నేను: లేదు ఆంటీ... ఆ మంగళసూత్రం గిఫ్ట్ తర్వాత చూద్దాం కానీ, నీకోసం ఈరోజే వేరే ఒక చిన్న గిఫ్ట్ తేవడానికి వెళ్లాను. అయినా మంగళసూత్రం దుకాణానికి వెళ్లి నేనేం చేస్తాను చెప్పండి... హహహ.

కానీ అమ్మ నా అబద్ధాన్ని నమ్మలేదు.

అమ్మ: (కనుబొమ్మలు ఎగరేస్తూ) సరే విజయ్... మరి నాకోసం ఏం కొనడానికి వెళ్లావు? చూపించు.

నేను మెల్లగా నా జేబులోంచి కాగితంలో చుట్టి ఉన్న ఆ మల్లెపూల దండను బయటకు తీశాను. ఆ పేపర్ ఓపెన్ చేయగానే మల్లెపూల సువాసన గుబాళించింది.

అమ్మ: (ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ) ఓహ్... విజయ్! నాకోసం ఈ మల్లెపూల దండ కొన్నావా!

నా చేతిలో పూలు చూడగానే అమ్మ ముఖంలో ఇందాకటి గాంభీర్యం మాయమై, ఒక అందమైన మురిపెం, వింతైన సంతోషం కనిపించాయి.

నేను: (ఆ పూలను ఆమె చేతికి అందిస్తూ) అవును ఆంటీ... ఇది నీకు నచ్చలేదా?

అమ్మ: (ఆ పూలను మురిపెంగా చూస్తూ, నవ్వుతూ) లేదు విజయ్... నాకు ఇది చాలా చాలా నచ్చింది.

నేను: (రొమాంటిక్‌గా ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) అయితే తీసుకో ఆంటీ... నీ తలలో నీవే పెట్టుకో.

అమ్మ: (చీర కొంగు సర్దుకుంటూ, గారంగా) నేనెందుకు పెట్టుకోవాలి విజయ్? నువ్వు అంత ప్రేమగా నాకోసం తెచ్చావు కదా... మరి నీ చేతులతో నువ్వే నా తలలో పెట్టొచ్చు కదా...

ఆ మాట వినగానే నా శ్వాస మళ్లీ వేగంగా మారింది. చేతులు వణకడం మొదలయ్యాయి. అమ్మ నా వైపు వెనుక వీపు చూపిస్తూ, తన ఒత్తైన జుట్టును ముందుకు జరిపి నిలబడింది. వణుకుతున్న నా చేతులతో... ఆ మల్లెపూల దండను ఎంతో సున్నితంగా ఆమె తలలో, ఆ పెద్ద బొట్టుకు సరిపోయేలా అమర్చాను. ఆ సమయంలో నా వేళ్లు ఆమె తల చర్మానికి తాకి నా ఒళ్లు పులకరించింది.

అమ్మ పూలు పెట్టుకున్నాక, ఒక అందమైన హీరోయిన్ లాగా కొంచెం ముందుకు జరిగి, ముఖాన్ని పక్కకు తిప్పి నా వైపు రొమాంటిక్‌గా చూస్తూ అడిగింది.

అమ్మ: విజయ్... ఇప్పుడు చెప్పు, నేను నీకు ఎలా కనిపిస్తున్నాను?

నేను: (ఆమె అందానికి మైమరచిపోతూ, శూన్యంగా) హ్మ్... బాగున్నావు ఆంటీ...
అమ్మకు నా సమాధానం నచ్చలేదు. ఆమె నకిలీ కోపంతో మూతి తిప్పుకుంది.

అమ్మ: ఛ... ఎప్పుడూ 'బాగుంది' అని ఊరికే ముక్తసరిగా అంటావు విజయ్!

నేను: (కంగారు పడుతూ) కాదు... కాదు ఆంటీ! నా ఉద్దేశం అది కాదు... నువ్వు ఇందులో చాలా చాలా బాగున్నావు... అచ్చం దేవకన్యలా... అసలు వర్ణించడానికి నా దగ్గర మాటలు లేనంత అందంగా ఉన్నావు ఆంటీ.

నా మాటలకు అమ్మ మనస్ఫూర్తిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టేసింది. ఆమె మెల్లగా నా దగ్గరకు వచ్చి, ఎంతో ఆత్మీయంగా నా కుడిచేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది. నా చెయ్యి భయంతో, ఆవేశంతో ఎంత వేడిగా వణుకుతుందో ఆమెకు స్పష్టంగా తెలిసిపోయింది.

అమ్మ: (నా చేతిని గట్టిగా నొక్కుతూ, నా కళ్లల్లోకి ప్రేమగా చూస్తూ) విజయ్... ప్రశాంతంగా ఉండు... ఏం కాదు, కూల్ అవ్వు.

నేను రెప్ప వేయడం మర్చిపోయి ఆమె వైపే చూడటం మొదలుపెట్టాను. అమ్మ కొంతసేపు నా చేతిని అలాగే తన వెచ్చని చేతుల్లో పట్టుకుని ఉంచింది. ఆమె స్పర్శ తగలగానే నా వణుకు మెల్లగా తగ్గిపోయింది, నా శ్వాస సాధారణ స్థితికి వచ్చింది. గుండె దడ కూడా తగ్గి ప్రశాంతంగా మారింది.

అమ్మ: (నా చేయి వదులుతూ నవ్వుతూ) విజయ్... నీకోసం నేను ఇందాక గుడి లోపల ఒక వస్తువు తీసుకురావడానికి వెళ్లాను. ఇక్కడ కూర్చో, చూపిస్తాను.

అమ్మ తన మరో చేతిలో... దేవుడి సన్నిధిలో పూజించిన ఒక పవిత్రమైన ఎర్రటి రక్షా దారాన్ని తెచ్చింది. మెల్లగా నా కుడిచేతిని అందుకుని, నా మణికట్టు చుట్టూ ఆ దారాన్ని ఎంతో ప్రేమగా కట్టింది.

అమ్మ: (నా చేతికి దారం కడుతూ ఎంతో ఆర్ద్రంగా) ఈ పవిత్రమైన దారం నిన్ను ఎల్లప్పుడూ అన్ని కష్టాల నుండి కాపాడుతుంది విజయ్... దీన్ని ఎప్పుడూ చేతి నుండి తీయకు, ఎల్లప్పుడూ ధరించు...

నా గుండె నిండిపోయింది. ‘అమ్మ చేతితో నా మణికట్టుకు రక్షణ కట్టింది... నేను వేరే ఏదో కామపు ఆలోచనల్లో ఉంటే, నా తల్లి మాత్రం నా క్షేమం కోరి దేవుడి దారాన్ని తెచ్చింది!’ అని నాపై నాకే ఒక వింతైన గౌరవం, ప్రేమ కలిగాయి.

అమ్మ: (నా వైపు చూసి నవ్వుతూ) సరే విజయ్... ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం చెప్పు? సమయం చూస్తే ఇంకా రాత్రి ఏడే అయింది... మనకు చాలా సమయం ఉంది కదా.

నేను: నాకు ఈ నగరం గురించి పెద్దగా తెలియదు కదా ఆంటీ... నీకే అన్నీ తెలుసు, కాబట్టి నువ్వే చెప్పాలి ఎక్కడికి వెళ్దామో.

అమ్మ: (ఆలోచిస్తూ) హ్మ్... అవునులే విజయ్. సరే, ఒక పని చేద్దాం... ఇక్కడ నాకు ఇష్టమైన ఒక పెద్ద మార్కెట్ ఉంది, నిన్ను అక్కడికి తీసుకెళ్తాను. అది చూస్తే నువ్వు ఆశ్చర్యపోతావు... అక్కడ నీకు అన్నీ దొరుకుతాయి... నువ్వు కలలో కూడా ఊహించని వస్తువులన్నీ అక్కడ ఉంటాయి.

నేను: (ఉత్సాహంగా) సరే ఆంటీ... అలాగే పద, వెళ్దాం.

అమ్మ కొంచెం ముందుకు కదిలింది. నేను నా చేతికి ఉన్న ఆ ఎర్రటి దారాన్ని చూసుకుంటూ మనసులోనే నవ్వుకున్నాను. నా మనసు మళ్లీ గుసగుసలాడింది, ‘చూడు విజయ్... ఈ దారం నిన్ను ఎల్లప్పుడూ జాగ్రత్తగా చూసుకుంటుంది... 

ఎందుకంటే అమ్మ చేతికి కూడా అచ్చం అలాంటి దారమే ఉంది! ఇద్దరి బంధం ఈ రోజుతో మరింత ముడిపడింది’ అంది. నేను ఇక నా మనసుతో పోరాడటం ఆపేశాను, ఎందుకంటే ఎప్పుడూ గెలిచేది నా మనసే కదా.

మేము మళ్లీ స్కూటర్ దగ్గరికి చేరుకున్నాము.

నేను: ఆంటీ... ఇప్పుడు బండి నువ్వే నడుపుతావా, నేను నీ వెనుక కూర్చోవాలా?

అమ్మ: (కళ్లెగరేస్తూ నవ్వి) నీ ఇష్టం విజయ్... నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు. ఎలాగూ నేను బండి బాగానే నడుపుతాను కదా... నిన్ను గుంతల గుండా తీసుకెళ్లి ఇబ్బంది పెట్టే అలవాటు నాకు అస్సలు లేదులే... హహహ.

నేను: (సిగ్గుపడుతూ) అవును ఆంటీ... నాకు తెలుసులే, పద మేడమ్ .
అమ్మ: సరే సార్... బయలుదేరదాం.

అమ్మ బండి నడుపుతోంది, నేను ఆమె వెనుక సీట్లో కూర్చున్నాను. బండి వేగం పుంజుకోగానే అమ్మ జుట్టు గాలిలో ఎగురుతూ తిన్నగా నా ముఖం మీద పడటం మొదలైంది. ఆ జుట్టు తాలూకు సున్నితత్వం, దానికి తోడు ఆమె తలలో నేను పెట్టిన ఆ మల్లెపూల దండ సువాసన కలిసి నా ముక్కును గుబాళించాయి. ఆ మధురమైన సువాసనకే నేను పూర్తిగా మైమరచిపోయాను.

అమ్మ: (బండి నడుపుతూ గట్టిగా) విజయ్... ఈ దారి బాగా గుర్తుంచుకో. నీకు ఎప్పుడు ఏది కొనాలనిపించినా ఇక్కడికే రావచ్చు. మనం ఈ రోడ్డులో మరో రెండు కిలోమీటర్లు తిన్నగా వెళ్తే... ఆ పెద్ద మార్కెట్ వచ్చేస్తుంది.

సరిగ్గా అప్పుడే రోడ్డుపై ఏదో వాహనం అడ్డు రావడంతో అమ్మ హఠాత్తుగా బ్రేక్ వేసింది. ఆ కుదుపుకు నేను అనుకోకుండా నా రెండు చేతులను అమ్మ భుజాలపై వేసి గట్టిగా ఆసరా తీసుకున్నాను.

అమ్మ: (నవ్వుతూ) ఏం కాలేదు విజయ్...  అమ్మ ఎంతో చొరవగా... తన ఒక చేత్తో నా భుజంపై ఉన్న నా చేతిని మెల్లగా కొట్టింది. ఆ స్పర్శకు నా మనసు కరిగింది.

నేను: (కంగారుగా) ఆంటీ... హ్యాండిల్ మీద నుండి చేయి తీయకు! బండి మీద శ్రద్ధ పెట్టు, పడిపోతాం జాగ్రత్త!

అమ్మ: (గట్టిగా నవ్వుతూ) హా... హా... నాకు తెలుసులే విజయ్, నువ్వేం భయపడకు.

కొద్దిసేపటికి మేము ఆ పెద్ద మార్కెట్‌కు చేరుకున్నాము. కానీ అక్కడ ఉన్న విపరీతమైన జనసమూహాన్ని, రద్దీని చూసి నాకు చాలా కంగారుగా, భయంగా అనిపించింది.

నేను:  ఆంటీ... ఇదేంటి, మార్కెట్ ఇంత రద్దీగా ఉంది! ఇంత జనాల్లో వెళ్లడం కంటే... మనం బయట ఏదైనా చిన్న దుకాణంలో వస్తువులు కొనుక్కుంటే బాగుండేది కదా?

అమ్మ: (నవ్వుతూ బండి పార్క్ చేసి) విజయ్... ఇక్కడ హోల్‌సేల్ మార్కెట్ కదా, వస్తువులన్నీ చాలా చౌకగా, తక్కువ ధరకు దొరుకుతాయి. అందుకే జనాలు ఇంతగా వస్తారు... అర్థమైందా?

నేను: సరేలే ఆంటీ... ఎలాగూ వచ్చాం కదా, పద వెళ్దాం.

ఇద్దరం కలిసి మార్కెట్ లోపలికి నడవడం మొదలుపెట్టాము. అక్కడ ఒకచోట చిన్న పిల్లల బట్టలు, బొమ్మలు... ఇంకొకచోట ఆడవాళ్ల, మగవాళ్ల ఫ్యాషన్ దుస్తులు ఎంతో అందంగా సర్ది ఉన్నాయి. అమ్మకు ఏవో కొన్ని ఇంటి సామాన్లు కొనాల్సి ఉండటంతో మేమిద్దరం ఆ సందుల్లో తిరుగుతున్నాము. ఆ జనసమూహంలో ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ వెళ్తున్నారు. ఎక్కడ అమ్మ నన్ను వదిలి విడిపోతుందో అన్న కంగారుతో నేను అమ్మ వైపు చూశాను.

నేను: ఆంటీ... నువ్వు ఇటు నా పక్కకి రా... నీ చేయి ఇటు ఇవ్వు.

అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆప్యాయంగా చూసి, ఏమాత్రం సంకోచించకుండా... నేరుగా నా చేతిలోకి తన మెత్తని చేయిని చాచింది. నేను ఆమె వేళ్లను నా వేళ్లతో ఎంతో గట్టిగా ముడేసి పట్టుకున్నాను.

నేను: (ఆమె చేయి పట్టుకుని నవ్వుతూ) సరే ఆంటీ... ఇక మనం ఈ జనాల్లో అస్సలు విడిపోము, కలిసి ఉండగలం.

ఇద్దరం చేయి చేయి పట్టుకుని మార్కెట్ లో ముందుకు సాగాము. అంతలో నా మనసు మళ్లీ నాతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది. ‘విజయ్... వచ్చే వారమే అమ్మ పుట్టినరోజు కదా! ఆమె కోసం ఏదైనా ఒక అద్భుతమైన బహుమతి ఇప్పుడే కొనాలి. నీ దగ్గర ఎక్కువ డబ్బులు లేకపోయినా పర్వాలేదు, ఎలాగోలా అడ్జస్ట్ చేయొచ్చు... కానీ గిఫ్ట్ మాత్రం ఖచ్చితంగా కొనాలి విజయ్’ అంది.

నా మనసు నా పాత ఆలోచనను గుర్తుచేసింది... ‘విజయ్... నువ్వు ఆ పాత పెట్టెలో భావన పెళ్లి ఫోటో చూసినప్పుడు ఒకటి గమనించావు కదా... అందులో ఆమె ముత్తైదువులా అంతా అలంకరించుకున్నా, కాలి గజ్జెలు మాత్రం చీర కింద దాక్కుని కనిపించలేదు కదా!’ అంది. నేను మనసులో, ‘అవును... నాకు గుర్తుంది’ అన్నాను.

నా మనసు, ‘అయితే ఇంకెందుకు ఆలస్యం విజయ్... ఈరోజే నీ తల్లి కోసం ఎంతో అందమైన వెండి కాలి గజ్జెలు కొను. మరీ ఖరీదైనవి కాకపోయినా... ఆమె పాదాలకు సరిపోయే అందమైన గజ్జెలు వెతుకు’ అంది. ఎప్పటిలాగే నేను నా మనసు మాట వినక తప్పలేదు.

నేను అమ్మ చేయి పట్టుకునే నడుస్తూ, చుట్టూ ఉన్న నగల దుకాణాల వైపు దొంగచాటుగా వెతకడం మొదలుపెట్టాను. ఒక సందు దాటి మరో సందులోకి తిరగగానే... కొంచెం దూరంలో ఒక చిన్న సాంప్రదాయ కాలి గజ్జెల యాంక్లెట్స్ దుకాణం కనిపించింది! కానీ అమ్మ పక్కనే ఉండటంతో నేరుగా వెళ్లడం కుదరదు. అందుకే ఒక చిన్న సాకు వెతికాను.

నేను: ఆంటీ... నేను కాస్త వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లాలి... నువ్వు ఒక పని చెయ్యి, ఆ వెనుక సందులో ఉన్న దుకాణం ముందు నిలబడి ఉండు, నేను ఇప్పుడే వస్తాను.

అమ్మ: (నవ్వుతూ) సరే విజయ్... త్వరగా రా. విను... నువ్వు వచ్చేసరికి టైమ్ అవుతుంది కదా, ఈరోజు మనం ఇంటికి వెళ్లి వండటం కంటే... బయటే ఎక్కడైనా మంచి హోటల్లో డిన్నర్ చేద్దాం, సరేనా?

నేను: (నవ్వుతూ) సరే ఆంటీ... నువ్వు అక్కడే ఉండు, నేను వస్తాను.
నేను అక్కడి నుండి త్వరగా బయలుదేరి... తిన్నగా ఆ కాలి గజ్జెల దుకాణం ముందుకు వెళ్లాను. వెనక్కి తిరిగి చూశాను... అమ్మ అక్కడ లేదు, తను చెప్పినట్లే వెనుక సందులో షాప్ దగ్గరకు వెళ్ళిపోయింది. నేను వెంటనే దుకాణదారుడిని అడిగాను.

నేను: అన్నయ్యా... ఆడవాళ్లు కట్టుకునే మంచి వెండి కాలి గజ్జెలు చూపించు.

అతను నా ముందు కొన్ని మోడల్స్ పెట్టాడు. నా మనసు మళ్లీ గుసగుసలాడింది, ‘విజయ్... కొంచెం మందంగా, ఎక్కువ ఘంటలు ఉన్న కాలి గజ్జెలు కొను... అమ్మ ఆ గజ్జెలు కట్టుకుని ఇంట్లో నడుస్తుంటే... ఆ గలగలమనే శబ్దం ఇల్లంతా ప్రతిధ్వనించాలి... ఆ సవ్వడి వినడమే నీకు పండగ విజయ్!’ అంది. నేను ఆ మాట విని, ఒక అందమైన, మువ్వలు ఉన్న వెండి కాలి గజ్జెల జతను సెలెక్ట్ చేసుకున్నాను.

నేను: అన్నయ్యా... దీని ధర ఎంత?

దుకాణదారుడు: దీని ధర 5500 రూపాయలు బాబూ.

నా జేబులో చూస్తే అంత డబ్బు ఉంది... కానీ అమ్మ బయట హోటల్లో తిందాం అంది కదా, నా దగ్గర ఉన్న డబ్బులన్నీ ఈ గజ్జెలకే ఖర్చయిపోతే భోజనానికి ఇబ్బంది అవుతుందని మనసులో చిన్న కంగారు మొదలైంది. ‘పర్వాలేదు... రేపు ఊళ్లో ఉన్న నా ఫ్రెండ్ కి ఫోన్ చేసి, అమ్మమ్మ దగ్గర నుండి కాస్త మనీ పంపించమని అడుగుతాను... కానీ ఈరోజు మాత్రం అమ్మ గిఫ్ట్ వదులుకోను’ అని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను.

నేను: సరే అన్నయ్యా... దీన్ని ప్యాక్ చేసి ఇవ్వు.

దుకాణదారుడు ఆ కాలి గజ్జెల జతను ఒక చిన్న అందమైన పెట్టెలో పెట్టి నాకు ఇచ్చాడు. నేను ఎవరికీ కనిపించకుండా ఆ పెట్టెను నా ప్యాంటు వెనుక జేబులో చాలా జాగ్రత్తగా దాచుకున్నాను. మనసంతా ఒక తెలియని సంతోషంతో నిండిపోగా... గబగబా నడుస్తూ అమ్మ నిలబడిన చోటుకు వచ్చాను. అమ్మ చేతిలో ఒక చిన్న క్యారీ బ్యాగ్ ఉంది, అందులో ఆమె ఏవో వస్తువులు కొని దాచింది.

నేను: (దగ్గరకు వెళ్లి) ఆంటీ... ఏం కొన్నావు సంచిలో?

అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ, ఆ సంచిని వెనక్కి దాస్తూ) అది... నా పర్సనల్ (వ్యక్తిగత) వస్తువు విజయ్... నీకు అనవసరంలే.

నేను: (నవ్వుతూ) సరేలే ఆంటీ... నేను అడగను, లేకపోతే నువ్వు నన్ను మళ్లీ సిగ్గరివి అంటూ ఎగతాళి చేస్తావు కదా! అన్నట్టు ఆంటీ... బయట హోటల్ కి వెళ్లడం కంటే... మనం ఇంటికే వెళ్లి వండుకుంటే మంచిదేమో? చాలా ఆలస్యం అవుతోంది కదా.

నా దగ్గర డబ్బులు తక్కువగా ఉన్నాయనే ఉద్దేశంతో నేను అలా అన్నాను. కానీ అమ్మ నా ముఖంలోని ఆ సంకోచాన్ని, కంగారును వెంటనే కనిపెట్టేసింది.

అమ్మ: (నా దగ్గరకు వచ్చి, నా భుజంపై చేయి వేసి ఎంతో ఆప్యాయంగా) విజయ్... చూడు, నువ్వు ఇప్పుడే కదా కొత్తగా ఉద్యోగంలో చేరావు... నీ పరిస్థితి ఏంటో నేను అర్థం చేసుకోగలను. మరి ఇందులో నా దగ్గర దాచడానికి ఏముంది విజయ్? నీ దగ్గర డబ్బులు లేవని తిన్నగా చెప్పేయొచ్చు కదా! హోటల్ బిల్లు నువ్వే కట్టాలని నీకు ఎవరు చెప్పారు ? నీ కన్నతల్లి లాంటి నేను ఇక్కడే ఉన్నాను కదా... నువ్వేం చింతించకు. నీకు జీతం వచ్చాక ఆ డబ్బులు నాకు తిరిగి ఇచ్చేయ్... ఎలాగూ నాకు అంత అర్జెంట్ ఏమీ లేదులే...

ఆమె మాటల్లోని ఆ కన్నప్రేమ నా గుండెను పిండేసింది. కానీ ఒక పురుషుడిగా నా మనస్సాక్షి పరాయి ఆవిడ (అమ్మ అని తెలియదు కదా అమ్మకి ) డబ్బులతో తినడానికి అస్సలు ఒప్పుకోలేదు. నేను మొహమాటపడుతూ తలదించుకున్నాను.
నేను: లేదు ఆంటీ... అది అలా కాదు... ఊరికే చెప్తున్నాను...

అమ్మ: (నవ్వుతూ, నా చెవి పట్టుకుని గారంగా) విజయ్... ఇప్పుడు నోరు మూసుకుని నాతో రా! లేకపోతే నువ్వు నాకు డబ్బులు తిరిగి ఇవ్వడానికి వచ్చినప్పుడు... నేను 50% వడ్డీ  కలిపి మరీ వసూలు చేస్తాను, ముందే చెప్తున్నాను!

నేను: (నవ్వుతూ, చేతులు జోడించి) సరే... సరే ఆంటీ, పద వెళ్దాం... నీ వడ్డీ మాట వింటేనే నాకు చాలా భయమేస్తోంది బాబోయ్!

అమ్మ నా భయాన్ని చూసి ఎంతో మధురంగా, గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఇద్దరం చేయి చేయి పట్టుకుని మార్కెట్ నుండి బయటకు వచ్చి... రాత్రి డిన్నర్ కోసం ఒక మంచి హోటల్ వెతుకులాటలో ఎంతో సంతోషంగా బయలుదేరాము. నా ప్యాంటు జేబులో ఉన్న ఆ గజ్జెల పెట్టె... వచ్చే వారం అమ్మ పుట్టినరోజున ఆమె పాదాలకు అందాన్ని ఇవ్వబోతోందనే మధురమైన రొమాంటిక్ ఆలోచనతో నా మనసు ప్రేమతో పిచ్చెక్కిపోసాగింది..

[Sunnysunnysunny]

కన్నీటి కావ్యంలో కరిగిన మౌనం... ఒకే ఒక ఆసరా!

మార్కెట్ నుండి బయటకు వచ్చాక ఇద్దరం ఒక అందమైన ఫ్యామిలీ రెస్టారెంట్ వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాము. దాన్ని చూడగానే కాస్త లగ్జరీగా, ఖరీదైనదిగా అనిపించింది.

నేను: (అమ్మ చేయి పట్టుకుని ఆపుతూ) ఓహ్ ఆంటీ... కానీ ఇది చాలా ఖరీదైన హోటల్ లా అనిపిస్తోంది. నన్ను ఇక్కడికి ఎందుకు తీసుకువస్తున్నావు? వద్దు ఆంటీ, నేను వేరే ఏదైనా నార్మల్ హోటల్ కి  వెళ్లి తిందాం.

అమ్మ: (నా వైపు మురిపెంగా చూస్తూ, నవ్వుతూ) లేదు విజయ్... ఇప్పుడు మనం ఇక్కడికే వెళ్తున్నాం. అయినా నిన్ను బిల్లు కట్టమని నేను డబ్బులు అడుగుతున్నానా ఏంటి వెర్రివాడా? రా...

నేను: (మొహమాటపడుతూ) ఆంటీ... నేను డబ్బు గురించి మాట్లాడటం లేదు. కానీ అంత ఖరీదైన చోట తినాల్సిన అవసరం ఏముంది?

అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి ఎంతో ఆత్మీయంగా చూస్తూ) విజయ్... బయట ప్రతి విషయానికి అనవసరంగా డబ్బు ఖర్చు చేయడం మంచిది కాదని నువ్వు అనుకుంటున్నావు కదా, అది నిజమే. కానీ మనం కడుపు నింపుకునే ఆహారం కోసం ఖర్చు పెట్టే డబ్బు ఎప్పటికీ వృథా కాదు... అది మన శరీరానికి ప్రాణాన్ని ఇస్తుంది. కాబట్టి పంతాలు ఆపి లోపలికి రా.

నేను: (ఆమె ప్రేమకు లొంగిపోతూ) సరే ఓకే... నీ ఇష్టం ఆంటీ.

మేమిద్దరం లోపలికి వెళ్లి ఒక ప్రశాంతమైన టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నాము. అక్కడ అస్సలు రద్దీ లేదు, చాలా నిశ్శబ్దంగా, ప్రశాంతంగా ఉంది. అంతలో ఒక వెయిటర్ మా దగ్గరికి వచ్చాడు.

వెయిటర్: నమస్తే సార్... నమస్తే మేడమ్, మీకు ఆర్డర్ ఏమి కావాలో చెప్తారా?

అమ్మ మెనూ కార్డును చేతిలోకి తీసుకుని కొన్ని క్షణాలు చూసింది.

అమ్మ: (వెయిటర్‌తో) దయచేసి ఒక ఐదు నిమిషాల తర్వాత రాగలరా? అప్పటివరకు మేము ఏం కావాలో ఆలోచించి చెబుతాము.

వెయిటర్: అలాగే మేడమ్... (అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు).

అమ్మ: (మెనూ కార్డు నా వైపు నెడుతూ) విజయ్... నీకు ఏమి తినాలనిపిస్తోందో నువ్వే చూసి చెప్పు.

నేను: (మొహమాటపడుతూ తలదించుకుని) నీకు ఏది ఇష్టమైతే అదే ఆర్డర్ చెయ్ ఆంటీ... నీ ఛాయిస్ నాకూ ఇష్టమే.

అమ్మ: (నా వైపు చూసి, తల ఊపుతూ చిన్నగా నవ్వి) విజయ్... నువ్వు అస్సలు మారవా? ఎప్పుడూ ఇంతేనా...

అమ్మ మళ్లీ వెయిటర్‌ని పిలిచింది.

నేను: (అమ్మ వైపు చూస్తూ) ఆంటీ... నువ్వే ఆర్డర్ చెప్పేసేయ్.

అమ్మ: (వెయిటర్‌తో) మాకు ఇది కావాలి... అలాగే ఈ డిష్ కూడా తీసుకురండి.

వెయిటర్: సరే మేడమ్... ఐదు నిమిషాల్లో తెస్తాను (అని వెళ్ళిపోయాడు).

అమ్మ: (నన్ను ఆటపట్టిస్తూ, చిలిపిగా) విజయ్... ఏంటి నువ్వు ఆ వెయిటర్ ముందు కూడా అంతగా సిగ్గుపడుతున్నావు?

నేను: (సర్దుకుంటూ) అయ్యో... అలా కాదు ఆంటీ. నేను ఊరికే మీరే చేస్తారు ఆర్డర్ అనుకున్నాను... సరేలే, ఇప్పుడు పర్వాలేదులే, ఆర్డర్ చేసేశావు కదా.

అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ, గొంతు తగ్గించి) విజయ్... ఉదయాన్నే నన్ను ఆ స్థితిలో చూస్తున్నప్పుడు నీకు ఈ సిగ్గు గుర్తుకు రాలేదా?

ఆ మాట వినగానే నా కాళ్ల కింద భూమి జారిపోయినట్లు అనిపించింది! నా శరీరం ఒక్కసారిగా మొద్దుబారిపోయింది. ఉదయం 6:30 గంటల సమయంలో అమ్మ బ్రా వేసుకుని, బ్లౌజ్ సర్దుకుంటున్న ఆ నాజూకైన నడుము అందాన్ని నేను దొంగచాటుగా మెట్లపై నుండి చూసిన దృశ్యం గుర్తొచ్చింది. అమ్మ నన్ను చూడలేదనుకున్నాను... కానీ అమ్మ నన్ను స్పష్టంగా గమనించేసింది! నా గుండె దడదడలాడింది.

అమ్మ: (నా కంగారును చూసి నవ్వుతూ) అయ్యో విజయ్... నేను ఉదయాన్నే పైకి వస్తున్నాను... కానీ నువ్వు సగం బట్టలతో షర్ట్ లేకుండా ఉన్నావు నిద్రలో . నిన్ను అలా హఠాత్తుగా చూసినప్పుడు... ఒక స్త్రీగా నాకు ఏం చేయాలో అస్సలు అర్థం కాలేదు. అందుకే నేను కూడా అక్కడే అలాగే స్తంభించి నిలబడిపోయాను. కానీ... నేను  దేవుడి మీద ఒట్టేసి చెప్తున్నాను విజయ్, నిన్ను నేను బట్టలు లేకుండా తప్పుగా చూడలేదు... నీ మీద ఒట్టు, నేను అబద్ధం చెప్పడం లేదు.

అమ్మ నా క్షేమం కోరి, తన పవిత్రతను నిరూపించుకోవడానికి నా తలపై చేయి పెట్టి ప్రమాణం చేయబోయింది. ఆ స్పర్శ తగలగానే నాలోని భయం కామంగా, అనురాగంగా మారిపోయింది. నేను అమ్మ చేయిని నా తలపై నుండి తీసి నా చెయ్యి ని ఆమె తల పైన అలాగే ఉంచి, ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ నా తప్పును ఒప్పుకోవాలని అనుకున్నాను.

నేను: (చూపులు కిందకి దించుకుని, విపరీతమైన భయంతో, తడబడుతూ) ఆంటీ... ఇప్పుడు నేను... ఎలా చెప్పాలో అర్థం కావడం లేదు. అవును... ఉదయాన్నే నేను కిందకు వస్తుండగా... నువ్వు కేవలం ఆ బ్రా వేసుకుని ఉండటం నేను చూశాను.

నువ్వు డ్రెస్ మీద బ్లౌజ్ వేసుకుంటున్నావు ఆంటీ. ఎందుకో తెలియదు నా కాళ్లు కదలకుండా అక్కడే ఆగిపోయాయి... ఆ అందాన్ని చూసి మైమరచిపోయాను. కానీ నన్ను క్షమించు ఆంటీ... మళ్లీ జీవితంలో ఇలాంటి తప్పు చేయను.  మీ మీద ఒట్టు ఆంటీ... నిన్ను బట్టలు లేకుండా తప్పుగా ఎప్పటికీ చూడను... నన్ను నమ్ము ప్లీజ్.

భయంతో, ఆవేశంతో నా మనసులోని నిజాలన్నీ ఒకే ఊపిరిలో అమ్మ ముందు చెప్పేశాను. నా ముఖంలోని ఆ తీవ్రమైన భయాన్ని, అమాయకత్వాన్ని అమ్మ స్పష్టంగా చూసింది. ఆమె నాపై కోప్పడలేదు సరే కదా... నా పశ్చాత్తాపాన్ని చూసి ముఖం పక్కకు తిప్పుకుని ఎంతో మధురంగా, సిగ్గుపడుతూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.

అమ్మ: (ముఖం నా వైపు తిప్పి, నవ్వుతూ) విజయ్... నా మీద ప్రమాణాలు చేయడం ఆపు. నేను నిన్ను పూర్తిగా నమ్ముతాను. నువ్వు నిజం ఒప్పుకున్నావు కదా, అది చాలు... నువ్వు చాలా మంచివాడివి.

ఆ మాట విన్నాక నా గుండె తేలికపడింది, హమ్మయ్యా అనుకున్నాను.

అమ్మ: (నా వైపు చూస్తూ చిలిపిగా) విజయ్... ఇప్పుడు నా తలపై నుండి నీ చేయి తీస్తావా, లేక రాత్రంతా ఇలాగే నా మీద ప్రమాణాలు చేస్తూ కూర్చుంటావా ఏంటి?

నేను: (సిగ్గుపడుతూ చటుక్కున చేయి తీసేసి) ఓ... హా, క్షమించు ఆంటీ.

అంతలోనే వెయిటర్ వేడివేడి భోజనం తీసుకొచ్చాడు. ఇద్దరం కలిసి ఎంతో ఆత్మీయంగా తింటూ మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టాము.

అమ్మ: (అన్నం ముద్ద తింటూ) విజయ్... నువ్వు నాకు ఇంకా చెప్పనే లేదు, వచ్చే వారం నా పుట్టినరోజుకి నాకు ఏ బహుమతి (Gift) ఇవ్వబోతున్నావు?

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) నువ్వే చెప్పి ఆంటీ... నీకు ఏం కావాలో చెప్పు, అదే ఇస్తాను.

అమ్మ: (కళ్లెగరేస్తూ) నువ్వు నాకు సర్‌ప్రైజ్ ఇవ్వాలనుకుంటే... ఆ బహుమతి ఏంటో నువ్వే ఆలోచించుకోవాలి విజయ్. నేనే చెప్తే ఇక అందులో సర్‌ప్రైజ్ ఏముంటుంది?

నేను కొంచెం గంభీరంగా, ఎంతో ప్రేమతో ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ అన్నాను.

నేను: ఆంటీ... నేను నీకు ఇచ్చే ఆ బహుమతి వేసుకున్నాక... నువ్వు ఈ ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన స్త్రీలా కనిపిస్తావు... నిన్ను చూసి ప్రపంచమే మురిసిపోతుంది.

అమ్మ: (ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ) ఓ... విజయ్! అదెంత గొప్ప బహుమతో కదా! ఏంటో చెప్పు.

నేను: (మత్తుగా నవ్వుతూ) ఆంటీ... సర్‌ప్రైజ్ వివరాలు ముందే వర్ణించకూడదు కదా! నేను చెప్పేది ఒక్కటే... ఆ బహుమతిలో నువ్వు ఈ ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన స్త్రీలా కనిపిస్తావు, నీ గురించి నా మనసు చెప్పే సత్యం ఇదే ఆంటీ.

అమ్మ: (నవ్వుతూ) ఓ విజయ్... ఈ ప్రపంచంలో నాకంటే అందమైన కోట్ల మంది యువతులు, స్త్రీలు ఉన్నారు... నేనెంత అన్నీ దొంగ మాటలు?

నేను: (తీవ్రమైన ప్రేమతో) ఈ ప్రపంచంతో నాకేం పని ఆంటీ... నా కళ్లకైతే... నువ్వు ఆ కోట్ల మంది స్త్రీల కంటే ఎన్నో రెట్లు అందమైన దేవతవి... నా సర్వస్వానివి నువ్వే!

నా మాటల్లోని ఆ తీవ్రమైన రొమాంటిక్ ప్రేమాభిషేకానికి అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో పూర్తిగా ఎర్రబడిపోయింది. ఆమె కళ్లు దించుకుని ఎంతో మురిపెంగా నవ్వింది.

భోజనం ముగిశాక అమ్మ కౌంటర్ దగ్గరకు వెళ్లి బిల్లు కట్టింది. హోటల్ చాలా ఖరీదైనది కావడం వల్ల బిల్లు చాలా ఎక్కువగానే వచ్చింది... కానీ అమ్మ నా కోసం ఆ డబ్బు గురించి అస్సలు పట్టించుకోలేదు. ఇద్దరం కలిసి రెస్టారెంట్ బయటకు వచ్చాము. సమయం చూస్తే రాత్రి 9 గంటలు అయింది. మార్కెట్ ఇంకా వెలుగులతో మెరిసిపోతోంది.

అమ్మ: (బయటకు రాగానే నా చేయి పట్టుకుని, రోడ్డు అవతలి వైపు చూపిస్తూ) విజయ్... అక్కడ చూడు!

నేను: ఏమైంది ఆంటీ? అక్కడ ఏముంది?

అమ్మ: (ఒక చిన్నపిల్లలా ఆరాటపడుతూ) అక్కడ ఐస్ క్రీమ్ పార్లర్ ఉంది విజయ్... ఒక పని చేద్దాం, అక్కడికి వెళ్దాం పద. నేను ఐస్ క్రీమ్ తిని చాలా కాలం అయింది... ఈరోజు ఎందుకో నాకు చాలా ఇష్టంగా తినాలనిపిస్తోంది విజయ్, ప్లీజ్...

అమ్మ ముఖంలో ఆ చిన్నపిల్లలాంటి ఆరాటాన్ని, ఆ చేష్టలను చూశాక నేను అస్సలు కాదనలేకపోయాను.

నేను: (ప్రేమగా నవ్వుతూ) సరే ఆంటీ... నువ్వు అంతలా అడుగుతుంటే ఎలా కాదనగలను, పద వెళ్దాం.

ఇద్దరం కలిసి ఐస్ క్రీమ్ పార్లర్ కి వెళ్లి రెండు ఐస్ క్రీమ్స్ తీసుకుని తింటున్నాము. అమ్మ ముఖంలో ఆ సంతోషాన్ని చూడటం నాకు ఇదే మొదటిసారి. ఇన్నాళ్లూ గంభీరంగా, ఒంటరిగా ఉన్న నా తల్లి... ఈరోజు నా పక్కన ఉండి తన చిన్ననాటి రోజుల్లోకి, యవ్వనంలోకి తిరిగి వెళ్ళిపోయినట్లు ఎంతో స్వేచ్ఛగా, హాయిగా నవ్వుతోంది. ఐస్ క్రీమ్ తిన్నాక అమ్మ తన పర్స్ లోంచి డబ్బులు తీయబోయింది.

నేను: (ఆమె చేతిని ఆపి, నవ్వుతూ) మేడమ్ ... కనీసం ఈ ఐస్ క్రీమ్ డబ్బులైనా నన్ను ఇవ్వనివ్వు... ప్లీజ్.

అమ్మ: (మురిపెంగా చూస్తూ) సరే విజయ్... నీ ఇష్టం.

నేను డబ్బులు ఇచ్చాను. ఇద్దరం కలిసి స్కూటర్ వైపు నడుస్తున్నాము. అప్పుడు నేను అమ్మ ముఖం వైపు చూశాను... ఆమె పెదవుల చివరలో ఇంకా కాస్త తెల్లటి ఐస్ క్రీమ్ అంటుకుని ఉంది. ఆ తడి పెదవులను చూడగానే నాలో తెలియని మత్తుగా ఒక ఆరాటం రేగింది. నేను మెల్లగా అమ్మకు చాలా దగ్గరగా వెళ్లి... నా కుడిచేతి వేలిని ఆమె పెదవులపై ఉంచబోయాను.

అమ్మ: (ఒక్కసారిగా ఆగి, నా సాన్నిహిత్యానికి శ్వాస వేగంగా పీలుస్తూ) విజయ్... ఏమైంది?

నేను ఏమీ మాట్లాడకుండా... నా వేలితో ఆమె తడి పెదవుల పై ఉన్న ఆ ఐస్ క్రీమ్‌ను ఎంతో సున్నితంగా తుడిచి వేశాను. 

నా వేలి స్పర్శ ఆమె పెదవులకు తగలగానే అమ్మ శరీరం ఒక్కసారిగా పులకరించింది. ఆమె కళ్లు పెద్దవి చేసి నా వైపే తీక్షణంగా చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్ద మత్తు ఆవరించింది.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి మత్తుగా చూస్తూ) ఏం లేదు ఆంటీ... నీ పెదవులకు కొంచెం ఐస్ క్రీమ్ అంటుకుంది అంతే... దాన్ని నా చేత్తో తుడిచేశాను.

అమ్మ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. మేము బండి ఎక్కి ఇంటికి తిరుగు ప్రయాణమయ్యాము. ఇంటికి చేరేసరికి రాత్రి 10 గంటలు అయింది. మార్కెట్ తిరగడం వల్ల అమ్మ ముఖంలో అలసట స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. లోపలికి వెళ్లగానే అమ్మ కాస్త ఫ్రెషప్ అవ్వడానికి బాత్రూమ్‌కి వెళ్ళింది. నేను హాల్‌లోని కుర్చీలో కూర్చుని ఆమె కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. కొద్దిసేపటికి అమ్మ ముఖం కడుక్కుని, జుట్టు సర్దుకుని హాల్‌ లోకి వచ్చింది.

నేను: (లేచి నిలబడి, బ్యాగ్ చూపిస్తూ) ఆంటీ... నువ్వు చాలా అలసిపోయావు. ఇదిగో... నీ వస్తువులు  ఉన్న ఈ క్యారీ బ్యాగ్ తీసుకో. నేను కూడా ఇక పైకి నా గదికి వెళ్తాను... నీకు చాలా నిద్ర వస్తున్నట్లుంది, పడుకో ఆంటీ.

అమ్మ: (నా చేయి పట్టుకుని మంచం మీద కూర్చోబెడుతూ, ప్రేమగా) విజయ్... ఎక్కడికి వెళ్తావు, ఆగు. ముందు ఈ బ్యాగ్ జిప్ తెరువు.

నేను: (ఆశ్చర్యపోతూ, సంకోచంగా) కానీ ఆంటీ... ఇందులో నీ లేడీస్ వస్తువులు, బట్టలు ఉంటాయి కదా... ఒక మగాడిగా నేను దాన్ని ఎలా తెరవాలి... ఎలా చూడాలి ఆంటీ?

అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి ఎంతో ఆత్మీయంగా చూస్తూ, సాఫ్ట్‌గా) హేయ్ విజయ్... ముందు తెరువు... ఇందులో ఏముందో నీకే తెలుస్తుంది.

అమ్మ అంత ప్రేమగా అడిగేసరికి నేను ఆ క్యారీ బ్యాగ్ ఓపెన్ చేశాను. తీరా లోపల చూస్తే... అందులో ఆడవాళ్ల వస్తువులు ఏవీ లేవు! దానికి బదులుగా ఎంతో బ్రాండెడ్ గా ఉన్న రెండు సరికొత్త మగవాళ్ల బ్యూటిఫుల్ టీ-షర్టులు ఉన్నాయి! నా కళ్లు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి.

నేను: (ఆ టీ-షర్టులను బయటకు తీస్తూ) ఆంటీ... ఇది...

అమ్మ: (నవ్వుతూ నా ముఖంలోకి చూస్తూ) అవును విజయ్... ఇది నీకోసమే కొన్నాను! నీ మొదటి రోజు ఆఫీస్ కి గిఫ్ట్ గా నా చేతులతో ఇవ్వాలని మార్కెట్ లో నీకు తెలియకుండా కొన్నాను.

నేను: (గుండె నిండిపోతూ) ఆంటీ... నాకోసం ఇవన్నీ ఎందుకు? ఇప్పుడు వీటి అవసరం ఏముంది ఆంటీ?

అమ్మ: (హక్కుగా) పర్వాలేదు విజయ్... ఇది నీకు ఎంతగానో ఉపయోగపడుతుంది.

నేను: సరే ఆంటీ... చాలా థాంక్స్. నేను దీన్ని రేపు ఉదయాన్నే ఆఫీస్ కి వేసుకుంటాను. నువ్వు కూడా ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా పడుకో.

[Sunnysunnysunny]

అమ్మ: (నన్ను ఆపుతూ, చిలిపిగా) హేయ్ విజయ్... అంత తొందరేంటి? అసలు ఈ టీ-షర్ట్ కలర్, సైజ్ నీకు సరిపోతుందో లేదో నేను కూడా చూడాలి కదా... ఇప్పుడే దీన్ని ఒకసారి వేసుకో విజయ్.

నేను: (సిగ్గుపడుతూ చుట్టూ చూస్తూ) అంటే... ఆంటీ, ఇక్కడ నీ ముందే దీన్ని ఎలా మార్చుకోవాలి? షర్ట్ విప్పాలి కదా...

అమ్మ: (నకిలీ కోపంతో మూతి తిప్పుకుంటూ గారంగా) సరే... నన్ను చూడొద్దని చెప్తావు కదా! అయినా ఉదయమే నిన్ను నేను షర్ట్ లేకుండా సగం నగ్నంగా చూశాను కదా విజయ్... మరి ఇప్పుడేంటి కొత్తగా సమస్య? పద... ఏమాత్రం మొహమాటపడకుండా ఇప్పుడే నా ముందే ఆ షర్ట్ విప్పి ఇది వేసుకో!

అమ్మ నాతో ఎంతో చొరవగా, ఒక ప్రేమికురాలిలా అధికారం చలాయించేసరికి నేను ఇక కాదనలేకపోయాను. మెల్లగా నా ఒంటిపై ఉన్న ఆఫీస్ షర్ట్ బటన్స్ ఒక్కొక్కటిగా విప్పి, షర్ట్ తీసి పక్కన పెట్టాను. ఇప్పుడు నేను పైనుంచి పూర్తిగా నగ్నంగా ఉన్నాను. నేను కాలేజీ రోజుల్లో విపరీతంగా జిమ్, వర్కవుట్స్ చేయడం వల్ల నా ఛాతి, నా ఇనుము లాంటి కండరాల దేహసౌష్టవం ఎంతో ఆకర్షణీయంగా, బలంగా ఉంది.

షర్ట్ లేకుండా ఉన్న నా బలమైన మగ శరీరాన్ని చూడగానే... అమ్మ ఒక్కసారిగా మంత్రముగ్ధురాలై, కదలకుండా నా ఛాతి వైపు, నా కండరాల వైపు రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమె కళ్లల్లో నా మగతనంపై విపరీతమైన ఆకర్షణ, మోహం స్పష్టంగా కనిపించాయి.

నేను: (ఆమె చూపులకు సిగ్గుపడుతూ) ఆంటీ... అలా చూస్తూ ఉండిపోయావు ఏంటి? ఆ టీ-షర్ట్ నాకు ఇవ్వు... వేసుకుంటాను.

అమ్మ ఇంకా ఆ క్షణాన్ని ఎంతో చిలిపిగా ఆస్వాదిస్తోంది. ఆమె ఆ టీ-షర్ట్ ను నాకు తిన్నగా ఇవ్వకుండా, తన చేతుల్లోనే ఉంచుకుని నన్ను ఆటపట్టిస్తూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. నా నగ్నత్వాన్ని ఆమె ఎంతో ఇష్టంగా చూస్తోంది. చివరకు ఆ టీ-షర్టును నా వైపు మురిపెంగా విసిరింది. నేను దాన్ని అందుకుని త్వరత్వరగా నా ఒంటిపైకి వేసుకున్నాను. ఆ బ్లూ టీ-షర్ట్ నా శరీరానికి కరెక్ట్ గా ఫిట్ అయింది. అమ్మ ఎంతో సిగ్గుపడుతూ, దొంగచాటుగా నా వైపు చూస్తూ మంచం మీద కూర్చుంది.

నేను: (టీ-షర్ట్ సర్దుకుంటూ నవ్వుతూ) ఆంటీ... ఇప్పుడు చూడు, కరెక్ట్ గా సరిపోయింది. నేను చాలా సంతోషంగా ఉన్నాను ఆంటీ... ఐనా ఈ గిఫ్ట్ కి నీకు చాలా చాలా థాంక్స్.

అమ్మ: (మంచం మీద నుండి నా చేయి పట్టుకుని లాగుతూ ఎంతో ఆత్రంగా ) విజయ్... ఒక్క నిమిషం ఇక్కడికి నా పక్కన వచ్చి కూర్చోవా...

అమ్మ గొంతులో అకస్మాత్తుగా ఏదో లోతైన వేదన, విచారం వినిపించాయి. ఆమెకు ఏమైందో నాకు అర్థం కాలేదు. నేను మెల్లగా వెళ్లి మంచం మీద అమ్మ పక్కనే కూర్చున్నాను. ఇద్దరి మధ్య దూరం పూర్తిగా కరిగిపోయింది.

నేను: (ఆమె ముఖంలోకి చూస్తూ) ఏమైంది ఆంటీ? నిన్న రాత్రి నుండి, ఈ రోజు మార్కెట్ లో కూడా చూస్తున్నాను... నువ్వు అప్పుడే ఒక చిన్నపిల్లలా అల్లరి చేస్తున్నావు, మరుక్షణమే ఇలా విచారంగా మారిపోతున్నావు... హహహ.

అమ్మ: (ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచి, నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ) విజయ్... బహుశా నేను యవ్వనంలో ఉన్న ఒక చిన్నపిల్లలా ప్రవర్తిస్తున్నానేమో... ఎందుకు కాకూడదు చెప్పు? ఎందుకంటే... నా అసలైన యవ్వనాన్ని, నా జీవితాన్ని నేను ఎప్పుడూ హాయిగా జీవించలేదు విజయ్... నా బతుకంతా కన్నీళ్లతో, గొడవలతోనే సాగింది. కానీ... నా కష్టాల నీడను నీపై పడనీయను, నీ అందమైన యవ్వనాన్ని నేను ఎంతమాత్రం పాడు చేయను....

ఆమె ఆ మాట చెబుతుంటే ఆమె గొంతు వణికింది. నేను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా... ఎంతో ప్రేమతో అమ్మ చేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. దేవుడి సన్నిధిలో ఆమె కట్టిన ఆ ఎర్రటి రక్షా  దారం ఉన్న చేయిని నా చేతులతో సున్నితంగా నిమురుతూ, నా గుండెలకి ఆనించుకున్నాను.

నేను: ఆంటీ... ఈ పవిత్రమైన దారం చూశావా... నువ్వు నా క్షేమం  కోరి, నన్ను కాపాడుతుందని నా చేతికి కట్టావు. నేను నీ సమక్షంలో ఉన్నంతవరకు ఎలాంటి తప్పు చేయను ఆంటీ... దయచేసి నీ గతాన్ని తలుచుకుని ఇలా బాధపడకు.

అమ్మ: (కళ్లు చెమర్చుకుంటూ దీనంగా) విజయ్... నన్ను క్షమించు. నిన్ను చూడగానే ఎందుకో నా మనసు పాత జ్ఞాపకాల లోకి, నా గతంలోకి వెళ్ళిపోయినట్లు అనిపించింది...

అమ్మ ఒక్కసారిగా మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఆమె పెదవులు వణుకుతున్నాయి. జీవితంలో ఎన్నో మోసాలు భరించి, ఒంటరిగా మిగిలిపోయిన నా తల్లి ముఖాన్ని నేను ఇంతవరకు ఇంత విచారంగా చూడలేదు. నేను నా కుడిచేత్తో ఎంతో సున్నితంగా, ప్రేమగా అమ్మ మెత్తని చెంపను పట్టుకున్నాను. నా వేళ్లతో ఆమె ముఖాన్ని నా వైపు తిప్పుకున్నాను. నా స్పర్శ తగలగానే అమ్మ కళ్లల్లో కన్నీళ్లు సుడులు తిరగడం మొదలైంది. ఆమె ఇప్పుడే గుండె పగిలేలా ఏడ్చేలా ఉంది.

నేను: (ఆమె కళ్లు తుడుస్తూ ఆరాటంగా) ఏమైంది ఆంటీ... ఇప్పటివరకు మార్కెట్ లో, ఐస్ క్రీమ్ తింటూ అంతా ఎంత సంతోషంగా ఉన్నాం కదా... అకస్మాత్తుగా ఏమైంది ఆంటీ? ఎందుకు నీ కళ్లల్లో ఇన్ని కన్నీళ్లు?

అమ్మ: (నా చేతిని తన చెంపపై అలాగే నొక్కి పట్టుకుని, ఏడుస్తూ) లేదు విజయ్... ఏమీ లేదు... నా మనసు నాకు... అస్సలు అర్థం కావడం లేదు నాయనా...

ఆమె ముఖం పక్కకు తిప్పుకుని కన్నీళ్లు కార్చసాగింది. నా కన్నతల్లి నా కళ్లముందే అలా ఏడుస్తుంటే నా గుండె తరుక్కుపోయింది. నేను మళ్లీ నా చేతులతో ఆమె ముఖాన్ని నా వైపు తిప్పుకుని, ఎంతో ఆవేదనతో అడిగాను.

నేను: ఆంటీ... దయచేసి చెప్పు, ఏం జరిగింది? నేను పొరపాటున ఏమైనా అనకూడని మాట అన్నానా... నిన్ను ఏమైనా బాధపెట్టానా ఆంటీ? ఒకవేళ నా వల్ల తప్పు జరిగితే నన్ను మనస్ఫూర్తిగా క్షమించు ఆంటీ... కానీ ప్లీజ్, ఇలా ఏడవకు, కారణం ఏంటో చెప్పు.

నా మాటలు వినగానే అమ్మ లోపల దాచుకున్న బాధ ఒక్కసారిగా కట్టలు తెంచుకుంది. ఆమె ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా... ఒక్క ఉదుటున ముందుకు జరిగి, తన తలని నా బలమైన భుజంపై వాల్చేసింది! తన రెండు చేతులతో నా చేయిని ఎంతో గట్టిగా పట్టుకుంది.

ఆమె శరీరం నా భుజాలపై వాలి రెస్ట్ తీసుకునట్లు పెట్టింది ... నా గుండె ఒక్కసారిగా శరవేగంతో దడదడలాడటం మొదలైంది! 24 ఏళ్ల సుదీర్ఘ నిరీక్షణ తర్వాత... నా కన్నతల్లి నా భుజంపై తలపెట్టి ఏడుస్తోంది. నేను మొదటిసారి అమ్మకు ఇంత శారీరకంగా, మానసికంగా అత్యంత దగ్గరగా ఉన్నాను. అసలు ఏం జరుగుతుందో నాకు ఏమాత్రం అర్థం కాలేదు... ఈ పవిత్రమైన కన్నపేగు బంధం నన్ను ఏ లోకంలోకి తీసుకెళ్తుందోనని నా ఒళ్లు పులకరించింది.

అమ్మ: (నా భుజంపై తలపెట్టి, గుండె పగిలేలా ఏడుస్తూ) లేదు విజయ్.... నువ్వు నాతో ఏమీ తప్పుడు మాట అనలేదు... ఏ చిన్న తప్పు చేయలేదు కూడా! నిజానికి... ఇన్నాళ్లు నా జీవితాన్ని చూసి నన్ను నేనే తిట్టుకుంటూ, కన్నీళ్లతో బతికాను. ఆ చేదు జ్ఞాపకాలను నేను నీకు ఇప్పుడు పూర్తిగా చెప్పలేను విజయ్... కానీ ఎప్పుడో ఒక రోజు నా నోటితో నీకు ఆ నిజం తప్పకుండా చెబుతాను. నా కన్నీళ్లకు నువ్వు ఎంతమాత్రం నీ తప్పు కాదు విజయ్... పైగా... నా ఈ మోడువారిన కష్టాల జీవితానికి, చీకటి బతుకుకి నువ్వే ఒక కొత్త వెలుగును, ఆశను చూపించావు విజయ్!

ఆమె ఏడుస్తూ చెబుతుంటే నా గుండె చెరువైపోయింది.

అమ్మ: (నా భుజానికి తన ముఖాన్ని ఇంకాస్త గట్టిగా ఆనించుకుంటూ) విజయ్... ఈ జీవితంలో నేను ఇంతకుముందు ఎప్పుడు ఇంతలా మనస్ఫూర్తిగా నవ్వానో కూడా నాకు అస్సలు గుర్తులేదు... బహుశా నా జీవితంలో ఎప్పుడూ ఆ సంతోషమే లేదేమో! కేవలం పొద్దున్నే లేవడం, ఇల్లు... ఆ తర్వాత కోచింగ్ సెంటర్... మళ్లీ రాత్రికి ఈ ఒంటరి ఇల్లు... అసలు నేను ఒక మనిషిలా జీవితం గడిపానా అని కూడా నాకు అనిపించదు విజయ్. నా లోపల దాగున్న లోతైన బాధను, నా ఒంటరితనాన్ని అర్థం చేసుకునే ఒక్కటంటే ఒక్క సొంత వ్యక్తి కూడా నాకు ఇన్నాళ్లూ దొరకలేదు... దేవుడు నన్ను అందరికీ దూరం చేశాడు...

అమ్మ ఏడుస్తుంటే... నా భుజంపై, నా చేతులపై ఏదో తడిగా అనిపించడం మొదలైంది. నేను తల వంచి చూశాను... అది నా కన్నతల్లి కళ్ల నుండి స్రవిస్తున్న కన్నీటి ధారలు! అమ్మ నా భుజంపై తలపెట్టి చిన్నపిల్లలా వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది.

నేను: (ఆమె కన్నీళ్లను తుడుస్తూ ఎంతో ఆవేదనతో) ఆంటీ... ఎందుకు అంతలా ఏడుస్తున్నావు? దయచేసి ఏడవకు ఆంటీ... ముందు నువ్వు కన్నీళ్లు తుడుచుకో, మనం ప్రశాంతంగా మాట్లాడుకుందాం ప్లీజ్.

కానీ అమ్మ నా చేతులను చాలా గట్టిగా, తన సర్వస్వం అన్నట్లు పట్టుకుంది.

అమ్మ: (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ తీవ్రమైన ఆర్ద్రతతో) వద్దు విజయ్... దయచేసి నన్ను ఆపకు... నన్ను మనస్ఫూర్తిగా ఏడవనివ్వు! జీవితంలో నా బాధను పంచుకుని, ఏడవడానికి ఒక నమ్మకమైన భుజం కోసం నేను ఎన్నో ఏళ్లుగా వెతికాను విజయ్... కానీ ఇప్పటివరకు నాకు అలాంటి ఆసరా ఎక్కడా దొరకలేదు. చివరకు మా నాన్నగారు చనిపోయినప్పుడు కూడా నన్ను కౌగిలించుకుని ఓదార్చడానికి ఏ ఒక్కరూ రాలేదు... కనీసం ‘భావన ... నా భుజం మీద తల పెట్టి నీ బాధనంతా ఏడ్చేయ్’ అని అడిగే నాథుడే లేడు విజయ్... ఈరోజు నా అదృష్టం కొద్దీ నువ్వు నాకు దొరికావు విజయ్... ఈరోజు నన్ను నీ భుజంపై మనసారా ఏడవనివ్వు... నేను ఎన్నో ఏళ్లుగా గుండెల్లో దాచుకున్న ఈ కన్నీటి భారాన్ని ఈరోజే దించేసుకోవాలని ఉంది విజయ్... నన్ను ఏడవనివ్వు...

అమ్మ పడుతున్న ఆ నరకయాతన చూసి నా కళ్లల్లో కూడా నీళ్లు తిరిగాయి. నేను మెల్లగా అమ్మ ముఖాన్ని నా వైపుకు తిప్పుకున్నాను. నా రెండు చేతులను ఎంతో ప్రేమగా, ఆదరంగా అమ్మ భుజాలపై వేశాను. ఆమెను నా గుండెలకి ఇంకాస్త దగ్గరగా లాక్కున్నాను. అమ్మ నా వైపు ఎంతో ఆశగా, కన్నీళ్లు నిండిన కళ్లతో చూడటం మొదలుపెట్టింది. ఆమె ఇంకా ఏడుస్తూనే ఉంది. అమ్మ ఒక్కసారిగా నన్ను వెనుక వీపుపై తన చేతులతో ఎంతో గట్టిగా హత్తుకుంది, మరో చేత్తో నా చేయిని గట్టిగా పట్టుకుంది. ఇద్దరి ఊపిరి ఒక్కటయింది.

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ ఎంతో రొమాంటిక్‌గా, భావోద్వేగంతో) ఆంటీ... నీ జీవితంలో ఎంతటి నరకాన్ని, ఒంటరితనాన్ని భరించావో నేను పూర్తిగా అర్థం చేసుకోగలను. బహుశా నీ స్థానంలో ఇంకే స్త్రీ ఉండి ఉండినా... ఈపాటికే ఎప్పుడో మానసికంగా కుప్పకూలిపోయేది ఆంటీ. కానీ నువ్వు చాలా ప్రత్యేకమైనదానివి ఆంటీ... భావన గారు ! నువ్వు కేవలం అందంలోనే దేవతవి కాదు... మనసులో కొండంత ధైర్యం ఉన్న వీరనారివి. ఇన్నాళ్లూ నీ కాళ్ల మీదే నువ్వు నిలబడి ఇంత గౌరవంగా బతికావు చూడు... అది చాలా గొప్ప విషయం ఆంటీ.

నేను అమ్మను మొదటిసారిగా 'భావన గారు ' అని ఆమె అసలు పేరుతో పిలిచాను... కానీ అమ్మ నన్ను తప్పుగా అనుకోలేదు, పైగా ఆ పిలుపులోని ఆత్మీయతకు ఏమీ అనకుండా రెప్ప వేయకుండా నా ముఖాన్ని ఎంతో ప్రేమగా చూస్తూ ఉండిపోయింది.

నేను: (ఆమె బుగ్గలను నిమురుతూ) ఆంటీ... ఇక చాలు దయచేసి నీ ఏడుపు ఆపేసేయ్. నిన్ను ఇలా కళ్లల్లో కన్నీళ్లతో నేను అస్సలు చూడలేను ఆంటీ... ఎప్పటికీ చూడలేను. భవిష్యత్తులో నేను నీ పక్కన ఉన్నా లేకపోయినా... గడిచిపోయిన ఆ చేదు సంఘటనల వల్ల ఈరోజు నువ్వు ఇలా బాధపడటం నా మనసుకు అస్సలు ఇష్టం లేదు ఆంటీ.

నా మాట వినగానే అమ్మ నా వైపు ఎంతో హక్కుగా చూస్తూ, నా షర్ట్ ను గట్టిగా పట్టుకుని అంది.

అమ్మ: (తీవ్రమైన ప్రేమతో, ఆరాటంతో) లేదు విజయ్... నువ్వు ఎప్పుడూ నాతోనే ఉంటావు! నన్ను వదిలి వెళ్తానని అనకు విజయ్... నాకు నీ మీద, నీ కళ్లల్లోని పవిత్రత మీద కొండంత నమ్మకం ఉంది. దయచేసి నన్ను ఒంటరిదాన్ని చేసి ఎక్కడికీ వెళ్ళిపోవద్దు... ఈ ఇల్లు నీ సొంత ఇల్లులా అనిపిస్తుందని ఈ ఉదయమే నువ్వే చెప్పావు కదా విజయ్... మరి నీ ఇంటిని వదిలి వెళ్తావా?

నేను: (ఆమె తలపై చేయి పెట్టి) అవును ఆంటీ... అవును... నిన్ను ఒంటరిగా వదిలి నేను జీవితంలో ఎక్కడికీ వెళ్లను ఆంటీ... నీకు నేను ఎల్లప్పుడూ తోడుగా ఉంటాను. ఇది నా మాట... నీకు మాట ఇస్తున్నాను ఆంటీ.

నేను ఎంతో ప్రేమగా నా చేతి వేళ్లతో అమ్మ కళ్ల నుండి కారుతున్న ఆ కన్నీళ్లను మెల్లగా తుడుస్తూ ఆమె ముఖాన్ని నిమిరాను. అమ్మ మనసు తేలికపడింది. ఆమె ఒక్కసారిగా నన్ను ఎంతో ఆరాధనగా, చాలా గట్టిగా తన రెండు చేతులతో హత్తుకుంది... నా భుజాలపై తన తలను పూర్తిగా ఆనించి నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.

ఆ తర్వాత దాదాపు ఐదు నిమిషాల పాటు ఆ గదిలో పూర్తి నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. మేమిద్దరం ఏమీ మాట్లాడకుండా... అలా ఒకరినొకరు హత్తుకునే ఉండిపోయాము. ఇదంతా చాలా అకస్మాత్తుగా జరిగిపోయింది... నా కన్నతల్లి నా చేతుల్లో వాలి ఉందనే సత్యం నన్ను భావోద్వేగాల తుఫానులోకి నెట్టేసింది.

నేను: (మెల్లగా గొంతు సవరించుకుంటూ) ఆంటీ... ఇప్పుడు నువ్వు బాగానే ఉన్నావా? మనసు కుదుటపడిందా?

అమ్మ: (నా గుండెలపైనే తల దాచుకుని, కళ్లు మూసుకుని మృదువుగా) హ్మ్... చాలా ప్రశాంతంగా ఉంది విజయ్.

అమ్మ ఇప్పటివరకు నా చేతుల్లోనే తన ముఖాన్ని దాచుకుని మాట్లాడుతోంది. ఆమె కళ్లు ఇంకా మూసుకునే ఉన్నాయి... ఏడ్చి ఏడ్చి ఆమె చాలా అలసిపోయినట్లుంది.

నేను: ఆంటీ... ఇప్పటికే చాలా ఆలస్యం అయింది, రాత్రి 11 కాబోతోంది. నువ్వు మెల్లగా పడుకుని విశ్రాంతి తీసుకో ఆంటీ.

అమ్మ: (నా చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని గారంగా) లేదు విజయ్... నాకు అస్సలు నిద్ర రావడం లేదు.

నేను: (చిన్నగా నవ్వుతూ, ఆమె ముఖానికి దగ్గరగా ముఖం పెట్టి) అయితే ఏంటి ఆంటీ... రాత్రంతా నా భుజంపైనే ఇలా తలపెట్టి కూర్చుంటావా ఏంటి? హహహ.

అమ్మ: (కళ్లు మూసుకునే, నవ్వుతూ మత్తుగా) హ్మ్... అవును విజయ్, ఇలాగే కూర్చుంటాను.

నాకు చాలా వింతగా, అద్భుతంగా అనిపించింది. అమ్మలోని ఆ చిన్నపిల్లలాంటి చేష్టలను, గారాన్ని ఇంత దగ్గరగా చూడటం నా మనసుకు ఎంతో రొమాంటిక్ సంతోషాన్ని ఇచ్చింది. ఇప్పటివరకు నా కుడిచేయి ఆమె వీపుపై వేసి, ఆమె నడుముకు పూర్తి ఆసరాగా ఉంచాను. ఆ స్పర్శ ఇద్దరినీ మత్తులోకి లాగుతోంది.

అమ్మ: (నిద్ర మత్తులో నా పేరు కలవరిస్తూ) విజయ్... విజయ్... ఆపకు వదిలి వెళ్లకు ...

అమ్మ గొంతు వింటుంటే... ఇంకొన్ని క్షణాల్లో ఆమె నా ఒడిలోనే నిద్రపోయేలా ఉంది. ఏడ్చి ఏడ్చి అలసిపోవడం వల్ల ఆమె కనురెప్పలు భారమయ్యాయి.

నేను: (ఆమె నుదుటిపై జుట్టును పక్కకు జరుపుతూ) అవును ఆంటీ... నేను ఇక్కడే నీ పక్కనే ఉన్నాను, నువ్వేం కంగారు పడకు... పడుకో.

అమ్మ: (మెల్లగా కళ్లు తెరిచి, నిద్ర మత్తులో) విజయ్...

నేను: అవును ఆంటీ, చెప్పు...

అమ్మ: వచ్చే వారం నా పుట్టినరోజు కదా... నాకు ఏ బహుమతి  ఇవ్వాలనుకున్నావు విజయ్? నిజం చెప్పు.

నేను: (నవ్వుతూ ఆమె చెవి దగ్గరగా మొహం పెట్టి) నేను నీకు ముందే చెప్పాను కదా ఆంటీ... అది ఒక పెద్ద సర్‌ప్రైజ్! కానీ ఇంకో మాట కూడా చెప్పాను... ఆ గిఫ్ట్ వేసుకున్నాక నువ్వు ఈ ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన స్త్రీలా కనిపిస్తావని...

అమ్మ నా మాటలకు ఏమీ సమాధానం చెప్పలేదు... ఆమె కళ్లు మళ్లీ మెల్లగా మూతపడ్డాయి.

అమ్మ: (నిద్రలోనే కలవరిస్తూ) అవును విజయ్... అయితే నాకు తెలిసిపోయిందిలే... ఆ బహుమతి ఏంటో నాకు అర్థమైంది...

నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఏంటో నీకే తెలిసిపోయిందా ఆంటీ? ఏంటది?

అమ్మ: (పూర్తిగా నిద్రలోకి జారుకుంటూ, పెదవులపై చిన్న నవ్వుతో) ఎర్రటి... పెళ్లి దుస్తులు... వెడ్డింగ్ లెహంగా హ్మ్ం చీర... కదూ విజయ్...

ఆమె నోటి వెంట ఆ ‘పెళ్లి దుస్తులు’ అనే మాట వినగానే నా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పని అయింది! నేను బ్యాగ్ లో దాచిన ఆ ఎర్రటి పట్టుచీర, వెండి గజ్జెల విషయమే అమ్మ నిద్రలో కలవరిస్తోంది!

నేను: (షాక్ అవుతూ మెల్లగా) ఆంటీ... నీకు ఎలా తెలిసింది... నేను... నాకు తెలియదు ఆంటీ...

అమ్మ: (పూర్తిగా నిద్ర మత్తులో, వణుకుతున్న గొంతుతో) ఏంటి విజయ్... నువ్వు... నాకు కూడా అదే ఇవ్వబోతున్నావు కదా... నా మెడలో...

అమ్మ ఇదంతా నిద్రలోనే అంటుంది. ఆమె పూర్తిగా నిద్రపోయింది. నేను మెల్లగా అమ్మను మంచం మీద సౌకర్యంగా పడుకోబెట్టి... ఆమె కాళ్ల వరకు ఎంతో ప్రేమగా వెచ్చటి దుప్పటి కప్పాను. నేను మంచం దిగి పైకి వెళ్లబోతుండగా... నిద్రలోనే అమ్మ నా చేయిని గట్టిగా పట్టుకుంది.

అమ్మ: (నిద్రలోనే నా చేయి పట్టుకుని కలవరిస్తూ) విజయ్... నన్ను వదిలి వెళ్లొద్దు... వెళ్లకు ప్లీజ్...

నేను మళ్లీ ఆమె మంచం పక్కనే మోకాళ్లపై కూర్చున్నాను. ఆమె చేతిని నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని ఎంతో సున్నితంగా నొక్కాను.

నేను: (ఆమె చెవి దగ్గరగా వంగి, ఎంతో మృదువుగా,) వెళ్ళాను ఆంటీ... నేను ఎక్కడికీ వెళ్లను, ఇక్కడే నీ పక్కనే ఉన్నాను... నువ్వు హాయిగా ప్రశాంతంగా నిద్రపో అమ్మా...

ఆమె చెవిలో ఆ మాట చెప్పాక, ఒక రెండు నిమిషాలకి అమ్మ చేతి పట్టు సడలింది. ఆమె ప్రశాంతంగా నిద్రలోకి జారుకుంది. నేను మెల్లగా నా చేయి తీసేసి... నిద్రపోతున్న నా అమ్మ అమాయకపు ముఖాన్ని మొదటిసారి అంత దగ్గరగా చూశాను. పగలు ఎంతో గంభీరంగా, కఠినంగా కనిపించే ఈ స్త్రీ మనసులో ఇన్ని భావోద్వేగాలు, ఇంతటి కన్నీటి వేదన దాగున్నాయని నేను అస్సలు ఊహించలేదు. ఇప్పటివరకు ఆమె జీవితంలో ఏ మగాడూ ఆమెకు అండగా నిలబడి ఓదార్చలేదు... ఆ అదృష్టం, ఆ హక్కు ఈరోజు దేవుడు విజయ్ రూపంలో ఉన్న నాకే ఇచ్చాడు.
నేను నిద్రపోతున్న ఆమె ముఖం వైపు ఎంతో ప్రేమగా చూస్తూ, మనసులోనే శపథం చేశాను... ‘అవును అమ్మా... నువ్వు నిద్రలో అన్న మాట నిజం! వచ్చే వారం నీ పుట్టినరోజున... ఆ ఎర్రటి పెళ్లి దుస్తులను, ఆ వెండి గజ్జెలను నా చేతులతోనే నీకు తొడుగుతాను... నీ జీవితంలో కోల్పోయిన ఆ సంతోషాన్ని, ఆ గౌరవాన్ని కన్నకొడుకుగా నేనే నీకు తిరిగి ఇస్తాను అమ్మా!’ అని మనసులోనే అనుకుంటూ, ఆమె నుదుటిపై ఉన్న ఆ కుంకుమ తిలకాన్ని చూసి మురిసిపోతూ, భారమైన మనసుతో మెల్లగా పై అంతస్తులోని నా గదికి నడిచాను...

[Sunnysunnysunny]

అందరికీ నమస్కారం, ఈ కథ మీ అందరికీ నచ్చిందని ఆశిస్తున్నాను.మరియు స్టోరీ థ్రెడ్‌లో రేటింగ్ ఇవ్వండి 

నేను మీతో పంచుకోవాలనుకుంటున్న మరో విషయం ఏమిటంటే, 'కన్నతల్లి కణితి సాక్షిగా రక్త కథా రంగం' అనే కథ ఇక్కడి ప్రధాన థ్రెడ్‌కు తరలించబడింది. కాబట్టి దయచేసి ఆ కథను కూడా సందర్శించండి. మీ అభిప్రాయాలు తెలియజేయండి, ధన్యవాదాలు. 

[Sunnysunnysunny]

జీవితంలో కొన్ని జ్ఞాపకాలు పరిచయాలు మనకి
చాలా అంటే చాలా భావోద్వేగాల్ని గురి చేస్తాయి
అలాంటి పరిచయాలు జ్ఞాపకాలు మనలో అంతర్గతంగా నాటుకుపోయుంటాయి

మిత్రమా నీ కధ చదువుతుంటే ఇలాంటి అనుభూతి నాకు వస్తుంది
నీ కథకి నీ కథన శైలిని అభినందించకుండా ఉండలేకపోతున్నా

మీ మాటలకు చాలా ధన్యవాదాలు. అవి నా రచనకు ఎంతో విలువైనవి. ఈ మాటలు నా రచనకు సహాయపడతాయి మరియు నేను మరింత మెరుగ్గా రాయడానికి ప్రయత్నిస్తాను.