[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: పడకగది

సమయం: ఉదయం 10:30 గంటలు
 
మూడు నెలల గర్భిణి అయిన భావన... విజయ్ కౌగిలిలో ఎంతో ప్రశాంతంగా ఒదిగి ఉంది. గత కొన్ని వారాలుగా తాను పడిన భయం, ఆందోళన, 'విజయ్‌ని ఎక్కడ కోల్పోతానో' అనే క్షోభ అన్నీ ఆ కౌగిలిలో కరిగిపోయాయి.
 
ఎన్ని రోజులుగానో కంటి మీద కునుకు లేని ఆ మనిషి... ఈరోజు భర్త ఒడిలో ఒక గువ్వపిట్టలా అభయం దొరికిన ప్రశాంతతతో గాఢ నిద్రలోకి జారుకుంది.
 
పెళ్లయిన మొదటి రాత్రి... ఆ గదిలో ఆమె తన కొడుకు, భర్త అయిన విజయ్ ఒడిలో అలా నిద్రపోతోంది.
 
కొద్దిసేపటికి విజయ్‌కి మెలకువ వచ్చింది. తన గుండెలకు హత్తుకుని నిద్రపోతున్న భావనను చూసి అతని మనసు ప్రేమతో నిండిపోయింది. ఎంతో జాగ్రత్తగా ఆమెపై దుప్పటి కప్పి, నుదుటిపై ప్రేమగా ముద్దుపెట్టాడు.
 
అప్పటికే అతనికి ఆకలి వేస్తుండటంతో, భావనను లేపకుండా మెల్లగా మంచం దిగి వంటగదిలోకి వెళ్ళాడు. ఇద్దరికీ సరిపడా అల్పాహారం, వంట చేసి తిరిగి పడకగదికి వచ్చి భావనను మెల్లగా తట్టి లేపాడు.
 
విజయ్: (ప్రేమగా తట్టి) "భావనా... లే ప్లీజ్, ఇంకా పడుకోకు... లే."
 
భావన: (కళ్లు తెరిచి, కంగారుగా) "హె... ఏమైంది విజయ్? ప్లీజ్ నన్ను పడుకోనివ్వు..."
 


విజయ్: "లే భావనా... నువ్వు మర్చిపోయావా? ఈరోజు మనం పూజ కూడా చేయాలి కదా!"
 
ఆ మాట వినగానే భావనకు ఉలిక్కిపడి గుర్తువచ్చింది. పెళ్లయిన మొదటి రోజే పూజ చేయాలన్న సంగతి గుర్తుకురావడంతో టెన్షన్‌తో పడక దిగి పరుగెత్తబోయింది.
 
విజయ్: (వెంటనే ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని ఆపుతూ) "ఆగు... ఆగు భావనా!"
 
భావన: (కంగారుగా) "అయ్యో! పెళ్లయిన మొదటి రోజే లేవడానికి ఆలస్యం అయిపోయింది... నన్ను వదిలేయి విజయ్, ఇప్పుడే వెళ్లి పూజ ఏర్పాట్లు చేస్తాను, నాకు ఆకలి కూడా అవుతోంది..."
 
విజయ్: "అయ్యో, నువ్వు కంగారు పడకు... వంట ఇప్పుడే నేనే అన్నీ రెడీ చేశాను. నువ్వు వెళ్లి తలస్నానం చేసి రా, ఆ తర్వాత ఇద్దరం కలిసి పూజ చేద్దాం."
 
భావన: (కళ్లల్లో ప్రేమ ఒలకబోస్తూ, ముద్దుపెట్టుకుంటూ) "సరే విజయ్..." అని చెప్పి బాత్రూమ్ వైపు వెళ్ళబోయింది.
 
(భావన బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లబోతుండగా... విజయ్‌కి ఏదో గుర్తుకువచ్చింది. వెంటనే తన షర్ట్ తీసేసి, చేతిలో కుంకుడుకాయ రసం గిన్నె పట్టుకుని పరిగెత్తుకెళ్లి బాత్రూమ్ తలుపు కొట్టాడు.)
 
భావన: (లోపల నుండి ఆశ్చర్యంగా) "ఏంటి విజయ్... ఏమైంది?"
 
విజయ్: "ఒకసారి తలుపు తీయి భావనా..."
 
భావన: (బాధగా, మొహమాటంగా) "అబ్బా... ఇప్పుడు వద్దు విజయ్, ప్లీజ్! నాకు ఇంకా ఒళ్లంతా నొప్పులుగా ఉంది, చాలా నొప్పి గా ఉంది కాస్తా తగ్గని కదా ప్లీజ్ ..."
 
విజయ్: "అదేం కుదరదు, ముందు తలుపు తీయి చెప్తాను, ప్లీజ్!"
 


(భావన అప్పుడు కేవలం ఒక లంగా మాత్రమే చుట్టుకుని ఉంది. విధిలేక వచ్చి మెల్లగా తలుపు తీసింది. విజయ్ చేతిలో కుంకుడుకాయ రసం గిన్నె చూసి కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి.
 
విజయ్: (అమితమైన ప్రేమతో) "నువ్వు ఆ స్టూల్ మీద కూర్చో భావనా... ఈరోజు నీ తల నేను రుద్దుతాను. నువ్వు అనుకున్నట్లు అది కొంచెం తగ్గక చేద్దాం ఏమి అంటావు..."
 
భావన: అబ్బా......ఆపు నాకు సిగ్గుగా ఉంది..... అని తన ముఖంని విజయ్ గుండెలపైన దాచుకుంది
 
విజయ్ ఆమెను స్టూల్ పై కూర్చోబెట్టి, ఎంతో ప్రేమగా కుంకుడుకాయ రసం పెట్టి తలస్నానం చేయించాడు. ఆమె ఒంటికి, తలకి నీళ్లు పోస్తూ ఒక భర్తగా, తల్లిలా ఆమె ఆలనా పాలనా చూసుకున్నాడు.
 
ఆ తర్వాత భావన స్నానం ముగించి బయటకు వచ్చి, డ్రెస్ మార్చుకుని ఫ్యాన్ కింద కూర్చుని జుట్టు ఆరబెట్టుకోసాగింది.
 
అంతలోనే విజయ్ ఒక హెర్బల్ హెయిర్ డ్రైయర్ తీసుకువచ్చి, మెల్లగా ఆమె తడి జుట్టును ఆరబెట్టాడు. ఆ తర్వాత ఒక నిమిషం అక్కడే ఉండమని చెప్పి మళ్లీ వంటగదిలోకి వెళ్ళాడు.
 
భావన: (మనసులో నవ్వుకుంటూ) "అసలు ఇతనికి ఏమైంది టోటల్ గా? ఈరోజు నాకోసం ఇన్ని సేవలు చేస్తున్నాడు..." అని మనసులో అనుకుంటూ మురిసిపోయింది.
 


అంతలోనే విజయ్ 'సాంబ్రాణి పొగ' గిన్నె పట్టుకుని వచ్చి, భావన తడి జుట్టుకు ఆ పొగ వేసి ఎంతో పవిత్రంగా, ప్రేమగా ఆమె ప్రతీ అవసరాన్ని చూసుకున్నాడు.
 
భావన: (భావోద్వేగంతో కళ్లల్లో నీళ్లు నింపుకుంటూ) "విజయ్... ఏంటి ఇదంతా?"
 
విజయ్: (నవ్వుతూ) "ఏంటి భావన... ఇప్పుడే కదా మన ప్రయాణం మొదలుపెట్టాము, అప్పుడే కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటున్నావా? ప్లీజ్ అలా ఏడవకు..."
 
భావన: "లేదు విజయ్... ఇవి బాధతో వస్తున్న కన్నీళ్లు కావు, ఆనందంతో వస్తున్నాయి! జీవితంలో ఇంత ప్రేమ ఇస్తాడనుకున్నవాడు నాకు దొరికాడు, నాకు నువ్వు ఉన్నావు... అది చాలు!"
 
(ఆమె సంతోషంతో వచ్చి విజయ్‌ని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.)
 
విజయ్: "సరే, ఇంక ఆలస్యం చేయకుండా పద... వెళ్లి పూజ చేద్దాం, ఆ తర్వాత తిందాం."
 
భావన భక్తిశ్రద్ధలతో దేవుడి దగ్గర దీపం వెలిగించి పూజ ముగించింది. హారతి ఇవ్వడానికి పళ్లేన్ని తీసుకుని విజయ్ దగ్గరకు వచ్చింది. విజయ్ ఆ హారతిని స్వీకరించి కళ్లకు అద్దుకున్నాడు.
 


కానీ భావన అక్కడే రెప్ప వాల్చకుండా అలాగే నిలబడి చూస్తూ ఉండిపోయింది.
 
విజయ్: (అర్థం కానట్లు చూస్తూ) "ఏంటి భావనా... అలా చూస్తున్నావు? హారతి ఇచ్చావు కదా, ఇంకా ఎందుకు కదలలేదు?"
 
భావన: (సిగ్గుపడుతూ, అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయింది) "అది... అది చూడు..."
 
విజయ్ వెంటనే హారతి పళ్లెంలో ఉన్న కుంకుమను చూశాడు. అర్థం చేసుకుని చిరునవ్వు నవ్వుతూ, తన వేలితో కొద్దిగా కుంకుమ తీసుకుని భావన నుదుటిన సిందూరంగా అద్దాడు.
 
భావన: (మరింత సిగ్గుతో మురిసిపోతూ, పళ్లెంలో ఉన్న కుంకుమను తీసుకుని) "నువ్వు మాత్రం తక్కువ తినలేదులే... పెద్ద మొద్దుఅబ్బాయివి నువ్వు!" అంటూ ఎంతో ప్రేమగా విజయ్ నుదుటిన కూడా బొట్టు పెట్టింది.
 
ఆ తర్వాత ఇద్దరూ డైనింగ్ టేబుల్ వద్దకు వెళ్ళారు. విజయ్ కుర్చీలో కూర్చుని, తన చేతులతో స్వయంగా భావనకు ముద్దలు తినిపిస్తూ... తానూ తింటూ ఆ ఉదయాన్ని ఎంతో ఆనందంగా గడిపారు. ఆ ప్రేమ, ఆ భావోద్వేగం ఆ ఇంటిని స్వర్గధామంలా మార్చేశాయి.
 
(ఇద్దరూ హాల్లో కాసేపు మాట్లాడుకుంటుండగా, విజయ్ ప్రేమగా భావన చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.)
 
విజయ్: "భావనా... ఈ మూడు రోజులు మనం ఎలా గడపాలని నువ్వు మనసులో అనుకుంటున్నావు? చెప్పు... ప్లీజ్ ఏమి ఉన్న నాకు చెప్పు"
 
భావన: (కళ్లల్లో ఆశతో, మురిపెంగా) "మనం ముందు ఈ నగరపు గొడవ నుంచి బయటికి వెళ్దాం విజయ్... ఎక్కడైనా ఒక ప్రశాంతమైన బీచ్‌కి వెళ్దాం.
 
అక్కడ ఆ సముద్రపు అలల చప్పుడు వింటూ... నీ పక్కన కూర్చుని, నీ ఒడిలో తలపెట్టి కాసేపు హాయిగా నిద్రపోవాలని ఉంది..."
 
విజయ్: "సరే భావనా... నువ్వు కోరుకున్నట్లే చేద్దాం."
 
ఇద్దరూ వెంటనే ప్రయాణానికి సిద్ధమయ్యారు. విజయ్ తన కొత్త కారులో భావనను కూర్చోబెట్టుకుని సిటీకి చాలా దూరంగా ఉన్న ఒక అందమైన, ప్రశాంతమైన సముద్ర తీరానికి బయలుదేరారు.
 
బీచ్ దగ్గరికి చేరుకోగానే ఇద్దరూ కారు దిగారు. భావన తన కాళ్లకు ఉన్న చెప్పులను కారులోనే వదిలేసి, ఇసుకలో నడవాలనిపించి అలాగే చెప్పులు లేకుండా నడుచుకుంటూ వెళ్ళింది.
 
ఇసుకలో ఇద్దరూ చెట్టాపట్టాలేసుకుని నడుస్తూ, సముద్రపు అలలు కాళ్లను తాకుతుంటే చిన్నపిల్లల్లా కేరింతలు కొట్టారు. భావనకు ఆనందానికి అవధులు లేవు.


 
ఆమె నీళ్లతో ఆడుకుంటూ, అలల ఉత్సాహాన్ని ఆస్వాదిస్తూ కాసేపటికి బాగా అలిసిపోయింది. తీరం వెంబడి ఉన్న ఇసుకపై వచ్చి ప్రశాంతంగా కూర్చుంది.
 
అప్పటికే సూర్యాస్తమయం వేళ కావస్తోంది (సాయంత్రం 5:00 గంటలు అవుతోంది).
 
విజయ్: "అమ్మో, బాగా అలిసిపోయావుగా భావనా..."
 
భావన: "అవును విజయ్... కానీ మనసు మాత్రం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంది."
 
వాళ్లు తెచ్చుకున్న ఆహారాన్ని సముద్ర తీరంలోనే కూర్చుని ఇద్దరూ కలిసి తిన్నారు. సాయంత్రం 5 గంటల సమయంలో, ఆ సూర్యాస్తమయం  అందాన్ని చూస్తూ ఇద్దరూ పక్కపక్కనే కూర్చున్నారు.
 


సముద్రపు నీళ్లతో కొద్దిగా తడిసిన బట్టలతోనే, భావన విజయ్ తొడపై తన తల ఆనించి ఎంతో ప్రశాంతంగా పడుకుంది. ఆ దృశ్యాన్ని చూస్తూ, ఇద్దరూ ఈ ప్రపంచాన్ని, బాధలన్నింటినీ పూర్తిగా మరచిపోయి ఒక అంతులేని సంతోషంలో తేలియాడుతున్నారు.
 
ప్రదేశం: బీచ్ ఇసుక తిన్నెలు
సమయం: సాయంత్రం 05:15 గంటలు
 
అలా కాసేపు మౌనంగా గడిచాక, భావన తన తల విజయ్ తొడపై నుంచి కొద్దిగా పైకి ఎత్తి, ఆయన కళ్లలోకి నేరుగా చూస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.
 
భావన: "విజయ్... నిన్ను ఒక విషయం అడగాలని ఉంది... నా దగ్గర నువ్వు ఏదైనా దాస్తున్నావా?"
 
విజయ్: (భావన కళ్లలోకి ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ) "ఏంటి భావనా అలా అడిగావు? నేను నీ దగ్గర దాచేది ఏముంటుంది?"
 
భావన: "లేదు విజయ్... అమ్మమ్మతో మాట్లాడినప్పటి నుంచి నా మనసులో అలేఖ్య గురించే ఆలోచనలు వస్తున్నాయి. అసలు అలేఖ్య మనసులో ఏముంది?
 
ఆ రోజు జరిగిన విషయాలు నేను నిన్ను సరిగ్గా అడగలేకపోయాను. అలేఖ్య నీతో ఎలా ఉండేది? ఇంటికి వచ్చినప్పుడు నిన్ను ఎలా చూసుకునేది?
 


నీతో ఏం మాట్లాడేది? ఆ విషయాలన్నీ నాకు వివరంగా చెప్పు విజయ్... నీ నోటి నుంచే అలేఖ్య గురించి అంతా వినాలని ఉంది."
 
భావాన అడిగిన ప్రశ్నకు విజయ్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండిపోయాడు. సముద్రపు అలల సవ్వడి తప్ప చుట్టూ ఎలాంటి శబ్దం లేదు. 

భావన కళ్లలోకి తేరిపార చూస్తూ, అలేఖ్యతో తన గతాన్ని, ఆ నాలుగు రోజుల్లో జరిగిన ప్రతి చిన్న విషయాన్ని పూసగుచ్చినట్లు వివరించడం మొదలుపెట్టాడు.
 
విజయ్: "భావనా... నువ్వు అంటున్న ఆ అలేఖ్య గురించి నీకు పూర్తిగా చెప్పాలి. నువ్వు అనుకుంటున్నట్లు మా మధ్య కేవలం పైపైన పరిచయం మాత్రమే కాదు. ఆమె నాకోసం ఎంత తపించిందో, ఆ నాలుగు రోజుల్లో ఏం జరిగిందో అన్నీ దాచకుండా చెబుతాను.
 
ఇంటికి వచ్చిన ఆ నాలుగు రోజులు అలేఖ్య నన్ను కంటికి రెప్పలా చూసుకుంది. నా ప్రతి అవసరాన్ని గమనించి దగ్గరుండి మరీ చూసేది.
 
ఆమె మనసులో నన్ను పెళ్లి చేసుకోవాలనే కోరిక ఎంత తీవ్రంగా ఉండేదంటే... ఆ నాలుగు రోజుల్లో రాత్రి సమయాల్లో నాతో పాటే కలిసి నిద్రపోయేది.
 
నా కౌగిలిలో ఒదిగిపోతూ, 'విజయ్, నిన్ను విడిచిపెట్టి ఒక్క క్షణం కూడా ఉండలేను' అని పదే పదే చెప్పేది. నన్ను భర్తలా భావించి, సర్వస్వం నాకే అనేలా అంకితంగా అన్నీ పనులు చేసింది.
 
అంతేకాదు భావనా... మా వివాహం కోసం అమ్మమ్మ స్వయంగా తన చేతులతో ఎంతో ప్రేమగా ఒక పెళ్లి చీరను తెచ్చి అలేఖ్యకి ఇచ్చింది.
 
'మా విజయ్‌కి తగిన భార్య నువ్వేనమ్మా' అని దీవించి ఆ చీరను అలేఖ్య చేతిలో పెట్టింది. ఆ చీరను చూసుకుని అలేఖ్య ఎంతగా మురిసిపోయిందో! తన కలల సౌధం నిజమైందని ఆమె నమ్మింది.
 


కానీ కాలం ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండదు కదా... పరిస్థితులు తారుమారయ్యాయి. ఆ తర్వాత అసలు నిజాలు బయటపడినప్పుడు, అలేఖ్య తన తల్లితో కలిసి నేరుగా మా ఇంటికి వచ్చింది.
 
ఆమె కళ్లల్లో అంతులేని క్షోభ, గుండె పగిలిన బాధ ఉన్నాయి. అమ్మమ్మ ఇచ్చిన ఆ పెళ్లి చీరను కన్నీళ్లతో తిరిగి తెచ్చి ఇచ్చేసింది. ఆ చీరను మా చేతిలో పెడుతూ ఆమె పడిన వేదన అంతా ఇంతా కాదు.
 
అమ్మమ్మ, నన్ను చూస్తూ విలవిలలాడిపోయింది... 'అమ్మా... ఆ అదృష్టం, ఆ పెళ్లి చేసుకునే అదృష్టం నాకు లేదమ్మ! నాకు రాసిపెట్టి లేదు..' అంటూ బిగ్గరగా ఏడ్చింది.
 
ఆ గుండె పగిలే ఏడుపు చూసి మా ఇళ్లంతా నిశ్శబ్దమైపోయింది. ఆ తర్వాత ఆ చీరను అక్కడ పెట్టి, ఏడుస్తూనే అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయింది భావనా...
 
ఆ ఘటన నన్ను ఎంతగానో కలచివేసింది. ఆ తర్వాత నేను రాత్రంతా ఒంటరిగా కూర్చుని అదే ఆలోచించాను...
 
'అసలు నేను అలేఖ్య విషయంలో ఏదైనా తప్పు చేశానా? ఆమెను మోసం చేశానా? లేక నా ప్రవర్తన వల్లే ఆమెకు ఈ శిక్ష దొరికిందా?' అని నన్ను నేనే ప్రశ్నించుకున్నాను.
 
ఆమెపై నాకు ఎలాంటి చెడు ఉద్దేశం లేకపోయినా, చివరికి ఆమె జీవితంలో అంత పెద్ద వేదన మిగిలిందనే బాధ నన్ను కుమిలిపోయేలా చేసింది."
 


(అదంతా చెబుతున్నప్పుడు విజయ్ గొంతు కొద్దిగా తడబడింది. భావన ఎంతో ఓపికగా, సానుభూతితో విజయ్ చెప్తున్న ప్రతీ మాటను తన మనసులో నింపుకుంటూ విన్నది.)
 
ఆ గుండె పగిలే ఏడుపు చూసి నా మనసు చిన్నాభిన్నమైపోయింది. నన్ను నేనే రోజూ ప్రశ్నించుకుంటూ కుమిలిపోతుంటాను భావనా..."
 
(విజయ్ చెబుతున్నదంతా విన్న భావన ముఖంలో ఎలాంటి కోపమూ లేదు, కేవలం అంతులేని జాలి, పరిపక్వత కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె మెల్లగా విజయ్ చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని కళ్లలోకి చూసింది.)
 
భావన: (ప్రేమగా, ఓదార్పుగా) "విజయ్... నువ్వు ఏమాత్రం బాధపడకు. అలేఖ్య పడుతున్న ఆ బాధ నాకు బాగా తెలుసు, నేను ఆమెతో కూడా మాట్లాడతాను. ఆమె మనసులో ఏముందో నాకు అర్థమవుతోంది.
 
మనం ఎవరికీ అన్యాయం చేయలేదు విజయ్... పరిస్థితులు అలా తారుమారయ్యాయి అంతే. మనం కూర్చుని ఆమెకు అన్నీ అర్థమయ్యేలా చెబుదాం.
 
మనమే దగ్గరుండి ఆమెకు ఒక మంచి సంబంధం చూసి, చక్కటి అబ్బాయితో పెళ్లి చేద్దాం... నువ్వు ఇక ఆ ఆలోచనలు మాని ప్రశాంతంగా ఉండు."
 
(అంతేకాకుండా, అలేఖ్య నేపథ్యం గురించి చెబుతూ...)
 
విజయ్: "అవును భావనా... అలేఖ్య చిన్నప్పుడే తన తల్లిదండ్రులను కోల్పోయింది. ఆ తర్వాత ఆమెను వాళ్ల నాన్న స్నేహితుడే స్వయంగా తన సొంత కూతురిలా పెంచి పెద్దచేశారు. అలాంటి అమ్మాయికి జీవితంలో ఇలా జరగడం చూస్తేనే నా మనసు బరువెక్కిపోతుంది."
 
ప్రదేశం: బీచ్ ఇసుక తిన్నెలు
సమయం: సాయంత్రం 06:15 గంటలు
 
(అలా మాట్లాడుకున్నాక, భావన అలసటతో మళ్లీ కళ్లు మూసుకుని విజయ్ ఒడిలో ప్రశాంతంగా పడుకుంది. చీకటి పడుతుండటంతో విజయ్ తన మొబైల్ ఓపెన్ చేసి అందులో నుంచి 'భగవద్గీత' తీసి మెల్లగా శ్లోకాలు చదవడం ప్రారంభించాడు.)
 
(ఆ గొంతు విని భావన మెల్లగా కళ్లు తెరిచి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.)
 
భావన: "విజయ్... బీచ్‌లో కూర్చుని ఇప్పుడేంటి ఈ పఠనం? ఏంటిది?"
 
విజయ్: (నవ్వుతూ, ఎంతో ప్రేమగా ఆమె తల నిమురుతూ) "ఇది నీకోసం కాదు భావనా... మన కడుపులో పెరుగుతున్న నా చిన్న పాపకోసం (మన బిడ్డకోసం). నువ్వు హాయిగా కళ్లు మూసుకుని నిద్రపో..."
 


(ఆ మాట వినగానే భావన హృదయం ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయింది. ఆమె వెంటనే లేచి కూర్చుని, విజయ్ బుగ్గపై ఎంతో ప్రేమగా ముద్దుపెట్టుకుంది. ఆ తర్వాత మళ్లీ ఆయన ఒడిలోనే తలపెట్టి గాఢమైన, ప్రశాంతమైన నిద్రలోకి జారుకుంది.)

[Sunnysunnysunny]

సుమారు 8 గంటల వరకు అక్కడే ఉన్నారు అలానే బీచ్ లో. భావన నిద్రలో నుండి మెలకొనే వరకు విజయ్ ఎదురుచూశాడు. ఆమె లేవగానే టైమ్ చూసుకుని అయ్యో ఏంటి విజయ్ లేపవచ్చుగా ..
 
విజయ్- నువ్వు ఇంత ప్రశాంతగా నిద్రపోతుంటే ఈ వెన్నెలాలో నాకు కూడా చాలా బాగ నచ్చింది అందుకే అలానే ఉండిపోయాను. అయిన నువ్వు పెళ్లిరోజు రెండవ రాత్రికోసం బాగ ఆతృతగా ఉన్నట్లు ఉన్నావు
 
భావన- ఏయ్. ఛీ నాకు ఏమి లేదు..... అయిన ఏమి చెప్పిన అయ్యగారు వెళ్ళి అక్కడే ఆగేలా ఉన్నారు.. ఇంకా వెళ్దాం త్వరగా నాకు ఆకలి కూడా అవుతుంది.
 
విజయ్- ఈరోజు డిన్నర్ డేట్ కూడా బయట చేసి వెళ్దాం . నేను నిన్ను ఒక ప్లేస్ కి తీసుకు వెళ్తాను
 
ఇద్దరు కలిసి అక్కడి నుండి విజయ్ చెప్పిన ఒక రెస్టారెంట్ కి వెళ్లారు. అక్కడ ప్రశాంతగా సముద్రాన్ని చూస్తూ ఇద్దరు తినేసి, మళ్ళీ ఇంటికి తిరిగి వచ్చేశారు.. రాగానే విజయ్ స్నానం చేసి సౌకర్యంగా పడుకున్నాడు.
 
సుమారు గంట తర్వాత, భావన లోపలికి వస్తున్నట్లు గది తలుపు తెరుచుకుంది, గాలిలో ఒక తీపి సువాసన వ్యాపించింది.. విజయ్ తలుపు వైపు చూడగానే, అమ్మ తలుపు మూస్తోంది.
 
ఆమె జుట్టు నుండి కొన్ని నీటి చుక్కలు రాలుతున్నాయి, అంటే అమ్మ అప్పుడే స్నానం చేసి వచ్చిందని అర్థం. ఈరోజు ఆమె బహిరంగంగా ప్రేమించాలనే మూడ్‌లో ఉందని నాకు అర్థమైంది.
 


అమ్మ తిరగగానే, మా కళ్ళు కలిశాయి. అమ్మ నన్ను చూసి గదిలోని ప్రధాన లైటును ఆపివేసి, చిన్న లైటును వేసింది. ఆమె మెల్లగా అడుగులు వేస్తూ నా వైపు వస్తోంది
 
ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో ఆమె గజ్జల శబ్దం గదిలోనే కాకుండా నా హృదయంలో కూడా కలకలం సృష్టిస్తోంది. మంచం దగ్గరకు వచ్చి, నువ్వే మొదలు పెట్టాలి అన్నట్లుగా నాకు వీపు చూపి కూర్చుంది.

నేను వెంటనే లేచి కూర్చుని, ఆమె దగ్గరికి వచ్చి, ఆమె జుట్టు నుండి వస్తున్న సువాసనను పీల్చడం మొదలుపెట్టాను. 

నేను అమ్మ తడి శరీరం మీద నా చేతులు పెట్టగానే, ఆమె నోటి నుండి ఒక నిట్టూర్పు వచ్చింది. అమ్మ జుట్టుతో పాటు, ఆమె శరీరం నుండి కూడా ఆ మైమరపించే సువాసన వస్తోంది.
 
నేను అమ్మ జుట్టును ఒక పక్కకు జరిపి, బ్లౌజులోంచి బయట ఉన్న ఆమె మెడను, వీపును మెల్లగా ముద్దుపెట్టుకున్నప్పుడు, ఆమె శరీరంలో ఒక ప్రకంపనను నేను గ్రహించాను. మైకంలో ఉండటం వల్ల, ఆమె నోటి నుండి అణచిపెట్టినట్లుగా మరో శబ్దం వచ్చింది.



భావన: హ్హా ....చ్చ్చ్చ్చ్చ్చ్ ఉమ్మ్మ్మ్ ఆఆఆహ్హ్.

నేను అమ్మ చంకల నుండి నా చేతులను ముందుకు జరిపి, ఆమె మృదువైన పాల సంపదను నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. అమ్మ మళ్ళీ మూలిగింది.
 
నేను ఆమె పెద్ద మృదువైన రొమ్ములను నొక్కగానే, ఆమె తన తలను నా భుజం మీదకు వెనక్కి వాల్చింది. నేను ఆమె మెడపై నా పెదాలను రాస్తూ, ఆమె రొమ్ములను పిసకడం మొదలుపెట్టాను.

విజయ్: అమ్మా, నీ శరీరం నుండి ఈ సువాసన ఎలా వస్తోంది? ఈ సువాసన నా శ్వాస ద్వారా నేరుగా నా హృదయానికి, మనసుకు చేరుతోంది.

భావన: నేను నీ కోసమే సిద్ధమై వచ్చాను ఆహ్హ్హ్హ్ చ్చ్..... కనీసం ఈ సమయంలో అమ్మకి చెప్పకు

విజయ్: అమ్మా, నేనేం చేయాలి, నీకు నా నోటి నుండి 'అమ్మా' అనే పిలుపు మాత్రమే వస్తుంది. నీ పేరు పలకడం నా గుండెకు భారంగా అనిపిస్తుంది. కానీ నిన్ను 'అమ్మా' అని పిలిచినప్పుడు నాకు సంతోషంగా అనిపిస్తుంది.

భావన: ఉమ్మ్... ఆహ్... ఎవరైనా తమ తల్లిని ఇలా ప్రేమిస్తారా? ఆహ్... నెమ్మదిగా ఆహ్...

విజయ్: అమ్మా, నన్ను ఇలా ప్రేమించమని నువ్వే చెప్పావు కదా. నువ్వు సంతోషంగా ఉండటమే నేను కోరుకుంటున్నాను. నీకు నచ్చకపోతే, అలాగే ఉండనివ్వు.

భావన: లేదు లేదు, నాకు నచ్చదని నేనెప్పుడు చెప్పాను? కానీ నువ్వు నన్ను 'అమ్మా' అని పిలిచి పైకి లేపినప్పుడు వింతగా అనిపిస్తుంది... ఇలాంటిది ఎక్కడ జరుగుతుంది? నువ్వు నీ సొంత తల్లిని ఒక భార్యగా మార్చేశావు. ఉయ్... నెమ్మదిగా ఆహ్...హ్మముమ్మహః .......



విజయ్: అమ్మా, ఇలా జరుగుతుందని నేను ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. నిజం చెప్పాలంటే, నువ్వు నా నుండి దూరం అయినప్పుడు , ఆత్మహత్య చేసుకోవాలనిపించింది లేదా ఇంటి నుండి పారిపోయి మళ్ళీ తిరిగి రాకూడదనిపించింది.

భావన: నువ్వు అలా చేసి ఉంటే, నేను కూడా నీతో పాటే చనిపోయి ఉండేదాన్ని. నేను లోలోపల ఎంత ఏడ్చానో నీకు తెలుసా? కానీ అప్పుడు అది నీ తప్పు కాదని నాకు అర్థమైంది. అదంతా దేవుడి ఇష్టం.
 
నేను తల్లి కావాలనుకున్నాను, నన్ను తల్లిని చేయడానికి ఆయన నిన్ను మాధ్యమంగా చేసాడు. అబ్బా... ఎంత తేలికగా... నీకు దూరంగా ఉండటం వల్ల నేను లోలోపల కుంగిపోయాను,
 
అంతా అర్థమయ్యాక, మనస్ఫూర్తిగా అన్నింటినీ అంగీకరించాను. చిన్నప్పుడు నీకు చేసిన సేవకు ఇప్పుడు ఫలం దక్కింది. ఉమ్మ్మ్... అబ్బా...

నేను అమ్మను మంచం మీద పడుకోబెట్టి, ఆమె మీదకు వచ్చి, ఆమె పెదాలను నా పెదాలతో పట్టుకున్నాను. 

అమ్మ కూడా నా పెదాలను ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టి, తన చేతులను నా మెడ, వీపు మీద కదిలించసాగింది. అమ్మ జుట్టు మంచం మీద చెల్లాచెదురుగా పడి ఉంది


ఆమె పాలలాంటి తెల్లని ముఖం ఆ చీకటి రాత్రిలో చంద్రుడిలా కనిపించింది. ముద్దుపెట్టుకుంటూనే నా నాలుకను ఆమె నోటిలోకి పెట్టాను, ఆమె దాన్ని చీకడం మొదలుపెట్టింది.
 
ఆమె రెండు రొమ్ములను నా చేతుల్లో పట్టుకుని నిమరడం కొనసాగించాను. ముద్దుపెట్టుకుంటున్నప్పుడు అమ్మకు వేడెక్కడం మొదలైంది, ఆమె కాళ్లు నా తొడలకు రాసుకుంటున్నాయి.
 
ఆమె పెదవుల నుండి రసం పీల్చిన తర్వాత, నేను అమ్మ చెవి తమ్మిని నా పెదవులలోకి తీసుకుని నా పళ్ళతో నొక్కడం మొదలుపెట్టాను, దాంతో ఆమె వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.

భావన: చ్చ్చ్చ్చ్ ఆహ్హ్హ్హ్ ఇదంతా నీకు ఎవరు నేర్పించారు ఆహ్హ్హ్ శ్శ్శ్శ్

నా పని కొనసాగిస్తూనే ఆమె మెడపై ముద్దుపెట్టి, ఆపై నా పళ్ళతో మెల్లగా కొరికాను. అప్పుడు అకస్మాత్తుగా అమ్మ నా వీపుపై పట్టు బిగించింది, దానివల్ల నాకు నొప్పి కలిగింది,
 


కానీ నేను ముందుకు కదిలి, అమ్మ ఛాతీపై నుండి చీర కొంగును తీసివేసి, ఆమె బ్లౌజు కొక్కేలను విప్పడం మొదలుపెట్టాను. అమ్మ బ్లౌజు కింద బ్రా వేసుకోలేదు.
 
బ్లౌజు తెరుచుకోగానే, ఆమె పెద్ద రసవంతమైన సళ్లు నా కళ్ళ ముందు ఊగాయి. గోధుమ రంగు చనుమొనలు నిటారుగా అయ్యాయి. ఏమాత్రం సంకోచం లేకుండా, నేను ఒక చనుమొనను నా బొటనవేలు, చూపుడు వేలుతో నొక్కి, మరొకదాన్ని నా నోటిలోకి తీసుకుని చిన్నపిల్లాడిలా తాగడం మొదలుపెట్టాను.

భావన: ఆహ్హ్హ్ చ్చ్చ్చ్చ్ నేను చిన్నప్పుడు నీకు పాలు సరిగ్గా పట్టలేకపోయాను, కానీ ఇప్పుడు నువ్వు వీటిని పాలతో నింపుకుని నీకు కావలసినంత తాగుతున్నావు. నేను తండ్రికి, కొడుకుకి ఇద్దరికీ కలిపి పాలు పట్టిస్తాను ఆఆఆఆహ్హ్హ్ సిసిసిసి కొరకకు విజయ్ ఆఆఆహ్హ్జ్ మాఆఆ ఉఫ్ఫ్



విజయ్: నేను తప్పకుండా తాగుతాను అమ్మా, కానీ ముందు నువ్వు నీ బిడ్డకు పాలివ్వు, ఆ తర్వాతే నేను తాగుతాను.

భావన అమ్మ: నువ్వు కూడా నా బిడ్డవే కదా, ఆ మొదటి హక్కు నీదే. ఇప్పుడు పాలు ఉంటే, నా మనసుకు నచ్చినంత పాలిస్తాను, నా ప్రేమతో నిన్ను నింపేస్తాను, మ్మ్......

నేను అమ్మ రెండు రొమ్ముల నుండి ఒక్కొక్కటిగా పాలు తాగాను. అమ్మ చనుమొనలు గట్టిపడి బిరుసుగా అయ్యాయి. రొమ్ములు చీకిన తర్వాత, నా నాలుకను ఆమె మెత్తటి పొట్ట మీద పోనిస్తూ నాభి వరకు వెళ్లాను.
 
అమ్మ లావుగా లేదు, కానీ ఆమె పొట్ట కండరాలతో ఉంది. ఎలాగూ, ఇప్పుడు ఆమె పొట్ట నిండటం మొదలైంది. ఆమె పొట్టను ముద్దాడిన తర్వాత, నడుముకు కట్టుకున్న చీర దగ్గరకు వెళ్లి, దాని ముడి విప్పి లాగి పడేశాను.
 
ఆమె లోపలి లంగా ముడి కూడా విప్పి దాన్ని కూడా లాగడానికి ప్రయత్నించాను, కానీ అమ్మ నడుము పైకెత్తి దాన్ని కూడా తీయడంలో నాకు సహాయం చేసింది. బ్రా లాగే, ప్యాంటీ కూడా ఆమె ఒంటి మీద లేదు.
 
అమ్మే స్వయంగా బ్లౌజు తీసి పక్కన పెట్టింది. ఇప్పుడు అమ్మ పాలలాంటి నిండు శరీరం నా ముందు నగ్నంగా ఉంది. నేను ఇంతకుముందు కూడా అమ్మను నగ్నంగా చూశాను,
 
కానీ ఆమెలో నాకు ఎలాంటి ఆకర్షణ ఉందో నాకు తెలియదు, ఆమెను చూసినప్పుడల్లా నా కళ్ళు అక్కడే ఆగిపోయేవి. నేను అలా నన్ను నేను చూసుకుంటూ ఉండటం అమ్మ గమనించి, ఒక చేతిని తన రొమ్ముల మీద, మరో చేతిని తన పూకు మీద పెట్టుకుంది.

భావన: నన్ను ఇలా చూడకు, నాకు సిగ్గుగా ఉంది.

విజయ్: అమ్మా నువ్వు చాలా అందంగా ఉన్నావు, నిన్ను చూసేకొద్దీ ఇంకా చూడాలనిపిస్తుంది.

తనను తాను దాచుకుంటూ, అమ్మ మోకాళ్ళ దగ్గర కాళ్ళు వంచి బోర్లా పడుకుంది, అప్పుడు నా బలహీనతగా మారిన ఆమె పెద్ద పిరుదులు నా ముందుకి వచ్చాయి. ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా, నేను ఆమె పిరుదులను పట్టుకుని, వాటిలో ఒకదాన్ని కొరికాను.

భావన అమ్మ: ఆఆఆఆహ్... ఛ... ఛీ... ఏం చేస్తున్నావ్... ఆఆఆహ్... నొప్పిగా ఉంది ఛ... ఇది నీకు మరీ ఎక్కువగా నచ్చిందా?

విజయ్: చాలా!!! ప్రతీసారి ఇక్కడ కూడా ఒక రౌండ్ వేయాలనిపిస్తుంది. ఇవి చాలా పెద్దగా, గట్టిగా ఉన్నాయి.

భావన: గతసారి నువ్వు , అని చెప్తున్నప్పుడు విజయ్ ఫట్ ఫి అని రెండు పిర్రల పైన కొట్టాడు, అలా చేయకు ఆహ్హ్హ్హ్ దాన్ని అక్కడే ఉండనివ్వు. గతసారి నువ్వు నా పూకులో మొదటిసారి చేసిన రోజు నేను మూడు రోజుల పాటు సరిగ్గా నడవలేకపోయాను. నువ్వు ఆ ప్రదేశం యొక్క అందాన్ని మొత్తం పాడుచేస్తావు.
 
ఫట్  ఫట్ నేను అమ్మ గుదద్వారాన్ని నా వేలితో గీరి, సగం వేలిని ఉమ్మితో తడిపి లోపలికి చొప్పించాను. అమ్మ వెంటనే నా చేతిని పక్కకు నెట్టి నిటారుగా పడుకుంది.

భావన: నీకు నచ్చినంత సేపు ముందు నుండి చేసుకో, నన్ను వెనుక నుండి చేసుకోనివ్వను. నువ్వు అక్కడ చేస్తే, రేపు ఇంటికి వెళ్తే అత్తయ్య వాళ్ళ ముందు నేను సరిగ్గా నడవలేను.

విజయ్: అంటే వచ్చేసారి నన్ను వెనుక నుండి చేసుకోనిస్తావన్నమాట?

భావన: నేను ఏ విషయంలోనైనా నిన్ను కాదనగలనా?

నేను అమ్మ తొడలు విడదీసి ఆమె పూకు వైపు చూశాను, నా గుండె ఆనందంతో నిండిపోయింది. అమ్మ పూకు చుట్టూ ఉన్న ప్రదేశం పూర్తిగా మళ్ళీ శుభ్రంగా ఉంది.

విజయ్: ఈరోజే శుభ్రం చేశావా?

భావన: ఇప్పుడే చేశాను, నీకు అక్కడ వెంట్రుకలు ఇష్టం ఉండవని నాకు తెలుసు. నీకు నచ్చిందా?

విజయ్: నేను నీకు వెంటనే చెబుతాను.

అలా చెప్పి, నేను అమ్మ కాళ్ళను ఆమె పొట్ట వైపుకు నొక్కి, వాటిని వెడల్పుగా చాపి, నా చేతులను ఆమె పూకు మీద పెట్టి, ఆమె పూకులోంచి బయటకు వేలాడుతున్న మాంసపు ముక్కను నా పెదవులతో పట్టుకున్నాను. అమ్మ నోటి నుండి ఒక మూలుగు వచ్చింది.
 
చాలా సేపటి నుండి చేస్తున్న రొమాన్స్ వల్ల, పూకులో కొంచెం తేమ వచ్చింది. నేను నా నాలుకను ఆ మకరందంలో పెట్టి, ఆ మకరందపు చుక్కలను నాకాను. అమ్మ మూలుగులు పెరగడం మొదలయ్యాయి
 


మరియు ఆమె తన బ్లౌజును నోట్లో పెట్టుకుంది. అమ్మ రసపు ఆ చుక్కలు నాకు ఎంతగా నచ్చాయంటే, నేను ఆ పూకులోంచి మకరందం అంతా బయటకు తీయడం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను నా నాలుకను లోపలికి, బయటకు తోస్తూ ఆమె క్లిటోరిస్‌ను నాకడం మొదలుపెట్టాను, అప్పుడు అమ్మ తన నడుమును కదిలించడం మొదలుపెట్టి, నా తలను ఆమె పూకు మీద నొక్కడం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ ఎక్కువ సేపు తనను తాను నియంత్రించుకోలేకపోయింది మరియు కుదుపులు తీసుకుంటూ తన పూకు రసాన్ని నా నోటిలో పోయడం మొదలుపెట్టింది. అమ్మ మైమరచిపోయింది
 
నేను ఆమె పూకును చివరి చుక్క వరకు నాకాను. ఆమె పూకును శుభ్రం చేసిన తర్వాత, నేను నిటారుగా నిలబడి ఆమె తొడలను నాకడం మొదలుపెట్టాను.
 
అమ్మ శరీరం ఎంత వంపుసొంపులతో ఉందంటే, దాన్ని చూస్తేనే ఎంతటి మగవాడైనా తన కామాన్ని కోల్పోతాడు. ఆమె మెత్తటి తొడలను ముద్దాడాక, నేను ఆమె పాదాలను ముద్దాడాను. ఆమె పాదాలకు ఉన్న పట్టీలు వాటి అందాన్ని మరింత పెంచాయి.

విజయ్: అమ్మా, నీ పాదాలు చాలా అందంగా ఉన్నాయి మరియు ఈ పట్టీలు నేరుగా హృదయాన్ని తాకుతున్నట్లు అనిపిస్తున్నాయి.

భావన: నేను పట్టీలు పెట్టుకోవడం నీకు ఎందుకు అంత ఇష్టం?

విజయ్: చాలా ఇష్టం అది అంతే

భావన: (సిగ్గుపడుతూ) అయితే ఎందుకు ఆగావు, వాటిని తీసుకో మరియు గజ్జెల గలగల శబ్దాన్ని ఆస్వాదించు.

నేను వెంటనే నా ప్యాంటు విప్పి, నా మడ్దని ఆమె పూకు మీద పెట్టి రుద్దడం మొదలుపెట్టాను. పూకు మళ్ళీ తడి అవ్వడం మొదలైంది, నేను ఆమె మోకాళ్ళను పట్టుకుని, కడుపు వైపుకు నొక్కి, అంగాన్ని పూకు మీద పెట్టి మెల్లగా తోశాను, దానివల్ల పూకును విడదీస్తూ అంగం 3 అంగుళాలు లోపలికి వెళ్లింది.



భావన: ఆహ్హ్హ్ చ్చ్చ్చ్చ్ ఇది నిజంగా చాలా పెద్దదిగా మరియు గట్టిగా ఉంది, నొప్పితో పాటు ఆనందాన్ని కూడా ఇస్తుంది. ఇప్పుడు ఆపకు, మొత్తం లోపలికి పెట్టు విజయ్.

నేను అమ్మ మీద వంగి, ఆమె చేతులను నా చేతులతో దగ్గరకు తీసుకుని, చాలా బలంగా తోసి, నా మడ్దని మొత్తం మొదలు వరకు పూకులోకి చొప్పించాను.
 
నొప్పితో అమ్మ నడుము పైకి లేపి పెట్టింది, ఆమె బుగ్గలు నా నోటికి అతుక్కుని ఉన్నాయి. ఆమె తన గోళ్లను నా వీపులోకి గుచ్చింది. నేను నా టీ-షర్టు తీయకపోవడం మంచిదైంది, లేకపోతే నాకు అవి లోపలికి దిగేది.
 
నా మడ్దని చివరి వరకు చొప్పించిన తర్వాత, నేను దానిని నెమ్మదిగా 3-4 అంగుళాలు లోపలికి, బయటకు తీయడం ప్రారంభించాను, దాంతో భావన పట్టు సడలడం మొదలైంది. ఆమె నాకు కాస్త మామూలుగా అనిపించిన వెంటనే, నేను ఆమె చేతులను వదిలేశాను.

భావన: ఆఆఆఆహ్హ్హ్ చ్చ్చ్చ్చ్చ్ ఇంకా నొప్పిగా ఉంది, ఇది ఎప్పుడు తేలికగా నా లోపలికి పోతుందో నాకు తెలియదు ఆఆఆఆహ్హ్ ఇప్పుడు ఆపొద్దు ఆఆఆఆహ్హ్ చ్చ్చ్చ్చ్ ఉమ్మ్

నేను ఇప్పుడు మోకాళ్లపై నిటారుగా కూర్చుని, అమ్మ కాళ్లను ఆమె భుజాల వైపుకు నొక్కుతూ దెంగడం మొదలుపెట్టాను. అమ్మ నడుము మంచం పైకి లేచింది, దానివల్ల ఆమె పొట్ట వంగి ఉంది.
 
నేను ఆమె నడుము కింద ఒక దిండు పెట్టి ఆమెకు సౌకర్యంగా ఉండేలా చేశాను. కేవలం కొన్ని తోపుడులకే, నా మడ్ద పూకులోకి సులభంగా ప్రవేశించడం మొదలైంది,
 


మరియు అమ్మ మూలుగులతో పాటు గది నుండి తప్ తప్ తప్ ఫచ్' అనే శబ్దాలు రావడం మొదలైంది. అమ్మ తన రొమ్ములను తానే మసాజ్ చేసుకుంటూ, తన తలను అటూ ఇటూ కదిలిస్తోంది.
 
నా వైపు కామంతో నిండిన కళ్లతో చూస్తూ, అమ్మ తన పాదాలను నా ఛాతీపై పెట్టి నెమ్మదిగా నా నోటి దగ్గరకు తీసుకువచ్చింది. అమ్మ యొక్క ఈ కామపూరిత శైలి నన్ను పిచ్చెక్కించడం మొదలుపెట్టింది. నేను ఆమె తొడలను పట్టుకుని నా నడుమును ఉధృతంగా కదిలించడం మొదలుపెట్టాను.

భావన: ఆఆఆహ్హ్హ్ సిసిసిసి ఇలాగే చెయ్యి ఆఆహ్హ్ వేగంగా ఆఆహ్హ్ ఇంకా వేగంగా చెయ్యి అప్పుడే గజ్జల శబ్దం వస్తుంది ఆఆహ్హ్ నీకు నచ్చితే ఇంకా గట్టిగా పెట్టు సిసిసిసి ఉమ్మ్మ్ ఆఆఆహ్హ్

విజయ్: నాకు చాలా నచ్చింది అమ్మా నీ ప్రతి అలవాటు నన్ను పిచ్చెక్కిస్తోంది. నువ్వు నిజంగా ఒక రసిక దేవతవి సిసిసిసి ఆఆహ్హ్

ఈ తోపుడులో అమ్మ శరీరం మొత్తం వణికిపోతోంది, ఆమె తన కాళ్ళను నా ఛాతీ మీద కొడుతూ గజ్జల శబ్దాలు చేస్తోంది. ఈ శబ్దం నన్ను నియంత్రణ కోల్పోయేలా చేస్తోంది.
 
అమ్మ తనను తాను నియంత్రించుకోలేకపోయింది, ఆమెకు నీళ్ళు వచ్చాయి. ఆమె వేడి రసాన్ని నా మడ్ద మీద వదులుకునేలా నేను ఆమెను ఆపి, బాగా కార్చుకోనిచ్చాను.
 
ఆమె వణుకు ఆగిన వెంటనే నేను ఆమెను తిప్పి, ఆమె వెనుక పడుకుని, ఆమె మోకాలిని పట్టుకుని పై కాలు పైకి లేపి, వెనుక నుండి నా మడ్దని చొప్పించి నా నడుమును కదిలించడం ప్రారంభించాను.
 
2 నిమిషాల్లోనే అమ్మకు మళ్ళీ వేడెక్కడం మొదలైంది. నేను ఆమె భుజాలను, వీపును ముద్దుపెట్టుకుంటూ నా నడుమును కదిలిస్తున్నాను. అమ్మే స్వయంగా నా చేతిని తన రొమ్ముల మీద పెట్టి, తల వెనక్కి తిప్పి నన్ను ముద్దుపెట్టుకోవడం ప్రారంభించింది.
 
ఆ భంగిమలో కాసేపు ఉన్న తర్వాత, నేను అమ్మని ఆడ గుర్రంలా మార్చి, ఆమె పిరుదులపై కొడుతూ ఆమెపై స్వారీ చేయడం మొదలుపెట్టాను.

భావన: వేగంగా ఆఆఆహ్ బాగా చేస్తున్నావు ఇంకా బలంగా చెయ్యి ఉమ్మ్ ఇలాగే ఆఆఆహ్హ్.................. సిసిసిసి వీటిని చాలా గట్టిగా నొక్కు
 


ఆఆఆహ్హ్ సిసిసిసి నాకు మళ్ళీ వచ్చేస్తోంది సిసిసిసి........ ఇంకా గట్టిగా చెయ్యి ఆఆఆహ్ నాకు వచ్చేస్తోంది ఆఆఆహ్హ్ ఆఆఆహ్హ్ ఆఆఆహ్హ్హ్హ్హ్..........

అమ్మకి మళ్ళీ నీళ్ళు వచ్చాయి మరియు ఆమె ముందుకు పడిపోవడం మొదలుపెట్టింది, నేను ఆమెను మంచం మీద పడుకోబెట్టి, ఆమె తొడలపై కూర్చుని ఆమె పూకులోకి దెంగడం మొదలుపెట్టాను.
 
నాకు కూడా వచ్చేస్తోంది, నేను పూర్తి ఉద్రేకంలో ఉన్నాను. అమ్మ తన చేతులతో మంచం వెనుక భాగాన్ని పట్టుకుంది మరియు నా తుఫాను విరుచుకుపడటం మొదలైంది.



భావన: ఆఆఆహ్హ్ ఆఆఆహ్హ్ ఆఆఆహ్హ్హ్హ్హ్.......... త్వరగా తీయండి ఆఆఆహ్హ్హ్హ్హ్.......... అమ్మ.. మంట .. అహ్హ్అఆఆ....... మంట ఆఆఆహ్హ్ సిసిసిసి .......త్వరగా బయటకు తీయండి ఉమ్,,,,,,ఆహ్హా,,,,,,,

విజయ్: నేను వస్తున్నాను అమ్మ ఆఆఆహ్హ్ ఆఆఆహ్హ్హ్హ్హ్.......... ఉఫ్ఫ్......

చివరికి, బలమైన తోపులతో నా మడ్దని ఆమె పూకులోని మొదలు వరకు దూర్చాను, వీర్యం బయటకు రావడం మొదలైంది. చివరి చుక్క వీర్యం వచ్చే వరకు నేను మా అమ్మను గట్టిగా పట్టుకున్నాను,
 
ఆమె పోవకు కూడా కూడా నా మడ్దని గట్టిగా పట్టుకుంటున్నట్లు అనిపించింది. నేను మా అమ్మ మీద అలా పడిపోయాను. కొంతసేపు, మా అమ్మ నా కింద నలిగిపోతూ తన శ్వాసను నియంత్రించుకుంది,
 
 ఆ తర్వాత నన్ను పక్కకు తిప్పి, కాళ్ళు చాపి బాత్రూంకి వెళ్ళిపోయింది. తిరిగి వచ్చాక నేను మళ్ళీ అమ్మ తడిసిన అందం చెమటతో ఇంకా మెరుస్తున్నట్లు అనిపించింది
 
విజయ్- ఇంకో రౌండ్ కావాలి నా ఆకలి ఇంకా తీరలేదు. ప్లీజ్ భావన..
 
భావన – విజయ్ నేను నిన్ను కాదనలేను , కానీ నాకు నిజంగా కడుపులో నొప్పిగా ఉంది. ప్లీజ్ ప్లీజ్..
 
విజయ్- అయ్యో , ఎందుకు అన్నిసార్లూ చెప్తున్నావు , ఇప్పుడు నువ్వు నన్ను వదిలి ఎక్కడికి వెళ్ళావు , నీకు తగ్గాక చేసుకుందాం సరేనా
 
భావన- ఐ లవ్ యు విజయ్ ,,, మళ్ళీ ఇంకో జన్మలో కూడా నీకు భార్యగా పుట్టాలి అని ఉంది
 
విజయ్ – నాకు ఎన్ని జన్మలు ఉంటే అన్నీ జనమలు నేను నీతోనే కలిసి ఉండాలి అనిపిస్తుంది.. దా రెస్ట్ తీసుకో , నువ్వు అలసిపోయావు బాగ
 
మెల్లగా భావన విజయ్ కౌగిలోకి దూరిపోయింది. ఇద్దరు అలానే వొంటి పైన ఏమి లేకుండా ఒక స్వచ్చమైన ప్రేమని పొందాక అలానే ఎప్పుడు నిద్రపోయారో వాళ్ళకే తెలియదు.

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (శోభనపు పడకగది)

సమయం: ఉదయం 08:00 గంటలు
 
గత రాత్రంతా తీవ్రమైన అనురాగంలో, శారీరక భావోద్వేగాల వలయాల్లో మునిగిపోయి ఉన్న విజయ్, భావనలు ఆ ఉదయం ఒక్కసారిగా ఆ ఫోన్ మోతతో ఉలిక్కిపడి మేల్కొన్నారు.
 
సమయం ఉదయం 8 గంటలు అవుతోంది. అప్పటికే గర్భంతో ఉన్న భావన ఒళ్లంతా నొప్పులతో, అలసటతో ఉంది. సరిగ్గా అదే సమయంలో మొబైల్ రింగ్ అయింది... అది మోన్న రాత్రి వచ్చిన అదే 'ప్రైవేట్ నంబర్'!
 
ఫోన్ భావనకు కాస్త దగ్గరగా ఉండటంతో, భర్తను ఇబ్బంది పెట్టకూడదని ఆమెనే ఆ ఫోన్‌ను అందుకుంది. కానీ స్క్రీన్ పై ఆ 'ప్రైవేట్ నంబర్' ట్యాగ్ చూసి ఆమె మనసులో ఏదో తెలియని భయం, గుండెల్లో దడ మొదలయ్యాయి.
 
విజయ్ : (కళ్లు నులుముకుంటూ, వెంటనే అప్రమత్తమై) "భావన ...!  ఇంత పొద్దున్నే ఎవరిది ఫోన్? మన నానమ్మ కాదా?"
 
విజయ్: (భావన, వణుకుతున్న గొంతుతో) "శాంతంగా ఉండు విజయ్ , కంగారు పడకు...ఏం మాట్లాడకు"
 
విజయ్ వెంటనే ఆ ఫోన్ తీసుకుని కాల్ లిఫ్ట్ చేసి, గదిలోని అందరికీ వినిపించేలా 'స్పీకర్' ఆన్ చేశాడు. అవతలి వైపు నుండి వినిపిస్తున్న ఆ గొంతు వినగానే ఇద్దరి గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది...
 


అది అలేఖ్య గొంతు! ఆమె శ్వాస ఆయాసంగా ఉంది, బతికే సమయం చాలా తక్కువగా ఉందన్న మృత్యు భయం ఆ స్వరంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
 
అలేఖ్య: (ఫోన్‌లో, ప్రాణం పోతున్న ఆయాసంతో, కన్నీటి వేదనతో) "విజయ్... నాకు తెలుసు, నీ జీవితంలో నాకు దక్కాల్సిన స్థానం లేదు అని ఇంకా అది నా కల అని నాకు పూర్తిగా తెలుసు!
 
నేను ఎప్పుడూ నీకూ, భావన అక్కకూ మధ్యలో రావాలని కోరుకోలేదు... రాను కూడా! నేను ఇక మీదట ఎన్ని రోజులు బతుకుతానో నాకే తెలియదు.
 
కానీ చనిపోయే లోపు నా మనసులో ఉన్న కొన్ని ఆఖరి కోరికలను నీ ద్వారా తీర్చుకోవాలనిపిస్తోంది, ప్లీజ్... నాకోసం ఈ మూడు విషయాలు చేయి విజయ్!
 
మొదటగా... మా అమ్మ నాన్నలను నేను సరిగ్గా ఈ జన్మలో చూసుకోలేకపోయాను, వాళ్లకు దూరం అయ్యాను. చిన్నప్పుడే నాకు సొంత వాళ్లు లేరన్న లోటు కూడా రాకుండా నన్ను ప్రాణంగా పెంచి పెద్ద చేసిన ఆ తల్లిదండ్రులకు... మళ్లీ నాకు జన్మంటూ ఉంటే వాళ్ల కడుపునే పుట్టి సేవ చేసుకునే భాగ్యం కల్పించమని చెప్పు విజయ్!
 


ఇక రెండోది... దేవి అమ్మను నన్ను క్షమించమని చెప్పు. నేను ఆ పరిస్థితులలో ఉండలేక, నన్ను నేను ఆపుకోలేక ఎవరికి చెప్పకుండా అక్కడి నుంచి వచ్చేసాను. ఆ అమ్మ రుణం నేను తీర్చుకోలేకపోయాను...
 
ఇక ఆఖరిగా... భావన అక్కను ప్రాణంతో సమానంగా చూసుకో విజయ్! అక్కకు నువ్వంటే ప్రాణం... నిన్ను నమ్మి సర్వస్వం అర్పించింది, ఆమెను ఎప్పుడూ కంటికి రెప్పలా కాపాడుకో. మీ ఇద్దరూ ఈ లోకంలో ఎప్పటికీ నూరేళ్లు చల్లగా, సంతోషంగా ఉండాలని మనస్పూర్తిగా కోరుకుంటున్నాను... విజయ్, నేను..."
 
(అంతలోనే అవతలి వైపు లైన్ ఒక్కసారిగా కట్ అయింది... ఆ ఫోన్ పూర్తిగా మూగబోయింది.)
 


(ఆ మాటలు విన్న భావన కళ్లల్లో నుంచి కన్నీళ్లు ఉబికివచ్చి గదిని తడిపాయి. విజయ్ కూడా అదే నిశ్శబ్ద వేదనలో, దిక్కుతోచని స్థితిలో కూరుకుపోయాడు. 



ఏమీ మాట్లాడలేక, గొంతు పెగలక... కేవలం భావన వణుకుతున్న చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని అలాగే నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు.)
 
భావన: (కన్నీళ్లను గుప్పిలితో తుడుచుకుంటూ, ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్న గొంతుతో) "విజయ్... అసలు అలేఖ్యకి ఏమైనా జరిగితే... నేను నా జీవితాంతం నన్ను నేను క్షమించుకోలేను!
 
నేను ఇప్పటికే ప్రేమించిన నా ఇద్దరు అక్కలను కోల్పోయాను... ఇప్పుడు మరో చెల్లిని కోల్పోయే శక్తి నాలో లేదు. మనం ఎలాగైనా అలేఖ్యను కాపాడుకుని తీరాలి, వెతికి పట్టుకుందాం విజయ్!
 
విజయ్: భావన అది సరే కానీ... అలేఖ్య ఇప్పుడే ఆ దేవి అమ్మ గురించి ఏదో చెప్పింది కదా... అసలు ఆ అమ్మ ఎవ..."
 
(భావన మాట పూర్తి కాకముందే... అకస్మాత్తుగా విజయ్ మొబైల్ మళ్లీ మోగింది! ఈసారి ఊరి నుంచి స్వయంగా నానమ్మే ఫోన్ చేసింది. ఆ టెన్షన్‌లో భావనే వెంటనే ఆ ఫోన్ రిసీవ్ చేసుకుంది.)
 
భావన: (వణుకుతున్న గొంతుతో) "చెప్పండి నాని..."
 
నానమ్మ: (అవతలి వైపు నుంచి బోరున విలపిస్తూ) "ఏమని చెప్పాలి తల్లి... మన వల్ల ఒక అభం శుభం తెలియని నిండు ప్రాణం, ఆ పిల్లకు ఏం జరుగుతుందో తెలియని దారుణమైన పరిస్థితి వచ్చింది!


 
ఎవరికీ కనపడకుండా ఆ అలేఖ్య ఎటో వెళ్లిపోయింది... దేశం అంతా వెతికారు కానీ ఎలాంటి ఆచూకీ దొరకడం లేదు! అక్కడ ఆ పిల్లను తలచుకుని వాళ్ల అమ్మానాన్న ఇద్దరూ నిద్రహారాలు మాని కళ్లు కాయలు కాచేలా ఎదురుచూస్తున్నారు అంటా తల్లి!
 
భావన: మీకు ఈ విషయం ఎవరు చెప్పారు?
 
నానమ్మ: అసలు నిజం చెప్పాలంటే...ఒకరకంగా నీ కొడుకె దీనికి కారణం , పాపం ఎంత అలరీ ముద్దుగా ఉండే ఆ బిడ్డ జీవితాన్ని నాశనం చేశాడు. ఈరోజు ఇప్పుడే వాళ్ళ పెదనాన్న వచ్చి అడిగి వెళ్లిపోయారు.
 
అలేఖ్యతో పాటు ఆ రోజు మన ఇంట్లోకి వచ్చిన ఆ పూనమ్ దేవి... సొంత అమ్మ కాదు కాదంటా, కానీ ఆ రోజు ఆమె ఆ బిడ్డను కన్నతల్లిలా గుండెల్లో పెట్టుకుని పెంచింది ఏమో అనిపించింది!
 


ఆమె మాట్లాడిన తీరు ఆ బిడ్డని అర్ధం చేసుకున్న విధానం అసలు ఇతరుల పిల్లల్ని అంత ప్రేమగా చూసుకోవడం అంటే నిజంగా తల్లి ప్రేమ విలువ ఏంటో ఆ పూనమ్ దేవికి మాత్రమే తెలుసు..."
 
భావన: (గుండె ఆగినంత పనై, గట్టిగా అరుస్తూ) "నానమ్మ! ఏమన్నారు?... ఎవరు? ఆ అమ్మ పేరు ఏంటి? మరోసారి చెప్పు నానమ్మ!"
 


(పక్కనే ఉన్న విజయ్, ఫోన్‌లో ఉన్న నానమ్మ ఇద్దరూ ఒకేసారి గొంతు కలిపి అన్నారు.)
 
విజయ్ & నానమ్మ: "పూనమ్ దేవి!"
 
(ఆ పేరు వినగానే భావన ప్రపంచమే ఒక్కసారిగా తలకిందులైనట్లయింది. ఆమె కళ్లల్లో నిండిన నీళ్లు అడ్డుకట్టలు తెంచుకుని ఉప్పెనలా ముంచెత్తాయి.)
 
భావన: (వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూ, తల బాదుకుంటూ) "నానమ్మ... మా... మా అక్క బతికే ఉందా?... నిజంగా మా అమ్మ బతికే ఉందా నానమ్మ!"
 
నానమ్మ: (ఏడుపు ఆపుకోలేక, గొంతు బొంగురుపోగా) "అవును తల్లి... అక్క ఏంటి ఆమె ఎవరో నీకు తెలుసా . నువ్వు ఇంతగా తపించిపోతున్నావు ఆ పూనమ్ దేవి బతికే ఉంది!
 
భావన: నానమ్మ నాకనటు లోకంలో అమ్మ ,అక్క ఇంకా అన్నీ ఆమె .. ఆమె నన్ను పెంచింది.. నా ప్రాణం ఆమె పెట్టిన బిక్ష , ఆమె నా తల్లి కంటే ఎక్కువ......"


 
నానమ్మ: అమ్మ భావన , నేను చెప్పేది విను .. లోకం ఒకోసారి చాలా చిన్నగా అనిపిస్తుంది. చూశావా తన బిడ్డ ఇన్ని రోజులు కలిసి నీతో నీ కొడుకుతో ఉన్న మనం గుర్తించలేదు.కానీ ఇప్పుడు ఆ బిడ్డకి ఏమి అయిన ఐతే మీ అక్క ముందు మనం తల కూడా ఎత్తుకోలేము
 
భావన: లేదు నానమ్మ నేను ఉండగా అలేఖ్య కి ఏమి కాదు నేను ఆమెని క్షేమంగా తీసుకు వస్తాను
 
నానమ్మ: అమ్మ మీరు కూడా ఇక్కడికి రండి పాపం ఆ తల్లి మనసు తిండి తిప్పలు లేకుండా అలానే ఉండిపోయింది. ఒక్కసారి ఆమెని వచ్చి కలువు..
 
భావన: మా అమ్మ ఎక్కడ ఉంది ఇప్పుడు..
 
నానమ్మ: ఆమె వైజాగ్ లో ఉంటుంది. ఇప్పుడు వచ్చిన అతను ఆమెని కాలవడానికే వెళ్ళాడు. విజయ్ కి ఆమె ఎక్కడ ఉండేది తెలుసు తల్లి
 
భావన : సరే నానమ్మ నేను మళ్ళీ చేస్తాను
 
(ఫోన్ మాట్లాడటం ఐపోయక భావనకి అన్నీ అర్ధం అవుతున్నాయి, అంటే విజయ్ కి ముందే తెలుసు అని ఆమె మనసులో మొదలవగానే భావన మెదడు పూర్తిగా మొద్దుబారిపోయింది.
 
ఆమె వెంటనే నోటిపై చేయి వేసుకుని, మంచం మీద నుంచి కింద నేల మీద పడిపోయింది. తన తలను రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని ఆమె భూమిపై కూర్చుని గుండెలు పగిలేలా ఏడ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆమెకు అసలు ఆ క్షణం నిజమో కాదో నమ్మశక్యం కావడం లేదు.)
 
"అసలు... నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు? మా అమ్మ బతికి ఉందని నాకెందుకు చెప్పలేదు?... విజయ్‌ నీకు ముందే తెలుసు కదా! మరి తెలిసి కూడా ఎందుకు దాచావు? నన్ను ఎందుకు ఇంత మోసం చేశావు ?
 


నా బతుకు ఇంత నరకంలా మారుతుంటే... నా అక్క బతికే ఉందని నాకెందుకు చెప్పలేదు విజయ్..." అంటూ విలవిలలాడిపోయింది.
 
విజయ్: (భావనను హత్తుకోబోతూ, కన్నీళ్లతో తల వంచుకుంటూ) "భావనా... నన్ను క్షమించు! నేను కావాలని దాచలేదు..."
 
భావన: (విజయ్‌ని గుండెపై బాదుకుంటూ, తోసేస్తూ) "వద్దు! నన్ను తాకకు! నీకు అన్నీ తెలిసి కూడా నువ్వు నన్ను ఎందుకు మోసం చేశావు విజయ్?
 
నా జీవితంలో నేను రోజూ ఆ దేవుడికి దండం పెట్టుకుని కోరుకున్న మొదటి కోరిక... 'నాకు నా అమ్మను, నా అక్కను మళ్లీ చూపించు స్వామి' అని! వాళ్ళని తలచుకొని రోజు లేదు.
 
అలాంటిది మా అమ్మ బతికే ఉందని నీకు ముందే తెలిసినా... నన్ను ఇంత క్షోభ పెడుతూ నువ్వు ఎందుకు దాచావు? నా వెర్రితనాన్ని చూసి నా వెనుక నవ్వుకున్నావా?"
 
(విజయ్ భావనను ఎంతో కష్టపడి తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, కన్నీరు కార్చుతూ ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు. అతని కళ్లలోనూ పశ్చాత్తాపం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.)
 
విజయ్: "భావనా... నీ బాధ నాకు తెలుసు, నాకూ గుండె పగిలిపోతోంది. నేను అలేఖ్యను తీసుకుని, నీకోసం ఆ అమ్మను కలిసి నిన్ను ఆమె వద్దకు చేర్చాలనే వైజాగ్ వెళ్లాను!
 
కానీ అక్కడ పరిస్థితులు పూర్తిగా ఆ గొడవలు, కుట్రల వల్ల తారుమారయ్యాయి. నువ్వు అప్పుడు నన్ను వదిలి ఒంటరిగా వెళ్లిపోయావు... ఆ పూనమ్ దేవి అమ్మే నన్ను ప్రాణాలతో కాపాడుకుని నాకు వైద్యం చేసింది . ఆ రోజు నువ్వు కాపాడిన ఆ ఆఫీసర్‌ని కూడా ఆ అమ్మే కాపాడింది!
 
కానీ ఆ అమ్మ నాతో స్పష్టంగా చెప్పింది... 'బాబూ, ఈ రక్తపాతానికి, గొడవలకు దూరంగా ఉండు. నువ్వు మళ్లీ ప్రమాదంలో పడతావు, నీ కుటుంబానికి కూడా ముప్పు ఉంది' అని హెచ్చరించింది.
 
పైగా నువ్వు అప్పుడు నాపైన ఉన్న కోపం ఇంకా ఆ రోజు జారీనా గొడవ చూసి ఎక్కడ నీకు ఏమి అయిన అవుతుంది ఏమో అని చెప్పలేదు, మళ్ళీ నువ్వు  గర్భంతో ఉన్నావు అని తెలిశాక...
 
ఇంకా అసలు ఆ నిజం బయటికి చెప్పకోడాడు అనుకున్న .. లోపల ఉన్న బిడ్డ కోసం . ఆ టెన్షన్ నీకు చెబితే ఏమవుతుందోనని భయపడి చెప్పలేకపోయినాను భావనా!
 
నన్ను క్షమించు... నేను నిన్ను మోసం చేయాలని ఏనాడూ అనుకోలేదు, నా ప్రాణం పోయినా నీకు చెడు చేయను!"
 
(విజయ్ చెబుతున్న మాటలు వింటూ భావన గొంతుబొంగురుపోయేలా గుక్కపట్టి ఏడ్చింది. 



ఆమె కన్నీళ్లు ఒక్క క్షణం కూడా ఆగలేదు. చాలా సేపటి వరకు విజయ్ చేతుల్లోనే ఉండిపోయి ఆమె పూర్తిగా అలిసిపోయింది.)
 
భావన: మా అమ్మ ఇప్పుడు డాక్టర్ అయిందా ..
 
విజయ్: అవును , చాలా పెద్ద మంచి డాక్టర్ ..
 
(కొద్దిసేపటికి భావన తన కన్నీళ్లను బలవంతంగా ఆపుకుని, ఎంతో గంభీరమైన, దృఢమైన గొంతుతో విజయ్ వైపు చూసింది. 

ఆమె కళ్లలో ఇప్పుడు భయం లేదు, కన్నతల్లిగా భావించిన పూనమ్ దేవిని  కలుసుకోవాలన్న తపన, చెల్లిని కాపాడుకోవాలన్న పట్టుదల కనిపిస్తున్నాయి.)
 
విజయ్ : (నిర్ణయించుకున్న ముఖంతో, గట్టిగా) "భావన... ఇంక ఆలస్యం చేయవద్దు. మనం ఇప్పుడే వైజాగ్ బయలుదేరదాం. అలేఖ్యను ప్రాణాలతో కాపాడుకోవాలి... ఆమెని రక్షించి, మీ అమ్మకు నువ్వు ఇవ్వాల్సిన ఆ ప్రేమ బహుమతిని తీర్చాలి! మా అమ్మ ప్రేమించే ఆ అమ్మను నేను మళ్ళీ కలుసుకోవాలి."
 
భావన : కానీ వాళ్ళ నుండి అలేఖ్యని నేను ఒంటరిగా కాపాడలేకపోవచ్చు. కానీ మా అమ్మ కచ్చితంగా ఆ పని చేయగలదు, నేను ఆమె వెనుక ఉన్న అంటే అమ్మకి మరింత ధైర్యంగా ఉంటుంది.
 
విజయ్: సరే భావన, ముందు పూనమ్ అమ్మ దగ్గరికే వెళ్దాం.
 
భావన : (భావన నుదుటిపై ఎంతో గాఢంగా, గౌరవంగా ముద్దుపెట్టి, ఉద్వేగంగా) "కచ్చితంగా విజయ్ ... నువ్వు చెప్పినట్టే చేద్దాం. అలేఖ్యను కాపాడుకుని, మా అమ్మను మనం కలుసుకుందాం. నువ్వు లేచి త్వరగా తయారవ్వు... నేను ఇప్పుడే మన ఇద్దరికీ వైజాగ్ టికెట్లు బుక్ చేస్తున్నాను!"
 
భావన తన ప్రాణం అయిన తన అమ్మని కలవడానికి అలానే అమ్మ కూతురు అయిన అలేఖ్యని కాపాడటానికి తాను జ్ఞాపకంగా దాచుకున్న పూనమ్ దేవి కనపడని ఆయుధాన్ని బయటికి తీసింది..
 
అన్నీ సిద్దం చేసుకుని తన గమ్యం ఇప్పుడు వైజాగ్ వైపు కొండంత ఆశతో , కళ్ళల్లో ఎప్పుడెప్పుడు అమ్మని కలుస్తామా అనే కోరికతో బయలుదేరింది.

విజయ్ వాళ్ళ నానమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళింది ఎవరు, అసలు వాళ్ళకి ఎలా తెలిసింది, ఇప్పుడు అక్కడ ఉన్న పూనమ్ దేవి ప్లేస్ లో ఉన్న సీమ దొరికిపోతే ఆమె పరిస్థితి ఏమిటి 

[Sunnysunnysunny]

కధ ఫ్లాష్‌బ్యాక్ ...............................కాలేజ్ విధ్వంసం జరిగిన రాత్రి............................................

 
ప్రదేశం: అండర్‌గ్రౌండ్ రాక్షస సామ్రాజ్యం (మెయిన్ హైడౌట్ - డెత్ ఫోర్ట్రెస్)
సమయం: కాలేజ్ విధ్వంసం జరిగిన రాత్రి
 
చీకటి గుహల మధ్య భయంకరమైన నల్లటి రాతి కోట. చుట్టూ మండుతున్న కాగడాలు, విషపు వాయువుల పొగలు.
 
ఒళ్లంతా కట్టుకట్టిన బ్యాండేజీలు, విరిగిన చేయి, విరిగిన కాలుతో నడవలేక నడవలేక ఈడ్చుకుంటూ... రణధీర్ భుజంపై ఆనుకుని లోపలికి అడుగుపెట్టాడు ఆధీర. రక్తపు వాసన గుహ అంతటా వ్యాపించింది.
 
అక్కడ ఎత్తైన నల్లటి రాతి సింహాసనంపై కూర్చుని ఉన్నాడు... ఈ మొత్తం రాక్షస సామ్రాజ్యానికి అధిపతి, మృత్యు స్వరూపుడు రాకా!
 
ఆధీర రక్తసిక్తమైన స్థితిని చూసి రాకా ఎర్రటి కళ్లు మరింత రౌద్రంతో మెరిశాయి.
 
ఆధీర: (రక్తపు దగ్గుతో, తీవ్రమైన నొప్పితో వణుకుతూ) "రాకా... వాళ్లు ఇంకా బ్రతికే ఉన్నారు! మనం 25 ఏళ్ల క్రితం ఖతమైపోయారు అనుకున్న 'బ్లాక్ స్క్వాడ్' నేటికీ సజీవంగా ఉంది! నేను ఖచ్చితంగా చెప్పగలను...
 
ఈరోజు నాతో పోరాడిన ఆ ముసుగు యోధురాలు (భావన), 25 ఏళ్ల క్రితం నన్ను చావు అంచుల వరకు తీసుకెళ్లిన ఆ ఆడపులి కంటే పదిరెట్లు ఎక్కువ వేగం, తిరుగులేని యుద్ధ నైపుణ్యం కలిగి ఉంది!"
 
రణధీర్: (ముందుకు వచ్చి) "అవును రాకా... వైఎస్ఆర్ స్టేడియంలో మన 50 కేజీల RDX బాంబు డిఫ్యూజ్ అవ్వడం, అసలు ఫుడ్ ట్రక్ స్టేడియం లోపలికి రాకుండా పక్కాగా సీక్రెట్ ఆర్మీ రంగంలోకి దిగడం చూస్తే... ఇదంతా ఆ బ్లాక్ స్క్వాడ్ వేసిన వ్యూహమే అని స్పష్టమవుతోంది!"
 
రాకా సింహాసనం నుండి నెమ్మదిగా లేచాడు. అతడి పెదవులపై ఒక క్రూరమైన, రాక్షస చిరునవ్వు వికసించింది.
 
రాకా: "హహాహాహా! ఇది కూడా మంచిదే ఆధీరా! వాళ్లు బ్రతికి ఉన్నారంటే... మన అసలైన సామ్రాజ్య విస్తరణకు మార్గం దొరికినట్లే! ఆ రక్తపు వారసత్వంలోంచి వచ్చే శక్తులే నా అసలైన టార్గెట్.
 
వాళ్ల కడుపున పుట్టే ఆ అద్భుత రక్తం ప్రపంచాన్ని శాసించగలదు. నాకు వాళ్లలో ఒక్కరైనా ప్రాణాలతో దక్కాలి! ఈసారి మనం బలంతో కాదు...
 
వాళ్ల అత్యంత బలహీనమైన పాయింట్లపై దెబ్బకొట్టి ఆడుకుందాం. ఆధీరా... వెంటనే సురేష్ చోప్రాతో సీక్రెట్ మీటింగ్ ఏర్పాటు చేయి!"
 
రణధీర్: "గురువుగారూ... సురేష్ చోప్రా చిన్న కూతురు అల్కా కూడా ఆ ముగ్గురిలో ఒకరు కదా! మరి అతడు తన కూతుర్ని మనకు అప్పగించడానికి ఒప్పుకుంటాడా?"
 
రాకా: (వికృతంగా గర్జిస్తూ) "హహాహా! ఈ రాకా ఎత్తుగడల ముందు ఎంతటి వాడైనా తలవంచాల్సిందే! గేమ్ ఎలా ఆడాలో నాకు తెలుసు... మీరు ఏర్పాట్లు చేయండి!"
 
అప్పుడే డెహ్రాడూన్ లో పూనమ్ దేవి చేతిలో దెబ్బతిని, అభి, అన్ష్‌ల దాడి నుండి చావుతప్పి ప్రాణాలతో బయటపడ్డ ఇద్దరు రంగా , అజిత్ గుహలోకి ప్రవేశించి సాష్టాంగపడ్డారు.
 
అజిత్ : "ప్రభూ... మమ్మల్ని క్షమించండి! డెహ్రాడూన్ లో మేము వెళ్లిన పని జరగలేదు. అక్కడికి అకస్మాత్తుగా 'పూనమ్ దేవి' అనే ఒక మృత్యుమూర్తి వచ్చింది. ఆమె మా ప్లాన్ మొత్తాన్ని సెకన్లలో తుడిచిపెట్టేసింది!"
 
రాకా: (కోపంతో రాయిని పిండి చేస్తూ) "ఒకే సమయంలో... వరుసగా రెండు చోట్లా మన ప్లాన్లు ఎలా విఫలమయ్యాయి?! ఆ పూనమ్ దేవి ఎవరు? ఆమె పూర్తి జాతకం నా ముందు పెట్టండి!"
 
అనుచరులు భయంతో వణికిపోతూ బయటకు వెళ్లగానే... రాకా తనలో తాను వికృతంగా నవ్వుకున్నాడు.
 
రాకా: (మనసులో) "ఆ ముగ్గురు పవిత్ర కన్యలు... అందులో ఆ బ్లాక్ స్క్వాడ్ నెత్తురు పారే ఆడదాని కడుపున పుట్టిన ప్రాణం నా చేతికి దొరికితే... ఆ శక్తినంతా నా వశం చేసుకుని, ఈ భూమండలాన్ని నేనే పాలిస్తాను! ఈ అవకాశం మళ్లీ రాదు... హహాహా!"
 
ప్రదేశం: సముద్ర తీర రహస్య బంగ్లా (రాకా x సురేష్ చోప్రా మీటింగ్)
సమయం: 5 రోజుల తర్వాత - అర్థరాత్రి 12:00 గంటలు
 
వైజాగ్ సముద్ర తీరంలోని ఒక నిర్మానుష్య ప్రాంతంలో భారీ భద్రత నడుమ రాకా, సురేష్ చోప్రా ఎదురెదురుగా కూర్చున్నారు.
 
రాకా: "సురేష్ చోప్రా! నా లెక్కలు చాలా స్పష్టం. నేను వెతుకుతున్న ఆ ముగ్గురు కన్యలు నాకు కావాలి! వాళ్లని నా దగ్గరకు చేర్చడంలో ఎవరు అడ్డువచ్చినా నిలువునా నరికేస్తాను!"
 
సురేష్ చోప్రా: "రాకా... నీ సామర్థ్యం గురించి నాకు తెలుసు. కానీ నువ్వు అనుకుంటున్నంత సులభం కాదు ఇది! ఆ 'డెత్ ఏంజెల్స్' రక్షణ వలయాన్ని దాటి వాళ్లని ముట్టుకోవడం అసాధ్యం!"
 
రాకా: "డెత్ ఏంజెల్స్ అయినా, ఇంకెవరైనా సరే... ఈ రాకా కత్తికి బలి కావాల్సిందే! నాకు కావలసిన ఆ ముగ్గురు ఎవరో తెలుసా?
 
ముంబై సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్ కూతురు అలేఖ్య,
 
వైజాగ్‌లోని ఒక సాధారణ కుటుంబానికి చెందిన రితిక,
 
నీ చిన్న కూతురు అల్కా! వీరి ముగ్గురిలో నీ కూతురే పెద్దది. ఆ ఇద్దరికంటే నాకు అల్కా అత్యంత కీలకం!"
 
సురేష్ చోప్రా: (ఉలిక్కిపడి, సీరియస్‌గా) "రాకా! ఇది అన్యాయం! నీకు కావాలంటే వర్షను తీసుకో... కానీ అల్కా చాలా అమాయకురాలు, ఆమె జోలికి రావద్దు! మిగిలిన ఇద్దరినీ పట్టుకోవడానికి నేను సహాయం చేస్తాను."
 
రాకా: (బల్లపై బలంగా బాదుతూ) "సురేష్ చోప్రా! నాకు ఏమి కావాలో నేను చెప్పాను... నీ అభిప్రాయం అడగలేదు, అర్థమైందా?! నీ బాధేంటో నాకు తెలుసు.
 
అల్కా పుట్టినరోజు దాటితే కానీ ఆమె పేరు మీద ఉన్న వేల కోట్ల ఆస్తి నీ పేరు మీదకి రాదు కదా! ఆస్తి నీ చేతికి రాగానే అల్కాని నా చేతుల్లో పెట్టు... నాకేం అభ్యంతరం లేదు!"
 
సురేష్ చోప్రా: ( నవ్వుతూ) "వినడానికి బాగుంది రాకా. కానీ నా దారిలో ' డెత్ ఏంజెల్ ' అనుష్క అతిపెద్ద అడ్డంకిగా ఉంది. నువ్వు ఆమెను అంతం చేస్తే , మిగిలిన పని నేను పూర్తి చేస్తాను!"
 
రాకా: " సరే! ఆమె వివరాలు నాకు పంపు. ఈ 20 రోజుల్లో మన మిషన్ పూర్తి కావాలి. ఒక్క శత్రువు కూడా ప్రాణాలతో మిగలకూడదు! రణధీర్ నీతో వస్తాడు , అతడికి కావాల్సిన సౌకర్యాలు చూడు."
 
సురేష్ చోప్రా తలాడించి అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు.
 
రాకా వెంటనే రణధీర్‌ని పిలిచాడు:
 
రాకా: " రణధీర్... ముందు ఆ ఇద్దరు అమ్మాయిలు (అలేఖ్య , రితిక) లపై నిఘా పెట్టండి. ఎవరికీ ఎలాంటి అనుమానం రాకూడదు. వాళ్లని రహస్యంగా బంధించి ఉంచండి
 
అల్కా పుట్టినరోజు వరకు వేచిచూసి ఆ ముగ్గురినీ ఒకేసారి నా దగ్గరకు తీసుకురండి! అలాగే సురేష్ చోప్రా ఇచ్చే ఆ వ్యక్తిని (అనుష్కను) ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు చూసి సైలెంట్‌గా మట్టుబెట్టండి. మీ అన్నలా ఆవేశపడకు... జాగ్రత్తగా వ్యూహం అమలు చేయండి!"

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: వైజాగ్ సీక్రెట్ పోర్ట్ & అగాధ సముద్రం (డీప్ సీ షిప్ - 25 కి.మీ దూరం)

సమయం: 3 రోజుల తర్వాత - రాత్రి 02:00 గంటలు
 
వైజాగ్ చేరుకున్న రణధీర్ గ్యాంగ్ అలేఖ్య కదలికలపై నిరంతరం నిఘా పెట్టింది.
 
సీమ ఇంట్లో ఎవరికీ చెప్పకుండా, అర్ధరాత్రి వేళ ఒంటరిగా ఎయిర్‌పోర్ట్‌కు బయలుదేరిన అలేఖ్యను రణధీర్ ముఠా మధ్యదారిలోనే అత్యంత వ్యూహాత్మకంగా అడ్డగించి కిడ్నాప్ చేసింది!
 
ఆమెను వైజాగ్ తీరానికి 25 కిలోమీటర్ల దూరంలో సముద్రం మధ్యలో లంగరు వేసి ఉన్న ఒక భారీ డెత్ షిప్‌లోకి తరలించారు.
 
ఆ షిప్‌లో ఆధీర పంపిన 50 మంది కరుడుగట్టిన నరరూప రాక్షసులు, సురేష్ చోప్రా సమకూర్చిన 30 మంది అత్యంత ప్రమాదకరమైన ప్రైవేట్ కిల్లర్స్ కాపలాగా ఉన్నారు.
 
వాళ్ల ప్రధాన లక్ష్యం... అనుష్కను చంపడం, రితికను ఎత్తుకురావడం, మరియు బ్లాక్ స్క్వాడ్ అంతుచూడటం!
 
ప్రదేశం: సముద్ర నౌకలోని చీకటి గది (అలేఖ్య బంధీ & ఆఖరి ఆశల ముగింపు)
సమయం: కిడ్నాప్ అయిన 4 రోజుల తర్వాత
 
చీకటి కొట్టు లాంటి ఆ గదిలో... చేతులకు ఇనుప గొలుసులు వేసి బంధించి ఉంది అలేఖ్య. గడిచిన నాలుగు రోజులుగా ఆమె కనీసం బొట్టుడు నీళ్లు కూడా ముట్టలేదు, అన్నం తినలేదు. ఆమె ముఖం పూర్తిగా పాలిపోయి, పెదవులు ఎండిపోయాయి.
 
తలుపు తీసుకుని రణధీర్ ఒక ప్లేట్‌లో ఆహారంతో లోపలికి వచ్చాడు.
 
రణధీర్: "చూడు అలేఖ్యా... నువ్వు ఇలా పస్తులుండి చచ్చిపోతే మా ప్లాన్ దెబ్బతింటుంది. అందుకే నీకు ఒక అద్భుతమైన ఆఫర్ ఇస్తున్నాను. నువ్వు ఈ భోజనం మొత్తం తింటే... రోజుకు ఒక్కసారి ఎవరికైనా ఒక్క ఫోన్ కాల్ చేసుకునే అవకాశం ఇస్తాను!"
 
ఆ మాట వినగానే అలేఖ్య కళ్లల్లో చిన్న ఆశ మెరిసింది.
 
(అలేఖ్య మనసులో)



"నేను బతికే అవకాశాలు ఎలాగూ లేవు... చనిపోయే ముందు ఆఖరిసారిగా విజయ్ గొంతు వింటే చాలు!"
 
అలేఖ్య ఆబగా ఆ ప్లేట్‌లోని ఆహారాన్ని కేవలం రెండు నిమిషాల్లో తినేసింది.
 
రణధీర్ నవ్వుతూ తన జేబులోంచి ఒక శాటిలైట్ ఫోన్ తీసి ఆమె చేతిలో పెట్టాడు.
 
రణధీర్: "ఇది నాన్-ట్రాకబుల్ శాటిలైట్ ఫోన్. నీకు కేవలం 89 సెకన్లు మాత్రమే సమయం ఉంది! ఆ సమయం ముగియగానే కాల్ ఆటోమేటిక్‌గా కట్ అయిపోతుంది. తీసుకో!"
 
అలేఖ్య వణుకుతున్న వేళ్లతో వెంటనే విజయ్ పర్సనల్ నంబర్‌కు డయల్ చేసింది!
 
ప్రదేశం: విజయ్ సీక్రెట్ బెడ్‌రూమ్ (మరో ప్రపంచం)
సమయం: అదే రాత్రి 11:30 గంటలు
 
అటువైపు... గాయాల నుండి కోలుకున్న విజయ్, తన తల్లి భావనతో కలిసి ఒక సురక్షితమైన రహస్య ప్రదేశంలో ఉన్నాడు.
 
గదిలో టేబుల్ పైన ఉన్న విజయ్ ఫోన్ గట్టిగా మోగింది. స్క్రీన్ పైన 'అలేఖ్య' అని పేరు కనిపించింది.
 
విజయ్ కంగారుగా ఫోన్ వైపు చేయి చాచబోయాడు. కానీ సరిగ్గా అదే క్షణంలో... పక్కనే ఉన్న భావన ఆ ఫోన్‌ను తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.
 
భావన: (ప్రేమగా, చిరునవ్వుతో) "విజయ్... ఎన్నో ఏళ్ల విరహం తర్వాత, ఎన్నో రక్తపాతాల తర్వాత ఈరోజు మనం ఇలా ఒక్కటయ్యాం. ఈ రాత్రి మన మధ్య ఏ ఒక్క అడ్డంకి, ఏ ఒక్క డిస్టర్బెన్స్ ఉండకూడదు నాన్నా..."
 
భావన ఆ ఫోన్ కాల్‌ను కట్ చేసి, స్విచ్ఛాఫ్ చేసి పక్కన పడేసింది! ఆత్మీయ అనుబంధాల లోకంలో తల్లికొడుకులు మునిగిపోయారు.
 
ప్రదేశం: సముద్ర నౌక (అలేఖ్య గుండె పగిలిన ఆర్తనాదం)
 
అటు నౌకలో... ఫోన్ కలవకపోవడంతో అలేఖ్య కన్నీళ్లతో మళ్లీ మళ్లీ డయల్ చేసింది.
 
"ద నంబర్ యు ఆర్ కాలింగ్ ఈజ్ స్విచ్ఛాఫ్!" అనే రికార్డెడ్ వాయిస్ మాత్రమే వినిపించింది!
 
సరిగ్గా 89 సెకన్లు ముగియగానే... రణధీర్ ఆమె చేతిలోంచి ఫోన్‌ను కసిగా లాక్కున్నాడు!
 
రణధీర్: "నీ సమయం ముగిసింది పాపా!" అంటూ వికృతంగా నవ్వుతూ తలుపులు వేసుకుని వెళ్లిపోయాడు.
 
అలేఖ్య ఆ చీకటి గదిలో మోకాళ్లపై కూలబడిపోయింది. ఆమె కళ్లల్లోంచి కన్నీరు వర్షంలా కారుతోంది. గుండె బద్దలయ్యేలా ఆ చీకటి సముద్రపు అలల మధ్య ఒంటరిగా రోదించింది:
 
(అలేఖ్య తన మనసులో రోదిస్తూ)


"దేవుడా... నన్ను ఎందుకు బతికించావు? నా కన్నతల్లిదండ్రులతో పాటే నన్ను కూడా ఆనాడే చంపేయాల్సింది కదా!
 
నా కోసం పిల్లలు కూడా వద్దనుకుని నన్ను ప్రాణంగా పెంచిన నా ముంబై అమ్మానాన్నలు ఇప్పుడు నా కోసం ఎంతలా తల్లడిల్లుతున్నారో... నేను ప్రాణంగా ప్రేమించిన విజయ్ కూడా నాకు దక్కకుండా పోయాడు.
 
ఆరోజు పూనమ్ దేవి అమ్మ 'నేను చూసుకుంటాను, వెళ్లొద్దు' అని చెప్పినప్పుడు ఆమె మాట విని ఉండాల్సింది... నేనే వినకుండా తప్పు చేశాను!
 
ఈ రాక్షసుల చేతుల్లోంచి నేను సజీవంగా బయటపడలేను... దేవుడా, నన్ను ఇంక బాధపెట్టకు, నన్ను త్వరగా నీ దగ్గరకు తీసుకెళ్లిపో తండ్రీ... తీసుకెళ్లిపో!"
 
అగాధ సముద్రం మధ్యలో అలేఖ్య బంధీ కాగా... అటు వైజాగ్ నగరంలో రాకా రాక్షస కూటమి 'డెత్ ఏంజెల్స్' పై ఆఖరి దాడికి బాణాలు ఎక్కుపెట్టింది!
 
ప్రదేశం: ముంబై సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్ హెడ్ క్వార్టర్స్ — కమిషనర్ ఛాంబర్
సమయం: సాయంత్రం 07:45 గంటలు
 
ఛాంబర్ లోపల ఏసీ చల్లటి గాలి వీస్తున్నా కమిషనర్ ముఖంపై చెమటలు పడుతున్నాయి. టేబుల్ మీద ఉన్న వేర్వేరు నగరాల సెక్యూరిటీ అధికారి ఫైళ్లు, సిడిఆర్ (CDR) రిపోర్టులు, మ్యాపులు అన్నీ చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి.
 
నగరంలో వేలమందికి భద్రతనిచ్చే ఆ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ఉన్నతాధికారి, నాలుగు రోజులుగా కంటిమీద కునుకు లేకుండా తన ఒక్కగానొక్క కూతురు అలేఖ్య కోసం కన్నీరుమున్నీరవుతున్నారు. ఎదురుగా ఉన్న ల్యాప్‌టాప్ స్క్రీన్ మీద అలేఖ్య ఫొటో నిశ్చలంగా కనిపిస్తోంది.
 
ఫోన్ ఎత్తి వణుకుతున్న చేతులతో నేషనల్ సెక్యూరిటీ 'రా' (RAW) చీఫ్ డైరెక్ట్ ఎన్‌క్రిప్టెడ్ శాటిలైట్ లైన్‌కు డయల్ చేశారు.
 
రా చీఫ్ (పెద్దనాన్న): "చెప్పు తమ్ముడూ... ఈ టైమ్‌లో పర్సనల్ ఎన్‌క్రిప్టెడ్ లైన్‌లో కాల్ చేశావంటే ఏదో తీవ్రమైన విషయం ఉండే ఉంటుంది. అంతా క్షేమమేనా?"
 
కమిషనర్ ఒక్కసారిగా భావోద్వేగాన్ని ఆపుకోలేకపోయారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ హోదా, గంభీరత అన్నీ కొట్టుకుపోయి కేవలం ఒక నిస్సహాయ తండ్రి మాత్రమే మిగిలారు.
 
కమిషనర్ (అలేఖ్య తండ్రి): (గొంతు రుద్దమై, కన్నీళ్లతో) "అన్నా... సర్వనాశనం అయిపోయింది అన్నా! మన అలేఖ్య... నా ప్రాణం అన్నా వాడు... నాలుగు రోజులుగా కనిపించకుండా పోయింది.
 
నగరంలో ప్రతి అంగుళం వెతికించాను. రహస్యంగా ఇన్వెస్టిగేషన్ టీమ్స్ పెట్టాను. కానీ ఒక్కటంటే ఒక్క క్లూ కూడా దొరకడం లేదు. చివరికి ఆమె వైజాగ్ వెళ్లి అల్కాను కలిసినట్లు తెలిసింది.
 
ఆ తర్వాత నుండి మొబైల్ స్విచ్ఛాఫ్. ఇంట్లో వాళ్లమ్మ క్షణక్షణం చచ్చి బతుకుతోంది అన్నా... నా చేతులు కట్టేసుకున్నాయి. నువ్వే ఏదో ఒకటి చేసి నా కూతురిని నాకు తెచ్చివ్వాలి అన్నయ్యా!"
 
అవతలి వైపు నిశ్శబ్దం. దేశ రక్షణ పగ్గాలు చేతబట్టిన రా చీఫ్ మెదడులో ఆలోచనలు తీవ్ర వేగంతో పరిగెత్తాయి. వైజాగ్, అల్కా, పూనమ్ దేవి నెట్‌వర్క్... ఈ పేర్లు వినగానే ఏదో ప్రమాదకరమైన ముప్పు ముంచుకొస్తోందని ఆయన అనుభవజ్ఞుడైన మెదడు పసిగట్టింది.
 
రా చీఫ్: (కంచు కంఠంతో, భరోసా ఇస్తూ) "తమ్ముడూ! కన్నీళ్లు తుడుచుకో. నువ్వు ఒక సిటీ కమిషనర్‌వి, అంతకంటే ముఖ్యంగా ఒక తండ్రివి. గుండె దిటవు చేసుకో.
 
మన ఇంటి ఆడబిడ్డ మీద చేయి వేసే ధైర్యం ఈ దేశంలో ఎవరికీ లేదు. వైజాగ్ గడ్డ మీద ఏం జరుగుతోందో నేను చూసుకుంటాను.
 
అలేఖ్య బాధ్యత నాది. నేను రంగంలోకి దిగుతున్నాను... ఇక నువ్వు ఏమాత్రం అధైర్యపడకు."
 
కాల్ ముగియగానే రా చీఫ్ తన వ్యక్తిగత ఫోన్ నుండి వైజాగ్‌లోని పూనమ్ దేవి నంబర్‌కు వరుసగా రింగ్ చేశారు. అటువైపు రింగ్ అవుతూనే ఉంది కానీ ఎవరూ లిఫ్ట్ చేయలేదు.
 
అధికారికంగా సెర్చ్ ఆపరేషన్ మొదలుపెడితే ముంబై కమిషనర్ కూతురు కిడ్నాప్ అయిందనే వార్త దావానలంలా వ్యాపించి శత్రువులు అలేఖ్యకు హాని తలపెట్టే ప్రమాదం ఉందని గ్రహించిన రా చీఫ్, స్వయంగా రంగంలోకి దిగాలని నిర్ణయించుకున్నారు. వెంటనే స్పెషల్ ఫ్లైట్‌లో వైజాగ్ బయలుదేరారు.
 
మొత్తం అలేఖ్య వైజాగ్ వెళ్ళిన దగ్గర నుండి అన్నీ డీటైల్స్ రా చీఫ్ కి ఫ్లయిట్ లో అందించారు. అలాగే ఆమె వైజాగ్ కి దగ్గరలో ఒక పల్లెటూరులో 4 రోజులు ఉన్న విషయం కూడా తెలుసుకున్నాడు.
 
అలేఖ్య మాకు చెప్పకుండా అక్కడ ఉండే అంత ఫ్రెండ్స్ ఎవరు ఉన్నారు , అనుకున్నాడు, అలాగే ఆమె ఉన్న 4 రోజులు ఆమె సెల్ టవర్ లొకేషన్ కి అల్కా లొకేషన్ కి అసలు సంబందం లేదు.
 
రా చీఫ్ వెంటనే ఆ ఊరు డీటైల్స్ అండ్ అక్కడికి వెళ్ళడానికి ఒక వెహికల్ అరేంజ్ చేయండి అని చెప్తాడు. ముందు ఆయన అన్నీ ఆధారాలు తీసుకుని పూనమ్ దేవిని కలవాలి అని అనుకున్నాడు.
 
 
……………………………………24 గంటల ముందు .......................
 
మరొక వైపు సురేష్ చోప్రాకు ఆందోళన కలిగింది. అయేషా, ఇంకా ఆమె అమ్మ ఇద్దరు  ఉన్న ఇంటిని వదిలి ఎప్పుడు ఎక్కడికి వెళ్లిపోయారో అతనికి అర్దం కాలేదు . అతను వెంటనే సోనియాని గట్టిగా పిలిచాడు.
 
సురేష్- అయేషా ఇంకా వాళ్ళ అమ్మ తప్పించుకున్నారు

సోనియా- ఇది ఎలా సాధ్యం? అక్కడ ఉన్న వెదవలు ఏం చేస్తున్నారు వాళ్ళు వెళ్ళింది కూడా వారికి తెలియదు. ఆమె ఎప్పుడు వెళ్లిపోయింది?

సురేష్- అది ఇంకా తెలియదు.

సోనియా- నీ మనుషులు ఛీ ఎందుకు పనికిరారు .. అనుష్కకి మీ మనుషుల గురించి తెలిసి ఉంటుంది, ఆమె కేవలం అవకాశం కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది. అవకాశం దొరకగానే ఆమె మాయమైపోయింది.


అప్పుడే అక్కడికి ఇంటి పనిమనిషి వచ్చి సురేష్ చోప్రా ముందు నిలబడి ,అయ్యా గారు ......


సురేష్ - ఏమైంది, కనిపించడం లేదా, నేను పనిలో ఉన్నా. దెంగేయ్

పనిమనిషి - అయ్యా, మిమ్మల్ని కలవడానికి ఎవరో వచ్చారు. అది చాలా ముఖ్యమైన విషయం అంటున్నాడు.

సురేష్ - తర్వాత ఆఫీసులో కలుస్తా అని చెప్పు , నేను ఇంట్లో సమావేశాలు పెట్టను.

పనిమనిషి - అతను అనుష్క అనే ఒకరి గురించి మాట్లాడాలనుకుంటున్నాడని చెప్పాడు.

సురేష్ - ఏంటి, వాళ్ళని పిలిచి నా ప్రైవేట్ గదిలో కూర్చో. నేను వస్తున్నాను.

సోనియా - ఎవరు అయి ఉంటారు?

సురేష్ – తెలియదు చూద్దాం.

సురేష్, సోనియా గదికి చేరుకునేసరికి, వారి ముందు ఇద్దరు పురుషులు కూర్చుని ఉన్నారు.
 
సురేష్ - మీరెవరు? అనుష్క గురించి మీకేం తెలుసు?

ఆద్మీ - మాకు చాలా తెలుసు, కానీ మీరెందుకు ఆమెకు సహాయం చేస్తున్నారు?

సురేష్ - సహాయమా? మేమెందుకు ఆమెకు సహాయం చేయాలి?

ఆద్మీ - మా భూమి కొనడానికి మీ బోర్డు సభ్యుడు ఆమెకి కోట్ల రూపాయలు ఇచ్చాడు, అయినా మీరెందుకు సహాయం చేయరని అంటున్నారా?

.........అవును అక్కడికి వచ్చిన  ఇద్దరు అజయ్, యష్. అమెరికా నుండి వచ్చారు.......

అజయ్ మాటలు విని సురేష్, సోనియా నిశ్చేష్టులయ్యారు. సురేష్ వెతుకుతున్నది ఈ ఇద్దరి కోసమే. వాళ్లే స్వయంగా అతని దగ్గరికి వచ్చారు.

సురేష్ - ఏం జరిగింది, ఎలా జరిగింది, అంతా సరిగ్గా చెప్పండి. నేను అనుష్కకి సహాయం చేయలేదు. అతని పేరు నీకు తెలుసా?

అజయ్- అవును, అతను మీ డైరెక్టర్ల బోర్డులో ఉన్నాడు, సుమిత్ మెహతా.

సుమిత్ మెహతా పేరు వినగానే సోనియా నోరు తెరిచింది, సురేష్ కొంచెం ఆశ్చర్యపోయాడు కానీ అతనికి సుమిత్ మీద కొన్ని అనుమానాలు ఉన్నాయి, ఈ రోజు అది నమ్మకంగా మారింది.

సోనియా- ఏం మాట్లాడుతున్నావ్, అతను ఎందుకు ఇలా చేస్తాడు?

సురేష్- నేను నీ ఆ వెధవని ముందే అనుమానిస్తున్నానని చెప్పా నీకు.

అజయ్- నేను సుమిత్‌ను వెతకడానికి మీ ఆఫీసుకు వెళ్ళాను, అప్పుడు సుమిత్‌కు బదులుగా మీతో మాట్లాడదామని అనుకున్నాను, మేము అక్కడ కలుసుకోలేకపోయాము, అందుకే ఇంటికి వచ్చాను.

సురేష్- నువ్వు చాలా మంచి పని చేశావు, నీకేం తెలుసు, అనుష్క గురించి అంతా చెప్పు.

అజయ్- ఆమె మా ఊరిలో తన భర్త మరియు 6 మంది పిల్లలతో నివసిస్తుంది.

సురేష్- 6 మంది పిల్లలా?
 
యష్- అవును.

సురేష్- మీకేం తెలుసు ఆమె గురించి?

అజయ్- ముందు అతనితో నీకున్న సంబంధం ఏమిటో చెప్పు.

సురేష్- ముందు నీ శత్రుత్వం ఏమిటో చెప్పు.

అజయ్- మా మధ్య గాఢమైన శత్రుత్వం ఉంది, అది మమ్మల్ని నాశనం చేసింది.

సురేష్- ఆమె నాకు కూడా అదే చేసింది, నేను 20 ఏళ్లుగా ఆమె కోసం వెతుకుతున్నాను.

అజయ్- ఎందుకు?

సురేష్- ముందు చెప్పు, ఆమె ఎప్పటి నుండి అక్కడ ఉంటుంది, నీకు ఇంకేం తెలుసు, అంతా చెప్పు.

అనుష్క వాళ్ళ ఊరికి రావడం నుండి భూమి కొనడం వరకు జరిగిన మొత్తం కథను అజయ్, సురేష్ మరియు సోనియాలకు చెప్పాడు. సోనియా మరియు సురేష్ షాక్‌తో చూస్తుండగానే అజయ్ ఆ కథ చెప్పాడు.

సురేష్- అంటే ఆమెకి ఆరుగురు పిల్లలకి , వాళ్ళ తండ్రి ఎవరో ఎవరికీ తెలియదన్నమాట.

అజయ్- నేను చెప్పిన దాని ప్రకారం, నేను ఇద్దరికి తండ్రిని.

సురేష్- ఆ పిల్లలు ఎక్కడ ఉంటారు?

అజయ్- ఆమె ఊరి బయట ఒక ఇల్లు కొన్నది, సుమిత్ సహాయంతో అందులో ఉంటున్నారు. ఇద్దరు అబ్బాయిలు హైదరాబాద్ లో చదువుతున్నారని విన్నాను.

సురేష్ ముఖంలో ఒక ప్రమాదకరమైన చిరునవ్వు మెరిసింది. సరిగ్గా అప్పుడే సురేష్ ఫోన్ మోగడం మొదలైంది

సురేష్- క్షమించండి, మీరంతా టీ లేదా కాఫీ తాగండి, ఈ కాల్ మాట్లాడి నేను వస్తాను. సురేష్ బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.

ఫోన్‌లో సురేష్- రణధీర్ చెప్పు .
 
రణధీర్- నాకు రితిక ఎక్కడ ఉందో తెలిసింది

సురేష్- నేను రేపు అక్కడికి వస్తున్నాను. అతన్ని మీ సేఫ్ హౌస్‌లో ఉంచండి, ఏమీ చేయవద్దు. భయపడవద్దు, ఈసారి ఎవరు వచ్చిన ప్రాణాలతో బయటికి వెళ్లకోడదు.


రణధీర్- మా అన్నయ్య పైన చెయ్యి వేసిన దానిని నేను నా చేతులతో చంపే నేను ఇక్కడ నుండి వెళ్తాను.
 
సురేష్ రణధీర్ తో ఫోన్ మాట్లాడి పెట్టేశాక తిరిగి లోపలికి వచ్చాడు. "ఏమైనా తీసుకున్నారా? అని అజయ్ అడిగాడు.
 
అజయ్ - "హా తీసుకున్నాం  సార్."

సురేష్- వాళ్ళు ఇప్పుడు ఎక్కడున్నారో చెప్పగలరా?

అజయ్- వాళ్ళు ఇదే ఊరిలో ఉండి ఉంటారు.

సోనియా- వాళ్ళు అక్కడ లేరు.

అజయ్- వాళ్ళు ఊరిలో ఉన్న మా భవనంలో ఉండి ఉంటారు.

సురేష్- చాలా థాంక్స్ . ఇప్పుడు మీరు ఎక్కడికి వెళ్తారు?
 
అజయ్- మీరు ఇది ఎందుకు చేశారో తెలుసుకోవడానికే మేము వచ్చాము, కానీ బహుశా మిమ్మల్ని మోసం మీ మనిషే మోసం చేశారేమో. మేము రేపు మా అమ్మను కలిసి తిరిగి వెళ్తాము.
 
సురేష్- మీరు ఇక్కడే ఉండి, రేపు నాతో కలిసి మీ ఊరుకి వెళ్దాం. ఆ అనుష్క మీద మీరు ప్రతీకారం తీర్చుకోవాలనుకోవడం లేదా?

అజయ్- మేము అదే కోరుకుంటున్నాము. నేను ఆమెను చంపాలనుకుంటున్నాను.

సురేష్- నాకు మీ సహాయం కావాలి

యష్- కానీ నువ్వెందుకు అలా చేస్తున్నావు

సురేష్- మన ఇద్దరికీ ఒకే శత్రువు ఉన్నాడు కాబట్టి 
 
మరుసటి రోజు అందరికీ ఏదో పండగ రాబోతోందని ఇద్దరూ అంగీకరించారు , సురేష్ చోప్రా, సోనియా, అజయ్ మరియు యష్ చండీగఢ్ నుండి వైజాగ్ బయలుదేరారు……

[Sunnysunnysunny]

-----------------అలేఖ్య డెడ్ లైన్ మిషన్ రోజు-----------------------------------

 
ప్రదేశం: విజయ్ పల్లెటూరు — అమ్మమ్మ పెంకుటిల్లు
సమయం: మరుసటి రోజు ఉదయం 08:00 గంటలు
 
పల్లెటూరి మట్టి వాసన, చెట్ల నీడల మధ్య ఉన్న పాత పెంకుటింటి ముందు నల్లటి ఫార్చ్యూనర్ కార్ ఆగింది. రా చీఫ్ సాధారణ కుర్తా-పైజామాలో కేవలం డ్రైవర్‌తో దిగారు. చుట్టుపక్కల ఎలాంటి అనుమానం రాకుండా పదిమంది కమాండోలు సాధారణ పౌరుల్లా రహస్య కాపలా కాస్తున్నారు.
 
రా చీఫ్ ఇంటి ప్రధాన ద్వారం వద్దకు వచ్చి నెమ్మదిగా తలుపు తట్టారు.
 
విజయ్ అత్తయ్య వచ్చి తలుపు తీసింది. ఎదురుగా హుందాగా, గంభీరంగా నిలబడిన వ్యక్తిని చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.
 
రా చీఫ్: "నమస్కారం అమ్మా... నేను అలేఖ్య వాళ్ల పెద్దనాన్నను."
 
విజయ్ అత్తయ్య: (ఒక్కసారిగా కంగారుపడుతూ, చేతులు జోడించి) "అయ్యో... రండి, రండి అయ్యా! లోపలికి రండి. అలేఖ్య గురించి మీరు వస్తారని అనుకోలేదు. దయచేయండి."
 
ఆమె రా చీఫ్‌ను విశాలమైన హాలులోకి తీసుకెళ్లి మంచినీళ్లు, వేడి కాఫీ అందించింది. లోపలి గది నుండి విజయ్ అమ్మమ్మ నెమ్మదిగా చేతికర్ర పట్టుకుని వణుకుతూ బయటకు వచ్చింది. ఆ ఇంట్లో ఏదో అపరాధ భావన, తెలియని బాధ గాల్లో తేలుతున్నట్లు రా చీఫ్ పరిశీలనా దృష్టికి అర్థమైంది.
 
రా చీఫ్: (చాలా మర్యాదగా, గౌరవపూర్వక గొంతుతో) "నమస్కారం అమ్మా. నా పేరు తెలుసు కదా... నేను అలేఖ్య పెద్దనాన్నను. మీతో కొద్దిసేపు మాట్లాడాలని వచ్చాను. మీరు ఏమీ దాచుకోకుండా నాకు అన్నీ వివరంగా చెప్తారని ఆశిస్తున్నాను."
 
ఆ వృద్ధురాలి కళ్లలో ఒక్కసారిగా కన్నీటి పొరలు కమ్మాయి. చేతులు జోడిస్తూ రా చీఫ్ వైపు చూసి గద్గద స్వరంతో మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.
 
అమ్మమ్మ: "నాయనా... ఏ ముఖం పెట్టుకుని నీతో మాట్లాడమంటావు? మీ బిడ్డ సాక్షాత్తూ మహాలక్ష్మి లాంటిది నాయనా. నా మనవడు విజయ్‌కి ఇచ్చి పెళ్లి చేస్తానని ఆ బంగారు తల్లికి నేనే స్వయంగా మాట ఇచ్చాను. ఇంట్లోనే ఉంచుకుని నాలుగు రోజులు కంటికి రెప్పలా చూసుకున్నాను.
 
కానీ... విధి ఎంత విచిత్రమైనదో చూడు నాయనా. నా మనవడు అంతకుముందే వేరొక అమ్మాయిని ప్రేమించాడు. ఆ పిల్లేమో ఇప్పుడు కడుపుతో ఉంది. నా మనవడి పరిస్థితి చూసి నేను ఇచ్చిన మాట నిలబెట్టుకోలేకపోయాను నాయనా... నీ బిడ్డను తీవ్రంగా బాధపెట్టాను."
 
రా చీఫ్ ముఖంలో ఎలాంటి మార్పు రానివ్వకుండా చాలా శ్రద్ధగా వింటున్నారు.
 
అమ్మమ్మ: (చీర కొంగుతో కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ) "నాలుగు రోజుల క్రితం ఆ పిల్ల ఇక్కడి నుండి వెళ్లిపోయేటప్పుడు ఆ కళ్లల్లో ఉన్న నీళ్లు, ఆ మూగ రోదన నా గుండెను ఇప్పటికీ కోసేస్తున్నాయి నాయనా. 'అమ్మా... నాకు ఎవరూ లేరు, నేను మా అమ్మ దగ్గరకు వెళ్తున్నాను' అని చెప్పి వెళ్లిపోయింది. ఆ అమ్మ ప్రేమలో అయినా నా బిడ్డ ప్రశాంతంగా ఉంటుందని సరిపెట్టుకున్నాను. ఆవిడ పేరు కూడా ఏదో చెప్పింది..."
 
విజయ్ అత్తయ్య: (వెంటనే కల్పించుకుంటూ) "అవునయ్యా... పూనమ్ దేవి అమ్మగారు అని చెప్పింది."
 
'పూనమ్ దేవి' అన్న పేరు వినగానే రా చీఫ్ కళ్లల్లో ఒక మెరుపు మెరిసింది. ఆయన లేవబోయారు. కానీ ఆ వృద్ధురాలు ముందుకు వచ్చి ఆయన చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
 
అమ్మమ్మ: (రా చీఫ్ కళ్లల్లోకి నేరుగా చూస్తూ, ఆందోళనగా) "ఆగు నాయనా... నీ ముఖం చూస్తుంటే నాకు ఏదో భయంగా ఉంది. నీ కళ్లల్లో బాధ కంటే ఏదో భయంకరమైన ఆందోళన కనిపిస్తోంది. నిజం చెప్పు నాయనా... నా బంగారు తల్లి క్షేమంగానే ఉంది కదా? ఆ పిల్లకు ఏ కష్టం రాలేదు కదా?"
 
రా చీఫ్ క్షణకాలం నిశ్చేష్టుడైపోయారు. తన తమ్ముడి కూతురికి ఇంతటి ఆప్యాయత చూపించిన ఆ కుటుంబాన్ని చూసి మనసులోనే నమస్కరించుకున్నారు.
 
రా చీఫ్: (ఆమె చేతిపై తన చేయి వేసి, నెమ్మదిగా) "ఏమీ లేదమ్మా... ఆ అమ్మాయి నాలుగు రోజుల క్రితం ఆ ఇంటి నుండి ఎవరికీ చెప్పకుండా వెళ్లిపోయింది. నాలుగు రోజులుగా ఆమె కోసం వెతుకుతున్నాం.
 
మీకు ఆమె గురించి ఏ చిన్న సమాచారం తెలిసినా వెంటనే నాకు చెప్పండి. ఇది నా వ్యక్తిగత ఫోన్ నంబర్. వీలైతే ఒకసారి మీ మనవడు విజయ్‌తో కూడా మాట్లాడి వివరాలు తెలుసుకోండి. నేను ఇప్పుడు చాలా ముఖ్యమైన పని మీద వైజాగ్ వెళ్లాల్సి ఉంది."
 
ఆయన జేబులోంచి తన కాంటాక్ట్ కార్డు తీసి ఇచ్చారు.
 
రా చీఫ్: "అమ్మా... మీ ఆరోగ్యం ఏమాత్రం బాగాలేదు. చాలా నీరసంగా ఉన్నారు. బయట కారులో మా డాక్టర్ ఉన్నారు. వారిని లోపలికి పంపిస్తాను, మీకు అవసరమైన వైద్యం చేసి మందులు ఇస్తారు. దయచేసి కాదనకండి."
 
అమ్మమ్మ: (కన్నీళ్లతో) "నాయనా... మా వల్ల నీ బిడ్డ బాధపడితే, మా కోసం నువ్వు ఇంత సాయం చేస్తున్నావా?"
 
రా చీఫ్: (చిరునవ్వుతో) "మా బిడ్డకు మీరిచ్చిన ప్రేమ ముందు ఇదెంత అమ్మా... ఉంటానమ్మా, ఆరోగ్యం జాగ్రత్త."
 
రా చీఫ్ చేతులు జోడించి నమస్కరించి, వేగంగా అడుగులు వేస్తూ బయటకు వచ్చారు. కారు డోర్ తెరిచి కూర్చుంటూనే డ్రైవర్‌తో కమాండింగ్ వాయిస్‌లో చెప్పారు:
 
రా చీఫ్: "లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్, వైజాగ్... ఫుల్ స్పీడ్!"
 
ఫార్చ్యూనర్ కారు దుమ్మురేపుతూ వైజాగ్ వైపు దూసుకెళ్లింది.
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ వైపు వెళ్తున్న హైవే — రా చీఫ్ కారు
సమయం: ఉదయం 08:45 గంటలు
 
బ్లాక్ ఫార్చ్యూనర్ కారు వైజాగ్ వైపు వేగంగా దూసుకుపోతోంది. వెనుక సీట్లో కూర్చున్న రా చీఫ్ ముఖంలో ఆలోచనల సుడిగాలి తిరుగుతోంది. ఆయన చేతిలో ఉన్న ట్యాబ్‌లో ఇంటెలిజెన్స్ తాజా రిపోర్టులు కనిపిస్తున్నాయి.
 
ఆయన పరిశీలనాత్మక మెదడుకు కొన్ని విషయాలు అస్సలు పొంతన కుదరడం లేదు.
 
కాలేజీలో ఆ భయంకరమైన నరమేధం, దాడి జరిగిన రోజు... పూనమ్ దేవి అసలు వైజాగ్ నగరంలోనే లేదని, ఆమె లొకేషన్ డెహ్రాడూన్ వైపు ట్రేస్ అయిందని ఇంటెలిజెన్స్ గట్టిగా చెబుతోంది.
 
అంతేకాకుండా, దేశంలోనే అత్యున్నత హోదాలో ఉంటూ తనకంటే పై స్థాయిలో శాసించే పూనమ్ దేవి...
 
ఫోన్ కాల్‌లో ఎంతో వినయంగా తనను "థాంక్స్ సర్" అని సంబోధించడం ఆయనకు వచ్చిన అనుమానాలను మరింత బలపరిచింది.
 
అక్కడ ఉన్నది నిజంగా పూనమ్ దేవేనా? లేక పూనమ్ స్థానంలో ఇంకెవరైనా ఉన్నారా? అలేఖ్య అదృశ్యం వెనుక ఏం జరుగుతోంది?
 
ఈ ప్రశ్నలన్నింటికీ సమాధానం దొరకాలంటే నేరుగా అల్కాతో మాట్లాడటమే సరైన మార్గమని భావించి, ఆయన నేరుగా అల్కా పర్సనల్ నంబర్‌కు డయల్ చేశారు.
 
ప్రదేశం: లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ — అల్కా బెడ్‌రూమ్
సమయం: ఉదయం 08:47 గంటలు
 
కిటికీ తెరల నుండి ఉదయపు లేత ఎండ లోపలికి పడుతోంది. రాత్రంతా అమ్మ ఒడిలో తలపెట్టుకుని నిశ్చింతగా నిద్రపోయిన అల్కా, పక్కనే ఉన్న ఫోన్ నిరంతరాయంగా రింగ్ అవుతుండటంతో కళ్లు నలుపుకుంటూ లేచింది.
 
స్క్రీన్ మీద నంబర్ చూసి ఎవరో తెలీక, ఇంకా నిద్ర మత్తులోనే కాల్ లిఫ్ట్ చేసి మాట్లాడింది.
 
అల్కా: (బద్ధకంగా, బొంగురుపోయిన గొంతుతో) "హలో... ఎవరండీ?"
 
రా చీఫ్: (చాలా ఆప్యాయంగా, మృదువైన గొంతుతో) "హలో అమ్మా... నేను అలేఖ్య వాళ్ల పెద్దనాన్నను. ఎలా ఉన్నావు బుజ్జీ?"
 
ఆ మాట వినగానే అల్కాకు ఒక్క క్షణంలో నిద్రమత్తు మొత్తం ఎగిరిపోయింది. ఫోన్ గట్టిగా పట్టుకుని వెంటనే బెడ్ మీద కూర్చుంది.
 
అల్కా: "అయ్యో... అంకుల్! మీరా?! నమస్తే అంకుల్... నేను చాలా బాగున్నాను. మీరు ఎలా ఉన్నారు? అయినా... మీరు అలేఖ్య పక్షాన నాకు ఫోన్ చేసి ఉంటే మాత్రం... నేను ఆ దొంగ ముఖం దానితో అస్సలు మాట్లాడను అని దానికి ముందే చెప్పేయండి!"
 
రా చీఫ్: (ఆమె అమాయకత్వానికి చిన్నగా నిట్టూరుస్తూ) "ఎందుకు బుజ్జీ... అంత కోపం వచ్చింది నా బిడ్డ మీద?"
 
అల్కా: (కళ్లల్లో బాధ, అంతులేని ఆప్యాయతతో కూడిన కోపం కలగలిసి) "మరి కాదా అంకుల్?! అంత మంచి ఫ్రెండ్‌ని అనుకున్నాను. నాతో కనీసం ఒక్క మాట కూడా చెప్పకుండా... కేవలం మా అమ్మకి మాత్రమే చెప్పి ముంబైకి పారిపోయింది! పోనీ అక్కడికి వెళ్లాకైనా ఫోన్ చేసిందా అంటే అదీ లేదు. నన్ను అసలు పట్టించుకోవడమే మానేసింది!"
 
అల్కా అమాయకమైన ఆ మాటలు వింటుంటే రా చీఫ్ గుండె మరింత బరువెక్కింది. అలేఖ్య ఇంకా ముంబైకి చేరలేదనే చేదు నిజం ఆ పిల్లకు తెలీదని ఆయనకు అర్థమైంది.
 
రా చీఫ్: (గొంతులో గాంభీర్యాన్ని, ఆందోళనను దాచుకుంటూ) "సరే సరే బుజ్జీ... నీ కోపం న్యాయమైనదే. కానీ నేను నీతో ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడటానికి ఫోన్ చేశాను."
 
అల్కా: "ఏంటి అంకుల్... ఏదైనా సీరియస్ విషయమా?"
 
రా చీఫ్: (నెమ్మదిగా, స్పష్టంగా) "అమ్మా అల్కా... అలేఖ్య నాలుగు రోజుల క్రితం మీ ఇంటి నుండి బయటకు వచ్చాక ఎక్కడా కనిపించలేదు. నాలుగు రోజులుగా ముంబైలో కానీ, ఎక్కడా కానీ ఆమె జాడ లేదు. మేము అన్నిచోట్లా గాలిస్తున్నాం. నీకు ఏమైనా సమాచారం తెలుసా అమ్మా?"
 
ఆ మాట వినగానే అల్కా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పనైంది! చేతిలోని ఫోన్ వణికిపోయింది.
 
అల్కా: (దిగ్భ్రాంతితో, గట్టిగా అరుస్తూ) "వాట్?! అంకుల్... ఏం మాట్లాడుతున్నారు?! అలేఖ్య కనిపించకపోవడం ఏంటి?! లేదు లేదు... నా బంగారు తల్లికి ఏమీ కాదు! అంకుల్... నేను ఇప్పుడే మా అమ్మకి చెప్తాను. మా అమ్మను రంగంలోకి దించితే నిమిషాల్లో అలేఖ్యను వెతికి పట్టుకొస్తుంది!"
 
రా చీఫ్: (వెంటనే కంగారుగా ఆమెను ఆపుతూ) "వద్దు బుజ్జీ... ఆగు! నువ్వు ఇప్పుడు ఈ విషయం ఎవరికీ చెప్పొద్దు. నేను స్వయంగా వైజాగ్ వస్తున్నాను. మీ అమ్మతో నేను ఒంటరిగా కొన్ని కీలకమైన విషయాలు మాట్లాడాలి. నువ్వు అస్సలు కంగారు పడకు. నా బిడ్డను కాపాడే బాధ్యత నాది. నీకు అలేఖ్య నుండి ఏదైనా మెసేజ్ వచ్చినా, ఫోన్ వచ్చినా వెంటనే నాకు చెప్పు."
 
అల్కా క్షణకాలం ఆలోచించి, విజయ్ గురించి గుర్తొచ్చి కంగారుగా చెప్పింది.
 
అల్కా: "అంకుల్... నాకు తెలిసి అలేఖ్య విజయ్ అనే అబ్బాయిని ప్రేమించింది. కానీ ఆ అబ్బాయి వేరే అమ్మాయిని పెళ్లి చేసుకోవాల్సి రావడంతో అలేఖ్య తట్టుకోలేక చాలా బాధపడింది. ఆ బాధలోనే ఏదైనా అఘాయిత్యం చేసుకుందో లేక అక్కడ ఏదైనా జరిగిందో తెలీదు... మీరు వెంటనే ఆ విజయ్ ఎవరో కనుక్కోండి అంకుల్!"
 
రా చీఫ్: "ఆ విషయం నేను ఇప్పటికే కనుక్కున్నాను బుజ్జీ. నువ్వు దాని గురించి ఆలోచించకు. మీ అమ్మ ఇంట్లో ఒంటరిగా ఎప్పుడు ఉంటారు?"
 
అల్కా: "అంకుల్... మీరు ఒక 11:00 గంటల సమయంలో రండి. అప్పుడు సోను, మిగతా వాళ్లు ఎవరూ ఉండరు. ఇంట్లో కేవలం మా అమ్మ, వర్ష అక్క మాత్రమే ఉంటారు."
 
రా చీఫ్: "సరే బుజ్జీ... జాగ్రత్తగా ఉండు. నీకు ఏ సహాయం కావాలన్నా నాకు నేరుగా కాల్ చేయ్. టేక్ కేర్ అమ్మా."
 
అల్కా: "థాంక్స్ అంకుల్... ప్లీజ్ అలేఖ్యను కాపాడండి."
 
కాల్ ముగియగానే అల్కా గుండెల్లో అలజడి మొదలైంది. ఒకవైపు ప్రాణ స్నేహితురాలు ప్రమాదంలో ఉందనే భయం... ఇంకోవైపు రా చీఫ్ రాకతో ఇంట్లో ఏం జరగబోతోందోననే ఉత్కంఠ!
 
ఇటు హైవేపై రా చీఫ్ కారు వైజాగ్ లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ వైపు మరింత వేగంగా దూసుకెళ్లింది. ఆయన మనసులో గడియారం ముల్లు 11:00 గంటల సమయానికి వేగంగా కదులుతోంది!
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ — లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ మెయిన్ గేట్ & VIP లాంజ్
సమయం: ఉదయం సరిగ్గా 11:00 గంటలు
 
లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ ప్రధాన ద్వారం వద్ద భద్రతా సిబ్బంది నల్లటి ఫార్చ్యూనర్ కారును అడ్డుకున్నారు. కారు దిగిన రా చీఫ్, సెక్యూరిటీ హెడ్ చెవిలో ఒక సీక్రెట్ మిలిటరీ పాస్‌వర్డ్ మరియు తన అధికారిక హోదాను వెల్లడించారు.
 
ఆ మాట వినగానే సెక్యూరిటీ సిబ్బంది వెన్నులో వణుకు పుట్టింది. వెంటనే ఇంటర్‌కామ్‌లో లోపల ఉన్న సీమకు సమాచారం అందించారు.
 
రిసీవర్ పట్టుకున్న సీమ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.
 
(సీమ తన మనసులో)


"రా చీఫ్ స్వయంగా ఇక్కడికి వచ్చారా?! దేశాన్ని శాసించే అత్యున్నత స్థాయి అధికారి నేరుగా ఇక్కడికి రావడం వెనుక ఏదో మహా ప్రళయమే ఉండి ఉంటుంది. నా అక్క పూనమ్ ఇక్కడ లేదన్న నిజం ఆయనకు తెలిసిపోయిందా? లేక ఇంకేమైనా ప్రమాదం ముంచుకొచ్చిందా?"
 
సీమ: (గొంతులో గాంభీర్యాన్ని తెచ్చుకుంటూ) "ఆయన్ని గౌరవంగా లోపలికి రానివ్వండి."
 
 
ప్రదేశం: లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ — మెయిన్ హాల్
సమయం: ఉదయం 11:05 గంటలు
 
రా చీఫ్ హుందాగా, మిలిటరీ నడకతో లోపలికి అడుగుపెట్టారు. హాల్లో ఉన్న వర్ష ఆయనను చూడగానే క్షణాల్లో గుర్తుపట్టింది. అల్కాకు ఉన్న ఏకైక ప్రాణ స్నేహితురాలు అలేఖ్య పెద్దనాన్నే ఈయన అని వర్షకు బాగా తెలుసు.
 
వర్ష వెంటనే పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి, గౌరవంగా ఆయన పాదాలకు నమస్కరించి ఆశీర్వాదం తీసుకుంది.
 
వర్ష: (కళ్లల్లో స్వచ్ఛమైన ఆప్యాయతతో) "నమస్తే అంకుల్! చాలా రోజుల తర్వాత కనిపించారు. ఎలా ఉన్నారు అంకుల్?"
 
రా చీఫ్: (ఆమె తల నిమిరి, వాత్సల్యంతో) "నేను బాగున్నాను అమ్మా వర్షా. నువ్వు బాగున్నావా? నీ చదువు, పనులు అన్నీ బాగున్నాయా?"
 
అప్పుడే పై మెట్ల నుండి పూనమ్ రూపంలో ఉన్న సీమ హుందాగా కిందకు దిగి వచ్చింది.
 
ఆమెను చూడగానే రా చీఫ్ కళ్లల్లో 25 ఏళ్ల నాటి జ్ఞాపకాలు మెదిలాయి. 25 ఏళ్ల క్రితం తను చూసిన పూనమ్ దేవి ఇప్పటికీ చెక్కుచెదరని అదే తేజస్సుతో కనిపించింది. కానీ... ఆమె కళ్లల్లో పూర్వపు రౌద్రం కంటే, ఏదో తెలియని లోతైన నిశ్శబ్దం, వైద్య వృత్తికి సంబంధించిన ఒక దృఢత్వం కనిపించాయి.
 
రా చీఫ్ ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసి, పూర్తి మిలిటరీ ప్రొటోకాల్‌తో ఆమెకు సెల్యూట్ చేశారు.
 
రా చీఫ్: "జైహింద్... ఎలా ఉన్నారు పూనమ్ గారూ?"
 
సీమ (పూనమ్ లా): "బాగున్నాను చీఫ్. కూర్చోండి."
 
సీమ వెంటనే పక్కనే ఉన్న వర్ష వైపు చూసింది.
 
సీమ: "వర్షా... నువ్వు కాసేపు లోపలికి వెళ్లు తల్లి. నేను ఈయనతో ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలి."
 
వర్షకు ఏదో తేడాగా అనిపించినా, అమ్మ మాటకు ఎదురుచెప్పలేక తల ఊపి అమ్మ నేను ఎలాగో సన్నీని కలవడానికి అల్కా దగ్గరికి వెళుతున్న వచ్చాక మాట్లాడతా బై అంకుల్ ..
 
సీమ: విను తల్లి ఇద్దరు కలిసి రండి సాయంత్రం ఇంకా నేను చెప్పింది గుర్తు ఉండిగా జాగ్రత్త
 
ప్రదేశం: హాల్ (ఏకాంత సంభాషణ)
సమయం: ఉదయం 11:10 గంటలు
 
హాల్లో పిన్ డ్రాప్ సైలెన్స్ ఆవరించింది. రా చీఫ్ సూటిగా విషయానికి వచ్చారు.
 
రా చీఫ్: "పూనమ్ గారూ... నేను మీ సమయాన్ని వృథా చేయదలచుకోలేదు. నా అంచనా నిజమైతే ఈ విషయం మీకు ముందే తెలిసి ఉంటుంది. అలేఖ్య మీ ఇంటి నుండి బయటకు వచ్చిన తర్వాత... గత నాలుగు రోజులుగా కనిపించకుండా పోయింది!"
 
ఆ మాట వినగానే సీమ ముఖం ఒక్కసారిగా తెల్లబోయింది! ఆమె కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. విజయ్ దూరమయ్యాడన్న తీవ్ర వేదనతో అలేఖ్య ఏమైనా ప్రాణాపాయం చేసుకుందా అనే భయం ఆమె గుండెను పిండేసింది.
 
సీమ: (కళ్లల్లో ఆందోళనతో) "నాకు... నాకు ఈ విషయం తెలీదు చీఫ్!"
 
రా చీఫ్: "కనీసం ఆమె ఎక్కడికి వెళ్తుందో కూడా మీకు చెప్పలేదా? అల్కాని అడిగితే మీతో మాట్లాడి ముంబైకి బయలుదేరిందని చెప్పింది. కానీ ఎయిర్‌పోర్ట్ వద్ద ఆమె ఫోన్ స్విచ్ఛాఫ్ అయింది. ఆ తర్వాత ఆమె గురించి ఎలాంటి సమాచారం లేదు."
 
సీమ: (బాధగా) "ముంబైలో తన ఫ్రెండ్ ఇంటికి వెళ్తానని నాతో చెప్పింది. కానీ నేను వద్దని వారిస్తున్నా వినకుండా, నాకు తెలియకుండా అర్ధరాత్రి వెళ్లిపోయింది. తెలిస్తే నా బిడ్డను ఆ స్థితిలో ఒంటరిగా అస్సలు వదిలేదాన్ని కాదు!"
 
రా చీఫ్: (కళ్లు తీక్షణంగా చూస్తూ) "పూనమ్ గారూ... నాకు ఆధీర ముఠా మీద తీవ్రమైన అనుమానం ఉంది. కాలేజీలో ఆ నరమేధం జరిగిన తర్వాత వాడు ఊరికే ఉంటాడని నేను అనుకోను. అసలు ఆ రోజు ఏం జరిగింది? మీరు ఆ రోజు ఇక్కడ ఎందుకు లేరు?"
 
సీమ: (సర్దుకుంటూ) "అది... అది నా వ్యక్తిగత విషయం. నేను ఇప్పుడు మీకు అన్నీ చెప్పలేను. కానీ అలేఖ్యను కాపాడటానికి నా ప్రాణాలు అడ్డం వేస్తాను!"
 
రా చీఫ్: "ఆధీర డెన్ నుండి ఒక వ్యక్తి ప్రాణాలతో బయటపడటం దాదాపు అసాధ్యం పూనమ్ గారూ! అది మీకంటే ఎవరికీ బాగా తెలీదు. ఇది మీరు ఒంటరిగా చేయగలిగే ఆపరేషన్ ఎంతమాత్రం కాదు. చెప్పండి...
 
మా వైపు నుండి ఏం చేయాలో ఆదేశించండి. నేను నా బిడ్డను కోల్పోలేను! చిన్నప్పుడే కన్నతల్లిదండ్రులను పోగొట్టుకుంటే... నా తమ్ముడు, నా మరదలు పిల్లలు కూడా వద్దనుకుని అలేఖ్యను కంటికి రెప్పలా ప్రాణంగా పెంచుకున్నారు. ఇప్పుడు వాళ్లు పడుతున్న నరకాన్ని నేను ఒక పెద్దనాన్నగా చూడలేకపోతున్నాను పూనమ్ గారూ!"
 
ఆ మాటలు వింటుంటే సీమ గుండె నిలువునా కరిగిపోయింది. కళ్లెదుట దేశపు సర్వోన్నత గూఢచారి వ్యవస్థ ఉంది, కమాండోలు ఉన్నారు, కానీ తన అక్క లేని ఆ శూన్యం ఆమెను ఊపిరాడకుండా చేస్తోంది.
 
రా చీఫ్: "పూనమ్ గారూ... ఏం ఆలోచిస్తున్నారు? మీరు ఒంటరిగా రంగంలోకి దిగితే ఆ రాక్షసులు మిమ్మల్ని ఏం చేస్తారో ఊహించలేం. మిమ్మల్ని కోల్పోతే ఈ మిగిలిన పిల్లల భవిష్యత్తు కూడా నాశనమైపోతుంది!"
 
సీమ కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు రాలాయి. ఇక నిజాన్ని దాచడం అసాధ్యమని ఆమె గ్రహించింది.
 
సీమ: (వణుకుతున్న పెదవులతో) "చీఫ్... నేను మీకు ఒక పరమ రహస్యం చెప్పాలి. దయచేసి ఇది మన ఇద్దరి మధ్యే ఉండాలి... ఎవరికీ తెలియకూడదు!"
 
రా చీఫ్ ముఖంలో తీవ్రమైన ఆశ్చర్యం, అనుమానం కనిపించాయి.
 
సీమ: (నిశ్చలంగా, సూటిగా) "మీరు అనుకుంటున్న పూనమ్ దేవిని నేను కాదు!"
 
ఆ మాట పిడుగులా పడింది! రా చీఫ్ ఒక్కసారిగా కుర్చీలోంచి పైకి లేచారు!
 
రా చీఫ్: "వాట్?!"
 
ఆయన మెరుపు వేగంతో తన కోటు లోపలి నుండి గన్‌ను తీసి, నేరుగా ఆమె నుదుటికి గురిపెట్టారు!
 
రా చీఫ్: (కళ్లు ఎర్రబడి, గర్జిస్తూ) "హూ ఆర్ యు?! నా ముందే నిలబడి నాతోనే నాటకాలు ఆడుతున్నావా? అసలైన పూనమ్ దేవి ఎక్కడ?!"
 
సీమ ఏమాత్రం భయపడలేదు. ఒక డాక్టర్‌కు ఉండే అద్భుతమైన ప్రశాంతతతో తన చేతులను క్రిందికి దించి చెప్పింది.
 
సీమ: "నేను పూనమ్ దేవి సొంత చెల్లెలిని... డాక్టర్ సీమ! చండీగఢ్‌లో శత్రువుల దాడిలో చిక్కుకున్న నన్ను కాపాడటానికి అక్క అక్కడికి వచ్చింది.
 
నన్ను కాపాడే పోరాటంలో అక్క తీవ్రంగా గాయపడి ప్రస్తుతం కోమాలో ఉంది. కానీ ఆమె ప్రాణాలకు ఎలాంటి ప్రమాదం లేదు, అత్యంత సురక్షితంగా ఉంది.
 
అక్క చెప్పిన మాట కోసం, అక్క పిల్లల ప్రాణాల కోసం నేను పూనమ్‌గా ఇక్కడికి వచ్చాను. ఈ విషయం ఇంట్లో ఉన్న ఈ పిల్లలకు కూడా తెలీదు.
 
ఇప్పుడు నా బిడ్డల్లో ఒకరైన అలేఖ్య ప్రాణాపాయంలో ఉందని తెలిసి నిజం చెప్పక తప్పలేదు చీఫ్! మీరే ఏదో ఒకటి చేసి అలేఖ్యను తీసుకురండి... లేకపోతే అక్క కోమా నుండి లేచాక నన్ను ఎప్పటికీ క్షమించదు!"
 
రా చీఫ్ గన్‌ను నెమ్మదిగా కిందికి దించారు. దేశ అత్యున్నత నిఘా అధిపతి కూడా ఒక్క క్షణం ఆ మాటలకు స్తంభించిపోయారు.
 
రా చీఫ్: "నేను వెంటనే మీ అక్కను చూడాలి సీమ గారూ!"
 
సీమ: "అవసరం లేదు చీఫ్. నేను స్వయంగా డాక్టర్‌ని. అక్క హెల్త్ అప్‌డేట్స్ ప్రతి క్షణం నాకు అందుతున్నాయి. ఆమె శరీరానికి అయిన గాయాలన్నీ మానిపోయాయి, కోమా నుండి స్పృహలోకి రావడమే మిగిలింది."
 
రా చీఫ్: (తల పట్టుకుంటూ) "సరే సీమ గారూ... పరిస్థితి నాకు అర్థమైంది. కానీ ఆ రోజు కాలేజీలో పిల్లలను, మీ అందరినీ ఆ ఆధీర నుండి కాపాడింది ఎవరు?"
 
సీమ: "ఆమె ఎవరో నాకు తెలీదు చీఫ్. కానీ ఆమె కూడా దేశ అత్యున్నత రహస్య కమాండో ఫోర్స్‌కు చెందిన వ్యక్తి అని మాత్రం చెప్పగలను. ఒంటిపై ఆ నల్లటి కమాండో సూట్ ఉంది.
 
ఆమె రక్తమోడుతుంటే స్వయంగా నేనే ఆమెకు క్లిష్టమైన సర్జరీ చేసి ప్రాణాలు కాపాడాను. కానీ స్పృహ రాగానే ఆమె ఎవరికీ కనిపించకుండా వెళ్లిపోయింది."
 
రా చీఫ్: (కంగారుగా) "ఆమె ఎక్కడుందో ఏదైనా చిన్న క్లూ అయినా మీకు తెలుసా? ప్లీజ్ చెప్పండి! ఇప్పుడు ఆమె తప్ప మనకు ఎవరూ సహాయం చేయలేరు! ఆధీర సామ్రాజ్యాన్ని సాధారణ మానవ శక్తితో ఎదిరించడం అసాధ్యం. మీ అక్కలాంటి దైవిక శక్తులు ఉన్న యోధులకు మాత్రమే అది సాధ్యం!"
 
సీమ: (ఒక్క క్షణం ఆలోచించి) "ఆగండి చీఫ్! ఆ రోజు ఆ ఆఫీసర్‌ని ఒక చిన్న పాప, ఇంకా గాయపడిన ఒక అబ్బాయి ఇక్కడికి తీసుకొచ్చారు. ఆ పాపే ఆమెను హాస్పిటల్ నుండి సురక్షితంగా తీసుకెళ్లింది."
 
రా చీఫ్: "ఎవరు వాళ్లు?"
 
సీమ: " ఆ పాప నిజంగా మా అక్క కూతురేమో అనిపించింది. ఇక్కడున్న పిల్లలందరి కంటే చిన్నదైనా... ఆమె చూపుల్లో ఉన్న గంభీరం , ఆమె కళ్లల్లో ఉన్న ఆ తెగువ , తెలివితేటలు నేను ఎవరిలోనూ చూడలేదు!
 
ఆమె పేరు రితిక . మా సోను చదివే కాలేజీలోనే చదువుతోంది. కానీ ఆ ఘోరం జరిగిన తర్వాత ఆమె మళ్లీ ఇక్కడికి రాలేదు."
 
రా ఆలోచనల్లో పడ్డారు. తన జేబులోంచి ఒక ప్రత్యేకమైన గోల్డ్ ప్లేటెడ్ కార్డ్ తీసి సీమకు అందించారు.
 
రా చీఫ్: " సరే సీమ గారూ... నేను ఆ రితికను , ఆ ఆఫీసర్‌ను ట్రాక్ చేస్తాను. ఇది నా డైరెక్ట్ సీక్రెట్ శాటిలైట్ కాంటాక్ట్ కార్డ్. మీకు ఏ అత్యవసర పరిస్థితి వచ్చినా దీని ద్వారా నన్ను క్షణాల్లో చేరుకోవచ్చు.
 
అలాగే... మీ అక్క ఎప్పుడు కళ్లు తెరిచినా ఆమెకు ఒక్క మాట చెప్పండి... ' తమ ప్రాణ సమానుల్లో ఎవరో ఒకరు ఇంకా బ్రతికే ఉన్నారు! ' అని."
 
సీమ: ( ఆశ్చర్యంగా) "అంటే ?"
 
చీఫ్: " ఆధీర రాక్షస సామ్రాజ్యాన్ని భూస్థాపితం చేయగల శక్తి మీ అక్క ప్రాణాలైన బ్లాక్ స్క్వాడ్ కి మాత్రమే ఉంది! ఆ రోజు కాలేజీలో పిల్లలు ప్రాణాలతో మిగిలారంటే...
 
వారిలో ఒకరు కచ్చితంగా అక్కడికి వచ్చి ఉండాలి! ఆ మిస్టరీని నేను ఛేదిస్తాను. మన లేఖకు ఏమీ కాకుండా నేను సురక్షితంగా తీసుకొస్తాను... నన్ను నమ్మండి!"
 
అలాగే మీ అక్క బ్రతికి ఉన్న విషయం ఎట్టి పరిస్థితిలో ఎవరికి చెప్పకండి. ఎందుకంటే ఇప్పుడు నేను వచ్చినట్లే కచ్చితంగా ఎవరో వస్తారు . ఈ సమయంలో అది తెలిస్తే మీ అక్క ప్రాణాలకి ప్రమాదం.
 
రా సీఎంకు ధైర్యం చెప్పి హుందాగా బయటకు నడిచారు .
 
కారు ఎక్కుతూనే ఆయన తన కమాండో టీమ్‌కి వైర్‌లెస్‌లో ఆర్డర్ వేశారు:
 
రా చీఫ్: " అర్బన్ డివిజన్... టార్గెట్ ప్రొఫైల్: రితిక! ఆ అమ్మాయి ఎవరు ? ఆమె వెనుక ఉన్న రహస్య ఆఫీసర్ ఎవరు ? గంటలో నాకు పూర్తి సమాచారం కావాలి!"
 
వైజాగ్ సముద్ర తీరంలో ఒకవైపు బంధీ అయిన అలేఖ్య... మరోవైపు ముసుగు వీడని భావన , అనుష్కల ఆచూకీ కోసం రా చీఫ్ వేట... 

[Sunnysunnysunny]

----------------అనుష్కపధకం --------------------------------

 
ప్రదేశం: ఊరిలోని పాత ఇల్లు & రహస్య ప్రాంతం
సమయం: మధ్యాహ్నం 12:00 గంటలు
 
మధ్యాహ్నం సరిగ్గా 12:00 గంటల సమయం. ఊరిలోని పాత ఇంటి ముందు ఒక నల్లటి ఫార్చ్యూనర్ కారు వచ్చి నిశ్శబ్దంగా ఆగింది. కారులోంచి 'రా' (RAW) చీఫ్ సాధారణ కుర్తా-పైజామాలో, కేవలం డ్రైవర్‌తో కలిసి దిగారు. చుట్టుపక్కల ఎవరికీ ఎలాంటి అనుమానం రాకుండా పదిమంది స్పెషల్ కమాండోలు సాధారణ పౌరుల్లా రహస్య కాపలా కాస్తున్నారు.
 
రా చీఫ్ ఇంటి ప్రధాన ద్వారం వద్దకు వచ్చి నెమ్మదిగా తలుపు తట్టారు. అనుష్క ఊహించినట్లే ఆయన లోపలికి అడుగుపెట్టారు.
 
కాపలాదారుడు- "ఎవరు కావాలి సార్?"
 
రా చీఫ్- "నేను రితికను కలవాలి."
 
ఆ మాట వినగానే అనుష్క చెప్పిన ప్లాన్ గుర్తొచ్చి కాపలాదారుడు- "ఒక్క నిమిషం సార్" అని తన జేబులోంచి ఆ శాటిలైట్ ఫోన్‌ను తీసి ఆయన చేతిలో పెట్టాడు.
 
కాల్ కనెక్ట్ అవ్వగానే అవతలి వైపు నుండి అనుష్క చిరునవ్వుతో కాల్ లిఫ్ట్ చేసింది. రా చీఫ్ కూడా ఆ ఫోన్ చూసి లోలోపల నవ్వుకున్నారు. 'నేను ఇక్కడికి వస్తానని ముందే పసిగట్టింది... తను కచ్చితంగా పాత బ్లాక్ స్క్వాడ్ టీమ్ మెంబరే!' అనే బలమైన నమ్మకం ఆయనకు కలిగింది.
 
రా చీఫ్- "హలో."
 
అనుష్క- "హలో మిస్టర్..."
 
రా చీఫ్- "నేను రా (RAW) చీఫ్‌ని. మీరు మీ ఐడెంటిటీని బయటపెట్టరని నాకు తెలుసు. ఇక్కడ ఏం జరుగుతుందో కూడా మీకు స్పష్టమైన అవగాహన ఉందని భావిస్తున్నాను. రితికను మీరు కాపాడుతున్నారంటే... ఆమె మీకు చాలా కావలసిన వ్యక్తి అని అర్థమవుతోంది."
 
అనుష్క- "అవును చీఫ్, సరిగ్గానే అర్థం చేసుకున్నారు. చెప్పండి... మీ ప్లాన్ ఏంటి? అలేఖ్యను కాపాడటానికి ఏం చేయాలి?"
 
రా చీఫ్- "ముందు ఆమె ఎక్కడుందో కనిపెట్టాలి. నాకు ఇంకా ఎలాంటి ఆధారాలు దొరకలేదు. కేవలం ఆ దాడి వెనుక ఉన్నది ఎవరో ఒక బలమైన అనుమానం మాత్రమే ఉంది."
 
అనుష్క- "ఎవరు అని అనుకుంటున్నారు చీఫ్?"
 
రా చీఫ్- "మీరు 25 ఏళ్ల కిందట ఎవరి సామ్రాజ్యాన్ని అయితే పూర్తిగా నాశనం చేశామని అనుకున్నారో... వాళ్లే! ఆధీర!"
 
ఆ పేరు వినగానే అనుష్క గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పనైంది! నోట్లోని మాట గొంతులోనే నిలిచిపోయింది. ఇన్ని రోజులు తన బిడ్డ వెనుక పడుతున్నది కేవలం సురేష్ చోప్రా మాత్రమే అనుకుంది... కానీ ఇది ఆమె ఊహకు మించిన మహోగ్ర ప్రమాదం! ఆధీర ముఠా నుండి రితికను కాపాడటం ఒంటరిగా సాధ్యమయ్యే పని కాదు.
 
అనుష్క వెంటనే తన భయాన్ని, ఆందోళనను నియంత్రించుకుని గంభీరంగా మాట్లాడింది.
 
అనుష్క- "ఆధీర నెట్‌వర్క్‌ను ఒంటరిగా ఎదుర్కొని ఓడించలేమని మీకు తెలుసు కదా చీఫ్?"
 
రా చీఫ్- "అవును, నాకు తెలుసు. అందుకే నా బిడ్డ అలేఖ్యను కాపాడుకోవడానికి మీ సహాయం కోరి వచ్చాను. వాళ్లు ఎలాగైనా రితిక కోసం వస్తారు... ఒకవేళ వాళ్ల చేతికి రితిక దొరికితే మాత్రం ఆ బిడ్డ ప్రాణాలు వదులుకోవాల్సిందే!"
 
అనుష్క- "ఇక ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకండి చీఫ్! ఎవరికీ ఏమీ కాదు. మీరు ముందు అలేఖ్య ఎక్కడుందో లోకేషన్ ట్రాక్ చేయండి, నేను ఇక్కడ సిద్ధంగా ఉన్నాను. సరైన లొకేషన్ దొరకగానే దానికి తగినట్లుగా మనం నెక్స్ట్ ప్లాన్‌తో దాడి చేద్దాం."
 
రా చీఫ్- "థాంక్యూ. ఖచ్చితంగా సాధిద్దాం."
 
రా చీఫ్ ఆ ఫోన్‌ను తనతోనే ఉంచుకుని, తన బిడ్డను కాపాడుకోవడానికి ఒక బలమైన ఆశ దొరికిందన్న ధైర్యంతో అక్కడి నుండి బయలుదేరారు.
 
అయితే, అనుష్క ఎవరి కోసమైతే ఎదురుచూస్తోందో... ఆ ప్రమాదకర ముఠా మాత్రం ఈ ఊరి పాత ఇంటికి రాలేదు! ఎందుకంటే... రితిక మరియు ఆమె కుటుంబం ప్రస్తుతం ఎక్కడ దాక్కున్నారో రణధీర్ అప్పటికే కనుక్కున్నాడు. రక్తపాతం సృష్టించడానికి రణధీర్ నేరుగా ఆ దిశగానే బయలుదేరాడు!
 
--------------------భావన పధకం -------------------------------
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ ఎయిర్‌పోర్ట్ & లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్
సమయం: ఉదయం 11:00 గంటలు
 
(ముంబై నుండి ఉదయం 9 గంటలకు బయలుదేరిన భావన, విజయ్‌లు తమ ప్రాణమైన పూనమ్ దేవిని కలుసుకోవాలన్న అంతులేని ఆశతో, ఆరాటంతో సరిగ్గా ఉదయం 11 గంటలకు వైజాగ్ ఎయిర్‌పోర్ట్‌కు చేరుకున్నారు. క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా ఒక క్యాబ్ ఎక్కి నేరుగా లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ వద్దకు వెళ్లారు.)
 
(అక్కడికి చేరుకోగానే విజయ్ సెక్యూరిటీ సిబ్బందికి తన పేరు చెప్పి, లోపలికి వెళ్లడానికి అనుమతి కోరాడు. ఆ పేరు విన్న వెంటనే... లోపల నుండి సీమ (పూనమ్ దేవి) సెక్యూరిటీతో...)
 
సీమ: (లోపల నుండి కంగారుగా) "అతన్ని క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా వెంటనే లోపలికి పంపండి!"
 
(సెక్యూరిటీ గేట్ తెరవగానే కారు లోపలికి వెళ్లడంతో... అప్పటికే గర్భంతో ఉన్న భావన భావోద్వేగాన్ని ఆపుకోలేకపోయింది. ఆమె తన పరిస్థితిని, కడుపులో బిడ్డ ఉన్న విషయాన్ని పూర్తిగా మర్చిపోయింది. కారు ఆగడమే తరువాయి... వేగంగా కార్ దిగి, 'అమ్మా... అమ్మా!' అని పిలుస్తూ వెర్రిదానిలా పరిగెత్తడం మొదలుపెట్టింది.)
 
విజయ్: (వెంటనే వెనకాలే పరుగెత్తుకుంటూ, భయంతో అరుస్తూ) "భావనా!... భావనా! ఆగు... అలా పరుగెత్తకు! ప్లీజ్ ఆగు!"
 
(అయినా భావన ఎవరి మాటా వినకుండా, ప్రాణం పోతున్నంత పట్టుదలతో పరుగెత్తింది. అప్పటికే ఆ పేరు విన్న సీమ కూడా హడావిడిగా తన రూమ్ నుండి హాల్ వైపునకు రావడానికి బయలుదేరింది.)
 
ప్రదేశం: లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ హాల్
సమయం: ఉదయం 11:15 గంటలు
 
(ఎదురుగా పరుగెత్తుకుంటూ వస్తున్న ఒక మహిళను చూసి... సీమ మొదట ఆమె అలేఖ్య అనుకుని తన చేతులు చాచింది. ఆమె కళ్లల్లో కూడా ఆనందభాష్పాలు ఉప్పొంగుతున్నాయి. కానీ దగ్గరకు వచ్చి సరిగ్గా చూసేసరికి... సీమ నిలువునా దిగ్భ్రాంతి చెందింది! ఆమె అలేఖ్య కాదు... భావన!)
 
(ఎదురుగా నిలబడి ఉన్నది పూనమ్ దేవి రూపంలో ఉన్న సీమను చూడగానే... సుమారు 20 ఏళ్ల కిందట తాను కోల్పోయిన తన ప్రాణమైన అమ్మ జ్ఞాపకాలు భావన కళ్ల ముందు మెరిశాయి. చిన్నపిల్లలా, ఊపిరి ఆగిపోతున్నంత పనై ఆమె సీమను గట్టిగా 'దుప్' మంటూ కౌగిలించుకుంది!)
 
భావన: (విలవిలలాడిపోతూ, గుండెలు బాదుకుంటూ) "అమ్మా... నన్ను క్షమించు అమ్మా! నన్ను క్షమించు... నువ్వు లేవు అనుకున్నాను, అనుష్కతో పాటు నిన్ను కూడా కోల్పోయానని ఒక అబద్ధపు జీవితంలో ఇరవై ఏళ్లు నరకం అనుభవించాను... నన్ను క్షమించు అమ్మా! నన్ను వదిలిపెట్టి మాత్రం వెళ్ళిపోవద్దు అమ్మా... నీ బిడ్డ ఇక ఎక్కడికీ పోదు, అసలు వెళ్లదు..."
 
(అంతలోనే వెనకాలే పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చిన విజయ్‌ని చూసి, సీమ మొదట ఏమే అతని భార్య అయి ఉంటుంది అనుకుంది.)
 
భావన ఏడుపు ఆపుకోలేక, ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతూ ఎక్కిళ్ళు పెడుతూ ఏడుస్తూ ఉంది అప్పుడే వెనుక ఉన్న విజయ్ "భావన ప్లీజ్ అలా ఎడవకు బిడ్డకి ఏమి అయిన అవుతుంది..."
 
భావన అనే పేరు వినగానే సీమ ఒక్క క్షణం గుండె గట్టిగా నిజంగా నా బొమ్మ ఏమే నా అనే ఆశతో..
 
సీమ: (ఒక్కక్షణం నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయి, భావనను వెనక్కి జరిపి ఆమె ముఖాన్ని రెండు చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని, కళ్లలోకి తేరిపార చూస్తూ ఒక్కసారిగా గట్టిగా అరిచింది) "అమ్ము... నిజంగా నువ్వు... నువ్వు మా అమ్మువేనా?!"
 
భావన: (విపరీతంగా ఏడుస్తూ, తల ఊపుతూ) "అవును అమ్మా... నేనే నీ అమ్మును అమ్మా!"
 
(ఆ క్షణంలో ఆ తల్లికూతుళ్లిద్దరూ ఎంతసేపు అలా కౌగిలించుకుని ఏడ్చారో వారికే తెలియదు. ఆ ఇరవై ఏళ్ల వేదన, ఆ దూరం అంతా ఆ కన్నీళ్ల రూపంలో కరిగిపోయింది. కసెపటికి సీమ కొద్దిగా తేరుకుని, భావన ముఖం అంతా తన చేతులతో తుడుస్తూ, ముద్దులు పెడుతూ...)
 
సీమ: (గొంతు గడగడ వణుకుతుండగా) "ఎన్ని రోజులు అయింది నా బంగారు బొమ్మను చూసి... నిన్ను విడిచిపెట్టను అమ్ము, అసలు వదలను!"
 
(అప్పుడే సీమ చూపు పక్కనే నిలబడి ఉన్న విజయ్ పై పడింది.)
 
సీమ: (విజయ్‌ని చూసి, భావనతో) "అతనేనా భావనా..."
 
భావన: (తల ఊపుతూ) "అవును అమ్మా..."
 
(కానీ భావన ముఖంలో ఏదో దాస్తున్న భయం, ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపించాయి. అది సీమకు ఇట్టే అర్థమైంది.)
 
సీమ: (గీత గీసినట్లుగా, గంభీరంగా) "అమ్ము... నేను నీతో కొంచెం ఏకాంతంగా మాట్లాడాలి. విజయ్, నువ్వు కొంచెం ఇక్కడే బయట ఉండు." అని భావన చెయ్యి పట్టుకుని తన గదిలోకి తీసుకెళ్లింది.
 
ప్రదేశం: సీమ ప్రత్యేక గది
సమయం: ఉదయం 11:30 గంటలు
 
(గదిలోకి వెళ్లగానే సీమ భావనను కూర్చోబెట్టి, ఎంతో ప్రశాంతంగా, గంభీరమైన గొంతుతో మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.)
 
సీమ: "అమ్ము... నేను నీకు గుర్తున్నానా? చిన్నప్పుడు నువ్వు ఆశ్రమానికి వచ్చినప్పుడు, నిన్ను కొన్ని రోజుల పాటు ఆ పూనమ్ దేవితో పాటు మరో వ్యక్తి కూడా ఎత్తుకుని తిప్పారు నిన్ను , అనూని... గుర్తుందా?"
 
భావన: (అమాయకంగా, గందరగోళంగా) " ఏంటమ్మా నువ్వు మాట్లాడేది?ఆ అప్పుడు సీమ అక్క ఉండేది "
 
సీమ: (కళ్లల్లో నీళ్లు నింపుకుంటూ, భావనను గట్టిగా హత్తుకుని) "అమ్ము..నేను పూనమ్ దేవిని కాదు! నీ సీమ అక్క !"
 
(ఆ మాట వినగానే భావన గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్లయింది. పూనమ్ అమ్మ నిజంగానే చనిపోయిందా అన్న నిజాన్ని జీర్ణించుకోలేక ఆమె నోటి నుంచి మాట రాలేదు, ఒక శిలావిగ్రహంలా అలా నిలబడిపోయింది.)
 
భావన: (వణుకుతున్న పెదవులతో, గుసగుసగా) "అంటే... అంటే మా అమ్మ..."
 
సీమ: (భావన పరిస్థితి అర్థం చేసుకుని, ఆమె భుజాలపై చేయి వేసి) "భయపడకు అమ్ము... నిజమైన పూనమ్ దేవి అమ్మ బతికే ఉంది! నేను ఆమె సొంత చెల్లినే. మేమిద్దరం కవల పిల్లలలా ఒకేలా ఉంటాము.
 
అందుకే ఆ రోజు ఎవరికీ నిజం తెలియకుండా నేను ఆ పాత్రలో ఉండాల్సి వచ్చింది. ప్రస్తుతం మీ అమ్మ మన ఇంట్లోనే... ఒక దురదృష్టకరమైన ప్రమాదంలో గాయపడి 'కోమా'లో ఉంది!"
 
(ఆ మాట వినగానే భావనకు ప్రాణం లేచివచ్చినట్లయింది. ఆమె కళ్లలో ఆనందంతో పాటు ఆరాటం ఉప్పొంగింది.)
 
భావన: (ఆత్రుతగా, కన్నీళ్లతో) "అమ్మ బతికే ఉందా అమ్మా! అయితే నన్ను వెంటనే తీసుకెళ్లు... మా అమ్మను ఇప్పుడే చూడాలి! తను ఎక్కడ ఉంది? నాకు చూపించు అమ్మా!"
 
సీమ: (భావన చేతులు గట్టిగా పట్టుకుని, ఆపుతూ) "అమ్ము... ముందు నువ్వు నిన్ను నువ్వు కంట్రోల్ చేసుకో. నీ ఆరోగ్యం నీకు తెలుసు కదా, ఇప్పుడు నీకు ఒంటరిగా లేదు, కడుపులో బిడ్డ ఉన్నాడు.
 
నేను మీ అమ్మకు దూరంగా ముప్పై ఏళ్లుగా ఉన్నాను... ఆ అమ్మకు నిన్ను చూడాలని ఎంత తపన ఉందో తెలుసా?
 
నీకు ముందే ఎందుకు చెప్పలేదంటే, నువ్వు ఒక షాడో లాగా ఎప్పుడూ ప్రమాదాల బారిన పడకుండా ఉండాలని ఆ అమ్మ కోరుకుంది.
 
కానీ అన్నింటికంటే ముఖ్యం... ముందు మనం మన అలేఖ్యను కాపాడుకోవాలి! అలేఖ్య తండ్రి ఎవరో తెలుసా? మన దేశ అత్యున్నత నిఘా సంస్థ 'రా' (RAW) చీఫ్!
 
ఆయన కొద్దిసేపటి క్రితమే ఇక్కడికి వచ్చి వెళ్లారు . ఆయన ఒక అమ్మాయిని (రితికాను) వెతుక్కుంటూ వెళ్లారు, అదే ఇక్కడ కాలేజ్ లో జరిగిన గోడవలో ఉన్న అమ్మాయిని , ఇంకా నువ్వు ఆరోజు అక్కడే ఉన్నవా."
 
భావన: (ఉలిక్కిపడి) "అలేఖ్య... రితిక? ఆ రోజు నేను అక్కడ ఉన్నాను అమ్మా..."
 
సీమ: "అవును అమ్ము! ఆ రోజు నువ్వు అక్కడ ఏం చేశావో నీకు తెలుసా? నీ అమ్మ కన్నపేగు అయిన ఆ సొంత రక్తంతో పాటు, నీ అక్క ప్రేమించిన ఎంతో మంది బిడ్డలను నువ్వు ఆ రోజు కాపాడావు!"
 
భావన: (ఆశ్చర్యంగా) "అంటే... నేను కాపాడిన వాళ్లలో..."
 
సీమ: "అవును అమ్ము! నీ అక్క సొంత బిడ్డలు, కుటుంబసభ్యులు కూడా అక్కడే ఉన్నారు. అందుకే నువ్వు వాళ్లను కాపాడగలిగావు."
 
భావన: (కన్నీరు కారుస్తూ) "అమ్మ... నేను మా అమ్మను చూడాలి, ఆ పిల్లను కూడా కాపాడుకోవాలి!"
 
సీమ: "అమ్మ ఇప్పుడు ఆ స్థితిలో ఉంది, అలేఖ్యను కాపాడుకోకపోతే రేపు మనకు కన్నతల్లి ముందైనా తల ఎత్తుకునే హక్కు ఉండదు. నువ్వు వెంటనే రంగంలోకి దిగు అమ్ము. నువ్వు ఒంటరిగా వెళ్లలేవు... మన సైబర్ టీమ్ సాయంతో, RAW చీఫ్ సహాయంతో ఆ పాపను మనం కాపాడుకోవాలి."
 
ప్రదేశం: లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ (సైబర్ కంట్రోల్ రూమ్)
సమయం: మధ్యాహ్నం 12:00 గంటలు
 
(సీమ వెంటనే భావనను తీసుకెళ్లి లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్‌లో ఉన్న అత్యాధునిక 'సైబర్ టీమ్' రూమ్ వద్దకు తీసుకువెళ్లింది. భావన తన ముఖానికి మాస్క్ వేసుకుని, ఎంతో నిపుణురాలిలా లోపలికి అడుగుపెట్టింది.)
 
సీమ: (సైబర్ టెక్నీషియన్లతో) "మీరందరూ బయటకి వెళ్లండి...!"
 
(అందరూ అక్కడి నుంచి బయటకు వెళ్లిపోగానే... భావన తన వెంట తెచ్చిన ఫోన్‌ను టేబుల్ పై పెట్టింది. ఆమె వేళ్లు కీబోర్డ్ మీద మెరుపు వేగంతో కదలడం మొదలుపెట్టాయి. ముంబై నుండి విజయ్ ఫోన్‌కు వచ్చిన ఆ 'ప్రైవేట్ నంబర్'ను ఎన్‌క్రిప్ట్ చేసి, నేరుగా దేశ శాటిలైట్ మొబైల్ సర్వర్లను హ్యాక్ చేయడం ప్రారంభించింది!)
 
(కేవలం 5 నిమిషాల్లోనే ఆ ప్రైవేట్ నంబర్ తాలూకు ఒరిజినల్ శాటిలైట్ కోఆర్డినేట్స్ భావన స్క్రీన్‌పై కనిపించాయి. ఆ వెంటనే అలేఖ్య మాట్లాడిన ఆ చివరి లొకేషన్‌ను శాటిలైట్ ద్వారా ట్రేస్ చేయడం మొదలుపెట్టింది.)
 
(మరో 5 నిమిషాల ఉత్కంఠ తర్వాత... భావన ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు వెలిగింది. ఆమె స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ సీమను పిలిచింది.)
 
భావన: (సంతోషంగా) "చూడు అక్కా... ఇదిగో అలేఖ్య లొకేషన్! ఇక్కడ ఒక షిప్  సముద్రంలో ఆగి ఉంది... దాని థర్మల్ ఇమేజింగ్ మన స్క్రీన్‌పై స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అక్కడ శత్రువులు ఎంతమంది ఉన్నారనేది కూడా మనం ఈ థర్మల్ ఇమేజ్ ద్వారా పక్కాగా కనిపెట్టవచ్చు!"
 
సీమ: (స్క్రీన్ చూసి దిగ్భ్రాంతి చెందుతూ) "అమ్మా... అక్కడ చూడు, ఇప్పటికే శత్రువులు ఆ షిప్ నిండా చాలా మంది ఉన్నారు! సుమారుగా 70 నుంచి 80 మంది సాయుధులు ఉన్నట్లున్నారు... మరి ఇంత మంది ఉంటే మనం ఎలా అమ్ము?"
 
భావన: "నీ దగ్గర రా (RAW) చీఫ్ నంబర్ ఉందా అక్కా... నేను కనుక్కొన
 
సీమ : ఆగు ఆగు ఉంది .!"
 
సీమ: (కంగారుగా ఆమె చేయి పట్టుకుని) "వద్దు వద్దు అమ్ము... తొందరపడి నేరుగా ఒక్క దానివే వెళ్లకు. ప్రకారమే. నీకు కానీ నీ కడుపులో ఉన్న బిడ్డకి ఏంఅయిన ఐతే నేను తట్టుకోలేను అమ్ము ... ఆ తర్వాతే మిగతాది!"
 
భావన: (కన్నీళ్లతో, దృఢమైన నిశ్చయంతో) "సరే అమ్మా... నాకు ఏమి కాదు నేను మాట ఇస్తున్న. కానీ అంతకంటే ముందు ఆ అలేఖ్య ప్రాణాలను కాపాడటం నా మొదటి బాధ్యత."
 
సీమ: నువ్వు అలేఖ్యని తీసుకుని నేరుగా నువ్వు తెలుసుకోలేని లొకేషన్ కి వెళ్ళు , కొన్నాళ్ళు కనీసం బిడ్డ పుట్టే వరకు అయిన ప్లీజ్ ప్రశాంతంగా బ్రతకండి.
 
ఆ మాట వినగానే భావన మళ్ళీ సీమ ని గట్టిగా హత్తుకుని ఏడుస్తూ సరే అమ్మ అని చెప్పింది..
 
సీమ: గుర్తుంచుకో “ అక్క షాడో ఎప్పటికీ బయటికి తెలియకోడదు”
 
భావన: నా నియమం నాకు గుర్తుంది అమ్మ నేను ఇప్పుడు వెళ్తున్న, తిరిగి అలేఖ్యతో కలిసి అమ్మ దగ్గరికి చేరుకుంటా అని అక్కడ నుండి బయలు దేరింది.
 
ప్రదేశం: లెమన్ ట్రీ కారిడార్
సమయం: మధ్యాహ్నం 12:20 గంటలు
 
(భావన అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చి, పక్కనే ఉన్న విజయ్‌ని తనతో పాటు తీసుకువెళ్లింది. తన బ్యాగ్‌లో ఉన్న ల్యాప్‌టాప్ తీసి ఆన్ చేసి, అందులో నుండి RAW చీఫ్‌కు కాల్ చేయడానికి 'నాన్-ట్రేసబుల్ వాయిస్ ఛేంజర్' సాఫ్ట్‌వేర్‌ను ఆన్ చేసింది. ఎలాంటి గొంతు గుర్తుపట్టలేని విధంగా వాయిస్ మార్చుకుని ఆ అత్యున్నత స్థాయి నంబర్‌కు కాల్ కలిపింది.)
 
(ఫోన్ రింగ్ అవ్వగానే అవతలి వైపు నుండి దేశ అత్యున్నత నిఘా అధిపతి అయిన RAW చీఫ్ గొంతు గంభీరంగా వినిపించింది.)
 
RAW చీఫ్: "హలో... హూ ఈజ్ దిస్? (ఎవరు మీరు?)"
 
భావన: (మార్చబడిన గొంతుతో, చాలా ప్రశాంతంగా కానీ కఠినంగా) "చీఫ్... మీ ప్రయాణం, మీ ప్రయత్నాలు ఎలా జరుగుతున్నాయి?"
 
RAW చీఫ్: (ఆశ్చర్యంగా, కోపంగా) "ఎవరు నువ్వు? నా పర్సనల్ సెక్యూర్ లైన్‌కి నీకెలా నంబర్ దొరికింది? అసలు ఏం కావాలి నీకు?"
 
భావన: "ఆ ప్రశ్నలన్నీ ఇప్పటికీ పక్కన పెట్టండి చీఫ్. అలేఖ్య ఎక్కడ ఉందో... ఆ లొకేషన్ ఎక్కడో నాకు కచ్చితంగా తెలుసు! అక్కడ సుమారు 80 మంది సాయుధ శత్రువుల వద్ద ఆమె బందీగా ఉంది. నేను అలేఖ్యను సురక్షితంగా కాపాడుకుని బయటకు తీసుకువస్తాను... కానీ , నేను చెప్పిన ప్లాన్ ప్రకారం ఇది జరగాలి!"
 
RAW చీఫ్: "అసలు నువ్వు ఎవరో చెప్పకుండా నీ మాట నేను ఎందుకు నమ్మాలి? నీకు అసలు ఏం కావాలి?"
 
భావన: "చూడండి చీఫ్... నేను అంతకంటే ఎక్కువ వివరాలు ఇప్పుడు చెప్పలేను. కానీ మీకు ఒక్క మాట ఇస్తున్నాను... నేను అలేఖ్యను సేవ్ చేసిన వెంటనే , మొట్టమొదట మీకే కాల్ చేసి ఆమెతో మాట్లాడతాను.
 
నన్ను నమ్మండి! నాకు ఇప్పుడు మీ ఇండియన్ నేవీ పూర్తి సపోర్ట్ కావాలి. 500 మీటర్ల రేంజ్ టార్గెట్‌ను పిన్-పాయింట్ కచ్చితత్వంతో ధ్వంసం చేసే మూడు నేవీ వార్‌షిప్‌లు మనకు ఆపరేషన్ కోసంగాలి!"
 
RAW చీఫ్: (ఒక్క క్షణం ఉలిక్కిపడి) "నేవీ సపోర్టా?! అసలు నువ్వు ఆడుతున్న ఆట ఏంటి..."
 
భావన: "మాకు టైం చీఫ్ లేదు! నా తర్వాత కాల్ మీకు సరిగ్గా మధ్యాహ్నం 1:30 గంటలకు వస్తుంది... అప్పటికి నేవీ అప్రమత్తంగా ఉండాలి. జై హింద్!"
 
(టప్ ఫోన్ కట్ అయింది! ముంబైలోని RAW చీఫ్ తన టేబుల్ ముందు కూర్చున్నాడు, ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తుల మాటలకు ఏం చేయాలో తోచక బిత్తరపోయి చూస్తుంది.)
 
భావన RAW చీఫ్ కి ఒక ఇమేజ్ వచ్చింది, అది కూడా థర్మల్ ఇమేజ్ .. అది చూసి RAW చీఫ్ కన్ఫర్మ్ చేసుకున్నాడు.. అతను తన ఆర్డర్ పంపడం మొదలు పెట్టాడు.
 
(వైజాగ్ లో భావన తన ల్యాప్‌టాప్ మూసివేసి , పక్కనే ఉన్న విజయ్ వైపు చూసింది. ఆమె కళ్లల్లో కన్నీళ్లు... ఒక చెల్లిని కాపాడుకోవాలన్న, కన్నతల్లిని కలుసుకోవాలన్న ఆకలి, ఆవేశం ఆ క్షణంలో ఆమెను ఒక యోధురాలిలా మార్చేశాయి.)

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: RAW కార్యాలయం వైజాగ్

సమయం: మధ్యాహ్నం 12:30 గంటలు
 
ఫోన్ కట్ అయిన కొద్ది క్షణాల్లోనే రా చీఫ్ సెక్యూర్ టెర్మినల్‌కు ఒక ఎన్‌క్రిప్టెడ్ థర్మల్ ఇమేజ్ రిసీవ్ అయింది.
 
ఆ చిత్రంలో సముద్ర తీరానికి సమీపంలోని ఒక రహస్య బేస్ , దాని లోపల బంధించబడిన అలేఖ్య , ఆమె చుట్టూ కాపలా కాస్తున్న దాదాపు 80 మంది స్పష్టంగా నమోదయ్యాయి.
 
అది చూసిన వెంటనే ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి చెప్పిన ప్రతి మాట అక్షరాల నిజమని రా చీఫ్‌కు స్పష్టమైంది.
క్షణాల వ్యవధిలో ఆయన బ్లాక్ స్క్వాడ్ మెంబర్ కి శాటిలైట్ ఫోన్‌కు అత్యవసర కాల్ చేశారు.
 
ఫోన్ రింగ్ అవ్వగానే అనుష్క వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేసింది.
 
అనుష్క: "చెప్పండి చీఫ్ , లొకేషన్ దొరికిందా ?"
 
రారాజు: చీఫ్ (చాలా గంభీరంగా) " నాకు ఇప్పుడే ఒక ఎన్‌క్రిప్టెడ్ శాటిలైట్ కాల్ వచ్చింది. ఒక అజ్ఞాత వ్యక్తి నుండి అలేఖ్య బందీగా ఉన్న లొకేషన్ తాలూకు లైవ్ థర్మల్ ఇమేజ్ అందుకుంది.
 
అక్కడ 80 మంది ఆధీర సాయుధ బలగాలు ఉన్నాయి. ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి పక్కా వ్యూహంతో , పూర్తి ప్లానింగ్‌తో రంగంలోకి దిగుతున్నాడు. కానీ , గ్రౌండ్‌లో ఈ రెస్క్యూ మిషన్‌ను లీడ్ చేయడానికి నాకు మీలాంటి సమర్థవంతమైన వారి నాయకత్వం కావాలి!"
 
అనుష్క: "ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి నేవీ సపోర్ట్ అడిగారా ?"
 
రారు: చీఫ్ (ఆశ్చర్యపోతూ) "అవును! మూడు నీవీ వార్‌షిప్‌లు సిద్ధం చేయమన్నారు. మధ్యాహ్నం 1:30 గంటలకు తదుపరి కాల్ వస్తుంది.... మీరు వెంటనే నీవీ పోర్ట్‌కు చేరుకోండి.
 
అక్కడి నుండి మిమ్మల్ని నేరుగా ఒక యుద్ధ నౌక వద్దకు తీసుకువెళ్లేలా ఏర్పాట్లు చేశాను. మీ గుర్తింపు అత్యంత రహస్యంగా , పూర్తిగా సెక్యూర్డ్‌గా ఉంటుంది. నా బిడ్డ అలేఖ్యను ఎలాగైనా కాపాడండి!"
 
అనుష్క: "మీరు దేనికీ ఆందోళన చెందకండి చీఫ్. ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి సమాచారం కరెక్ట్ ఐతే విజయం మనదే. నేను ఇప్పుడే నేవీ పోర్ట్‌కు బయలుదేరుతున్నాను. అలేఖ్యను సురక్షితంగా మీ ముందుకు తీసుకువస్తాను!"
 
అనుష్క ఫోన్ పెట్టేసి , తన కమాండో సూట్ ధరించి , రెస్క్యూ మిషన్ కోసం నెవీ పోర్ట్ వైపు వేగంగా అడుగులు వేసింది. మనసులో తన పిల్లలు ఇక్కడ సేఫ్ గా ఉన్నారు అనుకుని ఆమె బయలు దేరింది.
 
------------------- సురేష్ చోప్రా & రణధీర్ పధకం -------------------
 
ప్రదేశం: నగరం వెలుపల ఉన్న సీక్రెట్ ఫామ్‌హౌస్ & రితిక దాగి ఉన్న ప్రాంతం
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:00 గంట
 
మధ్యాహ్నం సరిగ్గా ఒంటి గంట సమయం. ఒకవైపు రెస్క్యూ మిషన్ కోసం సముద్ర తీరంలో నౌకలు సిద్ధమవుతుండగా , మరోవైపు నగర శివారులలో ఊహించని భయంకరమైన కుట్ర వేగంగా అమలవుతోంది.
 
రణధీర్ తన వేటను ప్రారంభించి , రితిక దాగి ఉన్న ఖచ్చితమైన రహస్య ప్రదేశాన్ని కనిపెట్టేశాడు. ఆమెను బంధించి తీసుకురావడానికి తన సాయుధ ముఠాతో నేరుగా అక్కడికే దూసుకెళ్తున్నాడు.
 
నగరం వెలుపల నిర్మానుష్యంగా ఉన్న ఒక రహస్య ఫామ్‌హౌస్‌లో డెహ్రాడూన్ నుండి ప్రత్యేకంగా వచ్చిన అజయ్ , యష్ , సురేష్ చోప్రా , సోనియా అంతా ఒకేచోట చేరారు. వారి కళ్లల్లో క్రూరమైన పగ , విజయగర్వం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
 
వాళ్ళు అంత కలిసి ఒకే కార్ లో వెళ్తున్నారు ఒక ప్రదేశానికి చాలా వేగంగా ముందు ఆమె అంతం చూడాలి అని అనుకున్నారు.
 
రణధీర్ రితికను , ఆమెతో పాటు ఉన్న అనుష్కను బంధించి ఇక్కడికే తీసుకొస్తాడని వాళ్లంతా ఉన్నారు.
 
సురేష్ చోప్రా: (క్రూరమైన నవ్వుతో) "రణధీర్ రంగంలోకి దిగాడంటే ఇక అనుష్క ఆట ముగిసినట్లే! రితికను ఇక్కడికి తీసుకురాగానే , అటు సముద్ర తీరంలో బందీగా ఉన్న అలేఖ్యను కూడా వెంటనే ఇక్కడికి షిఫ్ట్ చేయాలి."
 
సోనియా: "అవును... ఆ తర్వాత మన అల్కాను కానీ లేకపోతే అనుష్క తో మనకి కావాల్సిన ఆస్తి పైన సంతకాలు పెట్టించి పని ముగించాలి! ఈ ప్లాన్ అమలైతే ఇక మన సామ్రాజ్యానికి ఎదురే ఉండదు!"
 
అజయ్ & యష్: (ఆవేశంగా) " మనల్ని ముప్పతిప్పలు పెట్టిన ఆ వంశం అంతా ఈ రోజుతో సమాధి అయిపోవాలి! ఆ లంజని మేమే చంపాలి ....."
 
అయితే , పరిస్థితి అత్యంత భయానకంగా మారింది.అనుష్క ఇప్పటికే ఆపరేషన్ లీడ్ చేయడానికి నేవీ వార్‌షిప్ వైపు వెళ్లిపోయింది. అత్యంత రహస్యంగా ఉంచిన ఆ సేఫ్ హౌస్ లొకేషన్ వివరాలు సన్నీకి కూడా తెలియవు.
 
అటు అనుష్క లేక , ఇటు ఎలాంటి ప్రొటెక్షన్ ఫోర్స్ లేకుండా... కేవలం నలుగురు అమాయకులైన కుటుంబ సభ్యులు మాత్రమే ఆ ఇంట్లో ఉన్నారు.
 
మృత్యువుల రణధీర్ ఆ ఇంటి గుమ్మం వైపు దూసుకొస్తున్న విషయం తెలియక ఆ కుటుంబం తీవ్రమైన ప్రమాదంలో చిక్కుకుంది.
 
----------------------------సీమ ఊహించని మలుపు -------------------------
 
ప్రదేశం: లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:00 గంట
 
సీమ కి తన ఫోన్ పెద్ద శబ్దం చేస్తూ మొగుతుంది. ఉలిక్కిపడిన సీమ చాలా కంగారుగా ఆ ఫోన్ రిసీవ్ చేసుకుంటుంది. ఆ ఫోన్ లో వాళ్ళు చెప్పిన మాటలు విన్న సీమ కళ్ల నుండి ధారగా కన్నీళ్ళు వస్తున్నాయి.
 
ఇక తన జ్ఞాపకం ఇక్కడితో ముగిసిపోతుంది అని ఆమెకు తెలుసు. కానీ పిల్లలకి ఇంత దగ్గర అయ్యాక వాళ్ళు తాను ............అనే ఆలోచన ఆమెని చంపేస్తుంది.
 
 ఇక చివరగా .. ఏమి చేయలేక వర్షకి అల్ చేసింది..
 
సీమ: తల్లి నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు, ఇంకా అల్కా , సోనూ ని కూడా బాగా చూసుకో.. ఈదారు కొట్టుకుంటూ అల్లరి చేస్తారు , నువ్వు వాళ్ళని చిన్న పిల్లలను చూసుకో..
 
తల్లి చెప్పిన మాటలు విన్న వర్ష కంట్లో రక్తపు కన్నీళ్ళు కారిపోతున్నాయి. నోట్లో మా కూడ రావట్లేదు. అది చూసిన పక్కనే ఉన్న అల్కా ..
 
అప్పటికే కింద పడిన అక్క ఫోన్ తీసుకుని ఎవరా అని చూసింది.. అందులో పూనమ్ అమ్మ అని చూడగానే.. అమ్మ ఏమైంది అక్కని ఏడిపిస్తున్నాను.
 
సీమ: ఏడుస్తూ బుజ్జి తల్లి నేను నిన్ను చాలా మిస్ అవుతాను.. జాగ్రత్త అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేస్తుంది . భయం భయంగా
 
సీమ అంతగా కంగారు పెట్టిన భయం ఏంటి , ఆమె ముందు ఎవరు ఉన్నారు ? సీమ కి ఏమి కాబోతుంది.
 
నిజంగానే మళ్ళీ వాళ్ళు ఇద్దరు ఆనాధాలు అయిపోతారు ఏమో అనుకున్న ఇద్దరు అక్కడే కూర్చొని ఏడవడం మొదలు పెట్టారు .. వర్ష ప్రేమగా అల్కాని దగ్గరికి తీసుకుని ఏమి కాదు అమ్మకి ఏమి కాదు అని కూడా ఏడుస్తుంది.. ఇవి ఏమి తెలియని సోనూ రాత్రి జరగబోయే తన కల కోసం ఎదురు చూస్తున్నాడు.

[Sunnysunnysunny]

విశాఖపట్నం సముద్ర తీరం – ఆపరేషన్ బ్లూ ప్రింట్
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ కోస్ట్ (సముద్ర తీరం)
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:10 గంటలు
 
వైజాగ్ సముద్ర తీరంలో ఉద్రిక్తత తారాస్థాయికి చేరింది. సూర్యుడు నడి నెత్తిపై కాలుస్తుండగా, ఆ తీరంలో ఒకవైపు రా (RAW) చీఫ్ ఆదేశాలతో నేవీ యుద్ధ నౌకలు సిద్ధమవుతున్నాయి. 

సరిగ్గా అదే సమయంలో, తీరానికి కొద్ది దూరంలో ఉన్న ఒక ప్రైవేట్ జెట్టీ వద్ద భావన తన టెక్నికల్ కమాండో సూట్‌ను ధరించి నిలబడి ఉంది.
 
ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి భయం లేదు; కేవలం ఒక యోధురాలికి ఉండాల్సిన ప్రశాంతత, పకడ్బందీ వ్యూహం స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె పక్కనే ఆందోళనగా నిలబడి ఉన్న విజయ్ వైపు ఆమె తిరిగి చూసింది.
 
విజయ్: (గుండెల్లో దడతో) "భావనా... నువ్వు ధరించిన ఈ సూట్, నువ్వు వేసుకున్న ఈ ప్లాన్... ఇది సామాన్యమైనది కాదు. శత్రువులు 80 మంది ఉన్నారు, అదీ అత్యాధునిక ఆయుధాలతో షిప్‌లో బలంగా కూర్చుని ఉన్నారు. నువ్వు నిజంగా ఒంటరిగా ఆ సాహసం చేయగలవా?"
 
భావన (అనుష్క): (విజయ్ చేతిని గట్టిగా నొక్కుతూ, గంభీరమైన గొంతుతో) "ఇది కేవలం సాహసం కాదు విజయ్... నా చెల్లి అలేఖ్య ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి నేను చేయాల్సిన ధర్మయుద్ధం. నా వెనుక నా భర్త అయిన నువ్వు ఉన్నావు, నా కన్నతల్లి దీవెనలు ఉన్నాయి. నేను ఓడిపోయే ప్రసక్తే లేదు!"
 
అని చెప్పి, ఆమె అప్పటికే తాను ముందస్తుగా కొనుగోలు చేసిన ఒక హై-స్పీడ్ టాక్టికల్ స్పీడ్ బోట్ వైపు అడుగులు వేసింది. ఆ బోట్ పూర్తిగా ఆపరేషన్ కోసం మోడిఫై చేయబడింది. 
 
ప్రదేశం: స్పీడ్ బోట్ డెక్
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:15 గంటలు
 
బోట్ స్టార్ట్ చేసే ముందు, భావన తన టాబ్లెట్‌ను ఓపెన్ చేసి నేవీ వార్‌షిప్స్ కమాండర్లకు మరియు రా (RAW) సిబ్బందికి తన ఫైనల్ ఆపరేషన్ ప్లాన్‌ను బ్రీఫ్ చేయడం ప్రారంభించింది.
 
అప్పటికే ఆమె ఒక సెక్యూర్ కనెక్షన్ ఏర్పాటు చేసింది .
 
ఆమె గొంతులో ఆ దేశ అత్యుత్తమ ఇంటెలిజెన్స్ ఏజెంట్‌కు ఉండాల్సిన పదును కనిపించింది.
 
భావన: (ట్యాబ్ స్క్రీన్ పై మ్యాప్ చూపిస్తూ) "లిసన్ ఎవ్రీఒన్... మన ఆపరేషన్ ప్లాన్ 'జీరో క్యాజువాలిటీ' (Zero Casualty) సూత్రంపై ఆధారపడి ఉంటుంది. వినండి..."

త్రీ-వే ఎన్విరాన్‌మెంట్ (Three-Way Encirclement):
 
"మన మూడు ఇండియన్ నేవీ వార్‌షిప్స్ శత్రువు ఉన్న ఆ ప్రధాన షిప్‌కు సుమారు 500 మీటర్ల దూరంలో... మూడు వైపల నుండి ఆ షిప్‌ను పూర్తిగా చుట్టుముట్టి ఉంచాలి. శత్రువుల రాడార్‌కు మనం దొరకకుండా 'స్టెల్త్ మోడ్'లో ఉండాలి."
 
ఫిషింగ్ బోట్ కవర్ (The Cover):
"ప్రధాన నౌకకు 150 నుండి 100 మీటర్ల రేంజ్‌లోకి మన నేవీ వార్‌షిప్స్ నేరుగా వెళ్లవు. శత్రువులకు ఎలాంటి అనుమానం రాకుండా, మన ఆపరేషన్ బృందం ఒక సాధారణ 'ఫిషింగ్ బోట్' (చేపల వేట నౌక) రూపంలో అత్యంత నిశ్శబ్దంగా ఆ షిప్ దగ్గరికి వెళ్తుంది."
 
జామింగ్ & కమ్యూనికేషన్ బ్లాక్-అవుట్ (Jamming):
 
"మనం టార్గెట్ దగ్గరికి చేరుకోగానే... మొదటి అడుగుగా ఆ షిప్ లోపల ఉన్న 'జామర్'ను ఆన్ చేయాలి. దీనివల్ల ఆ షిప్‌లో ఉన్న శత్రువుల అంతర్గత కమ్యూనికేషన్ (Walkie-talkies & Mobile systems) పూర్తిగా డిసేబుల్ అయిపోతుంది. బయటి ప్రపంచంతో వాళ్లకు సంబంధాలు తెగిపోతాయి."
 
స్మోక్ బాంబ్ స్ట్రైక్ (Oxygen-Suppressed Smoke Attack):
 
"నా రెండో కమాండ్ అందగానే... మూడు వార్‌షిప్స్ నుండి ఒకేసారి అత్యంత కచ్చితమైన కోఆర్డినేట్స్‌తో 'స్మోక్ బాంబ్స్' ప్రయోగించబడతాయి. ఆ పొగ గాల్లోని ఆక్సిజన్‌ను పీల్చేసుకుంటూ, శత్రువులను క్షణాల్లో స్పృహ కోల్పోయేలా చేస్తుంది. అయితే...
 
గుర్తుంచుకోండి! మన అలేఖ్య బందీగా ఉన్న ఆ ఒక్క రూమ్ మినహా, షిప్‌లోని మిగతా ప్రతీ మూలా ఈ స్మోక్ కమ్ముకోవాలి. ఆ కోఆర్డినేట్స్ అన్నీ నేను ఇప్పుడే సిస్టమ్‌లో ఫీడ్ చేస్తున్నాను."
 
ఎంట్రీ & రెస్క్యూ (The Rescue Mission):
 
"ఈ ఆపరేషన్‌లో షిప్ లోపలికి ఎంటర్ అయ్యేది కేవలం నలుగురు మాత్రమే, అలేఖ్య ఉన్న గదిని సురక్షితంగా క్లియర్ చేసి, ఆమెను ప్రాణాలతో బయటకు తీసుకువస్తాం."
 
ఫైనల్ డిస్ట్రక్షన్ (Total Eradication):
 
"మేము అలేఖ్యను తీసుకుని సురక్షితంగా బయటకు రాగానే... ఆ షిప్‌లోని టైమ్-బాంబ్స్ ఆన్ చేయబడతాయి. ఆ తర్వాత ఆ షిప్ సముద్రంలో పూర్తిగా మునిగిపోవాలి. శత్రువులకు సంబంధించి ఒక్క చిన్న క్లూ కూడా భూమిపై మిగకూడదు!"
 
కమాండర్ ప్రామిస్ – చివరి అడుగు

ప్రదేశం: స్పీడ్ బోట్
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:22 గంటలు
 
అన్ని వివరాలను క్షుణ్ణంగా వివరించిన తర్వాత, భావన తన కమ్యూనికేషన్ మైక్‌ను ఆన్ చేసి రా (RAW) చీఫ్‌తో నేరుగా మాట్లాడింది.
 
భావన: (అత్యంత గంభీరంగా) "చీఫ్... నేను మీకు మాట ఇస్తున్నాను. ఈ ఆపరేషన్‌కి వెళ్తున్న టీమ్ మాత్రమే కాదు... అక్కడ శత్రువుల చెరలో ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉన్న మన అలేఖ్య కూడా...
 
ఒక్క చిన్న గాయం (Single Casualty) కూడా లేకుండా క్షేమంగా మీ ముందుకు వస్తుంది. నాపై నమ్మకం ఉంచండి."
 
అవతలి వైపు నుంచి రా చీఫ్ గొంతులో గర్వం, కన్నీటితో కూడిన ఉద్వేగం స్పష్టంగా వినిపించాయి.
 
రా చీఫ్: (గద్గద స్వరంతో) "దేవుడు నీకు తోడుగా ఉంటాడు అమ్మా... నా బిడ్డను కాపాడే బాధ్యత నీకే అప్పగిస్తున్నాను!"
 
భావన కాల్ కట్ చేసింది. ఆమె తన పక్కనే ఉన్న విజయ్ వైపు చూసి ఒక చిన్న చిరునవ్వు నవ్వింది.
 
భావన: "విజయ్... నువ్వు ఇక్కడే ప్రశాంతంగా ఉండు. నేను వెళ్లి నా చెల్లిని, మన కుటుంబాన్ని కాపాడుకుని వస్తాను."
 
అని చెప్పి, ఆమె ఆ హై-స్పీడ్ స్పీడ్ బోట్‌ను స్టార్ట్ చేసింది. ఆ శూన్యంలో చీల్చుకుంటూ ఆ బోట్ సముద్రపు అలలపై తుఫానులా దూసుకెళ్లింది.
 
వైజాగ్ నేవీ పోర్ట్ కంట్రోల్ రూమ్‌లో ఉద్రిక్తత పరాకాష్టకు చేరుకుంది. కొద్దిసేపటి క్రితమే ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి  నుండి వచ్చిన శాటిలైట్ కాల్ తాలూకు ఆడియో రికార్డింగ్‌ను, ఆమె ఇచ్చిన ప్లాన్‌ను RAW చీఫ్ పరిశీలిస్తున్నారు.
 
సరిగ్గా అదే సమయంలో, ఆపరేషన్‌కు బయలుదేరుతున్న నేవీ కమాండో అనుష్క తన ట్యాబ్ ద్వారా నేరుగా రా చీఫ్‌తో కమ్యూనికేషన్‌లో ఉంది.
 
RAW చీఫ్: (గొంతులో తీవ్రమైన ఆందోళన, గంభీరత ఉట్టిపడుతుండగా) "నువ్వు వింటున్నావా? ఇప్పుడే మనకు ఒక అజ్ఞాత వ్యక్తి నుంచి అత్యంత కీలకమైన సమాచారం అందింది.
 
సముద్ర మధ్యలో ఉన్న ఆ భారీ నౌకలో మన అలేఖ్య బందీగా ఉంది. దాదాపు 80 మంది అత్యాధునిక ఆయుధాలు కలిగిన శత్రువులు ఆమెను కాపలా కాస్తున్నారు."
 
అనుష్క: (తన కమాండో హెల్మెట్ సద్దుకుంటూ, నిబ్బరంగా) "చెప్పండి చీఫ్... ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి ఇచ్చిన ప్లాన్ ఏంటి? మనం నేవీ వార్‌షిప్స్‌తో అటాక్ చేద్దామా?"
 
RAW చీఫ్: "అదే అసలు సమస్య! ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి ప్లాన్ చాలా ప్రమాదకరమైనది, అలాగే అత్యంత పకడ్బందీ అయినది. శత్రువులకు ఎలాంటి అనుమానం రాకుండా
 
మూడు నేవీ వార్‌షిప్స్ 500 మీటర్ల దూరంలో స్టెల్త్ మోడ్‌లో ఉంటాయి. ఆ తర్వాత కేవలం ఒక సాధారణ 'ఫిషింగ్ బోట్' రూపంలో మనవాళ్లు ఆ షిప్ దగ్గరికి వెళ్లాలి.
 
లోపల ఉన్న కమ్యూనికేషన్‌ను జామర్ ద్వారా పూర్తిగా బ్లాక్ చేసి, ఆక్సిజన్ పీల్చేసుకునే స్మోక్ బాంబ్స్‌తో శత్రువులను స్పృహ కోల్పోయేలా చేయాలనేది ఆ వ్యూహం."
 
అనుష్క: (ఆశ్చర్యంగా) "అంటే ఆ షిప్ మీద నేరుగా పూర్తి స్థాయి సైనిక దాడి జరగదా?"
 
RAW చీఫ్: "లేదు! ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి ఇచ్చిన ఆదేశాల ప్రకారం... ఈ ఆపరేషన్‌లో షిప్ లోపలికి ఎంటర్ అయ్యేది కేవలం ఒక్కరే! ఎలాంటి ప్రాణనష్టం (Zero Casualty) జరగకూడదనే ఉద్దేశంతో ఆ ప్లాన్ డిజైన్ చేయబడింది.
 
అనుష్క... అలేఖ్యను ఏ పరిస్థితుల్లోనూ ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తికి (అతను ఎవరో మనకు ఇంకా తెలియదు) అప్పగించకుండా, పూర్తిగా సురక్షితంగా నేరుగా మన కస్టడీలోకి తీసుకువచ్చి నా ముందుకు చేర్చాల్సిన బాధ్యత పూర్తిగా నీదే!"
 
ప్రదేశం: నేవీ పోర్ట్ జెట్టీ (యుద్ధ నౌక డెక్)
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:28 గంటలు
 
అనుష్క ఒక్క క్షణం ఆలోచించింది. ఆ నౌకలో 80 మంది సాయుధులు ఉన్నారు. ఒకవేళ ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి ముఖం వెనుక ఎవరిదైనా ప్రమాదకరమైన కుట్ర ఉంటే?
 
అలేఖ్య ప్రాణాలకు ముప్పు వాటిలితే? ఆ ఆలోచన రాగానే అనుష్క మనసులో ఒక బలమైన నిర్ణయం తీసుకుంది.
 
అనుష్క: (గట్టిగా, ఎలాంటి తడబాటు లేకుండా) "చీఫ్... మిగతా ముగ్గురు కమాండోలను నాతో పాటు పంపకండి. ఆ ముగ్గురూ నాతో రావద్దు... అది చాలా ప్రాణాపాయం, అనవసరమైన రిస్క్! నేను ఒక్కదాన్నే ఆ షిప్‌లోకి వెళ్తాను."
 
RAW చీఫ్: (ఉలిక్కిపడి) "ఏంటి నువ్వు మాట్లాడేది?! అక్కడ 80 మంది శత్రువులు ఉన్నారు! నువ్వు ఒక్కదానివి వెళ్తే ఎలా? అది ఆత్మహత్యతో సమానం!"
 
అనుష్క: "లేదు చీఫ్... ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి ప్లాన్ ప్రకారం, అక్కడ స్మోక్ బాంబ్స్ పడిన తర్వాత శత్రువులంతా దాదాపు అచేతనంగా మారిపోతారు.
 
అలాంటి సమయంలో పెద్ద సైనిక బలగం లోపలికి వెళ్తే గందరగోళం ఏర్పడి శత్రువులు అలేఖ్యను బందీగా అడ్డుపెట్టే అవకాశం ఉంది. అందుకే ప్రొఫెషనల్ అయిన నేను ఒక్కదాన్నే వెళ్లడం అత్యంత సురక్షితం.
 
నేను ఆ షిప్‌లోకి రహస్యంగా ప్రవేశించి, అలేఖ్యను ఒంటరిగా కాపాడుకుని బయటికి తీసుకువస్తాను."
 
RAW చీఫ్: (కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి,) "సరే... నీ సామర్థ్యం మీద నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది. జాగ్రత్తగా వెళ్ళు."
 
అనుష్క: "మరో ముఖ్యమైన విషయం చీఫ్... నేను అలేఖ్యను సురక్షితంగా రెస్క్యూ చేసిన వెంటనే, ఆ షిప్ లొకేషన్‌కి ఒక హై-స్పీడ్ స్పీడ్ బోట్ వచ్చి చేరుకునేలా నేవీ అధికారులను ఆదేశించండి.
 
అలేఖ్య సేఫ్ అని నాకు కన్ఫర్మ్ అయిన క్షణమే, మేము ఆ బోట్ ఎక్కి ఇక్కడికి సురక్షితంగా చేరుకుంటాము. ఆ ఏర్పాట్లు మాత్రం పక్కాగా ఉండాలి!"
 
RAW చీఫ్: "అలాగే అనుష్క! ఇప్పుడే నేవీ కమాండర్‌కు ఆ ఆదేశాలు ఇస్తున్నాను. నీకోసం ఆ స్పీడ్ బోట్ ఎప్పుడూ సిద్ధంగా ఉంటుంది."
 
ప్రదేశం: సముద్రం మధ్యలోని శత్రువుల నౌక (Target Ship)
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:35 గంటలు
 
అనుష్క కాల్ కట్ చేసింది. ఆమె ధరించిన బ్లాక్ ట్యాక్టికల్ సూట్, నైట్-విజన్ గ్లాసెస్, అత్యాధునిక సైలెంట్ పిస్టల్ ఆమెను ఒక నిప్పుల కణికలా మార్చేశాయి.
 
నేవీ సమకూర్చిన ఆ ప్రత్యేకమైన ఫిషింగ్ బోట్... శత్రువుల రాడార్‌కు దొరకకుండా అత్యంత నిశ్శబ్దంగా ఆ భారీ నౌక వెనుక వైపునకు చేరుకుంది. ఎలాంటి శబ్దం చేయకుండా ఒక గ్రాపింగ్ హుక్ సహాయంతో అనుష్క ఆ నౌక పైకి ఎక్కింది.
 
అప్పుడే ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి ఇచ్చిన ప్లాన్ ప్రకారం... నేవీ వార్‌షిప్స్ నుండి ప్రయోగించబడిన ఆక్సిజన్-సప్రెస్డ్ స్మోక్ బాంబ్స్ ఆ షిప్ పైకి దూసుకొచ్చాయి. క్షణాల వ్యవధిలో ఆ నౌకలోని ప్రతీ మూలా దట్టమైన తెల్లటి పొగ అలుముకుంది!
 
ఆ పొగ పీల్చిన సాయుధ శత్రువులు ఒక్కొక్కరుగా స్పృహ కోల్పోయి నేలకూలడం మొదలుపెట్టారు. అలేఖ్య బందీగా ఉన్న ఆ ఒక్క గది మినహా మిగతా షిప్ అంతా ఇప్పుడు పూర్తిగా అనుష్క గుప్పిట్లోకి వచ్చింది.
 
తన గన్‌ను సిద్ధం చేసుకుంటూ, అలేఖ్యను కాపాడే ఆ చరిత్రాత్మక పోరాటానికి అనుష్క ఒక్కతే ఆ దట్టమైన పొగను చీల్చుకుంటూ ముందుకు అడుగుపెట్టింది!

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: నగర శివార్లలోని సురక్షిత గృహం (సేఫ్ హౌస్)


సమయం: మధ్యాహ్నం 01:15 గంటలు
 
మధ్యాహ్నం సరిగ్గా 1:15 అయింది. ఇంటిలోని పిల్లలకు మధ్యాహ్న భోజనం కోసం ఏమైనా తినుబండారాలు తీసుకువస్తానని చెప్పి ప్రసాద్ కొద్ది నిమిషాల క్రితమే ఆ ఇల్లు దాటి బయటికి వెళ్లాడు.
 
అనుష్క ముందుచూపుతో ఆ సేఫ్ హౌస్ చుట్టూ ఎలాంటి ప్రమాదం రాకుండా అత్యంత శిక్షణ పొందిన 10 మంది హైలీ ట్రెయిన్డ్ ఎలైట్ కమాండోలను కాపలాగా ఉంచింది. కానీ, దేవుడు రాసిన రాతను, ముసలోడైన సుమిత్ మెహతా పన్నిన పకడ్బందీ వ్యూహాన్ని ఆ కాపలా తట్టుకోలేకపోయింది!
 
అకస్మాత్తుగా సుమిత్ మెహతా మనిషి అయిన 'అధీర' తనతో పాటు ఏకంగా 30 మంది సాయుధ హంతకులతో కలిసి ఆ సేఫ్ హౌస్ పై తుఫానులా పడ్డాడు. ఆ 10 మంది కమాండోలు ఎదురుదాడి చేసేలోపే...
 
కేవలం ఒక్క నిమిషం వ్యవధిలో అధీర గ్యాంగ్ తమ ఆటోమేటిక్ గన్‌లతో ఆ పది మందిని కాల్చి చంపేసింది! రక్తపు మడుగులో ఆ రక్షకులు నేలకొరిగారు.
 
క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా అధీర తన మనుషులతో కలిసి ఆ సేఫ్ హౌస్ ప్రధాన ద్వారాన్ని ఒక శక్తివంతమైన మినీ-బాంబుతో పేల్చి లోపలికి దూసుకెళ్లాడు!
 
లోపల...
 
ఆ భారీ పేలుడు శబ్దం వినగానే లోపల ఉన్న రితిక, అయేషా, మీనాక్షి ముగ్గురూ భయంతో వణికిపోయారు. గుండెలు గుబేలుమంటుంటే ఏం చేయాలో తోచక బిక్కుబిక్కుమంటూ కూర్చున్నారు. కానీ రితిక మాత్రం ధైర్యం కోల్పోలేదు.
 
ఆమె వెంటనే తన చేతిలో ఉన్న ఫోన్‌ను తీసుకుని, అత్యవసరంగా తన తల్లికి కాల్ చేసింది... కానీ లైన్ కలవలేదు. వెంటనే సన్నీకి ట్రై చేసింది... ఆ నంబర్ కూడా బిజీగా వస్తూనే ఉంది.
 
పరిస్థితి చేయి దాటిపోతోందని గ్రహించిన రితిక కళ్లు మూసుకుని, జ్ఞాపకంగా సోనూ వాళ్ళ అమ్మ (పూనమ్ దేవి) తన మెడలో వేసిన ఆ ప్రత్యేకమైన లాకెట్‌ను గట్టిగా గుండెలకు హత్తుకుంది. క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా ఆ నంబర్‌కు చివరి ప్రయత్నంగా డయిల్ చేసింది.
 
ఈసారి కూడా కాల్ కలవలేదు... కానీ ఆటోమేటిక్‌గా ఒక ఆప్షన్ వచ్చింది: "Please leave a voice mail after the beep..."
 
రితిక కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు కారుతుండగా, వణుకుతున్న గొంతుతో ఆ వాయిస్ మెయిల్ రికార్డ్ చేయడం ప్రారంభించింది...
 
రితిక: (ఏడుపు ఆపుకుంటూ, ఆయాసంగా) "అమ్మా... నా కుటుంబం మొత్తం ఇప్పుడు ప్రాణాపాయంలో ఉంది, మహా ప్రమాదంలో చిక్కుకున్నాం! నేను నిన్ను మళ్లీ కలుసుకోలేకపోతున్నాను...
 
నన్ను క్షమించు అమ్మా. నాకు ఏమైనా పర్వాలేదు, కానీ నా కుటుంబాన్ని నువ్వే కాపాడాలి అమ్మా..."
 
ఆఖరి మాట పూర్తి కాబోతుండగా... వెనుక నుంచి క్రూరంగా నవ్వుకుంటూ గదిలోకి దూసుకొచ్చిన అధీర, రితిక జుత్తును గట్టిగా పట్టుకుని లాక్కొచ్చాడు!
 
"అమ్మా...!" అని రితిక పెట్టిన ఆర్తనాదం ఆ గదిలో ప్రతిధ్వనించింది. అధీర మనుషులు భయంతో వణుకుతున్న అయేషా, మీనాక్షీలను కూడా జుట్టు పట్టుకుని బలవంతంగా ఈడ్చుకెళ్లారు. రి

తిక చేతిలో ఉన్న ఫోన్ అప్పటికే 'వాయిస్ మెయిల్ సెండింగ్' మోడ్‌లో ఉంది... కానీ ఫైనల్‌గా ఆ 'Send / OK' బటన్ నొక్కడానికి ముందే ఆ ఫోన్ నేలపై పడిపోయింది! ఆ చివరి సందేశం ఆ గట్టునే ఆగిపోయింది. 
 
ప్రదేశం: సేఫ్ హౌస్ హాల్
సమయం: మధ్యాహ్నం 01:25 గంటలు
 
రణధీర్ విజయగర్వంతో పకపకా నవ్వుతూ తన జేబులో నుంచి ఫోన్ తీసి నేరుగా సురేష్ చోప్రాకు కాల్ చేశాడు.
 
రణధీర్ : (క్రూరమైన నవ్వుతో) “జాబ్ డన్! ఇక్కడ రితిక, అనుష్క పిల్లలు నా అదుపులో ఉన్నారు. ప్లాన్ ప్రకారం వీళ్లను ఎక్కడికి తీసుకురావాలి?"
 
అవతలి వైపు నుంచి సురేష్ చోప్రా గొంతు గెలుపు నవ్వులతో వినిపించింది.
 
సురేష్ చోప్రా: "అద్భుతం! నువ్వు అనుకున్నదాని కంటే ముందే ముగించావు. అయితే ఒక చిన్న విషయం... అక్కడ మిమ్మల్ని అడ్డుకోవడానికి అనుష్క ఆ కమాండోలను పంపి ఉంటుందే, ఆ అనుష్క అక్కడ ఉందా?"
 
రణధీర్ : "లేదు! ఆ అనుష్క ఇక్కడ ఎక్కడా లేదు!"
 
సురేష్ చోప్రా: (భయంకరంగా నవ్వుతూ) "అనుష్క లేకపోతే ఇంకా మంచిది! నువ్వు ఆ ముగ్గురిని తీసుకుని వెంటనే నేను చెప్పిన సీక్రెట్ లొకేషన్‌కు బయలుదేరి రా. అక్కడ నీకు, వాళ్ళ అందరికీ ఒక అదిరిపోయే 'సర్‌ప్రైజ్ గిఫ్ట్' కూడా సిద్ధంగా ఉంది!" అని చెప్పి ఫోన్ కట్ చేశాడు.
 
ప్రదేశం: సేఫ్ హౌస్
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:00 గంటలు
 
మరికొద్ది నిమిషాల్లో మధ్యాహ్నం 2 గంటలు అయింది. పిల్లల కోసం తినుబండారాలు పట్టుకుని సంతోషంగా ఇంటికి తిరిగొచ్చిన ప్రసాద్... ఆ ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే ఒక్కక్షణం కంగుతిన్నాడు!
 
తన జీవితంలో ఏది జరగకూడదని భయపడ్డాడో, సరిగ్గా అదే అక్కడ జరిగి ఉంది. ఇల్లంతా రక్తపు మడుగుగా మారింది. కాపలాగా ఉండాల్సిన కమాండోలు విగతజీవులుగా పడి ఉన్నారు.
 
ఇంట్లోకి పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి చూస్తే... తన ముద్దుల కూతుళ్లు ముగ్గురూ (రితిక, అయేషా, మీనాక్షి) అక్కడ లేరు! ఆ గదిలో వాళ్ళ మొబైల్ ఫోన్లు మాత్రమే నేలపై చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి.
 
ప్రసాద్ గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్లయింది. ఆయన కాళ్ళు వణికిపోయాయి. వెంటనే తన ఫోన్ తీసి ఆందోళనగా అనుష్క నంబర్‌కు డయిల్ చేశాడు... కానీ నెట్వర్క్ లేకపోవడమో లేదా బిజీగా ఉండటమో వల్ల కాల్ కలవలేదు.
 
దిక్కుతోచని స్థితిలో ప్రసాద్ వెంటనే సన్నీకి ఫోన్ చేశాడు.
 
రింగింగ్ వెళ్లిన వెంటనే సన్నీ కాల్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
 
సన్నీ: (అవతలి వైపు నుంచి ఆత్రుతగా) "హలో నాన్న ... చెప్పండి, అందరూ సేఫ్‌గా ఉన్నారా?"
 
ప్రసాద్: (బోరున ఏడ్చుకుంటూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) "సన్నీ... సన్నీ! మనల్ని ముంచేశారు నాయనా! ఇంట్లో... ఇంట్లో నా పిల్లలు కనిపించడం లేదు!
 
కాపలా వాళ్లందరినీ ఎవరో దారుణంగా చంపేశారు... రితిక, పిల్లలు ఎక్కడికి వెళ్లారో అసలు తెలీడం లేదు సన్నీ!"
 
సన్నీ చేతిలో ఉన్న ఫోన్ ఒక్క క్షణం జారిపడిపోయినంత పనైంది. ఆ వార్త వినగానే సన్నీ గుండె వేల ముక్కలైపోయింది. ప్రపంచం తలకిందులైనట్లు అతని కాళ్ల కింద భూమి కదిలిపోయింది.
 
సన్నీ: (కన్నీళ్లను ఆపుకోలేక, ఊపిరి ఆడక విలవిలలాడిపోతూ) "నాన్న... ఏంటి నువ్వు మాట్లాడుతున్నది?! అసలు వాళ్ళు ఎక్కడికి వెళ్లి ఉంటారు? ఒక పని చేయి నాన్న ...
 
నువ్వు వెంటనే ఊళ్ళో నుంచి కొద్ది మంది నమ్మకమైన వాళ్ళను పోగేసుకుని బయలుదేరు. నేను ఇక్కడ కొన్ని అనుమానాస్పద ప్రాంతాలు చెబుతాను... నువ్వు ఆ ప్రదేశాలన్నింటిలోనూ వెతుకు, ఎక్కడైనా జాడ దొరికితే వెంటనే నాకు ఇన్ఫార్మ్ చేయి!"
 
సన్నీ ఆవేశంగా ఫోన్ కట్ చేసి, వెంటనే తన తల్లికి కాల్ చేయడానికి ప్రయత్నించాడు... కానీ అప్పటికే అనుష్క సముద్రంలో, సైబర్ మిషన్‌లో ఉండటంతో ఆ ఫోన్ కలవడం లేదు!
 
కనీసం తల్లికి కూడా విషయం చెప్పలేని ఆ నిస్సహాయ స్థితిలో సన్నీ గుండెలు బాదుకుంటూ పిచ్చోడిలా ఏడ్వడం మొదలుపెట్టాడు. వైజాగ్ గడ్డపై మరో పెను తుఫాను విరుచుకుపడటానికి రంగం సిద్ధమైంది.
 
ప్రదేశం: విశాఖపట్నం సముద్ర తీరం & సముద్ర మధ్యలోని శత్రువుల నౌక
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:00 గంటలు
 
మధ్యాహ్నం సరిగ్గా 2 గంటలు అయింది. విశాఖపట్నం సముద్రపు అలల హోరు మధ్య, అజ్ఞాత గొంతుతో భావన నేరుగా రా (RAW) చీఫ్‌కు తన ఆపరేషన్ ప్రారంభ సూచనలను అందించింది.
 
భావన: (మార్చబడిన గొంతుతో, అత్యంత గంభీరంగా) "చీఫ్... ఆపరేషన్ ప్రారంభం అయింది. సమయం ఆసన్నమైంది!"
 
అదే సమయంలో, పక్కనే ఆందోళనగా నిలబడి ఉన్న విజయ్ వైపు తిరిగి భావన కఠినమైన ఆదేశాలు జారీ చేసింది.
 
భావన: "విజయ్... నువ్వు వెంటనే మరొక హై-స్పీడ్ బోట్ తీసుకుని, టార్గెట్ షిప్‌కు సరిగ్గా 300 మీటర్ల దూరంలో మాకోసం వేచి ఉండు. నేను అలేఖ్యతో బయటికి రాగానే మనం ఇక్కడి నుంచి కదలాలి. ఎలాంటి పొరపాటు జరగకూడదు!"
 
అంతేకాదు, సమీపంలోనే తన బోట్ పక్కన ఉన్న ఒక స్థానిక ఫిషింగ్ బోట్ మనిషిని పిలిచి, తన వద్ద ఉన్న భారీ మొత్తాన్ని అతనికి అందిస్తూ...
 
భావన: "నేను నీకు చెప్పిన ప్లాన్ గుర్తు ఉంది కదా? సరిగ్గా నేను చెప్పిన క్షణంలో నీ బోట్‌ను యాక్టివేట్ చేయాలి. లేకపోతే మేము ఇక్కడ నుంచి ప్రాణాలతో బయటపడలేం! నీ డబ్బు నీకు ముందే చేరింది... ఇప్పుడు నా కమాండ్ కోసం ఎదురుచూడు."
 
ఫిషింగ్ బోట్ మనిషి: (గడగడ వణుకుతూ, భయంతో తల ఊపుతూ) "సరే మేడమ్... మీరు చెప్పినట్లే చేస్తాను!"
 
ఆ క్షణంలో భావన ఒక దైవదూతలా, ఒక భీకరమైన కమాండోలా తన ఆపరేషన్ బోట్‌ను స్టార్ట్ చేసి నేరుగా ఆ శత్రువుల నౌక వైపు దూసుకెళ్లింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో... నౌక మరో వైపు నుంచి, ఏ క్షణంలో ఏం జరుగుతుందో తెలియని నిశ్శబ్దంతో అనుష్క కూడా ఒంటరిగా ఆ షిప్‌ను సమీపిస్తోంది! 
 
ప్రదేశం: టార్గెట్ షిప్ (శత్రువుల ప్రధాన నౌక)
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:25 గంటలు
 
ఈ భారీ పరిణామాలు ఏవీ తెలియని ఆ షిప్‌లోని సాయుధులు, గూఢచారులు ఎంతో ప్రశాంతంగా తింటూ, తాగుతూ కాలక్షేపం చేస్తున్నారు. వారికి ఏ క్షణంలో మృత్యువు ముంచుకొస్తుందనే కనీస అప్రమత్తత కూడా లేదు.
 
అయితే, కేవలం అలేఖ్యను బందీగా ఉంచిన ఆ ప్రత్యేక గదిలో ఉన్న ఆ ఐదుగురు మాత్రం ఎంతో ఉత్కంఠగా ఎదురుచూస్తున్నారు. "ఇంకా అధీర నుంచి కానీ, లేదా మన బాస్ సుమిత్ చోప్రా నుంచి కానీ ఎలాంటి ఫోన్ కాల్స్ రాలేదేంటి?" అని వాళ్లు ఒకరినొకరు టెన్షన్‌తో ప్రశ్నించుకుంటూ గదిలో గిరికీలు కొడుతున్నారు.
 
బయట ఏం జరుగుతుందో తెలియని ఆ మాయ ప్రపంచంలో వాళ్ళు కాలం గడుపుతుండగా... కాలం మాత్రం వారి ఉసురు తీయడానికి ఉరుకులు పరుగులు పెడుతోంది.
 
ప్రదేశం: షిప్ డెక్ & కారిడార్లు
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:30 గంటలు
 
సరిగ్గా మధ్యాహ్నం 2:30 నిమిషాలు కావడంతోనే... ఆ సముద్రం మీద ఊహించని మహా ప్రళయం విరుచుకుపడింది!
 
నాలుగు దిక్కుల నుంచి మూడు నేవీ వార్‌షిప్స్ అత్యంత కచ్చితమైన కోఆర్డినేట్స్‌తో ప్రయోగించిన వందలాది 'ఆక్సిజన్-సప్రెస్డ్ స్మోక్ గ్రెనేడ్స్' (Smoke Grenades) ఆ షిప్ పైకి ఆకాశం నుండి వర్షంలా కురిశాయి!
 
"ధూమ్... ఢీమ్..." అనే శబ్దాలతో ఆ బాంబులు పగలగానే... క్షణాల వ్యవధిలో ఆ నౌక మొత్తం దట్టమైన, విషపూరితమైన తెల్లటి పొగతో కమ్ముకుపోయింది. అదొక దట్టమైన మబ్బుల సముద్రంలా మారిపోయింది!
 
అక్కడ అసలు ఏం జరుగుతుందో, ఆకాశం నుంచి పడుతున్నది ఏంటో తెలుసుకునే లోపే... ఆ పొగను పీల్చిన షిప్‌లోని సుమారు 50 మంది సాయుధులు ఎలాంటి కేక పెట్టే అవకాశం కూడా లేకుండా ఒక్కొక్కరుగా స్పృహ కోల్పోయి నేలకూలిపోయారు!
 
కానీ, ఆ షిప్ లోపలి లోతుల్లో ఉన్న దాదాపు 40 మంది శత్రువులు మాత్రం తేరుకుని, అత్యవసరంగా అలేఖ్య ఉన్న ఆ గది వైపునకు పరుగులు తీశారు!
 
ప్రదేశం: అలేఖ్య బందీగా ఉన్న గది
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:32 గంటలు
 
ఆ గది లోపల దట్టమైన పొగ కమ్ముకుంటుండగా, విపరీతమైన ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్న పరిస్థితిలో అలేఖ్య ఒంటరిగా బిక్కుబిక్కుమంటూ కూర్చుంది. అకస్మాత్తుగా బయట జరుగుతున్న ఆ భీకర శబ్దాలు, ఆ పేలుళ్లు చూసిన ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది.
 
"ఇదంతా... ఇదంతా నాకోసమే జరుగుతుందా?!" అని ఆమె ఆలోచిస్తుండగానే... ఆమె మెదడులో రెండు పేర్లు మెరిశాయి.
 
“ఒకవేళ నా పెద్దనాన్న (RAW చీఫ్) పంపిన వాళ్లు వచ్చారా? లేక... లేక నా ప్రాణమైన భావన అక్క నాకోసం వచ్చిందా?!”
 
ఆ ఆలోచన రాగానే అలేఖ్య కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు ఉప్పొంగాయి. ఆమె పెదవులపై ఒక అమాయకమైన, నమ్మశక్యం కాని చిరునవ్వు వెలిగింది.
 
"నిజంగానే... నిజంగానే నా అక్క నాకోసం వచ్చిందా?!" అని ఆమె ఉద్వేగంతో గట్టిగా అరుస్తూ తన గది తలుపు వైపు చూసింది.
 
ప్రదేశం: షిప్ లోపలి ప్రవేశ ద్వారాలు
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:35 గంటలు
 
సరిగ్గా మధ్యాహ్నం 2:35 నిమిషాలకు... ఆ భీకరమైన, శ్వాస ఆడದ దట్టమైన పొగను, శత్రువుల అడ్డును చీల్చుకుంటూ ఒక అద్భుతం జరిగింది.
 
ఒక వైపు నుంచి అత్యాధునిక ఆక్సిజన్ మాస్క్ ధరించి, చేతిలో డెత్-డీలింగ్ అసాల్ట్ రైఫిల్‌తో అనుష్క అత్యంత వేగంగా ఆ షిప్‌లోకి ఎంటర్ అయింది!
 
మరో వైపు నుంచి... తన చెల్లిని కాపాయాలన్న కసితో, కన్నతల్లిని కలుసుకోవాలన్న తపనతో, ముఖానికి ఆక్సిజన్ మాస్క్ ధరించి ఒక ప్రళయ రుద్రురాలిలా భావన అదే షిప్ లోపలికి మరో మార్గం గుండా దూసుకొచ్చింది!
 
ఆ దట్టమైన తెల్లటి పొగ తెరలను చీల్చుకుంటూ ముందుకు వస్తున్న ఆ ఇద్దరు యోధురాళ్ల నీడలు ఆ షిప్ గోడలపై భయానకంగా కదిలాయి. 

శత్రువుల గుండెల్లో రైళ్లు పరిగెత్తించే ఆ భీకరమైన నిశ్శబ్దంలో... అలేఖ్యను కాపాడే ఆ చరిత్రాత్మక యుద్ధం ఇప్పుడు పరాకాష్టకు చేరుకుంది!

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: విశాఖపట్నం RAW కంట్రోల్ రూమ్


సమయం: మధ్యాహ్నం 02:37 గంటలు
 
విశాఖపట్నం RAW కంట్రోల్ రూమ్‌లోని మెయిన్ స్క్రీన్ ముందు రా చీఫ్, ఆయన కింద పని చేసే ఆఫీసర్లు కళ్లు ఆర్పకుండా చూస్తున్నారు. సముద్ర మధ్యలో ఉన్న ఆ భారీ నౌక లోపల అనుష్క ధరించిన టాక్టికల్ బాడీ కెమెరా (Cam) నుండి లైవ్ విజువల్స్ నేరుగా ఆ స్క్రీన్‌పై ప్రసారమవుతున్నాయి.
 
ఆ నౌక అంతా దట్టమైన తెల్లటి పొగ కమ్ముకుని ఉంది. ఆ పొగ మధ్యలో... అధీర పంపిన ఆ ఏడు, ఎనిమిది అడుగుల ఎత్తు ఉన్న, అరివీర భయంకరమైన దాదాపు 40 మంది హైలీ ట్రైన్డ్ హంతకులు స్పృహ కోల్పోయి, రక్తం కక్కుతూ అచేతనంగా పడి ఉన్నారు.
 
సరిగ్గా అదే సమయంలో, కంట్రోల్ రూమ్‌లోని టెక్నీషియన్లు వెంటనే ఒక కీలకమైన పని చేశారు. ఆపరేషన్ సజావుగా సాగడం కోసం, ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి (భావన) ఉపయోగిస్తున్న కమ్యూనికేషన్ ఫ్రీక్వెన్సీని నేరుగా అనుష్క కమ్యూనికేషన్ సిస్టమ్‌కు లింక్ చేశారు.
 
కంట్రోల్ రూమ్ రేడియోలో:
 
“క్లియర్... క్లియర్...” అనే మాటలతో భావన, అనుష్కలు ఇద్దరూ లోపలికి అడుగుపెడుతున్న సంకేతాలు వినిపించాయి.
 
అయితే భావన చాలా నిమగ్నమై ఉంది. తన అసలు గొంతు బయటకు రాకుండా, ఎవరికీ తాను ఎవరో చిన్న క్లూ కూడా దొరకకూడదని తన కమ్యూనికేషన్ వాయిస్‌ను పూర్తిగా 'ఎన్‌క్రిప్టెడ్ రోబోటిక్ వాయిస్' రూపంలో సెట్ చేసుకుంది.
 
‘ఒక షాడోలా..... రావాలి... ఎవరి కంటికీ చిక్కకూడదు, ఎక్కడా జాడ దొరకకూడదు... అదే నా అసలు బలం!’ అనే తన నిబంధనకు ఆమె కట్టుబడి ఉంది.
 
ప్రదేశం: టార్గెట్ షిప్ కారిడార్
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:40 గంటలు
 
దట్టమైన పొగను చీల్చుకుంటూ ముందుకు వెళ్తున్న భావనకు అస్సలు అర్థంకాని ఒక విషయం తట్టింది. ఆమె వెంటనే తన ఆడియో లింక్ ద్వారా అనుష్కను హెచ్చరించింది.
 
భావన (ఎన్‌క్రిప్టెడ్ గొంతుతో): "అనుష్క... హోల్డ్! ఇక్కడ ఒక విషయం గమనించాలి. మెయిన్ షిప్ ఎంట్రెన్స్ దగ్గర కానీ, కిచెన్‌లో కానీ, కాక్‌పిట్‌లో కానీ ఒక్క శత్రువు కూడా కదల్లేదు. అంటే అర్థం...
 
వాళ్లంతా పారిపోలేదు, అందరూ ఒకే చోట గుమిగూడారు. ప్రైమరీ టార్గెట్ అయిన అలేఖ్య ఉన్న ఆ ఒక్క గదిలోనే వీళ్లంతా మూగారు. టేక్ పొజిషన్!"
 
అనుష్క: "అర్థమైంది! నేను బ్యాక్ సైడ్ నుంచి కవర్ చేస్తాను..." అని చెప్పి అనుష్క కొద్దిగా వెనక్కి తగ్గి మరో వైపు నుంచి అటాక్ చేయడానికి పొజిషన్ తీసుకుంది.
 
సరిగ్గా ఆ క్షణంలో... జీవితంలో సరిగ్గా 20 ఏళ్ల తర్వాత ఆ ఇద్దరు అక్కాచెల్లెళ్లు (భావన మరియు అనుష్క) ఒకరికొకరు ఎదురుపడ్డారు!
 
ఇద్దరూ ముఖానికి ఆక్సిజన్ మాస్క్‌లు ధరించి ఉన్నారు, పైగా ఆ దట్టమైన పొగ కమ్ముకుని ఉండటంతో ఒకరినొకరు సరిగ్గా గుర్తుపట్టలేకపోయారు. కానీ, ఆ ఇద్దరూ ఒకరినొకరు దాటుకుని వెళ్తున్న ఆ ఒక్క క్షణంలో...
 
వారి మనసుల్లో ఏదో తెలియని, వర్ణించలేని ఒక తీవ్రమైన భావోద్వేగం, ఒక రక్త సంబంధపు స్పందన కలిగింది! అది ఏంటో ఆ క్షణంలో వారికి అంతుచిక్కలేదు.
 
అయినప్పటికీ, అనుష్క తన సహజ సిద్ధమైన ధైర్యంతో ఆ షాడో (భావన) వైపు చూసి మెల్లగా అంది...
 
అనుష్క: "టేక్ కేర్... నేను చూసుకుంటాను!"
 
భావన ఆ మాట విని ముఖంపై ఒక చిన్న, ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు నవ్వుకుంది. ఆ తర్వాత ఇద్దరూ వేర్వేరు దిశల నుంచి ఆ గదిని చుట్టుముట్టడానికి ముందుకు కదిలారు.
 
భావన మెల్లగా అలేఖ్యను బందీగా ఉంచిన ఆ భారీ ఉక్కు తలుపు వద్దకు చేరుకుంది. తలుపు తాళం వేసి ఉంది. ఆమె తన వద్ద ఉన్న ఒక అత్యాధునిక చిన్న మైక్రో-ఎక్స్‌ప్లోజివ్‌ను ఆ డోర్ లాక్ వద్ద అతికించి, మెల్లగా రిమోట్ బటన్ నొక్కి పేల్చింది!
 
"టాప్!" అనే చిన్న శబ్దంతో ఆ డోర్ లాక్ పగిలిపోయింది.
 
కానీ, లోపల అప్పటికే అప్రమత్తంగా ఉన్న ఆ 40 మంది భయంకరమైన సాయుధులు ఆ పేలుడు శబ్దం వైపు ఒక్కసారిగా గన్స్ గురిపెట్టి చూశారు!
 
భావన తల కొద్దిగా ముందుకు పెట్టి లోపలికి తొంగి చూసింది. గదికి సరిగ్గా అవతలి మూలన... అలేఖ్యను కుర్చీకి కట్టేసి, నోటికి టేప్ వేసి బంధించి ఉంచడాన్ని వాళ్ళు స్పష్టంగా చూశారు.
 
భావన (రేడియోలో): "రోజర్ దట్... సౌత్ 40 సేఫ్! టార్గెట్ కార్నర్‌లో ఉంది."
 
అనుష్క వెంటనే స్పందించి, తన సూట్‌లో ఉన్న మరో మినీ-ఎక్స్‌ప్లోజివ్‌ను ఆ గదికి వ్యతిరేక దిశలో ఉన్న గోడపై పెట్టి పేల్చింది!
 
ఆ పేలుడు ధాటికి లోపల ఉన్న శత్రువులు ఎటు చూడాలో అర్థం కాక అయోమయంలో పడ్డారు. సరిగ్గా అదే అదనుగా... రెండు వైపుల నుంచి ఆ గదిలోకి ఇద్దరు యోధురాళ్లు ఒకేసారి దూసుకెళ్లారు!
 
అనుష్క చేతిలో రెండు పొడవైన పదునైన కత్తులు మెరుస్తున్నాయి, వీపు వెనుక M416 అసాల్ట్ రైఫిల్ సిద్దంగా ఉంది. అటు వైపు నుంచి వస్తున్న భావన చేతిలో మాత్రం ఎలాంటి ఆయుధం లేదు! ఆమె పూర్తిగా నిస్సాయుధురాలిలా, కేవలం తన ఒంటి చేతి నైపుణ్యంతో బరిలోకి దిగింది.
 
వారి ముందర ఉన్న ఆ 40 మంది హంతకులు ఎవరూ సాధారణమైన మనుషులు కాదు. ఒక్కొక్కరూ ఏడు, ఎనిమిది అడుగుల ఎత్తుతో రాక్షసుల్లా ఉన్నారు. వారి కళ్లలో విపరీతమైన రక్తదాహం ఉంది. ఆ నౌక నుంచి ప్రాణాలతో బయటపడాలంటే ఆ ఇద్దరు మహిళలను ముక్కలు చేయాలని వాళ్ళు నిర్ణయించుకున్నారు.
 
కానీ... వాళ్లెదురుగా ఉన్నది మనుషులు కాదు, సాక్షాత్తు మృత్యువు!
 
లోపలికి అడుగుపెట్టిన వెంటనే అనుష్క మెరుపు వేగంతో కదిలింది. శత్రువులు తేరుకునే లోపే... విసిరిన రెండు కత్తుల వేగానికి ఇద్దరు హంతకుల తలలు మొండెం నుంచి తెగి గాల్లో ఎగిరిపడ్డాయి!
 
RAW కంట్రోల్ రూమ్‌లో ఈ లైవ్ విజువల్స్ చూస్తున్న రా చీఫ్, ఆఫీసర్లు ఒక్కసారిగా నిలువునా షాక్ తిన్నారు! కనురెప్పపాటు కాలంలో... కేవలం కళ్లు తెరిచి మూసేలోపు అనుష్క అంత వేగంగా తలలు నరికివేయడం చూసి వాళ్ల గుండెలు ఆగిపోయినంత పనైంది.
 
'అనుష్క ఎందుకు మిగతా ముగ్గురు కమాండోలను వద్దు, ఒంటరిగా వెళ్తాను అని చెప్పింది?' అనేదానికి అసలు కారణం ఇప్పుడు ఆ చీఫ్‌కు స్పష్టంగా అర్థమైంది! అనుష్క ఒక సైనిక యంత్రంలా పోరాడుతోంది.
 
ఇక మరోవైపు... ఎలాంటి ఆయుధమూ లేకుండా, కేవలం ఖాళీ చేతులతో శత్రువుల మధ్య నిలబడి ఉన్న భావనను చూసి ఒక రాక్షసుడు ఉగిపోయాడు.
 
"చావురా!" అంటూ అతను తన చేతిలోని పొడవైన కత్తితో భావన గొంతు కోయడానికి విపరీతమైన వేగంగా ముందుకు దూసుకొచ్చి గాలిలో కత్తి విసిరాడు!
 
కానీ భావన చాలా సింపుల్‌గా, ఒక నీటి అలలా కిందికి వంగి ఆ వారాన్ని తప్పించుకుంది. అంతే... మరుక్షణంలో ఆమె తన బాడీ సూట్‌కు అమర్చి ఉన్న ఒక చిన్న పాకెట్ కత్తిని మెరుపు వేగంతో బయటికి తీసి, తనను చంపడానికి వచ్చిన ఆ శత్రువు గొంతులోకి అత్యంత కచ్చితత్వంతో గుచ్చి వదిలేసింది! ఆ శత్రువు ఒక్క కేక కూడా పెట్టకుండా అక్కడికక్కడే కుప్పకూలిపోయాడు.
 
ఆ గదిలో ఇప్పుడు ఒక భీకరమైన మారణహోమం జరుగుతోంది. అనుష్క తన కత్తులతో శత్రువులను చీల్చి చెండాడుతుండగా ... శత్రువుల గుంపు వెనుక నుంచి అనుష్కపైకి అటాక్ చేయడానికి ప్రయత్నించిన ఇద్దరు పెద్ద రాక్షసులను భావన గమనించింది.
 
అనుష్క ఒకరితో పోరాడుతున్న సమయంలో, మరొకడు వెనుక నుంచి పెద్ద కత్తితో అనుష్కపైకి దూకబోయాడు!
 
సరిగ్గా ఆ ఆపద సమయంలో... భావన ఒక చిరుతపులిలా గాల్లోకి దూకి, ఆ శత్రువు చేతిని విరిచి, వాడి దగ్గర ఉన్న కత్తిని లాక్కుని క్షణాల వ్యవధిలో వాడి గుండెల్ని చీల్చేసింది.
 
అనుష్కకు ప్రతి క్షణం ఒక షాడోలా మారి భావన రక్షణ కల్పిస్తోంది. ఆ ఇద్దరూ కలిసి ఆ గదిలోని శత్రువులను ఒక్కొక్కరిగా నేలకూలుస్తున్నారు.
 
కట్టేసి ఉన్న కుర్చీలో నుంచి ఇదంతా చూస్తున్న అలేఖ్య కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి. ఆ పోరాడుతున్న ఇద్దరినీ చూసి ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. ‘ఇద్దరూ ప్రాణాలకు తెగించి నాకోసం వచ్చారు... అసలు వీళ్లలో ఎవరు ఏంటి?
 
ఆ కత్తులతో పోరాడుతున్నది నా అక్క అనుష్కనా? మరి ఆయుధం లేకుండా అద్భుతంగా శత్రువులను అంతం చేస్తున్న ఆ అజ్ఞాత రూపం ఎవరిది?’ అని అలేఖ్య మనసులో ఉద్వేగంతో ప్రశ్నించుకుంది.
 
కంట్రోల్ రూమ్‌లో ఈ దృశ్యాలన్నీ చూస్తున్న రా చీఫ్ నోటి వెంట మాట రాలేదు.
 
రా చీఫ్: (వణుకుతున్న గొంతుతో, దిగ్భ్రాంతిగా) "ఓ మై గాడ్... అసలు ఆయుధం లేకుండా ఒక మనిషి ఇంత క్రూరంగా, ఇంత నిపుణురాలిగా శత్రువులను ఎలా అంతం చేయగలదు?! అసలు ఎవరీ అజ్ఞాత వ్యక్తి... ఈ దేశానికి ఈమె ఏ దేవుడిచ్చిన వరం?"
 
ఆ షిప్ లోపల ప్రవహిస్తున్న రక్తం, ఆ గదిలో మారుమోగుతున్న శత్రువుల ఆర్తనాదాలు... ఆపరేషన్‌ను ఒక సరికొత్త శిఖరానికి చేర్చాయి!
 
ఆ గది ఇప్పుడు ఒక రణరంగంగా మారింది. దట్టమైన పొగ, గాల్లో ఎగురుతున్న రక్తం, శత్రువుల భీకరమైన అరుపులతో ఆ ప్రాంతం దద్దరిల్లిపోతోంది. అనుష్క చేతిలోని రెండు పొడవైన కత్తులు ఒక మృత్యువులా మెరుస్తుండగా... భావన మాత్రం ఎలాంటి ఆయుధం లేని ఖాళీ చేతులతో, ఒక నిశ్శబ్ద తుఫానులా ఆ శత్రువుల గుంపులోకి దూసుకెళ్లింది!
 
ముగ్గురు రాక్షసులు లాంటి భారీ కాయం ఉన్న హంతకులు ఒక్కసారిగా గర్జించుకుంటూ అనుష్కపైకి దూసుకొచ్చారు.
అనుష్క ఏమాత్రం బెదరలేదు. ఒక కాలును నేల మీద బలంగా ఆనించి, గాల్లోకి అద్భుతమైన ఫ్లయింగ్ కిక్ ఇచ్చింది!
 
ఆ తన్ను తాకిన వేగానికి ముందున్న వాడి దవడ పగిలి కింద పడ్డాడు. అదే క్షణంలో ఆమె తన చేతిలోని కుడి కత్తితో రెండో వాడి గొంతును కోసి, ఎడమ కత్తితో మూడో వాడి గుండెల్ని చీల్చేసింది! కళ్లెం తెగిన గుర్రంలా ఆమె చేసిన ఆ దాడికి ఆ ముగ్గురూ ఒక్క సెకెన్ కూడా బతకలేదు.
 
మరోవైపు... నలుగురు హంతకులు కలిసి భావనను చుట్టుముట్టారు.
!"ఒకడు పెద్ద ఇనుప రాడ్‌తో ఆమె తలపై కొట్టడానికి ప్రయత్నించాడు. భావన చిరునవ్వు నవ్వుతూ, మెరుపు వేగంతో కిందకి వంగి వాడి కాళ్లను విరగ్గొట్టింది!
 
ఆ నొప్పితో వాడు కింద పడగానే, వాడి చేతిలో ఉన్న ఇనుప రాడ్‌ను లాక్కుని మరో ఇద్దరి తలలను ఒకే దెబ్బతో కొట్టి నేలకూల్చింది. నాల్గో వాడు వెనుక నుంచి పట్టుకోబోతే, వాడి చేతివేళ్లను విరిచి, వాడి తలను గోడకేసి బలంగా గుద్దింది! ఆ శబ్దం ఆ గది అంతటా ప్రతిధ్వనించింది.
 
కంట్రోల్ రూమ్‌లో లైవ్ స్క్రీన్ చూస్తున్న రా చీఫ్, ఆఫీసర్లు తమ సీట్లలో నుంచి లేచి నిలబడ్డారు. ఆ ఇద్దరు ఆడపులులు కలిసి చేస్తున్న ఆ పోరాటం చూస్తుంటే ఒంటి మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకుంటున్నాయి.
అనుష్క తన వీపు వెనుక ఉన్న M416 అసాల్ట్ రైఫిల్ తీసి, గది మధ్యలో ఉన్న శత్రువుల గుంపుపై తూటాల వర్షం కురిపించింది!
 
"ఢిష్యుమ్... ఢిష్యుమ్..." అంటూ ఆ గన్ శబ్దానికి 10 మంది హంతకులు క్షణాల్లో నేలకొరిగారు. గన్ అయిపోగానే, మళ్లీ కత్తులతో విరుచుకుపడింది.
 
ఇక భావన పోరాట శైలి అయితే వేరే లెవెల్! ఆమె ఒక గూఢచారిలా, ఒక మార్షల్ ఆర్ట్స్ నిపుణురాలిలా ప్రతీ శత్రువు వీక్ పాయింట్‌ను టార్గెట్ చేసింది. ఒకడు వెనుక నుంచి కత్తితో పొడవబోతుంటే...
 
భావన వాడి చేతిని పట్టుకుని, గాల్లోనే ఒక రౌండ్ తిరిగి వాడి తలనే కింద ఉన్న నేలకేసి బలంగా కొట్టింది! మరో ఇద్దరిని తన కాళ్లతో గాల్లోకి లేపి కిందకు విసిరేసింది. ఆమె కదిలే వేగానికి, ఆ పొగ మధ్యలో ఆమె ఒక నల్లటి నీడలా (Shadow) మాత్రమే కనిపిస్తోంది!
 
కేవలం మూడు నిమిషాల వ్యవధిలో... ఆ గదిలో ఉన్న 40 మందిలో ముప్పై తొమ్మిది మంది హంతకులు రక్తపు మడుగులో విగతజీవులుగా పడి ఉన్నారు.
 
ఇప్పుడు మిగిలింది కేవలం ఒక్కడే! ఆ గుంపుకి లీడర్‌గా ఉన్న, దాదాపు తొమ్మిది అడుగుల ఎత్తు ఉన్న ఒక అతిభయంకరమైన రాక్షసుడు! వాడి శరీరం అంతా కండలతో, ముఖంపై పెద్ద మచ్చలతో ఉంది. వాడు పిచ్చివాడిలా అరుస్తూ, చేతిలో ఉన్న రక్తం కారుతున్న పెద్ద కత్తితో నేరుగా భావన పైకి దూకాడు!
 
"నిన్ను ముక్కలు ముక్కలుగా నరుకుతాను!" అంటూ వాడు విసిరిన ఆ కత్తి పోటుకు గాలి కూడా వణికిపోయింది.
 
కానీ భావన ఏమాత్రం భయపడకుండా, నేరుగా వాడి వైపు పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళింది! వాడు కత్తి దించే లోపు... భావన గాల్లోకి ఎగిరి, తన రెండు కాళ్లతో వాడి మెడను గట్టిగా లాక్‌ వేసింది!
 
ఆ భారీ కాయం ఉన్న వాడు ఆ బరువును తట్టుకోలేక తూలిపడ్డాడు. అదే అదనుగా భావన కింద పడుతూనే వాడి ఛాతిపై కూర్చుని, తన రెండు గుద్దులతో వాడి ముఖాన్ని నుజ్జునుజ్జు చేసేసింది! చివరికి వాడి చేతిలోనే ఉన్న ఆ కత్తిని లాక్కుని, వాడి గుండెల్లోకి దింపి ఆ పోరాటానికి ఒకే ఒక్క దెబ్బతో ముగింపు పలిచింది!
 
 
ప్రదేశం: శత్రువుల నౌక (బందీల గది)
సమయం: మధ్యాహ్నం 03:00 గంటలు
 
ఆఖరి శత్రువు కూడా నేలకూలడంతో ఆ గదిలో రక్తసిక్తమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. అనుష్క వేగంగా అలేఖ్య దగ్గరకు వెళ్లి ఆమెను కట్టేసిన తాళ్లను విప్పేసి, ఆమె చేయి పట్టుకుని లేపింది. సరిగ్గా అదే సమయంలో సమయం మధ్యాహ్నం 3 గంటలు అయింది.
 
అనుష్క: (అలేఖ్యను పట్టుకుంటూ) "సరే... ఇక పద, ఇక్కడి నుంచి బయటపడాలి."
 
అనుష్కతో పాటు అలేఖ్య ఒక చేయి పట్టుకోగా, మరో వైపు నుంచి భావన కూడా వచ్చి అలేఖ్య మరో చేయి పట్టుకుని నిలబడింది.
 
అది చూసిన RAW చీఫ్ వెంటనే శాటిలైట్ ఫోన్ ద్వారా అనుష్కతో మాట్లాడాడు.
 
RAW చీఫ్ (ఫోన్‌లో): “నేను ముందే చెప్పాను కదా, ఆ అమ్మాయి నాతోనే రావాలి అని!"
 
ఆ మాట వినగానే అనుష్క ఒక్కక్షణం ఆగిపోయింది. ఆ అజ్ఞాత రూపంలో (మాస్క్ వేసుకుని ఉన్న) భావన వైపు ఆమె కోపంగా చూసింది.
 
అనుష్క: (ఆ అజ్ఞాత షాడోతో) "నా దారి నుంచి తప్పుకో! నాకూ మధ్యలో నువ్వు రావడానికి వీలు లేదు..." అని అరుస్తూ, భావనకు ఒక భీకరమైన 'ఫ్లయింగ్ కిక్' ఇవ్వడానికి గాల్లోకి ఎగిరింది!
 
కానీ భావన అత్యంత ప్రశాంతంగా, ఒక మెరుపులా పక్కకు తప్పుకుంది. అనుష్క షాట్ మిస్ అయింది.
 
RAW చీఫ్ (ఫోన్‌లో ఆందోళనగా): " వద్దు... ఆమెను ఏమీ చేయకు, నా బిడ్డ అలేఖ్య నాకు కావాలి!"
 
భావన (మార్చబడిన ఎన్‌క్రిప్టెడ్ గొంతుతో): "మీకు కావాలంటే... నన్ను ఓడించి ఆ అమ్మాయిని తీసుకెళ్లండి!" అని సవాల్ విసిరింది.
 
అనుష్కకు పట్టరాని కోపం వచ్చింది. ఆమె మెరుపు వేగంతో వరుస దాడి (attacks) చేయడం మొదలుపెట్టింది. కానీ ఆశ్చర్యకరంగా... అనుష్క వేస్తున్న ప్రతీ ముష్టిఘాతాన్ని, ప్రతీ కిక్‌ను భావన ఎంతో సులువుగా డిఫెన్స్ (Defense) చేస్తూ వస్తోంది తప్ప, ఆమెపై తిరిగి ఒక్క దాడి కూడా చేయడం లేదు!
 
భావనకు తెలుసు... వచ్చిన ఆఫీసర్ కేవలం తన పై అధికారి ఆదేశాలను, విధులను మాత్రమే పాటిస్తోందని భావన మనసులో అనుకుంది.
 
అందుకే ఆమెపై చేయి చేసుకోవడానికి ఆమె మనసు ఒప్పుకోలేదు. కేవలం అనుష్క దాడిని మాత్రమే ఆమె అడ్డుకుంటూ వచ్చింది.
 
కానీ అనుష్కకు మాత్రం సహనం నశించింది. 'ఈ షాడో నన్ను కావాలనే ఎగతాళి చేస్తోంది' అని భావించి, ఆమె తన సర్వశక్తిని ఉపయోగించి మెరుపు వేగంతో కదిలింది.
 
ఈసారి ఊహించని విధంగా ఒక పవర్‌ఫుల్ అటాక్ చేసి, భావనను బలంగా కింద పడేసింది!
 
భావన కింద పడినప్పటికీ, వెంటనే లేచి నిలబడి ఒక చిన్న చిరునవ్వు నవ్వుకుంది.
 
భావన: "ఇక చాలు... నేను నిన్ను గాయపరచాలని అసలు అనుకోవడం లేదు!"
 
అనుష్క ఆగ్రహంతో ఊగిపోతూ మళ్లీ వేగంగా ముందుకు దూసుకొచ్చింది. కానీ భావన ఈసారి కూడా చాలా సింపుల్‌గా తప్పుకుని, అనుష్క కడుపులో ఒక పవర్‌ఫుల్ 'స్మాష్' (Smash) ఇచ్చింది! ఆ దెబ్బ తాకిన వేగానికి అనుష్క వెనక్కి దూసుకెళ్లి కొద్ది దూరంలో పడిపోయింది.
 
ప్రదేశం: టార్గెట్ షిప్ డెక్
సమయం: మధ్యాహ్నం 03:02 గంటలు
 
సరిగ్గా అప్పుడే... చాలా సేపటి నుంచి తన తల్లికి (అనుష్కకు) ఫోన్ చేయాలని ప్రయత్నిస్తున్న సన్నీ ఎమర్జెన్సీ కాల్ కలిసింది!అనుష్క దగ్గర ఉన్న ఆ ఎమర్జెన్సీ ఫోన్ రింగ్ అయింది. ఆ కాల్ ఎవరిదో అనుష్కకు బాగా తెలుసు.
 
ఆమె ఎలాగైనా ఆ ఫోన్ తీసి మాట్లాడాలి అనుకుంది. కానీ అప్పటికే సమయం మధ్యాహ్నం 3 గంటలు కావడంతో, ఆమె ఆ ఫోన్‌ను రిసీవ్ చేసుకుని త్వరగా కట్ చేయాలని భావించింది.
 
అనుష్క: (ఆయాసపడుతూ, ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి) "సన్నీ... నేను ఇప్పుడు పనిలో ఉన్నాను, తర్వాత మాట్లాడతాను..." అని కట్ చేయబోయింది.
 
కానీ అవతలి వైపు నుంచి సన్నీ పెట్టిన ఆర్తనాదం ఆ షిప్‌లో ఉన్న అనుష్కని నిశ్చేష్టులను చేసింది.
 
సన్నీ (ఫోన్‌లో ఏడుస్తూ): "అమ్మా...! అమ్మా... మనల్ని ఎవరో దారుణంగా మోసం చేశారు! యష్, అజయ్ ఇక్కడికి వచ్చేశారు... అంతకంటే పెద్ద విషం ఏంటంటే అమ్మా... నా అక్కలను... వాళ్లు... వాళ్లు ఎవరో ఎత్తుకెళ్లిపోయారు అమ్మా!!"
 
"ధడూమ్..." అన్నట్లుగా ఆ మాట అనుష్క గుండెల్లో దిగబడింది!
 
అనుష్క చేతిలో ఉన్న ఫోన్ జారి కింద పడిపోయింది. ఆమె రెండు మోకాళ్లపై నేల మీద కుప్పకూలిపోయింది. ముఖానికి ఉన్న ఆ మాస్క్ లోపల ఆమె గుండె పగిలిపోయి వెక్కివెక్కి ఏడుస్తున్న ఆవేదన ఎవరికీ కనిపించలేదు, కానీ ఆ మౌన రోదన ఆ సముద్ర గాలిని కూడా స్తంభింపజేసింది.
 
‘ఏది జరగకూడదని భయపడ్డానో... సరిగ్గా అదే జరిగింది!’
 
అనుష్క అలా విగతజీవిలా నిర్జీవంగా కూరుకుపోవడం చూసిన భావన గుండె కూడా చలించిపోయింది. ఆమె ఆందోళనగా పరుగెత్తుకుంటూ అనుష్క దగ్గరకు వచ్చింది.
 
భావన: (కంగారుగా, ఆందోళనగా) "ప్లీజ్... దయచేసి ఇక్కడి నుంచి త్వరగా బయటపడదాం రండి! లేకపోతే మనం ఇప్పటివరకు చేసిన ఈ పోరాటమంతా వృథా అయిపోతుంది... అర్థం చేసుకోండి!"
 
అనుష్క ఎలాంటి బదులూ ఇవ్వలేదు. ఆమె కన్నీళ్లతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతూ, కేవలం ఒక్కటే మాట అన్నది.
 
అనుష్క: (వణుకుతున్న గొంతుతో) "I'm leaving..." (నేను వెళ్తున్నాను...)
 
అని చెప్పి, ఆమె మృత్యువును సైతం లెక్కచేయకుండా వేగంగా పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, అప్పటికే అక్కడ సిద్ధంగా ఉన్న తన స్పీడ్ బోట్ ఎక్కి ఆ నౌకను వదిలి క్షణాల వ్యవధిలో దూరంగా వెళ్లిపోయింది.
 
ప్రదేశం: షిప్ డెక్
సమయం: మధ్యాహ్నం 03:06 గంటలు
 
అనుష్క వెళ్లిపోయాక, భావన తన చేతిలో ఉన్న ఫోన్‌ను తీసుకుని నేరుగా RAW చీఫ్‌తో మాట్లాడింది.
 
భావన: "చీఫ్... నేను ఇచ్చిన మాట ప్రకారం, ఇదిగో చూడండి!" అని చెప్పి, భావన తన ముఖానికి ఉన్న ఆ మాస్క్‌ను ఒక్క క్షణంలో తొలగించి, తన అసలు ముఖాన్ని నేరుగా అలేఖ్య వైపు తిప్పింది.
 
అలేఖ్య ఉలిక్కిపడి, ఆశ్చర్యంతో కళ్లు పెద్దవి చేసి చూసింది.
 
అలేఖ్య: (గొంతు గగ్గోలుపెడుతుండగా) "అక్కా...!...
 
అనగానే ఇష్ .. అని సైగ చేసింది .
 
నీవు... నిజంగా నువ్వు నాకోసం వచ్చావా!" అని భావనను గట్టిగా కౌగిలించుకుని విలవిలలాడిపోయింది.
 
భావన: (కళ్లల్లో నీళ్లతో, నవ్వుతూ) "అలేఖ్య... నువ్వు బాగున్నావా తల్లి?"
 
అలేఖ్య: (భావన బుగ్గలపై ముద్దుపెట్టుకుంటూ, ఉద్వేగంగా) " ఈ ఫోన్ లో మాట్లాడు ..." అని భావన చేతిలో ఉన్న ఫోన్‌ను బలవంతంగా లాక్కుని RAW చీఫ్‌కు అందించింది.
 
అవతలి వైపు నుంచి RAW చీఫ్ గొంతు భావోద్వేగంతో వణికిపోయింది.
 
RAW చీఫ్ (ఫోన్‌లో): "తల్లీ... నువ్వు నిజంగా క్షేమంగానే ఉన్నావా అమ్మా?"
 
అలేఖ్య: (ఏడుపు ఆపుకోలేక) "పెదనాన్నా... నేను చాలా బాగున్నాను! కానీ ఇప్పుడు అంతకంటే ఎక్కువ సంతోషంగా ఉన్నాను, ఎందుకంటే నా ప్రాణాలు కాపాడిన వారు నా దగ్గరే ఉన్నారు !"
 
ఆ మాట వినగానే RAW చీఫ్ మనసు ఒక్కసారిగా తేలికపడింది. ఆ అవతలి గొంతులో ఉన్న ఆనందాన్ని బట్టి... ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి ఎవరో కాదు, విజయ్‌ ఏమో అని ఆయన పక్కాగా నిర్ధారించుకున్నారు.
 
RAW చీఫ్: "సరే తల్లీ... మీరంతా సంతోషంగా ఉండటమే నాకు ముఖ్యం. కానీ ఇక్కడ మీ అమ్మానాన్నలు మాత్రం నీ కోసం తీవ్రమైన ఆందోళనలో ఉన్నారు..."
 
అలేఖ్య: (కంగారుగా) "పెదనాన్నా... నేను ఇప్పుడే మీ అందరి దగ్గరికి వస్తాను, అమ్మతో మాట్లాడతాను... ప్లీజ్ నన్ను పంపించండి!"
 
భావన: (మళ్లీ ఫోన్ తీసుకుని) "చీఫ్... నేను మీకు త్వరలోనే మళ్లీ కాల్ చేస్తాను. అలేఖ్య కూడా క్షేమంగా మీ దగ్గరికి చేరుకుంటుంది... నేను మాటిస్తున్నాను!"
 
RAW చీఫ్: "సరే... జాగ్రత్త."
 
భావన కాల్ కట్ చేసింది. వెంటనే ఆమె, అలేఖ్య ఇద్దరూ కలిసి అక్కడి నుంచి సిద్ధంగా ఉన్న మరో బోట్ ఎక్కి ఆ షిప్‌ను వదిలి సురక్షితంగా బయటకు బయలుదేరారు.
 
సరిగ్గా వాళ్ళ బోట్ ఆ టార్గెట్ షిప్‌కు సురక్షితమైన దూరానికి రాగానే... భావన తన రిమోట్ డివైజ్ తీసుకుని ఒక బటన్ నొక్కింది.
 
"కబ్లూమ్...!"
 
అనే మహా భీకర శబ్దంతో ఆ శత్రువుల భారీ నౌక ముక్కలు ముక్కలై సముద్రంలో పూర్తిగా పేలిపోయింది! 

ఆ నౌకకు సంబంధించిన ఎలాంటి చిన్న క్లూ కూడా, ఏ శత్రువు ఆనవాడూ భూమిపై మిగలకుండా ఆ సముద్రపు అలల్లో కలిసిపోయింది. ఆపరేషన్ విజయవంతంగా ముగిసింది!
 
ప్రదేశం: సముద్ర మధ్యలో స్పీడ్ బోట్
సమయం: మధ్యాహ్నం 03:15 గంటలు
 
ఆపరేషన్ విజయవంతంగా ముగిసిన తర్వాత, రా (RAW) అధికారులకు ఎలాంటి చిక్కకుండా, తనను తాను పూర్తిగా గోప్యంగా ఉంచుకోవడానికి భావన ముందుగానే రెండు పక్కా ప్రణాళికలు (Plan A & Plan B) సిద్ధం చేసుకుంది. 

ఒకవేళ ఏ చిన్న పొరపాటు జరిగినా ఎలా తప్పించుకోవాలో ఆ వ్యూహాలు ఆమె మైండ్‌లో స్పష్టంగా ఉన్నాయి.
 
కానీ ఆపరేషన్ అనుకున్నదానికంటే చాలా సాఫీగా, ఎలాంటి అవాంతరాలు లేకుండా ముగియడంతో భావనకు ఆ ప్లాన్లను ఉపయోగించాల్సిన అవసరం రాలేదు. ఆమె వెంటనే అలేఖ్యను తీసుకుని నేరుగా విజయ్ బోట్ ఉన్న ప్రాంతానికి చేరుకుంది.

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: సముద్రం మధ్యలోని బోట్ డెక్

సమయం: మధ్యాహ్నం 03:15 గంటలు
 
భావన ముందుగానే వేసుకున్న ప్లాన్ ప్రకారం ఆపరేషన్ అత్యంత సాఫీగా ముగిసింది. ఎవరికీ ఎలాంటి ప్రాణాపాయం జరగకుండా, శత్రువుల నౌకను పూర్తిగా తుడిచిపెట్టేసి భావన, అలేఖ్య ఆ షిప్ నుంచి సురక్షితంగా బయటపడ్డారు.
 
అక్కడి నుంచి నేరుగా అలేఖ్యను తీసుకుని భావన, అప్పటికే సముద్రంలో ఎదురుచూస్తున్న విజయ్ బోట్ దగ్గరకు చేరుకుంది.
 
బోట్‌లోకి అడుగుపెట్టగానే విజయ్‌ని చూడగానే అలేఖ్యకి మనసారా అతన్ని హత్తుకోవాలనిపించింది. కానీ పక్కనే భావన అక్క ఉంది అనుకుని ఆమె తన భావాలను అణచుకుంది. విజయ్ పక్కనే అలేఖ్య కళ్లలో నీళ్లతో నిలబడి ఉంది.
 
ఆ పరిస్థితిని ఇట్టే అర్థం చేసుకుని భావన... తన చేత్తో మెల్లగా అలేఖ్యను విజయ్ వైపు నెట్టి, తను నేరుగా బోట్ డ్రైవింగ్ సీట్ వైపు వెళ్లింది.
 
విజయ్ కూడా అలేఖ్య పడుతున్న ఆవేదనను, భయాన్ని గ్రహించి ఆమెను ఎంతో ప్రేమగా తన గుండెలకు హత్తుకున్నాడు.
 
విజయ్: (అలేఖ్య తల నిమురుతూ) "ఏం కాదు అలేఖ్య... మేమంతా వచ్చేసాము కదా, ఇక భయపడకు... ఏడవకు తల్లి..." అని ఓదార్చాడు.
 
ప్రదేశం: హై-స్పీడ్ స్పీడ్ బోట్
సమయం: మధ్యాహ్నం 03:20 గంటలు
 
మరోవైపు... అక్కడి నుంచి వేగంగా బయలుదేరిన అనుష్క, తన బోట్‌లో ప్రయాణిస్తూనే వెంటనే తన భర్త ప్రసాద్‌కు మరియు సన్నీకి ఫోన్ చేసి మాట్లాడింది.
 
తరువాత తన ప్లాన్ వాళ్ళకి వివరించింది. ఇద్దరు ఒకేసారి కానీ అలా చేసిన వాళ్ళు ప్రాణాలతో విడిచిపెట్టరు.
 
అనుష్క: కానీ ముందు నేను నా పిల్లలని చూడాలి , వాళ్ళు ఎక్కడ ఉన్నారో కనుక్కోవాలి. అలాగే వాళ్ళు కచ్చితంగా నన్ను రిజిస్ట్రేషన్ ఆఫీసు కి తీసుకు వస్తారు మీరు ప్లాన్ ప్రకారం చేయండి.
 
ఆ తర్వాత, తన ఫోన్ ద్వారా నేరుగా సన్నీ దగ్గర సోనియా నంబర్‌ తీసుకుని డైరెక్ట్ కాల్ చేసింది!
 
ఫోన్ రింగ్ అయిన క్షణంలోనే సోనియా ఫోన్ రిసీవ్ చేసుకుంది.
 
అనుష్క: మీకు ఏమి కావాలి.
 
సోనియా: (కంగారుగా) "హలో... ఎవరు? నువ్వు... నువ్వు అనుష్కవేనా?! అసలు నువ్వు ఏం చేశావు? అక్కడ షిప్‌లో ఉన్న మా వాళ్ల ఫోన్లు ఏవీ ఎందుకు కలవడం లేదు? అసలు అక్కడ ఏం జరిగింది?!" అని అడిగింది.
 
అనుష్క: (చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ కోపంతో) " సోనియా... కంగారు పడుతున్నావు? షిప్ సంగతి పక్కన పెట్టు. అసలు నువ్వు ఏమనుకుంటున్నావు?" అనగానే, సోనియా ఫోన్‌ను పక్కనే ఉన్న సురేష్ చోప్రా చేతికి ఇచ్చింది.
 
-----------------------------గంట ముందు ------------------------------------------
 
ప్రదేశం: నగరం వెలుపల ఉన్న రహస్య ఫామ్‌హౌస్
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:30 గంటలు
 
కొద్దిసేపటి క్రితం... రణధీర్ ఆ ముగ్గురిని (రితిక, అయేషా, మీనాక్షి) ఈడ్చుకుంటూ వచ్చి ఆ ఫామ్‌హౌస్‌లోని పెద్ద హాల్‌లో నేల మీద కట్టేసి పడేశాడు.
 
అక్కడ అప్పటికే సురక్షితంగా కూర్చుని ఉన్న సురేష్ చోప్రా, సోనియా, అజయ్, యష్, సోహన్‌ల ఎదుట ఆ బందీలు భయంతో వణికిపోతున్నారు.
 
తమకు ఈ గతి పట్టించిన ఆ రాక్షసులందరినీ ఒకే చోట చూసేసరికి ఆ ముగ్గురి గుండెలు పగిలిపోయాయి. రితిక కళ్లలో మిగిలిన ఆ చిన్న ఆశ కూడా పూర్తిగా చనిపోయింది.
 
అక్కడే ఉన్న రణధీర్‌తో సురేష్ చోప్రా క్రూరంగా అన్నాడు.
 
సురేష్ చోప్రా: "రణధీర్... నువ్వు వెళ్లి ఆ అలేఖ్యను కూడా ఇక్కడికి షిఫ్ట్ చేయి! ఆ అనుష్క ఏం చేయగలదో నీకు ఇంకా పూర్తిగా తెలియదు!"
 
రణధీర్: "ఆ అనుష్క ఒక్కటే ఏం చేస్తుంది, ఆమె ఎక్కడ ఉందో నేను ఇప్పుడే కనుక్కుంటాను!" అని బయలుదేరాడు.
 
కానీ మధ్యాహ్నం 2:30 దాటినా రణధీర్ ఎంత ప్రయత్నించినా ఆ షిప్‌లో ఉన్న వాళ్ల నంబర్లకు ఫోన్ కలవలేదు. అసలు అక్కడ ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవడానికి రణధీర్ స్వయంగా ఆ షిప్ వైపు బయలుదేరాడు.
 
ఇదిలా ఉండగా... ఫామ్‌హౌస్‌లో సోనియా వచ్చి రితిక, అయేషాలను ఎద్దేవా చేస్తూ మాట్లాడింది. ఆ మాటలకు చిన్నారి అయేషా కోపంతో ఊగిపోతూ, "మా అమ్మ నీలాంటిది కాదు!" అనడంతో సోనియా అయేషా చెంప పగలగొట్టింది!
 
ప్రదేశం: రహస్య ఫామ్‌హౌస్ హాల్
సమయం: మధ్యాహ్నం 03:25 గంటలు
 
ఫోన్ తీసుకున్న సురేష్ చోప్రా నవ్వుతూ మాట్లాడాడు.
 
సురేష్ చోప్రా: "అనుష్క! నువ్వు ఎంత డ్రామా ఆడినా మాకు తెలుసు. నీ బిడ్డలు మా అదుపులోనే ఉన్నారు. వాళ్ళు నీకు ప్రాణంతో కావాలంటే... నువ్వు వెంటనే ఒంటరిగా మేము చెప్పిన ఈ లొకేషన్‌కు రా!" అంటూ ఆ ఫామ్‌హౌస్ అడ్రస్‌ను సెండ్ చేశాడు.
 
అనుష్కకు అసలు తన పిల్లలు ఎక్కడ ఉన్నారనే లొకేషన్ అప్పటికింకా తెలియదు; సరిగ్గా సురేష్ చోప్రా ఆ లొకేషన్‌ను ఫోన్ ద్వారా పంపినప్పుడే అనుష్కకు ఆ అడ్రస్ తెలిసింది!
 
అనుష్క: (కళ్లల్లో కన్నీళ్లతో, పగతో రగిలిపోతూ) "వస్తున్నాను... నా పిల్లలకు ఒక్క చిన్న గీత పడినా మీ అందరి అంతు చూస్తాను!" అని ఫోన్ కట్ చేసింది.
 
అనుష్క వెంటనే తన బోట్‌ను ఆ లొకేషన్ వైపునకు మళ్లించి, ఆ సీక్రెట్ ఫామ్‌హౌస్ ఉన్న తీరం వైపు అత్యంత వేగంగా దూసుకెళ్లింది.
 
---------------------------కొన్ని గంటల తరువాత-------------------------------------
 
ప్రదేశం: అడవి ప్రాంతంలోని లైట్లు లేని చీకటి ఫామ్‌హౌస్
సమయం: అర్ధరాత్రి 12:00 గంటలు
 
వైజాగ్ అడవి ప్రాంతం మధ్యలో ఉన్న ఆ ఫామ్‌హౌస్ బయట కంటికి కనిపించినంత మేర అంతా అంతులేని చీకటి అలుముకుని ఉంది. ఫామ్‌హౌస్ బయట లైట్లు పూర్తిగా ఆరిపోయి ఉన్నాయి... ఎవరో కావాలనే వాటిని దాచిపెట్టినట్లు, ఎవరి కంటా పడకుండా ఆ ప్రాంతాన్ని మృత్యువులా మార్చేశారు.
 
కానీ లోపల మాత్రం లైట్లు వెలుగుతున్నాయి. అయితే ఆ వెలుతురు చాలా దగ్గరకు వస్తే తప్ప బయటికి కనిపించడం లేదు. దూరం నుండి చూస్తే ఆ ప్రదేశం మొత్తం పూర్తిగా గాఢాకారపు చీకటిలోనే మునిగిపోయి ఉన్నట్లు కనిపిస్తోంది.
 
ఆ ఫామ్‌హౌస్‌లోని ఒక పెద్ద హాలులో... కొందరిని బలవంతంగా కుర్చీలకు కట్టేసి ఉంచారు. అనుష్క వద్ద ఉన్న ఆయుధాలన్నింటినీ బలవంతంగా లాగేసుకుని, ఆమెను కూడా అక్కడే ఉన్న పిల్లలతో పాటు కుర్చీకి కట్టేశారు.
 
తల్లిని అలా కట్టేసి ఉండటం చూసిన ఆ పిల్లలు గుండె పగిలేలా ఏడ్వడం మొదలుపెట్టారు. ఆ ఆర్తనాదాలు ఆ హాల్‌ను దద్దరిల్లజేశాయి.
 
కాసేపటికి అనుష్క గంభీరంగా, స్థిరమైన గొంతుతో పిల్లల వైపు చూస్తూ అన్నది.
 
అనుష్క: (ప్రశాంతంగా) "ఏడవకండి... నేను ఇక్కడే మీతో పాటు ఉన్నాను."
 
ఆ మాట వినగానే పిల్లలు తమ ఏడుపును బలవంతంగా ఆపుకుని కామ్‌గా నిలబడ్డారు.
 
అక్కడ అలా కుర్చీలకు కట్టేసి ఉన్న వారిలో... అనుష్క, అయేషా, మీనాక్షి, రితిక, రామ్, లక్ష్మణ్... అలాగే ముఖాలు ఫేస్ కవర్లతో కప్పబడి ఉన్న ఇద్దరు గుర్తుతెలియని వ్యక్తులు కూడా ఉన్నారు.
 
రామ్, లక్ష్మణ్‌లకు అసలు ఏం జరుగుతుందో, ఎందుకు ఈ పరిస్థితి వచ్చిందో అస్సలు అర్థం కావడం లేదు. అయేషా భయంతో వణికిపోతోంది, మీనాక్షి ముఖంలో తీవ్రమైన ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
 
కానీ ఆ కట్టేసి ఉన్న వారిలో ఇద్దరు మాత్రం ఏమాత్రం భయం లేకుండా అత్యంత నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నారు. ఒకరు అనుష్క కాగా, మరొకరు రితిక... ఇద్దరూ ఎలాంటి చలనం లేకుండా అంతా గమనిస్తూ అలాగే కూర్చున్నారు.
 
అప్పుడే హాల్‌లోకి ఇద్దరు వ్యక్తులు నవ్వుతూ లోపలికి వచ్చారు. వారి మొహాల్లో గెలుపు తాలూకు క్రూరమైన చిరునవ్వు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది... వాళ్లే అజయ్, యష్!
 
అజయ్: (ఎద్దేవా చేస్తూ) "ఏంటి నా ప్రేయసులు అందరూ ఇలా వచ్చారు? ఈరోజు మీరెందుకు ఇక్కడికి రావాల్సి వచ్చింది? మీరంతా నిజంగానే ఒక పెద్ద గందరగోళంలో ఉన్నారు... మీలాంటి ఈ వెధవలు కూడా!" అంటూ అతను అనుష్క కొడుకులై రామ్, లక్ష్మణ్‌లను చూసి తిట్టాడు.
 
రామ్: (ఆవేశంతో ఊగిపోతూ) "వెధవల్లారా... మా అమ్మతో మర్యాదగా మాట్లాడండి!"
 
యష్: (హేళనగా నవ్వుతూ) "హహహ... ఎందుక్రా అంతలా ఎగురుతున్నావు? కొద్దిసేపట్లో మీరందరూ ఎగరడం శాశ్వతంగా ఆపేస్తారు!"
 
లక్ష్మణ్: (కోపంతో రగిలిపోతూ) "వెధవల్లారా... ఒక్కసారి నా చేతులు విప్పండి, అప్పుడు ఎవరు ఎగురుతారో, ఎవరు పడతారో మీకే చూపిస్తాను!"
 
అప్పుడే ఒక బిగ్గరైన, గంభీరమైన గొంతు ఆ హాల్‌లో ప్రతిధ్వనించింది.
 
"బ్రావో... బ్రావో! ఇది ఊహించినదే...
 
ఆ గొంతు వినగానే అనుష్క గుండె ఒక్క క్షణం వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది. కానీ ఆమె ఏమాత్రం భయపడలేదు. ఆమె కళ్లలో ఆసక్తి, మిగతా అందరి గుండెల్లో ప్రాణం పోతున్నంత భయం స్పష్టంగా ఉన్నాయి.
 
అక్కడే ఒక కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్న సురేష్ చోప్రా నెమ్మదిగా లేచి అనుష్క ముందుకు వచ్చాడు. అతని ముఖంలో ఒక భయానకమైన చిరునవ్వు ఉంది.
 
సురేష్ చోప్రా: (వ్యంగ్యంగా) "ఎలా ఉన్నావు అనుష్క?"
 
మీనాక్షి: (కోపంతో అరుస్తూ) "ఓయ్ లాంజ కొడుకా..., మళ్ళీ మా అమ్మ పేరు నీ మాలిని నాలుక మీదకు రానీకు!"
 
అప్పుడే అక్కడ ఉన్న సోహన్ భయంతో వణికిపోయే గొంతుతో అరిచాడు... "నువ్వా...!"
 
సోహన్ కంగారుగా అటువైపు చూస్తున్నాడు. అతడు పడుతున్న ఆ కంగారును చూసి అజయ్, యష్ కూడా కొంచెం కంగారుపడ్డారు. సురేష్ చోప్రా దృష్టి కూడా వెంటనే సోహన్ వైపు మళ్లింది.
 
సురేష్ చోప్రా: (సోహన్‌ను చూస్తూ) "నీకు ఈమె తెలుసా?"

[Sunnysunnysunny]

అనుష్క: "నాకు తెలుసు."

 
సురేష్ చోప్రా: "నీకెలా తెలుసు?"
 
సోహన్ ఏమీ మాట్లాడకుండా భయంతో మౌనంగా ఉండిపోయాడు.
 
సురేష్ చోప్రా: "చెప్పు... నీకెలా తెలుసు?"
 
అనుష్క: (చాలా ప్రశాంతంగా, కానీ పదునైన గొంతుతో) "ఆ రోజు అతను నీకేం చెప్పలేదా ? నా మనసు కరగకపోయి ఉంటే... అతని శవం నీ కాళ్ళ దగ్గరే పడి ఉండేది. సరే, అతని భయం చూసి అతనికి ఏమైందో నీకు అర్థమై ఉంటుంది.
 
అతను చేసింది ఒకే ఒక తప్పు... నా కూతుళ్ళలో ఒకరిని తాకాడు. కానీ ఇప్పుడు అతను అంతకంటే పెద్ద తప్పు చేశాడు... నా కుటుంబం మొత్తాన్ని తాకాడు. ఇక నీకేం జరుగుతుందో నీ అంతట నువ్వే ఆలోచించుకో."
 
సురేష్ చోప్రా: "నువ్వు ఇక్కడే చిక్కుకుపోయావు, వీరంతా కట్టేసి ఉన్నారు... నువ్వేం చేయగలవులే! అవును, నేను నిన్ను మరొకరికి పరిచయం చేస్తాను."
 
సురేష్ చోప్రా చప్పట్లు కొట్టి, ఒక కుర్చీని లాక్కుంటూ అక్కడికి ఒక వ్యక్తిని తీసుకువచ్చాడు.
 
అతను మరెవరో కాదు... సుమిత్ మెహతా! ఆయనను కూడా చేతులు కట్టేసి ఉంచారు. ఆయన పరిస్థితి చూస్తే చాలా దారుణంగా, ప్రాణం పోయినట్లుగా ఉంది.
 
సురేష్ చోప్రా: (సుమిత్‌ను చూపిస్తూ) "ఇతను నీ స్నేహితుడు... ఇప్పటివరకు నిన్ను కాపాడుకుంటూ వచ్చాడు, మరి ఈరోజు ఇతన్ని ఎవరు కాపాడుతారు? నువ్వు నాతో ఒక పాము ఆట ఆడావు!"
 
సుమిత్ మెహతా: "హహహ... నువ్వేంటి చోప్రా? నాకు తెలుసు... కానీ నువ్వేం చేశావో నీకే తెలియదు!"
 
సురేష్ చోప్రా: (క్రూరంగా నవ్వుతూ) "మీ చుట్టూ ఎవరున్నారో మీకు ఇంకా పూర్తిగా తెలియదు. ముంగిస పాము ఆటలోకి ఇప్పుడు ‘అధీర’ లాంటి ఏనుగు ప్రవేశించింది!"
 
రితిక: (వెక్కిరిస్తూ) "హహహ... మీ అబ్బాయి నన్ను తాకినపుడు, అతను ఈ రోజు వరకు ఆ భయంతోనే బతికేలా చేశాం! ఇప్పుడు మీరు మా కుటుంబాన్ని తాకారు... మీకు ఏమవుతుందో మీకే తెలుస్తుంది. ఇంకా మా తమ్ముడు, మా నాన్న బయటే ఉన్నారు అని మర్చిపోయారా?"
 
అప్పుడే హాల్ బయటి నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది...
 
"మీరు అతన్ని పట్టుకోలేరని నేను చెప్పాను కదా!"
 
ఆ స్వరం వినగానే అనుష్క కుటుంబం మొత్తం ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యింది. ఆ గొంతు మరెవరిదో కాదు... రజనిది!
 
మీనాక్షి: (ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ) "నువ్వు... నువ్వు ఇక్కడున్నావా?"
 
సురేష్ చోప్రా: "హే... నేను మీకు ఆమెను పరిచయం చేయడం మర్చిపోయాను! ఆమె చేతిలో రివాల్వర్‌తో మీ ఇంటి చుట్టూ తిరుగుతోంది, నా మనుషులు ఆమెను కనుగొని ఇక్కడికి తీసుకువచ్చారు. అప్పుడే నాకు ఈమె పరిచయమైంది... మరి వాడి పేరు ఏమిటి?"
 
రజని: (నిబ్బరంగా) "సన్నీ."
 
సురేష్ చోప్రా: "అవును... నేను అతన్ని చంపడానికే వెతుకుతున్నాను."
 
సోహన్: (కంగారుగా) "ఎవరు?"
 
రజని: "సన్నీ."
 
ఆ పేరు వినగానే సోహన్ ఒక్కక్షణం కూడా ఆగకుండా భయంతో వెనుదిరిగి బయటకు పరుగెత్తాడు!
 
అజయ్: (ఆశ్చర్యంగా) "అతనికి ఏమైంది?"
 
రజని: "అతన్ని వదిలేయండి. అసలు అతను ఎక్కడ ఉన్నాడో చెప్పండి? అతను ఇక్కడ ఎందుకు లేడు?"
 
సురేష్ చోప్రా: "నేను మీకు 6 మంది (బందీలు) అని చెప్పాను, కానీ ఇక్కడ 7 మంది ఉన్నారు."
 
రజని: (నవ్వుతూ) "అందుకే మీరు ఇప్పటి వరకు అతన్ని ఓడించలేకపోయారు! ఎందుకంటే మీరు ఏ పన్నీ సరిగ్గా పూర్తి చేయలేరు. అతని కొడుకు సన్నీ, ఆ పిరికి భర్త ప్రసాద్... ఇద్దరూ ఇక్కడే ఉండాల్సింది. వారందరికీ అనుష్కయే మెదడు, ప్రసాద్ వారి ప్రాణం, ఆ సన్నీ వారి అసలు బలం! కానీ మీరు ఆ ప్రాణాన్ని, బలాన్ని రెండింటినీ వదిలేశారు."
 
అప్పటికే రాత్రి 12 గంటలు దాటింది.
 
సురేష్ చోప్రా: "అతను ఎక్కడికైనా రాని, రాకపోయినా... వాళ్ళు ఏమీ చేయలేరు. ఏమైనా నా పని క్షణాల్లో పూర్తవుతుంది. ఇంకో 3 నిమిషాలు... ఆ కేక్ తీసుకురండి! ఈరోజు నా కూతురికి 37 ఏళ్ళు నిండబోతున్నాయి, ఈ కేక్ తప్పకుండా కట్ చేయాలి."
 
అజయ్: "అతను కేక్ కట్ చేస్తుండగా మీరు చూడండి..."
 
అప్పుడే ఒక వ్యక్తి ఒక కేక్‌తో పాటు కొన్ని కాగితాలను తీసుకుని లోపలికి వచ్చాడు.
 
సురేష్ చోప్రా: (కేక్, పేపర్లు చూపిస్తూ) "అనుష్క... ఇది కేక్, ఇవి ఆస్తి కాగితాలు. ఇప్పుడు త్వరగా కేక్ కట్ చేసి, ఆ తర్వాత ఈ కాగితాలపై త్వరగా సంతకం చెయ్యి. ఈ ఆస్తి అంతా నా పేరు మీదకు బదిలీ చెయ్యి!"
 
అనుష్క: (నిశ్చబ్దంగా, గంభీరంగా) "ఇప్పటి వరకు నీలో ఏ మార్పూ రాలేదు... నేను ఇది చేస్తానని నువ్వు నిజంగా అనుకుంటున్నావా?"
 
సురేష్ చోప్రా: "నేను ఇది చేయాల్సిందే... లేకపోతే నీ ఈ పిల్లల ప్రాణాలు తీసేస్తాను!"
 
అని చెప్పి సురేష్ చోప్రా అయేషా బుగ్గలు తన చేతులతో నిమురుతూ అన్నాడు... "ఓహో... నేను అందరికన్నా ఎక్కువగా ప్రేమించేది నిన్నే!"
 
రితిక: (మండిపడుతూ) "నా అక్క మీద నుండి నీ వెధవ చేతులు తీసేయ్... లేకపోతే ఆ చేతులు నరికేసి పడేస్తాను!"
 
సురేష్ చోప్రా: "ఉఫ్ఫ్ఫ్... అందరిలోనూ చాలా వేడి ఉందిలే! నేను అందరి వేడిని త్వరలోనే చల్లార్చుతాను."
 
అజయ్: (అయేషా వైపు చూస్తూ) "నాకు ఇది కావాలి..."
 
యష్: (మీనాక్షి వైపు చూపిస్తూ) "ఇంకా మధ్యలో ఇది నాకు..."
 
సురేష్ చోప్రా: "ఓహ్... వాళ్ళందరూ వాళ్ళ వాళ్ళనే ఎంచుకున్నారు! మరి ఈ ఇద్దరు అమ్మాయులు ఎవరు? అవును, వాళ్ళను ఎందుకు ఇక్కడికి తీసుకువచ్చారు?"
 
పక్కనే ఉన్న ఒక వ్యక్తి: "అయ్యా... మేము వాళ్ళ మీద కన్నేసి ఉంచినప్పటి నుండి వీళ్ళిద్దరూ ఈ అబ్బాయిలతోనే ఉండేవారు. వాళ్ళు ఎప్పుడూ కలిసే ఉండేవారు, అందుకే మేమే వాళ్ళందరినీ కలిపి పట్టుకున్నాం."
 
సురేష్ చోప్రా: "నువ్వు చాలా తెలివైనవాడివి అయ్యావు!"
 
మీనాక్షి: (అసహ్యించుకుంటూ) "ఓరి లంజకొడుకా... నీకు సిగ్గు లేదా? ఒక తండ్రి తన కూతురిని రేప్ చేయడం గురించి మాట్లాడుతున్నాడు, ఒసేయ్ ... నువ్వు నిలబడి చూస్తున్నావు!"
 
అజయ్: (కంగారుగా) "ఆమె ఏమంటుంది? ఈ అమ్మాయ్ నా కూతురని నేను అసలు నమ్మలేకపోతున్నాను!"
 
మీనాక్షి: "అయ్యో కాదు... నేను నీ గురించి మాట్లాడటం లేదు, ఇక్కడ ఉన్నది నువ్వు కాదు, నేను యష్ గురించి మాట్లాడుతున్నాను!"
 
యష్: (ఉలిక్కిపడి) "నా... నా గురించేంటి? ఇక్కడ నా కూతురు అని నువ్వు ఎందుకు అంటున్నావు?"
 
మీనాక్షి: "హహహహ... నువ్వు నిజంగా ఒక లంజవి రజనీ! నేను నీ మరియు అతని కూతురిని అని నువ్వు అతనికి చెప్పనేలేదు!"
 
యష్: "ఏమేమి చెబుతున్నావు? రజనీ... ఈమె అసలు ఏం మాట్లాడుతోంది?"
 
రజనీ: (నిర్లక్ష్యంగా) "ఆమె నిజమే చెబుతుంది."
 
యష్: (భయంతో) "ఆధారం ఏంటి? ఈమె నా కూతురు అని ? నీ భర్త సునీల్ కూతురు కాదా?"
 
రజనీ: "నాతో సుఖం పొంది ఆమెను పుట్టించావు కదా..."
 
యష్: "ఈమె నా కూతురు కాదు! లేదు... నా కూతురు ఇంట్లో ఉంది!"
 
మీనాక్షి: "మరి నీ కూతురు, భార్య నా సోదరుడితో సుఖం పొందుతున్నారా?"
 
యష్: "మీనాక్షి... పిచ్చిగా మాట్లాడితే నీ అమ్మని దేన్గుతా జాగ్రత్తగా ఉండు!"
 
మీనాక్షి: "హహహహ... నాతో నీ ఇష్టం వచ్చినట్లు చేసుకో, నాకు ఇది నా జీవితంలో చివరి రోజు కావచ్చు. కానీ నా సోదరుడు నీకు ఏమి చేస్తాడో నువ్వు కలలో కూడా ఊహించలేవు!"
 
సరిగ్గా అప్పుడే బయటి నుంచి పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చిన సోహన్... నేరుగా మీనాక్షి జుట్టు పట్టుకుని గట్టిగా లాగాడు!
 
సోహన్: (అరుస్తూ) "అతను ఎక్కడున్నాడు? త్వరగా చెప్పు, అతను ఎక్కడున్నాడు?"
 
అనుష్క: "నా కూతురిని వదులు... వెధవ!"
 
రామ్: (కట్టేసి ఉన్నా ఆవేశంతో) "నువ్వు నిజంగా మగాడివైతే ఒక్కసారి నా చేతులు విప్పు!"
 
సోహన్: (రితిక వైపు చూపిస్తూ) "నాన్న... ఈరోజు నాకు ఈ అమ్మాయ్ కావాలి! దీనివల్లే ఇది, ఆమె కొడుకు నా మీద చేయి చేసుకున్నారు!"
 
రితిక: (నిర్భయంగా) "ఒక్కసారి నీ చెయ్యి పెట్టి చూడు... అప్పుడు ఏమవుతుందో మీకే చూపిస్తాను!"
 
సోహన్: "తను ఏం చేయగలదులే..."
 
రితిక: "నా పైన చెయ్యి పెట్టి చూడు... నిన్ను నిలువునా మీ తండ్రి ముందే నరకాకపోతే నేను మా అమ్మ కడుపున పుట్టలేదు!"
 
సోహన్ కోపంతో రితిక వైపు కదిలాడు. అతను రితిక జుట్టును తాకగానే...
 
రితిక: "ఆహ్హ్హ్హ్హ్...!" అంటూ సోహన్ చేతిని రితిక తన పళ్ళతో అతి గట్టిగా కొరికింది!
 
సోహన్ నొప్పితో గట్టిగా అరిచాడు.
 
అది చూసి అనుష్క నరాల్లో రక్తం మరిగిపోయింది. ఆమె కోపంతో ఊగిపోతూ అంది... "నీకు ఇదే ఆఖరి రోజు అని గుర్తుంచుకో!"
 
అప్పుడే అక్కడికి వేగంగా వచ్చిన రణధీర్... అక్కడ కట్టేసి ఉన్న అనుష్కను చూసి, వెంటనే తన గన్ తీసి నేరుగా ఆమె నుదుటి పైన పెట్టాడు!
 
సురేష్ చోప్రా: "రణధీర్... ఏం చేస్తున్నావు?"
 
రణధీర్: "నేను ఇప్పటి వరకు అంతా వెతికాను... చివరికి ముంబై కమిషనర్ ఇంట్లో కూడా ఆమె లేదు, కచ్చితంగా ఈ అనుష్కే ఆమెను దాచిపెట్టి ఉంటుంది! ఇప్పుడు నేను రాఖాకి ఏం చెప్పాలి?"
 
ఆ “రాఖా”అనే పేరు వినగానే అనుష్క మెదడులో ఆ పేరు ఎక్కడో విన్నట్లు మెరిసింది, కానీ కరెక్ట్ గుర్తుకు రాలేదు.
 
సురేష్ చోప్రా: "ముందు మన పని జరగనివ్వు... ఆ తర్వాత ఆమె ఎక్కడ ఉన్నా నేను తీసుకువచ్చి నీకు అప్పిస్తాను. సోనియా ఎక్కడ ఉంది? ఇంకా రాలేదా?"
 
రణధీర్: "ఆమె లాయర్ అండ్ మేజిస్ట్రేట్‌తో కలిసి తీసుకువస్తోంది. అలానే మరికొంత మందిని కూడా తీసుకువస్తుంది."
 
రితిక: (కోపంగా అరుస్తూ) "మీరంతా ఇక్కడ గాజులు వేసుకుని కూర్చున్నారా? ఆడదాని మాట వింటున్నారా ఇంకా!"
 
రణధీర్ వెంటనే కోపంతో రితిక గొంతు పట్టుకుని గట్టిగా పిసుకడం మొదలుపెట్టాడు!
 
అనుష్క: (భీకరమైన కోపంతో) "రెయ్ నా బిడ్డను వదలకపోతే... ఈరోజు నీ శవం కూడా ఇక్కడ దొరకదు!"
 
రణధీర్: "ఎంటే నువ్వు చేసేది ? నీ అమ్మా..." అంటూ తన గన్‌తో అనుష్క ఎడమ భుజంపై అతి క్రూరంగా ఘాట్ చేశాడు !
 
పిల్లలందరూ కలిసి భయంతో గట్టిగా "అమ్మా!" అని అరిచారు.
 
రణధీర్ అనుష్కను గట్టిగా ఒక తన్ను తన్నాడు. ఆ దెబ్బకు ఆమె తాను కూర్చున్న కుర్చీతో సహా కింద పడిపోయింది.
 
కానీ రణధీర్ రితిక మెడను వదిలేసే ఆ సమయంలో... రితిక మెడలో ఉన్న ఆ లకెట్ తెగి కింద పడింది! అది కరెక్ట్ గా అనుష్క ముఖం ముందు పడింది.
 
ఒక వైపు తీవ్రమైన రక్తస్రావం జరుగుతున్నా, భరించలేని నొప్పితో అనుష్క బాధపడుతూనే అతి కోపంగా రణధీర్ వైపు చూసింది. అప్పుడే ఆమె కళ్లు కింద పడిన ఆ లాకెట్ చైన్‌పై పడ్డాయి. ఆ లాకెట్ ఓపెన్ అయి ఉంది.
 
అనుష్క నెమ్మదిగా ముందుకు జరిగి అది ఏంటని నిండు ఆశ్చర్యంతో చూసింది...
 
ఆమెకు అక్కడ ఉన్న మొదటి చిన్న ఫోటో కనిపించగానే ఆమె ప్రాణం లేచి వచ్చినట్లయింది! ‘నిజమేనా? కాదా?’ అని ఆమె మళ్ళీ కొంచెం తల ఎత్తి చూసింది... నిజంగానే అదే! అది భావన చిన్ననాటి ఫోటో!
 
మరి రెండో ఫోటో ఏంటని చూసింది... అది తన స్వయానా చిన్ననాటి ఫోటో! అది కరెక్ట్ గా అమ్మ దగ్గర ఉన్న ఫోటోనే!
 
అనుష్క పెదవులు వణుకుతున్నాయి... కళ్లలో నీళ్లు ఉప్పొంగాయి. ఆమె మనసంతా ఒకే ఒక్క చిన్న కోరికతో తపించిపోయింది... ‘అమ్మ బతికే ఉండాలి!’
 
ఆమె వెంటనే రితిక వైపు ఆరాటంగా చూసింది.
 
అనుష్క: (వణుకుతున్న గొంతుతో) "నీకు... నీకు ఈ లాకెట్ ఇచ్చిన ఆమె పేరు ?"
 
రితిక: "అవును అమ్మ... నిన్ను కాపాడి ట్రీట్మెంట్ చేసిన ఆమె... దేవి అమ్మ..."
 
ఆ 'దేవి' అనే మాట వినగానే అనుష్క ఒక్కసారిగా గట్టిగా ఏడుస్తూ... ఆ తర్వాత వింతగా పెద్దపెద్దగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది!
 
రణధీర్, సురేష్ చోప్రా ఏదో మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా... అనుష్క అలా పిచ్చిదానిలా నవ్వడం చూసి రణధీర్ కోపంగా తన కాలితో ఆమె తలపై నొక్కుతూ అడిగాడు.
 
రణధీర్: "ఏంటె నవ్వుతున్నావు?"
 
అనుష్క: (భీకరంగా నవ్వుతూ) "డెత్ ఏంజెల్... పూనమ్ దేవి...! హహహహహాయ్!"
 
ఆ మాట వినగానే సురేష్ చోప్రా ఒక్క క్షణం నిలువునా వణికిపోయాడు! "లేదు... లేదు! ఆమె చనిపోయింది!" అంటూ అతను భయంతో గట్టిగా అరిచాడు.
 
రణధీర్ వెంటనే ఆశ్చర్యంగా, "ఏమన్నావు? పూనమ్ దేవి ఆ?" అని అడిగాడు.
 
సురేష్ చోప్రా: (వణుకుతూ) "అవును... ఆమెనే!"
 
రణధీర్ మరింత బిగ్గరగా నవ్వుతూ... "ఒసేయ్! ఆమెను  ఎప్పుడో చంపేసి నేను ఇక్కడికి వచ్చాను. అలాగే నువ్వు మాట్లాడుతుంది ఈమేనా?" అని తన ఫోన్‌లో ఉన్న 'పూనమ్ దేవి' ఫోటోను ఆమెకు చూపించాడు!
 
ఆ ఫోటో చూసిన రితిక కూడా ఒక్కసారే అప్పటి వరకు ఆపుకున్న ఏడుపును ఆపుకోలేక ఏడ్చింది. అనుష్క కూడా ఇక అంతా అయిపోయింది అనుకుని నిస్సహాయంగా చూస్తూ ఉండిపోయింది.
 

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: ఫామ్‌హౌస్ హాల్


సమయం: అర్ధరాత్రి 12.30 గంటలు

రణధీర్ నోటి నుంచి ఆ మాట రాగానే, సురేష్ చోప్రా ఆశ్చర్యంతో కళ్లు పెద్దవి చేసి ఒక్కసారిగా గట్టిగా అడిగాడు.

సురేష్ చోప్రా: "రణధీర్... నువ్వు నిజమే చెప్తున్నావా? నిజంగానే నువ్వు పూనమ్ దేవిని చంపేసావా?"

రణధీర్ గర్వంగా నవ్వుతూ సమాధానం ఇచ్చాడు.

రణధీర్: "సార్... మీకు ఇంకా నా మీద నమ్మకం లేదా? అయితే మీకు గుర్తుండే ఉంటుంది... కొన్ని నెలల క్రితం విజయవాడ దుర్గమ్మ జాతరలో జరిగిన భీకరమైన మారణహోమం గురించి మీకు తెలిసే ఉంటుంది!

ఆ రోజు అక్కడ ప్రాణాలు కోల్పోయిన వారిలో పూనమ్ దేవి, ఆమె కొడుకు కూడా ఉన్నారు. ఎందుకంటే ఆ నరమేదాం సృష్టించిందే నేను! ముందుగా నా గతాన్ని చెరిపేసుకోవడానికి నేను మొదలుపెట్టిన మొదటి పని...
ఆ పూనమ్ ని, ఆమె కొడుకుని అంతం చేయడమే!"

అది విన్న సురేష్ చోప్రా ముఖంలో ఒక క్రూరమైన నవ్వు విరిసింది.

సురేష్ చోప్రా: "చాలా మంచి పని చేశావు! 20 ఏళ్ల క్రితం ముంబైలో పూనమ్ దేవి చేసిన ఆ పనులకు ఇప్పటికీ కూడా కొంతమంది భయంతో వణికిపోతుంటారు. అలాంటిది నువ్వు ఆమెను స్వయంగా అంతం చేసి నాకు చాలా పెద్ద సహాయం చేశావు!"

ఆ మాటలన్నీ నేలపై రక్తపు మడుగులో పడి ఉండి వింటున్న అనుష్క నరాల్లో రక్తం ఒక్కసారిగా సలసల మరిగిపోయింది. ఆమె గుండె పగిలిపోయే ఆవేశంతో రణధీర్ వైపు కన్నార్పకుండా చూస్తూ గట్టిగా అరిచింది.

అనుష్క: (కళ్ల నుంచి అగ్ని కక్కుతూ) "ఈరోజు నిన్ను నా చేతులతో నరికేస్తాను!"

రణధీర్ కోపంతో ఊగిపోతూ క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా అనుష్క దగ్గరకు దూసుకొచ్చాడు.

రణధీర్: (అహంకారంగా నవ్వుతూ) "ఏంటె నువ్వు నన్ను చంపేది?"

అంటూ అనుష్క ఇంతకుముందు గాయపడిన భుజం కాకుండా, ఈసారి ఆమె మరో భుజంలోనూ నేరుగా గన్‌తో కాల్చాడు!

"ఢిష్యుమ్!"

అనుష్క నోటి నుంచి నొప్పితో "ధా..." అంటూ రక్తం కక్కి కింద ఒరిగిపోయింది. ఆ వెంటనే రణధీర్ ఆమె కడుపులో తన బూటు కాళ్లతో అతి క్రూరంగా గట్టిగా తన్నాడు! ఆ దెబ్బకు అనుష్క విలవిలలాడిపోయింది.

పిల్లలు అంతా ఒక్కసారే అమ్మ...... అని ప్రాణం పోయేలా అరిచారు.

సురేష్ చోప్రా కూడా వెంటనే రణధీర్ ఒక చాలు నాకు అది ప్రాణాలతో కావాలి. నువ్వు ఇప్పుడు పిచ్చిగా ఊగిపోకు.

సురేష్ చోప్రా గట్టిగా తన కొడుకు సోహన్ వైపు చూస్తూ ముందు సోనియా ఎక్కడ ఉందో కనుక్కోండి త్వరగా. ఫోన్ చేసి నాకు ఇవ్వు .

రణధీర్: (అనుష్క చెవి దగ్గర వంగి, హేళనగా) "నీకు ఇంకో నిజం చెప్పనా అనుష్క? నువ్వు ఎవరికోసం అయితే ఇంతలా ప్రాణాలకు తెగించి బాధపడుతున్నావో... ఆ పూనమ్ దేవి నాకు 20 ఏళ్లు సేవ చేసింది! నా కింద పడుకుంది... హహహ!"

అనుష్క ఒళ్లంతా ఒక్కసారిగా తిరగబడింది. ఆమెలో పగ మరింత పెరిగిపోయింది.

అనుష్క: (మరింత రెచ్చగొడుతూ) "ఈరోజు నువ్వు ప్రాణాలతో బయటపడటం అసాధ్యం! ఆ దేవుడికి మొక్కుకో... నీ చావు ప్రశాంతంగా ఉండాలని. కానీ నేను నిన్ను నరకంలో కంటే దారుణంగా హింసించి చంపుతాను!"

అనుష్క మరింత కసితో ఊగిపోతుండగా, రణధీర్ దాన్ని ఆపకుండా మరింత దారుణమైన నిజం బయటపెట్టాడు.

రణధీర్: "అవును... ఆమె నాతో పడుకుని నాకొక కొడుకును కూడా కన్నది! హహహ... ఆమె నన్ను పెళ్లి చేసుకుని  నా దగ్గరే 20 ఏళ్లు నాకు సేవలు చేసింది..."

ఆ మాట ఆ హాల్‌లో ఉన్న ప్రతీ ఒక్కరి గుండెల్ని పిండేసింది! అక్కడే కట్టేసి ఉన్న పిల్లలందరూ ఆ పరిస్థితి చూసి గుండె పగిలేలా ఏడ్చేశారు.

పిల్లలు: (ఏడుస్తూ) "అమ్మా...!"

అక్కడున్న వారందరూ ఆ షాక్‌లో ఉండిపోతే... కేవలం ఒక్కరు మాత్రం ఆ పరిస్థితిని పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా వింటూ, ఆ లోతైన అర్థాన్ని గ్రహించడానికి ప్రయత్నిస్తోంది... మరెవరో కాదు, రితిక!

నేలపై పడి ఉన్న తన కన్నతల్లి లాకెట్‌ను చూస్తూ అనుష్క పడుతున్న ఆ అంతులేని వేదనను రితిక గమనించింది.

అనుష్క ఇప్పుడు మానసికంగా పూర్తిగా కుంగిపోయింది; తన కన్నతల్లి పూనమ్ దేవి నిజంగానే చనిపోయిందన్న నిజం ఆమెను లోలోపల చంపేస్తోంది.

ఇప్పుడు ఆమె మనసులో పిల్లల ప్రాణాల కంటే కూడా... తన తల్లిని అంతం చేసిన ఈ రణధీర్‌ను ఎలాగైనా నరికిపడేయాలనే ఒకే ఒక ప్రతీకార కసి మాత్రమే మిగిలింది.

ఆ సమయంలో ఆమె అసలు ఏమి ఆలోచించ లేకపోయింది.

అలాంటి భయానకమైన, నిస్సహాయమైన స్థితిలో ఉన్న అనుష్క చెవులకు... అప్పుడే అత్యంత ప్రేమగా, ఆప్యాయంగా ఒక స్వరం వినిపించింది!
అది మరెవరిదో కాదు... రితిక గొంతు!

రితిక: (కన్నీళ్లను బలవంతంగా ఆపుకుంటూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) "అమ్మా... ఒక్కసారి ఇటు చూడు అమ్మా..."

అనుష్క నెమ్మదిగా తల ఎత్తి రితిక వైపు చూసింది. రితిక కళ్లలో ఎప్పుడూ కనిపించే ఆ అచంచలమైన ధైర్యం ఇంకా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఆమె కళ్లు ఏదో ఒక పెద్ద నిజాన్ని అనుష్కతో చెప్పాలనుకుంటున్నట్లుగా అనిపించాయి.

అనుష్క: (వణుకుతున్న గొంతుతో, నమ్మలేక) "నువ్వు... నువ్వు నిజమే చెప్తున్నావా? నిజంగానే నా... నా ..."

రితిక: (కన్నీళ్లు కారుతుండగా, దృఢంగా తల ఊపుతూ) "నీ మీద ఒట్టేసి చెప్తున్నాను అమ్మా... నువ్వు ఏది అనుకుంటున్నావో... అదే నిజం అమ్మా! ఏమీ కాదు... ఏమీ కాదు, నన్ను నమ్ము!"

అది విన్న అనుష్కకు ఒక్కక్షణం ప్రాణం మళ్లీ ఒంట్లోకి తిరిగి వచ్చినట్లయింది! ఆమె గుండెలో ఒక చిన్న ఆశ మళ్లీ చిగురించింది.

మరోవైపు సురేష్ చోప్రా చేతిలో ఉన్న ఫోన్‌లో సోనియాతో మాట్లాడుతున్నాడు.

సురేష్ చోప్రా: (ఆత్రుతగా) "సోనియా... ఇంకా ఎంత సేపు పడుతుంది రావడానికి?"

సోనియా (ఫోన్‌లో): "మరో 40 నిమిషాల్లో నేను అక్కడ ఉంటాను చోప్రా! అంతేకాదు, మార్గమధ్యంలోనే 'అధీర' కూడా మనకు ఎదురువస్తున్నాడు... నేను అతన్ని కూడా తీసుకుని నేరుగా అక్కడికే వస్తున్నాను!"

ఆ మాట వినగానే సురేష్ చోప్రా ముఖంలో విజయగర్వం తొణికిసలాడింది.

సురేష్ చోప్రా: "అవునా? అయితే త్వరగా రండి!" అని ఫోన్ కట్ చేశాడు.

వెంటనే అతను రణధీర్‌తో అన్నాడు.

సురేష్ చోప్రా: "రణధీర్... ఆ అనుష్కను ఇప్పుడే నువ్వు చంపలేవు. ఆమెను అంతం చేయడానికి రావాల్సిన అసలైన వాళ్లే ఇప్పుడు ఇక్కడికి వస్తున్నారు!"

రణధీర్: (కోపంతో అరుస్తూ) "నువ్వు ఏం మాట్లాడుతున్నావు చోప్రా?! ఈ అనుష్కను ఈరోజు నా చేతులతో నేనే చంపుతాను!"

సురేష్ చోప్రా: "లేదు రణధీర్... అధీర వస్తున్నాడు, ఇక ఆ తర్వాత ఏం చేయాలో అతనే చూసుకుంటాడు!"

అది విన్న రణధీర్ మరింత క్రూరంగా నవ్వుతూ అనుష్క దగ్గరకు మళ్లీ నడుచుకుంటూ వచ్చాడు.

రణధీర్: "ఈరోజు నిన్ను, నిన్ను నమ్ముకున్న వాళ్లందరినీ కలిపి సర్వనాశనం చేసి నీ కళ్ళ ముందే వాళ్ళని దేన్గుతా... మీ అణువణువు అనుభవించేలా చేస్తాను!"

పక్కనే కట్టేసి ఉన్న రితిక ఈ మాటలు విని భగభగమండిపోయింది.

రితిక: (అరచుకుంటూ) "మా అమ్మ జోలికి ఎవరైనాసరే... ఒక నాకొడుకు చేయి పడ్డా, వాడిని ఈరోజు ఇక్కడే నిలువునా నరకకపోతే నేను మా అమ్మ కడుపున పుట్టలేదు చూస్తూ ఉండండి!"

అది చూసి సోహన్‌కు విపరీతమైన కోపం వచ్చింది.

సోహన్: (కసితో రగిలిపోతూ) "నానా... ముందు నేను  దీనిని, దాని తల్లి ముందే నానా రకాలుగా దేన్గుతా దీనిని పూర్తిగా అనుభవిస్తాను!" అని అరుస్తూ రితిక జుట్టు పట్టుకోవడానికి ముందుకు దూకాడు!

అనుష్క తన దగ్గర ఉన్న మిగిలిన సర్వశక్తినంతా ఒక్కచోట జత చేసి మాట్లాడాలి అని చూసింది. అదే సమయంలో ఆమె పక్కనే ఉన్న పిల్లలందరూ ఒక్కసారిగా గట్టిగా కేకలు వేశారు.

పిల్లలు: (ఏడుస్తూ, అరుస్తూ) "మా చెల్లిని తాకే ధైర్యం చేయకండి... వదిలేయండి!"

అప్పుడే రణధీర్ కూడా సోహన్‌ను వారించాడు.

రణధీర్: "సోహన్... ఆగు! నువ్వు మిగతా వాళ్లకి ఏం కావాలంటే అది చేసుకో, కానీ ఈ అమ్మాయికి మాత్రం ఎలాంటి హాని జరగకూడదు. ఒకవేళ ఈ అమ్మాయికి ఏ చిన్న కీడు జరిగినా... 'రాఖా' వచ్చి మన అందరినీ ప్రాణాలతో నరికిపడేస్తాడు! ఎందుకంటే రాఖాకు అత్యంత కావాల్సిన వాళ్లలో ఈ అమ్మాయి కూడా ఒకరు!"

సురేష్ చోప్రా కూడా కొంచెం సర్దిచెప్పే ప్రయత్నం చేశాడు.

సురేష్ చోప్రా: "సోహన్... కొంచెం ఓపిక పట్టు. ముందు మన పని (ఆస్తి రాపించుకోవడం) జరగనివ్వు, ఆ తర్వాత మీ ఇష్టం వచ్చినట్లు చేద్దురు గానీ!"

సోహన్ కసితో ఊగిపోతూ రితికను వదిలేసి, వెనక్కి వెళ్లి అజయ్, యష్‌లతో కలిసి మందు తాగుతూ ఆ ప్లాన్ కోసం ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాడు. ఆ ఫామ్‌హౌస్‌లో ఉద్రిక్తత తారాస్థాయికి చేరింది.

[Sunnysunnysunny]

[b]ప్రదేశం:[/b] అడవి మధ్యలోని రహస్య ఫామ్‌హౌస్

సమయం: అర్ధరాత్రి 12:45 గంటలు

వైజాగ్ అడవి ప్రాంతం అంతటా భయానకమైన, దట్టమైన చీకటి అలుముకుని ఉంది. ఆ అడవిలో ఆ ఫామ్‌హౌస్ తప్ప మరెక్కడా చిన్న దీపం వెలుతురు కూడా కనిపించడం లేదు. ఆ ప్రాంతం మొత్తం మృత్యువు నిద్రపోయినట్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

• పిల్లల గుండెల్లో గుబులు: ఫామ్‌హౌస్ హాల్‌లో కుర్చీలకు కట్టేసి ఉన్న అయేషా, మీనాక్షి, రామ్, లక్ష్మణ్‌లతో పాటు మిగతా పిల్లల గుండెలు భయంతో వేగంగా కొట్టుకుంటున్నాయి. క్షణక్షణం మృత్యువు ముంచుకొస్తున్నట్లుగా... "ఇక తర్వాతి క్షణంలో మా అమ్మకు, మాకు ఏం జరుగుతుందో?" అనే అంతులేని ఆందోళనతో వారు వణికిపోతున్నారు.

• శత్రువుల రాక్షసానందం & ఎదురుచూపులు: మరోవైపు, ఆ గదిలో ఉన్న సురేష్ చోప్రా, రణధీర్, యష్, అజయ్ మరియు రజని , సోహన్ మొహాల్లో ఎలాంటి భయం లేదు. వాళ్ల గుండెల్లో ఒకటే కోరిక... ఎప్పుడెప్పుడు సోనియా (అధీర/రాఖా తరఫు నుంచి రావాల్సిన మనుషులు) ఇక్కడికి వస్తారా? ఎప్పుడెప్పుడు ఈ అనుష్కను, ఆమె కుటుంబాన్ని పూర్తిగా సర్వనాశనం చేసి తమ పగ తీర్చుకుందామా అని వాళ్ళు కసిగా ఎదురుచూస్తున్నారు.

• అనుష్క & రితికల నిర్భయమైన చూపులు: కానీ, అదే హాల్‌లో బిగువుగా కట్టేసి ఉన్న మిగతా బందీల మధ్య... ఎవరి ముఖంలోనూ లేని ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత ఇద్దరి కళ్లలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఆ ఇద్దరూ ఎవరో కాదు... ఒకరు కన్నతల్లి అనుష్క కాగా, మరొకరు ఆమె కూతురు రితిక! వాళ్ళిద్దరి కళ్లలో ఎలాంటి భయమూ లేదు. "మనకి ఈరోజు ఏదీ కాదు...

ఈ రాక్షసుల గుండెలను బద్దలు కొట్టి, మనల్ని మనం కాపాడుకుంటూ మనం ఇక్కడి నుంచి ప్రాణాలతో బయటపడతాం" అనే గట్టి నమ్మకం, ఒకరిపై ఒకరు ఉంచుకున్న అచంచలమైన ఆశ ఆ తల్లీకూతుళ్ల చూపుల్లో స్పష్టంగా తొణికిసలాడుతోంది. ప్రశాంతంగా ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ, రాబోయే తుఫానును ఎదుర్కొనేందుకు వాళ్ళిద్దరూ మానసికంగా పూర్తిగా సిద్ధమయ్యారు.

[b]ప్రదేశం:[/b] రహస్య ఫామ్‌హౌస్ హాల్
సమయం: రాత్రి 01:00 గంటలు

సమయం సరిగ్గా రాత్రి ఒంటి గంట అయింది. ఆ ఫామ్‌హౌస్ హాల్‌లో వాతావరణం పూర్తిగా ఉద్రిక్తత మధ్య సాగుతోంది.

సురేష్ చోప్రా, రణధీర్, యాష్, అజయ్, సోహన్ అందరూ ఒక టేబుల్ చుట్టూ చేరి మందు తాగుతూ, ఎప్పుడెప్పుడు సోనియా ఆ ఫామ్‌హౌస్‌కు వస్తుందా అని ఆత్రుతగా ఎదురుచూస్తున్నారు. వారి ముఖాల్లో గెలుపు తాలూకు విపరీతమైన అహంకారం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

కానీ, అదే హాల్‌లో కొద్ది దూరంలో నిలబడి ఉన్న రజని మాత్రం వాళ్లకు పూర్తిగా భిన్నంగా ఉంది. ఆమె ముఖం కసితో రగిలిపోతోంది. ఆమె కళ్లు ఒక్క క్షణం కూడా అనుష్క వైపు నుంచి పక్కకు తిరగలేదు.

రజని: (పగతో రగిలిపోయే చూపులతో అనుష్కను చూస్తూ మనసులో) "ఈ అనుష్క ఎప్పుడెప్పుడు ప్రాణాలు విడుస్తుందా... ఎప్పుడు ఈ పీడ విరగడవుతుందా..." అని ఆమె చావు కోసం కళ్లలో నిప్పులు పోసుకుంటూ ఎదురుచూస్తోంది.

ఫామ్‌హౌస్ వెలుపల & ప్రహరీ గోడలు
ఫామ్‌హౌస్‌కు వెలుపల... రణధీర్ తెచ్చుకున్న ఆ 50 మంది అత్యంత ప్రమాదకరమైన, అనుభవజ్ఞులైన రాక్షస యోధులు నలువైపులా మోహరించి ఉన్నారు.

వాళ్ళు ఎవరి గురించి మాట్లాడుకోకుండా, అత్యంత నిశ్శబ్దంగా ఫామ్‌హౌస్ చుట్టూ ఉన్న రక్షణ గోడల వెంబడి కాపలా కాస్తున్నారు.

యోధులలో ఒకడు: (తన పక్కన ఉన్న వాడితో పగతో గొంతు తగ్గించి) "ఎవడ్రా లోపలికి వచ్చే ధైర్యం చేసేది? ఒకవేళ ఏ చిన్న అడుగు పడినా, ఏ శత్రువు లోపలికి అడుగుపెట్టినా... ఈరోజు వాడి ప్రాణాలు తీసి మా కసి తీర్చుకుంటాం!" అంటూ తన చేతిలోని ఆయుధాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని చుట్టూ పరిసరాలను అత్యంత తీక్షణంగా గమనించసాగాడు.

అంతా ప్రశాంతంగానే ఉంది, ఇక రావలసిన సోనియా రావడమే తరువాయి అనుకునే ఆ క్షణంలో... ఊహించని ఒక పెద్ద పరిణామం జరిగింది!

సడన్‌గా ఆ ఫామ్‌హౌస్‌లో వెలుగుతున్న లైట్లన్నీ ఒక్కసారిగా ఆరిపోయాయి. కరెంట్ పూర్తిగా పోయింది.

క్షణాల వ్యవధిలో ఆ అడవి ప్రాంతం మొత్తం, ఆ ఫామ్‌హౌస్ లోపలి భాగం ఘోరమైన, గాఢమైన చీకటిలో మునిగిపోయింది. ఆ అకస్మాత్తు పరిణామానికి లోపల మందు తాగుతున్న వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా హడలిపోయి ఉలిక్కిపడ్డారు.

బయట కాపలాగా ఉన్న ఆ 50 మంది యోధులు వెంటనే అప్రమత్తమై తమ చేతుల్లో ఉన్న పవర్‌ఫుల్ టార్చ్ లైట్లను ఆన్ చేసి, ఆ చీకటి చుట్టూ ఏం జరుగుతుందో వెతకడం ప్రారంభించారు.

లోపల ఉన్న సురేష్ చోప్రా, చోప్రా మరియు మిగతా వారంతా కంగారుపడి వెంటనే తమ సెల్ ఫోన్లు తీసి టార్చ్ లైట్లు ఆన్ చేశారు.

సురేష్ చోప్రా: (కంగారుగా చుట్టూ చూస్తూ) "ఏమైంది సడన్‌గా? కరెంట్ ఎందుకు పోయింది?" అని ఒకరినొకరు ప్రశ్నించుకున్నారు.

కానీ, అంతకంటే భయానకమైన మరో నిజం వారికి వెంటనే షాక్ ఇచ్చింది!

అక్కడున్న మొబైల్ సిగ్నల్స్ అన్నీ ఏదో శక్తివంతమైన 'జామర్' (Jammer) సహాయంతో అప్పటికే పూర్తిగా జామ్ చేయబడి ఉన్నాయి. వారి ఒక్కరి ఫోన్‌లో కూడా ఒక్క సిగ్నల్ బార్ కూడా లేదు... టవర్ పూర్తిగా కట్ అయింది!

ఇప్పుడు వాళ్లంతా బయటి ప్రపంచంతో ఎలాంటి సంబంధం లేకుండా, ఆ చీకటి గదిలో పూర్తిగా ఒంటరిగా చిక్కుకుపోయారు.

సురేష్ చోప్రా: (భయంతో, ఆశ్చర్యంగా ఒక్కసారిగా గట్టిగా అరుస్తూ) "ఏంటిది?! సడన్‌గా మొబైల్ సిగ్నల్స్ అన్నీ ఎందుకు కట్ అయ్యాయి?!" అని ఆందోళనగా అరిచాడు.

ఆ చీకటిలో... ఫోన్ల టార్చ్ లైట్ల వెలుతురులో, ఇదంతా విన్న అనుష్క గుండెల్లో అప్పటి వరకు ఉన్న చిన్న ఆశ ఒక్కసారిగా బలపడింది. రితిక తనతో చెప్పిన మాటలు అక్షరాల నిజమే అని నిరూపించడానికి ఆమెకు ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు!

అనుష్క వెంటనే తన తలను నెమ్మదిగా తిప్పి, తన పక్కనే కట్టేసి ఉన్న రితిక వైపు చూసింది. ఆమె కళ్లలో ఇప్పుడు అంతులేని నమ్మకం ఉప్పొంగాకపోయింది.

అనుష్క: (వణుకుతున్న గొంతుతో, కానీ దృఢంగా రితికతో) "నువ్వు చెప్పింది నిజమే రితికా... ఈరోజు మనలో ఎవరికీ ఏమీ కాదు! ఎవరికీ ఎలాంటి ప్రాణాపాయం రాదు... మనమందరం ఇక్కడి నుంచి క్షేమంగా బయటపడతాం. అంతేకాదు... వీళ్లలో ఒక్కడు కూడా ప్రాణాలతో ఇక్కడి నుంచి బయటికి వెళ్ళలేడు!"

అని గట్టిగా చెప్పిన అనుష్క, తన భుజాల నుంచి రక్తం కారుతున్నా లెక్కచేయకుండా... కొద్ది దూరంలో కట్టేసి ఉన్న తన పిల్లల వైపు (అయేషా, మీనాక్షి, రామ్, లక్ష్మణ్) ఆరాటంగా చూసింది.

అనుష్క: (పిల్లలను ధైర్యపరుస్తూ గట్టిగా) "భయపడకండి ... మీలో ఎవరికీ ఏమీ కాదు!" అని గట్టిగా అరిచి ధైర్యం చెప్పింది.

సరిగ్గా అదే సమయంలో... ఫామ్‌హౌస్ ప్రధాన ద్వారం ఒక్కసారిగా గట్టిగా తోసుకుంటూ తెరుచుకుంది.

బయట గస్తీ కాస్తున్న ఆ రాక్షస యోధులలో నలుగురు వ్యక్తులు చేతుల్లో టార్చ్ లైట్లు పట్టుకుని హడలెత్తిపోతూ హాల్‌లోకి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.

యోధులు: (కంగారుగా అరుస్తూ) "సార్...! బయట ఆ విద్యుత్ స్తంభానికి ఉన్న కరెంటు తీగలన్నీ ఎవరో పూర్తిగా తెంపేశారు! బయట అంతా చీకటిగా ఉంది, ఏం జరుగుతుందో అర్థం కావట్లేదు!" అని కంగారుగా రిపోర్ట్ చేశారు.

అది విన్న రణధీర్ కోపంతో ఊగిపోతూ, భయపడుతున్న తన మనుషులపై గట్టిగా అరిచాడు.

రణధీర్: "ఇక్కడ నిలబడి ఏం చూస్తున్నారు వెధవల్లారా?! వెంటనే వెళ్లి జనరేటర్ ఆన్ చేయండి!" అని గర్జించాడు! ఆ ఫామ్‌హౌస్‌లో భయం, ప్రతీకారం రెండు సమాంతరంగా నడుస్తున్నాయి.

[b]ప్రదేశం:[/b] ఫామ్‌హౌస్ హాల్
సమయం: రాత్రి 01:02 గంటలు

బయటి నుంచి వచ్చిన యోధులు చెప్పిన మాటలు వినగానే, అక్కడే ఉన్న రణధీర్ మరియు రజని వెంటనే వారి చేతుల్లో ఉన్న టార్చ్ లైట్లను బలవంతంగా లాక్కున్నారు.

టార్చ్ లైట్లు చేతికి రాగానే రజని ముఖంలో కసి మరింత పెరిగింది. ఆమె అందరి వైపు చూస్తూ ఒక గంభీరమైన, భయానకమైన గొంతుతో గట్టిగా అరిచింది.

రజని: (కోపంతో ఊగిపోతూ) "నేను మీకు ముందే చెప్పాను! ఆ అనుష్క కొడుకు (సన్నీ), దాని మొగుడు (ప్రసాద్) ఇద్దరూ మామూలు మనుషులు కాదని!

ఆ సన్నీని, ప్రసాద్‌ను వాళ్ళింటి దగ్గరే వదిలేసి మీరు చాలా పెద్ద తప్పు చేశారు! ఇప్పుడు చూడండి... వాళ్ళు మనకి ఏ గతి పట్టిస్తున్నారో!" అని అందరి ముందూ గట్టిగా అరిచి హెచ్చరించింది.

అదంతా విన్న రణధీర్‌కు పట్టరాని కోపం వచ్చింది. రజని చెప్పిన మాటలు అతనిలో పగను మరింత రగిలించాయి. అతను వెంటనే కోపంతో రగిలిపోతూ నేలపై పడి ఉన్న అనుష్క దగ్గరకు దూసుకొచ్చాడు.

రణధీర్: (అనుష్కను చూస్తూ క్రూరంగా నవ్వుతూ) "రానివ్వు నీ మొగుడ్ని, కొడుకుని కూడా ఇక్కడికి! నీ ముందే నీ కొడుకుని, నీ మొగుడ్ని... అలాగే నీ పిల్లల బతుకులన్నింటినీ ఒక్కటొకటిగా నాశనం చేసిన తర్వాతే నీ చావు ఉంటుంది!

నీ కళ్ళ ముందే ఇదంతా జరగడం నువ్వు చూడాలి!" అని గట్టిగా అరుస్తూ, కుర్చీకి కట్టేసి ఉన్న అనుష్కను తన బూటు కాళ్లతో అత్యంత క్రూరంగా ఒక్క తన్ను తన్నాడు!

ఆ దెబ్బకు అనుష్క తాను కూర్చున్న కుర్చీతో సహా ఒక్కసారిగా కింద పడిపోయింది.

అనుష్క కింద పడిపోవడం... సరిగ్గా అదే సమయంలో బయట జనరేటర్ ఆన్ కావడంతో ఆ ఫామ్‌హౌస్ లోపల ఒక్కసారిగా ట్యూబ్ లైట్లు వెలగడం... ఈ రెండూ ఒకే క్షణంలో జరిగాయి!

కానీ, ఆ వెలుగు గది లోపల ప్రసరించిన మరుక్షణమే... ఎవరు కూడా ఊహించని విధంగా ఆ గాఢమైన కారడవిని కుదిపేస్తూ ఒక భారీ పేలుడు సంభవించింది!

"ఢమాల్... ఢభ్భూమ్...!"

ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా భారీ శబ్దాలతో వరుస పేలుళ్లు ఆ అడవిని దద్దరిల్లజేశాయి. ఆ పేలుళ్ల తీవ్రతకు ఒక మహా మెరుపులాంటి భయంకరమైన వెలుగు ఆ ప్రదేశం నలువైపులా కమ్ముకుంది.

అసలు ఏం జరుగుతుందో ఎవరికీ అర్థం కాలేదు! ఫామ్‌హౌస్ చుట్టూ ఉన్న రక్షణ గోడలకు నలువైపులా కాపలా కాస్తున్న ఆ 50 మంది రణధీర్ రాక్షస యోధులపై ఒక్కసారిగా బాంబుల వర్షం కురవడం మొదలైంది!

అది సాధారణమైన దాడి కాదు... ఆకాశం నుండి కురిసే వర్షంలా, ఒకదాని తర్వాత ఒకటిగా బాంబులు నలువైపుల నుండి వారిపై ఉరుములా పడిపోతున్నాయి!

ఆ యోధులు తేరుకునే లోపే, నిమిషాల వ్యవధిలో ఆ బాంబుల వర్షానికి ఆ కాపలాదారులు అందరూ ముక్కలు ముక్కలై గాలిలో ఎగిరిపోయారు! ఆ అడవి ఒక్కసారిగా రక్తపు మడుగుగా, యుద్ధ రంగంగా మారిపోయింది.

[Sunnysunnysunny]

[b]ప్రదేశం:[/b] ఫామ్‌హౌస్ వెలుపల ప్రధాన ద్వారం & ప్రాంగణం సమయం: రాత్రి 01:05 గంటలు


బయట నలువైపుల నుంచి కురిసిన ఆ బాంబుల వర్షానికి సుమారు 20 మంది వరకు రణధీర్ యోధులు అక్కడికక్కడే ముక్కలై చనిపోయారు.

మిగిలిన వాళ్ళు ప్రాణాలు కాపాడుకోవడానికి పరుగులు పెట్టారు. బాంబులు కేవలం బయటి గోడల వైపు మాత్రమే పడుతున్నాయి, లోపల ఉన్న తమ వాళ్ళకు (బందీలకు) ఏ ప్రమాదమూ జరగకుండా పక్కా ప్లాన్‌తో ఆ దాడి జరుగుతోందని వాళ్ళు గ్రహించారు.

"కవర్ తీసుకోండి...! అంతా లోపలికి పరుగెత్తండి!" అని ఒకడు గట్టిగా అరవగానే, బతికిన వాళ్లంతా ప్రాణభయంతో ఆ ఫామ్‌హౌస్ ప్రధాన ద్వారం వైపు వెర్రియెత్తిపోతూ పరుగులు తీశారు.

కానీ, వాళ్ళు లోపలికి అడుగు పెట్టడానికి ఆ మెట్ల వైపు రాగానే... ఊహించని మృత్యువు వారి కోసం కాచుకుని ఉంది!

మొదటగా పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చిన ఒక యోధుడు ఆ మొదటి మెట్టు మీద అడుగు పెట్టగానే...

ఒకే క్షణంలో, ఒకే సెకనులో నాలుగు వైపుల నుంచి దూసుకొచ్చిన నాలుగు బుల్లెట్లు అతడిని తాకాయి!

ఒకటి కాలిలో, మరొకటి రెండో కాలిలో, మూడోది గుండెల్లో, నాల్గోది నేరుగా తలలోకి దూసుకెళ్లాయి! ఆ తల ఒక పుచ్చకాయలా పగిలిపోయి, వాడు అడుగు పెట్టినట్టే అక్కడికక్కడే కుప్పకూలి చచ్చిపోయాడు!

లోపలికి వెళ్లాలనుకున్న ప్రతీ ఒక్కరి గుండెలు ఆ దృశ్యం చూసి జారిపోయాయి. ఎటు నుంచి వచ్చాయో ఆ బుల్లెట్లు?

ఎక్కడి నుంచి ఆ దాడి జరుగుతోంది? ఏమాత్రం అర్థం కాలేదు. అది పిన్ పాయింట్ అక్యూరసీ (Pinpoint Accuracy)... కొంచెం కూడా మిస్ కాకుండా, మెట్టు మీద అడుగు పెట్టిన ప్రతీ ఒక్కరి నుదుటి మీద నిటారుగా తగులుతూనే ఉన్నాయి!

బయట జరుగుతున్న ఈ భీకరమైన మారణహోమాన్ని వింటున్న అనుష్క, రితికల మొహాల్లో ఒక భయానకమైన, ప్రతీకారంతో కూడిన నవ్వు విరిసింది!

కానీ లోపల ఉన్న శత్రువుల గుండెల్లో మాత్రం వణుకు పుట్టింది. అయినప్పటికీ రణధీర్ మాత్రం భయపడకుండా అందరినీ గట్టిగా అరిచాడు.

రణధీర్: "భయపడకండి! ఇది చేతుల్లో బందీలుగా ఉన్నంతవరకు మనకి ఏమీ కాదు!" అని అరిచాడు.

కానీ ఆ మెట్ల వైపు అడుగు పెట్టిన ప్రతి ఒక్కరి తల పుచ్చకాయలా పేలిపోతూనే ఉంది. దూరం నుంచి కాల్పులు జరుపుతున్న ఆ స్నైపర్స్ (Snipers) ఎవరో ఆషామాషి వాళ్ళు కారు!

ఎన్నో సంవత్సరాలుగా ఈ క్షణం కోసం ఎదురుచూసి, అత్యంత కఠినమైన శిక్షణ పొందిన నూటికి నూరుపాటూ కరుడుకట్టిన ప్రొఫెషనల్ యోధులలా వాళ్ళు స్నైపింగ్ చేస్తున్నారు.

నిమిషాల వ్యవధిలోనే అలా అడుగు పెట్టిన మరో 20 మంది యోధులను ఆ స్నైపర్లు నేలకూల్చారు!

ఇక అక్కడ మిగిలిన చివరి 10 మంది యోధులు ప్రాణభయంతో పూర్తిగా వణికిపోయి, కవర్ తీసుకొని బయటికి రాకుండా తలలు వొంపుకుని నిలబడ్డారు.

అందులో ఒకడు తేరుకుని, తన చేతిలో ఉన్న అత్యాధునిక 'నైట్ విజన్ కెమెరా' (Night Vision Camera) తీసి...

చుట్టూ ఉన్న నాలుగు చెట్లపై ఉన్న స్నైపింగ్ స్థావరాలను, ఆ నలుగురు స్నైపర్లు ఎక్కడెక్కడ ఉన్నారో నిశితంగా గమనించసాగాడు.

వాడు వెంటనే అలర్ట్ అయ్యి, మిగిలిన తొమ్మిది మందిని కూడా అప్రమత్తం చేశాడు. ఆ నలుగురు స్నైపర్లు ఏయే చెట్ల మీద నుంచి కాలుస్తున్నారో ఆ లొకేషన్లను కచ్చితంగా పసిగట్టి తన వాళ్ళకు చెప్పేశాడు!

వెంటనే ఆ మిగిలిన యోధులంతా ఆ నాలుగు చెట్ల వైపు తమ గన్‌లతో విరుచుకుపడి విచక్షణా రహితంగా కాల్పులు జరపడం మొదలుపెట్టారు!

ఆ ప్రతిదాడిలో... నాలుగు వైపుల నుంచి స్నైపింగ్ చేస్తున్న ఆ నలుగురు వ్యక్తులలో ఒకిద్దరికి శత్రువుల బుల్లెట్లు తగిలాయి. మిగతా ఇద్దరు స్నైపర్లు కవర్ కోసం అక్కడి నుంచి కిందికి దూకేశారు!

కానీ, శత్రువులు ఆ ఇద్దరు స్నైపర్లను చూసి తేరుకునే లోపే... అక్కడ ఒక ఊహించని ప్రళయం ప్రత్యక్షమైంది!

అది చూసేవాళ్ల రక్తాలు గడ్డకట్టుకుపోయే దృశ్యం! ఒంటిపై పట్టు చీర కట్టుకుని, ఒక నిజమైన కాళికా మాతలా, సాక్షాత్తు మహంకాళి రూపంలో ఒక భీకరమైన నారి ప్రత్యక్షమైంది!

ఆమె ఒక చేతిలో పొడవాటి పదునైన కత్తి, మరో చేతిలో శక్తివంతమైన 'M4A1' అసాల్ట్ గన్ పట్టుకుని శత్రువుల మీదకు మృత్యువులా దూసుకెళ్ళింది!

ఆమె మెరుపు వేగాన్ని శత్రువులు అంచనా వేయలేకపోయారు.

అటువైపు గన్‌తో కాల్చుతున్న ఒకడి దగ్గరకు ఒక్క క్షణంలో దూసుకెళ్లి, అతని రెండు చేతులను మణికట్టు వరకు ఒకే దెబ్బతో నరికేసింది! వాడు అరిచే లోపే, మరో సెకను కూడా టైమ్ ఇవ్వకుండా వాడి తలను నరికి కింద పడేసింది!

మిగతా వాళ్లంతా తేరుకునే లోపే... ఆమె తన గన్‌తో అటువైపు గురిపెట్టి, ఆ లొకేషన్ల వైపు టార్గెట్ చేసి కాలుస్తున్న మిగతా ఐదుగురు యోధులను తన గన్‌తో క్షణాల్లో కాల్చి చంపేసింది!

అక్కడున్న చివరి నలుగురు యోధులు ప్రాణభయంతో ఆమె వైపు విచక్షణా రహితంగా కాల్పులు జరుపుతూనే ఉన్నారు. కానీ ఆమె ఒక్క బుల్లెట్ కూడా తనకి తగలకుండా, అద్భుతమైన కవర్ తీసుకుంటూ అత్యంత వేగంగా వారి మధ్యలోకి దూసుకెళ్లింది!

ఆ మిగిలిన నలుగురిని ఆమె ఎంత క్రూరంగా అంతం చేసిందంటే...
• ఒకడి తలను నిలువునా రెండుగా చీల్చేసింది!
• మరొకడి కాలిని మోకాళ్ల వరకు నరికేసి, వెంటనే తన చేతిలోని కత్తితో వాడి గుండెల్లో బలంగా పొడిచింది! ఆ తర్వాత ఆ కత్తిని బయటికి లాగి, గిలగిలలాడుతున్న వాడి నోట్లో ఆ కత్తిని దించి గొంతును చీల్చేసింది!

ఇక అక్కడ మిగిలిన చివరి వాడు ఆ నరమేధాన్ని చూసి భయంతో పిచ్చెక్కిపోయి వణికిపోయాడు. కానీ ఆ మహాకాళి రూపంలో ఉన్న ఆమె అతన్ని ఏమాత్రం లెక్కచేయలేదు. ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసి వాడి గొంతులో కత్తిని దింపేసింది!

ఆ తర్వాత ఆమె వాడిని ఒక కాళ్లతో గట్టిగా తన్నిన ఆ తన్నుడుకి... ఆ ఫామ్‌హౌస్ భారీ ప్రధాన ద్వారం గడియలు బద్దలైపోయాయి! ఆ యోధుడి శవం ఎగిరిపోయి నేరుగా ఆ ఫామ్‌హౌస్ హాల్ లోపలికి పడింది!

సరిగ్గా అదంతా చూస్తున్న అనుష్క ముందు ఆ శవం వచ్చి జారుకుంటూ ఆగిపోయింది.

ఆ బయట జరుగుతున్న భీకర మారణహోమాన్ని, ఆ చనిపోయి పడి ఉన్న యోధుడిని చూసి లోపల ఉన్న వాళ్లంతా నిశ్చేష్టులయ్యారు.

ప్రదేశం: ఫామ్‌హౌస్ హాల్
సమయం: రాత్రి 01:08 గంటలు

ఆ ఫామ్‌హౌస్ హాల్‌లో ఉన్న సురేష్ చోప్రా , యష్, అజయ్, సోహన్ మరియు రజని... వీళ్లెవ్వరి దగ్గనూ ఎలాంటి గన్స్ లేవు. ఆ గదిలో అప్పటికి కేవలం రణధీర్ దగ్గర మాత్రమే తుపాకీ ఉంది.

బయట జరుగుతున్న భీకర రక్తపాతాన్ని చూసి రగిలిపోతున్న రణధీర్... క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా, నేలపై కుర్చీకి కట్టేసి ఉన్న అనుష్క తల దగ్గరకు వచ్చి తన గన్‌ను ఆమె నుదుటి మీద పెట్టాడు.

ఆ తర్వాత తన మరో చేతిలో ఉన్న పదునైన కత్తితో అనుష్క మెడపై ఒక చిన్న గాటు పెట్టి, ఆ కత్తిని అలాగే ఆమె మెడ మీద ఆయుధంగా ఉంచాడు.

అదే సమయంలో తలుపు వైపు నుంచి ఎదురుగా ఎవరు లోపలికి వచ్చినా ఇట్టే కాల్చి చంపేయాలన్న పగతో, కళ్లలో నిప్పులు కక్కుతూ ఆ ప్రధాన ద్వారం వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

కానీ, అప్పటికే ఆ తలుపు బయట ఏం జరిగి ఉంటుందో... ఆ పట్టుచీరలో ఉన్న మహంకాళి రూపానికి అర్థం కావడానికి ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు!

తలుపు గుండా లోపలికి ఎవరైనా వస్తారని రణధీర్ ఎదురుచూస్తున్న ఆ క్షణంలో... ఎవరూ ఊహించని ఒక అద్భుతం జరిగింది!

తలుపు లోపలి వైపు నుండి ఒక్కసారిగా రెండు పదునైన, గుండ్రటి, వేగవంతమైన కత్తులు గిర్రున చక్రంలా తిరుక్కుంటూ దూసుకొచ్చాయి!

ఆ కత్తులు నేరుగా రణధీర్ గన్ పట్టుకున్న మణికట్టును తాకాయి. "థ్సప్!" అనే శబ్దంతో రణధీర్ కత్తి పట్టుకున్న ఆ కుడి చేతి మణికట్టు తెగి నేల మీద పడిపోయింది!

తన చేయి తెగిపడిపోవడంతో నొప్పితో రణధీర్ పెట్టిన చావు కేక ఆ ఫామ్‌హౌస్ గోడలను దద్దరిల్లజేసింది!

ఆ విపరీతమైన నొప్పితో, మతిస్థిమితం తప్పినవాడిలా అతను తన మిగిలిన చేతిలోని గన్‌తో ఆ ద్వారం వైపు గురిపెట్టి... తన గన్ లో ఉన్న మిగిలిన ఆరు బుల్లెట్లను ఒక వర్షంలా "ధనాధన్... ధనాధన్... ధనాధన్!" అంటూ విచక్షణా రహితంగా కాల్చడం మొదలుపెట్టాడు!

అదే సమయంలో బయట నుంచి విసిరిన ఒక పదునైన బాణం నేరుగా రణధీర్ కాలి దగ్గర వచ్చి గట్టిగా గుచ్చుకుంది! ఆ నొప్పితో వాడు కుప్పకూలిపోయేంత పనైంది.

కానీ ఆ రక్తపు గాయాలతోనే వాడు వెంటనే తన దగ్గరున్న మరో గన్ తీసి,... ఎలాగైనా అనుష్కను ఇప్పుడే చంపేయాలనే కసితో ఆమె నుదుటి మీద మళ్లీ ఆ గన్ పెట్టాడు!

అక్కడే ఉన్న సురేష్ చోప్రా అది చూసి హడలిపోయాడు.

సురేష్ చోప్రా: (భయంతో వణికిపోతూ, కంగారుగా అరుస్తూ) "వద్దు... వద్దు... వద్దు రణధీర్! ఆమెను ఇప్పుడే చంపొద్దు! మనకు ఆస్తి దక్కాలంటే ఆమె ఇంకా బతికే ఉండాలి!" అని గట్టిగా అరిచాడు.

కానీ, ఆ క్షణంలో రణధీర్ ఆ మాటలు వినే స్థితిలో లేడు. అతను ట్రిగర్ నొక్కబోయే ఆ అతి చిన్న సెకనులో...

ఊహించని ఒక వేగం ఆ హాల్‌లో ఉరుములా కదిలింది!
ఒక అత్యంత పదునైన, వేగవంతమైన ఛాయా రూపం మెరుపులా వచ్చి పడింది.

ఆమె నేరుగా రణధీర్ గన్ పట్టుకున్న ఆ చేతి మోచేతిపై ఒకే ఒక్క బలమైన తన్ను తన్నింది! "కటక్!" అనే ఎముకలు విరిగే భయంకరమైన శబ్దం ఆ గదిలో ప్రతిధ్వనించింది!

ఆ వెంటనే ఆ మనిషి రణధీర్‌ను ఎత్తుకెత్తి, నేల గడగడలాడిపోయేలా, భూమి కంపించేలా బలంగా కిందకు బాది పడేసింది! ఆ దెబ్బకు ఆ హాల్‌లో ఉన్న శత్రువుల గుండెలు భయంతో పగిలిపోయినంత పనైంది.

అక్కడ జరిగిన ఆ పరిణామాన్ని చూసి అందరూ నిశ్చేష్టులై చూస్తుండిపోయారు.

అక్కడ ఎర్రటి పట్టుచీర కట్టుకుని, నుదుట నిండుగా కుంకుమ ధరించి, మెడలో పవిత్రమైన తాళిబొట్టు మెరుస్తుండగా... సాక్షాత్తు ఒక నిజమైన దేవతే తమ ముందు ప్రత్యక్షమైనట్లుగా వాళ్లందరూ గమనించారు!

అక్కడే కట్టేసి ఉన్న పిల్లలందరూ ఆ రూపం ఎవరా అని ఆరాటంగా చూస్తున్నారు. కానీ, ఆ బందీల మధ్య ఉన్న ఇద్దరి కళ్లు మాత్రం ఆ ముఖాన్ని చూడగానే...

భయంతో కాదు, అంతకంటే మునుపు అనుభవించిన బాధను మరచిపోయి, చెప్పలేనందమైన ఆనందంతో మెరిసిపోయాయి! ఆ క్షణంలో తమ ప్రాణాలు పోయినా పర్వాలేదన్న నిర్భయమైన ఆశతో ఆ ఇద్దరూ ఆమె వైపు కన్నార్పకుండా చూస్తూ అలాగే నిలబడిపోయారు.

అలా చూస్తున్నది ఎవరో కాదు... ఒకరు రితిక కాగా, మరొకరు స్వయంగా కన్నతల్లి అనుష్క!

ఎందుకంటే, ఆ క్షణంలో వారి ముందు సాక్షాత్తుగా ప్రత్యక్షమై నిలబడింది మరెవరో కాదు... అనుష్క ప్రాణంగా నమ్ముకున్న, శత్రువులు ఎప్పుడో చనిపోయిందని భ్రమపడిన... సాక్షాత్తు డెత్ ఏంజెల్ (పూనమ్ దేవి)!

[b]ప్రదేశం:[/b] ఫామ్‌హౌస్ హాల్
సమయం: రాత్రి 01:10 గంటలు

ఆ ఫామ్‌హౌస్ హాల్‌లో అప్పటి వరకు అహంకారంతో విర్రవీగిన రణధీర్, సురేష్ చోప్రా, సోహన్, యష్, అజయ్ మరియు రజని... అందరి ముఖాల్లోనూ మృత్యువు ప్రత్యక్షమైన భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

కొన్ని నెలల క్రితమే తాను అంతం చేశా అని  భావించిన ఆ పూనమ్ దేవి ఇప్పుడు తన ముందు సజీవంగా ప్రత్యక్షమవ్వడంతో వాళ్ల గుండెలు ఆగిపోయినంత పనైంది.

20 ఏళ్ల క్రితం ముంబై మాఫియాని గడగడలాడించిన ఆ మహాశక్తి ఇప్పుడు సాక్షాత్తు తమ ముందు నిలబడి ఉంది.

ఎర్రటి పట్టుచీర, మెడలో మంగళసూత్రం, నుదుట కుంకుమతో... బయట శత్రువుల రక్తంతో తడిసిపోయి సాక్షాత్తు కాళికా దేవిలా రౌద్ర రూపం దాల్చిన పూనమ్ దేవిని చూడగానే శత్రువుల గుండె వేగం పదింతలు పెరిగింది.

అక్కడే కింద పడిపోయి రెండు బుల్లెట్లు తగిలి రక్తస్రావంతో కొట్టుమిట్టాడుతున్న అనుష్క మామయ్య సుమిత్ మెహతా కూడా చివరి ఊపిరితో తల పైకెత్తి ఆమె వైపు చూశాడు.

రణధీర్: (భయంతో వణికిపోతూ, నమ్మలేక) "నువ్వు... నువ్వు ఇంకా బతికే ఉన్నావా?!" అని గట్టిగా అరిచాడు.

కానీ పూనమ్ దేవి క్షణం కూడా మాటల్లోకి దిగలేదు. ఆమె తన ఒక కాటుక కాలిని రణధీర్ గుండె మీద బలంగా అణచిపెట్టి తొక్కింది. అతని చేతిలో ఉన్న గన్‌ను తన మరో కాటుతో అదిమి పట్టి కదిలించకుండా చేసింది. ఒక దృఢమైన కొండలా రణధీర్ మీద నిలబడింది.

సరిగ్గా అప్పుడే ఆ గందరగోళంలో ఒక అత్యంత మృదువైన, అమ్మ ప్రేమను తలపించే ఆప్యాయమైన పిలుపు ఆమె చెవుల్లో పడింది.

రితిక: (కన్నీళ్లతో వణికిపోతూ) "అమ్మా...!"

పూనమ్ దేవి అక్కడికి వచ్చింది రితికను కాపాడడానికే!

((పూనమ్ దేవి ఎలా అయినా అక్కడికి వస్తుంది అని అనుష్క కి రితిక అంత గట్టిగా చెప్పడానికి కారణం ఎప్పుడైతే తన అమ్మ వెతుకుతున్న ఆమె పూనమ్ దేవి అని తెలియడం. ఆమె ఏమి చేయగలదో వాళ్ళు చెప్తుంటే విన్నాక .. ఎలా అయినా వస్తుంది అని అనుకుంది కానీ రణధీర్ ఎప్పుడైతే దుర్గమ్మ జాతరలో చంపేశా అని చెప్పాడో రితిక లో ఉన్న కొద్దిపాటి నమ్మకం కాస్తా 100రెట్లు పెరిగింది.

ఎందుకంటే అక్కడికి వెళ్ళి వచ్చాకే తన నాన్నకి దెబ్బ తగిలింది అని ఆమెకి గుర్తుంది అలానే పూనమ్ దేవి నీ ఆమె కలిసి కొన్ని రోజులు మాత్రమే అయింది అంటే ఆమె ఇంకా బ్రతికే ఉంది అని. కాకపోతే వాళ్ళు అసలు ఎక్కడ ఉన్నామో కూడా తెలియని ప్రదేశానికి ఆమె ఎలా చేరుకుంటుందో అని రితిక కంగారు పడింది. ))

కానీ అక్కడ కింద పడిపోయి రక్తపు మడుగులో ఉన్న అనుష్కను ఆమె అప్పుడే గమనించలేదు.
పూనమ్ దేవి రణధీర్ చేతిలోని గన్‌ను తన కాళ్లతో ఒక్క తన్ను తన్నింది. ఆ గన్ జారిపోయి నేరుగా రజని కాళ్ల ముందు పడింది.

ఆమె రితిక వైపు నడుస్తుండగా... ఆమె బూట్లకు అంటిన రక్తపు తడి నేలపై 'టప్... టప్...' అని శబ్దం చేసింది.

అనుమానం వచ్చి ఆమె కిందకు చూసింది... తను చూస్తున్నది నిజమా కాదా అని మరోసారి చూసి తనను తనే నమ్మలేకపోయింది!

అక్కడ నేలపై రక్తంలో పడి ఉన్నది... తాను ప్రాణాలకంటే ఎక్కువగా ప్రేమించి, అల్లారుముద్దుగా పెంచుకున్న తన బొమ్మ... తన బిడ్డ అనుష్క!

పూనమ్ దేవి: (గుండె పగిలేలా బిగ్గరగా అరుస్తూ) "అనూ...!"

ఆ అరుపు ఆ అడవి మొత్తాన్ని దద్దరిల్లజేసింది!

అనుష్క కింద పడి ఉన్న రక్తంలోనే తన తలను బలహీనంగా 'అవునన్నట్లు' ఆడించింది. పూనమ్ దేవి ఒక్క ఉదుటున మోకాళ్ల మీద కూర్చుని అనుష్కను తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.

ఆమెను కట్టేసి ఉన్న తాళ్లను ఒక్క విదురు విదిలించి తెంచేసింది. పక్కనే ఉన్న కత్తిని తీసుకుని, రితిక వైపు చూడకుండానే ఒక్క వేటుతో ఆమె కట్లను కూడా తెగ్గోసింది.

రితిక వెంటనే తేరుకుని మిగతా పిల్లల కట్లు విప్పడం ప్రారంభించింది.పూనమ్ దేవి అనుష్కను గుండెలకు హత్తుకుని విలవిలలాడిపోయింది.

పూనమ్ దేవి: (కన్నీరు కారుస్తూ) "అనూ... నువ్వేనా? నువ్వు నిజంగా బతికే ఉన్నావా?! ఎవర్రా ఇది చేసింది? నా బిడ్డను ఈ పరిస్థితికి తెచ్చిన ఆనా  కొడుకు ఎవరు?!" అని గుండె పగిలేలా రోదించింది.

అనుష్క భరించలేని నొప్పితో ఆమెను గట్టిగా హత్తుకుని ఏడ్చింది.

అదే సమయంలో....అక్కడే కింద పడి ఉన్న ఆ గన్‌ను తీసుకుని, రజిని గురిపెట్టింది.

రజని: (పిచ్చిదానిలా అరుస్తూ) "నేను ఈరోజు చావనైనా చస్తాను గానీ మిమ్మల్ని వదిలిపెట్టను!" అని నేరుగా అనుష్క వైపు ఆ గన్ గురిపెట్టి ట్రిగర్ నొక్కబోయింది.

పూనమ్ దేవి అనుష్కను హత్తుకునే క్రమంలో ఆ గన్ వైపు చూసేలోపే... మీనాక్షి మెరుపు వేగంతో స్పందించింది! ఆమె పూనమ్ దేవి గన్ కింద ఉన్న దానిని తీసుకుని నేరుగా రజని వైపు గురిపెట్టి ఒక్క క్షణంలో 'ఢిష్యుమ్' మని కాల్చింది!

ఆ బుల్లెట్ రజని గుండెను చీల్చుకుంటూ దూసుకెళ్లడంతో, ఆమె ఎలాంటి కేక పెట్టకుండా అక్కడికక్కడే కుప్పకూలి ప్రాణం వదిలింది.

అనుష్క: (షాక్‌తో గట్టిగా అరుస్తూ) "మీనూ...!"

కానీ ఎలాంటి ఉపయోగం లేదు. మీనాక్షి తన కన్నతల్లిని కాపాడుకోవడానికి, తన కుటుంబాన్ని రక్షించుకోవడానికి క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా రజనిని కాల్చి చంపేసింది!

మరొక పక్క అక్కడికి చేరుకోవడానికి సుమారు 100 మందికి పైగా సైన్యంతో సోనియా, అధీర అక్కడికి వేగంగా వస్తున్నారు. ఐతే ఆ ఎత్తైన ప్రదేశం నుండి కనపడాల్సిన ఫామ్ హౌస్ లైట్ సోనియా కి కనిపించలేదు. ఆమెకి ఎందుకో డౌట్ వచ్చి అక్కడ ఉన్న వాళ్ళకి కాల్ చేయడం మొదలు పెట్టింది.

కానీ ఎవరు ఫోన్ కలవలేదు. అదే విషయం అధీర కి చెప్పగానే అతను కోపంతో రగిలిపోతూ డ్రైవర్ గట్టిగా తన్నగానే అతను అక్కడ నుండి ఎగిరి బయట పడ్డాడు.

డ్రైవింగ్ సీటు లో ఉన్న అతను మెరుపు వేగంతో నడపడం మొదలు పెట్టాడు.

ఐతే అప్పటికే గాయపడిన స్నైపర్ మిగిలిన ఇద్దరిని కూడా కాపాడి వాళ్ళని ఒక చిన్న బుల్లెట్ ప్రూఫ్ బస్ లో ఎక్కించి దూరం నుండి ఒక పాములా మెరుస్తూ సుమారు 1km మేర ఆ కార్లు రావడం గమనించారు.

వెంటనే తమ వైర్లెస్ డివైజ్ నుండి లోపల ఉన్న పూనమ్ దేవి కనెక్ట్ చేసి ......హలో మేడమ్ టార్గెట్ విల్ రీచ్ ఇన్ 3 మినిట్స్. చాలా ఎక్కువగా ఉంది.

పూనమ్ దేవి వెంటనే గట్టిగా అరుస్తూ ఎంగేజ్ వితిన్ 1min అని కట్ చేసి ఆ ఇయర్ పిన్ విసిరేసింది

తన బిడ్డ మీద జరిగిన ఈ దాడిని చూసిన పూనమ్ దేవి నరాల్లో రక్తం అగ్నిపర్వతంలా మండిపోయింది!

పూనమ్ దేవి: (భీకరమైన గొంతుతో అరుస్తూ) "నా బిడ్డ మీద చెయ్యి వేసిన ప్రతి ఒక్కడు నాకు కావాలి! ఎవర్రా వాళ్ళు!"

అనుష్క మాత్రం ఆమెను గట్టిగా పట్టుకుని, "వద్దు అమ్మ... నన్ను వదిలి వెళ్ళకు, నేను ఎక్కడికీ వెళ్ళను!" అని ఏడుస్తూ వేడుకుంది.రితిక కళ్లలో కన్నీళ్లతో అరిచింది.

రితిక: "అమ్మా... నీ కళ్ల ముందు పడి ఉన్నాడే, ఆ రణధీర్‌గాడిని బతకనివ్వవద్దు! వాడు మా కళ్ళ ముందే మా అమ్మ రక్తం చిందేలా చేశాడు... వాడిని వదలకమ్మా!"

పూనమ్ దేవి ఒక్కసారిగా పైకి లేచింది. ఆమె నేలపై విలవిలలాడుతున్న రణధీర్‌ను జుట్టు పట్టుకుని పైకి లేపి నిలబెట్టింది. తన చేతిలోని పదునైన కత్తితో రణధీర్ రెండు కాళ్లను మోకాళ్ల వరకు నరికి అవతల పడేసింది!

ఆ చావు కేకలు ఆ అడవిని దద్దరిల్లజేశాయి. సోహన్, సురేష్ చోప్రా, యష్, అజయ్ అందరి గుండెలు ఆ దృశ్యం చూసి జారిపోయాయి.

పూనమ్ దేవి: "నా బిడ్డ మీద చెయ్యి వేయడానికి నీకెరా ఎంత ధైర్యం? నా బిడ్డ ప్రాణాలు తీయాలనుకుంటావా?!"

అంటూ అతని చేతులను మణికట్టు దగ్గర, మోచేతి దగ్గర, భుజం దగ్గర... మూడు ముక్కలుగా నరికిపారేసింది!

అంతటితో ఆగకుండా, సురేష్ చోప్రా వైపు భీకరంగా చూస్తూ అరిచింది.

పూనమ్ దేవి: "20 ఏళ్లు క్రితం ఆ రోజు వదిలేశా... కానీ ఈరోజు నా బిడ్డకు ఈ పరిస్థితి తెచ్చావు! నిన్ను ప్రాణాలతో వదులుతానని అనుకున్నావా?!"

అంటూ ఒక్క వేటుతో రణధీర్ తలను నరికి, నేరుగా సురేష్ చోప్రా కాళ్ల ముందు పడేలా విసిరికొట్టింది!

సరిగ్గా అదే సమయంలో... ఆ ఫామ్‌హౌస్ భారీ ప్రధాన ద్వారాలను బద్దలు కొట్టుకుంటూ ఒక పెద్ద బస్సు (మినీ వ్యాన్) లోపలికి దూసుకొచ్చింది!

అందులో నుంచి ఇద్దరు వ్యక్తులు వెంటనే దిగి వచ్చి గట్టిగా అరిచారు.

వ్యక్తులు: "మేడమ్! టార్గెట్ ఆన్... మరో 500 మీటర్లలో శత్రువుల మరో బ్యాచ్ చాలా ఎక్కువగా వస్తోంది!"

పూనమ్ దేవి ఒకసారి అనుష్క వైపు, మరోసారి పిల్లల వైపు, అలాగే కింద పడి ఉన్న సుమిత్ మెహతా వైపు చూసింది.

పూనమ్ దేవి: (నిర్ణయించుకున్న గొంతుతో) "వీళ్లందరినీ ఈ బస్సులో ఎక్కించి తీసుకెళ్లండి! నా యుద్ధం ఇంకా పూర్తి కాలేదు!" అంది.

పిల్లలందరూ బస్సు ఎక్కుతుండగా, రితిక తన తల్లిని పట్టుకుని తీసుకు వస్తుండగా అనుష్క ఒక చేత్తో రితికను, మరో చేత్తో తన తల్లి పూనమ్ దేవి చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.

అనుష్క: (కన్నీళ్లతో వదిలిపెట్టనట్లు) "రా అమ్మ... నేను నిన్ను వదిలిపెట్టను. మనం ఇద్దరం కలిసే ఇక్కడే ఉందాం, లేదా కలిసే పోదాం!"

అనుష్క మాటలు పూనమ్ దేవి గుండెల్ని బలంగా తాకాయి. 15 ఏళ్లుగా చనిపోయిందని తను ఏడ్చిన కూతురు ఇప్పుడు తన ముందే ప్రాణాలతో ఉంది...

ఇప్పుడు యుద్ధం కంటే తన బిడ్డ ప్రాణాలను కాపాడుకోవడమే తనకు ముఖ్యం అని ఆమె గ్రహించింది.

పూనమ్ దేవి: (నిశ్చయంగా) "సరే అమ్మ... మనం వెళ్దాం!"

అనుష్క వెంటనే ఆరాటంగా అంది... "అమ్మా... ముందు సుమిత్ మెహతా గారి పరిస్థితి అసలు బాగాలేదు, నా వల్ల వేరే వాళ్ళ ప్రాణాలు పోవడం నేను చూడలేను, దయచేసి అతన్ని కూడా కాపాడండి!"

పూనమ్ దేవి వెంటనే సుమిత్ మెహతాను కూడా ఆ బస్సులోకి ఎక్కించింది. ఆ బస్సు అక్కడ నుంచి అత్యంత వేగంగా బయలుదేరింది. అనుష్క తన తలను పూనమ్ దేవి ఒడిలో పెట్టుకుని పడుకుంది.

బస్సు కదులుతుండగా రితిక నెమ్మదిగా పూనమ్ దేవి దగ్గరకు వచ్చింది.

రితిక: "అమ్మా... నువ్వు నిజంగా అమ్మకోసం వచ్చావా? లేక నేను పిలిచానని వచ్చావా అమ్మ ?" అని అడిగింది.

పూనమ్ దేవి ప్రేమగా రితిక ముఖం మీద చెయ్యి పెట్టి, ఆమె చేతిలో ఉన్న లాకెట్‌ను తీసి ఆమె చేతికిచ్చింది.

పూనమ్ దేవి: (కంటి నిండా నీళ్లతో) "దీన్ని మెడలో వేసుకోమ్మా... ఇది లేకపోతే ఈరోజు మీలో ఎవడూ బతికేవాడు కాదు. 

అది వినగానే అనుష్క ఏదో అర్ధం అయినట్లు చూసింది. పూనమ్ కూడా అవును అన్నట్లు తల ఊపింది.

రితిక: కానీ నేను ఎక్కడ ఉన్నానో మీకు ఎలా తెలిసింది అమ్మ .

పూనమ్:ఇందులో జీపీఎస్ సిగ్నల్ ఉంది, అందుకే నేను కచ్చితంగా ఇక్కడికి చేరుకోగలిగాను. నిజం చెప్పాలంటే నేను నీ కోసమే వచ్చాను... నువ్వు పంపిన వాయిస్ మెయిల్ నాకు చాలా ఆలస్యంగా అందింది. లేకపోతే అసలు ఇది జరిగేది కాదు.

రితిక : నువ్వు అబద్ధం చెప్తున్నావు అమ్మ నాకోసం వస్తె కనీసం ఒక్కసారి కూడా నన్ను దగ్గరికి తీసుకోలేదు అని అలుగుతూ ముద్దుగా చెప్పింది. 

పూనమ్: కానీ ఈరోజు నా బిడ్డలు ఇద్దరి కంటే నాకు ఏదీ ముఖ్యం కాదు, నన్ను క్షమించమ్మా!" అంది.

రితిక ఒక్కక్షణం కూడా ఆపుకోలేక పూనమ్ దేవిని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

రితిక: (ఏడుస్తూ) "ఆ మాట అనకమ్మా! మా అమ్మకి నువ్వు అమ్మ అయితే... మా అందరికీ నువ్వు అమ్మే! నువ్వు మా అమ్మను మాత్రమే కాదు, మమ్మల్ని అందరినీ కాపాడడానికి వచ్చావు. ఒక తల్లికి బిడ్డలందరూ సమానమే కదా!"

అది విన్న పిల్లలందరూ ఒక్కసారిగా వచ్చి పూనమ్ దేవిని, అనుష్కను గట్టిగా హత్తుకున్నారు.

ఐతే బిడ్డలు ఇద్దరు అని వినగానే అనుష్క ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి వెంటనే ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ....

అనుష్క: అమ్మ ..... అమ్ములు.....

పూనమ్: అమ్ములు ... కూడా బ్రతికే ఉంది. నిన్న ఆమె అలేఖ్య నీ కాపాడి అక్కడ నుండి అదృశ్యం అయ్యింది.

ఆ మాట వినగానే అనుష్క గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది ఎందుకంటే నిన్న తాను గాయపరిచింది తన చెల్లి తన మరో ప్రాణం" భావన" నీ అని గుర్తొచ్చింది.

మరోవైపు... అప్పటికే ఆ ఫామ్‌హౌస్‌కు చేరుకున్న సోనియా మరియు అధీర, అక్కడ జరిగిన ఆ భీకర మారణహోమాన్ని చూసి పిచ్చెక్కిపోయినట్లు గట్టిగా అరిచారు.

సోనియా: "ఎటు వెళ్లారు వాళ్ళు?!" అని అరుస్తూ ఆ బస్సు వెనుక తమ కార్లను పరుగులు పెట్టించారు.

కానీ బస్సు వేగంగా దూసుకుపోతుండగా... అనుష్క ఒక్కసారిగా ఆరాటంగా "అమ్మా...!" అని గట్టిగా అరిచి, తన స్పృహ కోల్పోయి పూనమ్ దేవి ఒడిలోనే కుప్పకూలిపోయింది!

రితిక: అమ్మ లే అమ్మ..... అమ్మ లే... అమ్మ చూడు అమ్మకి ఏం అయిందో ప్లీజ్ అమ్మ అమ్మని మళ్ళీ బ్రతికించు.

పూనమ్: నేను నువ్వు అనుకుంటున్న డాక్టర్ నీ కాదు. నువ్వు అనుకుంటున్న ఆమె ఇక లేరు.

రితిక ముఖం ఒక్కసారిగా తాను ఏమి విన్నది నిజమేనా అన్నట్లు అలాగే అంత ప్రేమగా ఆరోజే ఆమెని చూసుకున్న డాక్టర్ ఒక లేరు అనగానే ఆమె కంట్లో నీళ్లు ఆగకుండా కారుతూనే ఉన్నాయి. 

ఐతే ఇవి ఏమి తెలియని మరొకరు భావన అసలు ఇక్కడ ఉన్న వాళ్ళతో ఎవరికి సంబంధం లేకుండా తన అక్క కోమా నుండి బయటికి వచ్చే వరకు ఈ ప్రపంచం కనుక్కోలేని ఒక సీక్రెట్ ఐ ల్యాండ్ కి అది కూడా బ్లాక్ స్క్వాడ్ యొక్క హైడ్ ఔట్ లలో ఒకటి.
అక్కడికి చేరుకుని తమ కొత్త జీవితాన్ని మొదలు పెట్టాలని ఆమె నిర్ణయించుకుంది. తనతో పాటు అలేఖ్యని, విజయ్ ను తీసుకుని అక్కడికి చేరుకుంది. 

పూనమ్ కొన్ని గంటల ముందు తన కొడుకుతో తన మొదటి రాత్రిని సోనూ యొక్క ఎన్నో ఏళ్ల నిరీక్షణ నీ తెరదించుతూ అతనితో కలిసి ఆ మధురమైన ఘట్టాన్ని ముగించుకుని అతని వొడిలో నిద్రపోతూ ఉన్నప్పుడు వచ్చిన వాయిస్ మెయిల్ ద్వారా ఇక్కడికి వచ్చింది.

అసలు కొన్ని గంటల ముందు ఏం జరిగింది. సడెన్ గా ఆమె ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది, అధీర కూడా రావడం వెనుక కారణం ఏంటి. 

కథ కొన్ని గంటల ముందుకి వెళ్తుంది మీకు అందులో అన్ని నిజాలు అలానే ఎన్నో రోజులుగా ఎదురు చూస్తున్న పూనమ్ దేవి , సోనూ లా మొదటి ప్రేమ కథను స్పష్టంగా చెప్పడం జరుగుతుంది.