[Sunnysunnysunny]

రేటింగ్ ఇచ్చిన ప్రతి ఒక్కరికి చాలా చాలా థాంక్స్....

నేను ముందే చెప్పినట్లుగా కధ కి సంబందించిన రెండవ నిజం " కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా " కధ లో ఇప్పుడే పోస్ట్ చేయడం జరిగింది. 

భావన మరియు పూనమ్ గురించి మరింత సమాచారం ఇచ్చాను ....

మీ అందరికీ నచ్చుతుంది , అర్ధం అవుతుంది అనుకుంటున్నా.. అలాగే చదివి వదిలేయకుండా మీ అభిప్రాయాలను కూడా తెలియచేయండి.. 

ఒక వేళ ఏం అయిన తప్పులు ఉన్న ఏం అయిన మీకు ఐడియాస్ ఉంటే ఇంకా రాయడానికి ఉండే కధ యొక్క అభిప్రాయం తెలియచేయండి...

[Sunnysunnysunny]

నిశ్శబ్ద ప్రయాణం – భయం పక్కన ప్రేమ

 
సమయం: జూన్ 30, మధ్యాహ్నం 1:00 గంట
ప్రదేశం: ముంబై రోడ్లు (ఆటోలో)
 
ఆటో రోడ్డు మీద గాలిని చీల్చుకుంటూ వెళ్తోంది. ఆటో డ్రైవర్‌ను ఎంత వీలైతే అంత వేగంగా పోనివ్వమని అమ్మ గట్టిగా చెప్పింది. నా పక్కనే కూర్చున్న భావన వైపు తలెత్తి చూసే ధైర్యం కూడా నాకు లేదు. కేవలం ఇరవై నిమిషాల వ్యవధిలో థియేటర్‌లో అంతటి దారుణమైన మారణహోమాన్ని, విధ్వంసాన్ని సృష్టించిన ఒక భయంకరమైన స్త్రీ నా పక్కన కూర్చుని ఉందంటే... ఎవరికైనా నోటి నుండి మాట ఎలా వస్తుంది? నా గొంతు పెగలడం లేదు. నా శ్వాస నాకే వినిపించేంత నిశ్శబ్దం.
 
కానీ... ఆ మరణ మృదంగం వాయించిన ఆమె చేతులు ఇప్పుడు కత్తి పట్టుకోలేదు. ఎంతో ప్రేమగా, మృదువుగా నా చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ఉన్నాయి. నా చేతికి తగిలిన గాయానికి ఆమె చున్నీ కట్టి ఉంది, అందులోంచి రక్తం ఇంకా కారుతూనే ఉంది.
 
నాకు నా చేతి నొప్పి కంటే, ఆమెను చూస్తే కలుగుతున్న భయమే ఎక్కువగా ఉంది. కానీ నేను మెల్లగా కళ్లు ఎత్తి ఆమె వైపు చూశాను. అమ్మ (భావన) కళ్లలో తాను చేసిన హత్యల తాలూకు ఏ భయమూ లేదు... కేవలం నాపై అపారమైన ప్రేమ, ఎక్కడ నా ప్రాణాలకు ఏమవుతుందో అన్న పిచ్చి ఆరాటం మాత్రమే స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
 
చూస్తుండగానే ఆటో మా ఇంటి ముందు ఆగింది. వెంటనే ఇద్దరం హడావిడిగా ఆటో దిగి, డబ్బులు ఇచ్చేసి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టాము.
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:10 గంటలు
ప్రదేశం: ఇల్లు
 
ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే... అమ్మ నా చేయి వదిలేసి, ఏదో పెద్ద ప్రమాదం ముంచుకొస్తున్నట్లు గబగబా లోపలికి పరుగెత్తింది. నాకేం అర్థం కాలేదు. క్షణాల్లో తిరిగి వచ్చి, ఒక ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ (First aid kit) నా చేతిలో పెట్టింది.
 
అమ్మ (కంగారుగా): "విజయ్... త్వరగా క్లీన్ చేసుకో, ఇప్పుడే వస్తాను!"
 
అంతే, ఇంకేమీ చెప్పకుండా మళ్లీ తన బెడ్‌రూమ్ లోపలికి పరుగెత్తింది. నేను షాక్ లో ఉండిపోయాను. నా చేయి కత్తికి తెగిపోయి రక్తం కారుతుంటే, నన్ను ఈ స్థితిలో చూసి కూడా ఆమె వదిలేసి వెళ్ళిందంటే... నా గాయం కంటే అత్యంత ప్రాధాన్యత ఉన్న వర్క్, అంత అర్జెంట్ పని ఆమెకు ఏముంటుంది? అని నా బుర్ర వేడెక్కిపోయింది.
 
నరాలు తెగే ఉత్కంఠ – సీక్రెట్ బేస్‌మెంట్
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:13 గంటలు
 
(థియేటర్ దగ్గరకు ముంబై సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు చేరుకోవడానికి కచ్చితంగా మరో 15 నిమిషాల ముందు)
 
నాకు గాయం కంటే ఆమె ఏం చేస్తోందో తెలుసుకోవాలన్న ఆరాటం ఎక్కువైంది. కిట్ పక్కన పెట్టి, మెల్లగా శబ్దం చేయకుండా ఆమె వెనుకే బెడ్‌రూమ్ వైపు అడుగులు వేశాను. గది తలుపు కొద్దిగా తెరిచి ఉంది. నేను లోపలికి తొంగి చూశాను.
 
అమ్మ ఉదయం తన లోదుస్తులు, బ్రాలు దాచిపెట్టిన అల్మరా (కప్‌బోర్డ్) దగ్గర నిలబడి ఉంది. ఆ కప్‌బోర్డ్ పక్కనే ఉన్న గోడపై ఒక సీక్రెట్ బటన్‌ను ఆమె ప్రెస్ చేసింది. తరువాత తన అరచేతిని స్కాన్ చేసేలా ఒక డిస్ప్లే వచ్చింది. దానిపైన అమ్మ చెయ్యి పెట్టింది.
 
అంతే! గోడ రెండుగా విడిపోయి, ఒక రహస్య ద్వారం (Secret Door) తెరుచుకుంది. భావన అందులోకి ఒక పరుగు లాంటి వేగంతో లోపలికి వెళ్లిపోయింది.
 
నా మైండ్ పని చేయడం మానేసింది. నేను ఏ సినిమా చూస్తున్నానా లేక ఇది నిజమా అని కాళ్లు వణికిపోయాయి. నెమ్మదిగా ఆ ద్వారం దగ్గరకు వెళ్లి లోపలికి చూశాను. కింద ఒక పెద్ద సీక్రెట్ బేస్‌మెంట్!
 
ఆ బేస్‌మెంట్ లోపల ఒకదానికొకటి కనెక్ట్ చేయబడిన 5 పెద్ద పెద్ద LED సూపర్ కంప్యూటర్లు (Super Computers) ఉన్నాయి. వాటి ముందు కూర్చున్న భావన చేతులు కీబోర్డ్ మీద మెరుపు వేగం తో కదులుతున్నాయి!
 
హ్యాకర్ డెత్ ఏంజెల్ – మాయమవుతున్న ఆధారాలు
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:15 గంటలు
 
నేను ఆ స్క్రీన్ల మీద చూసిన దృశ్యాలకు నాకు కళ్లు తిరిగినంత పని అయింది. నా ఊపిరి ఆగిపోయింది!
 
ఒక స్క్రీన్ మీద... ఇందాక మేమున్న థియేటర్ లోపలి CCTV ఫుటేజ్ ప్లే అవుతోంది.
 
మరో రెండు స్క్రీన్ల మీద... మేం స్కూటీ మీద థియేటర్ కి వెళ్లిన రోడ్ మ్యాప్, ట్రాఫిక్ సిగ్నల్స్ యొక్క CCTV ఫుటేజ్ లైవ్ లో హ్యాక్ చేయబడి ఉన్నాయి!
 
మరొక స్క్రీన్ పైన సిటీ ట్రాఫిక్ సెక్యూరిటీ అధికారి కంట్రోల్ రూమ్ , లాస్ట్ స్క్రీన్ పైన థియేటర్ దగ్గరికి చేరుకునే సెక్యూరిటీ అధికారి ఫోర్స్ ప్లే అవుతున్నాయి.
 
సెక్యూరిటీ అధికారి లు అక్కడికి చేరుకునే లోపే, మా ఆనవాళ్లను, ముఖాలను ఆ సర్వర్ల నుండి శాశ్వతంగా తుడిచిపెట్టడానికి ఆమె ఒక ప్రొఫెషనల్ హ్యాకర్‌లా సిస్టమ్స్ ని బ్రేక్ చేస్తోంది!
 
స్క్రీన్ పై నడుస్తున్న కౌంట్ డౌన్...
 
టిక్... టిక్... టిక్...
 
సెక్యూరిటీ అధికారి సైరన్లు థియేటర్ కు చేరుకోవడానికి సమయం దగ్గర పడుతోంది. ఆమె వేళ్లు కీబోర్డ్ మీద మృదంగం వాయిస్తున్నట్లు కదులుతున్నాయి.
 
((కట్ చేస్తే... సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ కంట్రోల్ రూమ్ సైబర్ ఆఫీసర్ హెడ్ అరుస్తూ: "సార్, మన సర్వర్ లోకి ఎవరో చొరబడ్డారు! అన్-ఆథరైజ్డ్ యాక్సెస్! ఫుటేజ్ అంతా డిలీట్ చేయడానికి ఎవరో ప్రయత్నిస్తున్నారు. ట్రేస్ ద ఐపీ (IP)!"))
 
సరిగ్గా 13 నిమిషాల తర్వాత... (మధ్యాహ్నం 1:28 నిమిషాలకు) స్క్రీన్ పై కౌంట్‌డౌన్... 99%, 100%.
 
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కంటే సరిగ్గా రెండు నిమిషాల ముందు... భావన ఎంటర్ కీ ప్రెస్ చేసింది! ఆ ఐదు స్క్రీన్ల పైనా ఎర్రటి అక్షరాలతో ఒకే ఒక్క పేరు ఫ్లాష్ అయింది:
 
 "P.A.B SHADOW".
 
మరుక్షణమే సెక్యూరిటీ అధికారి కంట్రోల్ రూమ్ సిస్టమ్స్ అన్నీ బ్లాంక్ అయిపోయాయి. థియేటర్ ఆధారాలు , ట్రాఫిక్ ఆధారాలు అన్నీ కాలిబూడిదయ్యాయి!
 
" P.A.B shadow "
 
ఆ పేరు రాగానే... ఐదు స్క్రీన్లూ ఆటోమేటిక్ గా బ్లాంక్ అయిపోయి ఆగిపోయాయి (Shut down). థియేటర్ డేటాబేస్, రోడ్ మ్యాప్ ఫుటేజ్ మొత్తం కాలిబూడిదైపోయింది. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఇక ఒక్క క్లూ కూడా దొరకదు.
 
టెన్షన్ మాయం – స్వచ్ఛమైన ప్రేమ స్పర్శ
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:29 గంటలు
 
మిషన్ కంప్లీట్ అవ్వగానే... అమ్మ ముఖంలో ఇందాకటి వరకు ఉన్న ఆ భయంకరమైన టెన్షన్ మొత్తం మాయమైపోయింది. ఒక పెద్ద యుద్ధం గెలిచిన ప్రశాంతత ఆమెలో కనిపించింది.
 
నెమ్మదిగా కుర్చీలోంచి లేచి వెనక్కి తిరిగింది. గుమ్మం దగ్గర నిలబడి ఇదంతా చూస్తూ నిశ్చేష్టుడనై ఉన్న నన్ను చూసింది. నా కళ్లలో భయం, ఆశ్చర్యం రెండూ ఉన్నాయి. తన అసలు నిజం నాకు తెలిసిపోయిందన్న కోపం గానీ, ఆందోళన గానీ ఆమెలో అస్సలు లేవు.
 
ఎంతో ప్రశాంతంగా, ఒక ప్రియురాలిలా, ఒక తల్లిలా అడుగులు వేసుకుంటూ నా దగ్గరకు వచ్చింది. నా కళ్లలోకి చూస్తూ, రక్తం కారుతున్న నా చేతిని ఎంతో ప్రేమగా తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుంది. ఏమీ మాట్లాడకుండా, నా కళ్లు చూస్తూనే నన్ను మెట్ల మీద నుండి పైకి (హాల్ లోకి) తీసుకువచ్చింది.
 
ఆ ఒక్క స్పర్శతో... నాలోని భయం, ఆశ్చర్యం అన్నీ కరిగిపోయాయి. మిగిలింది కేవలం ఆమె పట్ల ఒక అంతులేని అనురాగం మాత్రమే!
 
((("ఈ ప్రపంచానికి ఆమె ఎవరికీ దొరకని మృత్యుదేవత 'P.A.B Shadow' కావచ్చు... కానీ నా ఎదురుగా నిలబడి నా చేయి పట్టుకున్నప్పుడు మాత్రం, తను నా ప్రాణాలను కాపాడే నా పవిత్రమైన దేవత మాత్రమే!")))
 
దెయ్యం వదిలిన ఆనవాళ్లు – సీసీటీవీ రూమ్
 
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:30 గంటలు
ప్రదేశం: రాయల్ ప్యాలెస్ థియేటర్ (ముంబై)
 
సైరన్ల మోతతో ముంబై సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల కాన్వాయ్ థియేటర్‌ను చుట్టుముట్టింది. రక్తపు మడుగులో పడి ఉన్న సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్ అశోక్ ను, ఆయన భార్య, కూతురు అలేఖ్యను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు హుటాహుటిన అంబులెన్స్ లోకి ఎక్కించారు.
 
మరోవైపు... స్పెషల్ ఆపరేషన్స్ హెడ్ ఆఫీసర్స్ నేరుగా థియేటర్ సీసీటీవీ కంట్రోల్ రూమ్ లోకి దూసుకెళ్లారు. ఆ మారణహోమాన్ని సృష్టించిన ఆ రాక్షసి ఎవరో చూడాలని వారిలో తీవ్రమైన ఉత్కంఠ.
 
హెడ్ ఆఫీసర్: (కంగారుగా కమాండ్ ఇస్తూ) "త్వరగా ఆ స్క్రీన్-1 ఫుటేజ్ ప్లే చేయండి! ఆ సురేష్ చోప్రా రౌడీలను ఊచకోత కోసిన ఆ మాస్క్ వేసుకున్న స్త్రీ ఎవరో ఈపాటికి రికార్డ్ అయి ఉండాలి!"
 
టెక్నీషియన్ వేగంగా సిస్టమ్ ఓపెన్ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు. కానీ సిస్టమ్ బ్లూ స్క్రీన్ (Blue Screen) లోకి మారిపోయింది.
 
టెక్నీషియన్: (భయంతో వణుకుతూ) "సార్... సార్... ఏ సిస్టమ్ మన కంట్రోల్ లో లేదు సార్! ఎవరో ఇక్కడి డేటాబేస్ ను కంప్లీట్ గా హ్యాక్ చేశారు. మొత్తం ఫుటేజ్ కాలిబూడిదైపోయింది!"
 
హెడ్ ఆఫీసర్: (కోపంగా) "వాట్? అదెలా సాధ్యం? స్క్రీన్ మీద ఏమొస్తోంది?"
 
స్క్రీన్ మీద మొత్తం డేటా కరప్ట్ అయిపోయి, ఒకే ఒక్క పేరు ఎర్రటి అక్షరాల్లో బ్లింక్ అవుతోంది.
 
" P.A.B SHADOW "
 
ఆ పేరు చూడగానే ఆఫీసర్ల గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తాయి. "ఎవరీ P.A.B SHADOW? ముంబై సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల సర్వర్లనే నిమిషాల్లో హ్యాక్ చేసిన ఈ అదృశ్య శక్తి ఎవరు?" అన్న భయం వాళ్ల కళ్లలో స్పష్టంగా కనిపించింది.
 
అంబులెన్స్ లో ప్రేమ – తొలిచూపు గాయం
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:40 గంటలు
ప్రదేశం: అంబులెన్స్ (హాస్పిటల్ కి వెళ్లే దారిలో)
 
అంబులెన్స్ సైరన్ చేసుకుంటూ వేగంగా వెళ్తోంది. స్ట్రెచర్ పై కమిషనర్ అశోక్ నొప్పిని భరిస్తూ పడుకుని ఉన్నాడు. ఆయన పక్కనే ఆయన భార్య ఏడుస్తూ కూర్చుని ఉంది. వాళ్ల పక్కనే అలేఖ్య కూర్చుని ఉంది.
 
కానీ... అలేఖ్య మనసు ఆ అంబులెన్స్ లో లేదు. ఆమె చూపులు శూన్యంలోకి చూస్తున్నాయి. ఇందాక థియేటర్ లో జరిగిన మరణ మృదంగం ఆమెను భయపెట్టడం లేదు... కానీ, ఆమె గొంతు వైపు దూసుకొచ్చిన కత్తికి అడ్డుపడి, తన కోసం ప్రాణాలు ఇవ్వడానికి ఒక్క సెకను కూడా ఆలోచించకుండా ముందుకు దూకిన విజయ్ ముఖం మాత్రమే ఆమె కళ్లముందు పదే పదే తిరుగుతోంది!
 
అలేఖ్య మనసులో:  "నాన్న సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్... నా చుట్టూ ఎప్పుడూ రక్షణ ఉంటుంది. కానీ ఆ క్షణంలో నాన్న కూడా కింద పడిపోయాడు. నా చావు ఖాయం అనుకున్న సెకనులో... ఒక అపరిచితుడు. నా కోసం, నన్ను బతికించడం కోసం తన చేతిని కత్తికి అడ్డు వేశాడు. ఆ కత్తి వాడి చేతిని చీల్చుకుపోతున్నా... వాడి కళ్లల్లో నా ప్రాణాలు దక్కాయన్న ఒక వింతైన సంతృప్తి! ఎవరు తను? నా తండ్రి తర్వాత నా కోసం రక్తం చిందించిన ఆ దేవుడు ఎవరు?"
 
"కత్తి నా గొంతును చేరేలోపే... నీ చెయ్యి అడ్డుగా నిలిచింది!
నీ చేతికి కారిన ఆ రక్తం... నా గుండెలో ప్రేమగా మారింది.
చావును చూసిన ఆ క్షణంలోనూ... నీ కళ్లలోని ఆ వీరత్వం,
నా తొలిచూపు ప్రేమకు సాక్ష్యంగా నిలిచిపోయింది అపరిచితుడా!"
అలేఖ్య మైండ్ లో విజయ్ ముఖం ఒక చెరగని ముద్రలా ఇరుక్కుపోయింది.
 
ఆసుపత్రి గదిలో
సమయం: మధ్యాహ్నం 2:15 గంటలు
ప్రదేశం: సిటీ హాస్పిటల్ (కమిషనర్ వార్డ్)
 
కమిషనర్‌ అశోక్‌కు వైద్యులు ట్రీట్మెంట్ పూర్తి చేసి బుల్లెట్ తీసేశారు. ఆయన మంచం మీద కోలుకుంటున్నాడు. చుట్టూ ఉన్నతాధికారులు నిలబడి ఉన్నారు. అలేఖ్య ఒక మూలన నిలబడి వీళ్ల మాటలు వింటోంది.
 
కమిషనర్ అశోక్: (భారమైన గొంతుతో) "ఇన్‌స్పెక్టర్... థియేటర్ లో ఆ దారుణం చేసిన వాళ్ల ఆనవాళ్లు ఏమైనా దొరికాయా? సీసీటీవీ ఫుటేజ్ లో ఎవరైనా కనిపించారా?"
 
ఇన్‌స్పెక్టర్: "క్షమించండి సార్... మనకంటే ముందే ఎవరో అత్యంత భయంకరమైన హ్యాకర్ ఆ డేటాను మొత్తం కరప్ట్ చేసేశాడు సార్. మనకు దొరికిన ఏకైక క్లూ...
 
సిస్టమ్స్ మీద ఫ్లాష్ అయిన ఒకే ఒక్క పేరు... 'P.A.B SHADOW'."
 
కమిషనర్ ఆ పేరు విని విస్తుపోయాడు.
 
కమిషనర్ అశోక్: "P.A.B SHADOW హ్యాక్ చేసి ఉండొచ్చు... కానీ ఆ ఆయుధాలు పట్టుకున్న ముప్ఫై మంది రౌడీల తలలు నరికిన ఆ దేవత ఎవరో తెలుసా? చనిపోయే ముందు ఆ రౌడీల లీడర్ భయ్యాజీ భయంతో వణికిపోతూ ఉన్నప్పుడు ఆమె ఒక పేరు చెప్పింది... 'డెత్ ఏంజెల్' (Death Angel)! అవును, ముంబై నగరంలో ఇక ఆ సురేష్ చోప్రా సామ్రాజ్యానికి సమాధి కట్టే డెత్ ఏంజెల్ పుట్టింది!"
 
మొత్తం చేపించింది సురేష్ చోప్రా అని తెలుసు కానీ దానిని నీరూపించడానికి ఒక్క ఆధారం కూడా మిగలకుండా చేసింది.
 
రక్తపు ధార – నిశ్శబ్దపు ఒప్పందం
సమయం: మధ్యాహ్నం 1:45 గంటలు
ప్రదేశం: ఆసుపత్రి దారి మరియు సిటీ హాస్పిటల్
 
సీక్రెట్ రూమ్ నుండి బయటకు రాగానే... నా చేతి నుండి రక్తం విపరీతంగా కారడం మొదలైంది. ఇందాకటి వరకు ఒక డెత్ ఏంజెల్ లా రౌడీలను ఊచకోత కోసిన భావన... ఇప్పుడు నా రక్తం చూసి ఒక సాధారణ ఆడదానిలా, తన భర్త ప్రాణాలకు ఏమవుతుందో అన్న పిచ్చి భయంతో వణికిపోయింది. వెంటనే తన పంజాబీ డ్రెస్ చున్నీని చింపి నా గాయానికి గట్టిగా కట్టు కట్టింది. నన్ను హుటాహుటిన ఆటోలో ఆసుపత్రికి తీసుకువెళ్ళింది.
 
ఆసుపత్రికి చేరుకున్నాక.. డాక్టర్లు గాయాన్ని శుభ్రం చేసి మత్తు ఇంజెక్షన్ ఇచ్చి, నా మణికట్టు మీద మూడు కుట్లు వేశారు. కొన్ని మందులు రాసిచ్చారు. అప్పటికి సమయం సుమారు సాయంత్రం 4 గంటలు అవుతోంది
 
మేము ఆటోలో ఇంటి వైపు తిరిగి వెళ్తున్నాము. ఇద్దరి మధ్యా ఒక భయంకరమైన, బరువైన నిశ్శబ్దం!
 
విజయ్ మనసు : "ఆమె ఎవరో, ఆ మారణహోమం ఎలా చేసిందో అడిగే ధైర్యం నాకు లేదు. ఒకవేళ అడిగితే... ఎక్కడ ఆమె ఆ గతం తాలూకు భయంతో నాకు దూరమైపోతుందో అన్న పిచ్చి ఆరాటం నన్ను ఆపేస్తోంది."
 
భావన మనసులో:  "నా చేతులకు అంటిన రక్తం, ఆ సీక్రెట్ రూమ్ చూశాక విజయ్ కి నా గతం గురించి కచ్చితంగా అనుమానం వచ్చి ఉంటుంది. నా నిజ స్వరూపం చెబితే... నన్ను ఒక హంతకురాలిగా, ఒక రాక్షసిగా చూసి అసహ్యించుకుని వదిలేసి వెళ్లిపోతాడేమో! వాడు లేకుండా నేను బతకలేను. అందుకే ఈరోజు జరిగిన మారణహోమాన్ని నేను పూర్తిగా మర్చిపోయినట్లు నటించాలి."
 
ఇలా ఒకరినొకరు కోల్పోతామనే భయంతో... ఆరోజు థియేటర్లో జరిగిన ఆ మారణకాండను ఇద్దరూ పూర్తిగా మర్చిపోయినట్లు నటించాలని మనసులోనే ఒక నిశ్శబ్దపు ఒప్పందం చేసుకున్నారు.
 
అలేఖ్య మనసులో అపరిచితుడు – Love Triangle Begins
సమయం: సాయంత్రం 4:15 గంటలు
ప్రదేశం: ఆసుపత్రి (కమిషనర్ వార్డ్)
 
అదే ఆసుపత్రిలో మరో వార్డులో... కమిషనర్ అశోక్ కు బుల్లెట్ గాయానికి ట్రీట్మెంట్ జరుగుతోంది. ఆయన పక్కనే ఆయన భార్య ఏడుస్తూ కూర్చుని ఉంది. కానీ, అలేఖ్య మనసు మాత్రం అక్కడ లేదు. ఇందాక థియేటర్ లో తన గొంతు వైపు దూసుకొచ్చిన కత్తికి, ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా అడ్డుపడి తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టిన ఆ అపరిచితుడి (విజయ్) ముఖమే ఆమె కళ్ల ముందు పదే పదే తిరుగుతోంది.
 
అలేఖ్య అంతర్మథనం: > "నా తండ్రి తర్వాత నా కోసం ప్రాణాలు ఇవ్వడానికి ముందుకొచ్చిన ఏకైక మగాడు తను!  వాడెవరో నాకు తెలియదు... కానీ వాడి ముఖం నా మనసులో ముద్రపడిపోయింది.. ఈ ప్రపంచంలో ఎక్కడున్నా వాడిని నేను వెతికి తీరుతాను!"


అక్కడ భావన తన సర్వస్వాన్ని విజయ్ కి అర్పిస్తుంటే... ఇక్కడ అలేఖ్య విజయ్ ని ప్రాణంగా ప్రేమించడం మొదలుపెట్టింది.
 
సమయం: సాయంత్రం 4:15 గంటలు
ప్రదేశం: ముంబై ( అన్నీ T. V చానెల్స్)
 
బ్రేకింగ్ న్యూస్ సిటీ లో మరోసారి మారణహోమం ఐతే ఈసారి ఇది క్రౌడెడ్ ప్లేస్ అయిన రాయల్ ప్యాలెస్ థియేటర్ లో జరగడం కొసమెరుపు.
 
ఈ దాడి సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్ అశోక్ మరియు అతని ఫ్యామిలీ కోసం ఏ జరిగింది అనే అనుమానాలు.. తీవ్రంగా గాయపడిన  కమిషనర్..
 
ఒక్క ఆధారం కూడా లేదు , ఒక్క పేరు తప్ప ఇది చేసిన వారి వివరాలు ఇంకా తెలియాల్సి ఉంది .. ఆ పేరు “ డెత్ ఏంజెల్స్” .. సరిగ్గా 20 ఏళ్ల క్రితం మన ముంబై లో వచ్చిన అదే తూఫాన్ .. ఐతే ఆమె ఎవరు?
 
కన్నీటి జల్లు – దారపు బంధం
సమయం: సాయంత్రం 4:30 గంటలు
ప్రదేశం: ఇల్లు (హాల్)
 
మేము ఇంటి దగ్గరికి రాగానే ఆకాశం చిల్లులు పడినట్లు భారీ వర్షం మొదలైంది. ఇద్దరం తడుచుకుంటూనే ఇంట్లోకి పరుగెత్తాము. హాల్ లోకి వెళ్లాక, భావన సోఫాలో చాలా నిశ్శబ్దంగా, దిగులుగా కూర్చుండిపోయింది.
 
నేను: "ఏమైంది భావన... ఎందుకంత నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నావు?"
 
అమ్మ (ముఖం తిప్పుకుంటూ): "ఏమీ లేదు విజయ్..."
 
నేను: "సినిమా చూస్తున్నప్పుడు చాలా సంతోషంగా నవ్వావు కదా, అకస్మాత్తుగా ఏమైంది?"
 
అమ్మ మరో వైపు చూస్తుండగా, నేను ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి నా వైపు తిప్పాను. ఆమె కళ్ల నిండా నీళ్లు ఉన్నాయి. ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. నేను వెంటనే ఆమెను నా గుండెలకు హత్తుకున్నాను.
 
నేను: "ఏయ్... ఏమైంది? ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు?"
 
అమ్మ (ఏడుస్తూ): "ఇది కాకపోతే నేనేం చేయాలి విజయ్... నీకు ఏమైనా జరిగి ఉంటే? వాడు నిన్ను చంపేస్తాడన్నట్లుగా కత్తి తీసుకుని పొడవబోయాడు... అది చూసి నా ప్రాణం పోయినంత పనైంది!"
 
నేను: "కానీ నాకేమీ కాలేదు కదా భావన? ఆపు, ముందు ఏడవడం ఆపు... నువ్వు నన్ను కాపాడావు కదా."
 
అమ్మ (కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ): "ఇదంతా నా తప్పే విజయ్... నేను అసలు సినిమాకి ఒప్పుకుని ఉండకూడదు. అప్పుడు ఈరోజు ఇదంతా చూడాల్సి వచ్చేది కాదు."
 
నేను (ఆమె కన్నీళ్లు తుడుస్తూ): "ఎందుకిలా అంటున్నావు... నువ్వేమీ తప్పు చేయలేదు. మనం సినిమాకి వెళ్దామని నేనే నీకు చెప్పాను కదా."
 
అమ్మ ఇప్పుడు నన్ను మరింత గట్టిగా పట్టుకుని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ: "నాకు చాలా భయమేసింది విజయ్... నీకు ఏమైనా జరిగి ఉంటే, నేను ఎలా బ్రతికేదాన్ని? నా గురించి కూడా ఆలోచించు... నేను నిజంగా బ్రతికి ఉండేదాన్ని కాదు విజయ్. నాకు ఇప్పుడు నువ్వు తప్ప ఎవరూ లేరు. నా వాళ్లందరినీ ఏనాడో కోల్పోయాను... నీకోసమే నా నియమాలను బద్దలు కొట్టుకుని మళ్లీ కత్తి పట్టాను."
 
ఒక చిన్నపిల్ల ఏడుస్తున్నట్లు ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. ఆ భయంకరమైన డెత్ ఏంజెల్ వెనుక... నా ప్రాణాల కోసం అల్లాడిపోయే ఒక అమాయకమైన ఆడది ఉందని నాకు అర్థమైంది.
 
నేను (ఆమె తల నిమురుతూ): "ఇక ఆపు భావన... వాడు ఒక అమ్మాయి ప్రాణాలు తీయాలనుకున్నాడు. ఆపదలో ఉన్నవారిని కాపాడాలని నువ్వే కదా నాకు చెప్పావు? నేను ఎలా ఊరుకోగలను? నీకు గుర్తుందా...
వాళ్ళ పక్కన మనం ఏ ఉన్నాం అది అంతా చూశాక వాళ్ళు మనల్ని ప్రాణాలతో వదలరు అని అనిపించింది.
 
నేను నీ నుదుటిపై సింధూరం పెట్టి, నిన్ను ఎల్లప్పుడూ జాగ్రత్తగా చూసుకుంటానని వాగ్దానం చేశాను. బహుశా ఆ వాగ్దానం నెరవేర్చాల్సిన సమయం ఈరోజేనేమో. కాబట్టి ఇప్పుడు ఏడవడం ఆపు."
 
అమ్మ (నా చేతిని పట్టుకుని): "అవును, నన్ను కాపాడతానని చెప్పావు... కానీ నీ ప్రాణాలను పణంగా పెడతావని చెప్పలేదు కదా విజయ్! నేను నీకు ఆ దారం కట్టి కూడా ఏ ప్రయోజనమూ లేకుండా పోయింది."
 
నేను నవ్వుతూ, డాక్టర్ వేసిన బ్యాండేజ్ కట్టును కొద్దిగా విప్పబోయాను.
 
అమ్మ (కంగారుగా): "ఏం చేస్తున్నావ్ విజయ్... నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా? రక్తం వస్తుంది!"
 
నేను: "ఆగు భావన... చూడు."
 
నేను కట్టు లోపల ఉన్న నా మణికట్టును చూపించాను. అక్కడ ఆమె నాకు కట్టిన ఆ పవిత్రమైన నల్ల దారం (దారపు పోగు) తెగిపోయి కత్తికి అడ్డుపడి ఉంది.
 
నేను (భావోద్వేగంగా): "చూడు భావన... నువ్వు కట్టిన ఆ దారం ఈరోజు నా ప్రాణాలకు అడ్డుగా నిలిచింది. ఈ దారం లేకపోయి ఉంటే ఈరోజు నా చెయ్యి మొత్తం తెగిపోయేది!"
 
ఇది చూడగానే అమ్మ గుండె ఉప్పొంగిపోయింది. ఆవేశంగా, అపారమైన ప్రేమతో నేరుగా నా చేతుల్లోకి వచ్చి పడిపోయింది. అమ్మ నాకు ఇంత దగ్గరగా రావడం ఇదే మొదటిసారి. మా ఇద్దరి బట్టలు వర్షానికి పూర్తిగా తడిసిపోయి ఉన్నాయి. చల్లటి గాలికి మా శరీరాలు వణుకుతున్నాయి. నేను ఒక చేత్తో అమ్మ వీపు పట్టుకున్నాను... అమ్మ తన మెడను పూర్తిగా నాకు ఆనించి నా గుండెలపై వాలిపోయింది.
 
అమ్మ (నా గుండె చప్పుడు వింటూ): "విజయ్... దయచేసి వచ్చేసారి ఇలా నా ప్రాణాలు తీసేలా చేయకు... నాకు చాలా భయంగా ఉంది."
 
నేను (కొద్దిగా నవ్వుతూ): "అయితే నా నుండి నీకేం కావాలి భావన?"
 
అమ్మ (మరింత గట్టిగా హత్తుకుని): "అంతే విజయ్... ఎప్పుడూ నన్ను ఇలాగే చూసుకో... నన్ను నీ నుండి ఎప్పటికీ దూరం కానివ్వకు... నన్ను ఇలాగే ప్రేమిస్తూ ఉండు విజయ్!"
 
ఆ మాటలు చెబుతూ ఆమె కళ్లు మూసుకుంది. మేము చాలా చేయాలనుకున్నాము కానీ ఎప్పుడూ ఏదో ఒక కారణం వల్ల ఆగిపోతూ వచ్చాము... కానీ ఇప్పుడు నేను ఆగాలనుకోలేదు. ఆమె ముఖాన్ని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని, ముందుకు వంగి ఆమె నుదుటిపై ఎంతో పవిత్రంగా, సుదీర్ఘంగా ముద్దుపెట్టాను.
 
"కురిసే వర్షపు జల్లులు మన దేహాలను తడుపుతుంటే...
నీ కన్నీటి జల్లులు నా గుండెను తడిపాయి భావన!
నా గాయానికి కట్టిన కట్టు కంటే... నీ కౌగిలి ఇచ్చిన ఉపశమనమే గొప్పది,
ఈ లోకం ఏమైనా సరే... నా ఊపిరి ఆగేదాక నీ చేయి వదలను!"
 
నేను: "నేను ఎల్లప్పుడూ... ఎల్లప్పుడూ నిన్ను ప్రేమిస్తాను భావన. నేను వాగ్దానం చేస్తున్నాను, నిన్ను ఎన్నటికీ విడిచిపెట్టను."
 
అమ్మ (నా గాయపడిన చేతిని తీసుకుని, మెడ దగ్గర పెట్టుకుంటూ): "నేను నిన్ను నమ్ముతాను విజయ్... నిజానికి ఈ ప్రపంచంలో నేను నిన్నే ఎక్కువగా నమ్ముతాను."
 
సమయం: సాయంత్రం 5:00 గంటలు
ప్రదేశం: పడకగది
 
నేను గడియారం వైపు చూశాను. అప్పటికే సాయంత్రం ఐదు కావొస్తోంది. అప్పుడే నాకు గుర్తొచ్చింది... ఆమె పుట్టినరోజు కోసం కేక్ తీసుకురావడం మర్చిపోయానని! నా మూర్ఖత్వానికి నాపై నాకే కోపం వచ్చింది.
నేను అమ్మను మెల్లగా నా నుండి దూరం చేసి అన్నాను.
 
నేను: "భావన, వెళ్లి తయారవ్వు... నేను నీ బహుమతితో వెంటనే వస్తాను. టెన్షన్ లో నేను నీ పుట్టినరోజు కేక్ తీసుకురావడం కూడా మర్చిపోయాను... వెళ్లి తీసుకువస్తాను."
 
అమ్మ: "దాని అవసరం లేదు విజయ్, బయట వర్షం పడుతోంది..."
 
నేను: "నువ్వు దేనికీ ఒప్పుకోవు భావన. కానీ ఈరోజు నీ పుట్టినరోజు కాబట్టి నువ్వు ప్రశాంతంగా లోపలికి వెళ్లి తయారవ్వు. నేను ఇప్పుడే వస్తాను."
 
అమ్మ లోపలికి వెళ్ళింది. నేను త్వరగా లేచి స్నానం చేసి, నేను తెచ్చుకున్న ఫార్మల్ బట్టలు వేసుకున్నాను.
 
ఆమెకు గిఫ్ట్ గా ఇవ్వడానికి, నా దగ్గర ఉన్న ఆమె పెళ్లి చీరను తీసి, ఒక అందమైన గిఫ్ట్ పేపర్ లో ప్యాక్ చేశాను. నా జేబులో కాలి గజ్జెలు పెట్టుకుని, ఆ గిఫ్ట్ ప్యాక్ తో అమ్మ గది వైపు వెళ్లాను.
 
అమ్మ బహుశా తలుపు వేసుకోలేదేమో అనుకుని, నేను ఏమీ ఆలోచించకుండా లోపలికి వెళ్ళాను.
 
లోపలికి వెళ్లగానే... నా కళ్లు ఆశ్చర్యంతో తెరుచుకున్నాయి! అమ్మ తన డ్రెస్ తీసేసి కేవలం బ్రా లో మాత్రమే ఉంది.

నన్ను చూడగానే ఆమె ఉలిక్కిపడి, త్వరగా పక్కనే ఉన్న టవల్ తీసుకుని తన ఛాతీ మీద వేసుకుని సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది.

[Sunnysunnysunny]

దయచేసి మూడు కంటే ఎక్కువ అప్‌డేట్‌లు ఇచ్చేంత వరకు ఆగండి, రచయితకు విశ్రాంతి అవసరం. అంతకంటే ముందు, రచయిత ఆత్మవిశ్వాసాన్ని పెంచడానికి, మీరు కథను పరిశీలించి, మీ పద్ధతిలో మీరు గుర్తించిన వాటిని ప్రశంసించగలరా?

Thank you so much each and everyone,, మీ అందరి సపోర్ట్ కి ... అవును కొంచెం కష్టంగానే ఉంది వరుసగా రాయడం. కానీ రీడర్స్ ని అప్‌డేట్ కోసం వేచి ఉండటము సరియైనది కాదు అని రాసిన అంతా వరకు పోస్ట్ చేశాను. 

ఇంకా పుట్టిన రోజు గిఫ్ట్ మీ అందరి కోసం సిద్దం చేయబోతున్నాను.. నచ్చుతుంది అని ఆశిస్తున్న.. 

నిన్న లీవ్ లో ఉండి రాస్తూనే వరుసగా పోస్ట్ చేశాను ,, తెలీదు ఎంత మందికి నచ్చిందో ... ఎవరు సరిగా చెప్పలేదు...నేను చెప్పాలనుకుంటున్నది అది పాఠకులు అర్థం చేసుకోగలిగేలా నేను రాశానా? విషయం ఇంకా నా మనసులో ఉంది.

[Sunnysunnysunny]

హలో అందరికీ,


కొంతమంది కేవలం ఏదో ఒక స్టోరీ ఏ ఫాలో అవుతున్నారు ఏమో ... నేను ముందుగా చెప్పినట్లు మీరు మూడు స్టోరీస్ ఫాలో అవకపోతే మీకు స్టోరీ మొత్తం అర్ధం కాదు.. 

అలా అని అంతా మొత్తం 3 స్టోరీస్ లో అప్డేట్ చేయడం అంటే , నాకు కూడా చాలా కష్టం అవుతుంది రాయడం.......... ప్లీజ్ నా సైడ్ నుండి కూడా ఆలోచించండి కొంచెం.. 

దయచేసి అన్నిటినీ ఫాలో అవ్వండి .. లేదు మాకు అంతా అర్ధం అవ్వాల్సిన అవసరం లేదు అనుకుంటే మీ ఇష్టం అండి . 

అలేఖ్య గతం కూడా ఇవ్వడం జరిగింది.. 

పూనమ్ దేవి గురించి  మరియు అంజలి మరియు భావన కలిసి ఉన్న చివరి క్షణాలను రాయడం జరిగింది .. 

పూనమ్ దేవి  సైడ్ నుండి జరిగే కొన్ని ఆధారాలు ఈరోజు " అందని జాబిలి అమ్మ కోసం " లో  పోస్ట్ చేశాను.. చదివి మీ అభిప్రాయం తెలియచేయండి.. 

[Sunnysunnysunny]

వేచి ఉన్నందుకు అందరికీ  క్షమాపణలు , బర్త్డే గిఫ్ట్ రెఢీ చేశాను మరి కొంచెం వర్క్ ఉంది పూర్తి చేసి ఈరోజు అప్డేట్ చేస్తాను.. అలాగే మిగిలిన 2 స్టోరీస్ అప్డేట్ కూడా ఈరోజు ఇస్తాను.. 

సో, మీకు వీలుంటే అవి కూడా చదవండి.. 

[Sunnysunnysunny]

లోపలికి వెళ్లగానే... నా కళ్లు ఆశ్చర్యంతో తెరుచుకున్నాయి! అమ్మ తన డ్రెస్ తీసేసి కేవలం బ్రా లో మాత్రమే ఉంది. నన్ను చూడగానే ఆమె ఉలిక్కిపడి, త్వరగా పక్కనే ఉన్న టవల్ తీసుకుని తన ఛాతీ మీద వేసుకుని సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది.
 
నేను (వెనక్కి తిరుగుతూ): "క్షమించు భావన... నేను చూడలేదు... నేను బయట ఉంటాను వస్తున్నాను..."

అమ్మ (సిగ్గుపడుతూనే): "ఆగు విజయ్..."

నేను: "ఏమైంది?"

అమ్మ: "ఇటు రా కాస్త..."

నేను మెల్లగా అమ్మ వెనుక వెళ్లి నిలబడ్డాను.

అమ్మ: "ఈ బ్రా కొక్కెం (Hook) రావడం లేదు విజయ్... చాలా టైట్ గా ఇరుక్కుపోయింది. కొంచెం నువ్వు విప్పుతావా... ప్లీజ్."

నేను (తడబడుతూ): "నేను... నేను... ఎలా..."

అమ్మ అద్దంలో నా అవస్థ చూసి కిలకిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.

అమ్మ: "అంత భయపడకు విజయ్... ఏమీ కాదు తీయ్."

నేను: "లేదు, నేను భయపడట్లేదు… ఇప్పుడే విప్పుతాను."

నేను ఇప్పటివరకు ఏ అమ్మాయికీ ఇంత దగ్గరగా లేను , ఇంకా ఇలాంటివి అంటే గుండె జారీ నోట్లో కి వచ్చింది . నా చేతులు వణుకుతున్నాయి. ఎట్టకేలకు ఒక  ఐదు నిమిషాల కుస్తీ తర్వాత ఆ హుక్ తీశాను.

అమ్మ (నవ్వుతూ): "అబ్బా… ఎంత సమయం తీసుకుంటున్నావ్ విజయ్, అది కూడా ఒక హుక్ తీయడానికి..."

నేను (చిలిపిగా): "నీకు ఇది రోజూ అలవాటు కదా భావన… ఇకపై రోజూ నా కోసమే దాన్ని అలానే ఉంచు, నేను త్వరగా ఎలా తీయాలో నేర్చుకుంటాను!"
 
నా మాటకు అమ్మ సిగ్గుతో ఎర్రబడిపోయి, టవల్ చుట్టుకుని తలదించుకుంది.
 
నేను అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళి ఆమె చేతిలో ఒక గిఫ్ట్ ప్యాక్ పెట్టాను.
 
అమ్మ- ఏం తెచ్చావు…
 
నేను: "ఆడవాళ్ళని చాలా అందంగా చూపించే వస్తువును బహుమతిగా ఇస్తానని చెప్పాను కదా… ఇదే అది, తెరువు."
 
అమ్మ కవరు తెరిచి, అందులో ఉన్న తన సొంత పెళ్లి పట్టుచీరను (అది ఆమెకు తెలియదు) చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.
 
అమ్మ- ఇది పెళ్లి చీరా…

నేను- అవును మరి ఇంకేం అనుకుంటున్నావు…
 
అమ్మ: "ఇది... ఇది అచ్చం నా పాత పెళ్లి చీర లాగే ఉందే విజయ్..."
 
నేను: "ఏమనుకుంటున్నావు... నిన్ను అచ్చం పెళ్ళైన ముత్తైదువులా చూడాలనుకుంటున్నాను భావన."
 
ఆ బహుమతి చూసి అమ్మ చాలా భావోద్వేగానికి గురై నేరుగా వచ్చి నన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.
 
నేను- నా బహుమతి నీకు నచ్చిందా…
 
అమ్మ: "ఇది చాలా ముద్దుగా ఉంది విజయ్… అచ్చం నీలాగే."
 
నేను: " నా లాగా కాదు, నీలాగే… అయితే ఇప్పుడు ఈ బహుమతిని నీ అందమైన ఒంటికి వేసుకో. నా కోసం సిద్ధంగా ఉండు, నేను కేక్ తీసుకుని వస్తాను."


అమ్మ- హ్మ్ం అని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకునే ఉంది ..విజయ్… దయచేసి త్వరగా రా…
 
నేను- హ, నాకు తెలుసు… వచ్చేస్తా భావన.
 
నేను నవ్వుతూ బయటకు వెళ్ళాను… మంచి విషయం ఏమిటంటే ఇప్పుడు వర్షం తగ్గిపోయింది…నేను త్వరగా బయటకు వెళ్ళాను… దగ్గరలో ఏ దుకాణం లేదు , అలా వెతికి ముందుకు వెళ్ళాను…కొంచెం దూరంలో ఉన్న షాప్ లో కేక్ కొన్నాను…
 
నేను దుకాణం నుండి బయలుదేరబోతుండగా మళ్ళీ భారీ వర్షం మొదలైంది… 

దుకాణదారుడు- చూస్తుంటే... ఈ రోజు రోజంతా ఇలాగే వర్షం పడుతుందేమో... ఉదయం నుండి 5-6 సార్లు వస్తుంది... కొద్దిసేపటి తర్వాత మళ్ళీ ఆగిపోయింది... 
 
నేను- అవును, అలాగే అనిపిస్తుంది... ఇంకెంతసేపు వేచి ఉండాలో తెలియడం లేదు... 
 
దుకాణదారుడు- ఫర్వాలేదు సార్, బహుశా కొద్దిసేపట్లో ఆగిపోతుంది... 
 
నేను- హ్మ్ం .. 
 
నేను అక్కడే కూర్చుండిపోయాను... వర్షం ఆగే సూచనలు ఏమాత్రం కనిపించడం లేదు... నాకు ఆ వర్షం మీద ద్వేషం కలగడం మొదలైంది... 
 
((నాలో నేను- నేను ఇంకా దీన్ని ఎదుర్కోవాల్సిందే. ఒకవేళ వర్షం మరికొంత సేపు ఆగి ఉంటే బాగుండేది. ఇంతలో నేను అమ్మ గురించి ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను... 

అమ్మ ని చూసిన ఆ మొదటి రోజు గుర్తుకువచ్చి నవ్వడం మొదలుపెట్టాను... 

అమ్మ అందాన్ని చూసి నేను ఎలా పూర్తిగా కరిగిపోయానో...... 

బహుశా నేను మొదటి రోజు నుండే ఆమెను నిజంగా ప్రేమించడం మొదలుపెట్టానేమో... మరి ఈ రోజు చూడు... అంతా మారిపోయింది... 

ఈ రోజు మా అమ్మ కూడా నన్ను ఎంతగానో ప్రేమిస్తోంది... ఎంతగా అంటే, ఈ రోజు ఆమె నా భార్యగా కూర్చొని ఉండాలి ఇంట్లో ...)) 
 
నా మనసు- చూస్తుంటే... నువ్వు నేను ఒక్కటి కావడానికి సమయం వచ్చినట్టుంది... ఇప్పుడు మనమిద్దరం ఒకేలా ఆలోచిస్తున్నాం... 
 
నేను- నాకూ తెలియదు మిత్రమా... కానీ జరుగుతున్న దానితో నేను చాలా సంతోషంగా ఉన్నాను... 
 
నా మనసు- హహహ... నీకు ఇప్పటికే తెలుసు... దీనివల్ల నేను నీతో ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉంటాను.... విజయ్, నీపై ఆమె ప్రేమ స్వచ్ఛమైనది... బహుశా ఇది నీకు మరే అమ్మాయిలోనూ దొరకకపోవచ్చు కానీ ఆమెలో దొరికింది... ఇప్పుడు నీ నిజానిజాలు దాచడానికి ఒప్పుకున్నందుకు నాకు సంతోషంగా ఉంది...

నేను- సరే .... నేను నీకు మాట ఇస్తున్నాను... నా నిజం మా అమ్మకి ఎప్పటికీ చెప్పనని... నేను ఏమైనా చేయాల్సి వచ్చినా సరే....

నా మనసు- హ్మ్మ్.... అయితే నీ పెళ్లి ఎప్పుడు...

నేను- అమ్మకు ఎప్పుడు అనిపిస్తే అప్పుడు.... ఆమెను నా భార్యగా చేసుకోవాలని నేను ఇప్పటికే నిర్ణయించుకున్నాను... నేను ఇప్పుడు ఈ విషయంలో వెనక్కి తగ్గబోవడం లేదు....

నా మనసు- పర్వాలేదు... అది ఇద్దరికీ మంచిది...

ఇంతలో అమ్మ నుండి ఫోన్ రావడం చూశాను...

నేను- హ్హ భావన, చెప్పు...

అమ్మ- ఎక్కడున్నావు... వర్షంలో చిక్కుకుపోయినట్టున్నావు...

నేను- అవును,... కానీ తొందరగానే వస్తాను...

అమ్మ- సరే త్వరగా రా విజయ్ ... అద్దంలో నన్ను నేను చూసుకుంటున్నాను... కానీ నేను నువ్వు కోరుకున్నట్టుగా కనిపిస్తున్నానో లేదో అని భయం గా ఉంది ...

నేను- అంటే పెళ్లి కూతురులా నా...

అమ్మ (సిగ్గుపడుతూ )- నాకు తెలియదు...

నేను (నవ్వుతూ) - సరే భావన ... నేను వస్తున్న లే కంగారు పడకు...

సుమారు 5 నిమిషాలు ఎదురుచూసిన తర్వాత నేను చివరకు సంతోషించాను... ఎందుకంటే ఇప్పుడు వర్షం ఆగిపోయింది...నేను ఇంటి వైపు బయలుదేరాను... వెళ్తుండగా నేను గుడి పక్కనుంచి వెళ్తున్నానని గమనించాను... నేను ఒక సిందూరం డబ్బా మరియు, కొన్ని పూలు కొని... ఇంటి వైపు బయలుదేరాను...

ఇంటికి చేరుకున్నాక నేను త్వరగా హాల్లోకి వెళ్ళాను... అమ్మ బహుశా పడకగదిలో ఉంది...

నేను ఇంట్లోకి వెళ్లి హాల్ లో సోఫాలో ఎదురుచూస్తున్నాను.
 
నేను- నేను వచ్చాను, నువ్వు ఇప్పుడు కూడా బయటకు రావా భావన...

నేను అమ్మను చూడాలని చాలా ఆత్రుతగా ఉన్నాను...

అప్పటికే నేను ఒక చైర్  నా ముందుకు లాగాను... నేను అమ్మ కోసం ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాను...

నేను- నన్ను ఇంకెంతసేపు ఎదురుచూసేలా చేస్తావు ప్లీజ్ భావన అని గట్టిగా చెప్పాను...

అమ్మ- హ్మ్ం ...అబ్బా ఆగు విజయ్ నాకు సిగ్గుగా ఉంది

నేను అక్కడ కూర్చుని ఉన్నాను...... కొద్దిసేపటికి... బెడ్‌రూమ్ తలుపు తెరుచుకుంది.
 
నేను అలాగే కళ్లప్పగించి చూస్తూ ఉండిపోయాను! నా కళ్లముందు అచ్చం ఒక దేవదూతలా, నిండుగా ముస్తాబైన ఒక కొత్త పెళ్లికూతురు నడిచి వస్తోంది. ఆ ఎర్రటి చీర, ముత్యాల హారం, ముక్కుపుడకలో ఆమెను చూస్తుంటే నా ప్రాణం గాల్లో తేలుతున్నట్లు అనిపించింది. నేను స్పృహ కోల్పోయాను.

అమ్మ- విజయ్... 

నేను- హ్హ... 
 
అమ్మ (సిగ్గుపడుతూ): "విజయ్... నేను నువ్వు కోరుకున్నట్లే కనిపిస్తున్నానా?"
 
నేను (మత్తుగా): "హా... అచ్చం పెళ్లి కూతురిలా!"
 
నేను వెంటనే ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి ఆమె రెండు చేతులు నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.
 
అమ్మ- ఏమైంది విజయ్...


నేను: " ఏమీ లేదు... ఇప్పటి నుండి నువ్వు ఎప్పుడూ ఇలాగే ఉండాలి భావన. నేను నిన్ను ఇలాగే చూడాలనుకుంటున్నాను."
 
అమ్మ: "నువ్వు నన్ను ఇలా ఇష్టపడితే... జీవితాంతం నీకోసం ఇలాగే ఉంటాను విజయ్."
నేను- థాంక్స్ ... భావన గారు ...

అమ్మ- విజయ్ నన్ను భావన అని మాత్రమే పిలువు...

అమ్మ- సరే నేను మిమ్మల్ని భావన అనే పిలుస్తాను...

అమ్మ- గారు వద్దు ... భావన అని మాత్రమే...

నేను అమ్మను మరింత నా ముందుకు వచ్చేలా ఎదురుగా తీసుకున్నాను... కళ్ళల్లోకి చూస్తూ

నేను- నిజంగా... నీకు ఇదే కావాలా...

అమ్మ- అవును... ఇప్పుడు నేను ఇంకేమీ ఆలోచించాలనుకోవడం లేదు విజయ్...

అమ్మ బహుశా మరింత భావోద్వేగానికి గురవుతోంది, అందుకే నేను కేక్ కట్ చేద్దాం అన్నాను...

అమ్మ- హ్మ్మ్ సరే... కానీ
 
నేను: ఇప్పుడు ఏం చెప్పకు ప్లీజ్ నా కోసం అని అన్నాను
 
(భావన మనసు: నేను చివరి సారి కేక్ కట్ చేసింది ,, నా రెండు కళ్ళు అయిన పూనమ్ అమ్మ ,, అనూ ఉన్నప్పుడే, ఇద్దరు కలిసి ఆ కేక్ అంతా నాకు ఎలా పూసేవారో అని అనుకుంది )
 
అది అంతా గుర్తొచ్చి భావన కంట్లో నీళ్ళు కారుతున్నాయి.. విజయ్ భావన దగ్గరకి వచ్చి ఏం ఆలోచించక నేను ఉన్నాను పదా..

అమ్మ కేక్ కట్ చేస్తోంది... నేను అమ్మ వైపు చూస్తున్నాను... ఈరోజు ఆమె ముఖం మామూలు కన్నా చాలా అందంగా ఉంది...

నేను- నీకు పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు... హ్యాపీ... పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు భావన...

అమ్మ – థాంక్స్ విజయ్...

నేను అమ్మకి ఒక ముక్క తినిపించాను, అమ్మ నాకు ఒకటి తినిపించింది... కానీ నాకు పుట్టినరోజు ఇంకా పూర్తి కాలేదు భావన...

నేను - నా దగ్గర ఇంకా మూడు బహుమతులు ఉన్నాయి...

అమ్మ (ఆశ్చర్యంగా): "మరో మూడా?"
 
నేను ముందుగా ఆ మల్లెపూల దండ తీసి ఆమె జుట్టులో ప్రేమగా పెట్టాను.
 
అమ్మ - ఇప్పుడు రెండోది ఏమిటి...

నేను చిన్న పెట్టెను అమ్మ చేతిలో పెట్టాను...

అమ్మ దాన్ని తెరిచి చాలా సిగ్గుపడింది...

అమ్మ - దీనితో ఏం పని... అంటే నేను ఇదివరకే పెట్టుకున్నాను కదా...

నేను - ఇది నా బహుమతి కాబట్టి పెట్టుకోవాలి... నేను ఏ పెట్టాలి అనుకుంటున్నా

అమ్మ - నువ్వు నన్ను పెట్టుకోమంటే నేను ఏదైనా పెట్టుకోవడానికి సిద్ధమే విజయ్...

నేను ఒక కాలి గజ్జెను చేతిలో పట్టుకున్నాను... నేను కింద మోకాలు పై కూర్చున్నాను...
 
నేను - నీ కాలు నా మోకాలు మీద పెట్టు...

అమ్మ - వద్దు... నాకు సిగ్గుగా ఉంది...

నేను – ఎందుకు సిగ్గుపడాలి... నేను ఏ కదా ఏం కాదు పెట్టు...

అమ్మ ఒక పాదంని నెమ్మదిగా నా చేతితో పట్టుకుని  నా మోకాలు మీద పెట్టుకున్న... నేను మెల్లగా ఆమె చీరను కొద్దిగా పైకి లాగాను... అమ్మ సుగగుతో కళ్ళు మూసుకుంది...

నేను  ఆ కాలుకి కట్టి, అదే విధంగా రెండవ కాలుకి కూడా కట్టాను... అమ్మకు  చాలా సిగ్గుగా అనిపించింది...

నేను- హ్మ్ం చాలా బాగుంది... 

అమ్మ- మూడవ బహుమతి ఏమిటి విజయ్ .... 
 
నేను లేచి, కుర్చీలో ఉన్న అమ్మను కూడా లేవమని చెప్పి సహాయం చేశాను... 
 
నేను నా జేబులోంచి ఒక సింధూరం పెట్టె తీసి అమ్మకి ఇచ్చాను

అమ్మ దాన్ని తెరిచి- ఓహ్, అయితే ఇదేనా సింధూరం…

నేను- అవును

అమ్మా- త్వరగా పెట్టు…

అమ్మ నుదురు ముందుకు తిప్పింది, నేను ఆమె నుదుటిపై సింధూరం పెట్టాను…

అమ్మ- ఇప్పుడు నేను నీకు నచ్చినట్లు కనిపిస్తున్నానా…

నేను- ఇంకా లేదు…

అమ్మ- ఎందుకు…

నేను- నిన్ను నిజమైన పెళ్ళైన స్త్రీగా మార్చే బహుమతి ఇది... 
 
అమ్మ- అదెలాంటిది... 
 
నేను చిటికెడు సింధూరం తీసుకుని… అమ్మ పాపిటలో ఎంతో పవిత్రంగా దిద్దాను. అమ్మ కళ్ళు మూసుకుంది… ఆమె గుండె చప్పుడు వేగంగా కొట్టుకుంటోంది… దానితో పాటు నాదీ!

నేను ఆమెను గుమ్మం దగ్గరున్న అద్దం ముందుకు తీసుకువెళ్లాను.
 
నేను: "ఇప్పుడు చూడు భావన… నువ్వు అచ్చం నా భార్యలా కనిపిస్తున్నావు!"
 
ఆమె తనను తాను అద్దంలో చూసుకుని, ఆ సింధూరాన్ని చూసి పట్టలేనంత ఆనందంతో ఏడుస్తూ నా గుండెలపై వాలిపోయింది.

నేను- ఏమైంది… ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు… అమ్మ ఏమీ చెప్పలేదు… 
 
నేను- చెప్పు భావన …ప్లీజ్  
 
అమ్మా- నువ్వు నన్ను అంతగా ప్రేమిస్తున్నావా విజయ్… 
 
నేను: "నేను నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను భావన… ఈ రోజు మాత్రమే కాదు, రాబోయే 7 జన్మల వరకు నిన్ను ఇలాగే ప్రేమిస్తూనే ఉంటాను."
 
అమ్మ (కన్నీళ్లతో): "నన్ను నీదానినని పిలిచి మళ్ళీ ఎప్పటికీ నా నుండి దూరం వెళ్లకు విజయ్... నేను నిన్ను ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాను. ఐ లవ్ యూ విజయ్... నన్ను ఎప్పుడూ వదిలి వెళ్ళకు." అమ్మ కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి... 
 
నేను: "ఈ కుంకుమ మీద ఒట్టు భావన, ఇక నిన్ను నా నుండి ఎవరూ విడదీయలేరు." నేను నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను... ఇప్పుడు నేను నువ్వు లేకుండా బతకలేను... 
 
అమ్మ- విజయ్ ఇప్పుడు నేను నువ్వు లేకుండా బతకలేను.ఇప్పుడు నాకు నువ్వే ఒక్కడివి మాత్రమే మిగిలింది...
 
((ప్రేమికులమైన మేమిద్దరం ఇప్పుడు మా హృదయాల్లో ఉన్నది ఒకరికొకరు చెప్పుకున్నాము... ఇప్పుడు ఒకరిపై ఒకరికి ప్రేమ మాత్రమే ఉంది... హుష్ మేమిద్దరం ఒక కొత్త బంధాన్ని ప్రారంభించబోతున్నాము...
 
అమ్మ కూడా ఈ కొత్త బంధంతో చాలా సంతోషంగా ఉంది, నేను ఆమె కంటే ఎక్కువ సంతోషంగా ఉన్నాను... ఇప్పుడు నా జీవితం విజయవంతం అవుతుందని అనిపించింది... నాకు ఇది మాత్రమే కావాలి... ఇది తప్ప, జీవితంలో నాకు ఇంకేమీ వద్దు... వీలైనంత త్వరగా మా అమ్మను పెళ్లి చేసుకోవాలని నేను నిర్ణయించుకున్నాను...
 
నేను ఎవరికీ చెప్పను ఈ విషయాన్ని నా కుటుంబ సభ్యులకు కూడా చెప్పలేదు... ఇది నాకు చాలా పెద్ద నిర్ణయం... కానీ మా అమ్మే నా ప్రేమ... నేను ఎవరితోనైనా సంతోషంగా ఉండగలిగితే, అది మా అమ్మతో మాత్రమే అని నేను అర్థం చేసుకున్నాను... ఇప్పుడు ఇంకెవరూ వద్దు... అమ్మ నన్ను ఎంతో ప్రేమగా చూస్తోంది.... ఆమె కళ్ళ నుండి ఇంకా కన్నీళ్లు కారుతూనే ఉన్నాయి... ))

అమ్మా - నేను నమ్మలేకపోతున్నాను విజయ్... నీలాంటి వ్యక్తి నా జీవితంలోకి వచ్చి అన్నింటినీ ఇలా మార్చేస్తాడని... నన్ను ఇంతగా ప్రేమిస్తావని నేను ఎప్పుడూ అనుకోలేదు... ఐ లవ్ యూ విజయ్... ఐ లవ్ యూ టు వెరీ మచ్ ... నన్ను ఎప్పుడూ వదిలి వెళ్ళకు...

మేమిద్దరం ఒకరి చేతుల్లో ఒకరం లీనమైపోయాము... ఇక మాకు ఈ ప్రపంచంతో ఏ పనీ లేదు... మేము ఇప్పుడు మా ప్రేమను వ్యక్తపరిచాము... బహుశా విధి కూడా ఇదే కోరుకుందేమో...
 
సరిగ్గా అప్పుడే బయట భారీ వర్షం, ఉరుములు మోగుతున్నాయి. ఇంట్లోకి చల్లని గాలి వీస్తోంది. నేను ఇక నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేకపోయాను.
 
నేను అమ్మ ముఖాన్ని నా ముందుకు తీసుకుని, ఆమె ముందే నా ముఖాన్ని ఆమె ముఖానికి అదిమిపట్టాను... ఇప్పుడు నా ముఖానికి, సుందరమైన అమ్మ ముఖానికి మధ్య కేవలం రెండు వేళ్ల దూరం మాత్రమే ఉంది...
 
నా ముక్కు నుండి, అమ్మ ముక్కు నుండి వెచ్చని గాలి ప్రవహిస్తోంది... మేమిద్దరం దాన్ని అనుభూతి చెందగలిగాము... మా గుండెచప్పుడు పెరగడం మొదలైంది... నేను నెమ్మదిగా అమ్మ వీపును నిమిరాను... ఆమె చేతుల మీదుగా నా చేతిని ఆమె మెడపై పెట్టాను... అమ్మ నన్నే చూస్తోంది... నేను ఇప్పుడే ఏదో చేయాలని ఆమె కోరుకుంటున్నట్లుగా...


ఆమె ముఖాన్ని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని, నా పెదవులను ఆమె పెదవులకు దగ్గరగా తీసుకువెళ్లాను. మా ఇద్దరి వెచ్చని శ్వాసలు కలుస్తున్నాయి.
 
అప్పుడు అకస్మాత్తుగా ఒక పెద్ద పిడుగు పడింది... అమ్మ బహుశా భయపడి ఉంటుంది.... అప్పుడు నా పెదవులు, అమ్మ పెదవులు ఒకదానికొకటి ముద్దు పెట్టుకుంటున్నాయి.... మేమిద్దరం ముక్కులతో గట్టిగా గాలి వదలడం మొదలుపెట్టాము... నేను తన తడి పెదవులను వదిలి తల దించుకున్నాను. నేను నెమ్మదిగా నా చేతిని పైకి తెచ్చి...

నా వేలితో ఆమె పెదవులను తాకుతూ కింద పెదవిని కొంచెం లాగి ... అమ్మ పెదవులను విడదీసి, ఆమె కింది పెదవిని నా పెదవులతో మూసేశాను... నేను మా అమ్మను మొదటిసారిగా ఇద్దరికీ తెలిసేలా ముద్దు పెట్టుకున్నాను... 

అమ్మ తన మున్నీ వేళ్ళతో పైకి లేచింది నాకు సహకరిస్తూ... నాకు ఇప్పుడు ఆగాలని అనిపించలేదు... 

నేను నెమ్మదిగా ఆమె కింది పెదవిని నా పెదవులలోకి తీసుకుని, ఆమె పెదవులను చప్పరిస్తూ ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను...
 
మేమిద్దరం ఇప్పుడు పూర్తిగా ఆ ముద్దుల వర్షంలో తడిసిపోయాము... అమ్మ తన చేతిని నా తల వెనుకకు తీసుకువెళ్లి నా జుట్టును గట్టిగా పట్టుకుంది... 

నేను ఆమెను ఇలాగే ముద్దు పెట్టుకుంటూ ఉండాలని... ఇలాగే ప్రేమిస్తూ ఉండాలని కోరుకుంటున్నట్లుగా...
 
ఇప్పుడు నేను కూడా స్పృహ కోల్పోతున్నాను, నేను ఆమెను గాఢంగా ముద్దు పెట్టుకుంటున్నాను,నాలోని కసి అంతా బయటికి కనిపిస్తున్నట్లు ముద్దు పెట్టుకోవడం ఏ కాకుండా వాటిని తినడం మొదలు పెట్టను..
 
కొన్నిసార్లు ఆమె పై పెదవిని , కొన్నిసార్లు కింది పెదవిని నా పెదవులలో బంధించి... అమ్మ హ్మ్ం హ్మ్ం ఉమ్మ్ ఉమ్మ్ అని ఊపిరి కూడా ఆడనట్లు గట్టిగా మూలగడం మొదలుపెట్టింది... 

ఆమె ఒక చేత్తో నా జుట్టును, మరో చేత్తో నా వీపును తన వైపు లాగుతుంది... నేను ఊపిరి కోసం ఆమెని వదిలేసి అమ్మ వైపు చూస్తున్నాను
 
నేను- భావన ... నీ పెదవులు చాలా మృదువుగా ఉన్నాయి ... అచ్చం నీలాగే... 
 
అమ్మ- నీకు అంతగా కోరికగా ఉంటే ఎందుకు ఆగావు విజయ్...

అమ్మ కూడా తనను తాను నియంత్రించుకోలేకపోయింది...నేను తెరుకునే లోపు అమ్మ తన పెదవులను నా పెదవులపై ఉంచి నన్ను ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది. గాఢంగా…కసిగా .. నా పెదవిని కొరికింది.. ఇస్స్ హ్హ హ్హ అఆఆ 
 
మేమిద్దరం స్పృహ కోల్పోయాం ముద్దులో … అమ్మ బహుశా ఎన్నో ఏళ్లుగా ప్రేమ కోసం తపిస్తూ ఉండి ఉంటుంది, ఇప్పుడు నేను వెళ్లి ఆమెను కలిశాను

ఆమె నన్ను ముద్దు పెట్టుకుంటోంది, నేను ఆమె పెదాలను పదే పదే ముద్దుపెట్టుకుంటున్నాను… అమ్మ ముద్దుని ఆపి , నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని, తన మత్తుగొలిపే కళ్ళతో నా వైపు చూడటం మొదలుపెట్టింది… 

ఆమెలో కామం మేల్కొన్నట్లు అనిపించింది… మరియు ఆమె దీనిని ఆపాలనుకోలేదు.... కింద తన తుంటిని నా మడ్ద పై ఒత్తిడి పెంచుతూ ఒక్కసారి తన నడుముని గట్టిగా నాకేసి నెట్టింది.....
 
నేను: ఏం అయింది భావన..

అమ్మ- ఏమీ లేదు... నన్ను లోపలికి తీసుకెళ్ళు విజయ్... నాకు చాలా చలిగా ఉంది... 

అమ్మ చెప్పింది నాకు అర్థమైంది... నేను ఆమెను చేతుల్లోకి ఎత్తుకున్నాను...లోపలికి తీసుకెళ్ళి మంచం మీద పడుకోబెట్టాను... అమ్మ నా చేయి పట్టుకుంది...
 
నేను ఇంకా అక్కడే నిలబడి ఉన్నాను... అమ్మ భావోద్వేగంతో నా వైపే చూస్తోంది... ఆమె కళ్ళలో ఎన్నో ఏళ్ళ దాహం నాకు స్పష్టంగా కనిపించింది...

[Sunnysunnysunny]

నేను- ఏమైంది, నా భార్య భావనకి ఆ ముద్దు నచ్చనట్టుంది... అమ్మ ఇబ్బందిపడింది... 
 
అమ్మ- ఎవరైనా భార్యను ఇలా చేసుకుంటారా విజయ్... నుదుటిపై సింధూరం పెట్టుకున్నంత మాత్రాన నేను నీ భార్యని కాను విజయ్... 
 
నేను- అవును, నాకు తెలుసు... కానీ ఆ సమయం ఎంతో దూరంలో లేదు, వేద మంత్రాలు చదువుతుండగా అందరి ముందు నీ మెడలో మంగళసూత్రం వేసి, నుదుటిపై సింధూరం పెడతాను... అప్పుడు నువ్వు నా పెళ్ళైన భార్యవి అవుతావు... 
 
అమ్మ భావోద్వేగానికి లోనైంది... ఆమె కళ్ళు నీటితో నిండిపోయాయి... 
 
అమ్మ- నువ్వు నిజం చెబుతున్నావా విజయ్... నువ్వు నిజంగా నా మెడలో మంగళసూత్రం వేయాలనుకుంటున్నావా..... 
 
నేను - మీకు నమ్మకం లేకపోతే... ఒక పని చేద్దాం... లేచి ఇప్పుడే గుడికి వెళ్దాం... నేను ఇప్పుడే నీ మెడలో మంగళసూత్రం కట్టకపోతే , నా ముఖం కూడ చూడకు ... 
 
అమ్మ ముఖంలో చిరునవ్వు, కళ్ళలో తడి... ఆమె గుండె పైన రొమ్ముల కదలికను చూస్తుంటే, ఆమె ఇప్పుడు చాలా వేగంగా శ్వాసిస్తోందని నాకు స్పష్టంగా అర్థమైంది... ఆమె గుండె చప్పుడు కూడా పెరిగింది...
 
అమ్మ- విజయ్... నన్ను నీ దగ్గరికి తీసుకో... అమ్మ తన చేతిని ముందుకు చాచింది...
 
నేను అమ్మ చేతిని పట్టుకుని ఉన్నాను ... అమ్మ ఇప్పుడు నా వైపు చూస్తోంది... 
 
అమ్మ- నిజంగా నన్ను పెళ్లి చేసుకుంటావా... 

నేను- అవును భావన... నా జీవితాంతం నీతోనే గడపాలనుకుంటున్నాను... ఇదే ఇప్పుడు నా జీవిత పరమార్థం... 
 
అమ్మ- కానీ మీ కుటుంబం ఒప్పుకుంటుందా... ఈరోజు జరిగిన దానిని చూసిన తరువాత కూడా నన్ను ఏం ఆడగవా..  
 
((నేను నా మనసులో ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను - నేను భార్యగా చేసుకోవాలనుకుంటున్న స్త్రీ మరెవరో కాదు మా అమ్మ అని మా కుటుంబానికి తెలిస్తే... వాళ్ళు ఒప్పుకోరు... ఇది నాగరిక సమాజానికి వ్యతిరేకం కావచ్చు కానీ... అమ్మ లేకుండా నాకు ఏ సమాజం అవసరం లేదని... ఏ ఇతర మనిషి అవసరం లేదని నాకే తెలుసు... నేను ఆమె కొడుకుననే ఈ నిజాన్ని ఎంతో కష్టపడి దాచాను... ఇప్పుడు నేను ఆమె భర్తగా జీవించాలనుకుంటున్నాను......))
 
 నేను - నాకు తెలియదు భావన.. నీ గతం నువ్వు చెప్పాలి అనుకున్నపుడు చెప్పు నాకు ఏ సమస్య లేదు. నాకు కేవలం నా కోసం ఎదురు చూస్తూ నన్ను పొద్దునే లేపి నాకోసం అన్నీ వండి పెట్టి , ప్రేమగా నాకోసం బ్రతికే భావన మత్రమే కావాలి .. నీ సమస్య ఏది అయిన ఇప్పుడు అది మన ఇద్దరిది.. కానీ ఏదో ఒక విధంగా మనం తప్పకుండా ఒక మార్గం కనుగొంటాం… అన్నిటికీ దూరంగా మంచి లైఫ్ ని నీకు ఇస్తాను ..
 
అమ్మ - ఇప్పుడు నీకు నా గురించి కొంచెం తెలిసింది కదా… నేను నీకంటే పెద్దదాన్ని… దీనివల్ల నీకు ఏ విధంగానూ ప్రయోజనం ఉండదు భవిష్యత్తులో విజయ్… 
 
నేను - కానీ నేను ఏ ప్రయోజనం కోసమూ నీతో కలిసి ఉండాలనుకోవడం లేదు… నేను మిమ్మల్ని ప్రేమిస్తున్నాను కాబట్టే మీతో కలిసి ఉండాలనుకుంటున్నాను… ఇప్పుడు ఇదే నిజం… నువ్వు కూడా దీన్ని అంగీకరించి నాతో ఉండు … 
 
అమ్మ - నేను నా చివరి శ్వాస తీసుకునేటప్పుడు… నువ్వు చాలా చిన్న వయసులో ఉంటావు… నువ్వు బాధలో ఉంటే నేను నీ పక్కన ఉండకపోవచ్చు…

నేను- అవును నాకు తెలుసు... కానీ అప్పుడు మన పిల్లలు నాతో ఉంటారు... కొడుకు, కూతురు... లేదా బహుశా అప్పుడు మన మనవళ్లు కూడా ఉండొచ్చు...

అమ్మకి సిగ్గు వేసింది...

అమ్మ- నువ్వు భవిష్యత్తు గురించి చాలా ఎక్కువగా ఆలోచిస్తున్నావు...

నేను- ఇప్పుడు నేనేం చేయాలి మరి... ఆ కలలన్నీ నేను ఇప్పటికే నీతో కలిసి ఉన్నట్లు అనుకున్నాను...

అమ్మ- నేను కూడా ఆ రోజు కోసం ఎదురుచూస్తాను... నువ్వు నాకు మంగళసూత్రం తొడిగి, నేను ఎప్పటికీ నీ భార్యగా ఉండే రోజు కోసం... కానీ నువ్వు ఏ అడుగు వేసినా, జాగ్రత్తగా ఆలోచించి వేయి... నా వల్ల నీ జీవితం నాశనం కావడం నాకు ఇష్టం లేదు...

నేను- నువ్వు నాతో ఉన్నంత కాలం... నా జీవితంలో ఎప్పుడూ సంతోషం ఉంటుంది...

నేను అమ్మ చేయి గట్టిగా పట్టుకుని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని కిందకి వంగి అమ్మ ని మళ్ళీ ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను...
 
ఆమె పెదాలను ముద్దుపెట్టుకుంటూనే ఉన్నాను... ఇప్పుడు అమ్మ కూడా నన్ను ప్రోత్సహిస్తోంది. ...నేను ఆమెను మంచం మీద పూర్తిగా పడుకోబెట్టి, నేను కూడా ఆమె మీద పడుకున్నాను...

అమ్మ నా ముఖం పట్టుకుని తన మెడ దగ్గరికి తీసుకువెళ్ళింది... నేను ఆమె మెడను ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను...

అమ్మ - గట్టిగా మూలుగుతోంది .హఃహహహహఅహ్హ విజయ్.. అంటూ నా జుట్టును గట్టిగా పట్టుకుని నన్ను తన మెడలో నొక్కుకుంటుంది.... విజయ్... నెమ్మదిగా... ఆహ్.... 
 
నేను అప్పుడప్పుడు ఆమె మెడకు ఒకవైపు, అప్పుడప్పుడు మరోవైపు ముద్దు పెడుతూ కొంచెం బోన్ కనిపియిస్తున్న ఆమె నెక్ బోన్ ని కొంచెం గట్టిగానే కోరిక...
 
అమ్మ – హమ్మ్......ఉఫ్ఫ్ఊఫ్ఉఫ్ విజయ్.............
 
నా పాంట్ లో మడ్ద పూర్తిగా నిటారుగా అయ్యింది... అది అమ్మకి స్పష్టంగా అర్థమైంది... ఆమె తొడలకు ఒత్తుకుంటూ ఆ వేడిని ఇద్దరం భరిస్తున్నాము..
 
నేను మళ్ళీ ఆమె పెదాలను ముద్దు పెట్టుకోవాలని అనుకున్నాను. నేను అసలు ఆగలేదు వెంటనే ఒక చేత్తో అమ్మ జుట్టులోకి పెట్టి పెదవులను జుర్రుకోవడం మొదలుపెట్టాను... 
 
నా చూపు మెరుస్తున్న అమ్మ ముక్కుపుడక పై పడింది... నేను నెమ్మదిగా ఆమె ముక్కుపుడకను ముద్దుపెట్టుకుంటూ చెవుల వైపుకు వెళ్ళాను... ఆమె చెవిపోగులను ముద్దుపెట్టుకుంటూ, మళ్ళీ ఆమె మెడను ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను...
 
అమ్మ ఆమె మెడపై ఉన్న ఖాళీ భాగాన్ని ముద్దుపెట్టుకుంటూ, దొరికిన చోట్ల కొరకదనికి చూస్తున్నకానీ తను పెట్టుకున్న నగల కారణంగా నాకు ఇష్టంగా మెడని ముద్దుపెట్టుకోవడం కుదరట్లేదు...
 
నేను నెమ్మదిగా అమ్మ నగలను తీయడానికి ప్రయత్నించడం మొదలుపెట్టాను... అప్పుడు అమ్మ తన చేతులతో ఆ నగలను తీసి, నేను ముద్దుపెట్టుకోవడానికి చోటు చేసింది... అమ్మ గాజుల నుండి వస్తున్న శబ్దం... నన్ను పిచ్చెక్కిస్తోంది...
 
నేను కూడా నెమ్మదిగా ఆమె నగలలో కొన్ని తీసి ఆమె మెడపై చిన్న పంటి గాట్లు పెడుతూ ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను. 
 
నేను -  భావన ,నీ గుండె చప్పుడు వింటూనే నా జీవితాంతం గడిపేయగలను..అని చెప్పాను మత్తులో 
 
అమ్మ నా చెయ్యి పట్టుకుని... నన్ను కూడా తిరిగి తన పెదవులతో ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది... నెమ్మదిగా నా చెయ్యి తీసుకుని తన మెడ వైపు జరుపుతూ, తన రొమ్ముల దగ్గర ఆపింది...

అమ్మ నా చెయ్యి తన రొమ్ముల మీద గట్టిగా పట్టుకుంది... తన రొమ్ములను నొక్కమని నన్ను కోరింది అనిపించింది...
 
నేను  ఒక చేత్తో తన చీరని పక్కకి తీసి ,, జాకెట్ పైన ఏ నా చేతిని బోర్లించి బిగుతైన తన ఎద సంపద పై పెట్టాను- వణుకుతున్న నా చేతులతో నా వేళ్ళను బిగించాలా వద్దా అనే భయం తో కొంచెం మెత్తగా దూది లా ఉన్న అమ్మ రొమ్మును నొక్కను.. ఉఫ్ఫ్ఉఫ్ఫ్ఉఫ్ఫ్ఉఫ్  అహః అహఃహ్హ విజయ్ అనే పిలువు వచ్చింది అమ్మ నోటి నుండి,..
 
భావన ఇంత మెత్తగా ఉంటాయని నాకు తెలియదు అని చెప్పాను... అమ్మకు సిగ్గుగా అనిపించింది...
 
అమ్మ - ఇప్పుడు వాటితో ఏం చేయాలో నీకే తెలుసు... నేను నెమ్మదిగా అమ్మ రొమ్ములను మెత్తగా చేతిలో పట్టిన అంత వరకు పట్టుకుని జాకెట్ పైన ఏ నొక్కాను... 
 
అమ్మ ఉద్రేకంతో తన ఎదని పైకి లేపి నా చేతిని ఇంకా గట్టిగా నొక్కుకుంది లేచి... హ్హహ్హ హ్హహ్హఅఆఅఆ అఆఆ విజయ్ అమ్మఅఆఅఆఅఆఅఆ అని మాత్రమే అనగలిగింది... 
 
నేను - వాటిని ఎలా ప్రేమించాలో నాకు తెలుసు భావన ... నేను చిన్న పిల్లడిని కాదు... ఎందుకో తెలియదు... కానీ నువ్వు నన్ను ఎప్పుడు చిన్న పిల్లడిలా చూస్తావు అని అన్నాను. నీ పుట్టిన రోజు ఏ నీకు మరుపురాని రోజుగా ఇస్తాను అని ఇంకా గట్టిగా రెండు ఎదలను గట్టిగా నా బలం అంతా  కూడగట్టుకొని ఎర్రగా అయ్యేలా ఒత్తాను
 
హ్హహ్హ అఆఆ  అంటూ అమ్మ గంభీరంగా మారి... లేచింది... నా చెయ్యిని కొంచెం దూరం జరిపి కూర్చుంది..
 
నేను - ఏమైంది భావన... హఠాత్తుగా ఎందుకు లేచావు... 
 
అమ్మ - ఏమీ లేదు... ఏమి లేదు విజయ్ అంటూ అమ్మ కళ్ళలో నీళ్ళు ఉన్నాయి

ఆ సమయంలో నాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు.


అమ్మ- విజయ్, నువ్వు నన్ను ఎంత ప్రేమిస్తావో నాకు తెలుసు... నేను కూడా నిన్ను అంతే ప్రేమిస్తాను... కానీ నాకు ఇంకాస్త సమయం ఇస్తావా... దయచేసి నన్ను అపార్థం చేసుకోకు...ప్లీజ్

నాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు కానీ అమ్మ అనుమతి లేకుండా ఆమెతో ఏమీ చేయాలనిపించలేదు...

నేను- సరే కానీ... ఏం జరిగిందో చెప్పు...

అమ్మ- నాకు తెలియదు... దయచేసి నాకు కొంచెం సమయం ఇవ్వు...


అమ్మ చాలా భావోద్వేగానికి గురయ్యారు... నేను అమ్మను కౌగిలించుకున్నాను... ఏడుస్తూనే ఉంది.....
 
నాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు. అప్పటి వరకు అంతలా కరిగిపోయిన భావన, అకస్మాత్తుగా ఎందుకు ఆగిపోయింది? తన గతం, ఆ చీకటి రహస్యాలు ఆమెను భయపెడుతున్నాయా? ఏమో... కానీ ఆమె అనుమతి లేకుండా ఆమెను తాకడం నాకు ఇష్టం లేదు.
 
నేను ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని, నుదుటిపై మృదువుగా ముద్దుపెట్టాను.
 
నేను: "సరే భావన... నీకు వద్దనుకునే వరకు మనం ఏమీ చేయము. నువ్వు ఎప్పుడు సిద్ధమైతే అప్పుడే!
 
అమ్మ నన్నే చూస్తూ, తన కన్నీళ్లను తుడుచుకుంది. ఇద్దరి మధ్య ఒక అందమైన, స్వచ్ఛమైన ప్రేమ వికసిస్తోంది.
 
నేను అలానే చూస్తున్నాను... 
 
అమ్మా- నువ్వు నన్ను ఇంకెంతసేపు ఇలా చూస్తూ ఉంటావు... 
 
నేను- నాకు తెలియదు... ఈ సమయం ఇక్కడితో ఆగిపోతే బాగుండు... నా జీవితాంతం నిన్ను ఇలాగే చూస్తూ ఉంటాను. 
 
అమ్మ- పో విజయ్ అని వేరే వైపుకి తిరిగి పడుకుంది… నేను కూడ మంచం మీద పడుకున్నాను… 
 
నేను- భావన , ఇక్కడికి రా… నా చేతుల్లోకి అని నేను అమ్మని నా దగ్గరికి తీసుకున్నాను…
 
అమ్మ తన తలని నా ఛాతీ మీద పెట్టుకుంది… నేను ఆమె చేతిని నా చేతిలోకి తీసుకున్నాను… 
 
అమ్మ- నీ గుండె చాలా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది… 
 
నేను- అవును, నీ వల్లే… 
 
అమ్మ- హ్మ్మ్ 
 
నేను- ఇక రేపటి నుండి నువ్వు ఇక్కడే పడుకో, లోపలే ఉంటే మంచిది… 
 
అమ్మ- ఏంటి నువ్వు విడిగా పడుకోవాలనుకుంటున్నావా…
 
నేను- నువ్వే చెప్పు మరి ఏం చేయాలి … 
 
అమ్మ- నన్ను ఇలా నీ చేతుల్లో పడుకోబెట్టి ఇక్కడే నిద్రపుచ్చు, ఆ తర్వాత నువ్వు కూడా నన్ను నీ చేతుల్లో ఉంచుకుని ఇలాగే పడుకుంటావు… 
నేను నవ్వుతూ - సరే....అయినా, నీకు కావాలంటే, పైన నా దగ్గర ఒక గది కూడా ఉంది… నువ్వు నాతో పాటు అక్కడ పడుకోవచ్చు… ఏంటంటే ఈ ఇంటి యజమానురాలు చాలా మంచిది… మన బంధం గురించి ఆమెకు చెబితే, ఆమె ఏమీ అనదు...

అమ్మ- ఆవిడకి కోపం వస్తే...

నేను- ఆమెకు ఎందుకు కోపం...

అమ్మ- బహుశా ఆమె నిన్ను ప్రేమిస్తుందేమో...

అమ్మ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది... ఇప్పుడు నేను కూడా నవ్వడం మొదలుపెట్టాను...

నేను ఒక చేతిని అమ్మ తల మీద పెట్టి ఆమె జుట్టు నిమరడం మొదలుపెట్టాను... అమ్మ నన్ను గట్టిగా పట్టుకుంది

అమ్మ- నీకు కోపంగా ఉంది కదా...

నేను- లేదు... నాకెందుకు కోపం వస్తుంది...

అమ్మ- నేను నిన్ను ఏమీ చేయనివ్వలేదు.కదా..

నేను - పెళ్లి తర్వాతే చేద్దామని నిర్ణయించుకున్నావు నేను ఆగుతా..హహహహ

అమ్మ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది...

అమ్మ- అలాంటిదేమీ లేదు... ఏమైనా నీకు ఆ కోరిక ఉంటే, నువ్వు కోరుకుంటే నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు....ఈ శరీరం నీదే నేను ఒక్క మాట కూడా అడ్డు చెప్పను

నేను- నన్ను ఇలాగే ఏళ్ల తరబడి ఉండమన్న, నేను ఇలాగే ఏళ్ల తరబడి ఉంటాను.... నాకు నీ శరీరం కాదు నీ ప్రేమ కావాలి భావన..

అమ్మ- సరే....అమ్మ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది...
 
ఇప్పుడు మేమిద్దరం నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాము... వర్షం శబ్దం ఇప్పుడు మా చెవుల్లో ప్రతిధ్వనిస్తోంది...

నేను – భావన...

అమ్మ – హ్మ్ం విజయ్...

నేను - ఈ రోజు నీకు ఎలా అనిపించింది... బాగుంది కదూ...

నేను - అవును, చాలా బాగుంది... విజయ్... నా జీవితంలో ఇలాంటి రోజు వస్తుందని నేను ఎప్పుడూ అనుకోలేదు... బహుశా ఈ రోజు నీకు కూడా చాలా ప్రత్యేకమైనదేమో, కానీ నేను తప్పు చేశాను... దయచేసి నన్ను క్షమించు... ఆ థియేటర్ లో జరిగింది ఏం మనసులో పెట్టుకోకు. నేను మళ్ళీ ఎప్పుడు అలా చెయ్యను

నేను అమ్మను నా మీద పడుకోబెట్టుకుని, లాలిస్తూ... ఆమె ముఖం వైపు చూస్తూ,

నేను  - లేదు, అది నీ తప్పు కాదు... నీకు ఏది సరైనదని అనిపించిందో అదే చేశావు... ఇప్పుడు నిన్ను నువ్వు నిందించుకోవద్దు... ఇప్పుడే దానిని మర్చిపో... ఈ రోజైనా, రేపైనా మళ్ళీ ఈరోజు జరిగింది మన జీవితంలో మళ్ళీ వస్తుంది... అప్పుడు నువ్వు ఇచ్చిన మాట కోసం మౌనంగా ఉండటం నాకు నచ్చదు

అమ్మ - ధన్యవాదాలు విజయ్... నాకు అర్థమయ్యేలా చెప్పినందుకు...

నేను అమ్మ నుదుటిపై మెల్లగా ముద్దుపెట్టుకున్నాను...

నేను - ఇప్పుడు పడుకో... రేపటి నుండి నేను ఆఫీసు కి కూడా వెళ్ళాలి...

అమ్మ - హ్మ్

మేమిద్దరం ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ నిద్రపోవడం మొదలుపెట్టాము... నేను నా చేతుల్లో ఒకటి అమ్మ ముఖం మీద పెట్టాను... అమ్మ నా ఆ చేతిని పట్టుకుని నిద్రపోవడం మొదలుపెట్టింది... అలా జీవితంలో ఒక మధురమైన రాత్రిని మేము ఇద్దరం అనుభవించాం

కానీ... ఆ మారణహోమంలో ఎవరికి దొరకకుండా పోయిన విజయ్ ఫేస్... ఒక అమ్మాయి గుండెల్లో మాత్రం శాశ్వతంగా ముద్రపడిపోయి, ఒక కొత్త తుఫానుకు సిద్ధమవుతోందని మాకు తెలియదు!
(అలేఖ్య తన గదిలో విజయ్ రూపంని తలచుకుంటూ ప్రేమగా మురిసిపోతూ ఉంది)

తర్వాతి రోజు JULY 1st  
సమయం: ఉదయం 8:00 గంటలు

నేను, అమ్మ  ఇంకా ఒకరి కౌగిలిలో ఒకరం నిద్రపోతూనే ఉన్నాను...
 
దేశం ఉలిక్కిపడిన ఉదయం – జాతీయ సంచలనం
 
తర్వాతి రోజు JULY 1st  
సమయం: ఉదయం 8:00 గంటలు
 
మరుసటి రోజు ఉదయం... దేశవ్యాప్తంగా న్యూస్ ఛానెల్స్, దినపత్రికలు అన్నీ ఒకే ఒక్క బ్రేకింగ్ న్యూస్ తో హోరెత్తిపోతున్నాయి!
 
"ముంబైలో నడిబొడ్డున మారణహోమం! మాఫియాను ఊచకోత కోసిన అదృశ్య శక్తి ఎవరు? ఎవరీ డెత్ ఏంజెల్?"
 
"CCTV ఫుటేజ్ ను గాల్లో కలిపేసిన P.A.B SHADOW! ముంబై సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు సవాల్ విసురుతున్న ఇంటర్నేషనల్ హ్యాకర్!"
 
దేశం మొత్తం ఆ పేర్లు మారుమోగిపోతున్నాయి. ఆ సురేష్ చోప్రా గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెడుతున్నాయి.
 
అలేఖ్య రహస్య ఆయుధం – గిఫ్టెడ్ టాలెంట్ (The Twist)

ప్రదేశం: కమిషనర్ ఇల్లు (అలేఖ్య గది)
 
కమిషనర్ అశోక్ హాల్ లో అటూ ఇటూ టెన్షన్ గా ఆలోచిస్తున్నాడు. ఈ డెత్ ఏంజెల్, మరియు P.A.B SHADOW లను ఎలా పట్టుకోవాలా అని తల పట్టుకుంటున్నాడు.
 
కానీ, ఆయన ఒక అతి ముఖ్యమైన విషయాన్ని మర్చిపోయాడు... ఆరోజు థియేటర్ లో కేవలం డెత్ ఏంజెల్ మాత్రమే కాదు, ఆ దేవత వెంట ఒక కుర్రాడు ఉన్నాడన్న విషయం!
 
కానీ అలేఖ్య మర్చిపోలేదు!
 
అలేఖ్య తన పడకగదిలో ఒక డ్రాయింగ్ బోర్డ్ ముందు కూర్చుని ఉంది. అలేఖ్యకు పుట్టుకతో వచ్చిన ఒక అద్భుతమైన గిఫ్టెడ్ టాలెంట్ (Photographic Memory) ఉంది.
 
ఆమె ఏ దృశ్యాన్నైనా, ఎవరి ముఖాన్నైనా ఒక్కసారి చూస్తే చాలు... తన మెదడులో అది ఒక ఫోటోలా ప్రింట్ అయిపోతుంది. దాన్ని అచ్చం గుద్దినట్లు పేపర్ మీద స్కెచ్ వేయగలదు.
 
ఆమె చేతిలో పెన్సిల్ వేగంగా కదులుతోంది. పేపర్ మీద ఒక అబ్బాయి ముఖం రూపుదిద్దుకుంటోంది. ఆ కళ్లు... ఆ షార్ప్ లుక్... కత్తికి అడ్డుపడిన ఆ పౌరుషం... అన్నీ అక్షరాలా గీసేసింది! అది మరెవరో కాదు... మన విజయ్!
 
"సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు మిగిలింది కేవలం రెండు పేర్లు... P.A.B SHADOW మరియు డెత్ ఏంజెల్! కానీ, ఆ ప్రేమలో పడిన పడుచు పిల్ల చేతిలో ఉన్నది మాత్రం... ఆ రెండు భయంకర శక్తులను నడిపిస్తున్న ఏకైక ప్రాణం 'విజయ్' ముఖచిత్రం!"
 
అలేఖ్య ఆ స్కెచ్ ను రెండు చేతులతో పట్టుకుని, ప్రేమగా ఆ ఫోటో మీద ఉన్న విజయ్ కళ్లలోకి చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా నవ్వింది. దొంగ దొరికేశావ్ అంటూ గంతులు వేస్తూ ఎగురుతుంది......


అలేఖ్య అంతరంగపు మాట (The Suspense Love):

"మా నాన్నకు ఆ డెత్ ఏంజెల్ ఎవరో తెలియకపోవచ్చు... ఆ షాడో ఎవరో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకి అర్థం కాకపోవచ్చు. కానీ, నిన్ను పట్టుకోవడానికి నాకు ఎలాంటి సీసీటీవీలు అవసరం లేదు. నా కళ్లలో ప్రింట్ అయిన నీ రూపమే నా ఆయుధం. ఈ ప్రపంచంలో నువ్వు ఎక్కడున్నా సరే... నా ప్రాణాలు కాపాడిన నా ప్రాణదాత... నిన్ను నేను కచ్చితంగా వెతికి పట్టుకుంటాను!"

అలేఖ్య కళ్లలో ఒకవైపు తన ప్రేమను వెతుక్కోవాలన్న ఆరాటం... మరోవైపు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు దొరకని అతిపెద్ద ఆధారమైన విజయ్ స్కెచ్ ఆమె చేతిలో ఉండటంతో... అత్యంత ఉత్కంఠభరితమైన పిల్లి-ఎలుకల ఆటకు (Cat & Mouse Game) తెరలేపింది!
 
సమయం : ఉదయం 11.00 గంటలు
ప్రదేశం : అలేఖ్య గది
  
తన జీవితంలో తనకి కాబోయే తొడుని కనుగొన్నాను అని అలేఖ్య ఆనందం తో ఎగిరి గంతులు వేస్తుంటే అదే సమయం లో తన ఫోన్ రింగ్ అవ్వడం గమనించింది..
 
ఆ ఒక్క ఫోన్ కాల్ తన పూర్తి జీవితం మారిపోతుంది అని తనకి తెలీదు.... ఆ కాల్ చేసింది ఎవరో....
 
ANY GUESS ?????????

[Sunnysunnysunny]

sooper undi update.
But madhyalo ee Suman evaru Sunny bro? Bhavana .. Suman ga ela maripoyindi!!!

ఒక చిన్న టైపింగు మిస్టేక్ బ్రదర్ .. థాంక్స్ ఫర్ నోటిస్ ..... కరెక్ట్ చేసుకున్నాను ???

[Sunnysunnysunny]

హలో అందరికీ , నేను ఇంకా కధ కి అవసరమైన మరింత వివరంగా ఉండాలి అని కధలో రాబోయే క్యారెక్టర్స్ ని   [b]" కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా " కధ లో రాస్తున్నాను..[/b]

మొత్తం మరొక 2  ఎపిసోడ్స్  లో ఐపోయేలా చూస్తాను .. ఆ తరువాత 3 కధలు వరుస అప్డేట్స్ ఉంటాయి అది కూడా అన్నీ లింక్ కలిగి ఉంటాయి...

ప్లీజ్ [b][b]" కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా " కధ ని ఏ ఈ సిరీస్ లో మెయిన్ కధ గా చూడండి...........[/b][/b]

కచ్చితంగా ఈరోజు పూనమ్ దేవి మరియు ఆమె కటుంబం గురించి అప్డేట్ ఉంటుంది.. 


అలాగే ఈ సిరీస్ లో ముఖ్యమైన విలన్ కుటుంబం గురించి , మరియు పూనమ్ కుటుంబం లో జరిగే ఒక మరణం గురించి కొంత సమాచారం " కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా " కధ లో వస్త చేయడం జరిగింది.. 

సాయంత్రం వరకు అప్డేట్ తో మీ ముందు ఉంటాను.. 

అందరికీ వీలు ఉంటే ఈరోజు ఇచ్చే " అమ్మతో అపరిచిత బందం " మరియు " కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా " అప్డేట్స్  చదవండి ...

ఈరోజు 3 కధలు ఒక టైమ్ ట్రావెల్ లూప్ లో ఒకదానికి ఒకటి ముడిపడి ఉంటాయి.. అర్ధం చేసుకుంటారు అనుకుంటున్నా.. అర్ధం అవ్వకపోతే అన్నీ నిజాలు వెలువడే వరకు వేచి ఉండాల్సి వస్తుంది.. 

మీ భావన మరియు విజయ్ ల అప్డేట్ నైట్ ఇవ్వబడుతుంది.. 

[Sunnysunnysunny]

ముంబై : ఉదయం 11:30 గంటలు

ప్రదేశం: అలేఖ్య గది
 
అలేఖ్య విజయ్ స్కెచ్‌ని చేతిలో పట్టుకుని, ప్రేమగా చూసుకుంటూ మురిసిపోతుండగా... అకస్మాత్తుగా ఆమె ఫోన్ మోగింది. ఆ కాల్ ఎవరిదో చూసి అలేఖ్య గుండె క్షణం ఆగిపోయింది. అది తన పెదనాన్నది... RAW చీఫ్ హెడ్ రఘురామ్ నుండి.
 
అలేఖ్య (కంగారుగా): "హలో... పెదనాన్న."
 
రఘురామ్ (గంభీరంగా): "చూడమ్మా అలేఖ్య... ఇప్పుడు నీ చుట్టూ ఒక యుద్ధం జరుగుతోంది. డెత్ ఏంజెల్, P.A.B SHADOW... వీళ్ళిద్దరూ మామూలు వ్యక్తులు కారు. వాళ్ళు ఎవరి కోసం వచ్చారు, ఏం చేయబోతున్నారు అనేది ఎవరికీ తెలియదు. అన్ని సార్లూ నిన్ను కాపాడుకోవడానికి నీ పక్కన ఎవరూ ఉండకపోవచ్చు. నిన్ను నువ్వు కాపాడుకోవడానికి కొన్ని యుద్ధ మెళుకువలు నేర్చుకోవాలి. నేను చెప్పేది జాగ్రత్తగా విను."
 
అలేఖ్య మౌనంగా వింటోంది.
 
రఘురామ్: "నీకు అర్జెంట్‌గా రోజు సాయంత్రం, నువ్వు చెప్పే ఆ కాలేజ్ టీచింగ్ జాబ్ మానేసి, నేను చెప్పింది చేయ్. నీకు మొత్తం నేర్చుకునే వరకు కఠినమైన శిక్షణ ఉంటుంది. అది కూడా మన RAW లో బెస్ట్ ఏజెంట్ నుండి నీకు ట్రైనింగ్ ఉంటుంది. నువ్వు దానికి ఒప్పుకుంటే... నువ్వు ఎవరినైతే వెతుకుతున్నావో, వాళ్ళ డీటెయిల్స్ నేను నీకు ఇప్పుడే పంపిస్తాను."
 
అలేఖ్య ఆశ్చర్యంతో ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడింది. అవును... ఆమె ఈ రోజే విజయ్ స్కెచ్‌ను తన పెదనాన్నకు పంపింది.
 
అలేఖ్య (ఉద్వేగంగా): "నాకు అతను కావాలి పెదనాన్న! చాలా రోజులుగా వెతుకుతున్నాను. కాలేజీలో ఒకసారి కలిశాడు, ఆ తర్వాత మాయమైపోయాడు.. ఇప్పుడు అతనే నా ప్రపంచం పెదనాన్న!"
 
రఘురామ్ (చిరునవ్వుతో): "అందుకే నేను ఈ ప్రతిపాదన చేశాను. నువ్వు ట్రైనింగ్ కి ఒప్పుకుంటే, అతని అడ్రెస్ నీకు అందుతుంది."
 
అలేఖ్య (వెంటనే): "నేను అన్నింటికీ ఓకే పెదనాన్న. కానీ నాకో చిన్న కోరిక. విజయ్ ఎక్కడ వర్క్ చేస్తే, నాకు కూడా అక్కడే ఒక జాబ్ కావాలి. అతన్ని దగ్గరుండి చూసుకోవాలి."
 
రఘురామ్: "సరే, నీ ఇష్టం. నీకు కావాల్సినవన్నీ రేపటికల్లా రెడీ అవుతాయి."
 
ఫోన్ కట్ చేసిన అలేఖ్య, విజయ్ స్కెచ్‌ని గట్టిగా గుండెలకు హత్తుకుంది. "ఇప్పుడు నాకు రెండు లక్ష్యాలు. ఒకటి... నన్ను నేను రక్షించుకోవడం, రెండు... నిన్ను నా సొంతం చేసుకోవడం." అలేఖ్య కళ్లలో ఇప్పుడు కేవలం ప్రేమ మాత్రమే కాదు, ఒక పోరాట పటిమ కూడా కనిపిస్తోంది.
 
సమయం: ఉదయం 8:00 గంటలు
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు
 
అమ్మ - విజయ్ లే...
 
నేను - హ్మ్
 
అమ్మ - త్వరగా లే, 8 గంటలు అయింది...
 
నేను: ఏంటి, 8 గంటలా…
 
నేను గబగబా లేచాను… గడియారం చూశాను, అప్పటికే 8 గంటలు అయింది…
 
అమ్మ: వెళ్లి త్వరగా స్నానం చెయ్యి… అంటే, భోజనం సిద్ధంగా ఉంది…
 
నేను లేచి పైకి వెళ్లి, స్నానం చేసి, ఫ్రెష్ అయ్యాను… ఆ తర్వాత కిందకి వచ్చాను… అమ్మతో కూర్చుని తినడం మొదలుపెట్టాను…
 
అమ్మ బహుశా ఇప్పుడు తను అలంకరించుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది… ఈరోజు అమ్మ గులాబీ రంగు చీర కట్టుకుంది…
 
నేను: ఈరోజు నువ్వు మొదటిసారి గులాబీ రంగు చీర కట్టుకున్నట్టు ఉన్నావు…
 
అమ్మ: అవును, అదీ దాదాపు ఒక సంవత్సరం తర్వాత…
 
నేను: అది నీకు లేకుండా ఐతే  చాలా బాగుండేది…
 
అమ్మ కోపంగా: ఏమన్నావు...
 
నేను- ఓ, క్షమించు... హహహహ ...
 
అమ్మ- నువ్వు ఒక్క రాత్రిలో అన్నీ మర్చిపోయావు...
 
నేను- ఓ లేదు... అలా కాదు... ఇప్పుడు వదిలేయ్... పద, ఆలస్యమవుతోంది, బయలుదేరుదాం...
 
అమ్మ- ఈరోజు వర్షం వల్ల చాలా చల్లగా ఉంది...
 
నేను- అవును... నువ్వు స్వెటర్ వేసుకో... నేను వెళ్తున్నాను...
 
అమ్మ- అవును, మరి నీ స్వెటర్ ఎక్కడ...
 
నేను- ఓ, నేను అది ఊరిలోనే వదిలేశాను... నేను వెళ్ళినప్పుడు తీసుకువస్తాను...
 
అమ్మ- హ్మ్, పర్వాలేదు...
 
ఇప్పుడు మేమిద్దరం బయలుదేరాము, ప్రతిరోజూ లాగే, నేను అమ్మను కోచింగ్ సెంటర్‌లో దింపి నా పనికి బయలుదేరాను...
 
లోపలికి వెళ్ళాక, నేను మనసులో అనుకున్నాను, నాకు నిన్నటి జ్ఞాపకాల గురించే ఆలోచిస్తున్నట్లు అనిపిస్తోంది, నేను వాటిలో మునిగిపోతున్నాను, నిన్న ఎంత అందమైన రోజు... దానికి తోడు వర్షం కూడా పడుతోంది నిన్న ...
 
కానీ దానికంటే ఎక్కువగా అమ్మ... అమ్మ జ్ఞాపకాలు ఇప్పుడు నన్ను వేధిస్తున్నాయి... నాకు అనిపిస్తోంది... నేను ఈ ఆఫీస్కి ఎందుకు వచ్చాను... నేను ఇంకా ఇంట్లోనే ఉండి, అమ్మ కూడా నాతో ఉంటే బాగుండేది...
 
నేను రోజంతా ఆమెతో కూర్చుని మాట్లాడేవాడిని... అవును, ఆమె పెదాల రుచి ఇంకా నా నాలుక మీద ఉంది... కానీ ఏం చేయాలి, ఇప్పుడు ఆఫీస్ ఉంది కాబట్టి నేనేం చేయగలను...
 
నెమ్మదిగా పని చేస్తున్నాను... సమయం దాదాపు 11 గంటలు... నేను ఇక భరించలేకపోయాను వెంటనే అమ్మకు కాల్ చేశాను  ...
 
అమ్మ- హలో...
 
నేను- ఏం చేస్తున్నావు...
 
అమ్మ మెల్లగా- నీకు తెలుసు కదా? నేను ట్యూషన్‌లో ఉంటే నాకు ఫోన్ చేయొద్దని మీకు ఎన్నిసార్లు చెప్పాను...
 
నాకేదో చిన్నపిల్లాడి గొంతు వినిపిస్తోంది... మళ్ళీ మేడమ్‌కి సార్ ఫోన్ వస్తోంది...
 
నాకు నవ్వొచ్చింది...
 
నేను- చూడండి పిల్లలు ఏమంటున్నారో...
 
అమ్మ పిల్లలతో- అవును, సార్ ఫోన్... ఇప్పుడు మీకు సంతోషంగా ఉన్నారా...
 
పిల్లలు కూడా నవ్వడం మొదలుపెట్టారు...
 
అంటే ఇప్పుడు అమ్మ కూడా వాళ్ళ ఈ కొత్త బంధాన్ని అంగీకరించిందన్నమాట... ఆమె ఇప్పుడు ఈ బంధాన్ని ఒప్పుకుంది...
 
అమ్మ- ఇప్పుడు ఫోన్ పెట్టేయ్, నేను నీతో తరువాత మాట్లాడతాను...
 
నేను- సరే, మంచిది... టీచర్...
 
అమ్మ మెల్లగా- బాయ్, జాగ్రత్తగా ఉండు...
 
నేను- సరే... అంటూ నవ్వుతూ ఫోన్ కట్ చేశాను
 
సమయం: మధ్యానం 1:30 గంటలు
ప్రదేశం: ముంబై సెక్యూరిటీ అధికారి హెడ్ క్వార్టర్స్ (Special Task Force & RAW Joint Meeting)
 
కాన్ఫరెన్స్ హాల్‌లో వాతావరణం చాలా వేడెక్కి ఉంది. ముంబై సెక్యూరిటీ అధికారి కమీషనర్ అశోక్ తో పాటు, RAW చీఫ్ రఘురామ్ మరియు ఇతర ఉన్నతాధికారులు సీరియస్ డిస్కషన్‌లో ఉన్నారు. అప్పుడే ఫోరెన్సిక్ డిపార్ట్‌మెంట్ హెడ్ ఒక ఫైల్ పట్టుకుని హాల్ లోకి వచ్చాడు.
 
ఫోరెన్సిక్ హెడ్: "సార్... రాయల్ ప్యాలెస్ థియేటర్ మారణహోమం కేసుకు సంబంధించి మనకు ఒక సాలిడ్ క్లూ దొరికింది."
 
కమీషనర్ అశోక్ (ఆత్రుతగా): "ఏంటి ఆ క్లూ? ఏమైనా దొరికిందా?"
 
ఫోరెన్సిక్ హెడ్: "ఆ డెత్ ఏంజెల్ థియేటర్‌లో దాదాపు 30 మందిని ఊచకోత కోసిన ఆ కత్తి మీద, అలాగే మీ దగ్గర నుండి లాక్కున్న మీ సర్వీస్ రివాల్వర్ (గన్) మీద... స్పష్టమైన వేలిముద్రలు (Fingerprints) దొరికాయి సార్!"
 
ఆ మాట వినగానే హాల్ లో ఉన్న అందరి ముఖాల్లో ఒక చిన్న ఆశ.
 
రఘురామ్ (RAW చీఫ్): "వెరీ గుడ్! వెంటనే ఆ వేలిముద్రలను మన నేషనల్ క్రైమ్ డేటాబేస్, ఆధార్, పాస్‌పోర్ట్, ఎలక్షన్ కమీషన్... ఇలా అన్ని డేటాబేస్‌లతో మ్యాచ్ చేసి ఆ డెత్ ఏంజెల్ ఎవరో ఫైండ్ అవుట్ చేయండి."
 
ఫోరెన్సిక్ హెడ్ (తల దించుకుని): "అక్కడే ఉంది సార్ అసలు సమస్య... మేము ఆ వేలిముద్రలను ఇండియాలోని ప్రతీ ఒక్క సర్కారీ, ప్రైవేట్ డేటాబేస్‌లో రన్ చేశాం. ఇంటర్పోల్ రికార్డ్స్ కూడా చెక్ చేశాం..."
 
అశోక్ (కోపంగా): "చెప్పు... రిజల్ట్ ఏంటి?"
 
ఫోరెన్సిక్ హెడ్: "రిజల్ట్ జీరో సార్! 'నో మ్యాచ్ ఫౌండ్'. అసలు ఈ వేలిముద్రలు ఉన్న మనిషి రికార్డ్ ఈ దేశంలోనే లేదు. ఆమెకు ఆధార్ కార్డు లేదు, పాన్ కార్డు లేదు, బ్యాంక్ అకౌంట్ లేదు, కనీసం ఒక్క డిజిటల్ ఫుట్‌ప్రింట్ కూడా లేదు సార్."
 
హాల్‌లో పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్. అందరూ షాక్‌లో ఉండిపోయారు.
 
అశోక్ (విసుగ్గా తల పట్టుకుంటూ): "ఇది ఎలా సాధ్యం రఘురామ్? 20 ఏళ్ల క్రితం ఒకసారి ముంబైని వణికించింది... 20 ఏళ్ల తర్వాత మళ్లీ వచ్చి, అంత మందిని నరికి, వేలిముద్రలు వదిలేసి మరీ దర్జాగా వెళ్లిపోయింది.
 
ఆ పేరు (డెత్ ఏంజెల్) తప్ప ఆమె ఐడెంటిటీ గురించి ఒక్క ఆధారం కూడా లేదా? ఈ ఆధునిక ప్రపంచంలో, ప్రతి దానికి ఐడెంటిటీ కార్డ్ అడిగే ఈ దేశంలో... ఒక మనిషి ఐడెంటిటీ (Identity) లేకుండా దెయ్యంలా ఎలా బ్రతకగలుగుతోంది?"
 
రఘురామ్ కూడా తల పట్టుకున్నాడు. దేశంలోని అత్యున్నత దర్యాప్తు సంస్థలు, నిఘా వర్గాలు అన్నీ కలిసి కూడా ఒక ఆడది వదిలిన వేలిముద్రల ముందు తలవంచాయి. అసలు ఐడెంటిటీ లేకుండా ఒక మనిషి ఎలా బ్రతుకుతుందో అర్థం కాక సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల, RAW అధికారుల మైండ్ బ్లాక్ అయిపోయింది.
 
సమయం:  12:30  గంటలు
ప్రదేశం: విజయ్ ఆఫీస్ (కొత్త ఉద్యోగి ఎంట్రీ)
 
విజయ్ తన క్యాబిన్‌లో ఫైల్స్ చూసుకుంటూ ఉన్నాడు. అప్పుడే మేనేజర్ లోపలికి వచ్చి, "విజయ్, మన టీమ్‌లోకి కొత్తగా ఒకరు జాయిన్ అయ్యారు. తను మార్కెటింగ్ హెడ్‌గా వచ్చారు. మీరిద్దరూ కలిసి వర్క్ చేయాలి" అని చెప్పాడు.
 
విజయ్ తల పైకెత్తి చూశాడు. అతని కళ్లు ఆశ్చర్యంతో విప్పార్చుకున్నాయి. గుమ్మం దగ్గర అలేఖ్య నిలబడి ఉంది! పక్కా ప్రొఫెషనల్ డ్రెస్‌లో, కళ్లద్దాలు పెట్టుకుని, ఒక చిన్న చిరునవ్వుతో అతని వంక చూస్తోంది.
 
విజయ్ (తనలో తాను): 'ఈమె ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది? రాయల్ ప్యాలెస్ థియేటర్లో నేను ప్రాణాలు కాపాడిన అమ్మాయే కదా?'
 
అలేఖ్య నెమ్మదిగా అతని దగ్గరకు నడిచింది.
 
అలేఖ్య (స్వచ్ఛమైన తెలుగులో): "హలో విజయ్ గారు. నా పేరు అలేఖ్య. మీతో కలిసి పనిచేయడం నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది."
 
విజయ్ (తేరుకుంటూ): "నమస్తే అలేఖ్య గారు. వెల్కమ్ టు అవర్ టీమ్."
 
ఆ క్షణం, ఇద్దరి కళ్లూ కలుసుకున్నాయి. అలేఖ్య కళ్లలో చెప్పలేనంత ప్రేమ, కృతజ్ఞత, మరియు ఒక తెలియని ఆరాధన కనిపిస్తున్నాయి. విజయ్ కి ఆమెను చూడగానే ఎందుకో తెలియని ఒక ప్రశాంతత, సంతోషం అనిపించాయి. కానీ బయటకి మాత్రం ఏమీ కనపడనివ్వకుండా, తన పనిలో మునిగిపోయాడు.
 
అలేఖ్య తన క్యాబిన్‌కి వెళ్ళింది. అక్కడినుంచి విజయ్ క్యాబిన్ స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఆమె రోజంతా విజయ్ ని చూస్తూనే ఉండిపోయింది. అతని పనితీరు, అతని నవ్వు, అతను ఆలోచించే తీరు... ఇవన్నీ ఆమె మనసులో బలంగా నాటుకుపోతున్నాయి.
 
"నేను నిన్ను వెతుక్కుంటూ వస్తే, నువ్వు నా కళ్లెదురుగా ఉన్నావు. నీ ప్రేమను గెలుచుకునే వరకు నేను విశ్రమించను" అని తనలో తాను అనుకుంది అలేఖ్య.
 
ఆమె ఇప్పుడు రెండు పడవల మీద ప్రయాణం చేస్తోంది. పగలు ఆఫీసులో విజయ్ తో పాటు పనిచేస్తూ, అతని ప్రేమ కోసం తపిస్తోంది. రాత్రిపూట RAW ఏజెంట్ దగ్గర కఠినమైన పోరాట శిక్షణ తీసుకుంటోంది. ఆమె ఒక అద్భుతమైన ఫైటర్‌గా, అలాగే విజయ్ ప్రేమలో పరిపూర్ణమైన ప్రేమికురాలిగా రూపాంతరం చెందుతోంది.
 
ఒకటిన్నర గంటల తర్వాత, మా అమ్మ మళ్ళీ ఫోన్ చేసింది.
 
అమ్మ: ఏం చేస్తున్నావ్?
 
నేను- ఏం చేయాలి, అదే రోజూ చేసే పనే, ఇంకేం...
 
అమ్మ- నేను కూడా వంట చేస్తున్నాను, నిన్ను అడుగుదామని అనుకున్నాను...
 
నేను- ఓహో సరే..., నేను ఒంటి గంటకు తింటాను...
 
అమ్మ- అయితే అక్కడ భోజనం బాగుండదు అని చెప్పావ్ కదా...
 
నేను- ఇప్పుడు నేను ఆఫీసు లో ఉన్నాను... కానీ మీ చేతుల్లో ఉన్న మాయ ఇక్కడ చేసే వంటలో ఉంటే బాగుంటుందని అనిపిస్తుంది...
 
అమ్మ- సరే... సరే... ఈ సాయంత్రం నేను వంట చేస్తాను...
 
నేను- సరే... ఇప్పుడు నాకు పని ఉంది నేను చేసుకుంటాను...
 
అమ్మ- సరే...
 
నేను ఫోన్ పెట్టేసి నా పనిలో మునిగిపోయాను...
 
నేను నా సీనియర్‌తో నా కొత్త పని గురించి చర్చిస్తున్నాను... మేము దాదాపు గంటన్నర సేపు మాట్లాడుకున్నాము...
 
అప్పుడు అమ్మ ఫోన్ చేసింది... ఆ కాల్ చూసి నాకు మనసులోనే నవ్వు వచ్చింది...
 
నేను- ఏమైంది... ఈరోజు నాకు పదే పదే ఫోన్లు వస్తున్నాయి... నీకు అలా అనిపించడం లేదా...
 
అమ్మ- అవునని చెప్పొచ్చు కానీ నేను వేరే పని మీద చేశాను...
 
నేను- ఆ పనేంటి...
 
అమ్మ- ఆఫీస్ బయటకు రా...
 
అమ్మ నన్ను ఎందుకు బయటకు పిలుస్తోందో అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను...
 
నేను- ఎందుకు...
 
అమ్మ- నేను వచ్చాను...
 
నేను- కానీ ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్...
 
అమ్మ- ఓ అబ్బా నీ గోల ఏంటి వస్తావా రావా... మొదటిసారి వచ్చానా నేను ఏం అయిన...
 
నేను బయటకు వెళ్ళాను... అమ్మ స్కూటర్‌పై కూర్చొని ఎదురుచూస్తోంది... నేను అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళాను...
 
నేను- ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నావ్...
 
అమ్మ నాకు బాక్స్ అందించింది...
 
అమ్మ- నువ్వే చెప్పావు కదా... నేను చేసిన వంటే నీకు ఇష్టమని, అందుకే తెచ్చా...
 
నేను- కానీ దీని అవసరం ఏముంది... ఒక్క పూట ఇక్కడ తింటా కదా...
 
అమ్మ- సరిగ్గా తినకపోతే జబ్బుపడతావు...
 
నేను నవ్వడం మొదలుపెట్టాను...
 
నేను- నా కాబోయే భార్య ఇప్పటి నుంచే భార్యగా మారడానికి సాధన చేస్తున్నట్లుంది...
 
అమ్మకు సిగ్గుగా అనిపించింది.
 
అమ్మ- కడుపు నిండా తిను, నీకు ఇష్టమైన కూర వండాను... ఎలాగూ నేను నా కాబోయే భర్తను చూసుకోవాలి కదా...
 
నేను అమ్మను కౌగిలించుకున్నాను... అమ్మకు సిగ్గుగా అనిపించింది...
 
అమ్మ- ఏయ్, ఎవరైనా వస్తారు... ఏం చేస్తున్నావ్... వదులు
 
నేను- నా కాబోయే భార్యను కౌగిలించుకుంటున్నాను, ఇంకేం...
 
అమ్మ- పక్కకి జరుగు... నీకు సిగ్గు అసలు లేకుండా పోయింది... ఇంతకుముందు ఎంత సిగ్గరివి... ఇప్పుడు చూడు ఎక్కడ ఉన్నామో కూడా తెలియకుండా ఇలా ప్రవర్తించడం మొదలుపెట్టావో...
 
నేను అమ్మ దగ్గర నుండి పక్కకి జరిగాను... అమ్మ కూడా పైకి కోపం నటిస్తున్నా, లోపల మాత్రం చాలా సంతోషంగా ఉంది...
 
అమ్మ- సరే విజయ్ , నీ భోజనం తిను, నేను ఇప్పుడు వెళ్తున్నాను...
 
నేను- ఆగు, ఇప్పుడే వచ్చావు , కాసేపు మాట్లాడుకుందాం భావన
 
అమ్మ- ఇక్కడ నేనేం మాట్లాడతాను...
 
నేను- ఏమైనా చెప్పు , వినడానికి నేను ఎప్పుడూ ఉంటాను...
 
అమ్మ- కానీ ఇప్పుడు కాదు... నువ్వు నీ భోజనం తిను, నేను వెళ్లాలేమో...
 
నేను- భావన... ఇలా ఇబ్బంది పడకు... నేను భోజనం తిని తిరిగి వెళ్ళిపోతాను... ఎందుకంత కంగారు పడుతున్నావు...
 
అమ్మ- ఇందులో సమస్యేంటి విజయ్... లేదు, నేను నీ మాట వినను... నీకు నచ్చింది చేసుకో...
అమ్మ నకిలీ కోపం ప్రదర్శిస్తూ అంది,
 
నా కాబోయే భార్య, అంటే నా అమ్మ... నా మాట వినదని నాకు అర్థమైంది...
 
నాకు సార్ నుండి ఫోన్ వచ్చింది... ఆయన ఏదో అత్యవసర పని మీద ఫోన్ చేశారు... అందుకే నేను వెళ్ళాలి...
 
నేను- సారీ ... నన్ను లోపలికి పిలిచారు నేను ఇప్పుడు వెళ్ళాలి ...
 
అమ్మ- పర్వాలేదు, నువ్వు వెళ్ళు... నేను కూడా వెళ్తున్నాను...
 
నేను- పర్వాలేదు కానీ కనీసం ఒక్కసారైనా నిన్ను ముద్దు పెట్టుకోనివ్వు...
 
అమ్మకు సిగ్గుగా అనిపించింది...
 
అమ్మ- ఇక్కడ అసలు ,,నీకు  మైండ్ లేదు...
 
నేను- భావన ప్లీజ్ ఇక్కడకి  ఎవరూ లేరు...
 
అమ్మ- వద్దు... నాకు వద్దు... నువ్వు వెళ్ళు అసలు
 
నేను- భావన ప్లీజ్ ... ఒక్క ముద్దు...
 
అమ్మ నవ్వుతూ- హ్మ్ం కానీ బుగ్గ మీద మాత్రమే...
 
నాకు సంతోషంగా అనిపించింది... అమ్మ తన బుగ్గను ముందుకు జరిపింది... కానీ నేను వెనక్కి తిరిగాను అటు ఇటు చూసి అమ్మ ముఖం నా వైపు తిప్పుకుని ఆమె పెదవులను ముద్దాడాను … అమ్మ ఆశ్చర్యపోయింది…
 
అమ్మ- విజయ్… నిన్ను … సిగ్గులేని వెదవ పో… నేను నవ్వుతూ వెళ్ళిపోయాను…
 
ఇదంతా అలేఖ్య దూరం నుండి గమనిస్తోంది. తన మనసులో ఏదో తెలియని బాధ. 'ఆమె ఎవరు? విజయ్ కి ఆమెతో ఉన్న సంబంధం ఏంటి?' అని ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయింది.
 
కానీ ఆమెకు విజయ్ మీద ఉన్న ప్రేమ, ఆ బాధను మించిపోయింది. 'అతను ఎవరితో ఉన్నా, ఎలా ఉన్నా... నా ప్రాణాలు కాపాడింది అతను , అతన్ని ప్రేమిస్తున్నది నేను. ఎప్పటికైనా అతను నావాడే' అని తనను తాను సముదాయించుకుంది.
 

[Sunnysunnysunny]

నిజంగా ఈ సైట్‌లో మీలా క్రమం తప్పకుండా అప్‌డేట్‌లు ఇచ్చేవాళ్ళు ఎవరూ లేరు. ఇప్పటివరకు ఎవరూ గమనించనే లేదు ,,, మీరు ఎంత క్రమం తప్పకుండా అప్‌డేట్‌లు ఇచ్చారో, అదీ మూడు వేర్వేరు కథలు... 

Hat's off to you brother... You doesn't care even no one responded.. some of your updates.. but still you're doing great.....

హహహా .. పర్లేదు బ్రో .. నేను ఇంతకముందే ఎప్పుడో ,,,, అందరినుండి సరైన స్పందన వస్తుంది అనే ఆలోచన వదిలేశాను.. నాకు రాయడం నచ్చింది . కొంచెం ఫ్రీ టైమ్ ఉంది ఇప్పుడు రాస్తున్న అంతే . తరువాత ఏం అవుతుందో తెలీదు. 

As i said earlier, you can expect regular updates from me. until it finished. 

[Sunnysunnysunny]

Update chala bagundi sunny garu...kannada thalli kanniti skashi ga kathanu ninna kurchuni okesari chadivesanu..chala bagundi...andani jablili inka chaduvutunnanu

థాంక్ యు సో మచ్ ఫర్ యువర్ టైమ్ అండి

[Sunnysunnysunny]

హలో అందరికీ ముందుగా కొన్ని రోజులు పాటు ఈ కధని నిలిపివేస్తున్నా.. 


"అందని జాబిలి అమ్మ కోసం" కధ పూర్తి కాగానే మళ్ళీ కధని మొదలు పెడతాను..

 ఎక్కువ మంది శృంగార సన్నివేశం కోసం మాత్రమే చదవాలని నిజంగా ఆత్రుతగా ఉన్నవారి తపన నాకు అర్థమవుతోంది; అసలు కథ పట్ల ఎవరికీ పెద్దగా ఆసక్తి లేకపోవడం నన్ను నిరాశపరిచింది... కాబట్టి చింతించకండి, ముందుగా నేను ఆ భాగాన్నే పూర్తి చేస్తాను.

థాంక్స్ ఫర్ యువర్ సపోర్ట్.. 

[Sunnysunnysunny]

మీ అందరి అభిప్రాయాలకి చాలా థాంక్స్.. 

ఈ కధ కూడా అప్డేట్ ఇవ్వడానికి ట్రై చేస్తాను.. 

అలాగే ఈ సిరీస్ లో ముఖ్య భాగమైన ఒక పాత్ర " అల్కా " .... ఆమె గురించి అక్క "వర్ష " గురించి ఈ రోజు పోస్ట్ చేసిన "అందని జాబిలి అమ్మ కోసం " స్టోరీ లో రాయడం జరిగింది...


"అల్కా " మరియు " అలేఖ్య " కి కూడా ఒక కనెక్షన్ ఉంటుంది. రాబోయే అప్డేట్స్  లో తెలుస్తుంది. 

[Sunnysunnysunny]

సమయం: మధ్యాహ్నం 1:00 గంటలు
ప్రదేశం: విజయ్ ఆఫీస్ (అలేఖ్య మౌన పోరాటం)
 
ఒకవైపు తన క్యాబిన్ లో కూర్చుని, దూరం నుండి విజయ్ నే రెప్ప వాల్చకుండా చూస్తోంది అలేఖ్య. ఆమె మనసులో ఏదో తెలియని చిన్నపాటి అలజడి, క్యూరియాసిటీ. ఆఫీసు బయట అతనికి క్యారేజ్ ఇవ్వడానికి వచ్చిన ఆ మహిళ ఎవరు? విజయ్ కి ఆమెతో ఉన్న సంబంధం ఏంటి?
 
ఆలోచిస్తున్న కొద్దీ అలేఖ్య మనసులో చిన్న బాధ. కానీ ఆమెకు విజయ్ మీద ఉన్న ప్రేమ, ఆ బాధను మించిపోయింది.
 
మధ్యాహ్న భోజన సమయంలో, విజయ్ ఇంట్లో నుండి భావన తెచ్చిన భోజనాన్ని ఎంతో ఇష్టంగా తిన్నాడు.
 
ఆ తర్వాత సార్ పిలవడంతో వెళ్లి ఆయన పక్కన కూర్చున్నాడు.
 
సార్: "సరే విజయ్, ఎల్లుండి ఆఫీస్ కి సెలవు. కాబట్టి మనం ఈరోజు, రేపే ఈ వర్క్ పూర్తి చేయడానికి ప్రయత్నిద్దాం."
 
విజయ్ (ఆశ్చర్యంగా): "ఎల్లుండి.... సెలవా సార్?"
 
సార్: "ఏయ్, నువ్వేం లోకంలో బతుకుతున్నావయ్యా... ఎల్లుండి పండుగ కదా... దానికే సెలవు ఉంది, ఇంకేంటి."
 
విజయ్ (నవ్వుతూ): "అయ్యో సారీ సార్, పనిలో పడి నాకు గుర్తులేదు."
 
విజయ్ మనసు గాల్లో తేలిపోతోంది. 'హమ్మయ్య... ఎల్లుండి రోజంతా నా భావనతో ప్రశాంతంగా గడపడానికి అవకాశం దొరికింది' అని మనసులోనే మురిసిపోయాడు.
 
సమయం: సాయంత్రం 5:30 గంటలు
ప్రదేశం: ఆఫీస్ పార్కింగ్ ఏరియా

ఆఫీస్ సమయం పూర్తయింది. అందరూ వెళ్ళిపోతున్నారు. విజయ్ తన బ్యాగ్ సర్దుకుని పార్కింగ్ ఏరియాలోకి వచ్చాడు. సరిగ్గా అదే సమయానికి అలేఖ్య కూడా అక్కడికి వచ్చింది.
 
ఆమె కళ్లు విజయ్ నే వెతుకుతున్నాయి. విజయ్ ఆమెను చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.
 
విజయ్: "వెళ్తున్నారా అలేఖ్య గారు? మొదటి రోజు ఆఫీస్ ఎలా అనిపించింది?"
 
అలేఖ్య (కళ్లార్పకుండా అతని కళ్లలోకి చూస్తూ, చిన్న చిరునవ్వుతో): "హ్మ్..." (అవును అన్నట్లు తల ఊపింది)


విజయ్: "ఈరోజు వాతావరణం చాలా చల్లగా ఉంది, ఆకాశం మేఘావృతమై ఉంది. బహుశా వర్షం పడేలా ఉంది, త్వరగా ఇంటికి వెళ్ళండి."
 
అలేఖ్య (అతని స్వరాన్ని, అతని కేరింగ్ ని మనసులోనే ఆస్వాదిస్తూ, ఎంతో ఆప్యాయంగా): "మీరు కూడా..." అని మాత్రమే అంది.
 
ఆమె మాటల కంటే ఆమె కళ్లే ఎక్కువ మాట్లాడుతున్నాయి. విజయ్ కి ఆమె చూపుల్లో ఏదో తెలియని భావం కనిపించింది, కానీ దాని గురించి ఎక్కువగా ఆలోచించకుండా అక్కడినుండి బయలుదేరాడు. అలేఖ్య మాత్రం అతను కనుమరుగయ్యే వరకు అలానే మౌనంగా చూస్తూ ఉండిపోయింది.
 
విజయ్ ఇంటికి వెళ్లే దారిలో ప్రతీసారిలాగే భావన కోసం ఇష్టంగా పూలు కొన్నాడు. భావన కోసం తన ట్యూషన్ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. ఇద్దరూ కలిసి ఇంటికి బయలుదేరారు. విజయ్ డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు, భావన వెనుక కూర్చుంది.
 
భావన (ప్రేమగా): "మధ్యాహ్నం భోజనం ఎలా ఉంది విజయ్?"
 
విజయ్: "హ్మ్ం, చాలా అంటే చాలా బాగుంది భావన. నా సహోద్యోగులు కూడా అడిగారు... ఇంత కమ్మటి వంట ఎవరు వండారు అని."
 
భావన (ఆత్రుతగా): "మరి ఏం చెప్పావు?"
 
విజయ్ (నవ్వుతూ): "నేనే వండానని వాళ్లకి చెప్పా!"
 
భావన (బుంగమూతి పెట్టి): "అదేంటి? ఎందుకు నేను  వండాను అని చెప్పలేదు?"
 
విజయ్ (ఒక చేత్తో ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని): "అది కాదు భావన... అందులో దాచడానికి ఏముంది, నువ్వే నా భార్యవి అని త్వరలోనే అందరికీ గర్వంగా చెప్తాను."
 
ఆ మాటలకు భావన సిగ్గుతో తలదించుకుంది.
 
భావన: "హ్మ్, పర్వాలేదులే... సరే, గుడికి వెళ్దామా?"
 
విజయ్: "ప్లీజ్ భావన... ఆ ఆఫీసులో సార్ మాటలు విని విని విసిగిపోయాను ఈ రోజంతా. ఇంటికి వెళ్దాం పదా... పైగా ఆకాశం చూడు ఎలా మేఘావృతమై ఉందో, ఏ క్షణమైనా వర్షం పడొచ్చు. నాకు చాలా చలిగా అనిపిస్తోంది."
 
భావన సరే అనడంతో ఇద్దరూ నేరుగా ఇంటికి చేరుకున్నారు.
 
ఇంటికి రాగానే ఇద్దరూ ఫ్రెష్ అయ్యి, స్నానం చేసి కిందకి వచ్చారు.
 
విజయ్: "అయితే పద, వంట చేద్దాం."
 
భావన (అతన్ని ఆపుతూ): "అది నా పని విజయ్, దయచేసి ఇప్పుడు నన్ను మాత్రమే చేయనివ్వు... సరేనా?"
 
విజయ్: "ఇప్పుడు ఇందులో నాకూ, నీకూ అనే తేడా ఏముంది భావన? ఇద్దరం కలిసి చేసుకుందాం."
 
భావన (అధికారంగా): "వద్దు, అంటే వద్దు... ఇకపై ఇంటి పనులు నేను మాత్రమే చేస్తాను. నువ్వు నీ ఆఫీస్ పని మీద మాత్రమే దృష్టి పెట్టు."
 
ఆమె అలా అనగానే విజయ్ కి ముచ్చటేసింది. నెమ్మదిగా భావన వెనుక వెళ్ళి, ఆమె నడుము చుట్టూ తన చేతులు వేసి గట్టిగా గుండెలకు హత్తుకున్నాడు.

 

విజయ్ (ఆమె చెవి దగ్గర గుసగుసగా): "ఏమైంది... అప్పుడే నా భార్యగా మారడానికి చాలా తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తున్నావు?"
 
భావన (సిగ్గుతో ఒకింత వణుకుతూ): "అబ్బా వదిలేయ్ విజయ్... ఎవరైనా చూస్తారు."
 
విజయ్: "నా పెళ్లాన్ని నేను పట్టుకుంటే ఎవరెవరో ఎందుకు చూస్తారు? నిన్ను ఇలా నా చేతుల్లో బంధించడం నాకు చాలా ఇష్టం భావన."
 
అమ్మా: సరే ఇప్పుడు బయటకు వెళ్ళు ప్లీజ్ ... అంటూ ఆమె అక్కడినుండి వెళ్ళిపోయే ప్రయత్నం చేసింది.
 
కానీ విజయ్ వదల్లేదు. అప్పుడు భావన నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి, తన ముఖాన్ని విజయ్ ముఖానికి దగ్గరగా తీసుకువచ్చింది. ఆమె పెదవులు అతన్ని ముద్దు పెట్టుకోబోతున్నట్లుగా అనిపించింది.
 
విజయ్ కళ్లు మూసుకుని ఎదురుచూస్తున్నాడు... అప్పుడు అకస్మాత్తుగా భావన అతన్ని ఆటపట్టిస్తూ, పక్కకు నెట్టి అక్కడి నుండి నవ్వుకుంటూ పరుగెత్తడం ప్రారంభించింది.
 
ఆమెను అలా సంతోషంగా చూస్తుంటే విజయ్ కి ప్రాణం లేచివచ్చినట్లు అయింది. ఆమె వెనుక పరిగెత్తి, హాల్లో ఆమెను అమాంతం తన చేతుల్లోకి ఎత్తుకున్నాడు.
 
భావన (అతని కళ్లలోకి కసిగా, ప్రేమగా చూస్తూ): "విజయ్… ఇంక నేను నువ్వు లేకుండా ఉండలేను, దయచేసి నన్ను పూర్తిగా నీదానిగా చేసుకో…"
 

విజయ్ (ఆమెను కిందకు దించి, నుదుటిపై ముద్దుపెడుతూ): "భావన… నాకు తెలుసు… ఈ ప్రపంచంలో నేనే అత్యంత అదృష్టవంతుడిని… నీలాంటి అద్భుతమైన అమ్మాయి నాకు దొరికింది."
 
భావన (సిగ్గుపడిపోయి) : "సరే…చాలు చాలు ఇంకా... ఇప్పుడు నన్ను చాలా పొగిడావు  చాలు, ఇంకా నన్ను వంట చేయనివ్వు, హహహహ ..." అంటూ వెళ్ళబోయింది.
 
విజయ్: "ఆగు... ఇదిగో, ముందు నేను తెచ్చిన ఈ పూలు పెట్టుకో..."
 
విజయ్ ఎంతో ప్రేమగా ఆమె జడకు మల్లెపూలు పెట్టాడు . ఆ పూల పరిమళం కన్నా అతని ప్రేమ పరిమళమే ఆమెను ఎక్కువగా మత్తులో పడేసింది. ఆ తర్వాత ఆమె వంట చేయడానికి కిచెన్ లోకి వెళ్ళింది.
 
సమయం: రాత్రి 9:00 గంటలు
ప్రదేశం: అలేఖ్య గది (ముంబై)
 
అలేఖ్య ఆఫీసు నుండి నేరుగా RAW ఆఫీసు ట్రైనింగ్ కి తిరిగి ఇంటికి వచ్చింది. ఒకవైపు అలసట, మరోవైపు విజయ్ జ్ఞాపకాలతో మంచం మీద వాలింది.
 
రోజంతా ఆఫీసులో విజయ్ ని దొంగచాటుగా చూసుకున్న ఆ మధుర క్షణాలు ఆమె మనసులో మెదులుతూనే ఉన్నాయి. ఈ ఆనందాన్ని తన ప్రాణ స్నేహితురాలు అల్కాతో పంచుకోవాలని వెంటనే ఫోన్ తీసి డయల్ చేసింది.
 
అలేఖ్య: "హలో అల్కా... ఏం చేస్తున్నావే పిచ్చిదానా? రోజంతా ఒక్క ఫోన్ కూడా చేయలేదు ఏంటి?"
 
అల్కా (కొంచెం డల్‌గా, చిన్న స్వరం తో): "హలో అలేఖ్య... నీకు ఫోన్ చేద్దామనే అనుకున్నా. కానీ ఎలా చెప్పాలో అర్థం కాలేదు."
 
అలేఖ్య (కంగారుగా): "ఏమైందే? గొంతు అలా ఉంది? ఏమైనా సమస్య ఆ అల్కా? నాన్న ని పంపనా ?"
 
అల్కా (బాధను దిగమింగుకుంటూ): "అలేఖ్య... నేను ముంబై వదిలేసి వెళ్ళిపోతున్నానే. అక్క నన్ను వైజాగ్ బ్రాంచ్ కి ట్రాన్స్ఫర్ తీసుకుని వెళ్ళమని చెప్తుంది. మరి కొన్ని రోజుల్లో నేను ముంబై ని ఖాళీ చేసి వైజాగ్ షిఫ్ట్ అయిపోతున్నా."
 
ఆ మాట వినగానే అలేఖ్య గుండె కొద్దిసేపు ఆగిపోయినంత పనైంది. అల్కా అంటే ఆమెకు ప్రాణం. తన ప్రతి బాధ, సంతోషం పంచుకునే ఏకైక స్నేహితురాలు. చిన్నప్పటి నుండి కలిసే పెరిగారు.
 
అలేఖ్య (కళ్ళలో నీళ్లతో, వణుకుతున్న గొంతుతో): "ఏంటే నువ్వు మాట్లాడేది? నన్ను వదిలేసి వెళ్ళిపోతావా? నువ్వు లేకుండా నేనెలా ఉండాలి ఇక్కడ? నాకు నువ్వు తప్ప ఎవరూ లేరు కదా అల్కా... దయచేసి వెళ్ళొద్దు వర్ష అక్కకి చెప్పు."
 
అల్కా (సముదాయిస్తూ, తను కూడా ఏడుస్తూ): "ఏడవకే పిచ్చిదానా... నేను ముంబైని వదిలి వెళ్తున్నాను కానీ, నిన్ను కాదు కదా. ఫోన్ లో రోజూ మాట్లాడుతూనే ఉంటాను. నాకూ నిన్ను వదిలి వెళ్ళడం చాలా అంటే చాలా బాధగా ఉంది అలేఖ్య.
 
కానీ నాన్న , అన్నయ్యలు ఇంకా ఈ నరకం లో అక్క లేకుండా నేను ఒక్కదానినే ఉండలేను కదా, తప్పదు. నాకు ఏం అయిన అవుతుంది ఏమో అని అక్క భయంగా ఉంది."
 
అలేఖ్య కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూనే మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఆమెకు ఏం మాట్లాడాలో అర్థం కాలేదు.
 
అల్కా (వాతావరణాన్ని తేలిక చేస్తూ): "సరే సరే... ఏడవడం ఆపి అసలు విషయం చెప్పు. నీ ఫోన్ ఎత్తగానే నీ వాయిస్ లో ఏదో తెలియని ఆనందం కనిపించింది. నాకెందుకో ఏదో పెద్ద గుడ్ న్యూస్ లాగే అనిపిస్తోంది... ఏంటి సంగతి? ఆఫీస్ లో ఫస్ట్ డే ఎలా జరిగింది?"


అల్కా మాటలతో అలేఖ్య ముఖంలో కన్నీళ్ల మధ్యే మళ్లీ ఆ పాత చిరునవ్వు, సిగ్గుల మొగ్గ వికసించాయి.
 
అలేఖ్య (సిగ్గుపడుతూ, మెల్లగా): "అల్కా... అతను దొరికేశాడే!"
 
అల్కా (ఆశ్చర్యంతో గట్టిగా అరుస్తూ): "ఏంటి!!! నిజంగానా? ఎవరే... ఆ థియేటర్ లో నిన్ను కాపాడిన ఆ వీరుడేనా?? ఎక్కడ దొరికాడు?"
 
అలేఖ్య (సంతోషంగా కళ్ళు మూసుకుని, ఫోన్ ని గుండెలకు హత్తుకుని): "అవునే... నా విజయ్! నా ప్రాణదాత... ఇప్పుడు నా ప్రాణం. పెదనాన్న (RAW Chief) సహాయంతో అతని డీటెయిల్స్ కనుక్కున్నాను. అతను ఎక్కడ పనిచేస్తున్నాడో, అదే ఆఫీసులో, అదే టీమ్ లో నేను కూడా ఇవాళే జాయిన్ అయ్యాను."
 
అల్కా (ఆనందంతో): "వామ్మో! అలేఖ్య... నువ్వు మామూలు దానివి కాదే. ప్రేమ కోసం ఏకంగా ఆఫీసులే మార్చేశావా? మరి అతనేమన్నాడు? గుర్తుపట్టాడా నిన్ను? మాట్లాడాడా?"
 
అలేఖ్య (చిన్న నిట్టూర్పుతో): "లేదే అల్కా... తను నన్ను మామూలు కో-వర్కర్ లాగే పలకరించాడు. బహుశా ఆ చీకట్లో, ఆ హడావిడిలో నా ముఖం సరిగ్గా చూసి ఉండడు. కానీ అతన్ని అలా నా కళ్ళ ముందు చూస్తుంటే... నా జన్మ ధన్యం అయిపోయినట్లు అనిపించింది. అతను ఆఫీసులో పనిచేస్తుంటే, నేను నా పని వదిలేసి దొంగచాటుగా అతన్నే చూస్తూ ఉండిపోయాను. అతని చిరునవ్వు, అతను చూసే తీరు... అన్నీ నా మనసులో ముద్రపడిపోయాయి."
 
అల్కా: "మరి నీ ప్రేమ విషయం చెప్పలేదా పిచ్చిదానా? వెళ్లి గట్టిగా హగ్ చేసుకుని నువ్వే నా ప్రాణం అని చెప్పొచ్చు కదా!"
 
అలేఖ్య (నవ్వుతూ): "ఇప్పుడే కాదు అల్కా. అతనికి నా మీద నమ్మకం, ప్రేమ కలిగేలా చేస్తాను. అతని ప్రాణాలకు ప్రాణంగా నిలబడతాను. ఈరోజు అతనికి ఎవరో క్యారేజ్ తెచ్చారు... అతను ఎవరితో ఉన్నా, ఎలా ఉన్నా సరే... నా ప్రాణాలు కాపాడిన ఆ చేతులను జీవితాంతం వదలను. అతను నా వాడే అవ్వాలి."
 
అల్కా (ఎమోషనల్ అవుతూ): "నీ ప్రేమ చాలా స్వచ్ఛమైనది అలేఖ్య. నీ పిచ్చి ప్రేమ చూస్తుంటే నాకు ముచ్చటేస్తోంది. అతను కచ్చితంగా నీవాడే అవుతాడు. నీ కళ్ళల్లో ఉన్న ఆ ఆరాధనను అతను త్వరలోనే గుర్తిస్తాడు చూడు. నేను వైజాగ్ వెళ్ళినా, నీ ప్రేమకథ అప్డేట్స్ మాత్రం నాకు గంట గంటకూ ఇవ్వాల్సిందే!"
 
అలేఖ్య (చిరునవ్వుతో): "తప్పకుండానే... నువ్వు వైజాగ్ వెళ్ళినా నా గుండెల్లోనే ఉంటావు. నీకోసం, నా విజయ్ ని తీసుకుని నేను వైజాగ్ కూడా వస్తాను చూడు."
 
అల్కా: "ప్రామిస్?"
 
అలేఖ్య: "ప్రామిస్!"
 

ఇద్దరు స్నేహితురాళ్లు తమ మధ్య త్వరలో రాబోతున్న భౌతిక దూరాన్ని... మనసుల దగ్గరతనంతో చెరిపేస్తూ ఆ రాత్రి చాలా సేపు కబుర్లు చెప్పుకున్నారు. అల్కా వెళ్ళిపోతోందన్న బాధను, విజయ్ దొరికాడన్న సంతోషం కొద్దిగా తగ్గించింది. అలేఖ్య మనసంతా ఇప్పుడు రేపు ఆఫీస్ కి వెళ్లి విజయ్ ని మళ్ళీ ఎప్పుడు చూస్తానా అన్న ఆరాటంతో నిండిపోయింది.
 
సమయం: రాత్రి 10:00 గంటలు
ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (ముంబై)
 
కాసేపటికి ఇద్దరూ భోజనం చేశారు. విజయ్ ఇంకా బయట హాలులో సోఫాలో కూర్చునే ఉన్నాడు. చలి గాలికి చేతులు రుద్దుకుంటూ వణుకుతున్నాడు. అప్పుడు భావన ఒక అందమైన కొత్త స్వెటర్ తీసుకుని అతని వైపు నడుచుకుంటూ వచ్చింది.
 
భావన: "ఇది తీసుకుని వేసుకో..."
 
విజయ్ (ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ): "ఈ స్వెటర్ నీదా?"
 
భావన (నవ్వుతూ): "కాదు... ఇది నీదే పిచ్చోడా. ఈరోజే మార్కెట్ కి వెళ్ళినప్పుడు నీకోసం కొన్నాను... బాగుంది కదూ..."
 
ఎందుకో తెలియదు కానీ, అప్పటివరకు ప్రేమగా ఉన్న విజయ్ కి, భావన తనకోసం డబ్బులు ఖర్చు చేయడం నచ్చలేదు. కష్టపడి ఆమె సంపాదించిన డబ్బు తన మీద అనవసరంగా ఖర్చు పెట్టకూడదన్నది అతని ఉద్దేశం. కోపం వచ్చింది.
 
విజయ్ (కొంచెం గట్టిగా): "నీకు పిచ్చి పట్టిందా భావన? ఏంటి... దీని అవసరం ఏముంది ఇప్పుడు? నా మీద ఎందుకు అనవసరంగా డబ్బులు తగలేస్తున్నావు? ఆ గొడవ తరువాత స్కూటీ అక్కడే వదిలేశావు ,,మళ్ళీ నేను పొద్దునే లేచే సరికి కొత్త స్కూటీ ఇంటి ముందు కొని ఉంచావు ? ఎందుకు ఇవి అన్నీ ?"
 
ఆ గట్టి స్వరం, కోపం చూసి భావన ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. మొదట భయపడింది, ఆ తర్వాత గుండెల్లో ఏదో తెలియని బాధ మొదలైంది.
 
తాను ఎంతో ఇష్టపడి కొంటే, ఇలా అరుస్తాడా అని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
 
భావన కోపంగా ఆ స్వెటర్‌ను విజయ్ ముఖం వైపు విసిరికొట్టి, ఏడుస్తూ పడకగదిలోకి పరుగెత్తి తలుపు వేసుకుంది.
 
విజయ్ కి అప్పుడు అర్థమైంది... 'అయ్యో, నేను చాలా ఓవర్ రియాక్ట్ అయ్యాను, భావనను అనవసరంగా బాధపెట్టాను' అని. కిందపడిన ఆ స్వెటర్ తీసుకున్నాడు... అది చాలా వెచ్చగా, మెత్తగా, బాగుంది. వెంటనే ఆ స్వెటర్ వేసుకుని, కోపంగా ఉన్న తన దేవతను శాంతపరచడానికి పడకగదిలోకి వెళ్ళాడు.
 
భావన కళ్లు తుడుచుకుంటూ మంచం సర్దుతూ, పడుకోవడానికి సిద్ధమవుతోంది. విజయ్ నెమ్మదిగా ఆమె వెనుకకు వెళ్ళి ఆమెను తన రెండు చేతుల్లో బంధించాడు.
 
విజయ్ (చెవిలో మెల్లగా): "స్వెటర్ చాలా బాగుంది భావన... థాంక్యూ."
 
భావన (కోపంగా అతన్ని విడిపించుకోవాలని చూస్తూ): "నా దగ్గర నుండి పో విజయ్... నేను నీతో అస్సలు మాట్లాడాలనుకోవడం లేదు. లే అసలు "
 
విజయ్: "సరే, నన్ను క్షమించు ప్లీజ్ ... నేను కోపంలో ఏదో తప్పు మాట్లాడేసి ఉంటాను."
 
భావన (కన్నీళ్లతో): "లేదు... నువ్వు నన్ను అస్సలు అర్థం చేసుకోవు. నా ప్రేమను పట్టించుకోవు."
 
విజయ్ (ఆమెను తన వైపు తిప్పుకుంటూ): "ఏయ్, ఇప్పుడెందుకు అలా అంటున్నావు? నిజంగా నన్ను క్షమించు... నేను అలా అనకుండా ఉండాల్సింది."
 
భావన (ఏడుస్తూనే): "నీ సారీలు నేను వినదలుచుకోలేదు. పెళ్లి కాకముందే నువ్వు నా మీద ఇలా కోపపడటం మొదలుపెట్టావు, నా పైన అరవడం కూడా మొదలుపెట్టావు... భవిష్యత్తులో నువ్వేం చేస్తావో నాకు అర్థం కావడం లేదు."
 
అంతే... విజయ్ ఇంకేమీ మాట్లాడలేదు. ఆమె ముఖాన్ని తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఏడుస్తున్న ఆమె పెదవులపై తన పెదవులతో నేరుగా, గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకున్నాడు. ఆ ముద్దులో అతని పశ్చాత్తాపం, అంతులేని ప్రేమ ఉన్నాయి.

 
ఆ ముద్దుతో భావన కోపం పూర్తిగా కరిగిపోయింది. ఆమె ముఖంలో స్పష్టంగా ఆ శాంతం కనిపించింది.
 
భావన (బుగ్గలు ఎర్రబడుతుండగా): "ఇలాగే కొనసాగితే... నా మీద అరవడం, కొప్పడటం ఆపేస్తావా?"
 
విజయ్ (నవ్వుతూ): "లేదు భావన... ఇక ఈ అలిగి రాజీపడటం జీవితాంతం కొనసాగుతుంది, దానికి ఇది కేవలం ట్రైలర్ మాత్రమే."
 
భావన (చిరునవ్వుతో): "అయితే సరే... నన్ను తిట్టాలనుకుంటే తిట్టు... నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు, కానీ తర్వాత ఇలాగే ప్రేమగా నన్ను బుజ్జగించి ఒప్పించు విజయ్... నా జీవితాన్ని నీతో ఇలాగే గడపాలనుకుంటున్నాను."
 
విజయ్ (ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ): "నీ జీవితాన్ని ఇలాగే నా చేతుల్లో గడపాలనుకుంటే, ముందు నా పేరు ఉన్న మంగళసూత్రం నీ మెడలో పడాలి."
 
ఆ మాట వినగానే భావన ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది.
 
భావన: "హ్మ్ం నేను కట్టుకుంటాను విజయ్...నువ్వు ఎప్పుడంటే అప్పుడే కట్టుకోవడానికి సిద్ధం."
 
విజయ్: "చూస్తూ ఉండు భావన, రాబోయే కొన్నేళ్లలో ఈ ఇంట్లో మనకు పుట్టిన ఒకరు ఇద్దరు పిల్లలు ఆడుకుంటూ ఉంటారు. అప్పుడు మన జీవితం ఎంత బాగుంటుందో కదా!"
 
పిల్లలు అనగానే భావన ముఖంలో ఉన్న సిగ్గు అదృశ్యమై, అకస్మాత్తుగా వాతావరణం గంభీరంగా మారింది. ఆమె ముఖంలో ఏదో తెలియని ఆందోళన.
 
విజయ్ (కంగారుగా): "ఏమైంది భావన... ఎందుకలా అయిపోయావు?"
 

భావన (కన్నీరు తుడుచుకుంటూ, సీరియస్ గా): "విజయ్... నిన్న నా గురించి పూర్తిగా తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నానని అడిగావు కదా... నా గతం గురించి చెప్పమన్నావు కదా?"
 
విజయ్: "అవును..."
 
భావన (దీర్ఘంగా ఊపిరి పీల్చుకుని): "అయితే... నేను నా గురించి నీకు ఒక భయంకరమైన నిజం చెప్పాలి విజయ్... అది విన్నాక కూడా నువ్వు నన్ను ఇలాగే ప్రేమిస్తావో లేదో నాకు తెలియదు."

[Sunnysunnysunny]

హలో అందరికీ , 

వీకెండ్ అప్డేట్ " అందని జాబిలి అమ్మ కోసం "  11.00 PM కి వస్తుంది.. అలాగే చాలా వరకు కధ యొక్క నిజాలు రేపు,,, ఈరోజు రాబోయే అప్డేట్స్ ........


భావన గతం ("అమ్మతో అపరిచిత బందం ") లో మరియు అలాగే అనుష్క పిల్లలు అందరూ అసలు ఎవరి పిల్లలు అనేది ("కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా ") లో  అన్నీ రాసి తెలియచేస్తాను.. 

ముందుగా మీ అందరి కోరిక మేరకు ఏ  " అందని జాబిలి అమ్మ కోసం " కధని ముందుగా రాస్తున్నా అయిన కానీ ఇంకా వ్యక్తిగత దూషణలు చేయడం నన్ను కొంత అసహనానికి గురిచేసింది.......

[Sunnysunnysunny]

మీ అభిప్రాయాలు తెలియచేసిన అందరికీ చాలా థాంక్స్. 

ఈరోజు 3 కధలు కలిపి నాలుగు అప్డేట్స్  ఉంటాయి. అందరికీ నచ్చుతుంది అని ఆశిస్తున్నాను. 

1. కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా       = 2 అప్డేట్స్  2.30 PM & 4 PM

2. అమ్మతో అపరిచత బందం  = 1 అప్డేట్     8 PM

3. అందని జాబిలి.. అమ్మ       = 1 అప్డేట్      11 PM

[Sunnysunnysunny]

erotic story with spicy pics మంజు ఆంటీ స్టోరీ with hot updates

Msg చేయండి

హలో బ్రదర్ Veeeruoriginals  ప్లీజ్ మీ PAID ఆర్ ఇంకా మీ మరి ఏ ఇతర విషయాలు నా స్టోరీ లో పోస్ట్ చేయకండి. ప్లీజ్

[Sunnysunnysunny]

నిన్న ఏ రాశాను కానీ పోస్ట్ చేయడానికి టైమ్ దొరకలేదు.. ఈరోజు ఇప్పటికీ "అందని జాబిలి అమ్మ కోసం " స్టోరీ పోస్ట్ చేశాను.. 

అందులో ఈరోజు తెలియబోయే నిజం ద్వారా పూనమ్ దేవి, అనుష్క , భావన ముగ్గురు కలిసి ఉండే లింక్ బయటపడుతుంది....


అలాగే ఈరోజు నైట్ "అమ్మతో అపరిచిత బందం " లో భావన సైడ్ నుండి మరొక నిజం మీ అందరికీ తెలుస్తుంది..


మీ అందరికీ నచ్చుతుంది అని అనుకుంటున్నాను

[Sunnysunnysunny]

 భావన చేదు గతం – 20 ఏళ్ల రహస్యం

సమయం: రాత్రి 10:15 గంటలు ప్రదేశం: భావన ఇల్లు (పడకగది)

వాతావరణం: బయట భారీ వర్షం. ఉరుముల శబ్దం. గదిలో చిన్న డిమ్ లైట్ వెలుగుతోంది.

(భావన వణుకుతున్న చేతులను విజయ్ గట్టిగా పట్టుకుని ఉన్నాడు. ఇద్దరూ మంచం మీద కూర్చుని ఉన్నారు. భావన కళ్లలో భయం, బాధ. విజయ్ కళ్లలో ఆమె చెప్పబోయేది వినాలన్న ఆరాటం.)

విజయ్: (చాలా మృదువుగా) "ఏమైంది భావన? నీ గుండెల్లో ఉన్న ఆ భారం ఏంటో చెప్పు. నువ్వు ఏది చెప్పినా నేను వినడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను."

భావన: (దీర్ఘంగా ఊపిరి పీల్చుకుని, శూన్యంలోకి చూస్తూ) "ఇది ఇప్పుడు జరిగింది కాదు విజయ్... ముప్పై ఏళ్ల క్రితం మొదలైన కథ... అప్పుడు నా వయసు ఐదారేళ్లు ఉంటాయి. నేను పుట్టగానే మా అమ్మ చనిపోయింది. నాన్నకు నేనంటే ప్రాణం. చిన్న చిన్న మాటలు నేర్చుకుంటూ, అల్లరి చేస్తూ పెరిగాను. నాకు ఏది కావాలంటే అది దొరికేది. కానీ..."

ఆమె అలా చెబుతుంటే నేను మౌనంగా వింటున్నాను.

భావన: (కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ) "కానీ... "నాకు ఊహ కూడా తెలియని వయసులో... నేను ఒక కరాటే మరియు మార్షల్ ఆర్ట్స్ నేర్పే ఆశ్రమంలో ఉన్నాను. అది ఎక్కడో మంచు కొండల మధ్య ఉండేది. మా నాన్నను నేను చూడటం అదే చివరిసారి విజయ్.

నాకు అక్క, నాన్న లేని ఆ లోటును... నాకంటే పెద్దదైన 9 ఏళ్ల పూనమ్ అమ్మ తీర్చింది. నాతో పాటు ప్రాణ స్నేహితురాలిగా అనుష్క (అనూ) ఉండేది. మేం ముగ్గురం ప్రాణానికి ప్రాణంగా ఉండేవాళ్లం. పూనమ్ అమ్మ, అను లేకపోతే నేను బ్రతకలేను." మేం ముగ్గురం ప్రాణానికి ప్రాణంగా పెరిగాం."

అమ్మ గొంతులో అంతులేని ఆరాధన, స్నేహం కనిపిస్తున్నాయి.

విజయ్: (ఆశ్చర్యంగా వింటూ) "మీరు అక్కడికి ఎందుకు వెళ్లారు?"

భావన: " మేము ఆ ఆశ్రమానికి ఎందుకు వెళ్ళామో, నాకూ, అనుష్కకూ అస్సలు తెలియదు. మాకు తెలిసింది ఒక్కటే.. రాబోయే కాలంలో ఈ ప్రపంచాన్ని ఏదో విపత్తు నుండి కాపాడడానికే మేము పుట్టామని మాత్రమే చెప్పారు. కానీ దాని వెనుక ఒక అతిపెద్ద నిజం ఉంది. అది మా పూనమ్ అమ్మకు తప్ప ఇంకెవరికీ తెలియదు."

నేను ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ, ఆమె చేతిని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకున్నాను.

భావన: (పౌరుషంగా) "మాకు కొన్ని కఠినమైన నియమాలు ఉండేవి. మా ముగ్గురిలో ఏ ఒక్కరికి ప్రమాదం అని తెలిసినా... మిగిలిన ఇద్దరూ ఒక్క సెకన్ కూడా ఆలోచించకుండా ఎదురుగా ఎవరు ఉన్న ఆఖరికి ఈ ప్రపంచాన్ని అయిన అంతం చేయాలి.

బ్రతికితే ముగ్గురం బ్రతకాలి, లేకపోతే ముగ్గురం చనిపోవాలి!

అదే ఇతరులకు ఆపద వస్తే... చివరి సెకను వరకు మా ఆయుధాన్ని కానీ, కోపాన్ని కానీ బయటకు తీయకూడదు. ఈ నియమాలు కాకుండా... పూనమ్ అమ్మకు మాత్రమే తెలిసిన రహస్యాలు ఇంకొన్ని ఉన్నాయి. సరైన సమయం వచ్చినప్పుడు చెబుతానని ఆమె అనేది."

విజయ్: "అంటే ఆ థియేటర్లో నువ్వు చేసింది..."

భావన: (అడ్డుకుంటూ) " అవును అదే విజయ్ కానీ ..

మా ఇద్దరి అల్లరి, పూనమ్ అమ్మ ప్రేమ, మేము పొందిన ఆ భయంకరమైన శిక్షణ... ప్రపంచం మొత్తంలో మమ్మల్ని ఓడించే వారు ఎవరూ లేరు అన్నంతగా మేము తయారయ్యాము. 

కానీ... వాటన్నింటికంటే నా గురువు మా అందరికీ చెప్పింది ఏంటి అంటే. 'నేను లేని రోజు వాళ్లిద్దరూ చనిపోతారు' అని నాకు ఎప్పుడూ చెప్పేవారు. వాళ్లకు ఏమైనా అవుతుందేమోనన్న భయంతో... 

నేను నా శిక్షణను ఎంత బలంగా నేర్చుకున్నానంటే. పూనమ్ అమ్మ , అనుష్క నాకంటే బలమైన వాళ్లు.... పూనమ్ అమ్మలోని వేగం, కత్తి వాడే పద్ధతి నాలో జీర్ణించుకుపోయాయి. అను కి కోపం వస్తే సాక్షాత్తూ దేవుడినైనా చంపేస్తుంది... 

ఒక్క పూనమ్ అమ్మ మాట తప్ప ఎవరి మాటా వినదు. వాళ్లిద్దరినీ కాపాడటమే నా ప్రాణం. వాళ్ళిద్దరినీ కాపాడటమే నా ప్రాథమిక బాధ్యత.""

భావన: " 'డెత్ ఏంజెల్స్' బయట ప్రపంచానికి ఇద్దరే (పూనమ్, అనుష్క) కనిపిస్తారు.. కానీ వాళ్లు చూడలేనివి, వాళ్లకంటే ముందున్న ఆపదను నేను కనిపెట్టి వాళ్లకు ఎప్పటికప్పుడు అప్‌డేట్స్ ఇచ్చేదాన్ని.

వాళ్లకు ప్రమాదం వస్తే తప్ప, నా ముఖం కానీ, నేను ఒకదాన్ని ఉన్నానన్న ఉనికి కానీ ప్రపంచంలో ఎవరికీ తెలియకుండా ఒక నీడలా బ్రతికాను.

వాళ్ళిద్దరికంటే అడ్వాన్స్‌డ్‌గా నేను నేర్చుకున్న యుద్ధ కళ... 'హ్యాకింగ్'. అవును విజయ్, నువ్వు విన్నది నిజమే... ప్రపంచమంతా వెతుకుతున్న ఆ ఇంటర్నేషనల్ హ్యాకర్  P.A.B SHADOW (Poonam, Anushka, Bhavana) నేనే! నేను వాళ్ళిద్దరి నీడను."...! పదేళ్లు మేము అలాగే బ్రతికాం."

ఇలా మేము దాదాపు 10 ఏళ్లు కేవలం యుద్ధమే నేర్చుకున్నాము. ఆ తర్వాత నేను నా ఇంటికి తిరిగి వచ్చాను.

బయట ఒక పెద్ద ఉరుము ఉరుముతుంది. భావన ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి, విజయ్ చెయ్యి గట్టిగా పట్టుకుంటుంది.

భావన: (దుఃఖంతో) "16 ఏళ్ల వయసులో ఇంటికి తిరిగి వచ్చాను. నాన్న తన స్నేహితుడి కొడుకుతో నాకు పెళ్లి కుదిర్చాడు. నా భవిష్యత్తు బాగుంటుంది అన్నాడు. చదువుకోవచ్చు (అంటే పూనమ్ అమ్మ, అనుని మానిటర్ చేయొచ్చు అనుకున్న) అనే షరతు మీద పెళ్ళికి ఒప్పుకున్నాను. కానీ... నా జీవితంలో ఆ పెళ్ళే అతి పెద్ద శాపంగా మారింది."

విజయ్: (కోపంగా) "ఏం జరిగింది?"

భావన: (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ) "వాడొక పచ్చి తాగుబోతు. రెండో రోజే వాడి బుద్ధి బయటపడింది. నా చదువు ఆపేశారు. రోజూ తాగొచ్చి నన్ను కొట్టేవాడు. 

నాన్నకు చెప్పినా, అడ్జస్ట్ అవ్వమన్నాడు. ఇంట్లో మా అత్తగారు తప్ప నన్ను అర్థం చేసుకునే వాళ్లు ఎవరూ లేరు. నేను ఏడవ నెల గర్భవతిగా ఉన్నప్పుడు...

నాకు ఒక విషయం తెలిసింది. నా అనుష్కకి ఏదో కష్టం వచ్చిందని... అప్పటికి అనుష్క కూడా 7 నెలల గర్భవతి. పెళ్లి కాలేదు. కానీ నా పరిస్థితి నేను పూనమ్ అమ్మకు చెప్పలేకపోయాను... చెబితే వాళ్ళు తట్టుకోలేరు."

భావన ఏడుపు శృతి మించుతుంది. నేను అమ్మని నా భుజానికేసి హత్తుకున్నాను.

భావన: " ఆ తర్వాత వాడి అసలు రూపం బయటపడింది. నా భర్త ప్రతి వారం వ్యభిచార గృహానికి వెళ్లేవాడు. నేను నిలదీస్తే... నా కడుపులో బిడ్డ పెరుగుతోందన్న కనికరం కూడా లేకుండా నన్ను బెల్టుతో నిర్దాక్షిణ్యంగా కొట్టాడు. నేను స్పృహ కోల్పోయాను.

నాన్నకు చెప్పినా, నా బిడ్డ కోసం నన్ను అక్కడే పడి ఉండమన్నాడు. ఇక ఆ నరకంలో నేను ఉండలేకపోయాను.

సరిగ్గా అదే సమయంలో... పూనమ్ అమ్మ, అనుష్క ని కాపాడటానికి, ఆ సురేష్ చోప్రా సామ్రాజ్యాన్ని మొత్తం నాశనం చేసింది. నేను వాళ్లను మానిటర్ చేస్తున్న ఆఖరి సెకండ్ అదే విజయ్! వాళ్లందరినీ అక్కడి నుండి సురక్షితంగా పంపేసి, నేను నా బిడ్డతో ప్రశాంతంగా బ్రతకాలని ప్రమాణం తీసుకున్నాను." కానీ .. కానీ ..

అమ్మ గొంతు పూడిక పడిపోతోంది.

 భావన: (కళ్లు మూసుకుని ఆ రోజును గుర్తుచేసుకుంటూ) "నేను సిస్టమ్ ముందు కూర్చుని వాళ్లను గైడ్ చేస్తున్నాను. ఆ రోజు నేను వాళ్లతో మాట్లాడుతూ ఏడుస్తుండగా... 

నన్ను వెతుక్కుంటూ వచ్చిన నా భర్త, ఆ పెద్ద ఇనుప రాడ్ తీసుకుని నా సిస్టమ్ స్క్రీన్‌ని పగలగొట్టాడు. నా కమ్యూనికేషన్ కట్ అయిపోయింది. నేను వాళ్లను చూడటం అదే చివరిసారి విజయ్! అన్నీ ధ్వంసం చేశాడు. నా వాళ్లను నేను చూసిన చివరి క్షణం అదే విజయ్!"

భావన గొంతు వణుకుతుంది. ఆమె చేతులు గట్టిగా బిగుసుకున్నాయి .

భావన: కొన్ని రోజుల తర్వాత న్యూస్‌లో, పేపర్లలో 'డెత్ ఏంజెల్స్' చనిపోయారు అని వార్తలు వచ్చాయి. నేను నమ్మలేక, హాస్పిటల్స్, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ డేటాబేస్ అన్నీ హ్యాక్ చేసి చూశాను. రైల్వే స్టేషన్ సీసీటీవీ ఫుటేజ్‌లో... పూనమ్ అమ్మకి ఎవరో కత్తితో పొడవడం, చావుబతుకుల్లో ఉన్న అనుష్క ట్రైన్ ఎక్కడం... నేను చూశాను విజయ్.

నా ప్రాణాలు,  అయిన ఇచ్చి కాపాడుకోవాల్సిన నా అమ్మ , నా ప్రాణం అనుష్క నన్ను వదిలేసి వెళ్లిపోయారు!

నేను వాళ్లకి ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకోలేకపోయాను. నన్ను నేను చంపుకుందాం అనుకున్నాను, కానీ నా కడుపులో ఉన్న బిడ్డ, మరియు పూనమ్ అమ్మకు ఇచ్చిన మాట నన్ను ఆపాయి."

అమ్మ చెప్పే ఆ భయంకరమైన నిజాలు నా గుండెను కోసేస్తున్నాయి.

అమ్మ (వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ): "రెండు నెలల తర్వాత నాకు కొడుకు పుట్టాడు. వాడికి 'విజయ్' అని పేరు పెట్టుకున్నాను. ఇప్పుడు వాడే నా ప్రపంచం. వాడైనా నన్ను బాగా చూసుకుంటాడని ఆశపడ్డాను. కానీ నా దరిద్రం ఎలా ఉంది అంటే ... 

నా నగలు దొంగలించి వాడి ఉంపుడుగత్తెకు ఇచ్చేశాడు ఆ దుర్మార్గుడు. ఇక లాభం లేదని వాడికి విడాకులు ఇచ్చేశాను. నా కొడుకుని నేను తీసుకోవాలనుకున్నాను... 

కానీ మా మామగారి పలుకుబడి, డబ్బు ముందు నేను ఓడిపోయాను. కోర్టు నా బిడ్డను నాకు కాకుండా చేసింది. నా ప్రాణాన్ని నా నుండి దూరం చేశారు విజయ్. ఆ తర్వాత 4 సంవత్సరాలు నా కొడుకు కోసం పిచ్చిదానిలా తిరిగాను. కానీ నాకు దక్కలేదు. 

నా జీవితంలో ఆశలన్నీ చచ్చిపోయాయి. ఇక నాన్న కోరిక మేరకు చదువుకుని ఇలా ఒక సాధారణ జీవితం గడుపుతున్నాను."

నా కొడుకుని నా గుండెల్లోంచి లాక్కెళ్లిపోయారు విజయ్!"

అమ్మ కళ్లలోకి చూస్తుంటే నా గుండె బరువెక్కిపోయింది. విజయ్ కళ్లలో అప్పటికే నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి. అతను మౌనంగా వింటున్నాడు, కానీ అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

భావన: "4 ఏళ్లు పిచ్చిదానిలా తిరిగాను నా బిడ్డ కోసం. కానీ వాడు నాకు దక్కలేదు. నా ఆశలన్నీ చచ్చిపోయాయి. ఇక నాన్న మాట కోసం చదువు పూర్తి చేసి ఇలా బ్రతుకుతున్నాను. నా కొడుకు ఇప్పుడు ఎక్కడున్నాడో, ఎలా ఉన్నాడో కూడా నాకు తెలియదు. వాడిలో నా మంచితనం ఉండాలని దేవుణ్ణి ప్రార్థించడం తప్ప నేనేమీ చేయలేను."

భావన నెమ్మదిగా తల పైకెత్తి, కన్నీళ్లతో ఉన్న విజయ్ కళ్లలోకి సూటిగా చూస్తుంది.

భావన: "నువ్వు మొదటిసారి నా ఇంటికి వచ్చి, నీ పేరు 'విజయ్' అని చెప్పినప్పుడు... నాకు నా కొడుకే గుర్తొచ్చాడు! అందుకే నిన్ను ఏ ప్రశ్న అడగకుండా లోపలికి రానిచ్చాను. నిన్ను చూసినప్పుడల్లా నా బిడ్డలాగే ఫీల్ అయ్యాను. 

కానీ రాను రాను... నా అదృష్టం ఎలా మారిందంటే... నేను నీతో ప్రేమలో పడిపోయాను విజయ్! నిన్ను ఒక మగవాడిలా ప్రేమించడం మొదలుపెట్టాను. ఆ రోజు థియేటర్ లో నిన్ను ఆపింది కూడా, అకస్మాత్తుగా నాకు నా కొడుకు గుర్తుకు రావడమే. ఇరవై ఏళ్లు అవుతున్నా వాడు నా గుండెల్లోనే ఉన్నాడు... కానీ నా జీవితంలోకి వచ్చిన నువ్వు, నా ప్రాణంగా మారిపోయావు!"

ఈ మాట వినగానే విజయ్ మైండ్ బ్లాక్ అవుతుంది. అతని ప్రపంచం గిర్రున తిరిగినట్లు అవుతుంది.

విజయ్: (తడబడుతూ, గొంతు పెగలక) "ఒ... ఒక్క నిమిషం భావన... నేను... నేను వాష్ రూమ్ కి వెళ్ళి వస్తాను."

భావన: (అమాయకంగా) "ఇక్కడే వెళ్ళు ..."

విజయ్: "లేదు... ఇప్పుడే వస్తాను."

నేను ఆ పడకగది నుండి బయటకు వచ్చి, నేరుగా పైకి (టెర్రస్ పై ఉన్న నా గదికి) వెళ్ళాను.

(విజయ్ వాష్ రూమ్ లో ఉన్నాడు. కుళాయి తెరిచి గట్టిగా పడుతున్న నీళ్ల శబ్దం. విజయ్ అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు. అతను పడుతున్న మానసిక క్షోభ వర్ణనాతీతం.)

(విజయ్ తన మనసులోని అంతరాత్మతో మాట్లాడటం మొదలుపెడతాడు. అద్దంలో ఉన్న ప్రతిబింబం అతని మనసులా ప్రవర్తిస్తుంది.)

నేను (నాలో నేను మదనపడుతూ): "నాకేమవుతోంది? నేనేం చేస్తున్నాను? ఆమె ఒక పిచ్చిదానిలా నన్ను ప్రేమిస్తూ కూర్చుంది. కానీ ఆమె ఇంకా తన కొడుకుని ఎంతగానో ప్రేమిస్తుంది. నేనెలా ఆమెతో మాట్లాడగలను? అసలు నేను ఆమెను ప్రేమిస్తూ ఎందుకు కూర్చున్నాను?" నన్ను నేనే తిట్టుకుంటున్నాను.

అప్పుడు నా అంతరాత్మ (నా మనసు) నాతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

నా మనసు: "నాకు తెలుసు విజయ్... నువ్వు బాధగా ఉన్నావు. ఇది ఎప్పుడో ఒకప్పుడు జరగాల్సిందే అని నేను నీకు ముందే చెప్పాను." 

నేను (కోపంగా): "నువ్వు నోరు మూసుకో! ఇదంతా నీ తప్పే. మన బంధం ఏంటో నీకు తెలిసినా, నన్ను రెచ్చగొట్టావు. ఇదంతా తప్పు జరుగుతోందని నీకు తెలిసినా, నన్ను ఆపలేదు!"

నా మనసు (ప్రశాంతంగా): "ఇప్పుడు అలా అనకు విజయ్. నేను నిన్ను ఎందుకు ఆపలేదో నాకు తెలుసు. ఎందుకంటే... భావన సంతోషంగా ఉండాలని నువ్వే కోరుకున్నావు. ఆమె ముఖంలో ఎప్పుడూ చిరునవ్వు ఉండాలి, ఆమె తన చేదు గతాన్ని వదిలిపెట్టి కొత్త జీవితాన్ని పొందాలి... అందులో ఆమెకు అన్ని సంతోషాలు దొరకాలి అని నువ్వే కదా అనుకున్నావు! నువ్వు ఆమెను ప్రాణంగా ప్రేమించడం మొదలుపెడితేనే అది సాధ్యం."

నేను: "వేరే మార్గం ఏదైనా ఉండి ఉంటుంది కదా? నువ్వు ఈ మార్గాన్నే ఎందుకు ఎంచుకున్నావు?" 

నా మనసు: "ఎందుకంటే ఆమె నిన్ను ఇలా ప్రాణంగా ప్రేమించింది కాబట్టే! ఇంతకుముందు ఆమె నీ గురించి ఏమనుకుందో ఇప్పుడు ఆమెనే నీకు చెప్పింది. ఆ తర్వాత నీపై తన ఆలోచనలను మార్చుకుంది. నిన్ను ఒక మగవాడిగా ఎలా ప్రేమించడం మొదలుపెట్టిందో చెప్పింది. వేరే మార్గం లేదు విజయ్."

నేను (ఏడుస్తూనే): "ఇప్పుడు నేనేం చేయాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు... నేను ఏదైనా తప్పు చేస్తున్నానా?" 

నా మనసు: "నువ్వు భావన కోరుకున్నది చేయాలి. నువ్వేమీ తప్పు చేయడం లేదు విజయ్. నువ్వు ఆమెను నీ భార్యగా చేసుకోవాలి, ఇది తప్ప నీ జీవితంలో నీకు వేరే మార్గం లేదు... ఇదే నిజం!"

నేను (బాధగా): "నిజమేనా?" 

నా మనసు: "ఆలోచించు విజయ్... నువ్వు ఇప్పుడే వాళ్ళ జీవితం నుండి వెళ్ళిపోతే? లేదా వాళ్ళకి నీ నిజం చెప్పేస్తే? అప్పుడు నువ్వు రాకముందున్న దానికంటే వాళ్ళ పరిస్థితి ఇంకా దారుణంగా ఉంటుందని అర్థం చేసుకో. నువ్వు ఈ విషయాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించు."

నేను (కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ): "అప్పుడు నేను తీసుకున్న నిర్ణయం సరైనదేనా?" 

నా మనసు: "ఇప్పుడు ఏడవడం ఆపు. నేను చెప్పేది ఇదే చివరిసారి... ఏది జరగాలో అది జరగనివ్వు. ఈ రోజు నుండి ఏది జరిగినా ఆ నిజంతోనే బ్రతుకు." 

నేను (నిట్టూరుస్తూ): "హ్మ్మ్..." నా మనసు: "ఇప్పుడు కిందకి వెళ్ళు... నీ భావన నీ కోసం కళ్లల్లో వత్తులు వేసుకుని మరీ ఎదురు చూస్తూ ఉంటుంది."

నేను ముఖం కడుక్కుని, కన్నీళ్లు తుడుచుకుని కిందకి దిగి మళ్ళీ భావన పక్కన మంచం మీద కూర్చున్నాను.

అమ్మ (నా ముఖం చూసి ఆందోళనగా): "ఏమైంది విజయ్? చాలా సేపటి నుండి కనిపించట్లేదు... నీ కళ్ళు ఎందుకు అలా ఎర్రగా ఉన్నాయి?"

నేను (నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తూ): "లేదు భావన, ఏమీ లేదు." అమ్మ (నా బుగ్గ నిమురుతూ): "నువ్వు ఏడుస్తున్నావు కదా విజయ్?"

నేను ఇక నా భావోద్వేగాన్ని భరించలేకపోయాను. నేను: "అవును భావన...

" అమ్మ: "అనవసరంగా ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? నా గతం విని నీకు నాపై అసహ్యం వేసిందా? నా వల్ల ఏదో తప్పు జరిగింది... కదా?"

నేను (ఆమె చేతులు పట్టుకుని): "అలా అనకు భావన... నాకు అన్నీ తెలుసు."

అమ్మ ఇప్పుడు పూర్తిగా నా చేతుల్లో ఉంది. నేను: "నువ్వు ఆ చేదు గతాన్ని అన్నీ మర్చిపోతే మంచిదేమో భావన."

అమ్మ (నా గుండెలపై తల ఆనించి): "అవును విజయ్, నాకు తెలుసు. ఇప్పుడు నేను ఆ గతాన్ని అన్నీ మర్చిపోయాను. ఇప్పుడు నేను పట్టించుకునేది, నా ప్రాణం తపించేది కేవలం నీ గురించే! 

నువ్వు నా జీవితంలోకి వచ్చినప్పటి నుండి... అవును, నువ్వు నా జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేశావు విజయ్. నిజమైన ప్రేమ అంటే ఏమిటో, అది ఎలా ఉండాలో నేను తెలుసుకున్నాను... అది నువ్వే నాకు నేర్పించావు. నా జీవితాంతం నేను వెతుకుతున్న అలాంటి స్వచ్ఛమైన వ్యక్తి కోసం నా అన్వేషణ ఇప్పుడు నీతో ముగిసింది. 

ఇప్పుడు నా జీవితానికి ఒకే ఒక లక్ష్యం ఉంది... అది నిన్ను పెళ్లి చేసుకుని నా జీవితాంతం నీతో గడపడం! నువ్వు నన్ను పెళ్లి చేసుకుంటావు కదా విజయ్? నన్ను నీ భార్యగా చేసుకుంటావు కదా?"

ఆ మాటలతో నాలోని సందిగ్ధత అంతా మాయమైపోయింది. నేను ఇప్పుడు ఈ నిజాన్ని అంగీకరించాను. ఆమె ప్రేమతో, ఆమె గౌరవంతో నా జీవితాంతం గడపాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

నేను (ఆమె కళ్లలోకి సూటిగా చూస్తూ): "అవును భావన... నిన్ను త్వరలోనే నా భార్యగా చేసుకుంటాను. కానీ నీ చేదు గతాన్ని నువ్వు ఎప్పటికీ గుర్తు చేసుకోకూడదని నేను కోరుకుంటున్నాను." 

అమ్మ (నవ్వుతూ, కన్నీళ్లతో): "లేదు విజయ్... ఇకపై నేను ఆ గతం గురించి మాట్లాడను, దాని గురించి ఆలోచించను కూడా. నేను నీకు వాగ్దానం చేస్తున్నాను."
అమ్మ నా చేయి పట్టుకుని ఎంతో పవిత్రంగా తన రొమ్ముపై ఉంచుకుంది.

అమ్మ (భావోద్వేగానికి గురవుతూ): "ఇప్పుడు నా ఈ శరీరం, దానిలోని ప్రతి అణువూ ఎప్పటికీ నీదే విజయ్. నువ్వు నన్ను ఎంతగా ప్రేమించాలనుకుంటే అంతగా, ఎప్పుడు ప్రేమించాలనుకుంటే అప్పుడు ప్రేమించవచ్చు... నేను నిన్ను ఎప్పటికీ కాదనను. నా హృదయంలో నిన్ను నా భర్తగా ఎప్పుడో అంగీకరించాను. అంతే, నన్ను ఎప్పుడూ ఒంటరిగా వదిలిపెట్టకు విజయ్... లేకపోతే నేను బతికుండగానే చచ్చిపోతాను."

ఆ మాటలకు నా గుండె కరిగిపోయింది. నేను కూడా తీవ్రమైన భావోద్వేగానికి గురయ్యాను. నేను భావనను రెండు చేతులతో గట్టిగా, ప్రాణంగా హత్తుకున్నాను.

నేను (ఆమె చెవి దగ్గరగా): "లేదు భావన... నేను నిన్ను ఎప్పటికీ వదిలిపెట్టను. ఈ ప్రపంచంలో ఏ శక్తి మనల్ని విడదీయలేదు. ఇప్పుడు నువ్వు కేవలం నా దానివి, ఎప్పటికీ నా దానివే!"

నేను నా ముఖాన్ని ఆమె ముఖానికి దగ్గరగా తీసుకువెళ్లి, ఎంతో ప్రేమగా, ఆప్యాయంగా ముందుకు వంగి ఆమె పెదాలను నా పెదాల్లోకి తీసుకుని గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను. ఆ ముద్దులో మా రెండు మనసులు, ఒక కొత్త భవిష్యత్తు కోసం ఒక్కటయ్యాయి.