[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: వైజాగ్ ఇల్లు (హాల్)

సమయం: మద్యానం  1:00 గంట
 
(అలేఖ్యను సంతోషంతో గాలిలోకి లేపి గిరగిరా తిప్పుతున్న విజయ్‌ని చూసి, బయటి నుండి వస్తున్న నానమ్మ ముఖం ఆనందంతో వెలిగిపోయింది. నవ దంపతుల్లా ఉన్న వాళ్లిద్దరినీ చూస్తూ మెల్లగా గొంతు సర్దుకుంది.)
 
నానమ్మ: "అమ్మా అలేఖ్యా... నీకు కళ్లు తిరుగుతాయిరా, కిందకి దింపు అమ్మాయిని విజయ్..."
 
(విజయ్ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి, తను చేస్తున్న పనిని గమనించి హడావిడిగా అలేఖ్యను కిందకి దింపాడు.)
 
నేను (విజయ్): (తడబడుతూ) "అది... ఏమీ లేదు నానమ్మా! ఏదో అలా సరదాగా..."
 
నానమ్మ: (చిరునవ్వుతో) "ఎందుకంత సంతోషంగా ఉన్నారు ఇద్దరు?"
 
(అలేఖ్యకు ఏం చెప్పాలో అర్థం కాక, సిగ్గుపడుతూ విజయ్ చేయి గట్టిగా పట్టుకుంది.)
 


నేను: "అది... రేపు ఉదయాన్నే అలేఖ్య వాళ్ల అమ్మగారు, ఫ్రెండ్స్ అందరూ వస్తున్నారు నానమ్మా. మేము రేపు మధ్యాహ్నం వైజాగ్ సిటీలోకి వెళ్తున్నాం..."
 
నానమ్మ: "మంచిదిరా! నేను వెళ్లి పంతులుగారిని కలిసి వస్తాను. రేపు మంచి రోజు అయితే రేపే మీ పెళ్లి ముహూర్తం మాట్లాడేస్తాను. 

మిమ్మల్ని ఇలా వదిలేస్తే పక్షుల్లా ఎగిరిపోయేలా ఉన్నారు!"
 
(నానమ్మ అలేఖ్య తలను ఎంతో ఆప్యాయంగా నిమురుతూ ముద్దాడింది.)
 
నానమ్మ: "సరే, వెళ్లి ఇద్దరూ భోజనం చేయండి. అమ్మా అలేఖ్యా... వాడికి నువ్వే వడ్డించు. నేను పంతులుగారింటికి వెళ్లి ఇప్పుడే వస్తాను."
 
(నానమ్మ బయటకు వెళ్లగానే విజయ్ సంకోచంగా చూశాడు.)
 
నేను: "సారీ అలేఖ్య... నానమ్మ ముందు అలా అబద్ధం చెప్పాల్సి వచ్చింది..."
 
అలేఖ్య: "నాకు సారీ వద్దు విజయ్... నేను చెప్పిన ఒక పని చేయాలి, చేస్తావా?"
 
నేను: "ఏంటి చెప్పు?"
 
అలేఖ్య: "ఈరోజు నీ చేతులతో నాకు అన్నం తినిపించు..."
 
నేను: (షాక్ అవుతూ) "ఏంటి? నేనా?"
 
అలేఖ్య: (చిన్న పిల్లలా అలుగుతూ) "నువ్వు తినిపిస్తే తింటాను... లేకపోతే నాకు వద్దు పో!"
 
విజయ్ కాసేపు ఆలోచించి, వంటగదిలోకి వెళ్లి అన్నం కలుపుకుని వచ్చి అలేఖ్యకు ముద్దలు తినిపించడం మొదలుపెట్టాడు.
 
విజయ్ చేతి ముద్ద తింటూ అలేఖ్య కళ్ల నుండి కన్నీళ్లు ధారగా కారడం చూసి విజయ్ కంగారుపడ్డాడు.
 
నేను: "ఏమైంది అలేఖ్య? కారంగా ఉందా?"
 
అలేఖ్య: (తల అడ్డంగా ఊపుతూ, ఏడుస్తూ) "లేదు విజయ్... నా జీవితాంతం నీ పక్కన ఇలాగే ఉండిపోవాలని అనిపిస్తోంది..."
 
నేను: (తల దించుకుని, బాధగా) "అలేఖ్య... నేను భావనకు మాట ఇచ్చాను. నా జీవితంలో ఆమె తప్ప మరొకరు ఉండరని చెప్పాను..."
 


(ఆ మాట వినగానే అలేఖ్య ఏడుస్తూ వెళ్లి తన గది తలుపులు గడియ పెట్టుకుంది. విజయ్ ఎంత బతిమిలాడినా తలుపు తీయలేదు.)
 
అలేఖ్య: (తలుపు చాటు నుండి) "నన్ను కాసేపు ఒంటరిగా వదిలేయ్ విజయ్... ప్లీజ్..."
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ ఇల్లు (పడకగది)
సమయం: రాత్రి 11:30 గంటల నుండి 1:00 గంట వరకు
 
గదిలో చీకటి ఆవరించి ఉంది. అలేఖ్య మంచం మూలన ముడుచుకుని కూర్చుని ఉంది. ఆమె కళ్లు ఏడ్చి ఏడ్చి ఎర్రగా వాచిపోయాయి.
 
గడియారంలో ముల్లు ప్రతి సెకను కదులుతుంటే... ఆమె గుండెల్లో విజయ్‌తో గడిపే ఆఖరి ఘడియలు ముగిసిపోతున్నాయనే భయం నరనరాల్లో ప్రవహిస్తోంది.
 
అలేఖ్య: (తనలో తాను వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ, పెదవులు వణుకుతుండగా) "రేపు సూర్యుడు ఉదయిస్తే విజయ్ నాతో ఉండడు... భావన అక్క రాగానే విజయ్ నన్ను వదిలేసి వెళ్లిపోతాడు.
 
ఈ రెండు రోజులు నా జీవితంలో దొరికిన ఒకే ఒక్క వెలుగు... ఇక్కడితో ఈ వెలుగు ఆరిపోతుందా? ఇక విజయ్ స్పర్శ నాకు దక్కదా?"
 
ఆమె తన రెండు చేతులతో ముఖం దాచుకుని నిశ్శబ్దంగా ఏడ్చింది. కన్నీళ్లతో తడిసిన ఆమె కళ్లు గడియారం వైపు చూశాయి... సమయం రాత్రి 1:00 గంట అయింది.
 
ఇక ఆ ఏకాంతాన్ని, ఆ భరించలేని విరహాన్ని ఆమె భరించలేకపోయింది. మెల్లగా లేచి హాల్ వైపు అడుగులు వేసింది.
 
వైజాగ్ హోటల్ లో భావన నరకం
ప్రదేశం: వైజాగ్ బీచ్ రోడ్ హోటల్
సమయం: రాత్రి 1:00 గంట
 
అదే సమయంలో... హోటల్ రూమ్‌లో భావన పరిస్థితి అత్యంత ఘోరంగా ఉంది. కాళ్లు, చేతులు విపరీతంగా వాచిపోయి నీరసంతో మంచం దిగలేని స్థితి. కళ్లు తిరుగుతున్నాయి...
 


తీవ్రమైన ఆకలి దహిస్తున్నా, ఏం తిన్నా, చివరికి ఒక చుక్క నీళ్లు తాగినా విపరీతంగా వాంతులు (Vomit) అవుతున్నాయి.)
 
భావన: (పొట్ట పట్టుకుని, కన్నీళ్లతో రోదిస్తూ) "నాకేమైంది... ఎందుకిలా ఒళ్లంతా ప్రాణం లేనట్లు నీరసించిపోతోంది? నా శరీరంలో ఏ మార్పు వస్తోంది? కానీ... నేను ఇప్పుడు పడిపోకూడదు! 

అధీర నా కొడుకు విజయ్ ప్రాణాలు తీయడానికి మృత్యువులా తిరుగుతున్నాడు. నా బిడ్డను కాపాడుకోవడానికి నాకు ఊపిరి ఉన్నంతవరకు, నా దేహంలో చివరి రక్తపు చుక్క ఉన్నంత వరకు నేను పోరాడాలి!"
 
భావన బలవంతంగా మళ్లీ నీళ్లు తాగడానికి ప్రయత్నించింది... కానీ మళ్లీ వాంతి అయింది. మూడు రోజుల నుండి ఏడుస్తూ, స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ తన సైబర్ నెట్‌వర్క్ ద్వారా శత్రువుల కదలికలను గమనిస్తోంది.


 
భావన: (కన్నీళ్ల సంద్రంలో మునిగిపోతూ) "ఒకవైపు విజయ్‌ని తీవ్రంగా నిందించాననే బాధ... మరోవైపు నన్ను వదిలేసి ఆ అలేఖ్యతో వెళ్లిపోయాడనే భయం...
 
ఇంకోవైపు ఆ రాక్షసుడు అధీరను అంతం చేయాలనే క్రోధం! విజయ్... నువ్వు నా కొడుకువి! నిన్ను ఏ ఒక్కడూ తాకలేడు... తాకనివ్వను!"
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ ఇల్లు (హాల్ - సోఫా దగ్గర)
సమయం: రాత్రి 1:15 గంటలు
 
హాల్లో సోఫాపై విజయ్ గాఢనిద్రలో ఉన్నాడు. అలేఖ్య అడుగుల శబ్దం లేకుండా వచ్చి, సోఫా పక్కన నిలబడింది.
 
నిద్రపోతున్న విజయ్ ముఖాన్ని, అతని పెదవులను, అతన ఊపిరి తీస్తున్న తీరును కళ్లారా ఆరాధగా చూసింది.
 
ఇక ఆగలేక... ఒక్కసారిగా విజయ్ మీదకు వాలిపోయి, అతని ఛాతీకి గట్టిగా హత్తుకుని ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
 
నేను (విజయ్): (ఒక్కసారిగా కంగారుగా లేచి, గాలిలో ఉలిక్కిపడుతూ) "ఎవరు? ఏమైంది అలేఖ్య? ఏమైనా పీడకల వచ్చిందా తల్లీ?"
 
అలేఖ్య: (విజయ్ ఛాతీలో తన ముఖాన్ని మరింత లోతుగా దాచుకుని, వణుకుతున్న దేహంతో) "లేదు విజయ్... పీడకల కాదు... నిజమే పీడకలలా మారుతోంది..."
 
నేను: (ఆమె వీపును, జుట్టును ఎంతో ఆప్యాయంగా నిమురుతూ, ఆందోళనగా) "చెప్పు అలేఖ్య... ఎందుకు అంతగా వణుకుతున్నావు? ఏమైంది నీకు?"
 
అలేఖ్య: (ఏడుస్తూ, శ్వాస వేగమవుతుండగా విజయ్ కళ్లలోకి చూస్తూ) "నాకు అంతా తెలుసు విజయ్... రేపు నువ్వు భావన అక్కను కలిశాక నాతో ఉండవని నాకు తెలుసు.
 
నేను మీ ఇద్దరి మధ్యలోకి వచ్చి మిమ్మల్ని విడదీసే రాక్షసిని కాను విజయ్... మిమ్మల్ని బాధపెట్టను. కానీ... నీతో ఉన్న ఈ కొద్ది సమయం, ఈ కొన్ని గంటలు...


 
నీ మనసులో ఏ వేరే ఆలోచనా లేకుండా కేవలం నాతో మాత్రమే ఉండు విజయ్! నీ మీద ఒట్టు... నేను నిన్ను ఏ హక్కునూ అడగను... ఏమీ అడగను..."
 
ఆ మాటల్లోని స్వచ్ఛత, ఆవేదన చూసి విజయ్ కళ్లలో కూడా కన్నీళ్లు సుడితిరిగాయి.
 
అతను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా ఆమెను తన రెండు చేతులతో గట్టిగా కౌగిలించుకుని తన గుండెలకు హత్తుకున్నాడు. ఆమె తలపై, నుదుటిపై ఎంతో ఆప్యాయంగా ముద్దులు పెట్టాడు.
 
నేను: "ఏమీ కాదు అలేఖ్య... ఏమీ కాదు... నేను నీతోనే ఉంటాను. ఈ క్షణం నేను నీతోనే ఉన్నాను..."
 


అలేఖ్య: (విజయ్ ఛాతీపై చెవి ఆనించి, అతని గుండె చప్పుడు వింటూ, మత్తుగా) "విజయ్... నీ గుండె చప్పుడు ఎంత బాగుందో తెలుసా? ఇన్నాళ్లూ నా జీవితంలో ఏ లయ లేని శూన్యం ఉండేది...
 
కానీ నీ గుండె చప్పుడు వింటుంటే నా మనసంతా ఏదో తెలియని ప్రశాంతతతో నిండిపోతోంది. నన్ను ఇలాగే పట్టుకో విజయ్... నన్ను వదలకు..."
 
నేను: (ఆమె భుజాలను తన వైపు తిప్పుకుని, కళ్లలోకి చూస్తూ) "అలేఖ్య... నీ ప్రేమ ఎంత పవిత్రమైనదో నాకు అర్థమవుతోంది. నిన్ను బాధపెట్టే ఉద్దేశం నాకు లేదు... నీ ఈ నవ్వు, నీ ఈ అమాయకత్వం ఎప్పుడూ ఇలాగే ఉండాలి."
 
అలేఖ్య: (చిరునవ్వుతో, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ) "విజయ్... ఒక్కసారి నా కళ్లల్లోకి చూసి నన్ను ప్రేమగా నీ కౌగిలిలోకి తీసుకోవా? ఈ రాత్రికి నేను నీ ఒడిలోనే నిద్రపోవాలనుకుంటున్నాను..."
 
విజయ్ నవ్వుతూ ఆమెను మరింత దగ్గరకు లాక్కున్నాడు. సోఫాపై విజయ్ వెల్లకిలా పడుకోగా, అలేఖ్య తన తలను అతని ఛాతీపై పెట్టి, తన ఒక చేతిని అతని నడుము చుట్టూ వేసి బంధించింది. వి
 
జయ్ తన ఒక చేతితో ఆమెను సురక్షితంగా కౌగిలించుకుని, మరో చేత్తో ఆమె జుట్టును మెల్లగా నిమురుతూ జోకొట్టడం మొదలుపెట్టాడు.
 
అలేఖ్య: (మెల్లగా కళ్లు మూస్తూ, గుసగుసగా) "ఐ లవ్ యూ విజయ్..."
 


నేను: (మృదువైన స్వరం తో) "ఇస్స్ ....అలేఖ్య... ప్రశాంతంగా నిద్రపో..."
 
విజయ్ గుండె చప్పుడు వింటూ అలేఖ్య ప్రశాంతంగా నిద్రలోకి జారుకుంది. 

ఏ విధమైన కల్మషం, కామం లేని ఆ స్వచ్ఛమైన ప్రేమలో... ఇద్దరూ ఒకరి శ్వాసను ఒకరు పంచుకుంటూ ఆ రాత్రివేళ ఒడిలో ఒదిగిపోయారు.
 
ప్రదేశం: హాల్
సమయం: ఉదయం 9:00 గంటలు ( దాడి జరిగే రోజు )
 
ఉదయం 9:00 గంటలైనా విజయ్, అలేఖ్యలు ఇంకా సోఫాలోనే ఒకరినొకరు హత్తుకుని పడుకుని ఉన్నారు. నానమ్మ పనులు చేసుకుంటూ వాళ్లను చూసి కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగేలా మురిసిపోయింది.
 
నానమ్మ: (తనలో తాను) 'ఈ అమ్మాయి విజయ్‌ని ఒక సెకను కూడా వదిలి ఉండలేకపోతోంది... 

వీడే ఈ అమ్మాయి లోకం, వీడే ఈ అమ్మాయికి ప్రపంచం! కన్నతల్లిలా వాడిని అంటిపెట్టుకుని బతుకుతోంది...'
 
బయట చప్పుడు కావడంతో విజయ్ కళ్లు తెరిచాడు. తన టీషర్ట్‌ను గట్టిగా పట్టుకుని తనపైనే నిద్రపోతున్న అలేఖ్యను చూసి షాక్ అయ్యాడు.
 
నేను: (ఆందోళనగా) "అలేఖ్య... లే... టైమ్ 9 అయింది! అల్కా వాళ్ళ అమ్మ  వాళ్ళని కలవాలి, లే..."
 
అలేఖ్య: (కళ్లు తెరిచి, తను విజయ్ మీద ఉండటం చూసి, చప్పున లేచి నిలబడి, గట్టిగా) "నువ్వు నా బెడ్ మీద ఏం చేస్తున్నావ్ విజయ్??"
 
నేను: (ఫ్యూజులు ఎగిరిపోయి) "ఏంటి?? నేనా??"
 
(ఇదంతా చూస్తున్న నానమ్మ గట్టిగా నవ్వింది.)
 
నానమ్మ: "అలా గడ్డి పెట్టు తల్లి దొంగ వెదవకి! అమ్మాయి ఒంటరిగా పడుకుంటే చాలు అలా దగ్గరకు వచ్చి పడుకుంటాడా? పెళ్లి కాకుండా వెదవ! పో అమ్మ, నువ్వు వెళ్లి ఫ్రెషప్ అవ్వు."
 
(అలేఖ్య నానమ్మకు దొరికిపోయామని విజయ్ వైపు  చూసి రూమ్‌లోకి వెళ్లిపోయింది.)
 


నేను: "ఏంటి నానమ్మా... నేనేం చేశాను? ఆమె వచ్చి నాపై పడుకుంది!"
 
నానమ్మ: (నవ్వుతూ) "మొద్దు వెదవ... నీకేం అర్థం కాదులే! ఒకటి గుర్తుపెట్టుకో విజయ్...
 
నువ్వు లేని రోజు ఆ అమ్మాయి బ్రతకలేదు. నీపై ఆమెకు ప్రాణం కంటే ఎక్కువ ప్రేమ ఉంది. జగదేక జంట మీది... దీర్ఘాయుష్మాన్ భవ!"
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ ఇల్లు (పూజ గది)
సమయం: ఉదయం 10:30 గంటలు
 
(స్నానం చేసి బయటకు వచ్చిన అలేఖ్య ముఖం వెలిగిపోతోంది. కానీ నానమ్మ ఆమె నుదుటిన బొట్టు లేకపోవడం గమనించింది.)
 
నానమ్మ: "ఒరేయ్ విజయ్... అమ్మాయి నుదుటిన బొట్టు లేదు చూడు! పూజ గదిలోకి వెళ్లి కుంకుమ తీసుకురా!"
 
(విజయ్ దేవుడి గదిలోకి వెళ్లి కుంకుమ తెచ్చి నానమ్మకు ఇచ్చాడు.)
 
నానమ్మ: "నాకెందుకురా ఇస్తున్నావ్? నీ కాబోయే భార్యకు నువ్వే బొట్టు పెట్టు!"
 
నేను: "అయ్యో వద్దమ్మా... ఆమె పెట్టుకుంటుంది..."
 
(అలేఖ్య ఎంతో ప్రేమగా విజయ్ వైపు చూస్తూ, తన తలను ముందుకు వంచి కళ్లు మూసుకుంది. విజయ్ ఇంకేమీ అనలేక కొద్దిగా సింధూరం తీసి ఆమె నుదుటిన దిద్దాడు.
 
ఆ క్షణంలో అలేఖ్య తన ప్రపంచం పూర్తిగా విజయ్ అని అనుకుంది. వెంటనే విజయ్ కాళ్లపై పడి ఆశీర్వాదం తీసుకుంది.)
 
నానమ్మ: "ఒక్క నిమిషం ఆగు తల్లి..." (నానమ్మ లోపలికి వెళ్లి భావన పెళ్లి కోసం కొన్న పట్టుచీరను తెచ్చింది) 

"ఇదిగో అలేఖ్యా... నీ అత్తగారింటి నుండి ఇస్తున్న మొదటి బహుమతి. ఇది కట్టుకుని రా తల్లీ!"
 
(అలేఖ్య కళ్లల్లో నీళ్లతో ఆ చీరను తీసుకుని, దాన్ని కట్టుకుని, తలలో మల్లెపూలతో అచ్చం కొత్త పెళ్లికూతురిలా దేవతలా బయటకు వచ్చింది.)
 


అలా నవ్వుతూ వచ్చి విజయ్ పక్కన నిలబడి సిగ్గుతో తల దించుకుని ఉంది. నానమ్మ దగ్గరికి వచ్చి బొమ్మలా ఉన్నావు అని ముద్దు పెట్టుకుంది.
 
అలేఖ్య వెంటనే విజయ్ చెయ్యి పట్టుకుని కిందకి లాగి నానమ్మ ఆశీర్వాదం కోసం కిందకి వంగింది విజయ్ తో కలిసి. 

ఆమె ఇద్దరి తల పైన చెయ్యి పెట్టి “ ధీర్గసుమంగళి భవ ” అని చెప్పింది.
 
ఆ మాటకి ఇద్దరికీ ఎక్కడికి సిగ్గు వచ్చింది. అలా ఇద్దరు కలిసి వైజాగ్ బయలుదేరారు. దారిలో విజయ్ చెయ్యిని అలేఖ్య అసలు వదలకుండా పట్టుకుని కూర్చుంది.
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ కాలేజ్ ఆవరణ
సమయం: మధ్యాహ్నం 3:00 గంటలు
 
విజయ్, అలేఖ్యలు ఇద్దరు కలిసి అల్కా , మరియు వాళ్ళ అమ్మ వాళ్ళకి మొదటి సారి కలుస్తున్నాము అని కొన్ని గిఫ్ట్స్ కొని నెమ్మదిగా అక్కడినుండి బయలుదేరారు .
 
మధ్యాహ్నం 3:00 గంటలకు కాలేజ్ ఆవరణకు చేరుకున్నారు. అలేఖ్య విజయ్ చేయి వదలకుండా పట్టుకుని ఉంది.
 
మరోవైపు... అనారోగ్యంతో కళ్లు తిరుగుతున్నా భావన తన బ్లాక్ కమాండో సూట్ పైన లాంగ్ కుర్తా వేసుకుని, ముఖం కవర్ చేసుకుని, కాలేజ్ బయట 100 మీటర్ల దూరంలో పొంచి ఉన్న పులిలా నిలబడి ఉంది.
 


భావన: (కన్నీళ్లతో, విజయ్‌ని చూస్తూ) "నా కొడుకు నన్ను వదిలేసి ఆ అమ్మాయితో ఎంత సంతోషంగా ఉన్నాడో... కానీ వాడు నా కొడుకు, నా ప్రాణం!
 
వాడు నా వాడు నేను ఎవరికి ఎవ్వను.వాడి జోలికి ఏ రాక్షసుడు వచ్చినా నరికిపడేస్తాను!"
 
సరిగ్గా అదే సమయంలో... కాలేజ్ గెట్ ముందుకు వేగంగా 6 నల్లటి కార్లు వచ్చి ఆగాయి! దాంతో డెత్ ఏంజెల్ భావన ఒక్కసారిగా అలర్ట్ అయింది.
 
కార్లలో నుండి అల్కా, సన్నీ మరియు  కంపెనీ డైరెక్టర్లు మరియు ప్రైవేట్ బాడీగార్డ్స్ దిగారు.
 
అల్కా కారు దిగి, విజయ్, అలేఖ్యల కోసం నవ్వుతూ ఫోన్ తీసింది...


 
కాలేజ్ లోపల ఆల్రెడీ అధీర రాక్షసులు ... మరియు ఆధీర! అందరూ ఒకే చోటకు చేరుకున్నారు! 

రాబోయే దారుణమైన యుద్దం కోసం అలాగే మిగిలిన ఇద్దరి అమ్మాయిల కోసం చూస్తున్నాడు!

[Sunnysunnysunny]

((ముందుగా మూడు కధల చివరి అప్డేట్స్ చదివి తరువాత ఇది చదవాలి అని కోరుకుంటున్న....))

 
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:45 గంటలు
ప్రదేశం: వైజాగ్ రోడ్లు (పూనమ్ కారు ప్రయాణం)
 
వైజాగ్‌లో పూనమ్ దేవి, వర్ష మరియు సోనులను కారులో ఎక్కించుకుని కాలేజ్ ఫెస్ట్ వద్దకు బయలుదేరింది.

హఠాత్తుగా... పూనమ్ డాష్‌బోర్డ్ పక్కన ఉన్న సీక్రెట్ ఎన్‌క్రిప్టెడ్ ఫోన్ గట్టిగా మోగడం మొదలైంది!
 
30 ఏళ్లుగా మోగని ఆ ఫోన్ రింగ్ అవ్వగానే పూనమ్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పనైంది. 

ఎడమ చేత్తో స్టటీరింగ్ పట్టుకుని, కుడిచేత్తో వెంటనే ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి చెవిన పెట్టుకుంది.
 
పూనమ్: (గాబరాగా, శ్వాస వేగంగా తీసుకుంటూ) "హలో... సీమా?!"
 
అవతలి నుండి చిన్న పాప ఏడుస్తూ మాట్లాడింది.
 
పాప: (కన్నీళ్లతో, భయంతో వణుకుతూ) "అమ్మమ్మ... ఆ రాక్షసులు ఊరిలోని అందరినీ చంపేస్తున్నారు అమ్మమ్మ! ఇల్లంతా రక్తం చిమ్మి ఉంది...
 
సీమ అమ్మమ్మ నన్ను దాచిపెట్టి, ఫోన్ ఎత్తగానే 'నన్ను క్షమించు అక్కా... నేను బతకను' అని నీకు చెప్పమంది అమ్మమ్మ! కాపాడు అమ్మమ్మ..."
 
పూనమ్ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. సీమ పరిస్థితి తలుచుకుని గుండె పిండేస్తున్నా... వణుకుతున్న గొంతును సరిచేసుకుంటూ అడిగింది.
 
పూనమ్: (ఏడుస్తూనే)  "తల్లి! అమ్మమ్మ నిన్ను కాపాడాలంటే నాకు మీ ఊరు తెలీదు కదా..., మీ ఊరు పేరు తెలుసా? ఇంకా నువ్వు ఆడుకోవడానికి, తిరగడానికి ఎక్కడికి వెళ్తావు? అవి అయినా తెలుసా తల్లి?"
 
పాప: (నత్తినత్తిగా ఏడుస్తూ) "అమ్మమ్మ... డెహ్రాడూన్! సీమ అమ్మ రోజు నన్ను 'పూనమ్ అమ్మ' అనే హాస్పిటల్‌కి తీసుకువెళుతుంది. అక్కడే ఆడుకుంటాను. కానీ 4 డేస్ నుండి అందరం ఇంట్లోనే దాక్కున్నాం అమ్మమ్మ..."
 
డెహ్రాడూన్‌లోని తన పేరు మీద ఉన్న ఆ హాస్పిటల్ లొకేషన్ వినగానే పూనమ్ సింహంలా గర్జించింది.
 
పూనమ్: "తల్లి! నేను వస్తున్నాను... సరేనా? నువ్వు అక్కడే జాగ్రత్తగా ఉండు. సీమ అమ్మని, నిన్ను కాపాడటానికి నేను వస్తున్నాను!"
 
పూనమ్ కంగారుగా అడ్రస్ కనుక్కుని ఫోన్ కట్ చేసింది. వెంటనే వర్ష, సోనుల వైపు చూసి ఫోన్ సీక్రెట్ సైబర్ టీమ్‌కి కనెక్ట్ చేసింది.
 
డెహ్రాడూన్‌లోని ఆ హాస్పిటల్ ఓనర్ అడ్రస్ కనుక్కోవాలని, అక్కడ 5 గురు స్పెషల్ స్నిపర్లు రెడీగా ఉండాలని, ఎయిర్‌పోర్ట్ రన్‌వే పైన తన ప్రైవేట్ జెట్ విమానం ల్యాండ్ అయి రెడీగా ఉండాలని ఆదేశించింది.
 
పూనమ్: "వర్షా, సోనూ... నేను వెళ్లాలి! ఒక కుటుంబం చావు బతుకుల మధ్య ఉంది. నేను వెళ్లి వాళ్లను కాపాడుకోవాలి!"
 
వర్ష కళ్లల్లో నీళ్లతో వెంటనే సోను చేయి పట్టుకుని అంది.
 
వర్ష: "అమ్మ... నువ్వు వెంటనే వెళ్లు! నేను ఇక్కడ అల్కాని, సోనూని జాగ్రత్తగా చూసుకుంటాను."
 
పూనమ్: "సోనూ! నేను తిరిగొచ్చినా, రాకపోయినా... మన అక్కల బాధ్యత నీదే! అలాగే మీ ముగ్గురు ఈ చిన్న సైబర్ జీపీఎస్ ట్రాకింగ్ పిన్‌ను ఇన్జెక్ట్ చేసుకోండి. ఇది మీ బాడిలో ఉంటుంది.
 
శత్రువులకు కాలేజీలో మీరు ప్రాణాలతో కావాలి. మీరు ఎక్కడున్నా నేను వచ్చి మిమ్మల్ని తీసుకువస్తాను... నన్ను క్షమించండి!"
 
వర్ష: (కన్నీళ్లతో పూనమ్ ముఖాన్ని పట్టుకుని) "అమ్మ! నువ్వు మాకు ఎందుకు ఇదంతా చెప్తున్నావు? శత్రువులు ఏంటి అమ్మ ఏం జరుగుతుంది ?
 
కానీ నువ్వు ఏం చెప్పినా మేము చేస్తాం... కానీ తిరిగి వస్తానని మాత్రం ప్రమాణం చెయ్యి అమ్మ!"
 
పూనమ్ నెమ్మదిగా నవ్వి వర్ష ముఖాన్ని తడిమింది. కారును నేరుగా తన సీక్రెట్ ఎయిర్‌స్ట్రిప్ వైపు మళ్లించి, ప్రైవేట్ జెట్ ఎక్కి ఆ భయంకరమైన ప్రళయ వాతావరణంలో డెహ్రాడూన్ వైపు వాయువేగంతో బయలుదేరింది!
 
వర్ష, సోనులు కారులో కాలేజ్ వైపు ప్రయాణమయ్యారు.
 
ప్రదేశం: వైఎస్ఆర్ ఇంటర్నేషనల్ క్రికెట్ స్టేడియం (రణధీర్ డెత్ ట్రాప్)
సమయం: మధ్యాహ్నం 03:00 గంటలు
 
ఆధీర తమ్ముడు రణధీర్ (రావు) సాధారణ ప్రేక్షకునిలా మ్యాచ్ చూడటానికి వైఎస్ఆర్ క్రికెట్ స్టేడియం లోపలికి ప్రవేశించి, తన విఐపి గ్యాలరీ సీట్లో కూర్చున్నాడు. అతని మనసులో వికృతమైన ఆనందం ఉంది.
 
తన ప్లాన్ ప్రకారం... మధ్యాహ్నం 3:30 గంటలకు విఐపి ఫుడ్ & క్యాటరింగ్ సప్లై వ్యాన్ ద్వారా 50 కేజీల RDX బాంబ్ స్టేడియం లోపలికి చేరుకుంటుంది.
 
ఆ బాంబు ప్యాకేజ్ రాగానే దాన్ని సీక్రెట్‌గా రిసీవ్ చేసుకుని స్టేడియాన్ని ఊచకోత కోయాలనేది అతడి ప్లాన్!
 
వైజాగ్ కాలేజ్ ఆవరణ (విజయ్, అలేఖ్య & భావన నిరీక్షణ)
సమయం: మధ్యాహ్నం 03:00 గంటలు
 
ఇటు కాలేజ్ ఆవరణకు విజయ్, అలేఖ్యలు ఇద్దరూ కలిసి అల్కాకి, ఆమె అమ్మకి మొదటిసారి కలుస్తున్నామని కొన్ని గిఫ్ట్స్ కొని మధ్యాహ్నం 3:00 గంటలకు చేరుకున్నారు. అలేఖ్య విజయ్ చేయి వదలకుండా పట్టుకుని నడుస్తోంది.
 
మరోవైపు... అనారోగ్యంతో కళ్లు తిరుగుతున్నా సరే, భావన తన బ్లాక్ కమాండో సూట్ పైన లాంగ్ కుర్తా వేసుకుని, ముఖం కవర్ చేసుకుని, కాలేజ్ బయట 100 మీటర్ల దూరంలో పొంచి ఉన్న పులిలా నిలబడి ఉంది.
 
భావన: (కన్నీళ్లతో, దూరంగా ఉన్న విజయ్‌ని చూస్తూ) "నా కొడుకు నన్ను వదిలేసి ఆ అమ్మాయితో ఎంత సంతోషంగా ఉన్నాడో...
 
కానీ వాడు నా కొడుకు! నా ప్రాణం! వాడు నా వాడు, నేను ఎవరికీ ఇవ్వను! వాడి జోలికి ఏ రాక్షసుడు వచ్చినా నరికిపడేస్తాను!"
 
సరిగ్గా అదే సమయంలో... కాలేజ్ గేట్ ముందుకు వేగంగా 6 నల్లటి కార్లు వచ్చి ఆగాయి! దాంతో భావన ఒక్కసారిగా అలర్ట్ అయింది.
 
కార్లలో నుండి అల్కా, సన్నీ, కంపెనీ డైరెక్టర్లు మరియు అల్కా పర్సనల్ బాడి గార్డ్స్ దిగారు. సురేష్ చోప్రా పంపిన 10 మంది వరల్డ్ డేంజరస్ కిల్లర్స్ కూడా దిగారు వాళ్ళలో కలిసిపోయారు.
 
అల్కా కారు దిగి, విజయ్, అలేఖ్యల కోసం ఫోన్ తీసి డయల్ చేయబోయింది, కానీ ఫోన్ కలవలేదు. అప్పటికే సురేష్ చోప్రా మనుషులు జామార్ ఆన్ చేసి పెట్టేశారు.
 
అప్పుడే దూరంగా ఉన్న అలేఖ్య గట్టిగా "అల్కా!" అని పిలవగానే అక్కడున్న కిల్లర్స్ చూపు ఆమె పైన పడింది. అల్కా కూడా వాళ్ళకి చెయ్యి ఊపింది. వాళ్లు వచ్చి అల్కాని కలిశారు.
 
అల్కా: "సన్నీ! మేనేజ్‌మెంట్ కి చెప్పి కొంచెం రితిక అనే అమ్మాయిని తీసుకురావా? మా అమ్మ వాళ్లు కూడా వచ్చేస్తారు కాసేపట్లో, ప్లీజ్... అమ్మ ఆ అమ్మాయిని చూడకపోతే నన్ను తిడుతుంది!"
 
సన్నీ: "సరే మేడమ్!"
 
సన్నీ లోపలికి వెళ్లి ఇన్ఫార్మ్ చేశాడు. లోపల ప్రాజెక్ట్‌తో బిజీగా ఉన్న రితికకి "అల్కా మేడమ్ పిలిచారు" అనగానే, పూనమ్ అమ్మని కలవవచ్చని ఎదురుచూస్తున్న ఆమె నవ్వుకుంటూ బయటకి వచ్చింది.
 
బయటకు రాగానే రితిక అందరినీ కలిసింది. అల్కా, సన్నీని సిగ్గుగా అలేఖ్యకి, విజయ్‌కి పరిచయం చేసింది. అలేఖ్య కూడా వాళ్లిద్దరితో సరదాగా మాట్లాడింది.
 
రితిక: అల్కా, అమ్మ వాళ్ళు రాలేదా అని కొంచెం విచారంగా అడిగింది.
 
అల్కా : నేను వాళ్ళకి ఎప్పుడో ఫోన్ చేశాను, ఈపాటికి వెచేస్తూ ఉండాలి కాసేపట్లో వస్తారు.
 
ఇదంతా దూరంగా ఉండి చూస్తున్న భావనకి... విజయ్ వాళ్లతో నవ్వుతూ మాట్లాడుతుంటే ప్రాణం పోతున్నట్లు ఉంది. ఆ క్షణం విజయ్ తాను లేకపోయినా ఉండగలాడు ఏమో అనుకుంది.
 
కానీ విజయ్ మనసులో మాత్రం "పూనమ్ అమ్మ రాగానే భావన అమ్మ గురించి చెప్పి ఇద్దరినీ ఒకటి చేయాలి" అని నిరంతరం ఆలోచిస్తున్నాడు.
 
స్టేడియంలో రణధీర్‌కి బిగ్ షాక్ & కాలేజీకి బయలుదేరిన ఆధీర

సమయం: మధ్యాహ్నం 03:30 గంటలు
 
సరిగ్గా 3:30 అయింది! రణధీర్ తన గడియారం వైపు చూసుకుంటూ ఫుడ్ వ్యాన్ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు.

కానీ... పూనమ్ దేవి ముందే వేసిన 'త్రీ-స్టెప్ కమాండో ప్లాన్' అమలులోకి వచ్చింది!
 
RAW స్పెషల్ ఫోర్స్ స్టేడియం చుట్టూ 300 మీటర్ల దూరంలోనే బారికేడ్లు పెట్టి ప్రతీ ఒక్క వాహనాన్ని ఆపేసింది. 

ఫుడ్ వ్యాన్‌ను లోపలికి రానివ్వకుండా బయట నుంచే కంప్లీట్ స్కాన్ చేసి, కమాండోలు తమ ఆధీనంలోకి తీసుకున్నారు!
 
అంతేకాకుండా, లోపల ఉన్న రణధీర్‌కి ఒక షాకింగ్ న్యూస్ తెలిసింది...

"లోపలికి వచ్చిన వారు ఒక్కసారి బయటకు వెళ్తే, మళ్లీ లోపలికి రావడానికి విఐపి పాస్ చెల్లదు! గేట్లు పూర్తిగా లాక్ అయిపోయాయి!"
 
దాంతో రణధీర్ బాంబు తీసుకోలేక, బయటకు వెళ్లలేక స్టేడియంలోనే విఫలమై కూర్చుండిపోయాడు!
 
మరోవైపు సరిగ్గా 3:30 గంటలకు:
 
ఆధీర 50 కేజీల RDX బాంబును ఆ ఫుడ్ ట్రక్‌లో లోడ్ చేయించి, తన ప్లాన్ వర్కవుట్ అవుతుందనే ధీమాతో తన భయంకరమైన రీతిలో కాలేజ్ వైపు ప్రయాణం ప్రారంభించాడు! 

కాలేజీకి చేరుకోవడానికి అతనికి ఇంకో 45 నిమిషాల సమయం పడుతుంది.
 
ప్రదేశం: కాలేజ్ VIP ఎంట్రెన్స్ & జామర్లు
సమయం: మధ్యాహ్నం 03:45 గంటలు
 
చూస్తుండగానే టైమ్ 3:45 అయింది. అప్పుడే అక్కడికి వర్ష, సోను కూడా కారులో వచ్చారు. కారుని గేట్ దగ్గర ఆపగానే వర్ష అల్కాకి కాల్ చేయాలి అనుకుంటే సిగ్నల్ లేదు...
 
సురేష్ చోప్రా గార్డ్స్ బందోబస్తు కోసం జామర్లు ఆన్ చేశారు! అక్కడున్న వాచ్‌మెన్‌ని అడిగితే, JSS కంపెనీ ఓనర్ అని చెప్పగానే లోపలికి వేరే సీక్రెట్ ఎంట్రెన్స్ ఓపెన్ చేసి పంపించారు.
 
భావన చూపు విజయ్ పైన కాకుండా రితిక పైన నిలిచిపోయింది! ఎందుకంటే చిన్నప్పుడు తన ప్రాణమైన అచ్చం అనుష్కలా ఉంది! నవ్వుతూ అందరితో ఉన్న ఆమెనే చూస్తూ...
 
భావన తాను కోల్పోయిన వాళ్ల గురించి ఆలోచిస్తూ ఉంటే కళ్లు తిరగడం స్టార్ట్ అయింది. అయినా అలాగే ఓపిక పట్టి నిలబడింది. నిరంతరం అన్నీ చూస్తూ ఉంది.
 
వర్ష, సోను రాగానే అందరూ కలిసి ఒకరికొకరు పరిచయం చేసుకున్నారు. కానీ ఇద్దరి కళ్ళు మాత్రం ఇంకా కార్ లో ఎవరు అయిన ఉన్నారా అని చూస్తున్నాయి (రితిక, విజయ్ )
 
అల్కా: ఒరేయ్ అమ్మ ఎక్కడ మీ ఇద్దరే వచ్చారు.
 
వర్ష: బుజ్జి పిల్ల , ఇప్పుడు అల్లరి చేయకు అమ్మ వేరే పని పైన వెళ్ళింది. కాసేపట్లో వచ్చేస్తా అన్నారు. సరేనా
 
అక్కడే ఉండి అది అంత గమనిస్తున్న ఆధీర మనుషులు "ముగ్గురు అమ్మాయిలు ఇక్కడే ఉన్నారు!" అని ఫోన్లో ఆధీరకు చెప్పగానే... ఆధీర "నేను రావడానికి మరొక 30 నిమిషాలు పడుతుంది.
 
లోపల కాలేజీలో ఉన్న అమ్మాయే ముఖ్యంగా కావాలి, ఎందుకంటే ఆమె మిగిలిన ఇద్దరి కంటే పెద్ద అమ్మాయి!" అని ఆర్డర్ ఇచ్చాడు.
 
వర్ష కారును పార్కింగ్‌లో పెట్టమని ఎవరినో అడుగుతుంటే... సన్నీ వచ్చి "మేడమ్ నేను వెళ్తాను" అని ప్రేమగా అడిగాడు. వర్ష నవ్వుతూ కారు కీస్ ఇచ్చి అల్కా వైపు చూసింది.
 
సన్నీ కార్ పార్కింగ్ చేస్తుంటే... రితిక చూపు అంతా గేట్ వైపే ఉంది, ఎందుకంటే పూనమ్ అమ్మ కోసం ఎదురుచూస్తోంది!
 
ప్రదేశం: కాలేజ్ పార్కింగ్ ఏరియా
సమయం: సాయంత్రం 04:00 గంటలు
 
సన్నీ కార్ పార్కింగ్ ఏరియాకి వెళ్లగానే జామర్‌కి కొంచెం దూరంగా వెళ్లేసరికి అతనికి మొబైల్‌లో ఒక మెసేజ్ వచ్చింది.
 
అది అనుష్క నుండి వచ్చింది! ఆ సమయానికి అనుష్క స్పోర్ట్స్ బైక్ మీద కాలేజీకి కేవలం 5 నిమిషాల దూరంలో ఉంది!
 
అనుష్క మెసేజ్: "సన్నీ! ఎవరినీ నమ్మకు! నీ ముందున్నదంతా భయంకరమైన నాటకం! రితికకి ఒక్క చిన్న గీత పడినా నిన్ను ప్రాణాలతో ఉంచను. నేను వచ్చే వరకు నా కూతురిని కాపాడటమే నీ లక్ష్యం... నేను వస్తున్నాను!"
 
అప్పుడే లోపలి నుండి ఒక సర్ వచ్చి "మేడమ్ ప్రొగ్రామ్ స్టార్ట్ అయింది వెళ్దాం" అనగానే అందరూ బయలుదేరుతుండగా... భావన గేట్ దగ్గర నిలబడే సడన్గా కుప్పకూలిపోయింది!
 
వాచ్‌మెన్ గట్టిగా "మేడమ్ మేడమ్ ఏం అయింది!" అని అడుగుతున్నా ఆమెలో ఉలుకూ పలుకూ లేదు. నాడి చాలా తక్కువగా కొట్టుకుంటోంది!
 
ఆ అరుపు విని అందరూ వెనక్కి తిరిగారు. కానీ రితిక ఎందుకో ఆగలేకపోయింది! పరుగెత్తి భావనని తన ఒడిలోకి తీసుకుంది!
 
రితిక: "కాలేజ్ మెయిన్ గేట్ పక్కన మెడికల్ టీమ్ ఉంది, త్వరగా తీసుకువెళ్లండి!"
 
అక్కడున్న ఇద్దరు వాచ్‌మెన్లు భావనను మోసుకెళ్లారు. రితిక కంగారు చూసి అమ్మ చెప్పిన మాట గుర్తుతెచ్చుకుని సన్నీ కూడా రితిక వెనుకే పరుగెత్తాడు.
 
భావనను తీసుకువెళ్లగానే డోర్ దగ్గరే ఆగి ఉన్న అందరూ "ఏమైంది?" అని అడిగితే, రితిక "ఏం లేదు, కళ్లు తిరిగి ఎవరో ఒక ఆమె పడిపోయారు" అని చెప్పి వాళ్ల వైపు నడవడం మొదలుపెట్టింది.
 
ప్రదేశం: ఆధీర ముఠా వీరవిహారం
సమయం: సాయంత్రం 04:05 గంటలు
 
సరిగ్గా అప్పుడే వేగంగా ఇద్దరు రౌడీలు వాళ్ల వైపు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు! ఒకడు గాలిలోకి ఎగిరి సన్నీని గుండెల పైన బలంగా తన్నగానే... సన్నీ సుమారు 30 అడుగుల దూరంలో ఎగిరి పడిపోయాడు!
 
ఆ శబ్దం ఎంత గట్టిగా ఉందంటే సన్నీ ఎముకలు విరిగిపోయాయా అనేంత భయంకరంగా ఉంది! రితిక నోరు తెరిచే ఉండిపోయింది, షాక్ అయింది!
 
అప్పుడే ఆకాశం నల్లగా మారింది... మొత్తం మబ్బులు! అందులో ముసుగులతో ఉన్న ఆధీర మనుషులు వచ్చి రితిక ముందు నిలబడ్డారు. అవును, ఆధీరకు కావలసిన మొదటి అమ్మాయి రితికే!
 
రితిక పరుగెత్తాలి అనుకుంది, కానీ వాళ్లు కత్తులతో అడ్డుపడగానే అక్కడే నిలబడిపోయింది. 1 నిమిషంలో తేరుకున్న అల్కా... సన్నీ కోసం ప్రాణం పోయేలా అరుస్తూ పరుగెత్తింది.
 
సన్నీ కూడా తేరుకుని తన అక్కను చూడగానే రక్తం మరిగిపోయింది! అలేఖ్య వెంటనే అల్కా వెంట పరుగెత్తింది.
సోను వేగంగా వెళ్లి రితిక ఎదురు నిలబడిన వారిని కొట్టాలని గాలిలో జంప్ చేశాడు.
 
కానీ పక్క నుండి వచ్చిన మిగిలిన 8 మందిలో ఒకడు సోనుని బలంగా తన్నగానే ఎగిరి సన్నీ పక్కన పడ్డాడు! ఆ 8 మంది సన్నీ, సోనుల వైపు వెళ్తుంటే విజయ్ కూడా అడ్డుకోవడానికి వెళ్లాడు.
 
ప్రదేశం: రక్తసిక్తమైన రణరంగం - ట్రైన్డ్ యోధుల వీరసమరం
సమయం: సాయంత్రం 04:15 గంటలు
 
ఆధీర రావడానికి ఇంకా 10 నిమిషాలు ఉంది. అనుష్క మెయిన్ గేట్ దగ్గర ముసుగు ధరించి నిలబడి ఉంది, తన వాళ్లు ఎక్కడున్నారో అర్థం కాలేదు.
 
ఇటు సురేష్ చోప్రా మనుషులు తమ పని వేరే ఎవరో చేస్తున్నారని ఆ దారిని లాక్ చేసి చూస్తూ ఉన్నారు. మనకి కావాల్సింది డబ్బు మనకి వస్తుంది.  
 
అల్కా రియల్ బాడీగార్డ్స్ ఆమెను కాపాడటానికి వెళ్తుంటే... ఆధీర రౌడీలు ముగ్గురు బాడీగార్డ్స్ తలలు తెగేలా నరికి పడేశారు! అది చూసి అందరి కాళ్లూ చేతులూ వణికిపోయాయి!
 
రితిక వాళ్ల మధ్య ఉంది... వర్ష, సోను, సన్నీ, అల్కా, అలేఖ్య, విజయ్ అందరూ ఒకే చోట ఉన్నారు. సన్నీ చూపు తన అక్క ముఖం పైనే ఉంది.
 
సన్నీ: "మిమ్మల్ని చంపి అయినా నా వాళ్లను కాపాడుకుంటాను!"అంటూ సన్నీ ముందుకు కదిలాడు.
 
సన్నీతో పాటు విజయ్, సోను, అలేఖ్య కూడా వెళ్లారు. సాధారణంగా కాకుండా... వీళ్లు ముగ్గరు కొన్ని అత్యంత భయంకరమైన మార్షల్ ఆర్ట్స్ మరియు కంబైన్డ్ టాక్టికల్ ఫైటింగ్‌లో ట్రైన్డ్ చేసిన యోధులు!
 
సన్నీ తన బాడీని లోవర్-స్టాన్స్ పొజిషన్‌కి తెచ్చి, ఎదురుగా వచ్చిన ఒక రౌడీ దవడపై 'రివర్స్ ఎల్బో స్ట్రైక్' ఇచ్చాడు! "థచ్" మంటూ వాడి పళ్లు రాలిపోయాయి. కానీ ఆ రౌడీలు సాధారణ మనుషులు కాదు...
 
నొప్పి తెలియని కిల్లర్ డ్రగ్స్ తీసుకున్న ఆధీర గొరిల్లాలు! వాడు తట్టుకుని సన్నీ భుజంపై కత్తితో దెబ్బ తీశాడు! సన్నీ భుజం చీలుకుంటూ రక్తం చిమ్మింది!
 
సన్నీ నొప్పిని దిగమింగుతూ వాడి కత్తి పట్టుకున్న చేతిని విరిచి నేలకేసి బాదాడు. సోను పక్కన నిలబడి సన్నీకి పర్ఫెక్ట్ 'డిఫెన్సివ్ షీల్డ్' గా మారాడు!
 
సోను తన మోకాళ్లతో, మోచేతులతో ఎదురొచ్చిన రౌడీల దాడులను సైడ్-బ్లాక్ చేస్తూ దెబ్బలు తింటున్నాడు.
 
అలేఖ్య తన హై-స్పీడ్ ఫుట్‌వర్క్‌తో గాలిలోకి ఎగిరి, ఒక రౌడీ మెడను తన రెండు కాళ్లతో చుట్టి 'ఫ్లయింగ్ సిజర్ కిక్' తో వాడిని కిందకి పడేసింది! వాళ్లు వెంటనే తమ కత్తులు పడేసారు...
 
ఎందుకంటే వాళ్లకు కావలసిన రెండో అమ్మాయి అలేఖ్య! ఆమెకి చిన్న గీత పడినా ఆధీర తమని ప్రాణాలతో ఉంచడని తెలుసు! అందుకే కేవలం ఆమెను అడ్డుకుంటూ మిగిలిన ముగ్గురినీ కొట్టడానికి చూస్తున్నారు.
 
ఒక్కసారిగా ఆరుగురు రౌడీలు ఉమ్మడిగా విరుచుకుపడ్డారు. ఒక రౌడీ తన పదునైన కత్తితో సన్నీ భుజంపై లోతుగా నరికి, ఆ తర్వాత అతడి మోకాలి వెనుక భాగంలో గట్టిగా తన్నాడు!
 
"కటక్" అనే శబ్దంతో సన్నీ కాలు బెణికి కిందపడ్డాడు! సన్నీ దారుణంగా దెబ్బ తిని రక్తం కక్కుతున్నాడు. అది చూసి రితిక, అల్కా ఇద్దరూ అరుస్తూ నేలపై కూర్చుండిపోయారు!
 
సోను కోపంతో గర్జిస్తూ వాళ్లపై పడ్డాడు, కానీ ఒక రౌడీ ఇనుప రాడ్‌తో సోను పక్కటెముకలపై బలంగా కొట్టాడు! సోను నోటి నుండి రక్తం వచ్చింది. మరో రౌడీ విజయ్ కడుపులో కత్తితో కోశాడు!
 
విజయ్ కడుపు పట్టుకుని రక్తం ఓడుతూ నేలకొరిగాడు. అలేఖ్య అది చూసి విజయ్ వైపు పరుగెత్తింది. సోను ఒక్కడే రక్తం కారుతున్న ఒంటితో, తెగిపోయిన ఊపిరితో పోరాడుతున్నాడు.
 
రితిక: (భోరున ఏడుస్తూ, కన్నీళ్లతో) "మీకు ఏం కావాలి? వాళ్లని వదిలేయండి! ప్లీజ్ వాళ్లని చంపకండి!"
 
రౌడీలు: (సోనుని గాలిలో ఎత్తి, వాడి మెడను బలంగా పట్టుకుని) "మాకు మీ ముగ్గురూ కావాలి! మీరు మాతో వస్తే వీళ్లని వదిలేస్తాం!" అని అల్కా, అలేఖ్య, రితికల వైపు చూపించారు.
 
అల్కా: "మేము వస్తాం! వాళ్లని ఏం చేయకండి... నా తమ్ముడిని వదిలేయండి!"
 
సోను గాలిలోనే తన సర్వశక్తులనూ కూడగట్టుకుని, వాడి ముఖంపై తన కాళ్లతో తన్ని విడిపించుకున్నాడు.
 
తన అక్కలను కాపాడటానికి రక్తం ఓడుతున్న కాలుతోనే ముందుకు కదిలాడు. 

అందులో ఒక రాక్షసుడు తన భయంకరమైన కత్తిని పైకెత్తి, సోను తల నరకడానికి బలంగా కిందికి విసిరాడు!

ప్రదేశం: అనుష్క కాళికా విజృంభణ & భావన  రహస్యం
సమయం: సాయంత్రం 04:25 గంటలు
 
సరిగ్గా ఆ కత్తి సోను మెడను తాకే మిల్లీసెకనులో...
 
"భచ్‌స్సససస!!!!!!!"
 
దూరం నుండి మెరుపు వేగంతో ఎగిరివచ్చిన ఒక పదునైన కాంబాట్ కత్తి... ఆ రౌడీ తలలో నిలువునా వెనుక నుండి నోట్లోకి దిగి, నాలుకను చీల్చుకుంటూ బయటకు వచ్చింది! రక్తం ఫౌంటెన్ లా చిమ్మింది!
 
టైమ్ 4:25!
 
అక్కడ బ్లాక్ ఈగల్ టీం సూట్‌లో, చేతిలో రక్తం ఓడుతున్న కాంబాట్ నైఫ్‌తో నిలబడి ఉంది... అనుష్క!
 
ఆమె తన ముసుగుతో చుట్టూ చూసింది... సన్నీ రక్తపు మడుగులో పడి కదల్లేకపోతున్నాడు, తన కంటిపాప రితిక గాయాలతో ఏడుస్తూ మోకాళ్లపై ఉంది!
 
ఆ దృశ్యం చూడగానే అనుష్కలోని మాతృమూర్తి మాయమైంది! సాక్షాత్తు రక్తపిపాసి అయిన కాళికాదేవి ఆవాహనమైనట్లు ఆమె కళ్లు రక్తం రంగులోకి మారాయి! తాను మనిషిననే విషయమే మర్చిపోయింది!
 
మిగిలిన 9 మంది రౌడీలు కత్తులు తిప్పుతూ అనుష్క వైపు పరుగెత్తారు. పిల్లలంతా భయంతో ఒకచోట చేరారు.
 
అటు మెడికల్ రూమ్‌లో (సమాంతరంగా):

బెడ్ పైన స్పృహలేకుండా ఉన్న భావనను చెక్ చేసిన డాక్టర్లు పరస్పరం చూసుకుని ఆశ్చర్యంతో చిరునవ్వు నవ్వారు. అవును... భావన ప్రెగ్నెంట్! (ఆమె గర్భవతి!)
 
ఆ విషయమే భావనకు తెలీదు! గడిచిన మూడు రోజుల నుండి ఏమీ తినకపోవడం, ప్రయాణాలు, మానసిక ఒత్తిడి వల్ల నాడి చాలా బలహీనంగా కొట్టుకుంటోంది.
 
డాక్టర్లు ఆమెకి అత్యవసరంగా గ్లూకోజ్ ఫ్లూయిడ్స్, విటమిన్ ఇన్జెక్షన్లు ఎక్కించారు. మరొక 15 నిమిషాల్లో ఆమెకి స్పృహ వస్తుందని ఎదురుచూస్తున్నారు!
 
సరిగ్గా అదే సమయానికి (సాయంత్రం 4:25 గంటలకు)... ఆధీర తన భయంకరమైన రూపం లో ఉన్న జీప్ తో, లోపలికి అడుగు పెట్టాడు. 

ఈగల్ టీం డ్రస్లో ఉన్న అనుష్క వైపు చూస్తూ పర్లేదు ఈరోజు కొంచెం మాజా వస్తుంది అని కార్ లో కూర్చొని చూస్తున్నాడు. 

(ఈగల్ టీం కేవలం ప్రెసిడెంట్ కె రిపోర్ట్ చేస్తారు , RAW, కంటే కూడా చాలా పవర్ఫుల్ అని ఆధీరకి తెలుసు)

[Sunnysunnysunny]

.........................అదే రోజు కొన్ని గంటల ముందు ప్రదేశం డెహ్రాడూన్.......................

 
సమయం: మధ్యాహ్నం 02:30 గంటలు (ప్రళయ వర్షం)
ప్రదేశం: సీమ నివాసం & ఆ గ్రామం (నరమేధ దృశ్యం)
 
బయట మధ్యాహ్నం 2:30 గంటల సమయమే అయినా... ఆకాశమంతా కాళరాత్రిలా నల్లటి మేఘాలు కమ్మేసి ప్రళయంలా మారింది.
 
ఊహించని రీతిలో పిడుగుల వర్షం కురుస్తోంది. ఆకాశాన్ని నిలువునా చీల్చేస్తూ ఉరుములు, భయంకరమైన పిడుగుల వెలుగులు ఆ ఊరిపైన పడుతున్నాయి.
 
అజిత్, రంగల రాక్షస మూక ఆ గ్రామంలోకి విరుచుకుపడి కంటపడిన ప్రతి ఒక్కరినీ దారుణంగా నరికి చంపేస్తోంది! ఇళ్లన్నీ తగలబడిపోతున్నాయి, రక్తం వర్షపు నీటితో కలిసి కాల్వలై పారుతోంది.
 
సీమ ఇంట్లో పరిస్థితి మరింత భయంకరంగా ఉంది. 1000 ఏనుగుల రాక్షస బలం ఉన్న అజిత్, రంగలు వినాశనం సృష్టించి అందరినీ తమ అదుపులోకి తీసుకున్నారు.
 
అన్ష్, అభిలు ఆఖరి శ్వాస వరకు పోరాడి తీవ్రంగా గాయపడి రక్తం కక్కుకుంటూ పడిపోయారు.
 
శత్రువుల గూండాలు తుపాకులు, కత్తులను సీమ, రీయా, స్నేహ, అవ్నిలతో సహా కుటుంబ సభ్యుల తలలపై పెట్టడంతో... అందరూ నిస్సహాయంగా ఏడుస్తున్నారు.
 
శత్రువులు తలుపులు బద్దలుగొడుతున్న ఆఖరి క్షణంలో... సీమ తన చిన్న పాపను రహస్య కబోర్డ్ వెనుక దాచింది. పాప చేతిలో ఒక పాత సీక్రెట్ ఫోన్ పెట్టి, ఆమె కళ్లల్లో నీళ్లతో వణుకుతున్న గొంతుతో అంది:
 
సీమ: "బుజ్జి తల్లి... భయపడకు, ఇక్కడే నిశ్శబ్దంగా దాక్కో! ఈ ఫోన్లో 'గ్రీన్ బటన్' నొక్కు. అవతలి వాళ్లు ఫోన్ ఎత్తగానే... 'నన్ను క్షమించు అక్కా... నేను బతకను' అని ఒక్క మాట మాత్రమే చెప్పు తల్లి!"
 
ఆ మాట చెప్పి, సీమ పాపను లోపల దాచి, ఆ అభాగ్య కుటుంబంతో నిలబడటానికి బయటకు వెళ్లిపోయింది.
 
ఆ పాప వణుకుతున్న చేతులతో ఆ గ్రీన్ బటన్ నొక్కింది.
 
పాప: "అమ్మమ్మ... అమ్మమ్మ! ఆ రాక్షసులు ఊరిలోని అందరినీ చంపేస్తున్నారు అమ్మమ్మ! ఇల్లంతా రక్తం చిమ్మి ఉంది...! కాపాడు అమ్మమ్మ..."
 
పూనమ్: (సింహంలా గర్జిస్తూ) "తల్లి! నేను వస్తున్నాను... సరేనా నువ్వు అక్కడే జాగ్రత్తగా ఉండు. సీమ అమ్మమ్మని , మిమ్మల్ని కాపాడటానికి నేను వస్తున్నాను!"
 
ప్రదేశం: సీమ నివాసం
సమయం : సాయంత్రం 4.15 నిమిషాలు
 
ఇంట్లో రక్తం ఓడుతున్న ఆ వాతావరణంలో...అజిత్ భయంకరమైన బలంతో విజృంభిస్తూ, అందరినీ కూలదోశాడు.
 
అతడు కత్తి పట్టుకుని మాయ, అభి, రీయా, అవ్నిల వైపు క్రూరంగా చూస్తూ వారి శక్తిని లాక్కోవడానికి సిద్ధపడ్డాడు. ఆడవాళ్లందరూ భోరున ఏడుస్తున్నారు.
 
అజిత్ పదునైన కత్తిని చేతుల్లోకి తీసుకుని, "ఈ 3 అమ్మాయిలను చంపి నేను మరింత బలవంతుడిని అవుతాను!" అని ఝుళిపించబోతుండగా...
 
చావుబతుకుల మధ్య రక్తం కక్కుకుంటూ పడి ఉన్న అన్ష్... తన నరనరాల్లోని సర్వశక్తినీ కూడగట్టుకుని తుఫానులా పైకి లేచాడు! చేతిలోని కత్తితో దారిలో ఉన్న శత్రువులను నరుకుతూ, అజిత్ వైపు రౌద్రంతో దూసుకొచ్చాడు.
 
అన్ష్: (అజిత్‌ను చూసి గర్జస్తూ) "నువ్వేమీ చేయలేవు! నువ్వేమీ చేయలేవు!"
 
అన్ష్ అరుపుకు అజిత్ ఒక్క క్షణం నిశ్చేష్టుడయ్యాడు, కానీ మరుక్షణమే నవ్వుతూ తన కత్తిని అన్ష్ వైపుకు కాకుండా... మోకాళ్లపై ఉన్న 'సీమ' గొంతు వైపు బలంగా విసిరాడు!
 
అజిత్: "ముందు మీ అమ్మ గొంతు కోస్తానురా!" ఆ కత్తి సీమ గొంతును తాకబోయే సరిగ్గా ఆ ఆఖరి మిల్లీసెకనులో...
 
"ఢాంఅఅఅఅంంమ్మ్మ్స్!!!!!!!"
 
ఆకాశంలో పిడుగు బద్దలైనంత శబ్దంతో... గది పైకప్పు నుండి సీక్రెట్ కమాండో రూపంలో పిడుగులా కిందకు దూకింది పూనమ్ దేవి!
 
అజిత్ విసిరిన ఆ కత్తికి అడ్డంగా... పూనమ్ దేవి తన నల్లటి కాంబాట్ కత్తిని మెరుపు వేగంతో అడ్డుపెట్టింది!
ఆ రెండు ఆయుధాలు ఢీకొన్న రసవత్తర క్షణంలో...
 
రెండు పర్వతాలు ఢీకొన్నట్లు విపరీతమైన నిప్పు రవ్వలు ఎగిసిపడ్డాయి! బయటి వర్షపు నీటి చినుకులు లోపల ఎగిరిన ఆ నిప్పు రవ్వలపై పడి ఆవిర్లుగా మారాయి.
 
మాస్క్ లేకుండా నిలబడి ఉన్న పూనమ్ దేవిని చూసి అక్కడున్న శత్రువులు, అన్ష్, అభి మరియు ఆ కుటుంబ సభ్యులందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టులై షాక్‌కు గురయ్యారు!
 
ఎందుకంటే... మోకాళ్లపై ఉన్న 'సీమ', ఆమె ఎదురుగా కత్తి పట్టుకుని దేవతలా నిలబడిన 'పూనమ్' ఇద్దరూ
అచ్చం ఒకేలా ఉన్నారు!
 
ప్రదేశం: టైటాన్స్ సమరం
 
అన్ష్: (శ్వాస తీసుకుంటూ, షాక్‌తో సీమను చూస్తూ) "అమ్మా... ఎవరు ఈమె?! అచ్చం నీలాగే ఉంది?"
 
సీమ: (కళ్లల్లోంచి ఆనంద భాష్పాలు కారుతుండగా) "మనందరినీ కాపాడటానికి వచ్చిన నా ప్రాణసమానమైన అక్క... పూనమ్ దేవి!"
 
అజిత్ కోపంతో రగిలిపోతూ పూనమ్‌పైకి దూకాడు. అక్కడ ఇద్దరు యోధుల మధ్య భయంకరమైన నరమేధ సమరం మొదలైంది!
 
అజిత్ తన కత్తిని పూనమ్ మెడను లక్ష్యంగా చేసుకుని అడ్డంగా విసిరాడు. పూనమ్ మెరుపు వేగంతో కిందకు వంగి ఆ దాడిని తప్పించుకుంటూ, తన మోచేతితో అజిత్ పొత్తికడుపులో "భచ్‌" మంటూ బలంగా పొడిచింది!
 
ఆ దెబ్బకి అజిత్ కడుపులో గాలి పోయినంత పనైంది, నోటి నుండి నురుగు వచ్చింది!
 
అజిత్ తనలో ఉన్న 1000 ఏనుగుల బలాన్ని ఉపయోగించి, తన ఎడమ పిడికిలిని నిలువుగా పూనమ్ ఛాతీకి బలంగా విసిరాడు! పూనమ్ తన రెండు చేతులను అడ్డంగా పెట్టి ఆ పిడికిలి దెబ్బను అడ్డుకుంది.
 
"థచ్‌!!" అనే భయంకరమైన శబ్దం వచ్చింది! ఆ దెబ్బలోని అపారమైన భారానికి పూనమ్ కమాండో బూట్లు నేలను చీల్చుకుంటూ... వేగంగా నాలుగు అడుగులు వెనక్కి పడిపోయాయి!
 
పూనమ్ కాళ్లల్లో వణుకు వచ్చింది. "ఒక మనిషికి ఇంత బలం ఎలా సాధ్యం?!" అని పూనమ్ ఆశ్చర్యపోయింది.
 
అజిత్ వెంటనే పూనమ్ కాలును లక్ష్యంగా చేసుకుని కత్తితో దాడి చేశాడు. పూనమ్ వెనక్కి తుళ్లుతూ తప్పించుకునే ప్రయత్నం చేసింది, కానీ అజిత్ కత్తి పూనమ్ తొడ భాగాన్ని చీల్చుకుంటూ వెళ్లింది!
 
రక్తం చిమ్మి నేలపై కురుస్తున్న వర్షపు నీటిలో కలిసింది. పూనమ్ ఆ తీవ్రమైన నొప్పిని దిగమింగుతూ... రివర్స్‌లో తన కత్తిని అజిత్ భుజంలోకి గుచ్చి లోతుగా గాయం చేసింది! అజిత్ గర్జించాడు!
 
మరోవైపు స్పృహలోకి వచ్చిన అన్ష్, అభిలు రక్తం ఓడుతున్నా సరే తమ సర్వశక్తులనూ కూడగట్టుకుని రంగపై విరుచుకుపడ్డారు! అన్ష్ గాలిలోకి లేచి రంగ ముఖంపై తన రెండు కాళ్లతో 'ఫ్లయింగ్ డ్రాప్ కిక్' కొట్టాడు!
 
రంగ వెనక్కి పడబోతుంటే... అభి వెనుక నుండి వచ్చి రంగ మోకాలి వెనుక భాగంలో బలంగా తన్ని మండే భుజాలపై నేలకేసి బాదాడు!
 
అన్ష్, అభిలు ఇద్దరూ రంగ దవడ పైన, గుండెల పైన శబ్దాలు వచ్చేలా పిడిగుద్దుల వర్షం కురిపించారు! రంగ ముఖం రక్తసిక్తమై మూలుగుతూ క్రుంగిపోయాడు!
 
కుటుంబ సభ్యుల తలలపై శత్రువుల గుండాలు పెట్టిన కత్తులను, తుపాకులను చూసి పూనమ్ కంగారుపడింది. ఆ భయం ఆమెను సరిగా పోరాడనీయడం లేదు. వెంటనే ఆమె తన సిగ్నల్ పంపింది...
 
ఈ ప్రళయ వర్షం హోరులో కూడా "డాట్... డాట్... డాట్... డాట్!" అని స్నైపర్ల శబ్దం స్పష్టంగా వినిపించింది!
కిటికీల వెనుక ఉన్న పూనమ్ స్పెషల్ స్నైపర్లు ఒక్కసారిగా విరుచుకుపడ్డారు!
 
కుటుంబం వెనుక నిలబడిన శత్రువుల తలలన్నీ 'హెడ్ షాట్స్‌' తో బద్దలై శవాలుగా నేలపై కూలిపోయారు!
 
ఇది చూసి అజిత్ తీవ్ర భయానికి గురయ్యాడు. రంగ పరిస్థితి దారుణంగా మారింది. అన్ష్, అభి, పూనమ్‌లు ముగ్గురూ కలిసి అజిత్‌ను మూడు వైపులా చుట్టుముట్టారు.
 
అన్ష్ ఒకవైపు నుండి అజిత్ వీపుపై కత్తితో నరకగా, అభి అజిత్ పొట్టలో తన్నాడు. పూనమ్ తన కత్తితో అజిత్ రొమ్ముపై లోతైన గాయం చేసింది.
 
మూడు వైపులా పడుతున్న దెబ్బలకు, పూనమ్ డిఫెన్స్‌కి అజిత్ పూర్తిగా నీరసపడిపోయాడు. అజిత్ కొట్టే ప్రతీ దెబ్బనూ పూనమ్ తన పదునైన కమాండో టెక్నిక్స్‌తో అడ్డుకుంటుంటే...
 
సమయం 5 గంటలు 

అతను ఆశ్చర్యపోతూ ఆలోచించాడు: "ఈ సమయం పోరాటానికి తగదు... తప్పుకోవడమే మేలు!"
 
వెంటనే అజిత్ తన జాకెట్‌లోని స్మోక్ గ్రెనేడ్, గ్రెనేడ్ల పిన్స్ ఊడదీసి, నేరుగా రీయా, స్నేహల వైపు విసిరాడు!
 
పూనమ్: "నోఓఓఓ!"
 
పూనమ్ ప్రాణాలకు తెగించి పరుగున వెళ్లి, రీయాను బలంగా పక్కకు నెట్టి, ఆ గ్రెనేడ్‌ను తన కాలితో దూరంగా విసిరేసింది. కానీ... అది గాల్లోనే "భూం" మంటూ పేలిపోయి, దట్టమైన పొగను విడుదల చేసింది!
 
ఆ పొగను ఆసరాగా చేసుకుని అజిత్, రంగలు అక్కడి నుండి పారిపోయారు!
 
కానీ పొగ తగ్గగానే... ఒంటిపై ఉన్న గాయాల వల్ల, రక్తస్రావం వల్ల పూనమ్ దేవి కింద పడిపోయిఉంది . కన్నీళ్లతో ఉన్న సీమ పరుగున వచ్చి పూనమ్‌ను పట్టుకుంది. పూనమ్ ఒంట్లో శ్వాస లేనట్లు ఉంది.
 
సీమ: (భోరున ఏడుస్తూ) "అక్కా... అక్కా! నువ్వు నన్ను వదిలి ఎక్కడికీ వెళ్లకు! లే అక్క .....

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: కాలేజ్ మెయిన్ ఆవరణ (ఆధీర వీక్షణ & వికృత ఆలోచన)

సమయం: సాయంత్రం 04:30 గంటలు
 
కాలేజ్ ప్రాంగణానికి సముద్రపు దిశ నుండి విరుచుకుపడ్డ నల్లటి మేఘాలు వాతావరణాన్ని కాళరాత్రిలా మార్చేశాయి.
 
సూర్యుడు ఉన్నా సరే... ఆ చీకటి వెలుగుల్లో రక్తం చిమ్మిన దృశ్యాలు మరింత భయంకరంగా కనిపిస్తున్నాయి.
 
సరిగ్గా సాయంత్రం 04:30 గంటలకు... ఆధీర అక్కడ తన కార్ పైన కాలు మీద కాలు వేసుకుని ప్రశాంతంగా కూర్చున్నాడు. అతని ముఖంలో నరరూప రాక్షసుడి వికృత చిరునవ్వు తాండవిస్తోంది.
 
చేతిలోని సిగార్ పొగను గాల్లోకి వదులుతూ, దూరంగా గ్రౌండ్‌లో రక్తం కక్కుకుంటూ పడి ఉన్న పిల్లలను, తన ముందున్న దారుణ పరిణామాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నాడు.
 
ఆధీర: (తన మనసులో వికృతంగా నవ్వుకుంటూ) "ఈ సురేష్ చోప్రా గాడు నేను అనుకున్న దానికంటే చాలా పవర్‌ఫుల్ గానే ప్లాన్ చేశాడు...
 
ఎంత క్రూరమైన బాడీగార్డ్స్‌ని తెచ్చినా, నా రాక్షసుల ముందు వాళ్ల తలలు ఎగిరిపడ్డాయి. ఇక్కడ ఈ 'ఈగిల్ టీమ్' (ఆధీర సైన్యం) ఏం చేస్తుందో, ఎంత నరమేధం సృష్టిస్తుందో చూద్దాం!"
 
తన ముందు కింద పడి ఉన్న రౌడీ గొంతు నుండి రక్తపు లోతైన ధార పారుతోంది. ఆ రౌడీ తలలో వెనుక నుండి దిగి నోట్లోంచి బయటకొచ్చిన కాంబాట్ కత్తిని చూసి, ఆధీర మనుషులు ఆ క్షణంలో స్థాణువైపోయారు!
 
అక్కడ నిలబడి ఉన్నది మరేవరో కాదు... అనుష్క!
 
తన కంటిపాపలాంటి కూతురు రితిక గాయాలతో మోకాళ్లపై ఏడుస్తుండటం, సన్నీ రక్తపు మడుగులో విరిగిపోయిన కాలుతో కొట్టుమిట్టాడటం చూసిన అనుష్కలో...
 
మనిషి అనే భావన నశించిపోయింది. ఆమె కళ్లల్లో రక్తం ఉప్పొంగింది. సాక్షాత్తు కాళికాదేవి ఆవాహనమైనట్లు రౌద్రంతో ఊగిపోతోంది!
 
ఆధీర సైన్యంలోని మిగిలిన 9 మంది నరరూప రాక్షసులు తమ పదునైన రాక్షస కత్తులు, బాకులను చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఒక్కసారిగా అనుష్క పైకి నరకం చూపించడానికి పరుగెత్తారు!
 
ఆ 9 మంది రాక్షసులు ఒక్కసారిగా తన మీదికి విరుచుకుపడుతుంటే... అనుష్క మెరుపు వేగంతో కిందికి వంగి, చచ్చిపడి ఉన్న ఆ మొదటి రౌడీ గొంతులో నుండి ఆ కాంబాట్ కత్తిని బలంగా బయటకు లాగింది!
 
ఆ దెబ్బకి వాడి రక్తపు చినుకులు గాల్లో ఎగిరి పడ్డాయి. ఇప్పుడు ఆమె రెండు చేతుల్లోనూ రెండు పదునైన కత్తులు మెరుస్తున్నాయి!
 
ఆమె కళ్లల్లో కనిపిస్తున్న కసి చూసి చుట్టూ నిలబడ్డ పిల్లల (అల్కా, వర్ష, సోను, విజయ్, అలేఖ్య) గుండెలు భయంతో ఒణికిపోయాయి!
 
మొదటి రాక్షసుడు కత్తిని అనుష్క తల లక్ష్యంగా నిలువుగా విసిరాడు. అనుష్క తన శరీరాన్ని వెనక్కి విరిచి ఆ దాడిని తప్పించుకుంది.
 
మరుక్షణం తన కుడిచేతి కత్తిని వాడి పొత్తికడుపులోకి బలంగా గుచ్చి, పైకి లాగుతూ కడుపును నిలువుగా చీల్చి వేసింది!
 
వాడి ప్రేగులు నేలపైన పడగా, ఎడమ చేతి కత్తితో వాడి నడుముని అడ్డంగా నరికి రెండు ముక్కలు చేసి పడేసింది!
 
రెండోవాడు పక్క నుండి దాడి చేయబోతుండగా... అనుష్క తన కాలి బూటుతో వాడి మోకాలి పై బలంగా తన్నింది! "కటక్" మనే శబ్దంతో వాడి కాలు వెనక్కి విరిగిపోయింది.
 
వాడు పెడబొబ్బలు పెడుతూ కిందపడబోతుంటే, అనుష్క రెండు కత్తులను వాడి మెడకు రెండు వైపులా కత్తెరలా పెట్టి తిప్పేసింది! వాడి తల శరీరం నుండి వేరై ఎగిరిపడింది!
 
మూడోవాడు భయంకరమైన గొడ్డలితో అనుష్క పైకి దూకాడు. అనుష్క వెనక్కి జరిగి, వాడి చేతి మణికట్టుపై తన కత్తితో అడ్డంగా నరికి చెయ్యి వేరు చేసింది.
వాడు అరుస్తుండగానే... మరో కత్తిని వాడి ఛాతీ ఎముకల మధ్యలోకి గుచ్చి, తన మోచేతితో వాడి గొంతుపై తన్ని కత్తిని కిందకి గుంజడంతో వాడి ఛాతీ, కడుపు రెండు భాగాలుగా బద్దలైపోయాయి!
 
నాలుగోవాడు వెనుక నుండి అనుష్క జుట్టు పట్టుకోవడానికి చేయి చాచాడు. అనుష్క గాలిలోకి లేచి వాడి ముఖంపై తన్నింది.
 
వాడు తూలి పడుతుండగా, గాల్లోనే తన రెండు కత్తులతో వాడి తొడల నరాలను కత్తిరించి, కిందపడగానే వాడి గొంతును నిలువునా చీల్చేసింది!
 
ఐదో రాక్షసుడు వెనక్కి తగ్గకుండా కత్తితో అనుష్క కడుపులో గుచ్చడానికి వచ్చాడు. అనుష్క వాడి కత్తి ఉన్న చేతిని తన ఎడమ చేత్తో అడ్డుకుని, వాడి రెండు కళ్లల్లోకి తన రెండు కత్తుల పదునైన కొనలను గుచ్చింది!
 
వాడు గుడ్డివాడై కేకలు వేస్తుంటే... వాడి నడుము భాగాన్ని కత్తితో బలంగా నరికి పేగులు బయటకు వచ్చేలా నేలకేసి కొట్టింది!
 
ఆరో, ఏడో రాక్షసులు ఇద్దరూ ఒకేసారి రెండు వైపుల నుండి విరుచుకుపడ్డారు. అనుష్క తన రెండు చేతులను రెండు వైపులా చాచి, ఒకడి కాలు నరాన్ని, ఇంకొకడి గొంతు నరాన్ని ఒకే క్షణంలో తెగ్గోసింది!
 
ఒకడి కాళ్లు విరిగి కిందపడగా, రెండోవాడి తల సగం తెగి వేలాడింది. ఆ వెంటనే అనుష్క వాళ్లిద్దరి శరీరాలను మూడు భాగాలుగా వీడిపోయేలా నరికి పారేసింది!
 
ఎనిమిదోవాడు దారిన ఉన్న ఇనుప రాడ్‌ని తీసుకుని అనుష్క వీపుపై కొట్టాడు. ఆ దెబ్బకి అనుష్క నోటి నుండి రక్తం చిమ్మింది!
 
కానీ ఆమె వెనక్కి తిరిగి, వాడి రాడ్‌ని పట్టుకుని, కత్తితో వాడి రెండు చేతులను భుజాల వద్ద నరికి వేసింది! ఆ తర్వాత వాడి గుండెల్లోకి కత్తిని గుచ్చి, తిప్పి బయటకు లాగేసింది!
 
తొమ్మిదోవాడు భయంతో వణుకుతూ వెనక్కి పారిపోవడానికి ప్రయత్నించాడు. అనుష్క తన చేతిలోని ఒక కత్తిని గాలిలోకి విసిరింది! ఆ కత్తి వాడి వీపు గుండా దూసుకెళ్లి రొమ్ము భాగంలోంచి బయటకు వచ్చింది!
 
వాడు మోకాళ్లపై పడగానే... అనుష్క పరిగెత్తుకెళ్లి రెండో కత్తితో వాడి తలను బలంగా నరికి వేసింది!
ఆ తల ఎగిరి దూరంగా పడింది! చుట్టూ నలుగురి రక్తం, తెగిపడిన శరీర భాగాలు శవాల దిబ్బలా మారాయి!
 
ఆ తొమ్మిదో రాక్షసుడి తల తెగిపడి నేలపై దొర్లుతుంటే... అప్పటివరకు సిగార్ తాగుతూ నవ్వుతూ చూస్తున్న ఆధీర నెమ్మదిగా లేచి నిలబడ్డాడు. అతడి కళ్లల్లో క్రూరత్వం, వికృతమైన సంతోషం ఉప్పొంగాయి.
 
అనుష్క తొమ్మిది మందిని వరుసగా నరికివేసి, రక్తం ఓడుతున్న శరీరంతో, ఊపిరి సలపక అలసిపోయి మోకాళ్లపై తూలుతోంది. అప్పుడే ఆధీర నవ్వుకుంటూ...
 
తన ఆర్మీ జీప్ వెనుక భాగంలో ఉన్న అతి పెద్ద ఇనుప రాక్షస సుత్తిని చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. అతను రాక్షస అడుగులు వేస్తూ, అలసిపోయిన అనుష్క వెనుక భాగానికి నిశ్శబ్దంగా చేరుకున్నాడు!
 
రితిక: (గాయాలతో రక్తపు మడుగులో ఉండి, గట్టిగా అరుస్తూ) "అమ్మమ్మమ్మమ్మ! వెనుకాల... అమ్మమ్మ జాగ్రత్త!"
 
సన్నీ: "అమ్మమ్మమ్మమ్మా!"
 
పిల్లలందరూ ప్రాణాలు పోయేలా అరిచారు! కానీ అనుష్క తేరుకునేలోపే...
 
"ధమ్మ్మ్మంంంంఅఅఅఅఅససససస్స్స్!!!!!!!"
 
ఆధీర ఆ అతి పెద్ద ఇనుప సుత్తిని తన సర్వశక్తితో... అనుష్క తల వెనుక భాగానికి బలంగా బాదాడు! ఆ దెబ్బ శబ్దానికి అక్కడ ఉన్న భూమి కంపించినంత పనైంది!
 
అనుష్క తల పగిలి రక్తం ఉప్పెనలా చిమ్మింది! ఆ రక్తపు చినుకులు దూరంగా నిలబడి ఉన్న పిల్లలందరి ముఖాల పైన, బట్టల పైన తుంపరలుగా పడ్డాయి!
 
అనుష్క కళ్లు తేలేసింది... రక్తంతో నిండిపోయి, ప్రాణాలు కోల్పోతూ ముందుకు ఒరిగిపోతోంది.
 
కానీ ఆధీర క్రూరత్వం అక్కడితో ఆగలేదు! మోకాళ్లపై పడిపోతున్న అనుష్క పరిస్థితిని చూసి వికృతంగా నవ్వుతూ...
 
తన చేతిలో ఉన్న పదునైన రాక్షస కత్తిని తీసి, అనుష్క తలను మరో రెండు ముక్కలు చేయాలి అని చూస్తూ పిల్లలవైపు చూస్తూ నవ్వాడు ..
 
సరిగ్గా సాయంత్రం 05:00 గంటలు అయింది!
 
అటు డెహ్రాడూన్ రణరంగంలో శత్రువులతో వీరపోరాటం చేసి, తీవ్ర గాయాలతో రక్తం కక్కుకుంటూ పూనమ్ దేవి నేలకొరగగా...
 
ఇటు వైజాగ్ కాలేజీ ప్రాంగణంలో ఆధీర రాక్షస దెబ్బకు తల ముక్కలై అనుష్క రక్తపు మడుగులో శవమై కూలబడింది!
 
ఒకే క్షణంలో... సాయంత్రం 5:00 గంటలకు, ఇద్దరు వీర మాతృమూర్తులు (అటు పూనమ్ దేవి, ఇటు
అనుష్క) దారుణంగా నేలకొరిగారు!
 
విజయ్ అక్కడ ఉంది భావన ని అనుకుంటున్నాడు, సన్నీ ,రితిక అక్కడ ఉంది అనుష్క అమ్మ అని అనుకుంటున్నారు, అల్కా, వర్ష, సోనూ అక్కడ ఉంది పూనమ్ దేవి అని ఎడుస్తున్నారు.....
 
పిల్లలందరూ: (గుండెలు పగిలేలా ఏడుస్తూ) "అమ్మమ్మమ్మమ్మమ్మఅఅఅఅఅఅఅఅఅ!!!!!!!!"
 
అక్కడ నిశ్శబ్దం ఆవరించింది.. ఆధీర ఆ రక్తం ఓడుతున్న కత్తిని, సుత్తిని భుజంపై వేసుకుని వికృతంగా గర్జిస్తున్నాడు!

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: కాలేజ్ మెడికల్ రూమ్ & రణరంగం

సమయం: సాయంత్రం 04:55 గంటలు
 
మెడికల్ రూమ్‌లో బెడ్‌పై ఉన్న భావనకు సాయంత్రం 4:55 గంటలకు సడన్‌గా మేల్కువ వచ్చింది.
శరీరంలో విపరీతమైన నీరసం, అనారోగ్యంతో తల తిరుగుతున్నా సరే... ఆమె కళ్ళు తెరిచింది.
 
అక్కడున్న డాక్టర్లు, నర్సులు ఆమెను ఆపడానికి ఎంతగానో ప్రయత్నించారు. కానీ భావన వారి మాటలను అసలు పట్టించుకోలేదు!
 
తన చేతులకు ఉన్న గ్లూకోజ్ డ్రిప్స్, ఇన్జెక్టో వైర్లు, మానిటర్ వైర్లన్నింటినీ కసిగా పీకి అవతల పడేసింది!
 
ఆమె దేహం లోపల ఉన్న మాతృ రౌద్రం, విశ్వం లాంటి శక్తి ఒకేసారి మేల్కొన్నాయి.
 
తన బ్లాక్ కమాండో సూట్ పైన ఉన్న లాంగ్ డ్రెస్‌ను విసిరేసి, కేవలం ఆ అడ్వాన్స్‌డ్ సూట్‌తో, నీరసంతో తూలుతూనే ప్రైవేట్ VIP ఎంట్రెన్స్ వైపు రాకెట్ వేగంతో పరుగెత్తింది!
 
ప్రదేశంలోకి అడుగుపెట్టగానే ఆమె చూపుల ముందు ఒక భయంకరమైన నరకం కనిపించింది!
 
ఆధీర ఆ అతి పెద్ద ఇనుప రాక్షస సుత్తితో ఒక ఏజెంట్ తలను బలంగా కొట్టడం... ఆమె తల పగిలి రక్తం చిమ్మడం.....
 
పిల్లలందరూ (రితిక, సన్నీ, వర్ష, సోను, అలేఖ్య, విజయ్, అల్కా) రక్తపు ముద్రలతో మోకాళ్లపై కూర్చుని గుండెలు పగిలేలా ఏడవడం భావన కంటపడింది!
 
ఆ గుంపులో తన కొడుకు విజయ్ ఎక్కడున్నాడో అని భావన వెతుకుతూ ఒక్క క్షణం ఆగింది. విజయ్ కడుపులోంచి రక్తం ధారలా కారుతూ, దారుణమైన గాయంతో కిందపడి ఉండటం చూడగానే...
 
భావన గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పనైంది! కళ్లల్లోంచి కన్నీటి చుక్క రాలగా... లోపల గట్టిగా అనుకుంది:
 
(మనసులో) "నన్ను క్షమించు అమ్మ! నా కొడుకుని, నా కుటుంబాన్ని కాపాడుకోవడానికి నేను రాక తప్పలేదు! నేను మరోసారి నియమం తప్పుతున్నాను . "
 
భావన వెంటనే తన ముఖానికి ఉన్న బ్లాక్ కమాండో మాస్క్ ను ధరించింది!
 
అనుష్క తలను మరింత వికృతంగా ముక్కలు చేయాలని మళ్లీ కత్తి పైకెత్తిన ఆధీర వైపుకు భావన గాల్లో 20 అడుగుల ఎత్తుకి లేచి, 'ఫ్లయింగ్ డ్రాప్ కిక్' తో విరుచుకుపడింది!
 
"ఢాంఅఅఅఅంంమ్మ్మ్స్!!!!!!!"
 
ఆ దెబ్బ తీవ్రతకు ఏనుగుల బలం ఉన్న ఆధీర కూడా రెండడుగులు ముందుకి తూలి పడిపోయాడు!
 
భావన నేలపై వాలి, అక్కడ పడి ఉన్న ఆమె మాస్క్, ఆమె డ్రెస్ చూడగానే అర్థమైంది... ఈమె 'ఈగిల్ టీమ్'  అని!
 
భావన గంభీరంగా, గర్జించే గొంతుతో పిల్లల వైపు చూస్తూ అరిచింది:
 
భావన: "త్వరగా ఈ ఆఫీసర్‌ని తీసుకుని హాస్పిటల్‌కి పరుగెత్తండి! ఇక్కడ ఉన్న రాక్షసుడిని నేను చూసుకుంటాను!"
 
పిల్లలు కంగారుగా లేచి పరుగెడుతుంటే... ఆధీర కోపంతో రగిలిపోతూ, తన చేతిలో ఉన్న భయంకరమైన రాక్షస ఆయుధాన్ని (కత్తిని) సన్నీ తల లక్ష్యంగా చంపేయాలనే కసితో గాల్లోకి విసిరాడు!
 
కానీ... భావన మెరుపు వేగంతో ముందుకు దూకి, ఆ యుగాంతపు వేగంతో వస్తున్న ఆయుధాన్ని పకడ్బందీగా తన వట్టి చేతితో పట్టుకుని ఆపేసింది!
 
ఆధీర ఒక్క క్షణం దిగ్భ్రాంతి చెందాడు! ఒక మనిషి తన ఆయుధాన్ని గాల్లోనే పట్టుకోవడం ఏంటి?!
భావన ఆ ఆయుధాన్ని తిరిగి ఆధీర ముఖం మీదికే బలంగా విసిరికొడుతూ అంది:
 
భావన: "తీసుకోరా!"
 
అటువైపు పిల్లలందరూ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి అనుష్క దేహాన్ని లేపి, ఆమె చేయి పట్టుకున్నారు. కానీ అనుష్క నాడి ఆడటం లేదు!
 
అయితే... ఆ చేయి స్పర్శ తగలగానే రితిక, సన్నీలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. ఆ స్పర్శలో ఏదో రహస్య సంకేతం వారిద్దరికీ అర్థమైంది!
 
సన్నీ ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా, తన విరిగిన కాలు నొప్పిని కూడా లెక్కచేయకుండా... అనుష్క దేహాన్ని తన భుజంపై వేసుకున్నాడు. వర్ష పార్క్ చేసిన కారు వైపు పరుగెత్తాడు.
 
రితిక కారు డోర్ తీసి ఎక్కగానే, సన్నీ కారు స్టార్ట్ చేసి అనుష్కని తీసుకుని వేగంగా అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు!
 
మిగిలిన అందరూ (అల్కా, సోను, అలేఖ్య, విజయ్, వర్ష) మరొక కారు కోసం పరుగెత్తబోయి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయారు.
 
కానీ సోను పరిస్థితి దారుణంగా మారింది! పక్కటెముకలు విరిగి, రక్తం కక్కుతున్న సోనుని చూసి అల్కా అరిచింది:
 
అల్కా: "అక్క! ఏం చూస్తున్నావ్? వీడు చనిపోతాడు, త్వరగా పదా!" అని సోనుని తీసుకుని వర్ష, అల్కాలు కారులో హాస్పిటల్‌కి బయలుదేరారు.
 
అక్కడ అలేఖ్య, విజయ్ మిగిలిపోయారు. అలేఖ్య విజయ్‌ని రమ్మని లాగుతున్నా... విజయ్ మాత్రం వెళ్లకుండా, మాస్క్ వేసుకుని పోరాడుతున్న ఆ కమాండో (తన తల్లి భావన) వైపే ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ నిలబడిపోయాడు!
 
ఆధీర తన ఒంటి నిండా ఉన్న రాక్షస బలంతో, వికృతమైన గర్జన చేస్తూ భావనపైకి పర్వతంలా విరుచుకుపడ్డాడు!
 
కానీ భావనకు ప్రతి క్షణం స్పృహ తప్పుతున్నా, కళ్లు తిరుగుతున్నా... తన కొడుకు విజయ్ రక్షణ కోసం, విశ్వమంత శక్తితో పోరాటం ప్రారంభించింది!
 
ఆధీర తన రాక్షస ఇనుప సుత్తిని రెండు చేతులతో పట్టుకుని, భావన తలను పొడి పొడి చేయడానికి బలంగా విసిరాడు! "విష్చ్స్స్" మంటూ గాల్లో విపరీతమైన శబ్దం వచ్చింది. భావన కళ్లు తిరుగుతున్నా, రీఫ్లెక్స్ స్పీడ్‌తో నేలపైకి వంగి (Back-bend Dive) తప్పించుకుంది.
 
ఆ సుత్తి నేలకు తగలగానే "భూమ్మ్మ్!" మంటూ అక్కడి కాంక్రీట్ రోడ్డు బద్దలై శకలాలు గాల్లోకి ఎగిరాయి!
భావన క్షణాల్లో పైకి లేచి, ఆ సుత్తి హ్యాండిల్‌పై తన కాలు పెట్టి నొక్కింది. ఆధీర దాన్ని లాక్కోలేకపోయాడు!
 
భావన మెరుపు వేగంతో ఆధీర గొంతుపై తన మోచేతితో "భచ్‌" మంటూ నరాల పైన కొట్టింది! ఆధీర నోటి నుంచి రక్తం ఓడింది!
 
ఆధీర తన పదునైన రాక్షస కత్తిని తీసి భావన పొత్తికడుపులో గుచ్చడానికి విసిరాడు. భావన ప్రెగ్నెంట్ విషయం ఆమెకి తెలీదు !
 
భావన తను చిన్నతనం నుండి నేర్చుకున్న విశ్వం లాంటి అడ్వాన్స్‌డ్ మార్షల్ ఆర్ట్స్ టెక్నిక్‌తో ఆధీర కత్తి పట్టుకున్న మణికట్టును పట్టుకుని తిప్పేసింది.
 
"కటక్...!"
 
ఆధీర కుడిచేతి మణికట్టు ఎముక చర్మం చీల్చుకుని బయటకు వచ్చింది! ఆధీర అరిచిన కేక నగరమంతా వినపడింది! భావన ఆ కత్తిని లాక్కుని, ఆధీర కుడి తొడ భాగంలోకి లోతుగా దింపి, అడ్డంగా నరికి పడేసింది!
 
రక్తం ఫౌంటెన్ లా చిమ్మి ఆధీర ఒళ్లంతా ఎర్రగా మారింది!
 
ఒక చెయ్యి, ఒక కాలు దారుణంగా గాయపడి రక్తం కారుతున్నా... ఆధీర తన ఎడమ చేత్తో భావన గొంతు పట్టుకోవడానికి వచ్చాడు. భావన తన రెండు వేళ్లతో ఆధీర నరాలపై  పొడిచింది!
 
ఆ వెంటనే భావన గాలిలోకి 15 అడుగులు లేచి, ఆధీర ఎడమ భుజంపై తన మోకాలితో "భచ్‌" మంటూ బలంగా బాదింది!
 
"ఖచ్ఛచ్‌!"
 
ఆధీర ఎడమ భుజం ఎముక పూర్తిగా విరిగిపోయి, చెయ్యి వేలాడిపోయింది! ఆధీర మోకాళ్లపై కూలబడ్డాడు! భావన ఆ తర్వాత ఆధీర ఎడమ కాలు మోకాలి చిప్ప (Knee-Cap) పైన తన బూటుతో గట్టిగా తన్నింది!
 
"కటక్!" అనే శబ్దంతో ఆధీర రెండో కాలు కూడా విరిగిపోయింది!
 
ఒళ్లు నిండా గాయాలు, రెండు చేతులు, రెండు కాళ్లు దారుణంగా దెబ్బతిని, రక్తం మడుగులో ఆధీర నరకయాతన అనుభవిస్తున్నాడు!
 
పోరాటం 40 నిమిషాలకు చేరుకుంది. ఆధీర రక్తపు మడుగులో లేవలేక కొట్టుమిట్టాడుతున్నాడు. సరిగ్గా అప్పుడే... ఆధీర చెవిలో ఉన్న రహస్య బ్లూటూత్‌కి అతడి తమ్ముడు రణధీర్ నుండి ఫోన్ వచ్చింది!
 
రణధీర్: (భయంతో పిచ్చివాడిలా అరుస్తూ) "అన్నా! స్టేడియంలో మన 50 కేజీల RDX బాంబును ఎవరో సీక్రెట్‌గా డిఫ్యూజ్ చేసి, డిస్పోజ్ చేశారు అన్నా! మన ప్లాన్ అంతా లీక్ అయిపోయింది!"
 
ఆ మాట వినగానే ఆధీరకు మైండ్ బ్లాంక్ అయింది! ఇది తనను నాశనం చేయడానికి వేసిన మాస్టర్ ప్లాన్ అని అర్థమైంది!
 
అతడు వెంటనే తన స్నిపర్లకు సిగ్నల్ ఇవ్వడానికి జేబులోని బటన్ నొక్కాడు... కానీ ఎలాంటి రెస్పాన్స్ లేదు! ఎందుకంటే... భావన అప్పటికే ఆ ఇద్దరు స్నిపర్లను చంపేసింది!
 
ఆధీర మనసులో భయంకరమైన ప్రకంపనలు మొదలయ్యాయి:
 
"నా జీవితంలో నన్ను ఏ ఒక్కడూ ఓడించలేకపోయాడు! కానీ 25 ఏళ్ల క్రితం ఒకే ఒక్క రాక్షసి నన్ను చావు అంచుల వరకు తీసుకెళ్లి నా సామ్రాజ్యాన్ని నాశనం చేసింది!
 
బ్లాక్ స్క్వాడ్ అంతా చనిపోయారు... మరి నా ఎదురుగా ఉన్న ఈ 'విశ్వ రూప మృత్యు దేవత' ఎవరు?!"
 
భావన ఆధీర తలను శరీరం నుండి వేరు చేయడానికి తన చేతిని కత్తిలా పైకెత్తింది!
 
సరిగ్గా ఆఖరి క్షణంలో... సాయంత్రం 06:00 గంటలు కావస్తుండగా... రక్తపు మడుగులో పడి ఉన్న విజయ్ నోటి నుండి ఆఖరి శ్వాసతో బిగ్గరగా అరుపు వినిపించింది:
 
విజయ్: "అమ్మాఅఅఅఅఅఅఅఅఅఅ!!!!!!!" అంటూ విజయ్ స్పృహతప్పి నేలపై పడిపోయాడు!
 
అలేఖ్య గట్టిగా "విజయ్!" అని అరిచింది!
 
ఆ 'అమ్మా' అనే కేక వినగానే... భావన గుండె నిలువునా బద్దలైంది! ఆధీర తల నరకాల్సిన చేయి గాల్లోనే ఆగిపోయింది.
 
మాస్క్ లోంచి కన్నీళ్లు ధారగా కారుతుండగా... భావన ఆధీరను అక్కడే వదిలేసి, పిచ్చిదానిలా తన కొడుకు విజయ్ వైపు పరుగెత్తింది!
 
భావన విజయ్ దగ్గరకు పరుగెత్తి అతడిని గుండెలకు హత్తుకుని ఏడుస్తుండగా...
అక్కడ చావుబతుకుల మధ్య రక్తం కక్కుకుంటూ పడి ఉన్న ఆధీర...
 
భావన దృష్టి విజయ్ పైకి మళ్లడం గమనించాడు. తన విరిగిపోయిన కాలు, చేతితో నరకయాతన అనుభవిస్తూనే, నేలపై ఈదుకుంటూ...
 
అక్కడ విరిగిపడి ఉన్న తన ముఠా వాహనం నీడలోకి వెళ్లి, అక్కడ సిద్ధంగా ఉన్న తన రహస్య అనుచరుల సహాయంతో అక్కడి నుండి సైలెంట్‌గా తప్పించుకుని పారిపోయాడు!
 
భావన రహస్యం & పంచభూతాల తత్వం:
సృష్టిలో 5 శక్తులు ఉంటే...
 
1.     భూమి (పూనమ్ దేవి): ఎంతటి భారాన్నైనా మోస్తూ, ఓర్పుతో ఉంటూనే... శత్రువుపై అత్యంత భయంకరమైన ఫైటర్ అండ్ డిఫెండర్‌గా మారుతుంది.
2.     నిప్పు (అనుష్క): శత్రువు కంటే పది అడుగులు ముందుంటూ, రణరంగంలో నిప్పులా రగిలిపోతూ నరమేధం సృష్టిస్తుంది.
3.     నీరు, 4. గాళి: (వీరి వివరాలు మున్ముందు రాబోయే ఎపిసోడ్లలో తెలుస్తాయి).
4.     ఆకాశం / విశ్వం (భావన - FAB SHADOW): భావనకు సమస్త యుద్ధ తంత్రాలు తెలుసు! ఆమెతో పూనమ్, అనుష్కలతో సహా 50 మంది అత్యున్నత శిక్షణ పొందిన యోధులు కలిసి పోరాడినా...
 
భావనను ఓడించడం అసాధ్యం! ఆమె మెదడు శత్రువు దాడి చేయబోయే దిశను మిల్లీమీటర్ సెకను కంటే వేగంగా విశ్లేషిస్తుంది. శత్రువు చెయ్యి ఎత్తేలోపే ఆమె కౌంటర్ అటాక్ సిద్ధంగా ఉంటుంది!
 
25 ఏళ్ల క్రితం... ఆధీర చేతిలో చావుబతుకుల మధ్య ఉన్న పూనమ్‌ను, అనుష్కను కాపాడి... ఆధీర మొత్తం రాక్షస సామ్రాజ్యాన్నే భూమి మీద లేకుండా తుడిచిపెట్టింది భావనే!
 
వైజాగ్ నేల పైన 5:15 గంటల ప్రళయం ముగిసింది... ఆధీర గాయాలతో పారిపోగా, భావన తన రక్తసిక్తమైన కొడుకు విజయ్‌ను కాపాడుకోవడానికి పోరాడుతోంది!

[Sunnysunnysunny]

 

ప్రదేశం: కాలేజ్ ఆవరణ - VIP ఎంట్రెన్స్
సమయం: సాయంత్రం 06:05 గంటలు (ప్రళయ వర్షం ఆరంభం)
 
ఆధీర దారుణంగా గాయపడి అక్కడి నుండి తప్పించుకుని పారిపోయిన సరిగ్గా అదే సమయంలో... ఆకాశమంతా కాళరాత్రిలా మారి, ఒక్కసారిగా పిడుగుల హోరుతో భారీ ప్రళయ వర్షం కురవడం ప్రారంభమైంది!
 
రక్తంతో తడిసిన ఆ నేల పైన వర్షపు నీరు పడుతూ... ఎర్రటి రక్తపు కాల్వలై పారుతోంది.
అక్కడే ఉన్న అల్కా, సోనుని తీసుకుని కారులో హాస్పిటల్‌కి వెళ్లిపోవడంతో...
 
అక్కడి రణరంగంలో కేవలం అలేఖ్య, రక్తపు మడుగులో స్పృహతప్పి పడి ఉన్న విజయ్, మరియు అలసిపోయి రక్తం ఓడుతున్న భావన (FAB SHADOW) మాత్రమే మిగిలారు.
 
సరిగ్గా అదే సమయంలో... అప్పటివరకు సురేష్ చోప్రా పంపిన విఐపి సెక్యూరిటీ డ్రెస్‌లో దాక్కున్న 10 మంది వరల్డ్ డేంజరస్ కిల్లర్స్ పొదల్లోంచి బయటకు వచ్చారు!
 
వాళ్లకు కావలసిన అసలైన టార్గెట్ అలేఖ్య మరియు అక్కడున్న ఆ ముసుగు కమాండో (భావన) దొరకగానే...
 
ఆ 10 మంది రౌడీలు తమ చేతుల్లోని పదునైన కత్తులు, ఇనుప రాడ్లను ఝుళిపిస్తూ వర్షంలో నీటిని చీల్చుకుంటూ వేగంగా వారి వైపు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు!
 
వెనుక నుండి వర్షపు హోరులో వినబడుతున్న ఆ రాక్షస అడుగుల శబ్దాన్ని భావన మైండ్ కంప్యూటర్ కంటే వేగంగా గ్రహించింది! భావన వెంటనే వెనక్కి తిరిగి, అలేఖ్య వైపు చూస్తూ గట్టిగా అరిచింది:
 
భావన: "అలేఖ్యాఅఅఅఅఅ!!!!!!!"
 
ఆ గొంతు వినగానే... అలేఖ్య గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పనైంది! ఆ పరిచితమైన, ప్రాణసమానమైన గొంతును అలేఖ్య క్షణాల్లో గుర్తుపట్టింది.
 
అలేఖ్య: (కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు వర్షంలో కలుస్తుండగా, షాక్‌తో) "అక్కాఅఅఅఅఅ...!"
 
రక్తపు మడుగులో స్పృహతప్పి పడి ఉన్న విజయ్ కూడా ఆఖరి శ్వాసతో కళ్లు విప్పి, ముసుగులో ఉన్న భావన వైపు చూస్తూ క్షీణించిన గొంతుతో:
 
విజయ్: "అమ్మా...!"
 
భావన మోకాళ్లపై కూర్చుని, విజయ్ చెంపపై తన వణుకుతున్న చేతిని ఉంచింది. తల్లి స్పర్శ తగలగానే విజయ్ కళ్లల్లో ఆనంద భాష్పాలు నిండాయి. భావన మాస్క్ లోంచి కన్నీళ్లు కారుతుండగా అలేఖ్యతో అంది:
 
భావన: "అలేఖ్యా! విజయ్‌ని హాస్పిటల్‌కి తీసుకువెళ్లొద్దు... అక్కడ శత్రువుల నిఘా ఉంటుంది! మీ ఫ్రెండ్స్‌కి చెందిన ఏదైనా రహస్య ఇంట్లో అత్యవసరంగా మెడికల్ ట్రీట్‌మెంట్ చేయించండి!
 
నువ్వు విజయ్‌ని తీసుకుని ఇక్కడి నుండి త్వరితగతిన వెళ్లు... ఇక్కడున్న ఆ రాక్షసులను నేను చూసుకుంటాను!"
 
విజయ్: (భావన చేయి గట్టిగా పట్టుకుని) "వద్దు అమ్మా... నువ్వు కూడా రా అమ్మా!"
 
భావన: "వెళ్లు నాన్నా... నేను మీ వెనుకాలే వస్తాను! నా కొడుకుని జాగ్రత్తగా చూసుకో అలేఖ్యా!"
 
అలేఖ్య విజయ్‌ని భుజాలపైకి లేపబోతుండగా... వెనుక నుండి పరుగెత్తుకొచ్చిన ఒక సురేష్ చోప్రా కిల్లర్ తన పదునైన కత్తిని అలేఖ్య తల నరకడానికి బలంగా కిందికి విసిరాడు!
 
"భచ్‌స్సససస!!!!"
 
సరిగ్గా ఆ కత్తి అలేఖ్య తలను తాకే మిల్లీసెకనులో... భావన తన కుడిచేతిని అడ్డంగా పెట్టి ఆ పదునైన కత్తి దెబ్బను తన పట్టి చేతితో అడ్డుకుంది! కత్తి భావన అరచేతిని చీల్చింది, రక్తం వర్షపు నీటిలో చిమ్మింది!
 
భావన: (అలేఖ్యతో గర్జిస్తూ) "ఆపి... నువ్వు వెళ్లు!"
 
అలేఖ్య కన్నీళ్లతో విజయ్‌ని పట్టుకుని పరుగెత్తడం ప్రారంభించింది.
 
ఇప్పుడు భావన ఆ 10 మంది వరల్డ్ డేంజరస్ కిల్లర్స్ ఎదుట ఏ ఒక్క ఆయుధం లేకుండా రణచండిలా నిలబడింది!
 
తన దేహంలో విపరీతమైన నీరసం, ప్రెగ్నెన్సీ వల్ల కళ్లు తిరుగుతున్నా... తన కొడుకుకి, చెల్లికి రక్షణగా నిలబడటానికి సృష్టిలోని 'విశ్వం' లాంటి ఆఖరి శక్తిని బయటకు తీసింది.
 
తన కత్తిని పట్టుకున్న భావనను చూసి మొదటివాడు వికృతంగా నవ్వి ముందుకు దూకాడు. భావన వాడి కత్తి ఉన్న చేతిని మణికట్టు వద్ద పట్టుకుని 360 డిగ్రీలు తిప్పేసింది! "కటక్" మంటూ వాడి చెయ్యి విరిగిపోగా, మరుక్షణంలో వాడి గొంతును తన రెండు చేతులతో పట్టుకుని మెడ ఎముకలను విరిచి పడేసింది!
 
రెండోవాడు ఇనుప రాడ్‌తో భావన తలపై కొట్టడానికి వచ్చాడు. భావన వర్షపు నీటిలో జారి కిందికి వంగి (Low Glide Slide), వాడి ఛాతీ ఎముకల (Ribcage) పై తన రెండు పిడికిళ్లతో "భచ్‌... భచ్‌!" మంటూ బలంగా బాదింది! వాడి పక్కటెముకలు విరిగి గుండెల్లోకి దిగిపోవడంతో వాడు రక్తం కక్కుకుంటూ పడిపోయాడు!
 
మూడోవాడు సైడ్ నుండి దాడి చేయగా... భావన తన కాలి బూటుతో వాడి మోకాలిప్పపై తన్నింది! వాడు మోకాళ్లపై పడగానే, తన మోచేతితో వాడి వెన్నుపూస (Spine) పై బలంగా కొట్టింది! వాడి నడుము విరిగి నిశ్చేష్టంగా పడిపోయాడు!
 
నాలుగో, ఐదో కిల్లర్స్ ఇద్దరూ ఒకేసారి భావనపై పడ్డారు. భావన వాళ్లిద్దరి జుట్టును, మెడలను పట్టుకుని... వర్షపు పిడుగుల శబ్దంతో సమానంగా వాళ్లిద్దరి తలలను ఒకదానికొకటి బలంగా బాదింది! "థచ్‌!" అనే శబ్దానికి వాళ్లిద్దరి పుర్రెలు బద్దలై రక్తసిక్తమై శవాలుగా కూలబడ్డారు!
 
ఆరోవాడు భావన వీపుపై కత్తితో నరికాడా! సూట్ దెబ్బకి కాపాడినా నొప్పికి భావన నోటి నుంచి రక్తం వచ్చింది. భావన కోపంతో తిరిగొచ్చి వాడి లివర్ భాగంలో బలంగా గుద్ది, వాడి దవడ బద్దలయ్యేలా 'అప్పర్‌కట్' ఇచ్చింది! వాడు గాల్లోకి లేచి పడ్డాడు!
 
ఏడోవాడు భావన గొంతు నొక్కడానికి చూడగా... భావన వాడి రెండు భుజాల నరాలపై (Nerve-Lock) పొడిచి, రెండు భుజాలను సాకెట్ల నుండి ఊడదీసి విరిచేసింది!
 
ఎనిమిదో, తొమ్మిదో రాక్షసులు భయంతో అరుస్తూ రాడ్లతో వచ్చారు. భావన గాల్లోకి 10 అడుగులు లేచి, వాళ్లిద్దరి ఛాతీలపై తన రెండు కాళ్లతో ఒకేసారి 'డబుల్ డ్రాప్ కిక్' కొట్టింది! వాళ్లిద్దరి గుండెల ఎముకలు పొడిపొడై అక్కడే ప్రాణాలు వదిలారు!
 
పదోవాడు పారిపోవడానికి చూడగా... భావన వర్షపు నీటిలో వేగంగా పరుగెత్తి వాడి జుట్టు పట్టుకుని వెనక్కి గుంజి, వాడి గొంతును తన కాళ్లతో చుట్టి 'హెడ్-లాక్' చేసి మెడ తిప్పేసింది! "కటక్!"
 
ఆ 10 మంది వరల్డ్ డేంజరస్ కిల్లర్స్ ఎముకలు విరిగి, దారుణంగా శవాలై వర్షపు నీటిలో పడిపోయారు!
 
ఆ 10 మందినీ ఏ ఆయుధం లేకుండా దారుణంగా నరికివేసిన తర్వాత... భావన ఒళ్లంతా రక్తంతో తడిసిపోయింది.
 
ఆమె దేహంలో ఉన్న శక్తి మొత్తం ఇంకిపోయింది. మూడు రోజుల నుండి తిండి లేకపోవడం, ప్రెగ్నెన్సీ వల్ల వస్తున్న దారుణమైన నీరసం, కాలేజీ ప్రాంగణంలో సాగించిన భయంకరమైన పోరాటం వల్ల... భావన కళ్లు పూర్తిగా తిరగడం మొదలయ్యాయి!
 
విజయ్, అలేఖ్యలు దూరంగా ఒక కారులో సురక్షితంగా వెళ్లడం చూసి... భావన ప్రశాంతంగా చిరునవ్వు నవ్వింది.
 
తన ముఖానికి ఉన్న మాస్క్‌ను తీసివేసి... తూలుతూ, రక్తం కారుతున్న శరీరంతో వర్షంలో నడుచుకుంటూ ముందుకు సాగింది.
 
కొద్ది అడుగులు వేసిందో లేదో... భావన కళ్లు మూతపడి, వర్షపు నీటితో నిండిన ఆ నేల పైన స్పృహతప్పి కుప్పకూలిపోయింది! సరిగ్గా అదే క్షణంలో...
 
కాలేజీ వెనుక రహస్య మార్గం నుండి ఒక నల్లటి గ్లాసెస్ ఉన్న హై-స్పీడ్ విఐపి కార్ వేగంగా వచ్చి భావన పక్కన ఆగింది!
 
కారు డోర్ తెరుచుకుని అందులోంచి కొందరు బయటకు వచ్చారు. స్పృహతప్పి పడి ఉన్న భావనను ఎంతో జాగ్రత్తగా ఎత్తుకుని కారు వెనుక సీట్లో పడుకోబెట్టారు.
 
ఆ కారు డోర్ మూతపడగానే... ఎమర్జెన్సీ సైరన్ లేకుండా, వర్షంలో లైట్లు వెలిగించుకుని ఆ నల్లటి కారు భావనను తీసుకుని వాయువేగంతో అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయింది!

[Sunnysunnysunny]

డెహ్రాడూన్ నరమేధం - పూనమ్ దేవి త్యాగం & 'సీమ' అవతారం

 
సమయం: సాయంత్రం 05:00 గంటలు
ప్రదేశం: డెహ్రాడూన్ (సీమ నివాసం & ప్రైవేట్ హ్యాంగర్)
 
సాయంత్రం సరిగ్గా 5:00 గంటల సమయం.
 
శత్రువులతో వీరపోరాటం చేసి, ఒంటినిండా భయంకరమైన గాయాలతో రక్తం ఓడుతూ పూనమ్ దేవి నేలకొరిగింది. శరీరం స్పృహ కోల్పోతున్న క్షణాల్లో...
 
ఆమె ఆఖరి శ్వాసతో పక్కనే ఉన్న చెల్లి సీమ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది. పూనమ్ గొంతు బొంగురుపోయి, మాటలు కూడా సరిగ్గా రావడం లేదు.
 
పూనమ్: (తీవ్రమైన నొప్పిని దిగమింగుతూ, తడబడుతూ) "సీ... సీమా... నా పిల్లలు... వైజాగ్‌లో నా పిల్లలు ప్రమాదంలో ఉన్నారు! నేను... నేను లేకపోతే వాళ్లు చనిపోతారు సీమా! వాళ్లను కాపాడు..."
 
ఆ మాటలు చెప్తూనే, పూనమ్ దేవి తను తన జీవితం గురించి, తన కమాండో ఆపరేషన్ల గురించి రికార్డ్ చేసిన ఒక సీక్రెట్ ఆడియో డివైస్‌ను సీమ చేతిలో పెట్టింది.
 
పూనమ్: "పిల్లలు... పిల్లలు జాగ్రత్త సీమా..." అని చెప్తూ పూనమ్ దేవి కళ్లు మూసింది!
 
సీమ భారతదేశంలోనే అత్యంత ప్రతిభావంతురాలైన శస్త్రచికిత్స నిపుణులలో (Top Surgeons) ఒకరు. అక్క పరిస్థితి చూసి గుండె నిలువునా బద్దలైనా...
 
వెంటనే తేరుకుని, తన ఇంట్లోనే ఉన్న అడ్వాన్స్‌డ్ మెడికల్ ఈక్విప్‌మెంట్ సాయంతో అక్కకు అత్యవసర చికిత్స చేయడం మొదలుపెట్టింది.
 
పూనమ్ ప్రాణాలనైతే కాపాడగలిగింది గానీ... పూనమ్ దేవి శరీరం తీవ్రమైన గాయాల వల్ల కోలుకోవడానికి సమయం పడుతుంది, ఆమె ప్రస్తుతం కనీసం పక్కపై నుండి కూడా లేవలేని స్థితిలో ఉండిపోయింది!
 
ఆ క్షణంలో సీమకు అక్క పూనమ్ చెప్పిన ఆఖరి మాటలు గుర్తుకొచ్చాయి: "నా పిల్లలు ప్రమాదంలో ఉన్నారు!"
 
సీమ వెంటనే నిశ్చయించుకుంది.
 
సీమ: (కన్నీళ్లతో అక్క ముఖాన్ని పట్టుకుని) "అక్కా... నువ్వు నాకోసం ప్రాణాలు పణంగా పెట్టావు. ఇప్పుడు పిల్లలను కాపాడుకోవడానికి నేను వైజాగ్ వెళ్తున్నాను! నేను వాళ్ళతో తిరిగి వస్తాను అక్క.
 
సీమ నెమ్మదిగా బయటికి వచ్చి ఆ ఇంటి పెద్ద అయిన ఒక ముసలి అతని దగ్గరికీ వెళ్ళి తల వంచుకుని నేను ఇప్పుడు వెళ్ళాలి అని చెప్పింది..
 
రియా: అమ్మ ఇలాంటి సమయంలో  మమ్మల్ని వదిలి వెళ్లకు అమ్మ.. నీకు ఏమైనా అయితే మా వాళ్ళ కాదు .
 
సీమ: మీలాగే లోపల పడుకున్న నా అక్క పిల్లలకి ఇప్పుడు తల్లి అవసరం రియా. నేను వెళ్ళాలి.
 
ఇంటి పెద్ద: కోడలా చూడండి,, ఏది మంచి ఏది చెడు అనేది మీకంటే ఎవరికి బాగ తెలీదు అని నాకు తెలుసు. దేవుడు ఏ కారణం లేకుండా మిమ్మల్ని అక్కడికి పంపడు. మీరు ధైర్యంగా వెళ్ళి పిల్లల్ని తీసుకుని ఇక్కడికి రండి.
 
సీమ: సరే మావయ్య .. ఆమెకి ఏమేమి చికిత్స చేయాలో ఇక్కడ ఉన్న హెల్త్‌కేర్ టీమ్‌కి చెప్పి వెళ్తున్నాను. అలాగే మీరు అంత జాగ్రత్త నా అక్కాకి ఏం కానివ్వను..."
 
ఇంటిపెద్ద: అమ్మ, అసలు మీరు ఎవరు?
 
సీమ: ఇంకా టైమ్ రాలేదు మావయ్య , అక్క చెప్తుంది మీకు. నేను వెళుతున్నాను.
 
సీమ వెంటనే పూనమ్ దేవి వేసుకున్న ఆ కమాండో డ్రెస్‌ను తను ధరించి... పూనమ్ దేవిలా మారిపోయింది!
ఇంటి బయట ల్యాండ్ అయి ఉన్న హెలికాప్టర్, ప్రైవేట్ జెట్ దగ్గరకు సీమ నడుచుకుంటూ వచ్చింది.
 
అక్కడ ఉన్న స్పెషల్ స్నిపర్లు, కమాండోలు అందరూ పూనమ్ రూపులో ఉన్న సీమకు సెల్యూట్ చేశారు.
అక్కడ జరుగుతున్నది అంతా ఆమెకి కొత్తగా ఉంది, అస్సలు అక్క ఏం చేసింది ఈ 30 ఏళ్లు.
 
గుండెల్లో అక్క త్యాగం వల్ల కలిగిన బాధను, ఆవేదనను దిగమింగుకుని... సీమ తన అక్క పిల్లలను కాపాడటానికి వైజాగ్ ప్రయాణమైంది.
 
ఇంట్లో ఉన్న కుటుంబ సభ్యులు "అమ్మా! మేము పూనమ్ అక్కని చూసుకుంటాం, నువ్వు వెళ్లి పిల్లలను కాపాడుకుని జాగ్రత్తగా తీసుకరా!" అని సీమకు ధైర్యం చెప్పి పంపించారు.
 
సమయం: సాయంత్రం 05:15 గంటల నుండి 06:00 వరకు
ప్రదేశం: వైజాగ్ వీధులు
 
సాయంత్రం 05:15 గంటలకు: వైజాగ్ కాలేజీ ప్రాంగణంలో అనుష్కను కారులోకి ఎక్కించుకుని సన్నీ, రితికలు వాయువేగంతో బయలుదేరారు.
 
రితిక తన చున్నీ తీసి అనుష్క తలకు రక్తస్రావం కాకుండా గట్టిగా కట్టు కట్టింది. రితిక "అమ్మా... అమ్మా..." అని ఏడుస్తున్న ఏడుపు సన్నీ గుండెను పిండేస్తోంది.
 
సన్నీకి ఒక కాలు, రెండు పక్కటెముకలు విరిగిపోయి విపరీతమైన నొప్పితో రక్తం కారుతున్నా... తన తల్లి లాంటి అనుష్కని కాపాడుకోలేకపోతున్నాననే వేదనతో కన్నీళ్లతో డ్రైవింగ్ చేస్తున్నాడు.
 
సాయంత్రం 05:30 గంటలకు: కాలేజీ ప్రాంగణం నుండి సోనుని తీసుకుని అల్కా, వర్షలు వేగంగా కారులో హాస్పిటల్‌కి పరుగెడుతున్నారు.
 
అల్కా భోరున ఏడుస్తూ: "అక్కా! త్వరగా పోనివ్వు... అమ్మకి ఏమైంది? అమ్మ ఎక్కడుంది?" అని అరుస్తోంది.
 
వర్ష ఓదారుస్తూ: "నాకు తెలీదు అల్కా... అమ్మకి ఏం కాదు, నువ్వు ఏడవకు, అమ్మ వచ్చేస్తుంది!" అని నచ్చజెబుతోంది.
 
సాయంత్రం 06:00 గంటలకు: కాలేజీలో ఆధీర పారిపోయాక... అలేఖ్య రక్తసిక్తమైన విజయ్‌ని కారులో ఎక్కించుకుని బయలుదేరింది.
 
వర్షంలో డ్రైవింగ్ చేస్తూ "విజయ్... కళ్లు తెరువు విజయ్!" అని ఏడుస్తోంది. ఎక్కడికి వెళ్లాలో తెలీక... వెంటనే అల్కాకి ఫోన్ చేసింది.
 
అలేఖ్య: "అల్కా! మా అక్క చెప్పింది... హాస్పిటల్స్‌కి వెళ్లొద్దు, అక్కడ కూడా శత్రువులు ఉంటారు! ఏదైనా సీక్రెట్ ప్లేస్‌కి తీసుకువెళ్లమనీ అంది. నేను విజయ్‌ని తీసుకుని ఎక్కడికి రావాలి?!"
 
వర్ష: (అల్కా చేతిలోంచి ఫోన్ లాక్కుని) "అలేఖ్యా! మీరందరూ 'లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్' సీక్రెట్ జోన్‌కి రండి! నేను అక్కడ అన్ని ఏర్పాట్లు చేస్తాను!"
 
వర్ష వెంటనే అల్కాతో: "అల్కా! సన్నీకి కూడా ఫోన్ చేసి లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్‌కే రమ్మని చెప్పు!" అని ఆదేశించింది.
 
అల్కా వెంటనే సన్నీకి ఫోన్ చేసింది. అప్పటికే సన్నీ ఒక హాస్పిటల్ ముందరకు వచ్చి అనుష్కను చేతుల్లోకి తీసుకోబోతున్నాడు. కారులో ఉన్న రితిక ఫోన్ ఎత్తింది.
 
అల్కా: "రితికా! హాస్పిటల్‌కి వెళ్లొద్దు... అక్కడ కూడా ప్రమాదం ఉంది! ఆ ఆఫీసర్‌ని తీసుకుని లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్‌కి రండి, పూనమ్ అమ్మ అక్కడకి వస్తోంది!"
 
రితిక: (గట్టిగా అరిచింది) "సన్నీ... ఆగు! ఇక్కడ వద్దు... మనం పూనమ్ అమ్మ దగ్గరకు వెళ్దాం, పద!"
 
సన్నీ: "రితికా! టైమ్ లేదురా... రక్తస్రావం పోతుంది అమ్మకి!"
 
రితిక: "ఏం కాదు సన్నీ... పదా, అమ్మ అక్కడికే వస్తుంది!" సన్నీ వెంటనే కారును లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ వైపు మళ్లించాడు!
 
ఇటు వర్ష వెంటనే లోకల్‌లో ఉన్న ఒక ప్రముఖ మల్టీ-స్పెషాలిటీ హాస్పిటల్‌కి ఫోన్ చేసి: "నాకు 10 నిమిషాల్లో ప్రైవేట్ స్పెషలిస్ట్ డాక్టర్లు, అడ్వాన్స్‌డ్ ఎమర్జెన్సీ ఆపరేషన్ ఈక్విప్‌మెంట్ లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్‌కి కావాలి!
 
ఎంత డబ్బు కావాలన్నా ఇస్తాను!" అని ఆర్డర్ వేసింది. హాస్పిటల్ యాజమాన్యం వెంటనే అంగీకరించింది.
 
సమయం: సాయంత్రం 06:15 గంటల నుండి 06:40 వరకు
ప్రదేశం: లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ హ్యాంగర్ & మెడికల్ రూమ్
 
సాయంత్రం 06:15: రోడ్డు మీద స్పృహతప్పి పడిపోయిన భావనను ఒక నల్లటి సీక్రెట్ కారు ఎక్కించుకుని వేగంగా వెళ్లిపోయింది.
 
సాయంత్రం 06:30: వైజాగ్‌లో వర్షం భయంకరంగా పడుతోంది. లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ ముందు 6 అంబులెన్సులు వచ్చి ఆగాయి. డాక్టర్లు మెడికల్ పరికరాలను లోపలికి తరలిస్తున్నారు.
 
అప్పుడే వర్ష, అల్కాల కారు వేగంగా వచ్చి ఆగింది. సిబ్బంది పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి గాయపడిన సోనుని స్ట్రెచ్చర్‌పై లోపలికి తీసుకువెళ్లారు.
 
వెంటనే సన్నీ కారు కూడా వచ్చి ఆగింది. రితిక దిగింది, సన్నీ కారు దిగుతూనే విరిగిన కాలు వల్ల కిందపడిపోయాడో! అల్కా పరుగెత్తి సన్నీని లేపింది. వర్ష డాక్టర్లను పిలిచి అనుష్కను స్ట్రెచ్చర్‌పై లోపలికి పంపించింది.
 
సరిగ్గా అనుష్కను లోపలికి తీసుకువెళ్తున్న క్షణంలో... ఆకాశాన్ని చీల్చుకుంటూ పిడుగు శబ్దంతో ఒక ప్రైవేట్ హెలికాప్టర్ బిల్డింగ్ హెలిప్యాడ్ పైన ల్యాండ్ అయింది!
 
ఆ శబ్దానికి అల్కా, వర్ష, రితికలు పైకి పరుగెత్తారు. హెలికాప్టర్ నుండి సీమ (పూనమ్ దేవి రూపంలో) కిందకు దిగింది. అక్కడికి అలేఖ్య, విజయ్‌లు కూడా కారులో వచ్చి చేరుకున్నారు. విజయ్‌ని, సన్నీని లోపలికి చికిత్స కోసం తీసుకెళ్లారు.
 
సమయం: సాయంత్రం 06:45 గంటలు
 
పూనమ్ దేవి రూపంలో ఉన్న సీమ... ఒంటిపై, ముఖంపై వర్షపు చుక్కలు, రక్తపు తడితో మెట్లు దిగి లోపలికి నడుచుకుంటూ వచ్చింది.
 
బయట వెయిట్ చేస్తున్న అల్కా, వర్ష, రితిక, అలేఖ్యలు ఆమెను చూశారు. అల్కా పరుగెత్తుకెళ్లి పూనమ్‌గా ఉన్న సీమను హత్తుకుని భోరున ఏడ్చింది!
 
అల్కా: "అమ్మా... అమ్మా! నువ్వు ఎందుకు రాలేదమ్మా? తమ్ముడు... సన్నీ... వాళ్లంతా రక్తం
కక్కుకుంటున్నారు అమ్మా! వాళ్లను చంపేసేవారు అమ్మా!"
 
వర్ష, అలేఖ్యలు కూడా వచ్చి పూనమ్‌ను పట్టుకుని ఏడ్చారు. సీమ గుండె తరుక్కుపోయింది! "నా అక్క తన కుటుంబాన్ని, పిల్లలను వదిలేసి నన్ను కాపాడటానికి వచ్చింది" అని లోపల ఏడుస్తూ, పిల్లల తలలు నిమిరింది.
 
అప్పుడే... రితిక పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి సీమ కాళ్ల పైన పడిపోయింది!
 
వర్ష, అల్కా shock అయ్యారు: "రీతూ! ఏమైందిరా?!"
 
రితిక: (సీమ కాళ్లు పట్టుకుని, గుండెలు పగిలేలా ఏడుస్తూ) "అమ్మా... ఆరోజు నీ దగ్గర ఏది కావాలన్నా అడగమన్నావు కదా అమ్మా! నాకు లోపల ఉన్న వాళ్లందరూ కావాలి అమ్మా!
 
నా వాళ్ళు... అందరూ బతకాలి అమ్మా! నన్ను అనాథను చేయకండి అమ్మా... ప్లీజ్!" సీమ రితికను పైకి లేపి, ఆమె ముఖాన్ని ముద్దుపెట్టుకుని హత్తుకుంది.
 
సీమ: (మనసులో) "వీళ్లంతా నా అక్క పిల్లలు... ఒకరికొకరు ప్రాణంగా ఉన్నారు!"
 
సీమ: (రితికతో ప్రేమగా) "నువ్వు ఇలా ఏడిస్తే నేను ఎలా కాపాడతానమ్మా? నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు, నేను చూసుకుంటాను!"
 
అప్పుడే లోపలి నుండి వచ్చిన సీనియర్ డాక్టర్ అన్నాడు:
 
డాక్టర్: "మామ్... ఆ ఫీమేల్ ఆఫీసర్ (అనుష్క) బ్రెయిన్ సెల్స్ దారుణంగా దెబ్బతిన్నాయి. మేము ఏమీ చేయలేము. ఆపరేషన్ చేస్తే ఇప్పుడే చనిపోతారు, వదిలేస్తే కొద్దిరోజులు బతుకుతారు."
 
అది విన్న అల్కా "లేదు! ఆవిడ మమ్మల్ని కాపాడింది, ఆవిడ బతకాలి!" అని అరిచింది. రితిక పూనమ్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని వేడుకుంది.
 
సీమకు అర్థమైంది... లోపల ఉన్న ఆ ఆఫీసర్ (అనుష్క) రితిక కి ఎంత ముఖ్యమో!
 
సీమ: "మీరందరూ ఇక్కడే ఉండండి... నేను చూసుకుంటాను!"
 
అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండగా, సీమ లోపలికి వెళ్లి: "నాకు ఆవిడ ఫుల్ మెడికల్ రిపోర్ట్స్ ఇవ్వండి, ఆపరేషన్ థియేటర్ రెడీ చేయండి!" అని ఆర్డర్ వేసింది.
 
సమయం: సాయంత్రం 07:00 గంటలు
ప్రదేశం: సీక్రెట్ లోకేషన్ / ఆధీర డెన్
 
వర్షం వల్ల స్టేడియం నుండి బయటకు వచ్చిన రణధీర్... తన అన్న ఆధీరకు ఫోన్ చేశాడు.
 
రణధీర్: "అన్నా... ఏమైంది? మన ప్లాన్ అంతా దెబ్బతింది!"
 
ఆధీర: (రక్తపు మడుగులో గాయాలతో ఉండి, రగులుతూ) "రణధీర్... త్వరగా మన 'తంత్ర శాల (సామ్రాజ్య పూజారి/వ్యూహకర్త)కి ఫోన్ చేయి! మహాయుద్ధం రాబోతోంది!"
 
రణధీర్: "అన్నా! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్?!"
 
ఆధీర: "వాళ్లు ఇంకా బ్రతికే ఉన్నారురా! 25 ఏళ్ల క్రితం మనం ఏ యుద్ధాన్ని చూసి భయపడ్డామో... ఆ 'బ్లాక్ స్క్వాడ్' ఇంకా బ్రతికే ఉంది! ఆమె ఉంటే మనం ఏమీ చేయలేము!"
 
రణధీర్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. వెంటనే అవతలి సీక్రెట్ నంబర్‌కి ఫోన్ చేశారు.
 
అజ్ఞాత వ్యక్తి: "చెప్పండి... ఏమైంది?"
 
రణధీర్: "అయ్యా... మమ్మల్ని క్షమించండి! 'బ్లాక్ స్క్వాడ్' బ్రతికే ఉంది! అన్నయ్య కూడా దారుణంగా గాయపడ్డాడు!"
 
అజ్ఞాత వ్యక్తి: (కోపంతో గర్జిస్తూ) "వాట్?! ఒకేసారి రెండు చోట్ల మన ప్లాన్ ఎలా విఫలమైంది? నేను మిమ్మల్ని నమ్మి తప్పు చేశాను! ఇక మీరు వైజాగ్ వదిలి తిరిగొచ్చేయండి... మిగిలినది నేను చూసుకుంటాను!" అని ఫోన్ కట్ చేశాడు!
 
((డెహ్రాడూన్ , వైజాగ్ రెండు చోట్ల ప్లాన్ చేసింది అతనే ఆ అజ్ఞాత వ్యక్తి)))
 
ఇటు RAW ఆఫీస్ అధికారులు ఆ వర్షంలో కాలేజీలో జరిగిన రక్తపాతం ఆధారాలు బయటకు రాకుండా సీక్రెట్‌గా క్లూస్ అన్నింటినీ తుడిచిపెట్టేశారు.
 
ఇటు సురేష్ చోప్రా పంపిన 10 మంది రౌడీలు ఫోన్ ఎత్తకపోవడంతో... సురేష్ చోప్రా, సోనియాలు భయంతో, కోపంతో రగిలిపోతున్నారు!
 
ఆపరేషన్ థియేటర్ నాటకం & సీమ శస్త్రచికిత్సా విన్యాసం
సమయం: సాయంత్రం 07:15 గంటల నుండి 09:00 వరకు
 
సీమ ఆపరేషన్ థియేటర్‌లోకి అడుగుపెట్టింది. అక్కడ అనుష్క క్రిటికల్ పొజిషన్‌లో ఉంది.
 
డాక్టర్లు: "మేడమ్! మీరేం చేస్తున్నారు? ఆవిడకి ఏమైనా అయితే మా ఉద్యోగాలు పోతాయి! ఇది డాక్టర్లు చేయాల్సిన పని!"
 
సీమ: (లేత చిరునవ్వుతో) "మీరు కాసేపు బయట వెయిట్ చేయండి!"
 
ఈలోపు సన్నీ, విజయ్‌లు మైకంలో ఉన్నారు. కానీ సోనుకి స్పృహ వచ్చింది. గాజు తలుపుల అవతలి నుండి అల్కా, వర్ష, రితికలను చూసి సోనుకి ప్రాణం లేచొచ్చినట్లయింది.
 
పక్కనే పూనమ్ డ్రెస్‌లో ఉన్న సీమను చూసి సోను గట్టిగా: "అమ్మా... అమ్మా!" అని అరిచాడు.
 
సీమ ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యంగా చూసి... నన్నే పిలుస్తున్నాడు అనుకుంటా అని వేగంగా సోను దగ్గరకు వెళ్లి, వాడి తల నిమిరింది:
 
సీమ: "బాబు... ప్రశాంతంగా పడుకో! నేను ఆ ఆఫీసర్‌కి ట్రీట్‌మెంట్ చేయాలి. తర్వాత మాట్లాడుకుందాం, డిస్టర్బ్ చేయకు సరేనా?" అని చెప్పి అనుష్క దగ్గరకు వెళ్లింది.
 
బయటకు వచ్చిన డాక్టర్ వర్షతో అన్నాడు:
 
డాక్టర్: "మేడమ్... ఆవిడ బతకడం అసాధ్యం. సర్జరీ చేయాలంటే ఇండియాలోనే ఒకరిద్దరు టాప్ న్యూరో సర్జన్లు ఉన్నారు, వాళ్లు వస్తే తప్ప బతకదు!"
 
ఆ మాట పూర్తికాకముందే... రితిక  ఆ డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళింది, కానీ అల్కా కోపంతో రగిలిపోతూ ఆ డాక్టర్ చెంప పగలగొట్టింది!
 
అల్కా: "నోరు మూయ్! అసలు నువ్వు డాక్టర్‌వేనా?!"
 
రితిక వెంటనే అల్కాని కౌగిలించుకుని ఓదార్చింది. అల్కా: "ఏం కాదు రీతూ... అమ్మ వచ్చింది కదా, అమ్మ చూసుకుంటుంది!"
 
అంతలో ఆపరేషన్ థియేటర్ లోపల జరుగుతున్న దానిని చూసిన ఒక స్పెషలిస్ట్ డాక్టర్ గాజు తలుపుల్లోంచి సీమ చేస్తున్న అద్భుతమైన, సంక్లిష్టమైన శస్త్రచికిత్సను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు!
 
డాక్టర్: "మై గాడ్... షీ నోస్ వాట్ షీ ఈజ్ డూయింగ్! ఐ థింక్ షీ ఈజ్ ఏ వరల్డ్-క్లాస్ సర్జన్!"
 
ఆ మాట వినగానే బయట ఉన్న పిల్లలందరూ, డాక్టర్స్  షాక్ అయ్యారు... అల్కా, రితికలు ఆనందంతో నవ్వేశారు!
 
అలేఖ్య మాత్రం భావన అక్కకి ఏం అయిందో అని కంగారుగా ఆమె ఫోన్ కి ఫోన్ చేస్తుంది కానీ కాలవట్లేదు.
 
సరిగ్గా రాత్రి 09:00 గంటలకు సీమ ఆపరేషన్ థియేటర్ బయటకు వచ్చింది.
 
సీమ: "డాక్టర్స్! ఈ మెడిసిన్స్ 24 అవర్స్ కంటిన్యూ చేయండి. ఆవిడ ప్రాణాలకి ఇప్పుడు ఎలాంటి ప్రమాదం లేదు... రేపటికి స్పృహ వస్తుంది!"
 
ఆ మాట వినగానే రితిక ఆనందంతో పరుగెత్తుకెళ్లి సీమను ఎంత గట్టిగా హత్తుకుందంటే... సీమ రెండడుగులు వెనక్కి పడింది!
 
రితిక: (కన్నీళ్లతో) "థ్యాంక్స్ అమ్మా... థ్యాంక్స్ అమ్మా!"
 
సీమ: (రితిక తల నిమిరి, ప్రేమగా) "నేను వచ్చేసాను కదా తల్లి... ఇక ఏమీ కాదు, సరేనా?"
 
అల్కా కూడా కన్నీళ్లతో చూడగానే సీమ చేయి చాచింది... అల్కా, వర్షలు కూడా వచ్చి సీమను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నారు!
 
రహస్య ఆవిష్కరణ - సృష్టిలోని 5 పంచభూతాల తత్వం:
 
సృష్టి నిర్మాణం 5 పంచభూతాల పైన ఆధారపడి ఉంది. ఈ సిరీస్ 5 మహా శక్తులు ఆ పంచభూతాలకు ప్రతిరూపాలు:
 
1.     భూమి (క్షమాగుణం & భారం) - పూనమ్ దేవి: ఎంతటి కష్టాన్నైనా, భారాన్నైనా తనపై మోస్తూ... ఓర్పుతో ఉంటూనే శత్రు సంహారంలో అత్యంత భయంకరమైన డిఫెండర్‌గా నిలుస్తుంది.
 
2.     నిప్పు (రౌద్రం & క్రోధం) - అనుష్క: శత్రువుల కంటే పది అడుగులు ముందుంటూ... రణరంగంలో నిప్పులా రగిలిపోతూ శత్రు సామ్రాజ్యాలను తగలబెడుతుంది.
 
 
3.     గాళి / ఆక్సిజన్ (జీవనాధారం) - సీమ: గాలి కంటికి కనిపించదు... కానీ అది లేకపోతే సమస్త సృష్టి అంతమైపోతుంది!
 
చనిపోతున్న ప్రాణాలకు ఊపిరిపోసి, మృత్యువు అంచుల నుండి ప్రాణాలను తిరిగి తీసుకువచ్చే జీవనాధార శక్తే 'సీమ'! వైద్య విద్యలో ప్రపంచానికే తలమానికమైన ఆ శక్తి... ఈరోజు తన అక్క పిల్లల కోసం, అనుష్క కోసం ఊపిరిగా మారింది!
 
4.     నీరు: (దీని వివరాలు రాబోయే చాప్టర్లలో వెల్లడవుతాయి).

5.     ఆకాశం / విశ్వం (పరిపూర్ణ శక్తి) - భావన (FAB SHADOW):

సమస్త విశ్వాన్ని తనలో లయం చేసుకునే అత్యున్నత శక్తి! వైజాగ్ నగరంలో ప్రళయ రాత్రి గడిచింది... 'సీమ' ఆగమనం, అనుష్క పునర్జన్మ, పిల్లల రక్షణతో కథ మహా సమరానికి నాంది పలికింది!
------------------------------------------------------------------------------------------
భావనని తీసుకు వెళ్ళింది ఎవరు?
 
ఆధీర, అజిత్ ఇద్దరికంటే పైన ఉన్న ఆ లీడర్ “ అజ్ఞాతవ్యక్తి ఎవరు?
 
సురేష్ చోప్రా ఏం చేయబోతున్నాడు?
 
అనుష్క రేపు లేచాక ఏం అవుతుంది?
 
పూనమ్ కి మెళుకువ వచ్చి జరిగింది తెలిస్తే? అన్స్ , అభి లకి ఇప్పుడు పూనమ్ శక్తి తోడైతే? (పార్ట్ -2 లో )

ఇప్పటి నుండి మూడు కధలు మళ్ళీ ,, విడి విడిగా కొనసాగుతాయి. అందరికీ నచ్చుతుంది అని అనుకుంటున్నా.......

[Sunnysunnysunny]

టెన్షన్ పెట్టేసారు పూనమ్ చనిపోయింది, అనుషుక చనిపోయింది అన్నపుడు చాలా కోపం వచ్చింది లాస్ట్ కి బ్రతికించారు అయితే ఒక డౌట్ ఇంత జరుగుతుంటే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు raw ఆఫీసర్స్  ఇలా ఎవరు రాలేదు ఏంటి అస్సలు

 నాకు చాలా రోజులు పట్టింది అండి. కేవలం ఇక్కడ వరకు రాయడానికి మరియు అన్నీ డాట్స్  కలిపి ఉంచడానికి. 

ఎక్కడ చిన్న కరక్షన్ కూడా ఉండకుండా అందులోని కారెక్టర్స్ ని వాళ్ళకి ఉన్న ఇండివిడ్యుయల్ ఫేమ్ ని తగ్గించకుండా రాశాను. 

అలాగే  మీరు అడిగిన దానికి : పూనమ్ దేవి ఇంటి నుండి స్టార్ట్ అయ్యే ముందు "RAW" కి మొదట చేసిన అభ్యర్ధన అదే .. యుద్దం నాది ,, అమాయకులు ఎవరికీ ఏం కాకొడదు అని సెక్యూరిటీ అధికారి లు , అలాగే మిగిలిన అన్నీ దూరంగా ఉండాలి అని.


థాంక్స్

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: దాడి జరిగిన వీధి

సమయం: సాయంత్రం 6:30 గంటలు
 
అధీర రౌడీలతో జరిగిన భయంకరమైన పోరాటం ముగిసింది. తీవ్రమైన బాధ మరియు తల తిరుగుతూ , నిస్సత్తువతో వర్షం మడుగులో భావన కింద పడిపోయింది. సరిగ్గా సాయంత్రం 6:30 గంటలకు...
 
అంధకారాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక గురుతు తెలియని నల్లటి కారు వేగంగా వచ్చి ఆమె పక్కన ఆగింది. స్పృహతప్పి ఉన్న భావనను క్షణాల్లో కారులోకి ఎక్కించుకుని, ఆ కారు గాలి వేగంతో మాయమైపోయింది.)
 
ప్రదేశం: వైజాగ్ బీచ్ రోడ్ హోటల్ రూమ్
సమయం: రాత్రి 10:00 గంటలు
 
సరిగ్గా రాత్రి 10:00 గంటలకు భావనకు మెలకువ వచ్చింది. కళ్లు తెరిచి చూసేసరికి తను ఒక హోటల్ గదిలో ఉంది. అసలు తనకి ఏం జరిగింది, తను ఇక్కడికి ఎలా వచ్చింది, ఆ కారులో తీసుకెళ్లింది ఎవరు...
 
ఇవేమీ ఆమెకు స్పష్టంగా గుర్తు లేవు. కానీ, మెలకువ రాగానే ఆమె గుండెల్లో మొదలైన ఏకైక ఆర్తి, నరనరాల్లో ప్రవహిస్తున్న ఏకైక ఆరాటం... విజయ్!
 
భావన: (కన్నీళ్లతో, వణుకుతున్న చేతులతో పొట్ట పట్టుకుని)
 
"ఏది నిజం విజయ్? నిన్ను కన్న తల్లిని కావడం నిజమా... లేక నిన్నే నా భర్తగా ఆరాధించిన ఈ పవిత్రమైన ప్రేమ నిజమా? ఈ లోకం మన బంధాన్ని ఏమని పిలిచినా, ఏ పేరు పెట్టి నిందించినా నాకు అనవసరం...
 
కానీ నువ్వు లేని ఈ క్షణం నా ఊపిరి ఆగిపోతున్నంత నరకంగా ఉందిరా! నిన్న నీ ఒంటిపై పడ్డ ఆ దెబ్బ... నా గుండెను నిలువునా ముక్కలు చేసింది. నా విజయ్‌కి ఏమైందో... ఆ రాక్షసుల మధ్య వాడు క్షేమంగా ఉన్నాడో లేదో..."
 
టేబుల్ మీద ఉన్న కొన్ని మందులు, పండ్లను చూసి ఆశ్చర్యపోయినా... ఆ కంగారులో విజయ్ ఫోన్‌కి పదే పదే కాల్ చేసింది. కానీ అవతలి నుండి ఎలాంటి స్పందనా లేదు. ఫోన్ లిఫ్ట్ కాకపోవడంతో, తీవ్రమైన వేదనతో ఒక మెసేజ్, తన సీక్రెట్ లొకేషన్ అడ్రస్ టైప్ చేసి పంపింది.


"నీ కోసం ఇక్కడే ఎదురుచూస్తూ ఉంటాను విజయ్... నువ్వు ఇక్కడికి రాకపోతే, నీ జీవితంలోకి నేను మళ్లీ ఎప్పటికీ రాను... ఇది నా ప్రాణం మీద ఒట్టు!"
 
ఆ మెసేజ్ పంపిన తర్వాత, భావన మనసులో అలేఖ్య తలపులు మెరిశాయి. విజయ్ దెబ్బతిని పడిపోయినప్పుడు, అలేఖ్య అతని కోసం పిచ్చిదానిలా ఏడుస్తూ అతన్ని హత్తుకున్న దృశ్యం గుర్తుకొచ్చింది.
 
భావన: (కన్నీళ్ల సంద్రంలో మునుగుతూ)
 
"అలేఖ్య కళ్లల్లో కూడా నీ కోసం అంతులేని ప్రేమే కనిపించింది విజయ్... ఆమె కూడా నిన్ను అంత స్వచ్ఛంగా, ప్రాణంగా కోరుకుంటోందా? కానీ క్షమించు విజయ్...
 
నేను నిన్ను వేరొకరితో పంచుకోలేను! నీ దేహంలో నా విత్తనం ఉంది, నా మెడలో నీ మంగళసూత్రం ఉంది. నా దేహంలో చివరి రక్తపు చుక్క ఉన్నంతవరకు నువ్వు నా దానివి మాత్రమే!
 
నా కొడుకువి, నా భర్తవి, నా ప్రాణానివి! నువ్వు రాకపోతే ఈ భావన శవమై మిగులుతుందిరా..."
 
భావన ఆ ఫోన్‌ను గుండెలకు హత్తుకుని, తీవ్రమైన ఆరాటంతో, గాయపడిన దేహంతో మంచంపై వాలిపోయింది...
 
((భావన అక్కడికి ఎలా వచ్చింది అనేది మీకు తరువాత తెలుస్తుంది.))
 
ప్రదేశం: పూనమ్ దేవి ఇల్లు (మెడికల్ కేర్ రూమ్ & హాల్)
సమయం: రాత్రి 10:30 గంటలు
 
సరిగ్గా రాత్రి 10:30 అయింది. లోపల మెడికల్ కేర్‌లో ఉన్న ముగ్గురు అబ్బాయిలకి (సోను, విజయ్, సన్నీ) మెల్లగా మత్తు వదిలి స్పృహ వచ్చింది.
 
సన్నీ కంగారుగా చుట్టూ చూస్తూ, పక్కనే ఉన్న అనుష్క అమ్మని చూసి కంటి నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు. బయట సీమ అందరికీ కొసరి కొసరి వడ్డిస్తుంటే... పిల్లలందరూ హాల్లో కూర్చుని తింటున్నారు.
 
అదే సమయంలో... విజయ్ కళ్లు తెరిచి చుట్టూ చూశాడు. అక్కడ తన భావన కనిపించలేదు! విజయ్ గుండెల్లో భయం మొదలైంది.
 
వెంటనే తన పాకెట్స్ వెతుక్కుని ఫోన్ బయటకు తీశాడు. స్క్రీన్ ఆన్ చేయగానే... భావన రాత్రి 10:00 గంటలకు పంపిన మెసేజ్, ఆ సీక్రెట్ లొకేషన్ అడ్రస్ కనిపించాయి!
 
"నీ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను విజయ్... రాకపోతే మళ్లీ నీ జీవితంలోకి రాను..."
 
అది చూడగానే విజయ్ ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు! కడుపులో భయంకరమైన గాయం ఉందనే విషయం మరిచిపోయి... పక్కపై నుండి లేవడానికి ప్రయత్నించాడు!
 
నర్స్: (కంగారుగా విజయ్ ని ఆపుతూ)
 
"సార్! సార్... పిచ్చి పనులు చేయకండి, మీకు గాయం తగిలింది! రెస్ట్ తీసుకోండి!"
 
ఆ నర్స్ అరుపు వినగానే బయట భోజనం చేస్తున్న పిల్లలందరూ తింటున్నది వదిలేసి పరుగెత్తుకుంటూ లోపలికి వచ్చారు!
 
డ్రిప్స్, ఐవి వైర్లు పీకేస్తూ వెళ్లడానికి ప్రయత్నిస్తున్న విజయ్‌ని చూసి అలేఖ్య తట్టుకోలేకపోయింది. పరుగెత్తుకెళ్లి విజయ్ భుజాలు పట్టుకుంది!
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లు నదిలా పారుతుండగా, గొంతు బొంగురుపోయి)
 
"విజయ్... ప్లీజ్ విజయ్! రెస్ట్ తీసుకో... ఏమైంది నీకు? ఈ రక్తమోడుతున్న గాయాలతో ఎక్కడికి వెళ్తున్నావ్?! నన్ను చూడు విజయ్... ప్లీజ్!"
 
అల్కా, వర్ష, రితికలు ఆందోళనగా చూస్తున్నారు. పూనమ్ కూడా కంగారుగా లోపలికి వచ్చింది. పూనమ్ దేవి లోపలికి వస్తూ ఆ దృశ్యం చూసి ఆందోళనపడింది.
 
పూనమ్ దేవి:
 
"అయ్యో! ఏంటిది పిల్లలూ... కనీసం భోజనం కూడా చేయకుండా ఇక్కడికి వచ్చారు?" (విజయ్ వైపు చూస్తూ) "నువ్వు ఎందుకు అంత కంగారు పడుతున్నావ్ బాబు? నీకు ఇంకా గాయం నయం కాలేదు!"
 
విజయ్: (పూనమ్ దేవి కళ్లల్లోకి చూస్తూ, కన్నీళ్లతో, వణుకుతున్న గొంతుతో)
 
"అమ్మా... నేను వెళ్లాలి! నేను ఇప్పుడు వెళ్లకపోతే... నా జీవితంలో నా ప్రాణాన్ని, నా సర్వస్వాన్ని శాశ్వతంగా కోల్పోతాను అమ్మా!"
 
ఆ మాట వినగానే... అలేఖ్య గుండె వెయ్యి ముక్కలైంది! విజయ్ అంత ప్రాణంగా, తన గాయాలను కూడా లెక్క చేయకుండా వెళ్తున్నది తన భావన అక్క దగ్గరకే అని అలేఖ్య గ్రహించింది.
 
విజయ్ హృదయంలో భావనకు ఉన్న ఆ అమరావతి లాంటి స్థానం ముందు, తన ప్రేమ ఎంత చిన్నదో అలేఖ్యకు అర్థమైంది. విజయ్ ముఖంలో కనిపిస్తున్న ఆ విరహ వేదనను చూసి అలేఖ్య మనసు విలవిలలాడింది.
 
అలేఖ్య కళ్లల్లోని కన్నీళ్లతో విజయ్ చేయిని మెల్లగా వదిలేసింది. ఆమె పెదవులు వణికాయి... రెండడుగులు వెనక్కి వేసి తలదించుకుంది.
 
పూనమ్ దేవి:
 
"వద్దు బాబు... బయట వాతావరణం చాలా ప్రమాదకరంగా ఉంది, నువ్వు రెస్ట్ తీసుకో."
 
అలేఖ్య: (ఏడుస్తూ, మధ్యలో కల్పించుకుని, గుండెలు పిండేసే స్వరంతో)
 
"లేదమ్మా... అతన్ని వెళ్లనివ్వండి! అతను వెళ్లడం ఇప్పుడు చాలా అవసరం... తన ప్రాణాన్ని, తన ప్రేమను కాపాడుకోవడానికి అతను వెళ్లాల్సిందే! అతన్ని ఆపకండి ప్లీజ్..."
 
విజయ్ అలేఖ్య వైపు ఒక క్షణం ఎంతో కృతజ్ఞతగా, అంతులేని బాధతో చూశాడు. అలేఖ్య చూపుల్లోని ఆ త్యాగాన్ని చూసి విజయ్ కళ్లు కూడా నీటితో నిండాయి. అతను తన గాయపడిన దేహాన్ని ఈడ్చుకుంటూ బయటకు వెళ్లిపోయాడు.
 
వర్ష: (భరించలేని బాధతో ఏడుస్తూ, అలేఖ్యను పట్టుకుని)
 
"ఎందుకు వెళ్లనిచ్చావ్ అలేఖ్యా? అతన్ని అంతలా ప్రేమిస్తూ, ఇప్పుడు ఎందుకు అంత నరకం అనుభవిస్తున్నావ్?"
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లను తుడుచుకుంటూ, శ్వాస ఆగిపోతున్నంత బాధతో)
 
"బహుశా అల్కా... నేను నా విజయ్‌ని కళ్లారా చూసే ఆఖరి క్షణం ఇదే కావచ్చు! అతని ప్రేమ నేను కాదు... నేను అతని జ్ఞాపకాలతోనే బ్రతికేస్తాను అల్కా!"
 
ఆ మాట వినగానే అక్కడ ఉన్న వర్ష, అల్కా, రితిక, పూనమ్ దేవి అందరూ తీవ్రమైన షాక్‌లోకి వెళ్లిపోయారు.
 
అలేఖ్య అల్కా భుజాలపై వాలిపోయి గుండెలు పగిలేలా ఏడుస్తోంది. విజయ్ తన ప్రేమ భావన వైపు గాయపడిన అడుగులు వేస్తుంటే... అలేఖ్య తన ప్రేమను త్యాగం చేస్తూ కన్నీటి సముద్రంలో మునిగిపోయింది!
 
అది వైజాగ్ రాత్రి వేళ. మంచం మీద నుంచి లేచి, ఒంటి నిండా భాద భయంకరమైన నరాల గాయాల మంటను కూడా లెక్కచేయకుండా విజయ్ నడుస్తున్నాడు.
 
ప్రతి అడుగులోనూ దేహం విరిగిపోతున్నంత నొప్పి... కానీ ఆ శారీరక నొప్పి కంటే, తన మనసును తొలిచేస్తున్న ‘భావన’ జ్ఞాపకాల వేదనే అతన్ని ముందుకి తోస్తోంది.
 
రోడ్డు మీద కాళ్లు ఈడ్చుకుంటూ వెళ్తున్న విజయ్ గుండెల్లో ఆలోచనల తుఫాను రగులుతోంది.
 
(విజయ్ అంతర్గత వేదన)
 
"నాకసలు ఏ హక్కు ఉందని నేను నీ దగ్గరకు వస్తున్నాను భావన? చిన్నప్పుడు నన్ను, నాన్నను వదిలేసి వెళ్లావని నీ మీద అంతులేని కోపంతో, పగతో రగిలిపోయాను.
 
నిన్ను కలిసి వెళ్లిపోవాలి అని నీ దగ్గరకు అడుగుపెట్టాను. కానీ... నీ అమాయకత్వం, నీ కళ్లల్లోని ఒంటరితనం, ఇన్నాళ్లూ నువ్వు అనుభవించిన నరకం చూశాక నాలో ఉన్న బాధ కొట్టుకుపోయింది.
 
నీకు తెలియకుండానే నిన్ను దేవతలా ఆరాధించడం మొదలుపెట్టాను. కన్నకొడుకునని తెలిసి కూడా... నీ నవ్వు కోసం, నీలోని ఆ ఒంటరితనాన్ని తుడిచేయడం కోసం నీకు భర్తనయ్యాను.
 
నీ ఒళ్లో తలపెట్టి పడుకున్న ప్రతి రాత్రి నా మనస్సాక్షి నన్ను నిలదీసింది... 'ఒరేయ్, నువ్వు తప్పు చేస్తున్నావ్' అని కేకలు వేసింది.
 
కానీ నీ పెదవులపై విరిసిన ఆ చిన్న నవ్వు కోసం నేను నరకానికి వెళ్లడానికైనా సిద్ధపడ్డాను. ఇవాళ నా నిజం తెలిసి నువ్వు నన్ను అసహ్యించుకుంటున్నావు... నన్ను పాపి అని నిందిస్తున్నావు...
 
కానీ భావన, నా ప్రేమికుడిగా, నీ భర్తగా నా గుండెల్లో రగులుతున్న ఈ పవిత్రమైన ప్రేమను నేనెలా చంపుకోవాలి? నువ్వు నన్ను చంపేసినా సరే... ఈ రాత్రికి నీ కాళ్ల దగ్గరే నా ప్రాణం వదిలేస్తాను భావన..."
 
విజయ్ కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు కారి, ఒంటిపై ఉన్న రక్తపు గాయాల మీద పడుతుంటే మంట పుడుతోంది. కానీ అతను ఆగలేదు.
 
ఆ రాత్రి నిశ్శబ్దంలో ఓడరేవు దాటుకుంటూ, హోటల్ మెట్లు ఎక్కుతూ... భావన ఉన్న రూమ్ నంబర్ 404 తలుపు ముందు నిలబడ్డాడు.
 
వణుకుతున్న చేతులతో విజయ్ ఆ తలుపు తట్టాడు... టక్... టక్... టక్...
 
లోపల మంచం మీద మోకాళ్లలో తల దాచుకుని ఏడుస్తున్న భావనకు ఆ తలుపు చప్పుడు వినబడింది. ఆ శబ్దం వినగానే ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినంత పనైంది.
 
ఆ స్పర్శ, ఆ తలుపు దగ్గర ఉన్నది అతనే కావాలి అనే ఆశతో వేగంగా మునుకు కదులుతూ... అది విజయ్ తప్ప ఇంకెవరూ కాదు! భావన వేగంగా లేచి, వణుకుతున్న అడుగులతో వెళ్లి తలుపు తెరిచింది.
 
ఎదురుగా విజయ్!
 
అతని తెల్లటి చొక్కా అంతా రక్తపు మరకలు... కడుపు భాగంలో గాయం నుంచి ఇంకా రక్తం ఊరుతోంది. కళ్లు లోతుకు పోయి, ఎర్రగా వాచి, చెంపల మీద ఆరిపోయిన కన్నీటి చారలతో విజయ్ నిలబడి ఉన్నాడు.
 
అతను కదిలే ఓపిక కూడా లేక తలుపు గడపను ఆనుకుని, శ్వాస తీసుకోలేక రొప్పుతున్నాడు. భావన ఒక్కసారిగా నోటి మీద చేయి వేసుకుంది.
 
ఆమె కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్ల వర్షం కురిసింది. కోపం, అసహ్యం, ఆరాటం, ప్రేమ, బాధ... అన్నీ ఒకేసారి ఆమె గుండెను పిండేశాయి.
 
విజయ్ కళ్లలోకి చూస్తూ భావన అడుగు వెనక్కి వేసింది. విజయ్ నలిగిపోతున్న తన చూపులతో ఆమె వైపు చూసి, వణుకుతున్న చేతులతో ఆమె వైపు ఒక్క అడుగు ముందుకేశాడు.
 
"భావన..." అని విజయ్ పెదవులు వణికాయి.
 
భావన వెంటనే వెనక్కి జరుగుతూ తన చేతులను అడ్డం పెట్టుకుంది.
 
"వద్దు విజయ్... నా దగ్గరకు రాకు! నన్ను తాకకు!" అని భావన తన చేతిని అతని పిడికిలి నుండి విడిపించుకోవడానికి గట్టిగా ప్రయత్నించింది.
 
విజయ్ స్పర్శ తగలగానే ఆమెలోని అపరాధభావం రగిలిపోయింది. తన కన్నకొడుకే తానా అని, అదే కొడుకుతో తాను శృంగారంలో తేలిపోయాననే భయంకరమైన నింద ఆమెను దహించేస్తోంది.
 
తన చేతులను విడిపించుకోవాలని భావన పిచ్చిదానిలా కొట్టుకుంది, విజయ్ ఛాతీపై గుద్దుతూ నెట్టేయడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ విజయ్ తన సర్వశక్తులూ ఒడ్డి ఆమె రెండు చేతులను తన పట్టులోకి తీసుకున్నాడు.
 
అతని వేళ్లు విరిగిపోతున్నంత నొప్పి ఉన్నా, ఆమెను వదిలితే శాశ్వతంగా తను చచ్చిపోతానన్న భయంతో భావనను తన గుండెలకు గట్టిగా అదిమిపట్టుకున్నాడు.
 
భావన కొద్దిసేపు అతని కౌగిలిలో విలవిలలాడింది. అతని పట్టు నుండి బయటపడాలని శతవిధాలా ప్రయత్నించింది.
 
కానీ విజయ్ కళ్లల్లోని ఆ అంతులేని ఆర్తిని, అతని కడుపు లోంచి కారుతున్న రక్తాన్ని చూసి... భావన శక్తి నశించిపోయింది.
 
ఆమె కాళ్లు వణికి కిందపడిపోబోతుంటే, విజయ్ ఆమెను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని మంచం అంచున కూర్చోబెట్టి, ఆమె కాళ్ల ముందు మోకాళ్లపై కూర్చుండిపోయాడు.
 
భావన ఆవేశం అంతా కరిగిపోయి, ఒక్కసారిగా వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది. తన రెండు చేతులతో విజయ్ జుట్టును గట్టిగా పట్టుకుని, అతని గుండెలపై తల పెట్టి పసిపాపలా రోదించింది.
 
భావన: (కన్నీళ్లతో, గొంతు బొంగురుపోయి) "ఎందుకు ఇలా చేశావు విజయ్... ఎందుకు? నా కడుపున పుట్టిన బిడ్డవి అయ్యుండి నా జీవితంతో ఎందుకు ఆడుకున్నావు?
 
ఈ పాపానికి నన్ను ఎందుకు బలి చేశావు విజయ్... నేను నీ కన్నతల్లిని... నన్నెందుకు భార్యను చేసుకున్నావు? నీకు దండం పెడతాను... నన్ను ఈ నరకం నుండి కాపాడు..."
 
విజయ్ తన వణుకుతున్న చేతులతో భావన ముఖాన్ని పైకి ఎత్తాడు. ఆమె కళ్లల్లోంచి కారుతున్న కన్నీళ్లను తన బొటనవేలితో తుడుస్తూ, ఆమె కళ్లల్లోకి పిచ్చిగా చూశాడు.
 
నేను (విజయ్): "ఒక్కసారి విను భావన... దయచేసి ఒక్కసారి నీ విజయ్ చెప్పేది విను. నా గుండెను చీల్చి నీ ముందు పెడతాను... అంతా విన్నాక నన్ను చంపేయ్, నేను ఏమీ అనను భావన..."
 
విజయ్ కళ్ల నుంచి ధారగా నీళ్లు కారుతుంటే, అతని స్వరం వణుకుతోంది.
 
నేను: "నాన్న చనిపోయే ముందు... నేను ఒక్కసారి వచ్చి నిన్ను కలవాలని నా చేత బలవంతంగా ప్రమాణం చేయించుకున్నారు భావన.
 
కానీ నిజం చెప్పమంటావా? నేను నిన్ను కలవాలని ఎప్పుడూ అనుకోలేదు. ఎందుకంటే నా మనసంతా నీపై అంతులేని ద్వేషంతో నిండిపోయింది.
 
చిన్నప్పటి నుండి నాన్న నీ గురించి చెప్పినప్పుడల్లా... 'మంచిదే లే, నువ్వు మాతో లేవు, మాతోనే నాన్న ఉన్నాడు... ఆ రాక్షసి మనల్ని వదిలేసింది' అని నిన్ను ప్రతి క్షణం అసహ్యించుకునేవాడిని..."
 
ఆ మాట వినగానే భావన కళ్లల్లో ఆశ్చర్యం, వేదన మెరిసాయి. విజయ్ వైపు నలిగిపోతున్న చూపులతో చూసింది. ఇన్నాళ్లూ తన భర్త తన కొడుకు మనసులో తన గురించి ఎలాంటి విషం నింపాడో ఆమెకు ఇప్పుడు అర్థమైంది.
 
నేను: "మా నాన్నగారు ఎప్పుడూ నువ్వు ఒక చెడ్డదానివని, నీ స్వేచ్ఛ కోసం కుటుంబాన్ని నాశనం చేసి వెళ్ళిపోయావని నా చిన్నతనం నుండి నా నరనరాల్లో నూరిపోశారు.
 
నాన్న చనిపోయాక, ఆ ప్రమాణం నెరవేర్చడానికి నీ దగ్గరకు బయలుదేరుతుంటే... అమ్మమ్మ నా చెయ్యి పట్టుకుని ఏడుస్తూ నీ గురించి అసలు నిజం చెప్పింది.
 
నువ్వు పడ్డ వేదన, నీ త్యాగం, నువ్వు ఎంత పవిత్రమైనదానివో అమ్మమ్మ నాకు వివరించింది. ఆ రోజు నా గుండె పగిలిపోయింది.
 
నన్ను కన్నతల్లి ఎంత మంచిదో తెలుసుకోవాలని, నిన్ను చూడాలని నా మనసు పిచ్చిదానిలా ఆరాటపడింది..."
 
విజయ్ శ్వాస వేగమైంది. అతను భావన రెండు చేతులను తన పెదవులకు అద్దుకుని ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.
 
నేను: "నేను మీ ఇంటి దగ్గరకు వచ్చి నిన్ను మొదటిసారి చూసిన ఆ క్షణం... నీ అమాయకపు ముఖం, నీ కళ్లల్లోని ఆ ఒంటరితనం ఇప్పటికీ నా కళ్లముందే ఉంది.
 
అమ్మమ్మ చెప్పిన ప్రతి మాట నిజమేనని నేను నమ్మాను. నీ దగ్గరకు వచ్చాక మొదట్లో... నీకు నిజం చెప్పాలా వద్దా అని నాలో నేనే నరకం అనుభవించేవాడిని.
 
కానీ రోజులు గడిచేకొద్దీ... నీ జీవితంలో నువ్వు ఎంత నిస్సహాయంగా ఉన్నావో, ప్రతి రాత్రి ఎంతటి విచారంతో ఏడుస్తున్నావో నాకు అర్థమైంది.
 
నేను నీ పక్కన ఉన్నప్పుడు నువ్వు ఇన్నాళ్ల తర్వాత మొదటిసారి మనస్పూర్తిగా నవ్వడం చూశాను. నేను నీ కొడుకుననే నిజం చెప్పేయాలని రోజుకూ వేలసార్లు అనుకున్నాను... కానీ భయపడ్డాను!
 
ఒకవేళ నేను నీ కొడుకునని తెలిస్తే... 'నా కొడుకు నన్ను తల్లిలా చూడటానికి వచ్చాడు' అని సంతోషపడటం కంటే, నీ పాత గాయాలు తిరగతోడి మళ్లీ నువ్వు ఆ నరకంలోకి జారిపోతావేమోనని వణికిపోయాను..."
 
భావన శ్వాస ఆపి విజయ్ మాటలను వింటోంది. ఆమె కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు ధారగా విజయ్ చేతుల మీద పడుతున్నాయి.
 
నేను: "నెమ్మదిగా నువ్వు నన్ను ఒక పురుషుడిగా, ఒక భర్తగా ప్రేమిస్తున్నావని నాకు అర్థమైంది... అప్పుడు కూడా నిజం చెప్పేయాలని తపించాను. కానీ అప్పటికే చాలా ఆలస్యమైపోయింది!
 
ఆ సమయంలో నేను నిజం చెప్పి ఉంటే... నువ్వు తట్టుకోలేక పిచ్చిదానివైపోయేదానివి, ఆ పాత నిరాశే మళ్లీ నీ జీవితాన్ని నాశనం చేసేది.
 
నీ పుట్టినరోజున నువ్వు నన్ను హత్తుకుని నీ బాధ చెప్పినప్పుడు నేను అందుకే ఏడ్చాను... నువ్వు నేను లేకుండా బతకలేవని ఆ రోజే నాకు అర్థమైంది.
 
అందుకే ఆ రోజే నా మనస్సాక్షితో ఒక ఘోరమైన యుద్ధం చేశాను... 'ఏది ఏమైనా సరే, నా జీవితాంతం నీకు భర్తగానే నీతో ఉంటాను! నీకస్సలు నా నిజం ఎప్పటికీ చెప్పకూడదు' అని నిర్ణయించుకున్నాను..."
 
విజయ్ భావన ముఖాన్ని తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని, కన్నీళ్లతో ఆమె కళ్లలోకి దయనీయంగా చూశాడు.
 
నేను: "కానీ వీటన్నిటికంటే పెద్ద నిజం ఏంటో తెలుసా భావన? నువ్వు ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉండాలని మాత్రమే నేను కోరుకున్నాను!
 
నేను చేసినదంతా క్షమించదగినది కాదు... బహుశా మన బంధం దీనిని అంగీకరించడానికి మనల్ని అనుమతించకపోవచ్చు...
 
కానీ నేను... నేను నువ్వు లేకుండా బతకలేను... భావన... ఇప్పుడు నాకు నువ్వే ఒక్కదానివి... నువ్వు నన్ను తిరస్కరిస్తే... అప్పుడు నేను బతికుండగానే చచ్చిపోతాను...


 
ఇప్పటివరకు నువ్వు అనుభవించిన ఆ భయంకరమైన గతాన్ని, ఆ ఒంటరితనాన్ని నా ప్రేమతో శాశ్వతంగా తుడిచేయాలని అనుకున్నాను.
 
నిన్ను నేను ఒక ప్రేమికుడిగా, ఒక భర్తగా ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో... ఇప్పటికీ అలాగే ప్రేమిస్తున్నాను, చావు వరకు ప్రేమిస్తూనే ఉంటాను అనేది మాత్రమే పచ్చి నిజం భావన! ఇది కామం కాదు... నీ నవ్వు కోసం నా ఆత్మను సైతం అమర్చుకున్న పవిత్రమైన ప్రేమ!"
 
విజయ్ గొంతు పూర్తిగా బొంగురుపోయింది. అతను భావన కాళ్లపై తలపెట్టి గుండెలు బాదుకుంటూ ఏడుస్తున్నాడు. భావన కూడా తన కన్నీళ్లను ఆపుకోలేక అతనితో పాటు వెక్కి వెక్కి రోదించింది.
 
విజయ్ చేసిన త్యాగం, అతనిలోని ఆరాటం, తన సంతోషం కోసం తను కన్న కొడుకే భర్తగా మారి అనుభవించిన ఆంతరంగిక నరకం ఆమె గుండెను పిండేశాయి.
 
నేను: (కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ, భావన కళ్లలోకి ఆశగా చూస్తూ) "ఇప్పుడు చెప్పు భావన... ఒకవేళ నీకు నా నిజం తెలియకపోయి ఉంటే... నన్ను నీ భర్తగా పెళ్లి చేసుకునేదానివి కదా? నా మీద ఒట్టు వేసి చెప్పు..."
 
భావన ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. ఆమె మనసులోని కోపం, అసహ్యం ఎప్పుడో కరిగిపోయి నీరైపోయాయి.
 
కన్నకొడుకైనా, తనను ప్రాణంగా ఆరాధించిన భర్తయినా... తన సంతోషం కోసం తన జీవితాన్ని, తన పరపతిని ధారపోసిన ఆ విజయ్ ప్రేమ ముందు ఆమె మౌనం మాత్రమే సమాధానమైంది!
 
భావన విజయ్ ని గట్టిగా తన కౌగిట్లోకి లాక్కుంది. అతని తలను తన గుండెలకు హత్తుకుని, తన కన్నీళ్లతో అతని రక్తపు మరకలను కడిగేసింది.
 
ఇద్దరు ప్రేమికులు, ఇద్దరు ఏకమైన ఆత్మలు... విధి రాసిన ఆ భయంకరమైన సత్యం ముందు ఒడిపోయి, ఒకరినొకరు గట్టిగా హత్తుకుని ఆ రాత్రివేళ హోటల్ గదిలో గుండెలు పగిలేలా ఏడ్చేశారు.

అమ్మ ఏమీ మాట్లాడటం లేదు... ఆమె కోపం ఎప్పుడో చల్లారిపోయింది...

సరిగ్గా అప్పుడే నా ఫోన్ మోగింది... అది ఇంటి దగ్గర ఉండే మా అత్తయ్య కాల్ అని చూశాను... నేను ఆ కాల్ ని లౌడ్ స్పీకర్ లో పెట్టాను.

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: వైజాగ్ బీచ్ రోడ్ హోటల్ రూమ్

సమయం: రాత్రి 12:30 గంటలు
 
హోటల్ గదిలో విజయ్ భావనను తన కౌగిలిలో బంధించి, తన మనసులోని సత్యాన్ని ఎంతో ఆవేదనతో బయటపెట్టాడు. ఆ నిజం విన్న భావన మనసులోని కోపం, అసహ్యం ఎప్పుడో కరిగిపోయాయి.
 
విజయ్ కళ్లల్లోని ప్రేమానురాగాలకు ఆమె కన్నుల నుండి నీళ్లు ధారగా పారుతున్నాయి. సరిగ్గా అదే సమయంలో విజయ్ ప్యాంట్ జేబులో ఉన్న ఫోన్ బిగ్గరగా మోగింది.
 
 స్క్రీన్ పై 'అత్తయ్య' అని ఉంది. విజయ్ వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి లౌడ్ స్పీకర్‌లో పెట్టాడు.
 
నేను (విజయ్): "హలో... అత్తయ్యా..."
 
అత్తయ్య (ఫోన్‌లో కంగారుగా, ఏడుస్తూ): "బాబూ విజయ్... ఏం చేశావురా? ఇక్కడ నానమ్మకి సడన్‌గా గుండెల్లో నొప్పి వచ్చి స్పృహ తప్పి పడిపోయింది! మేము ఆమెను అత్యవసరంగా ఆసుపత్రికి తీసుకొచ్చాము... నువ్వు త్వరగా రా విజయ్!"
 
ఆ మాట వినగానే విజయ్ గుండెల్లో భయంకరమైన వణుకు మొదలైంది. ఒకవేళ అలేఖ్య కి నానమ్మ ఫోన్ చేసింది ఏమో తాను నిజం చెప్పింది అని అనుకున్నాడు.
 
తను పడ్డ వేదన వల్ల నానమ్మకేమైనా జరిగితే ఆ పాపం తనదే అవుతుందేమోనన్న భయంతో అతని కాళ్లు, చేతులు వణికిపోయాయి.
 
నేను: "అత్తయ్య... నానమ్మకి ఇప్పుడు ఎలా ఉంది?"
 
అత్తయ్య: "ఏడవకు విజయ్... భావనను కూడా నీతో పాటు తీసుకురా! భావన అక్కడే ఉందా?"
 
భావన తన కన్నీళ్లను తుడుచుకుని, గొంతు సర్దుకుని ఫోన్ దగ్గరకు వచ్చింది.
 
అమ్మ (భావన): "అక్కా... నేను ఇక్కడే ఉన్నాను..."
 
అత్తయ్య: "భావనా... నువ్వు కూడా త్వరగా రామ్మా..."
 
కాల్ కట్ అయింది. విజయ్ భావన వైపు చూశాడు.
 
నేను: "మనం ఇప్పుడు బయలుదేరాలి భావన... రెండు గంటల్లో ఊరు చేరుకుంటాం, పద..."
 
భావన ఏమీ మాట్లాడలేదు. నిశ్శబ్దంగా ఒక పక్కన నిలబడింది. భావన ఏమీ తీసుకోలేదు. ఇద్దరూ వెంటనే బయలుదేరి  నుండి విజయ్ తెచ్చిన కారులో కూర్చున్నారు.
 
ఆ రెండు గంటల ప్రయాణంలో భావన విజయ్‌తో ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. ఆమె చూపులు కిటికీ బయటి చీకట్లోనే నిలిచిపోయాయి.
 
ప్రదేశం: గవర్నమెంట్ ఆసుపత్రి (హాల్ & కారిడార్)
సమయం: రాత్రి 1:30 గంటలు
 
ఆసుపత్రికి చేరుకోగానే భావన కారు దిగి నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది. విజయ్ లోపలికి పరుగెత్తాడు. లోపల అత్తయ్య, రాజేంద్ర మామయ్య ఉన్నారు.
 
అత్తయ్య పరుగెత్తుకొచ్చి విజయ్‌ని కౌగిలించుకుని ఏడ్చేసింది. నానమ్మకి విశ్రాంతి అవసరమని, ప్రాణాపాయం తప్పిందని చెప్పడంతో విజయ్ ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
 
అత్తయ్య: "నువ్వు రావడం చాలా మంచిదైంది విజయ్... నాకు చాలా భయమేసింది..."
 
నేను: "అమ్మమ్మ ఇప్పుడు బాగానే ఉందా అత్తయ్యా..."
 
అత్తయ్య: "అవును, ఆమెకు విశ్రాంతి కావాలని డాక్టర్ చెప్పారు..."
 
ఇంతలో భావన లోపలికి వచ్చింది. ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత భావనను చూసిన అత్తయ్య కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. భావనను కౌగిలించుకుంది.
 
అత్తయ్య: "ఎలా ఉన్నావు భావనా... ఇన్ని ఏళ్లు గడిచినా నువ్వు అస్సలు మారలేదేమ్మా... నీ వయసు అస్సలు పెరగదా?"
 
అమ్మ: (ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వి) "నేను బాగానే ఉన్నాను అక్కా... నువ్వు ఎలా ఉన్నావు?"
 
అదే సమయంలో... భావనకు హఠాత్తుగా కళ్లు తిరగడం, కడుపులో వికారం రావడం మొదలైంది. ఆమె తట్టుకోలేక హఠాత్తుగా ఆసుపత్రి బయటకు పరుగెత్తి విపరీతంగా వాంతులు చేసుకుంది. అత్తయ్య, విజయ్ కంగారుగా ఆమె వెనకాలే పరుగెత్తారు.
 
అత్తయ్య: "భావనా! ఏమైందిరా? బాగానే ఉన్నావా?"
 
అమ్మ: (ఒళ్లు వణుకుతుండగా) "లేదు అక్కా... ప్రయాణం వల్ల అలా అనిపిస్తోంది, నేను బాగానే ఉన్నాను..."
 
అత్తయ్య: "అదేం కుదరదు... రా, నిన్ను డాక్టర్ దగ్గరకు తీసుకెళ్తాను!"
 
అమ్మ: "వద్దు అక్కా... దానికి అవసరం లేదు..."
 
కానీ అత్తయ్య వినకుండా భావనను బలవంతంగా లేడీ డాక్టర్ రూమ్‌లోకి తీసుకెళ్లింది. విజయ్, రాజేంద్ర మామయ్య బయట బెంచీపై కూర్చున్నారు.
 
ప్రదేశం: ఆసుపత్రి కారిడార్
సమయం: రాత్రి 2:00 గంటలు
 
కారిడార్‌లో కూర్చున్న మామయ్య విజయ్ భుజంపై చేయి వేశాడు.
 
రాజేంద్ర (మామయ్య): "చూడు విజయ్... అసలు విషయం ఏంటో మీ అత్తయ్య ద్వారా నాకు తెలిసింది..."
 
(నానమ్మ ఆ రోజు భావన తనతో మాట్లాడిన మాటలను అత్తయ్యకు చెప్పింది కానీ, ఆ మాట్లాడింది అలేఖ్య అనే విషయం చెప్పలేదు)
 
(రాజేంద్ర మామయ్య కథ ఏంటంటే: ఆయన విజయ్ అత్త కంటే 15 ఏళ్లు పెద్దవాడు. ఆమె మేనమామ వరుస అవుతాడు. చిన్నప్పుడే ప్రేమించుకుని, ఇంట్లో వాళ్లు ఒప్పుకోకపోతే పారిపోయి పెళ్లి చేసుకున్నారు. పిల్లలు పుట్టాక కుటుంబాలు ఒప్పుకున్నాయి. అందుకే ఆయనకు ఈ వయసు వ్యత్యాసాలు, బంధాల కట్టుబాట్ల బాధలు బాగా తెలుసు.)
 
మామయ్య: "విజయ్... సమాజం ఇలాంటి బంధాలను ఒప్పుకోదు. కానీ నీ కళ్లల్లో భావన పట్ల ఉన్న ఆ స్వచ్ఛమైన ప్రేమను నేను చూడగలుగుతున్నాను..."
 
(విజయ్ ఏడుస్తూ తన అత్తయ్య కాళ్లపై పడబోయాడు. తన ప్రేమను, భావన లేకపోతే తను బ్రతకలేననే సత్యాన్ని ఏడుస్తూ చెప్పాడు.)
 
నేను: "అత్తయ్యా... నేను భావన లేకుండా బతకలేను... దయచేసి నానమ్మను ఒప్పించండి! నేను మీ ముందు చేతులు జోడిస్తున్నాను... నేను భావనను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను అత్తయ్యా..."
 
అత్తయ్య: "ఏయ్... నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా? ఇలా ఎందుకు చేతులు జోడిస్తున్నావు? ఇటు చూడు..."
 
(అత్తయ్య విజయ్ కన్నీళ్లు తుడిచి కౌగిలించుకుంది) "ఇప్పుడు ఏడవకు, ప్రశాంతంగా కూర్చో... ఏది జరిగినా మేము చూసుకుంటాము."
 
మామయ్య: "విజయ్... నేను అర్థం చేసుకోగలను... చింతించకండి, అంతా బాగుంటుంది."
 
ప్రదేశం: డాక్టర్ రూమ్ లోపల
సమయం: రాత్రి 2:15 గంటలు
 
డాక్టర్ రూమ్‌లో భావన తల దించుకుని నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని ఉంది. డాక్టర్ కేస్ షీట్ చూస్తూ అత్తయ్య వైపు తిరిగారు.
 
డాక్టర్: "అన్నట్టు... ఈమె మీకు ఏమవుతారు?"
 
అత్తయ్య: "మా చెల్లెలు అవుతుంది డాక్టర్..."
 
డాక్టర్: "హ్మ్మ్... అయితే, ఆమె తన గురించి మీకు చెప్పి ఉండాలి..."
 
అత్తయ్య: "దేని గురించి, డాక్టర్... నాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు..."
 
డాక్టర్: "ఈమె గర్భవతి! ప్రెగ్నెంట్..."
 
ఆ మాట వినగానే అత్తయ్య గుండెల్లో పిడుగు పడినట్లయింది! ఆమె షాక్‌తో భావన వైపు చూసింది. భావన సిగ్గుతో, అపరాధభావంతో తలదించుకుని కన్నీళ్లు కారుస్తోంది.
 
అత్తయ్య: "అవునా... నాకు తెలియదు డాక్టర్..."
 
డాక్టర్: "పర్వాలేదు... మీ వ్యక్తిగత కుటుంబ సంబంధం ఏదైతే అది... కానీ ఆమె ఇప్పుడు గర్భవతి అని చెప్పాను కదా, కాబట్టి దయచేసి ఆమెను జాగ్రత్తగా చూసుకోండి. మందులు రాస్తున్నాను, సమయానికి ఇవ్వండి."
 
బయటకు వచ్చాక అత్తయ్య భావనను పక్కకు తీసుకువెళ్లింది.
 
అత్తయ్య: "నీకు ఈ విషయం తెలుసా భావనా?"
 
అమ్మ: "లేదు అక్కా... ఇప్పుడే తెలిసింది..."
 
అత్తయ్య: "అది విజయా?"
 
(భావన మౌనంగా తల ఊపి 'అవును' అని ఒప్పుకుంది. అమ్మ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె భావనను గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.)
 
అత్తయ్య: "వద్దు, ఇలా ఏడవకు... పైగా, నీ గర్భం మళ్లీ నిండబోతోంది, నీకు తల్లి అయ్యే అవకాశం వచ్చింది, ఇది మంచి విషయం..."
 
 
అత్తయ్య, భావన బయటకు వచ్చారు. అత్తయ్య భావనను విజయ్ పక్కన కూర్చోబెట్టింది. విజయ్ ఆమె వైపు చూశాడు.
 
నేను: "నీకు పర్వాలేదా భావన... ఏమైంది? డాక్టర్ ఏం చెప్పారు?"
 
(భావన ఏమీ సమాధానం చెప్పలేదు... కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు కారుస్తూ పక్కకు జరిగి కూర్చుంది.)
 
నేను: "నా మీద ఇంకా కోపంగానే ఉన్నావా... ఏదైనా చెప్పు భావన... ఇలా మౌనంగా ఉండి నాకు ఇంకా బాధ కలిగించకు..."
 
అమ్మ: (విజయ్ వైపు చూస్తూ, కన్నీళ్లతో గుసగుసగా) "నేను గర్భవతిని విజయ్..."
 
ఇది వినగానే విజయ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది! ఎన్నో భావోద్వేగాలు అకస్మాత్తుగా అతని హృదయంలో కొలువుదీరాయి...
 
సంతోషం, విచారం, బాధ కలగలిపి వచ్చాయి. అతను వెంటనే లేచి భావన కాళ్ల ముందు మోకాళ్లపై కూర్చుని ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
 
నేను: (కళ్లల్లో నీళ్లతో) "భావన... నేను తండ్రిని కాబోతున్నానా..."
 
భావన చూపు తిప్పుకుంది. అప్పుడే అత్తయ్య వచ్చి మమ్మల్ని లేపి ఇంటికి బయలుదేరమని చెప్పింది.
 
ప్రదేశం: విజయ్ సొంత ఇల్లు (హాల్ & పూజ గది)
సమయం: ఉదయం 3:00 గంటలు
 
అందరూ ఇంటికి చేరుకున్నారు. నానమ్మ మంచం మీద కూర్చుని ఉంది. విజయ్ ని చూడగానే ఆమె కోపంతో రగిలిపోయింది.
 
నానమ్మ: "విజయ్... ఇక్కడికి రా! ఏది ఏమైనా సరే, అలేఖ్య నీకోసం కళ్లల్లో ఒత్తులు వేసుకుని చూస్తోంది! ఆమె కళ్లల్లో నేను అంతటి ప్రేమను చూశానురా!
 
వాళ్ల ఇంట్లో పెళ్లి సంబంధం మాట్లాడటానికి సిద్ధమయ్యారు... అలాంటిది నువ్వు నువ్వు మీ అమ్మని భార్యగా తెచ్చుకుంటానని ఎలా అంటావురా?!"
 
నేను: "నానమ్మా... నీకు నేను అబద్ధం చెప్పను. అలేఖ్య నాకు కేవలం స్నేహితురాలు... నేను నిజంగానే భావనను ప్రేమిస్తున్నాను, భావననే పెళ్లి చేసుకుంటాను!"
 
(నానమ్మ కోపంతో లేచి విజయ్ చెంప పగులగొట్టింది! ఛెళ్ళున శబ్దం వచ్చింది.)
 
అత్తయ్య: "అయ్యో అమ్మా, ఆగు.... నీకు పిచ్చి పట్టిందా? ఎందుకు కొడుతున్నావు?"
 
నానమ్మ: "వీడిని చూడు... సిగ్గు ఉందా లేదా? వాడికి అమ్మతో సంబంధం కావాలి అని అంటున్నాడు?"
 
మామయ్య: (ధైర్యంగా ముందుకు వచ్చి) "చూడండి అత్తగారూ... భావన ఇప్పుడు గర్భవతి... ఇప్పుడు వేరే దారి లేదు. మనం వాళ్లకు పెళ్లి చేయాల్సిందే!"
 
(నానమ్మ షాక్ అయి విజయ్ ని మళ్లీ కొట్టింది.)
 
నానమ్మ: "ఏంటి సిగ్గులేని వెధవా... ఏం చేశావ్ ! ఇదంతా చేస్తున్నప్పుడు నీకు సిగ్గు అనిపించలేదా?!"
 
అమ్మ: (కన్నీళ్లతో, గంభీరమైన స్వరంతో ముందుకు వచ్చి) "జరిగిందంతా... బహుశా నా తప్పు కూడా ఉండొచ్చు... కానీ ఇప్పుడు నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను!
 
నాకు, విజయ్‌కి ఇకపై ఎలాంటి బంధం వద్దు... ఈ బిడ్డను నేనే ఒంటరిగా పెంచుకుంటాను!"
 
(ఆ మాట వినగానే విజయ్, అత్తయ్య అందరూ షాక్ అయ్యారు.)
 
అత్తయ్య: " ఏం మాట్లాడుతున్నావు భావన... జనాలు నిన్ను ఏమనుకుంటారు?"
 
అమ్మ: "కనీసం నేను నా సొంత కొడుకుతో బంధం కొనసాగించానని అయినా అనరు కదా అక్కా!"
 
నేను: (భావన కాళ్లపై పడి పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తూ) "భావన దయచేసి అలాంటి మాటలు అనకు... నేను నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను... నన్ను నా నుండి ఇలా దూరం చేయకు! కనీసం ఈ పుట్టబోయే బిడ్డ కోసమైనా ఆగు భావన..."
 
అమ్మ: (ఏడుస్తూ, అసహ్యంతో) "వెళ్ళిపో విజయ్... నువ్వు ఏది చేసినా... నేను నిన్ను ఎప్పటికీ క్షమించలేను!
 
నేను నిన్ను ఒక ఆదర్శ పురుషుడిగా. ఒక మంచి వ్యక్తిగా. ఎప్పుడూ నా జాగ్రత్త తీసుకునే భర్తగా భావించాను! కానీ నువ్వు నన్ను మోసం చేశావు. నీకు నిజం తెలిసి కూడా నా శరీరాన్ని వాడుకున్నావు!"
 
నేను: (కన్నీళ్లతో నోట మాట రాక) "లేదమ్మా... నేను నీ గురించి ఎప్పుడూ అలా అనుకోలేదు..."
 
అమ్మ: "మరి ఇంకేమిటి? అన్నీ తెలిసి కూడా నాకు అబద్ధాలు చెబుతూనే ఉన్నావు... నా జీవితం పూర్తిగా నాశనమైపోయింది... దీనికి కారణం నువ్వే!"
 
(భావన వెనక్కి చూడకుండా కారు ఎక్కి కూర్చుంది. విజయ్ ఆమె కారు తలుపు పట్టుకుని, కాళ్లపై పడి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.)
 
నేను: "దయచేసి భావన ఇలా చేయకు... నేను నీ కాళ్ల మీద పడుతున్నాను... నన్ను వదిలి వెళ్లకు..."
 
భావన విజయ్ చేతిని నిర్దాక్షిణ్యంగా తీసేసి, కారు స్టార్ట్ చేసి ఉదయం 4:00/6:00 గంటల వేళ ఆ ఇంటి నుండి, అతని జీవితం నుండి దూరంగా వెళ్ళిపోయింది.
 
నేల మీద పడి పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తున్న విజయ్... కన్నీళ్లతో ఉండిపోయిన అత్తయ్య, నానమ్మలు... ఒక పవిత్రమైన, విషాదభరితమైన ప్రేమకథ ఇక్కడితో ఆశ్రునయనాల మధ్య ముగిసింది!

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు
సమయం: ఉదయం 10:00 గంటలు
 
భావన కార్ ఎక్కి వెళ్ళిపోగానే... విజయ్ హాల్లోనే తల పట్టుకుని నేల మీద కూర్చుండిపోయాడు.
 
అతని ముఖంలో రక్తం చుక్క లేదు, కళ్లల్లో నీళ్లు ఆగడం లేదు. రాజేంద్ర మామయ్య ముందుకు వచ్చి అతన్ని పట్టుకుని లేపాడు.
 
మామయ్య: "పర్వాలేదు విజయ్... అంతా సర్దుకుంటుందిరా. నువ్వు బాగానే ఉండు... ఇలా పగలు, రాత్రి ఏడవకు బాబూ."
 
నేను (విజయ్): (కన్నీళ్లతో, గొంతు బొంగురుపోయి) "ఇప్పుడు అంతా నాశనమైపోయింది మామయ్యా... ఇక మనం ఏమీ చేయలేం.
 
నా సొంత చేతులతోనే మా అమ్మ జీవితాన్ని, నా భావన భవిష్యత్తును పూర్తిగా నాశనం చేశాను..."
 
అత్తయ్య: (లోపలికి వస్తూ, విజయ్ తలను తన గుండెలకు హత్తుకుని) "లేదు విజయ్...ఇది నీ తప్పు కాదు. ఇప్పుడు నిన్ను నువ్వు నిందించుకోవద్దు. మేము ఎలాగైనా మీ అమ్మను ఒప్పిస్తాము..."
 
నేను: "కానీ ఆమె ఇప్పుడు నన్ను వదిలేసి వెళ్లాక అసలు కలవాలి అని అనుకొదు అత్తయ్యా..."
 
(బయట హాల్లో కూర్చున్న నానమ్మ కోపంతో గట్టిగా మాట్లాడింది.)
 
నానమ్మ: "అప్పుడు మీ నాన్న ఆ అమ్మాయి జీవితాన్ని నాశనం చేశాడు అని ఆ రోజు అన్నారు... ఇప్పుడు నువ్వు కూడా అదే చేశావు . ఇంకా కూర్చుని ఏడుస్తున్నావు! ఛీ "
 
అత్తయ్య: (కోపంగా హాల్లోకి వచ్చి) "ఇప్పుడు నీ నోటి నుండి ఒక్క మాట కూడా రానివ్వకు అమ్మా! లేకపోతే నాకంటే చెడ్డవాళ్లు ఎవరూ ఉండరు!" (విజయ్ దగ్గరకు వచ్చి) "లోపలికి వెళ్ళు ... ఇలా ఏడవకు..."
 
మామయ్య విజయ్‌ని లోపలికి తీసుకెళ్లాడు. విజయ్ నిశ్శబ్దంగా ఒక మూలన కూర్చుని ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. అతని పరిస్థితి చూసి అత్తయ్య కళ్లల్లోంచి కూడా కన్నీళ్లు ఆగడం లేదు.
 
తర్వాత ఒక వారం పాటు విజయ్ గదిలో నుండి బయటకు రాలేదు. నిరంతరం భావనకు ఫోన్ చేస్తూనే ఉన్నాడు...
 
కానీ ఆమె ఫోన్ ఎత్తడం లేదు, స్పండ్ అవ్వడం లేదు. 'ముంబై వెళ్తే అక్కడ ఏమైనా గొడవ అవుతుంది' అని అత్తయ్య, మామయ్య విజయ్‌కి చెప్పి ఇక్కడే ఉండమన్నారు.
 
 
ప్రదేశం: లెమన్ ట్రీ బిల్డింగ్ కిచెన్ (ముంబై)
సమయం: ఉదయం 08:30 గంటలు
 
(ఉదయం వేళ కిచెన్ నుండి గుమగుమలాడే తినుబండారాల వాసన వస్తోంది. పూనమ్ రూపంలో ఉన్న సీమ అప్పటికే సగం వంట పూర్తి చేసి, అలేఖ్యను తోడుగా పిలుచుకుని కిచెన్‌లో పనులు చేస్తోంది.)
 
సీమ: "అలేఖ్యా... నువ్వు నాతో రా అమ్మ!"
 
(గాజు గ్లాసులో పాలు పోస్తూ... సీమ ప్రేమగా అలేఖ్య వైపు చూసింది. రాత్రి తను ఇచ్చిన పెళ్లి మాట గుర్తుకొచ్చి, అలేఖ్య ముఖంలో ఇంకా ఆ నాటి సిగ్గు, ఆందోళన మిళితమై ఉన్నాయని సీమ గమనించింది.)
 
సీమ: "అలేఖ్యా... అటు వచ్చి కూరలో కొంచెం కొత్తిమీర వెయ్యి అమ్మ."
 
అలేఖ్య: (పక్కకొచ్చి కొత్తిమీర కోస్తూ) "అలాగే అమ్మా..."
 
సీమ: (చిరునవ్వుతో, నెమ్మదిగా) "అవునూ అలేఖ్యా... అసలు ఆ అబ్బాయి ఎవరు? అతడి పేరు విజయ్ అని అన్నావు కదా? అసలు మీకు ఎక్కడ పరిచయం అయ్యాడు? ఎక్కడ ఉంటారు? ఏం చేస్తుంటాడు?"
 
(ఆ ప్రశ్నలు వినగానే అలేఖ్య చేతిలో ఉన్న కత్తి ఒక్క క్షణం ఆగింది. ఆమె ముఖం ఎర్రబడింది. ముఖం కిందికి దించుకుని, తన వేళ్లను తిప్పుకుంటూ నెమ్మదిగా చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.)
 
అలేఖ్య: "అది... అమ్మా! అతడి పేరు విజయ్. మా ఆఫీసు నా టీమ్‌లో ఉంటాడు. అతడి పర్సనాలిటీ, అతడి పద్ధతి మిగిలిన వాళ్లకంటే చాలా భిన్నంగా ఉంటాయి. ఎక్కువగా ఎవరితోనూ మాట్లాడడు...
 
కానీ ఎవరికైనా కష్టం వస్తే ప్రాణం ఇస్తాడు. మొదట్లో మా మధ్య చిన్న మాటలు జరిగాయి అంతే అమ్మా... కానీ అతడి మంచితనం చూసి నాకే తెలియకుండా అతనికి దగ్గరయ్యాను."
 
సీమ: (ఆసక్తిగా వింటూ) "ఓహో! మరి వాళ్ల ఇంట్లో ఎవరు ఉంటారు తల్లి?"
 
అలేఖ్య: (కళ్లల్లో నీళ్ల మెరుపుతో) "వాళ్ల అమ్మమ్మ ఉంటారు! వాళ్ల అమ్మకు చాలా ఏళ్ల క్రితమే ఏదో సమస్య వల్ల దూరమయ్యారు.
 
అతడిని వాళ్ల అమ్మమ్మ ప్రశాంతంగా, పద్ధతిగా పెంచింది. అసలు ఒక విషయం చెప్పనా అమ్మా... గడిచిన 4 రోజులుగా నేను విజయ్ ఇంట్లోనే ఉన్నాను!"
 
సీమ: (ఆశ్చర్యంతో కళ్లు పెద్దవి చేస్తూ) "ఏంటి?! 4 రోజులు వాళ్ల ఇంట్లో ఉన్నావా?!"
 
అలేఖ్య: (కంగారుగా సీమ చేయి పట్టుకుని) "అయ్యో... అమ్మా! తప్పుగా అనుకోకు. నేను ఒంటరిగా ఉన్నానని తెలిసి వాళ్ల అమ్మమ్మ నన్ను ఎంతో ప్రేమగా వాళ్ల ఇంట్లోకి పిలిచింది.
 
నన్ను సొంత మనవరాలి కంటే ఎక్కువ చూసుకుంది అమ్మా! నేను అక్కడ ఉన్న నాలుగు రోజులు నాకు అమ్మలేని లోటు ఏమాత్రం అనిపించలేదు. చివరికి..." (అలేఖ్య ఆగిపోయి సిగ్గుతో తలదించుకుంది)
 
సీమ: "చివరికి ఏం జరిగింది తల్లి?"
 
అలేఖ్య: "నేను తిరిగొచ్చేటప్పుడు... వాళ్ల అమ్మమ్మ నన్ను పిలిచి, 'నువ్వు ఈసారి విజయ్‌తో ఒంటరిగా రావద్దు తల్లి... నీ సొంత తల్లిదండ్రులతో కలిసి, పెళ్లి సంబంధం మాట్లాడుకోవడానికి రా!' అని చెప్పింది అమ్మా.
 
అంతేకాదు... వాళ్ల వంశపారంపర్యంగా వస్తున్న ఒక పట్టు పెళ్లి చీరను కూడా నాకు బహుమతిగా ఇచ్చి పంపించింది!"
 
(ఆ మాటలు వినగానే సీమ గుండె ఆనందంతో నిండిపోయింది! నా అక్క పూనమ్ ఈ పిల్లలకు సరైన దారినే చూపిస్తోంది. ఈ పిల్ల సంతోషమే నా అక్క సంతోషం.
 
నేను ఎలాగైనా వెళ్లి ఆ విజయ్‌ని వాళ్ళ కుటుంబంని కలిసి ఈ పెళ్లి ఖాయం చేయాలి అని మనసులో అనుకుంది.)
 
సీమ: (అలేఖ్య నుదుటిపై ముద్దుపెట్టి) "చాలా మంచిది అలేఖ్యా... నువ్వేం భయపడకు. ఆ విజయ్ కాస్త కోలుకోగానే... నేను స్వయంగా వచ్చి మీ ఇద్దరి పెళ్లి గురించి మాట్లాడుతాను సరేనా?"
 
(అలేఖ్య ఆనందంతో సీమను హత్తుకుంది.)
 
అలేఖ్య: (మెల్లగా) "కానీ అమ్మ... విజయ్‌కి వేరొకరు అంటే ఇష్టం. నేను మళ్లీ మధ్యలో వెళ్లాలి అని అనుకోవట్లేదు..."
 
సీమ: "ఏంటి, మరి అలాంటప్పుడు ఇంటికి ఎందుకు వెళ్లావు? నీకు నిజంగా అతను కావాలా వద్దా?"
 
అలేఖ్య: "లేదు లేదు అమ్మ! నాకు కావాలి... నా ప్రాణం ఆయన! కానీ..."
 
సీమ: "ఇంత అందమైన బొమ్మను ఎలా కాదు అంటాడో నేను చూస్తానులే! కంగారు పడకు, నేను చూసుకుంటాను సరేనా?"
 
అలేఖ్య ఆనందంతో సీమను హత్తుకుని ముద్దు పెట్టి "థాంక్స్ అమ్మ" అని చెప్పింది. అలా ఒక 4 రోజులు గడిపింది అలేఖ్య అక్కడే... కానీ ఆ 4 రోజులూ ఆమె ఫోన్ చేస్తున్నా విజయ్ రెస్పాండ్ అవ్వలేదు.
 
ఆమెకి భయం పెరిగిపోయింది. ఆ దెబ్బలతో ఎలా ఉన్నాడో ఏంటో అని ఆమె గుండె ముక్కలు అవుతోంది. 'సరే ముందు ముంబై వెళ్దాం, ఆఫీస్‌కి అయినా వస్తాడు...
 
లేకపోతే భావన అక్కతో ఉంటాడు' అని ఆమె అమ్మకి ఏదో ఒకటి చెప్పి ఒప్పించి బయలుదేరింది.
 
 
మరుసటి రోజు పొద్దునే అలేఖ్య తయారై హాల్లోకి వచ్చింది.
 
అలేఖ్య: "అమ్మా... నేను ఆఫీస్‌కి వెళ్లాలి. ప్రాజెక్ట్ పనులు చాలా పెండింగ్‌లో ఉన్నాయి. నేను వెళ్తాను అమ్మా."
 
సీమ: (వెంటనే వారిస్తూ) "వద్దు అలేఖ్యా! మనం ముందు విజయ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లి, వాళ్ల కుటుంబంతో పెళ్లి మాటలు మాట్లాడిన తర్వాతే నువ్వు ఆఫీస్‌కి వెళ్దువు గానీ. అంతవరకు ఇక్కడే ఉండు."
 
అలేఖ్య: (బతిమాలుతూ, సీమ చేతులు పట్టుకుని) "అయ్యో... వద్దమ్మా! విజయ్ ఇంకా కోలుకుంటున్నాడు, అతడికి కొంచెం సమయం కావాలి. నేను ఆఫీస్ పని ముగించుకుని మళ్లీ కొన్ని రోజుల్లో వచ్చేస్తాను అమ్మా... ప్లీజ్ పంపు!"
 
(అలేఖ్య ఎంత బతిమాలేసరికి సీమ "సరే తల్లి... జాగ్రత్తగా వెళ్లి రా" అని పంపించేసింది.)
 
మరోవైపు అలేఖ్య వరుసగా విజయ్‌కి ఏమైందో అని కాల్స్ చేస్తూనే ఉంది, కానీ విజయ్ అలేఖ్య కాల్స్ కట్ చేసి బ్లాక్ చేశాడు.
 
అలేఖ్య ఇంకా అక్కడ పూనమ్ ఇంట్లో ఉండలేక విజయ్‌ని కలవాలని ఆఫీస్ లో వర్క్ అని చెప్పి బయలుదేరి ముంబై వచ్చేసింది. రాగానే నేరుగా ఆఫీస్‌కి వెళ్లింది.
 
అక్కడ విజయ్ 1 వీక్ నుండి రాలేదని, అలాగే ఫోన్ రెస్పాండ్ అవ్వలేదని చెప్పగానే గుండె ఆగిపోయినంత పని అయింది. భావన ఇంటికి వెళ్లింది, అది కూడా లాక్ చేసి ఉంది! అలేఖ్య నమ్మకం సన్నగిల్లింది, అక్కడ ఉండలేకపోయింది.
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు
 
విజయ్ ఇంట్లో ఒంటరిగా కూర్చొని ఆలోచిస్తున్నాడు ఈపాటికి నేను కంపెనీలో అందరికీ బాగా తెలిసిపోయాను... సార్ ఎప్పుడూ నా పనికి ముగ్ధులయ్యేవారు...
 
నేను కూడా నా పనిని ఎప్పుడూ నిజాయితీగా చేసేవాడిని... కానీ గత వారం రోజులుగా నేను ఊరిలో ఉండటం వల్ల కంపెనీకి రాలేకపోయాను, అప్పుడు సార్ నుండి నిరంతరం ఫోన్ వచ్చింది...
 
రాత్రంతా నాకు నిద్ర పట్టలేదు... మా అమ్మ గుర్తొస్తుండటంతో ఎప్పుడు పడుకోవాలో కూడా మర్చిపోయాను.
 
సార్: "ఏమైంది విజయ్, కంపెనీకి ఎందుకు రాలేదు..."
 
నేను: "క్షమించండి సార్, మా అమ్మమ్మకు హఠాత్తుగా ఒంట్లో బాగోలేదు... అందుకే హఠాత్తుగా ఊరికి వచ్చేశాను... ఇప్పుడు నాకు ఇంకాస్త సమయం పడుతుంది..."
 
సార్: "ఓ, సరేలే... నువ్వు ఇంట్లో ఉండటం ముఖ్యం... కాబట్టి కంగారు పడకు... కానీ ఎక్కువ కాలం కూడా ఉండకు... మొదటి కొన్ని నెలలోనే నేను నీకు ఎక్కువ సెలవులు ఇవ్వలేను..."
 
నేను: "ధన్యవాదాలు సార్..."
 
నేను ఫోన్ పక్కన పెట్టాను... నా వాల్‌పేపర్‌పై అమ్మ ఫోటో కనిపించింది... దానినే చూస్తూ ఉండిపోయాను... 

హఠాత్తుగా నా కళ్ళల్లోంచి నీళ్ళు తిరిగాయి. ఇదంతా ఎలా జరిగింది? ఇదంతా ఎంత అకస్మాత్తుగా జరిగింది...
 
అసలు ఆ రోజు నా ఫోన్‌ను ఇంట్లో ఎందుకు వదిలేశాను... ఇప్పుడు నన్ను నేనే తిట్టుకుంటున్నాను... 

మా అమ్మ ఇప్పుడు గర్భవతి... ఇప్పుడు నా వల్ల తను ఎంత బాధపడాల్సి వస్తుందో అని నిందిచుకుంటున్నాను.
 
ప్రదేశం: ముంబై ఆఫీస్ & ఎయిర్‌పోర్ట్
సమయం: ఉదయం 11:00 గంటలు
 
వైజాగ్ నుండి విజయ్ ఏమైపోయాడో అనే భయంతో అలేఖ్య హుటాహుటిన ముంబైకి వచ్చింది. 

నేరుగా ఆఫీస్‌కి వెళ్లి చూడగా... విజయ్ గత వారం రోజులుగా ఆఫీస్‌కి రాలేదని, ఫోన్ కూడా ఎత్తడం లేదని మేనేజర్ చెప్పారు.
 
భావన ఇంటికి వెళ్లి చూస్తే గడియ పెట్టి ఉంది. అలేఖ్య గుండెల్లో భయం రెట్టింపైంది. విజయ్ కోసం ఆమె ప్రాణం విలవిలలాడింది.
 
ఇంతలో అలేఖ్యకి ఆఫీస్ బాస్ నుండి కాల్ వచ్చింది. విజయ్ వాళ్ల నానమ్మకి సీరియస్‌గా ఉందంట, కొన్ని రోజుల్లో వస్తాడు అని చెప్పగానే... అలేఖ్య వెంటనే ఫోన్ పెట్టేసి పూనమ్ అమ్మకి కాల్ చేసింది
 
అలేఖ్య: (ఫోన్‌లో ఏడుస్తూ, శ్వాస ఆగిపోతున్నంత ఆందోళనతో) "హలో... అమ్మా! నేను వైజాగ్ వస్తున్నాను అమ్మా..."
 
పూనమ్ దేవి: (కంగారుగా) "ఏమైందే అలేఖ్యా? ముంబై వెళ్లావు కదా, అంతలోనే మళ్లీ వైజాగ్ ఎందుకు వస్తున్నావు? ఏమైంది తల్లి?"
 
అలేఖ్య: (ఏడుస్తూ బతిమాలుతూ) "ప్లీజ్ అమ్మా... నన్ను ఏమీ అడగకు! నేను వైజాగ్ రాగానే మనం ఇద్దరం కలిసి విజయ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్దాం అమ్మా...
 
దయచేసి నాతో రా అమ్మా! అతనికి ఏమైందో ఏంటో నా గుండె ఆగిపోతోంది. నా మాట విను అమ్మా... ప్లీజ్!"
 
పూనమ్ దేవి: (ఆమె బాధను తట్టుకోలేక) "సరే తల్లి... నువ్వు ఏడవకు, ప్రశాంతంగా రా. 

నువ్వు రాగానే మనం ఇద్దరం కలిసి ఆ విజయ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్దాం, నేను చూసుకుంటానులే."
 
ప్రదేశం: విజయ్  ఇల్లు (హాల్)
సమయం: సాయంత్రం 5:30 గంటలు
 
అలేఖ్య, పూనమ్ దేవి ఇద్దరూ కలిసి విజయ్ ఊరిలోని ఇంటికి చేరుకున్నారు. 

ఇంట్లో నానమ్మ, అత్తయ్య, మామయ్యలు ముఖాలు చిన్నబోయి ఉన్నారు. విజయ్ రాకముందే పూనమ్, అలేఖ్యలు ఇంట్లోకి వచ్చారు.
 
బాధతో ఉన్న నానమ్మ, అత్తయ్యలు తలుపు తెరిచి అలేఖ్యను, ఆమెతో వచ్చిన పూనమ్‌ను (సీమను) చూశారు. నానమ్మ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆ అమాయకపు అలేఖ్యను చూసి కన్నీళ్లతో దండం పెట్టింది.
 
నానమ్మ: "నన్ను క్షమించు అమ్మా... ఈ ఇంటికి వచ్చే అర్హత నీకు లేకుండా చేశాం..."
 
అత్తయ్య : మీరు ఏవేరు అండి?
 
పూనమ్ దేవి: "నమస్తే అండి... ఈమె నా కూతురు అలేఖ్య. నా పేరు పూనమ్ దేవి. మా అమ్మాయికి మీ అబ్బాయిని ఇచ్చి పెళ్లి చేయమని అడగడానికి వచ్చాను. మీరే మా పిల్లకి మాట ఇచ్చి, పెళ్లి చీర కూడా ఇచ్చారట కదా..."
 
(ఆ మాట వినగానే అక్కడ ఉన్న నానమ్మ, అత్తయ్య, మామయ్యలందరూ తలలు దించుకున్నారు. ఆ గదిలో మౌనం విషాదంగా మారింది.)
 
అప్పుడే విజయ్ నీళ్లు తాగుదామని గదిలో నుండి హాల్లోకి వచ్చాడు. నీరసంగా ఉన్న విజయ్‌ని చూడగానే అలేఖ్య పరుగెత్తుకుంటూ అతని దగ్గరకు వెళ్లింది.
 
అతని ఒంటిపై ఉన్న గాయాలను చూసి పిచ్చిదానిలా కంగారుపడింది.
 
అలేఖ్య: (విజయ్ చేతులు, భుజాలు తడుముతూ, కన్నీళ్లతో) "విజయ్! నీకు ఎలా ఉంది? గాయాలు తగ్గాయా? అసలు ఫోన్ ఎందుకు ఎత్తలేదు? ప్రసాద్ గారూ... ఏమైంది నీకు?!"
 
నేను (విజయ్): (చూపులు పక్కకు తిప్పుకుని) "అలేఖ్య... నేను బాగానే ఉన్నాను. నువ్వు ఎందుకు మళ్లీ ఇక్కడికి వచ్చావు?"
 
(ఆ మాట వినగానే అలేఖ్య మౌనంగా తల దించుకుంది. వారంగా మాట్లాడని నానమ్మ ఒక్కసారిగా విజయ్‌పై గర్జించింది.)
 
నానమ్మ: (ఏడుస్తూ, గట్టిగా అరుస్తూ) "ఒరేయ్! నీకు కొద్దిగా అయినా మనసు ఉందా రా?! ఆ అమ్మాయికి నువ్వంటే ప్రాణమని నీకు తెలియట్లేదా?
 
అది చాలదన్నట్లు ఆమెకు పెళ్లి మాట ఇచ్చి 4 రోజులు ఈ ఇంట్లో ఉంచుకున్నావ్! ఒక భార్య కంటే ఎక్కువ సేవ చేసింది నీకు! నువ్వు తిన్నాకే తిన్నది...
 
నీకోసం ఆ కట్టెల పొయ్యి దగ్గర చేతులు కాల్చుకుని వేడి నీళ్లు కాచింది! అలాంటి అమ్మాయిని చూసి 'ఎందుకు వచ్చావ్' అని అడుగుతున్నావా?! చెప్పు ఆ అమ్మాయికి...
 
'నేను ఇంకో అమ్మాయిని ప్రేమిస్తున్నాను, ఆమె కడుపులో నా బిడ్డ కూడా పెరుగుతున్నాడు' అని చెప్పు!"
 
(ఆ మాట వినగానే... అలేఖ్య గుండె వెయ్యి ముక్కలైంది! విన్న మాట నిజమేనా అన్నట్లు కళ్లల్లోంచి కన్నీళ్లు ధారగా కారాయి. నోటి నుండి ఒక్క మాట కూడా రాక... నిశ్శబ్దంగా లోపల గదిలోకి వెళ్లి తలుపు వేసుకుంది.)
 
పూనమ్ దేవి: (రౌద్రంతో ఊగిపోతూ) "విజయ్! ఆ అమ్మాయి ఇప్పుడు ఎక్కడుంది?!"
 
నేను: (మౌనంగా తలదించుకుని) "ఆమె... నన్ను వద్దనుకుని వెళ్లిపోయింది..."
 
(పూనమ్ దేవి ఒక్కసారిగా ముందుకొచ్చి విజయ్ చెంపపై ఛెళ్ళున రెండు దెబ్బలు కొట్టింది!)
 
అత్తయ్య: (అడ్డుపడి) "సారీ అమ్మ... మా వాడు చేసిన తప్పుకి..."
 
పూనమ్ దేవి: "మీ వాడు మా అమ్మాయికి చేసిన తప్పుకి నేను కొట్టలేదు! నా కూతురు నాతో అంతా చెప్పింది... కానీ మీ వాడు చేసిన పనికి నా కూతురు ఎంత నరకం అనుభవిస్తోందో నాకు తెలుసు!"
 
ఇంతలో అలేఖ్య లోపల గది నుండి బయటకు వచ్చింది. నానమ్మ ఇచ్చిన పెళ్లి పట్టుచీరను విప్పేసి, మామూలు డ్రెస్సులో వచ్చి ఆ చీరను నానమ్మ ఒడిలో పెట్టింది.
 
అలేఖ్య: (కన్నీళ్లతో దండం పెడుతూ) "నానమ్మా... నేను ఈ చీరకు, ఈ ప్రేమకు అర్హురాలిని కాను... నన్ను క్షమించండి." (పూనమ్ చేయి పట్టుకుని) "అమ్మా... నన్ను ఇక్కడి నుండి తీసుకెళ్లిపో..."
 
(పూనమ్ దేవి విజయ్ దగ్గరకు వచ్చి, అతని కళ్లల్లోకి గంభీరంగా చూస్తూ మాట్లాడింది.)
 
పూనమ్ దేవి: (మనసుని తాకే లోతైన స్వరంతో) " విజయ్! దూరంగా వెళ్లిపోయినంత మాత్రాన ఆ బంధం తెగిపోదు. కనీసం ఆమె కోసం వెళ్లి వెతికే ప్రయత్నం అయినా చేశావా? ఆ అమ్మాయి ఇప్పుడు గర్భవతి!
 
ఒంటరిగా ఉన్న ఆడది కడుపుతో పడే వేదన ఎలా ఉంటుందో మీ నానమ్మను అడుగు... ఏం తిన్నా లోపల ఉండదు, నరకం అనుభవిస్తుంది! ఆమె నీకు దూరంగా పోలేదు...
 
తన కడుపులో నీ బిడ్డ రూపంలో నిన్ను కూడా మోస్తూ తీసుకెళ్లింది!
 
ముందు వెళ్లి ఆమెను జాగ్రత్తగా ఇంటికి తెచ్చుకో... ప్రశాంతంగా జీవించండి. ఇంకోసారి నా కూతురి జీవితంతో ఆడుకోవద్దు!"
 
వీలైతే మాకు దూరంగా ఉండటానికి ప్రయత్నించు లేకపోతే ఏం అవుతుందో నేకు ఈపాటికే తెలుసు , అసలే ఆమె కడుపుతో ఉంది, మా వాళ్ళ మీకు ఏంఅయిన ఐతే మేము ఎప్పటికీ క్షమించుకోలేము.
 
పూనమ్ అలేఖ్యను తీసుకుని అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయింది. విజయ్ హాల్లో మోకాళ్లపై కూర్చుని పిచ్చివాడిలా ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.
 
భావన జీవితాన్ని, అలేఖ్య జీవితాన్ని రెండింటినీ తనే నాశనం చేశాననే భావన అతన్ని పిండేస్తోంది.

[Sunnysunnysunny]

న్యా: విజయ్ పడకగది

సమయం: రాత్రి 08:30 గంటలు
 
అత్తయ్య: "విజయ్... నాయనా, ఇలా ఇంకెంత కాలం ఏడుస్తూ ఉంటావు... లే..."
 
నేను: (అత్తయ్యను కౌగిలించుకుని) "ఇదంతా నా తప్పే అత్తయ్యా... నా తప్పుకు ఇప్పుడు భావన, అలేఖ్య ఇద్దరూ శిక్ష అనుభవిస్తున్నారు. నేను ఎలాంటి వ్యక్తినో నాకే అసహ్యం వేస్తోంది..."
 
అత్తయ్య: "విజయ్ నోరు మూయ్! నిన్ను నువ్వు ఇంకెంత కాలం నిందించుకుంటావు? ఏం జరిగిందో మర్చిపో... 

మనం రేపే ముంబై వెళ్లి భావనను కలుద్దాం. ఇప్పుడు లేచి స్నానం చేసి అన్నం తిను."
 
(విజయ్ బలవంతంగా లేచి స్నానం చేసి భోజనానికి కూర్చున్నాడు. ఒక ముద్ద నోట్లో పెట్టుకోగానే అతనికి భావన గుర్తొచ్చింది. 

రోజూ తన కోసం ఎంత ప్రేమగా వంట చేసి తినిపించేదో తలుచుకుని కన్నీళ్లు పళ్లెంలో పడ్డాయి.)
 
భోజనం ముగిశాక విజయ్ బయటకు వచ్చి ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
 
నేను ఇక దాన్ని భరించలేకపోయాను... నేను మా అమ్మకు ఫోన్ చేశాను... కానీ ఆమె ఫోన్ ఎత్తలేదు... 

మళ్ళీ ప్రయత్నించాను, ఈసారి మా అమ్మ నా కాల్ కట్ చేసింది... కానీ నేను మళ్ళీ ఫోన్ చేశాను...
 
బహుశా మా అమ్మ నా నంబర్‌ను బ్లాక్ చేసిందేమో అని భయంతో... నేను నిరాశతో నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను... 

ఇప్పుడు నేనేం చేయాలో నాకు అర్థం కాలేదు.
 
ఇప్పుడు నాకు వేరే దారి లేదు... అమ్మని నేరుగా కలవడం తప్ప... కానీ అమ్మ బహుశా నన్ను తన ఇంటికి కూడా రానివ్వదు... నా సామానంతా ఇంకా అమ్మ ఇంట్లోనే ఉంది.
 
అలాగే పూనమ్ దేవి అమ్మ చెప్పింది కూడా నిజం ఇలాంటి సమయంలో భావనకి నిజం చెప్తే అన్నిటినీ వదిలేసి మళ్ళీ ఆ గోడవలోకి వెళ్తుంది, 

నేను ఎప్పటికీ చెప్పను,,  ముందు నేను ఒక మెసేజ్ రాసి ఆమెకు పంపాలి...
 
? విజయ్ హృదయాంతరం నుండి రాసిన ఆఖరి ప్రేమ లేఖ
 
"భావన...
 
నువ్వు నా మీద ఎంత తీవ్రమైన కోపంతో, అసహ్యంతో ఉన్నావో నాకు తెలుసు... నీ ఆ కోపానికి, కన్నీళ్లకు కారణం కూడా నేనేనన్న సత్యం నన్ను నిలువునా దహిస్తోంది.
 
నేను ఏమి చేసినా, ఎంతగా ఏడ్చినా నువ్వు నన్ను ఈ జన్మలో క్షమించలేకపోవచ్చు. 

కానీ నా ప్రాణంపై ఒట్టు భావన... నా మనసులో నీపై ఉన్న ప్రేమ కాలంతో పాటు కరిగిపోయేది కాదు.
 
నేను నిన్ను ఎప్పుడూ ఆరాధిస్తూనే ఉంటాను... ఇది నా చివరి శ్వాస వరకు మారదు.
 
భావన నేను ఎప్పుడూ నీ శరీరం కంటే నీ పవిత్రమైన హృదయాన్ని ఎక్కువగా ప్రేమించాను.
 
నీలోని ఆ నిష్కల్మషమైన ఆప్యాయతను, నన్ను కంటికి రెప్పలా చూసుకునే నీ ప్రేమాస్పద స్వభావాన్ని నా ఆత్మతో ఆరాధించాను. 

నువ్వు కేవలం ఒక ఆకర్షణవి కావు... నా ఉనికికి రూపానివి.
 
నేను నీ జీవితంలోకి రాకముందు నీ రోజులు రంగులేని శూన్యంలా ఉండేవని నువ్వే చెప్పావు కదా...
 
నేను వచ్చాక నీ పెదవులపై నవ్వు ఎలా విరిసిందో, నీ కళ్లు ఎంతటి కాంతితో మెరిసిపోయాయో నేను కళ్లారా చూశాను.
 
ఏదో ఒక రోజు ఈ భయంకరమైన నిజం బయటపడి మన ప్రపంచం ముక్కలవుతుందని నాకు తెలుసు...
 
కానీ అది మనల్ని ఇంతగా నరికివేస్తుందని, నిన్ను నన్ను ఇలా శాశ్వతంగా వేరు చేస్తుందని నేను ఊహించలేకపోయాను భావన.
 
నా తప్పుకు నిన్ను ఎప్పటికీ శిక్ష అనుభవించనివ్వను... నీ జీవితంలో వెలుగులు నింపడమే నేను ఎప్పుడూ కోరుకున్నాను. ఐ లవ్ యు భావన... ఐ లవ్ యు సో మచ్!
 
నేను నీ కడుపున పుట్టిన కొడుకుననే నిజాన్ని నీ నుండి దాచాను... భావన కానీ ఆ అబద్ధం వెనుక నీకు సంతోషాన్ని ఇవ్వాలనే ఒకే ఒక్క అమాయకపు ఆరాటం ఉండింది.
 
నీ ముఖంలో నవ్వు చూడటం కోసం నేను ఎంతటి పాపానికైనా ఒడిగట్టడానికి సిద్ధపడ్డాను. 

ప్రతిరోజూ నేను భోజనం చేయడానికి కూర్చున్నప్పుడు, నాకు నీ చేతి వంట, నీ ప్రేమతో కూడిన వడ్డనే గుర్తొస్తున్నాయి.
 
మనం రాత్రంతా గంటల తరబడి ముచ్చటించుకున్న ఆ వెచ్చటి క్షణాలు, నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని నువ్వు ఏడ్చిన ఆ రాత్రులు నా గుండెల్లో శాశ్వతంగా పదిలంగా ఉంటాయి.
 
ప్రతిరోజూ నా కోసం ఏమి కట్టుకోవాలో నన్ను అడిగే ఆ అమాయకత్వం... మనమిద్దరం ఒకరికొకరం ఎంతగా సొంతమయ్యామో గుర్తుచేస్తూనే ఉంటుంది.
 
కానీ ఈ రోజు సమాజపు బంధాల కట్టుబాట్లు మనల్ని వేరు చేశాయి... నేను నిన్ను మోసం చేశానని నువ్వు భావిస్తున్నావు. కానీ లేదు భావన...
 
నేను అలాంటి నీచమైన పని ఎప్పుడూ చేయలేదు, కలలో కూడా చేయలేను! అది లోకం దృష్టిలో తప్పుడు మార్గమే కావచ్చు...
 
కానీ ఆ మార్గం ద్వారానే ఇన్నాళ్లూ నువ్వు విచారం మరిచి, నీ జీవితంలో ఎన్నడూ పొందని సంతోషాన్ని పొందావు.
 
నువ్వు వెళ్లేటప్పుడు నాతో చెప్పావు... 'నా కడుపులో ఎదుగుతున్న ఈ బిడ్డను నేనే పెంచుకుంటాను, నీ ముఖం నాకు ఎప్పటికీ చూపించకు' అని.
 
అందుకే ఈ రోజు నేను కూడా నీకో మాట ఇస్తున్నాను భావన... నా జీవితంలో నేను ఇంకే ఏ స్త్రీనీ నా భార్యగా ఊహించుకోలేను!
 
నువ్వే నా మొదటి ప్రేమ... నువ్వే నా చివరి ప్రేమ కూడా! నువ్వు తప్ప ఈ ప్రపంచంలో ఏ స్త్రీ వైపు కనీసం కన్నెత్తి కూడా చూడను.
 
నీ గర్భంలో పెరుగుతున్న ఆ చిన్న ప్రాణం... కేవలం నీది మాత్రమే కాదు భావన, నా రక్తం కూడా! 

తల్లిగా అతనిపై నీకు ఎంత హక్కు ఉందో నాకూ అంతే హక్కు ఉంది. నేను అతనికి ఎప్పటికీ దూరంగా ఉండలేను.
 
నువ్వు నన్ను నీ ఇంట్లోకి రానివ్వవని తెలుసు... పర్వాలేదు, నేను నీ ఇంటి బయటే, నీ నీడలా నీ కంట పడకుండా ఎక్కడో ఒకచోట బ్రతికేస్తాను.
 
నేను నిన్ను ఒక్కటే వేడుకుంటున్నాను భావన... నువ్వు ఎప్పుడైనా బయటకు వెళ్లేటప్పుడు ఒక్కసారి మన ఇంటి వైపు నుండి వెళ్ళు.
 
రేపు ఆ బిడ్డ పుట్టినప్పుడు, అతనికి ఒక్కసారి మన ఇల్లు చూపించు. ప్రతిరోజూ దూరంగా నిలబడి మీ ఇద్దరినీ అలా చూస్తూ నా జీవితాన్ని వెళ్లదీస్తాను.
 
ఈ రోజు నిన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నానో... నా శ్వాస ఆగిపోయే వరకు అంతే ప్రేమిస్తూ ఉంటాను. నా మనసులో నిన్ను ఎప్పుడో నా భార్యగా అంగీకరించాను...
 
ఎప్పటికీ నువ్వే నా భార్యవి. ఏదో ఒక రోజు నీ విజయ్ ప్రేమలోని స్వచ్ఛతను అర్థం చేసుకుని, నన్ను క్షమిస్తావని ఆశిస్తూ...
 
- నీ విజయ్..."
 
నేను ఈ సందేశాన్ని నా కళ్ళనీళ్లతో రాస్తున్నాను... అప్పుడు కూడా అమ్మ నాతో మాట్లాడుతుందని నేను ఖచ్చితంగా ఊహించలేదు.
 
ఇటు ముంబైలో ఉన్న భావన ఆ మెసేజ్ చూసి, తన కడుపుపై చేయి వేసుకుని, విజయ్ జ్ఞాపకాలతో రోదించడం మొదలుపెట్టింది.

ఇలా దాదాపు మరో 2 రోజులు గడిచాయి... నేను బయట ఒంటరిగా కూర్చున్నాను... 

ప్రతిరోజూ నా మనసులో ఇదే జరుగుతోంది... రోజంతా నేను అమ్మ గురించే ఆలోచిస్తూ గడిచిపోయింది....
 
(విజయ్ హాల్లో ఒంటరిగా కూర్చుని ఉన్నాడు. చేతిలో భావన పెళ్లి ఫోటో... గత రెండు రోజులుగా అతనికి తిండీ తిప్పలూ లేవు. దేవదాసులా భావన జ్ఞాపకాల్లోనే గడుపుతున్నాడు.
 
అత్తయ్య, నానమ్మ, మామయ్యలు ఎన్నిసార్లు తిట్టినా, నచ్చజెప్పినా అతని చెవికి ఎక్కడం లేదు.
 
గత 2 గంటలుగా ఆ ఫోటో వైపు చూస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటున్నాడు. ఈ రెండు రోజుల్లో పదే పదే కాల్ చేసినా భావన నంబర్‌ను బ్లాక్ చేసింది.)
 
సరిగ్గా అప్పుడే... విజయ్ ఫోన్ మోగింది! స్క్రీన్ పై 'భావన' అని పడగానే అతని గుండె ఆనందంతో నిండిపోయింది! శ్వాస వేగమైంది, చేతులు అకస్మాత్తుగా వణకడం మొదలయ్యాయి.
 
విజయ్ వెంటనే ఫోన్ ఎత్తాడు.
 
నేను : (కంగారుగా, ఆత్రుతతో, వణుకుతున్న గొంతుతో) "హే... హే.. హలో భావన! ఎలా ఉన్నావు? బాగున్నావా? 

చాలా రోజులు నుండి నీకు ఫోన్ చేస్తున్నాను... కనీసం ఒక్కసారైనా ఫోన్ ఎత్తాల్సింది!
 
ఇప్పుడు ఏం చేస్తున్నావు? భోజనం చేశావు కదా? బాగున్నావా? డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళావా..."
 
(ఒకేసారి ఎన్ని ప్రశ్నలు అడుగుతున్నానో నాకే తెలియలేదు, అసలు ఎందుకు అడగాలో కూడా తెలియలేదు.)
 
అమ్మ (భావన): (వణుకుతున్న స్వరంతో) "నేను బాగున్నా... నువ్వు?"
 
నేను: "నేను… అవును… నేను… కూడా…"
 
అమ్మ: "హ్మ్మ్…"
 
నేను : " భోజనం చేశావా…"
 
(ఆ మాట వినగానే భావన కళ్లల్లోంచి సంతోషమో, బాధో తెలియని కన్నీళ్లు ధారగా కారాయి.)
 
అమ్మ: హమ్మ్ .. నువ్వు తిన్నావా
 
అమ్మ తడబడుతూ మాట్లాడుతోంది…
 
నేను: (ఏడుస్తూ) "హ్హ తిన్న… కానీ నువ్వు లేకుండా నాకు తినాలనిపించడం లేదు భావన! నువ్వు చాలా గుర్తొస్తున్నావు... నువ్వు ఎంతో ప్రేమతో చేసి పెట్టేదానివి..."
 
అమ్మ: "హ్మ్మ్…"
 
నేను: "నువ్వు తిన్నావా నిజంగా…"
 
(అమ్మ తడబడుతూ మాట్లాడుతోంది, ఆమె ఏడుస్తున్నట్లు అనిపించింది.)
 
నేను: "నువ్వు ఏడుస్తున్నావా… వద్దు దయచేసి ఏడవకు… ప్లీజ్…"
 
అమ్మ: (నిజంగా ఏడుస్తూ, గొంతు బొంగురుపోయి) "మరి నువ్వు ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు…"
 
నేను: "నీకు నా గురించి తెలుసు కదా భావన... నేను నువ్వు లేకుండా బ్రతకలేను... మరి నేను ఎందుకు ఏడవకూడదు?"
 
అమ్మ: "అయితే ఏమనుకుంటున్నావ్... నేనెందుకు ఏడుస్తున్నానంటావ్?"
 
(భావన కూడా తనను ఎంతగానో మిస్ అవుతోందని విజయ్‌కి అర్థమైంది. అతనికి హఠాత్తుగా కొండంత సంతోషం వేసింది.)
 
నేను: "అయితే దయచేసి కోపం ఆపు భావన... నన్ను అంగీకరించు... నేను ఇలా ఇంకెంత కాలం ఉంటాను?"
 
అమ్మ: "హ్మ్.."
 
నేను: "నీకేమీ చెప్పాలని లేదా... ఏదైనా చెప్పు భావన..."
 
అమ్మ: (ఏడుపు ఆపేసి) "మిగతా వాళ్ళందరూ ఎలా ఉన్నారు... నానమ్మ?"
 
నేను: "మిగతాదంతా బాగానే ఉంది భావన... అది పక్కన పెట్టు! ఎలా ఉన్నావో చెప్పు... డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళావా లేదా? డాక్టర్ ఏం చెప్పారు?"
 
అమ్మ: "హ్మ్... వెళ్ళాను..."
 
నేను: "భోజనం చేసావు కదా..."
 
అమ్మ: "హ్మ్..."
 
(కాసేపు ఇద్దరి మధ్య ప్రశాంతమైన నిశ్శబ్దం.)
 
అమ్మ: "నా ఈ ఫోటో నీ దగ్గర ఎప్పటి నుండి ఉంది?" (తన పెళ్లిలో విజయ్ తన బ్యాగ్‌లో పెట్టుకున్న ఫోటో గురించి అడుగుతోంది)
 
నేను: "ఓహ్! అయితే ఈరోజు నా బ్యాగ్ చూశావా? అవును, నిన్ను కలవడానికి వస్తున్నప్పుడు ఇంట్లో ఇది దొరికింది..."
 
అమ్మ: "హ్మ్..."
 
నేను: "నేను నిన్ను ప్రేమించడం మొదలుపెట్టినప్పుడు... నాకు ఒక కోరిక ఉండేది భావన. నిన్ను పెళ్లి చేసుకున్నప్పుడు... నువ్వు ఇదే చీరలో, అచ్చం ఇలాగే కనిపించాలని!"
 
(అవతలి నుండి భావన మళ్లీ ఏడుస్తున్న శబ్దం వినబడింది.)
 
నేను: "నేను నువ్వు లేకుండా బతకలేను భావన ఇప్పుడు నా వాళ్ళ కాదు ప్లీజ్..."
 
ఫట్ మని భావన కాల్ కట్ చేసింది! ఎందుకో అకస్మాత్తుగా అర్థం కాలేదు. 

బహుశా ఆమె ఏడుస్తోందేమో, మాట్లాడలేకపోతోందేమో అనుకుని విజయ్ మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
 
కానీ భావన మళ్లీ అతని నంబర్‌ను బ్లాక్ చేసింది! మాట్లాడాలనుకోవడం లేదని అర్థమై విజయ్ కి చాలా బాధగా, కోపంగా అనిపించింది.
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇల్లు
సమయం: ఉదయం 11:00 గంటలు
 
(మరో రెండు రోజులు గడిచాయి. విజయ్ కి కంపెనీ బాస్ నుండి ఫోన్ వచ్చింది.)
 
బాస్: "విజయ్... నీకు చాలా సెలవులు అయిపోయాయి. కంపెనీ నిబంధనల ప్రకారం నేను నీకు ఇంత సెలవు ఇవ్వలేను.
 
అలాగే మీ అలేఖ్య మేడమ్ కూడా 4 రోజుల నుండి ఆఫీసుకి రావడం లేదు, ఫోన్ ఎంతకీ ఎత్తడం లేదు!"
 
నేను: "క్షమించండి సార్, నాకు తెలుసు... కానీ నానమ్మ గారి ఆరోగ్యం మరింత క్షీణిస్తోంది, నేను కోలుకోగానే వస్తాను... కానీ అలేఖ్య మేడమ్ గురించి నాకు తెలీదు సార్."
 
బాస్: "ఒక పని చెయ్యి... నువ్వు హెచ్‌ఆర్‌కి ఫోన్ చేసి ఇదంతా చెప్పు. అప్పుడు కనీసం వాళ్లు నీ మీద ఎలాంటి చర్య తీసుకోలేరు. నువ్వు అతనికి ఇమేయిల్ పంపు."
 
నేను: "సరే సార్... నేను మాట్లాడతాను."
 
(విజయ్ హెచ్‌ఆర్ బాస్‌కి ఫోన్ చేసి అంతా చెప్పాడు. ఎక్కువ సెలవుల వల్ల ఈ నెల జీతం తగ్గుతుందని చెప్పగా సరే అని ఇమేయిల్ పంపాడు. విజయ్ ఇంటి బయట కూర్చుని ఉండిపోయాడు.)
 
ఫ్లాష్‌బ్యాక్: 4 రోజుల క్రితం జరిగిందేంటంటే...
 
(అలేఖ్య పూనమ్‌తో (సీమతో) కలిసి వైజాగ్ ఇంటికి వెళ్లింది. కానీ ఆమె లోపలోపల ఏమవుతుందో ఎవరికీ చెప్పలేదు.
 
పూనమ్ ఎంత బ్రతిమాలినా "ఏం కాలేదు, బానే ఉన్నాను" అని పైకి ఒక నవ్వు నవ్వి, గదిలో పడుకుంది. ఆ రోజు ఎవరితో మాట్లాడలేదు.)
 
(లేట్ నైట్ 3:00 గంటలకు బయటకు వచ్చిన అలేఖ్య... 'ఇక నాకంటూ ఈ ప్రపంచంలో ఎవరూ లేరు' అనుకుని ఆత్మహత్య చేసుకోవాలని నిశ్చయించుకుంది!
 
ఒక కాగితంపై 'అమ్మా... కొన్ని రోజులు నేను ఫ్రెండ్ వాళ్ల ఇంటికి వెళ్తున్నాను. దయచేసి నన్ను క్షమించు, నా కోసం వెతకకు... నా మీద ఒట్టు' అని రాసిపెట్టి, క్యాబ్ బుక్ చేసుకుని ఎవరికీ చెప్పకుండా వెళ్లిపోయింది.)
 
(కానీ ఎవరికీ తెలియని విషయం ఏంటంటే... ముంబై నుండి అలేఖ్యను 'అధీర' తమ్ముడు, అతని మనుషులు ఫాలో అవుతున్నారు! ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు రితిక, అలేఖ్య, అల్కాల కన్యగా ఉన్నప్పుడే వాళ్ళని పట్టుకోవాలి అని వాళ్ల ప్లాన్.
 
అలేఖ్య కార్ నేరుగా బస్ స్టాప్ వద్ద ఆగగానే... కేవలం 1 నిమిషంలో రణధీర్ (అలియాస్ పూనమ్ భర్త రావు) ఆమెను కిడ్నాప్ చేసి కారులో ఎక్కించుకుని తీసుకెళ్లిపోయాడు!)
 
ప్రదేశం: విజయ్ ఇంటి ముందు ఆవరణ
సమయం: సాయంత్రం 5:00 గంటలు
 
(విజయ్ ఇంటి బయట కూర్చొని ఏదో ఆలోచనలో ఉన్నాడు. అత్తయ్య అతని వైపు వస్తున్నారు. 

సరిగ్గా అదే సమయంలో బయట ఒక పెద్ద నల్లటి డిఫెండర్ (Defender) కార్ హారన్ కొట్టింది!)
 
(విజయ్ చూశాడు... అందులోంచి భావన చేతిలో ఒక బ్యాగ్ పట్టుకుని కిందకు దిగి ఇంట్లోకి వస్తోంది! 

ఆమెను చూసి విజయ్‌కి చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. అత్తయ్య పరుగెత్తుకెళ్లి భావనను కౌగిలించుకుంది.)
 
అత్తయ్య: "భావనా! నువ్వు తప్పకుండా వస్తావని నాకు నమ్మకం ఉంది... నిన్ను మళ్లీ చూడటం చాలా సంతోషంగా ఉందిరా!"
 
భావన మెల్లగా నవ్వింది. విజయ్ వెళ్లి భావనతో మాట్లాడాలనుకున్నాడు కానీ భావన మాట్లాడలేదు. 

విజయ్ ఆమె ముందుకు వెళ్లగానే ఇద్దరూ ఆగిపోయారు.
 
విజయ్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లబోతుండగా అత్తయ్య అతన్ని ఆపింది. వాళ్లు కొన్ని నిమిషాలు మాట్లాడుకున్నారు. 

భావన చాలా సంతోషంగా ఉన్నట్లు అనిపించింది. భావన ఇంట్లోకి వెళ్లగానే విజయ్ కూడా వెనుకాలే వెళ్లాడు.)
 
నానమ్మ: "నువ్వు రావడం మంచిదైంది భావనా... చూడు, ఇన్ని రోజులు పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తున్నాడు! 

నువ్వు అతన్ని ఓదార్చడానికి వచ్చావనుకుంటాను..."
 
(అత్తయ్య ఏదో అర్థం చేసుకున్నట్టుగా చిన్నగా సరదాగా అంది. అత్తయ్య మామయ్య చెవిలో ఏదో చెప్పింది.)

[b]మామయ్య: "అత్తగారూ, మీరు పదండి, నేను ఈరోజు ఆసుపత్రికి తీసుకు వెళ్తాను...మనం వెళ్లి తిరిగి వచేద్దాం"[/b]
 
నానమ్మ: "ఓహ్, నాకు ఎందుకు... నేను ఇప్పుడు బాగానే ఉన్నాను."
 
అత్తయ్య (బయట నుండి సరదాగా): "మీరు బాగానే ఉన్నారు... కానీ మాతో బయటకు వచ్చి... కాసేపు మీతో మాట్లాడాలి..."
 
(అత్తయ్య, నానమ్మ, మామయ్యలు ముగ్గురూ బయటకు వెళ్లగానే... అమ్మ గది తలుపును లోపలి నుండి గడియ పెట్టింది.)
 
(విజయ్‌కి ఏమీ అర్థం కాలేదు. గది తలుపులు ఎందుకు మూసిందో తెలియక ఆందోళన పడ్డాడు.)
 
నేను : "ఇదంతా ఏమి జరుగుతోంది? వీరందరూ ఎందుకు బయటకు వెళ్తున్నారు... అమ్మ ఇప్పుడే ఎందుకు తలుపు మూస్తోంది? ఇప్పుడే నా మీద తన కోపాన్ని తీర్చుకోవాలనుకుంటోందా?"
 
(అమ్మ నాతో ఏదైనా చెడుగా చెప్పబోతోందని లేదా నన్ను గట్టిగా తిట్టబోతోందని నాకు అనిపించింది.)
 
నేను: "సరే భావన... నీకు ఎంత కావాలంటే అంత కోపం తెచ్చుకో..." (అని నేను నిశ్శబ్దంగా బెడ్‌పై కూర్చున్నాను)

[b](అమ్మ నా దగ్గరకు వచ్చింది. ఆమె ముఖం చాలా గంభీరంగా ఉంది. ఆమె నన్ను చెంపదెబ్బ కొట్టబోతున్నట్లు అనిపించింది... [/b]

[b]భయంతో నేను చనిపోవాలనుకుని, కళ్లు మూసుకున్నాను.[/b]

[Sunnysunnysunny]

ఆ గదిలో ఆవరించిన నిశ్శబ్దం గుండె చప్పుడును కూడా పెద్దగా వినిపించేలా చేస్తోంది. అమ్మ మెల్లగా నా దగ్గరకు నడుచుకుంటూ వచ్చింది.
 
ఆమె ముఖం తీవ్రమైన గంభీరతతో, రగులుతున్న భావోద్వేగాలతో నిండి ఉంది. ఆ కళ్లల్లోని తీవ్రత చూస్తుంటే నన్ను గట్టిగా చెంపదెబ్బ కొట్టడానికే చేయి ఎత్తుతోందనిపించింది.
 
నేను చేసిన తప్పుల బరువుకు కుంగిపోయి, ఆ క్షణమే ప్రాణం పోతే బాగుణ్ణు అనుకుంటూ భయంతో కళ్లు గట్టిగా మూసుకున్నాను.
 


కానీ... ఊహించని విధంగా అమ్మ తన మృదువైన, వెచ్చటి చేతిని నా చెంపపై ఆనించింది. ఆ స్పర్శలోని ఆర్తి, వణుకు నా రోమాలను నిక్కబొడుచుకునేలా చేశాయి.
 
నెమ్మదిగా నా ముఖం వైపు వంగి... తన తడి పెదవులతో నా పెదాలను బంధించి, ఎంతో ఆవేశంగా, కన్నీటి తడితో ముద్దు పెట్టుకోవడం ప్రారంభించింది!
 
ఒక క్షణం పాటు అసలు ఏం జరుగుతోందో నా మెదడుకు అర్థం కాలేదు.
 
అమ్మ ఒక్క క్షణంలో నా అబద్ధాలన్నింటినీ మరిచిపోయి నన్ను క్షమించేసిందా? నా పెదాలు, అమ్మ పెదాలు ఒకదానికొకటి పెనవేసుకుపోయాయి.


 
మా ఇద్దరి శ్వాసల వేగం పెరిగింది... నా గుండె కొట్టుకునే వేగం నరనరాల్లో ప్రతిధ్వనించింది. నేను తన్మయత్వంతో మెల్లగా నా చేతిని ఆమె వీపు మీద వేశాను.
 
ఆ మరుక్షణమే... అమ్మ నన్ను ఒక్కసారిగా వెనక్కి నెట్టి, నా చెంప మీద బలంగా కొట్టింది! ఛెళ్ళున! ఆ దెబ్బకు నా కళ్లు ఒక్కసారిగా బైర్లు కమ్మాయి.
 
నేను: (చెంప పట్టుకుని నివ్వెరపోతూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) "ఏం చేస్తున్నావ్ భావనా..."
 
అమ్మ ఆగలేదు. కళ్లల్లో నీళ్లు సుడులు తిరుగుతుండగా మళ్ళీ ముందుకు వచ్చి ఇంకో రెండు నాలుగు సార్లు నా రెండు చెంపలపై పిడిగుద్దుల్లా, చెంపదెబ్బల్లా బలంగా కొట్టింది!
 


కొట్టి కొట్టి ఆమెకు ఊపిరి ఆడక ఆగిపోయింది... రొప్పుతూ అలాగే నిలబడిపోయింది.

నేను రెండు చేతులతో చెంపలు పట్టుకుని అమ్మ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.
 
చిత్రంగా నాకు ఈసారి ఏమాత్రం భయం వేయలేదు... 

లోపల గూడుకట్టుకున్న అపరాధభావం కరిగిపోయి, ఎందుకో తెలియని ప్రశాంతతతో నా పెదవులపై చిన్న చిరునవ్వు విరిసింది.
 
అమ్మ: (రొప్పుతూ, కన్నీళ్లతో గొంతు బొంగురుపోయి) "నా లోపల రగిలిపోతున్న కోపాన్ని ఇలా బయటపెడుతున్నాను..."
 


అలా అంటూనే అమ్మ మళ్ళీ నన్ను లాగి తన గుండెలకు హత్తుకుని, నా పెదవులను మరింత ఉధృతంగా, పిచ్చిగా ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది!
 
ఈసారి నేను ఆమె శరీరాన్ని తాకలేదు, నిశ్చలంగా ఉండిపోయాను. 

అమ్మ నన్ను తన కౌగిలిలో శ్వాస ఆడనంత గట్టిగా బంధించింది. నా గుండెలపై తల ఆనించి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చింది.
 
అమ్మ: "నువ్వు నా కడుపున పుట్టిన కొడుకువి విజయ్... అందుకే ఆ నిజం తెలిసినప్పుడు నా అంతరంగం తట్టుకోలేకపోయింది అందుకే నాకు అంత కోపం వచ్చింది...
 
కానీ రేపు నువ్వు నా భర్తవయ్యాక, నేను మళ్ళీ నీపై ఇలా ఎప్పటికీ చేయను..."
 
ఆ మాట నా చెవుల్లో అమృతంలా పడింది. నా హృదయం ఆనంద సాగరంలో మునిగిపోయింది. నేను అమ్మ ముఖాన్ని నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.
 
నేను: (ఉద్వేగంతో, వెలిగిపోతున్న కళ్లతో) "అంటే... నిజంగానే నన్ను పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నావా భావనా??"
 
అమ్మ: (కన్నీళ్ల మధ్య చిరునవ్వు చిందిస్తూ) "అయితే ఏమనుకుంటున్నావు విజయ్... నేనెందుకు ఇక్కడికి ఇంత దూరం పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాననుకున్నావు?"
 
నేను: "కానీ..."
 
అమ్మ: "కానీ... నీకు నన్ను పెళ్లి చేసుకోవడం ఇష్టం లేదా విజయ్?"
 
నేను: "లేదమ్మా! నేనెప్పుడు అలా అన్నాను..."
 
అమ్మ హృదయపూర్వకంగా, ఎంతో మురిపెంగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. 

ఎన్నో రోజుల విరహం తర్వాత ఆమె పెదవులపై విరిసిన ఆ అందమైన నవ్వును చూస్తూ నేను మైమరచిపోయాను.


 
అమ్మ: "ఏమైంది విజయ్... నువ్వే కదా ఎప్పుడూ చెప్పేవాడివి, 'నువ్వు ఎప్పుడూ ఇలా నవ్వుతూ ఉండాలని నేను కోరుకుంటాను' అని..."
 
నేను: "అవును, కానీ... నువ్వు మళ్లీ నాతో ఇలా నవ్వుతావని నేను కలలో కూడా అనుకోలేదు భావనా..."
 
అమ్మ ఇప్పుడు పూర్తిగా నా చేతుల్లోకి, నా ఒడిలోకి ఒదిగిపోయింది.
 
అమ్మ: "నేను ఆ రోజు నిన్ను వదిలేసి ముంబై వెళ్లి, ప్రతిరోజూలాగే నా జీవితాన్ని ఒంటరిగా గడపడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు...
 
నువ్వు లేని నా జీవితం ఎంత నిస్సారంగా, ఎంత చీకటిగా ఉందో అప్పుడు నాకు అర్థమైంది విజయ్! నువ్వు నాతో ఉన్నప్పుడు మాత్రమే నాకొక జీవితం ఉండేది...
 
నువ్వు లేనప్పుడు, అసలు నేను బ్రతకగలనా లేదా అనే భయం నన్ను కమ్మేసింది." ఆమె కళ్లల్లోంచి కన్నీటి చుక్కలు రాలి నా చేతులపై పడ్డాయి.
 
అమ్మ: "మొదట్లో నీపై చాలా కోపం వచ్చింది... నన్ను మోసం చేశావని నిందించాను. కానీ ఒంటరిగా ఆలోచించాక... నువ్వు చేయాల్సింది నువ్వే చేశావని అర్థమైంది.
 
నువ్వు ఎప్పుడూ నా సంతోషాన్నే కోరుకున్నావు విజయ్. నా సంతోషానికి ఏకైక కారణం నువ్వే అని నాకు స్పష్టమైంది... 

దానికి తోడు నువ్వు నాకు పంపించిన ఆ సుదీర్ఘమైన మెసేజ్ చూశాను...
 
అది చదివాక నా గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది! 

నువ్వు నీకు నువ్వే ఏదైనా హాని చేసుకుంటావేమోనని ప్రాణం పోయినంత భయమేసింది. ఎందుకంటే నువ్వు నన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తావో నాకు తెలుసు.
 
'నా జీవితంలో ఇంకే స్త్రీనీ పెళ్లి చేసుకోను, నన్ను నా బిడ్డను దూరంగా ఉండి చూసుకోనివ్వు' అని రాసిన నీ మాటలు చూసి వణికిపోయాను.


 
నీకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడదామంటే, ఆ సమయమంతా నువ్వు ఏడుస్తూనే ఉన్నావు... నిన్ను వింటూ నా కన్నీళ్లు కూడా ఆగలేదు విజయ్..."
 
ఆమె గొంతు వణుకుతోంది, కన్నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి.
 
అమ్మ: "మన బంధం గురించి నాకు తెలుసు... ఈ లోకం ఈ కొత్త బంధానికి ఎప్పటికీ ఒప్పుకోదు అని భయపడ్డాను. నేను చాలా ఆలోచించాను...
 
కానీ నిజం ఏమిటంటే, ఈ కొత్త బంధాన్ని నేను నాదిగా చేసుకుని నీ భార్యగా మారినప్పుడే నేను సంతోషంగా ఉండగలను! 

నేను నువ్వు లేకుండా బ్రతకలేను విజయ్... నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు.
 
మరి నువ్వేమనుకుంటున్నావు... నేను నా బిడ్డను తన తండ్రిని కలవనివ్వనా? ఇది ఎప్పటికీ జరగదు! మన బిడ్డ మన ఒడిలో ఆడుకుంటాడు...
 
మనం వాడిని మనతోనే పెంచుకుంటాం, ఎల్లప్పుడూ వాడిని ప్రాణంగా చూసుకుంటాం... ఒక మంచి తల్లిదండ్రులుగా, ఒక మంచి భార్యాభర్తలుగా!"
 
అమ్మ నా చేతులను గట్టిగా పట్టుకుని ప్రాధేయపడింది. నా గొంతు పూర్తిగా మూగబోయింది... కళ్లల్లో నిండిన నీళ్లు తప్ప నోటి నుండి ఒక్క మాట కూడా బయటకు రాలేదు.
 
అమ్మ: "దయచేసి నన్ను క్షమించు విజయ్... నువ్వు నా శరీరాన్ని మాత్రమే ప్రేమిస్తావని ఆ రోజు నీతో కోపంగా అన్నాను. 

కానీ నిజానికి నువ్వు నన్ను ఎంత ప్రాణంగా ప్రేమిస్తావో నాకు బాగా తెలుసు.
 
నేను ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, ఆ ఇల్లంతా నన్ను మింగేసేలా శూన్యంగా ఉండేది... 

నీలాగే, నేను కూడా ప్రతిరోజూ మనం గడిపిన ఆ మధుర జ్ఞాపకాలు గుర్తు చేసుకుని హఠాత్తుగా ఏడవడం మొదలుపెట్టేదాన్ని!
 
కానీ ఇప్పుడు కాదు విజయ్... ఇప్పుడు నేను నిన్ను మన సొంత ఇంటికి తీసుకెళ్తాను! 

ఇప్పుడు నేను నా జీవితాంతం నీ భార్యగా మాత్రమే బ్రతకాలనుకుంటున్నాను విజయ్...
 
ఈరోజే నా మెడలో మంగళసూత్రం కట్టి నన్ను నీతో తీసుకెళ్లు... మన కొత్త ఇంటికి... మన సొంత ఇంటికి!"
 
ఇదంతా అమ్మ ఏడుస్తూ చెబుతుండగా... నా గుండె బరువెక్కిపోయి, నేను కూడా తట్టుకోలేక వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను అమ్మ తలను మెల్లగా ముందుకు లాగి, ఎంతో ఆరాధనగా, ప్రేమగా ఆమె నుదుటిపై, కళ్లపై, పెదవులపై ముద్దుపెట్టుకున్నాను.
 


మా కన్నీళ్లు ఒకరి కన్నీళ్లతో ఒకటి కలిసిపోయాయి. ఒకరి శ్వాసను ఒకరం పీల్చుకుంటూ మాట్లాడుకున్నాం.
 
అమ్మ: "నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను విజయ్... ఇకపై నిన్ను నా నుండి ఏ శక్తీ విడదీయలేదు!"
 
నేను: "నేను కూడా నిన్ను ప్రాణానికి ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాను భావనా..."
 
ఇద్దరం మళ్ళీ ఒకరినొకరం ఎంతో బలంగా కౌగిలించుకున్నాము. ప్రపంచాన్ని, సమయాన్ని మరిచిపోయి ఒకరి బాహువుల్లో ఒకరం ప్రశాంతంగా ఒదిగిపోయాము.
 
కొద్దిసేపటికి బయట నుండి అత్తయ్య వచ్చి తలుపు తట్టింది... ఆ పిలుపుతో మా ప్రణయ నిశ్శబ్దం కదిలింది.
 
(అత్తయ్య తలుపు తట్టి పిలవడంతో మా ఇద్దరి ఏకాగ్రతకు భంగం కలిగింది. ఇద్దరం చిన్నగా నవ్వుకున్నాం. అమ్మ వెంటనే లేచి వెళ్లి గడియ తీసింది.)
 
అత్తయ్య: (లోపలికి వస్తూ, సరదాగా నవ్వుతూ) "అబ్బో! మీరిద్దరూ ఇంకా ఏడుస్తూనే ఉన్నారా? ఇప్పుడు ఏడవడం ఆపండి... వెళ్లి పెళ్లి వేడుక చేసుకోండి!"
 
(అమ్మ మురిసిపోతూ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది... విజయ్, భావనల జీవితాల్లో ఒక సరికొత్త అధ్యాయం మొదలైంది.)
 
అత్తయ్య: "సరే ఇప్పుడు నువ్వు నా ఆడబిడ్డవి కాదు, కూతురివి. విజయ్... నువ్వు ఇకపై అమ్మని నేరుగా భావన అని పిలవచ్చు…"
 
(ఆ మాటతో అమ్మకి ఇప్పుడు మరింత సిగ్గుగా అనిపించింది. తల దించుకుని కొంగు నలుపుతూ నవ్వింది.)
 
అత్తయ్య: "ఎందుకు అలా నవ్వుతున్నావు భావనా…"
 
(నవ్వుతున్న అమ్మ ముఖం చూసి అత్తయ్య అంది. నేను ఇక మౌనంగా ఉండి వాళ్ళని చూస్తూ ఉండిపోయాను. అప్పుడే మామయ్య, అమ్మమ్మ (నానమ్మ) కూడా లోపలికి వచ్చారు.)
 


నానమ్మ: (ఆశ్చర్యంగా, కోపంగా) "అసలు ఇక్కడ ఏమి జరుగుతోంది… మీరందరూ అసలు ఏమి వేడుక చేసుకుంటున్నారు…అంత సంతోషంగా ఉన్నారు"
 
అత్తయ్య: "వీళ్లిద్దరూ ఇప్పుడు పెళ్లి చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు…అదే జరుగుతోంది కూడా…"
 
(నానమ్మ తీవ్రమైన షాక్‌లో ఉండిపోయింది.)
 
నానమ్మ: "పెళ్ళి... అది కూడా అమ్మతోనా… విజయ్ నీకు సిగ్గు లేదా… మరియు భావనా నువ్వు చాలా పెద్దదానివి అయ్యావు… నీకు కూడా ఏమాత్రం ఇంగితం లేదు!
 
ఇంకా నీకు నీ కొడుకు ఆ అమాయకపు అమ్మాయి అలేఖ్య గురించి చెప్పలేదేమో... నాకు ఆ అమ్మాయి ముఖం మాత్రమే గుర్తు వస్తుంది. ఆమె జీవితం ఏం అవుతుందో అని నా గుండె తరుక్కుపోతోంది!"
 
(నేను కళ్ళతో అత్తయ్య వైపు చూపిస్తూ సహాయం కోరాను.)
 
అత్తయ్య: "చూడు అమ్మా.... ఇది ఇంకా నిందించే సమయం కాదు.... వాళ్లిద్దరూ ఒకరినొకరు మనస్ఫూర్తిగా ప్రేమించుకుంటున్నారు మరియు ఇద్దరూ పెళ్లి చేసుకోవాలనుకుంటున్నారు కూడా..."
 
నానమ్మ: "లేదు... నేను ఇది జరగనివ్వలేను... జనాలు ఏమంటారో మీకు కూడా అర్థం కావడం మొదలైంది...."
 
(నానమ్మ వెళ్లి నిరాశగా ఒక మంచం మీద కూర్చుంది. నెమ్మదిగా అమ్మ ఆమె దగ్గరికి వెళ్లింది… అమ్మ ఆమె పాదాల దగ్గర కింద కూర్చుంది.)
 
అమ్మ: (కన్నీళ్లతో) "జనాలు ఏమంటారో నాకు తెలుసు నానమ్మా. కానీ వాళ్లకు తెలిశాకనే అంటారు... విజయ్‌తో నాకు తల్లి-కొడుకు బంధం ఉందని ఆ సమయంలో నాకు కూడా తెలియదు.
 
కానీ ఆ సమయంలో నేను విజయ్‌ని నా భర్తగా అంగీకరించాను... ఇప్పుడు నేను విజయ్ లేకుండా ఉండలేను... అప్పుడు విజయ్‌కి ఇదే విషయం చెప్పాను, ఈ రోజు మీకూ చెబుతున్నాను...
 
ఇప్పుడు మీరు తప్ప నాకు ఇంకెవరూ లేరు... మీరు నన్ను మళ్ళీ మీ కూతురిగా అంగీకరించి ఆశీర్వదిస్తారని ఆశిస్తున్నాను...
 
మీ కొడుకులలో ఒకడు నా జీవితాన్ని నాశనం చేశాడు... కానీ ఈ రోజు నా కొడుకు నా జీవితాన్ని కాపాడాలనుకుంటున్నాడు... ఇప్పుడు దయచేసి కాదనకండి..."
 
(నాన్న గురించి చెప్పగానే నానమ్మకి షాక్ తగిలినట్టు అనిపించింది... ఆమె పాత ఆలోచనల్లో మునిగిపోయింది.)
 
అత్తయ్య: "అమ్మా... ఇప్పుడు భావన కడుపులో విజయ్ బిడ్డ కూడా పెరుగుతోంది... ఇప్పుడు కూడా అతన్ని ఆపుతావా... నువ్వు ఇలా చేస్తే... నువ్వు భావనకు మరోసారి చెడు చేస్తున్నట్టే...
 
ముందు మా అన్నయ్యకి ఇచ్చి ఈ అమ్మాయి జీవితాన్ని నాశనం చేశావు, ఇప్పుడు వద్దని చెప్పి వాళ్లిద్దరి జీవితాలను నాశనం చేయకు..."
 
(నానమ్మ ఆలోచనల్లో మునిగిపోయింది... ఆమె ఎంతో భావోద్వేగంతో చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.)
 
నానమ్మ: "మా అబ్బాయి ఆమెకు ఇలా చేస్తాడని నేను అనుకోలేదు... కానీ ఆమెకు పెళ్ళయ్యాక ఆ అమ్మాయి పడే బాధ చూస్తుంటే అప్పుడు నా గుండె కూడా తరుక్కుపోయేది...
 
బహుశా ఏది జరిగినా మంచికే జరుగుతుందేమో... భావన మంచి జీవితం గడపాలని నేను కూడా కోరుకున్నాను.... కానీ విజయ్‌తో పెళ్లి..."
 
అత్తయ్య: "నువ్వు ఒప్పుకున్నా లేకపోయినా సరే... నేను ఎలాగైనా వాళ్లకి పెళ్లి చేస్తాను. అమ్మా ఇక నీ ఇష్టం వచ్చినట్టు చేసుకో..."
 
నానమ్మ: "నేనెలా ఒప్పుకోకుండా ఉంటాను... లేకపోతే భావనని మళ్ళీ బాధపెట్టినందుకు నేను జీవితాంతం అపరాధభావంతో ఉంటాను..."
 
అమ్మ: (ఆనందంతో) "అయితే నువ్వు దీవిస్తావా నానమ్మా..."
 


నానమ్మ: "అవును అమ్మ... కానీ ఒక షరతు ఉంది..."
 
అత్తయ్య: "ఇప్పుడు మళ్ళీ  ఏ షరతు అమ్మా..."
 
నానమ్మ: "ఒకవేళ మీ ఇద్దరికీ ఇక్కడే పెళ్లి జరిగితే... అప్పుడు మీ గురించి అందరికీ తెలిసిపోతుంది... అందుకే మీ ఇద్దరి పెళ్లి భావన వాళ్ళ ఇంట్లోనే జరుగుతుంది..."
 
(ఇప్పుడు అమ్మ చాలా సంతోషించింది... అమ్మ కళ్లల్లోంచి ఆనంద భాష్పాలు ప్రవహించాయి.)
 
అమ్మ: (నా వైపు చూస్తూ) "మా ఇంట్లో కాదు... నా మరియు విజయ్ సొంత ఇంట్లో!"
 
(నేను లేచి అత్తయ్యను కౌగిలించుకున్నాను... మామయ్య నన్ను ప్రేమగా కౌగిలించుకున్నారు.)
 
మామయ్య: "అయినా పెళ్లి ఎప్పుడు చేసుకోవాలి అనుకుంటున్నారు భావనా..."
 
అమ్మ: "రేపు..."
 
అందరూ (నన్ను పక్కన పెట్టి): "ఏంటి??"
 
అత్తయ్య: "నిన్ననే కదా అంతా జరిగింది... భావన నువ్వు చాలా అసహనంగా ఉంటున్నావు... ఇప్పుడు నువ్వు గర్భవతివి కూడా... ఎందుకంత తొందర..."
 
మామయ్య: "మీరే నిర్ణయించుకోండి... నేను ఇప్పుడు బయట కూర్చుంటాను..."
 
(అమ్మ కొద్దిగా ఇబ్బందిపడింది.)
 
అత్తయ్య: " విజయ్... రేపే పెళ్లికి సిద్ధమా?"
 
నేను: (అమ్మ వైపు చూస్తూ) "నేను ఈ రోజు కూడా సిద్ధంగా ఉన్నాను అత్తయ్యా…"
 
(అమ్మ చిన్నగా నవ్వింది.)
 
నానమ్మ: "ఎందుకంత తొందరపడుతున్నావు భావనా…"
 
అమ్మ: "నేను ఇక్కడికి రాకముందు పండిట్‌జీని శుభ సమయం అడిగాను, ఆయన ఈ రోజు, రేపు సమయం చెప్పారు… కాబట్టి ఈ రోజు కుదరకపోతే రేపు చేద్దాం…
 
లేకపోతే నేను మరో 10-15 రోజులు ఇక్కడే ఉండాల్సి వస్తుంది… అన్ని రోజులు నేను ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉండలేను…"
 
(అమ్మ తొందరపడుతున్న ముఖం చూసి అత్తయ్య కూడా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.)
 
అత్తయ్య: "కానీ… ఏర్పాట్లు కూడా చేసుకోవాలి కదా…"
 
మామయ్య: (బయట నుండి) "ఈ రోజు ఇప్పుడే భావన వాళ్ళ ఇంటికి మనం వెళ్తే, మనకు చాలా సమయం దొరుకుతుంది…
 
మధ్యాహ్నానికల్లా అక్కడికి చేరుకుంటాం… అప్పుడు మనకు సాయంత్రం, రాత్రంతా ఉంటుంది… ఏర్పాట్లు చేసుకోవడానికి…"
 
అత్తయ్య: "అలాగైతే మనమందరం ఇప్పుడు బయలుదేరాలి…"
 
నేను, అమ్మ ఒకరినొకరు చూసి నవ్వుకోవడం మొదలుపెట్టాము. కొంతసేపు తిన్న తర్వాత, అత్తయ్య కూడా తన బట్టలు మొదలైనవి సర్దుకుంది.
 
మేమందరం బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాము. నేను బయటకు వచ్చి కారులో కూర్చోబోతున్నాను.
 
అత్తయ్య: "ఓహ్, నువ్వు మామయ్య బైక్ తీసుకుని రావాలి…"
 
నేను: "అవునా, సరే, ఒకటి చేద్దాం... నేను, భావన బైక్ పై వస్తాము… మీరు కారులో రండి…"
 
(అత్తయ్య కూడా చాలా తెలివైనది.)
 
అత్తయ్య: "ఓహ్, అది ఎలా సాధ్యం… ఇంత ఎండలో కాబోయే పెళ్లికూతురి ముఖం పాడైపోతుంది… ఒకటి చెయ్యి, నువ్వు ఒక్కడివే బైక్ మీద రా… భావన మాతో వస్తుంది!"
 
(అమ్మ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది… కానీ నేను నిరాశపడ్డాను. ఇక వేరే మార్గం లేదు. అత్తయ్య, నానమ్మ మరియు మామయ్య కారులో కూర్చున్నారు. నేను కారు వెనుక అమ్మ చేతిని పట్టుకున్నాను.)
 
నేను: "నాతో రా భావనా... మావయ్య కార్ డ్రైవ్ చేసుకుంటూ వస్తారు ప్లీజ్.. ఈ రోడ్డు మీద చాలా మంది నిలబడి ఉన్నారు... నాతో బైక్ పై వస్తే నువ్వు చాలా ఆనందిస్తావు."
 
(ఇది విని అమ్మ సంతోషించింది మరియు మరుక్షణమే ఆమె నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.)
 
అమ్మ: "కానీ మీ అత్త ఒప్పుకోదు విజయ్..."
 
నేను: "ప్లీజ్ , నువ్వు ఆమెకు ఒక్కసారి చెబితే ఒప్పుకుంటుంది..."
 
అమ్మ: "సరే, ప్రయత్నిస్తాను..."
 
(అమ్మ కారు కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లింది.)
 
అమ్మ: (అత్తతో) "అక్కా... విజయ్ దారి తప్పిపోతాడేమో... నేను విజయ్‌తో వెళ్తాను..."
 
(అత్త కూడా చాలా తెలివైనది.)
 
అత్తయ్య: "అయితే ఏంటి... అతను మన కారు వెనకే ఉన్నాడు. మనల్ని అనుసరిస్తే దారి మర్చిపోడు!"
 
(అమ్మ ఏమీ అనలేక నిశ్శబ్దంగా నా దగ్గరికి వచ్చింది.)
 
అమ్మ: "క్షమించు విజయ్... మీ అత్త ఒప్పుకోలేదు..."
 
నేను: " నాకు అర్ధం అయింది ... సరే కానీ కనీసం ఒక్కసారైనా నన్ను ముద్దు పెట్టుకో...ప్లీజ్ "
 
అమ్మ: (సిగ్గుపడుతూ) "ఇప్పుడే ఎందుకు..."
 
నేను: "రేపటి నుండి నేను నా ప్రేయసిని పెట్టుకోలేను కదా, నా భార్యను ముద్దు పెట్టుకోవాలి... ఈరోజే నన్ను ముద్దు పెట్టుకో!"
 


(అమ్మకు మరింత సిగ్గుగా అనిపించింది.)
 
నానమ్మ: (కారు లోపల నుండి) "భావన... త్వరగా రా... అతనితో నిలబడకు, ఆలస్యం అవుతోంది..."
 
(నానమ్మ మాటలు విని అమ్మ కూడా నిశ్శబ్దంగా కారులో కూర్చుంది. నాకు ముద్దు దొరకలేదు... కానీ ఏమైనా నేను బైక్ స్టార్ట్ చేసి కారు వెనుకాలే వెళ్లాను.)
 
భావన ఎలా చేసిందో తెలీదు ఎయిర్పోర్టు కి వెళ్ళేసరికి అందరికీ టిక్కెట్స్ బుక్ చేసింది. 

అక్కడ దిగిన తరువాత కూడా ఒక కొత్త కార్ మాకోసం ఎదురు చూస్తూ ఉంది. ఇది ఎవరిది అనగానే నా తరుపున నీకు చిన్న కానుక .
 
మా అక్క (పూనమ్ )మా కోసం 20 ఏళ్లు కింద మా అక్కౌంట్స్ లో వేసిన డబ్బుతో కొన్న మొదటి వస్తువు.  
 
నేను ఆ మాట వినగానే భావనకి పూనమ్ అమ్మ బ్రతికే ఉంది అనే నిజం చెప్పాలా వద్దా అని అనుకున్న. 

కానీ కడుపులో పెరుగుతున్న మా బిడ్డ గుర్తు రాగానే ఆ ఆలోచన మానుకున్న.

[Sunnysunnysunny]

చూస్తుండగానే మేమందరం ముంబైలోని ఇంటికి చేరుకున్నాము.
 
అత్తయ్య: "ఒక పని చెయ్యి, నువ్వు ఇంటికి వెళ్ళు. భావన పద... వెళ్లి కొన్ని సామాన్లు కొందాం..."
 
నేను: "ఇప్పుడేం కొనాలనుకుంటున్నారు అత్తయ్యా?"
 
అత్తయ్య: "ఇలాంటి బట్టలతోనే పెళ్లి చేసుకుంటావా... నువ్వు నిశ్శబ్దంగా వెళ్ళు, మేము వస్తాము..."
 
(అమ్మ నవ్వింది.)
 


నేను: "హా... ఆ... నేను వెళ్తున్నాను, ఇంకెంత అరుస్తావు అత్తయ్యా..."
 
మామయ్య: "మేము త్వరగా వస్తాము, అప్పటివరకు మా కోసం ఆగు, నా ప్రియమైన వరుడా..."
 
(మామయ్య నోటి నుండి ఆ మాట వినగానే నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది. అమ్మ నాకు ఇంటి తాళాలు ఇచ్చింది, 

అవి తీసుకుని నేను ఇంటి వైపు బయలుదేరాను. వెళ్తుండగా, నేను అకస్మాత్తుగా మధ్యలో ఆగిపోయాను...)
 
ఇది అదే , గుడి ఎదురుగా ఉన్న అదే దుకాణం... ఇక్కడే ఒకప్పుడు అమ్మ పొడవాటి మంగళసూత్రం వేసుకుని దాన్ని కొనడం గురించి మాట్లాడుతుండగా నేను చూశాను.
 
నేను ఆ దుకాణం దగ్గరికి వెళ్ళాను. మా అమ్మ కోరుకున్నటువంటి కొన్ని మంగళసూత్రాలు అక్కడ పెట్టి ఉండటం చూశాను.


 
 కానీ ఏది కొనాలా అని నాకు అయోమయంగా అనిపించింది. అందుకే ఆ నాలుగూ కొందామని అనుకున్నాను...
 
డబ్బుల సమస్యే లేదు, ఎందుకంటే మా అమ్మ నాకు ఒక కార్డ్ ఇచ్చారు. నేను ఆ నాలుగు మంగళసూత్రాలు కొని నా చిన్న బ్యాగ్ లో పెట్టుకుని ఇంటికి బయలుదేరాను.
 
నేను ఇంటికి చేరేసరికి సుమారు ఆరు గంటలు అయ్యింది. ఎనిమిది గంటలకు మిగతా వాళ్ళందరూ వచ్చారు... వాళ్ళని చూసి నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది.
 
రాత్రి భోజనం చేశాక, నేను, మా మామయ్య కలిసి బయటకు నడవడానికి వెళ్ళాము. లోపలికి వచ్చాక చూశాను...
 
మా అమ్మమ్మ నిద్రపోతోంది. నేను లోపలికి వెళ్ళాను. మా అత్తయ్య అమ్మ చేతులకు, కాళ్ళకు మెహందీ పెట్టడం చూశాను.
 
అమ్మ నా వైపు చూసి తన చేతిని చూపించింది... ఇప్పుడు నేను అమ్మ వైపు చూస్తున్నాను.


 
అత్తయ్య: "హా హా, రేపు పెళ్లి జరుగుతోంది కదా... భావన ని ఇలాగే పెద్ద కళ్ళతో చూస్తూ ఉంటావా..."
 
(అమ్మ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.)
 
నేను: "అత్తయ్య, నన్ను ఇంకా ఎంత ఆటపట్టిస్తావు, ఆపు..."
 
అత్తయ్య: "హా నాకు తెలుసు... నువ్వు కూడా నన్ను ఆటపట్టించాలనుకుంటే నువ్వు కూడా ఇక్కడే కూర్చో..."
 
(నేను సంతోషంగా వెళ్లి అమ్మ దగ్గర కూర్చున్నాను... కనీసం ఇప్పుడైనా అమ్మకు దగ్గరగా ఉండే సమయం దొరికిందని నాకు అనిపించింది.)
 
అత్తయ్య: "వద్దు, లే... పెళ్లి సమయం అయిపోయాక ఇక్కడికి రా..."
 
మళ్ళీ నన్ను ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టారు... నేను కంగారు పడటం చూసి అత్తయ్య నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. నేను నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాను.
 
అమ్మకు మెహందీ పెట్టాక, అత్తయ్య అమ్మను పక్కకు వెళ్లి కూర్చోమన్నారు. ఆ తర్వాత అత్తయ్య నాకు కూడా కొద్దిగా మెహందీ పెట్టారు...
 
నిజానికి, అది నాకు నచ్చలేదు... కానీ ఇది ఆచారం అయితే కచ్చితంగా చేస్తారు. ఏమైనా, పెళ్లి ప్రతిరోజూ జరగదు కదా!
 
మెహందీ పెట్టాక, అత్తయ్య నన్ను, మామయ్యను పైకి వెళ్లి పడుకోమన్నారు. నాకు నిజంగా కనీసం అమ్మను కౌగిలించుకోవాలని ఉంది
 
కానీ అత్తయ్య ఏమీ జరగనివ్వడం లేదు... అందుకే నాకు నిరాశ కలిగింది. ఇప్పుడు నేను పైకి వెళ్ళడం మొదలుపెట్టాను.
 
అమ్మ: "గుడ్ నైట్ విజయ్..."
 
నేను: "గుడ్ నైట్ భావన..."
 
అత్తయ్య: " ఇప్పుడు వెళ్ళు... గుడ్ నైట్... రేపు నీ భార్యను కలువు!"
 
(నాకు అత్తయ్య మీద కోపం వస్తోంది... కానీ అత్తయ్య నన్ను ఆటపట్టిస్తోందని నాకు తెలుసు. 

నేను అలా ముఖం పెట్టుకోవడం చూసి అమ్మ కూడా నవ్వుతోంది.)


 
నేను పైకి వెళ్ళాను... కాసేపటికి మామయ్య ఒక బాక్స్ ని పైకి తీసుకువచ్చారు.
 
మామయ్య: "ఇది తీసుకో, చూడు... ఇది నీకు సరిపోతుందో లేదో, రేపు నీ అత్తయ్య నీకు వేసుకోవడానికి ఇది కొనిచ్చింది..."
 
(అది ఒక షేర్వానీ... నేను పైనుంచి వేసుకుని చూశాను.)
 
నేను: "అహః ఇది సరైన సైజులోనే ఉంది. మావయ్య ...."
 
మామయ్య: "సరే, మంచిది... ఇప్పుడు వెళ్లి పడుకో... రేపు మనం ఇంకా చాలా పనులు చేసుకోవాలి.."
 
నేను: "సరే మావయ్య , అలాగేలే..."
 
(ఇద్దరం పడుకోవడానికి బెడ్ పైకి వెళ్లాం.)
 
నేను: "మామయ్య... నేను మిమ్మల్ని ఒక ప్రశ్న అడగాలనుకున్నాను..."
 
(మామయ్య నవ్వడం మొదలుపెట్టారు.)
 
మామయ్య: "సరే విజయ్, నువ్వు ఏది అయిన అడగవచ్చు..."
 
(గర్భం దాల్చిన తర్వాత కూడా శృంగారం చేయవచ్చా అని నేను ఆయన్ని అడగబోయాను... బహుశా నేను ఏమి అడగాలనుకుంటున్నానో ఆయనకు అర్థమైంది.)
 
మామయ్య: "ఆహ్హా , ఏమీ ఫర్వాలేదు... చేయవచ్చు, కానీ జాగ్రత్తగా చేయాలి..."
 
నేను: "హ్మ్... సరే, రేపు మనం అమ్మమ్మతో ఏం చేద్దాం..."
 
మామయ్య: " పర్లేదు అమ్మమ్మ కేవలం ఆ అమ్మాయి కోసం ఆలోచిస్తుంది అంతే..."
 
నేను: "నిజంగానా,... బయట ఎవరికీ చెప్పాల్సిన అవసరం ఉండదు అని చెప్పారు కదా మావయ్య..."
 
మామయ్య: "అలాగే చేద్దాం... వెళ్లి పడుకో... లేకపోతే రేపు రోజంతా నిద్రలోనే ఉండిపోతావు...హాహాహాహా"
 
నేను: "హ్మ్..." మేమిద్దరం పడుకున్నాము.
 
ఉదయం వెలుగులు గదిలోకి పరుచుకున్నాయి. విజయ్ నిద్రలేచి చూసేసరికి గడియారంలో సమయం దాదాపు 7 గంటలు అయ్యింది. పక్కన చూస్తే ఎవరూ లేరు...
 
మామయ్య ఎప్పుడో నిద్రలేచి కిందకు వెళ్లి ఉంటారని విజయ్‌కి అర్థమైంది. మొబైల్ వైపు చూడగా అమ్మ నుండి కాల్ వస్తోంది. విజయ్ వెంటనే ఫోన్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
 
నేను : "హలో..."
 
అమ్మ (భావన): (ఫోన్‌లో గుసగుసగా) "నేను నిద్ర లేచావా..."
 
నేను: "అవును, కానీ నాతో ఫోన్‌లో ఇలా ఎందుకు మాట్లాడుతున్నావు..."
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు అత్తయ్య నన్ను నీతో మాట్లాడనివ్వడం లేదు... అందుకే నేను రహస్యంగా బాత్‌రూమ్‌కి వచ్చాను. ఇక్కడి నుండి నీకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడుతున్నాను..."


 
(విజయ్‌కి నవ్వొచ్చింది.)
 
అమ్మ: "సరే ఈరోజు నేను ఏమి కట్టుకోవాలో చెప్పు..."
 
నేను: "నువ్వు నేను ఇచ్చింది తీసుకున్నావు కదా. అంతక ముందు ఇచ్చింది... నువ్వు అందులోనే కనిపించాలి. నేను నీకు ప్రేమగా ఇచ్చిన ఆ ఎరుపు రంగు పట్టు చీరలోనే ప్లీజ్ భావన!"
 
అమ్మ: "పర్వాలేదు... కానీ అత్తయ్య నాకోసం వేరే చీర తెచ్చింది..."
 
నేను: "అది ఈరోజు కాదు, తరువాత కట్టుకుంటా అని చెప్పు!"
 
అమ్మ: "హ్మ్, సరే... ఇంకొకటి..."
 
నేను: "నాకు ఇంకేమీ అవసరం లేదు భావనా... ఇప్పుడు నువ్వు ఇక్కడ నాతో ఉన్నావు కాబట్టి... 

నేనే అన్నీ నాకు కావలసినవి నీతో కట్టిస్తాను..నాకు నచ్చినట్లు నేను నిన్ను చూస్తాను."
 
అమ్మ: "సరే ఇప్పుడు త్వరగా రెడీ అవ్వు... ముహూర్తం సమయం 11:45..."
 
నేను: "సరే భావన, పర్వాలేదు... నేను తయారవుతాను..."
 
అమ్మ: "సరే అయితే... బాయ్..."
 
నేను: "విను..."
 
అమ్మ: "ఏంటి..."
 
నేను: "నువ్వు మళ్ళీ నాకు ముద్దు పెట్టలేవు కదా... కనీసం ఫోన్‌లోనైనా ఒక్క ముద్దు పెట్టు!"
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) "అస్సలు పెట్టను పో..."
 
(సరిగ్గా అప్పుడే బయట నుండి అత్తయ్య గొంతు గట్టిగా వినిపించింది.)
 
అత్తయ్య: (బాత్‌రూమ్ తలుపు తడుతూ) "భావనా... బయటకు రా, ఇంకెంతసేపు అక్కడ కూర్చుంటావు!"
 
(ఆ పిలుపు వినగానే అమ్మ కంగారుగా ఫోన్ పెట్టేసింది.)
 
ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (హాల్ & డైనింగ్ ఏరియా)
సమయం: ఉదయం 08:30 గంటలు
 
విజయ్ కిందకి వెళ్లాడు. కిందకి వెళ్లగానే మామయ్య, అత్తయ్య కలిసి ఇంటిని మామిడాకులు, బంతిపూలతో చక్కగా అలంకరించడం కనిపించింది.
 
ఇల్లు అంత అందంగా అలంకరించి ఉండటం చూసి విజయ్‌కి చాలా సంతోషంగా అనిపించింది.


 
మామయ్య, అత్తయ్య తన పెళ్లి కోసం పడుతున్న తపన చూసి మురిసిపోయాడు. నానమ్మ అంత సంతోషంగా లేకపోయినా, కోపంగా కూడా ఏమీ అనలేదు.
 
(విజయ్ లోపలికి వెళ్లాడు. అమ్మ పసుపు రంగు లో, ఒంటి నిండా పసుపు పూతతో దేవతలా కనిపించింది. 



అకస్మాత్తుగా అత్తయ్య విజయ్ వెనుక నుండి వచ్చి ముఖానికి పసుపు పూయడం మొదలుపెట్టింది.
 
ఇదంతా మొదట కాస్త ఇబ్బందిగా అనిపించినా ఆ క్షణపు సంబరానికి విజయ్ లోనయ్యాడు. అమ్మ నన్ను చూసి ముసిముసిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.)
 
నేను: "అత్తయ్య ఇదంతా ఏంటి…"
 
అత్తయ్య: "ఏయ్ ఏంటి, నీకు తెలియదా… ఇప్పుడు మీ పెళ్లి అదే రోజు నిశ్చయమైతే, అన్నీ అదే రోజు జరగాలి కదా!"
 
(అత్తయ్య అందరి కోసం వేడివేడిగా తినడానికి సిద్ధం చేసింది. అందరూ కలిసి డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద తినడం మొదలుపెట్టారు.)
 
మామయ్య : "ఏయ్ త్వరగా చేయండి… సమయం తక్కువగా ఉంది… ఎవరి పనులు వాళ్లు చేసుకోండి!"
 
అత్తయ్య: (నన్ను వెక్కిరిస్తూ) "విజయ్ నన్ను త్వరపడమంటాడు అనుకున్నాను… కానీ మా ఆయన నీకే చెప్తున్నాడు చూడు!"
 
(అమ్మ సిగ్గుపడింది.)


 
మామయ్య: "మనం పెళ్లిని సరైన ముహూర్తంలో జరిపిస్తేనే అంతా బాగుంటుంది."
 
అత్తయ్య: "అవును నాకు తెలుసులేండి...."
 
మామయ్య: "అయినా నువ్వు అది భావనకు ఇచ్చావా లేదా…"
 
అత్తయ్య: "ఓ అవును, నేను మర్చిపోయాను!"
 
(అత్తయ్య లేచి వెళ్లి ఒక చిన్న నగల పెట్టె తీసుకువచ్చి అమ్మ చేతిలో పెట్టింది.)
 
అమ్మ: "ఇదేంటి అక్కా…"
 
అత్తయ్య: "ముందు దీన్ని తెరిచి చూడు..."
 
(అమ్మ ఆ పెట్టెను తెరిచింది. అందులో మెరిసిపోతున్న మేలిమి బంగారు గాజులు ఉన్నాయి.)
 
అమ్మ: "అయ్యో ఇవన్నీ నాకెందుకు ఇస్తున్నారు... వద్దు, ఇవి బంగారంతో చేసినవి... నేను వీటిని ఉంచుకోలేను..."
 
అత్తయ్య: (అమ్మ దగ్గరకు వచ్చి ఆప్యాయంగా పట్టుకుంటూ) "ఇప్పుడు నువ్వు మళ్ళీ మన ఇంటి కోడలివి కాబోతున్నావు భావనా... 

ఆ సమయంలో నేను, నా భర్త నీకు ఏమీ ఇవ్వలేకపోయాం... ఇప్పుడు మన కోడలి కోసం ఏదైనా చేయడం మా బాధ్యత!"
 
అమ్మ: "కానీ..."
 
నేను: "కానీ అని వాళ్లని వారించకు భావనా... ఎలాగూ నువ్వు వాళ్ల మనిషివే కదా..."
 
(అత్తయ్య నన్ను, అమ్మని దగ్గరకు తీసుకుంది.)
 
అత్తయ్య: "మీ ఇద్దరికీ పెళ్లి అవుతున్నందుకు నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది... ఇప్పుడు నువ్వు కూడా తల్లివి కాబోతున్నావు, ఇంకా ఏమి కావాలి!
 
అసలు విజయ్ ఎలా బ్రతుకుతాడో అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను... కానీ ఇప్పుడు నువ్వు అతనితో ఉన్నావు కాబట్టి నాకు ఎలాంటి చింత లేదు."
 
(అత్తయ్య నా వైపు సీరియస్‌గా చూస్తూ అంది.)
 
అత్తయ్య: "విజయ్... భావనకు నువ్వు ఏ కొంచెం బాధ కలిగించినా నాకంటే చెడ్డవాళ్లు ఎవరూ ఉండరు!"
 
నేను: (నవ్వుతూ) "లేదు అత్తయ్యా... నేను భావనను నా రాణిలా చూసుకుంటాను... మీరు అస్సలు చింతించకండి!"
 
అత్తయ్య: (నవ్వుతూ) "అబ్బో! అంత పెద్ద మాటలు మాట్లాడుతున్నాడు విజయ్..."
 
మామయ్య: "ఇప్పుడు అతను ప్రేమలో పడ్డాడు కాబట్టి కచ్చితంగా ఇంతే చెబుతాడులే!"
 
(అమ్మ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.)
 


అమ్మ: "ఈ బహుమతికి చాలా ధన్యవాదాలు అక్కా…"
 
నానమ్మ: "సరే, అంతా బాగానే ఉంది... త్వరగా ఏర్పాట్లు చేసేయండి!"
 
అందరం తినడం ముగించాము. అత్తయ్య అమ్మను గదిలోకి తీసుకెళ్లి పెళ్లికూతురిగా ముస్తాబు చేయసాగింది.
 
మామయ్య నన్ను చూసి "నువ్వు పైకి వెళ్లి రెడీ అవ్వు విజయ్, నేను నిప్పుల గుండం దగ్గరకు వెళ్లి హోమం, పూజా సామాగ్రి ఏర్పాట్లన్నీ పూర్తి చేస్తాను" అని చెప్పారు.
 
నేను పైకి వెళ్లి మామయ్య ఇచ్చిన రాయల్ షేర్వానీ ధరించాను. అద్దంలో నన్ను నేను చూసుకుంటుంటే నా మనసులోకి గత జ్ఞాపకాలన్నీ అలల్లా తన్నుకొచ్చాయి...
 
ఆ మొదటి రోజు పరిచయం, ఒకరితో ఒకరం పంచుకున్న నవ్వులు, రాత్రిళ్లు ఏడ్చిన ఏడుపులు, ఆటపట్టించుకోవడం, కోపాలు, చివరికి ఒకరి కోసం ఒకరం తపించిన ఆ పవిత్రమైన ప్రేమ...
 
ఇవన్నీ దాటుకుని ఈరోజు ఇద్దరం ఒక్కటవ్వబోతున్నాం! ఈ ఆనందాన్ని నేను మాటల్లో చెప్పలేను. 

నా హృదయంలోనే నేను నవ్వుకుంటున్నాను. లోకపు బాధలన్నీ మర్చిపోయాను. తయారై కిందకి వచ్చాను.
 
మామయ్య: "ఓహో! చూడండి... పెళ్లికొడుకు వచ్చేశాడు!"
 
(నానమ్మ నన్ను తన దగ్గరికి తీసుకుంది.)
 
నానమ్మ: "నా బంగారు కొండ ముద్దుగా ఉన్నావు..కనీసం నా కోరికలలో ఒకటి నెరవేరింది. ఇప్పుడు నేను నా మనవడి పెళ్లిని కళ్లారా చూస్తున్నాను. ఇక జీవితం నుండి ఇంకేం కావాలి..."
 
నేను: (నవ్వుతూ) "మీరు మీ ముని మనవుడిని కూడా చూడలేదు, నేను ఆ ముద్దుల చిలుకను మీ పక్కన, నీ వొడిలో చూడాలనుకుంటున్నాను!"
 
(మామయ్య నన్ను పిలిచి కూర్చోబెట్టారు.)
 
మామయ్య: "నువ్వు ఇక్కడికి వచ్చి కూర్చో విజయ్... ముహూర్తానికి ఇంకా 10 నిమిషాలు మాత్రమే మిగిలి ఉంది."
 
మామయ్య: (గది వైపు చూస్తూ) "ఏయ్, పెళ్లికూతురిని త్వరగా తీసుకురండి... ఇంకా ఎంత సమయం పడుతుంది!"
 


అత్తయ్య: (లోపలి నుండి) "ఏయ్, అబ్బా... ఒక్క నిమిషం ఆగండి, నేను ఇప్పుడే వస్తున్నాను!"

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (కల్యాణ మండపం)

సమయం: ఉదయం 11:45 నుండి మధ్యాహ్నం 01:00 గంట వరకు
 
(మా పెళ్లి అన్ని ఆచారాలు, సంప్రదాయాలతో శాస్త్రోక్తంగా జరగబోతోంది. మా పండిట్‌జీ సాక్షాత్తూ మా రాజేంద్ర మామయ్యే!)

ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (కల్యాణ మండపం)
సమయం: ఉదయం 11:45 నుండి మధ్యాహ్నం 01:15 వరకు
 
1. పెళ్లికూతురి ఆగమనం (వధూ ప్రవేశం)
 
హోమగుండం ముందు పీటలపై కూర్చున్న నా గుండెల్లో ఒకటే అలజడి. మామయ్య వెళ్లి గది తలుపులు తెరవగానే, అత్తయ్య చేయి పట్టుకుని అమ్మ గడప దాటింది.
 
ఆ దృశ్యం చూడగానే నా శ్వాస ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది.
 


ఎరుపు రంగు పట్టుచీర, తలపై బంగారు పాపటి బిళ్ళ, అత్తయ్య పెట్టిన బంగారు గాజులు, మెడలో భారీ హారం, ముక్కుపుడక, నడుముకు వడ్డాణం,
 
కాళ్లకు నేను ప్రేమగా ఇచ్చిన మువ్వల గజ్జెలతో... సాక్షాత్తూ దివి నుండి భువికి దిగివచ్చిన దేవతలా నడుచుకుంటూ వచ్చింది.

ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: హైందవ వివాహ సంప్రదాయంలో వధువు ప్రవేశం అంటే కేవలం ఒక స్త్రీ రాక కాదు... ఆ ఇంటిని సర్వతోముఖాభివృద్ధి వైపు నడిపించే సాక్షాత్ లక్ష్మీదేవి ఆగమనం. ఇక్కడ అమ్మ తరఫున బంధువులెవరూ లేకపోవడంతో, అత్తయ్యే తల్లిలా నిలబడి ఆమెను చేయిపట్టి మండపానికి నడిపించింది.
 
అమ్మ నా పక్కన పీటలపై కూర్చుంది. మా ఇద్దరి చూపులు ఒక్కసారిగా కలిశాయి. ఆమె కళ్లల్లో నాపై ఉన్న అంతులేని ప్రేమ, ఇన్నాళ్లూ పడ్డ విరహం,
 
నా పక్కన భార్యగా కూర్చున్నానన్న అనిర్వచనీయమైన సిగ్గు అన్నీ స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె ముఖం ఎర్రబడటం చూసి నా పెదవులపై గర్వంతో కూడిన చిరునవ్వు విరిసింది.
 
2. వరమాల (పరస్పర ఆమోదం)
 
పీటలపై కూర్చున్న అమ్మ సిగ్గుతో తలవంచుకుని కొంగును నలుపుతోంది.
 
మామయ్య: "భావనా... విజయ్ మెడలో వరమాల వేయి..."
 
అమ్మ వణుకుతున్న చేతులతో గులాబీ పూలమాలను తీసుకుని నా మెడలో వేసింది. నేను కూడా అంతే ఆరాధనతో పూలమాలను ఆమె మెడలో వేశాను.


ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: వరమాల అంటే ఇద్దరు వ్యక్తులు తమ హృదయాలను ఒకరికొకరు బేషరతుగా అప్పగించుకోవడానికి బాహ్య సాక్ష్యం. పూలమాల దారంలాంటిది అయితే, అందులోని పూలు వారి భావాలు. ఒకరి గౌరవాన్ని, ఒకరి ఆత్మను జీవితాంతం ధరిస్తామని చాటే ఆత్మీయ ప్రక్రియ ఇది.
 
దండలు మార్చుకునే క్షణంలో అమ్మ నా కళ్లలోకి నేరుగా చూసింది. "ఈ క్షణం నుండి నేను పూర్తిగా నీదానిని" అని ఆమె కళ్లు మూగగా చాటాయి.
 
3. కన్యాదానం & విజయ్ మహా ప్రతిజ్ఞ (హస్త ప్రదానం)
 
అత్తయ్య ముందుకు వచ్చి అమ్మ కుడిచేతిని తీసుకుని, నా రెండు చేతుల మధ్య ఉంచింది.
 
అత్తయ్య: "విజయ్... ఇకపై భావన నీకు సర్వస్వం. ఆమెను కంటికి రెప్పలా కాపాడుకో..."
 
మామయ్య: "విజయ్... అగ్నిసాక్షిగా నీ భార్యకు నీ అంతరంగాన్ని ప్రతిజ్ఞగా సమర్పించు."
 
నేను అమ్మ చేతిని నా చేతుల్లోకి గట్టిగా బంధించాను. ఆమె చేతి చల్లదనం నా రక్తంలో ప్రవహిస్తున్న ఉష్ణాన్ని తాకింది.
 


ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: కన్యాదానం అంటే దానం చేయడం కాదు, ఒక పవిత్రమైన బాధ్యతను విశ్వాసంతో అప్పగించడం. ఇక్కడ అత్తయ్య అమ్మను నాకు అప్పగిస్తుంటే, నేను ఆమెను సర్వస్వంగా స్వీకరించాను.
 
నేను: (అగ్నిహోత్రం వైపు చూస్తూ, కళ్లల్లో నీళ్లతో)



"ఈ పవిత్రమైన అగ్నిసాక్షిగా నేను ప్రమాణం చేస్తున్నాను భావనా... నీ కళ్లల్లో నేను ఎప్పటికీ బాధతో కూడిన కన్నీళ్లు రానివ్వను!
 
ఒకవేళ కన్నీళ్లు వచ్చినా అవి మన ప్రేమ తాలూకు ఆనందభాష్పాలు మాత్రమే అయి ఉండాలి. నీ జీవితాంతం నీకు ఒక ఉత్తమ భర్తగా ఉంటాను, ప్రాణంగా చూసుకుంటాను.
 
నువ్వు నన్ను కన్న తల్లివైనా... కొడుకుగా నిన్ను కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటూ, భర్తగా నిన్ను నా గుండెల్లో పెట్టుకుని ఆరాధిస్తాను! నా భార్య మరెవరో కాదు, నా ప్రాణమైన భావన!"
 
ఆ మాటలు విని అత్తయ్య, నానమ్మల కళ్లు చెమ్మగిల్లాయి. అమ్మ పెదవులు వణుకుతూ మెల్లగా నా వైపు చూసి "నేను కూడా నీదానినే విజయ్..." అంది.
 
4. బ్రహ్మముడి (కొంగు ముడి)
 
అత్తయ్య మా ఇద్దరి వెనుక వచ్చి, అమ్మ పట్టుచీర కొంగు కొసను తీసుకుని నా పట్టు ఉత్తరీయానికి కలిపి మూడు ముళ్లు వేసింది.
 
ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: బ్రహ్మముడి అనేది లౌకికమైన ముడి కాదు... దైహికంగా, మానసికంగా, ఆధ్యాత్మికంగా రెండు విభిన్న ఆత్మలను ఒకే తాటిపై బంధించే సంకేతం. సంసార ప్రయాణంలో ఎవరి అడుగులు తప్పినా, ఇంకొకరు ఆ ముడి బలాన్ని ఆధారంగా చేసుకుని నిలబడతారనేది దీని అర్థం.
 


ముడి పడిన ఆ క్షణంలో అమ్మ కొంగు నా భుజంపైకి చేరింది. మేము ఇక విడదీయరాని ఏక శరీరమని నా అంతరాత్మకు అర్థమైంది.
 
5. హోమ క్రతువు & లాజా హోమం (అగ్ని సాక్ష్యం)
 
మామయ్య వేదమంత్రాలు పఠిస్తుండగా, మేము హోమగుండంలో నెయ్యి, సమిధలు సమర్పించాము.
 
ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: సృష్టిలోని పంచభూతాలలో అగ్ని మాత్రమే అత్యంత పవిత్రమైనది, దేనినైనా శుద్ధి చేసేది. అగ్ని సమక్షంలో పలికిన ప్రతి మాటా ఒక దైవిక శాసనంగా మారుతుంది. అగ్నిహోత్రం ఇద్దరిలోని మోహాన్ని ప్రేమగా, బాధ్యతగా మారుస్తుంది.
 


హోమం నుండి లేస్తున్న పొగ, నెయ్యి సువాసనల మధ్య అమ్మ ముఖం మరింత తేజోవంతంగా మెరిసింది.
 
6. సప్తపది (ఏడు అడుగుల పరమార్థం)
 
మామయ్య మమ్మల్ని లేచి హోమగుండం చుట్టూ ఏడడుగులు నడవమన్నారు. నేను అమ్మ చేతి వేళ్లను నా వేళ్లలోకి బిగించి లేచాను.
 
ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: హైందవ వివాహంలో సప్తపది అత్యంత కీలకమైన ఘట్టం. ఏడడుగులు కలిసి నడిచిన తర్వాతే వారిద్దరూ శాశ్వత దంపతులుగా మారతారు:
 
·      మొదటి అడుగు: ఆహార ధాన్యాల సమృద్ధి కోసం.
 
·      రెండవ అడుగు: శారీరక, మానసిక బలం కోసం.
 
·      మూడవ అడుగు: ధన, సంపదల వృద్ధి కోసం.
 

·      నాల్గవ అడుగు: సుఖదుఃఖాలలో సమాన భాగస్వామ్యం కోసం.
 
·      ఐదవ అడుగు: ఉత్తమ సంతానం, కుటుంబ క్షేమం కోసం.
 
·      ఆరవ అడుగు: రుతువుల అనుకూలత, ఆయురారోగ్యాల కోసం.
 
·      ఏడవ అడుగు: శాశ్వత స్నేహం, ఆధ్యాత్మిక కలయిక కోసం.
 
మేము ఒక్కో అడుగు వేస్తున్నప్పుడు అమ్మ నా వైపు అమితమైన భరోసాతో చూసింది. ఏడవ అడుగు పూర్తయ్యేసరికి ఆమె ముఖంలో ప్రపంచాన్ని గెలిచినంత ఆనందం కనిపించింది.
 
7. మంగళసూత్రధారణ (మాంగల్య ధారణ)
 
అత్తయ్య వెండి పళ్లెంలో నేను కొనితెచ్చిన నాలుగు మంగళసూత్రాలలో ఒకదాన్ని, పసుపు కుంకుమలతో తెచ్చి మా చేతికి ఇచ్చింది.
 
నానమ్మ: "విజయ్... ఇక ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా మంగళసూత్రం కట్టి, ఆమెను నీ సొంతం చేసుకో!"
 
నేను బంగారు తాళిబొట్టును చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. అమ్మ భక్తితో, సమర్పణ భావంతో కళ్లు మూసుకుని తల దించింది.
 
ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: మంగళసూత్రంలోని మూడు ముళ్లు వరుసగా మనస్సు, వాక్కు, కర్మలతో భర్తకు భార్యగా అంకితం కావడాన్ని సూచిస్తాయి. అది ఆమెకు రక్షణ కవచం, సౌభాగ్యానికి చిహ్నం.


 
నేను ఆ పవిత్రమైన మంగళసూత్రాన్ని అమ్మ మెడలో వేసి మూడు ముళ్లు వేశాను. తాళి ఆమె ఛాతీని తాకిన ఆ క్షణంలో అమ్మ దేహం ఒక్కసారిగా పులకరించి కంపిచింది.
 
8. సింధూర ధారణ (పాపిట తిలకం)
 
మామయ్య మంత్రాలు చదువుతుండగా, అత్తయ్య అమ్మ ముసుగును కొద్దిగా పైకి ఎత్తింది. నా చేతులు అమితమైన ప్రేమతో, భావోద్వేగంతో కొద్దిగా వణికాయి.
 
ఆచారం వెనుక అంతరార్థం: నుదుటి పాపిటలో సింధూరం దిద్దడం అంటే స్త్రీ ప్రాణశక్తికి, ఆమె సౌభాగ్యానికి భర్త తన ఆయుష్షును, ప్రేమను సమర్పించడమే. సింధూరం ఆమె హృదయానికి భర్త వేసిన ప్రేమ ముద్ర.
 


నేను నా కుడిచేతి బొటనవేలితో ఎర్రటి సింధూరాన్ని తీసుకుని నేరుగా అమ్మ పాపిటలో దిద్దాను. కళ్లు మూసుకుని ఉన్న అమ్మ కనురెప్పల చాటు నుండి రెండు ఆనందభాష్పాల చుక్కలు రాలి నా చేతిపై పడ్డాయి.
 
మామయ్య: "మంగళం మహత్! ఇప్పుడు పెళ్లి సంపూర్ణమైంది... ఈ క్షణం నుండి మీరిద్దరూ శాశ్వతంగా భార్యాభర్తలు!"
 
9. ఆశీర్వాదాలు & సంపూర్ణ పరిణయం
 
అమ్మ మెల్లగా కళ్లు తెరిచింది. ఎదురుగా తన భర్తగా నిలబడిన నన్ను చూసి భావోద్వేగం ఆగక నా ఛాతీపై వాలిపోయింది.


 
అత్తయ్య: "ఏమైంది భావనా..."
 
అమ్మ: "ఇదంతా చూస్తుంటే నాకు కలలా ఉంది అక్కా..."
 
అత్తయ్య: "ఇది కల కాదు భావనా... పచ్చి నిజం! నువ్వు ఇప్పుడు శాశ్వతంగా విజయ్ భార్యవి!"
 
అత్తయ్య చెప్పడంతో అమ్మ నా పాదాలకు నమస్కరించింది. నేను వెంటనే ఆమెను పైకి లేపి, నా గుండెలకు గట్టిగా హత్తుకున్నాను.
 
అనంతరం మేమిద్దరం కలిసి మామయ్య, అత్తయ్య, నానమ్మల పాదాలకు నమస్కరించాము.
 


నానమ్మ: (అమ్మ తలపై చేయి పెట్టి నవ్వుతూ) "ఇకపై నేను నీకు అత్తగారిని కాదమ్మా... విజయ్ నిన్ను పెళ్లి చేసుకున్నాడు కాబట్టి నా కూతురే నీకు అత్తగారు! నన్ను దాదీ అని పిలువు... నూరేళ్లు చల్లగా వర్ధిల్లండి!"
 
అందరి ఆశీర్వాదాలతో, అంతులేని ప్రేమతో మేము భార్యాభర్తలుగా మా సరికొత్త జీవితంలోకి సంతోషంగా అడుగుపెట్టాము.

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (డైనింగ్ హాల్)

సమయం: మధ్యాహ్నం 02:00 గంటలు
 
(పెళ్లి తంతు పూర్తయి, ఇద్దరి మెడలో పూలదండలు, ఒంటిపై పట్టు వస్త్రాలు ఉన్నాయి. మామయ్య స్వయంగా ఒక పెద్ద కంచు పళ్లెంలో వేడివేడి అన్నం, కూరలు వడ్డించి తెచ్చి మా ఇద్దరి ముందు పెట్టారు.)
 
మామయ్య: (నవ్వుతూ) "కొత్త జంట ఇద్దరూ ఒకే పళ్లెంలో ముద్దలు తినిపించుకోవాలి... అప్పుడే మీ మధ్య ఉన్న ఈ బంధం, ప్రేమ జన్మజన్మలకీ గట్టిపడుతుంది!"
 
నేను, భావన ఒకరి కళ్లల్లోకి ఒకరం చూసుకుంటూ ముద్దలు తినిపించుకుంటున్నాం. అంతకుముందు ఎన్నోసార్లు కలిసి తిన్నా...
 
భార్యాభర్తలుగా ఈ మొదటి ముద్ద మా ఇద్దరి గుండెల్లో ఏదో తెలియని అమృతాన్ని నింపింది.
 
అత్తయ్య: (కొంటెగా నవ్వుతూ, భావన వైపు చూసి) "ఇప్పుడు కడుపునిండా బాగా తినేయ్ భావనా... ఇక ఈ రాత్రి నుండి మన విజయ్ నిన్ను అసలు ఖాళీగా కూర్చోనిచ్చేలా లేడు!"
 
(ఆ మాట వినగానే నా గొంతులో ముద్ద అడ్డం పడి ఒక్కసారిగా దగ్గొచ్చింది. భావన సిగ్గుతో ముద్ద ముఖం చేసుకుని తల దించుకుంది.)
 
నేను: (నీళ్లు తాగుతూ, నీరసంగా) "అత్తయ్యా... మీరు కూడానా! అందరి ముందూ అలా అనేస్తారా..."
 
అత్తయ్య: "ఏంట్రా ఇందులో సిగ్గుపడటానికి ఏముంది? మీ ఇద్దరి మధ్య ఏం జరిగిందో, మీరెంత పిచ్చిగా ప్రేమించుకుంటున్నారో మా అందరికీ తెలుసు కదా!
 
అయినా విజయ్... ఇంకో రెండు మూడు రోజుల తర్వాత నువ్వు ఆఫీస్ పనులకు వెళ్లడం మంచిదిరా. కొన్ని నెలలు పోతే మన భావన కడుపు పెద్దదై ఎక్కడికీ కదలలేదు... అప్పుడు నువ్వే కదా కష్టపడి ఈ ఇంటిని మరియు మా మహారాణిని చూసుకోవాలి."
 
భావన: (అత్తయ్య వైపు చూస్తూ, నవ్వుతూ) "ఆయన గురించి నువ్వు అస్సలు బెంగ పెట్టుకోకు అక్కా... ఈ మధ్య ఆయనకి ఇంట్లో వాళ్ల కంటే బయట వాళ్ల తోడే ఎక్కువైపోయిందిలే!"
 
అత్తయ్య: (కళ్లు పెద్దవి చేసి, ఆశ్చర్యంగా) "ఓహో! అప్పుడే మన విజయ్‌ని 'ఆయన', 'నువ్వు' అని పిలవడం మొదలుపెట్టావా భావనా... ఎంత ప్రేమో, అమ్మో!"
 
(భావనకి విపరీతమైన సిగ్గు ముంచుకొచ్చి కొంగుతో ముఖం దాచుకుంది.)
 
మామయ్య: " తన సొంత భర్తను కాకపోతే ఇంకెవరిని అంటుంది చెప్పు!"
 
(నేను భావన వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాను... భావన కూడా కళ్లెత్తి నా వైపు చూసి ఎంతో మురిపెంగా నవ్వింది.)
 
(భోజనాలు ముగిశాక అత్తయ్య వంటింట్లో పనులన్నీ చక్కబెట్టి హాల్లోకి వచ్చింది. వాళ్ల చేతుల్లో సంచులు ఉన్నాయి.)
 
అత్తయ్య: "భావనా, విజయ్... మీ ఇద్దరికీ పెళ్లయి ఒక్కటైనందుకు మా ప్రాణాలు ఎంత తేలికపడ్డాయో మాటల్లో చెప్పలేం. కానీ మేము ఇక ఊరికి బయలుదేరాలి..."
 
భావన: (కంగారుగా లేచి) "ఏంటక్కా ఇది... పెళ్లి ఇప్పుడే కదా ముగిసింది... అప్పుడే వెళ్లిపోవడం ఏంటి? నన్ను వదిలి వెళ్లొద్దు ప్లీజ్!"
 
నేను: "అవును అత్తయ్యా... కనీసం ఇంకో నాలుగు రోజులు ఇక్కడే ఉండండి. మీరుంటే భావనకు కూడా తోడుగా, ధైర్యంగా ఉంటుంది కదా."
 
భావన: (నానమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి) "దాదీ... మీరు చెప్పండి, అక్కని ఆగమనండి... మీరు కూడా వెళ్లకండి!"
 
దాదీ: "ఇప్పుడు నేనేం చెప్పాలి నాయనా... ఆవిడ నా మాట వినదు కదా. కనీసం నన్ను ఇక్కడే ఉండనివ్వండి... మీరిద్దరూ మీ ఊరికి వెళ్లండి.
 
నేను మళ్లీ అక్కడ ఒంటరిగా పడి ఉండాలి... కనీసం నా పిల్లలతో ఇక్కడ ఉంటే నాకు మనశ్శాంతిగా ఉంటుంది. నాకు వయసైపోయింది కదా..."
 
నేను: "అవును అత్తయ్యా... దాదీని మాతో ఇక్కడే ఉండనివ్వండి..."
 
అత్తయ్య: (కాసేపు ఆలోచించి) "అలా కాదు విజయ్... ముందు అమ్మని ఊరికి తీసుకెళ్లి ఆసుపత్రిలో పూర్తి చెకప్ చేయించాలి. పైగా మీ ఇద్దరికీ ఇప్పుడే పెళ్లయిందిరా...
 
కొన్నాళ్లు మీరు ఏకాంతంగా గడపాలి. అమ్మ ఆరోగ్యం కుదుటపడగానే నేనే స్వయంగా తీసుకొచ్చి మీ ఇంట్లో దింపుతాను, సరేనా?"
 
భావన: (నిరాశగా) "సరే అక్కా..."
 
(అత్తయ్య పడకగది గుమ్మం దగ్గరకు వెళ్లి, పూలు చల్లి, ఒక చిన్న ఇత్తడి కుండలో నిండుగా బియ్యం పోసి పెట్టింది.)
 
అత్తయ్య: (భావన దగ్గరకు వచ్చి, మెల్లగా) "కోడలా... మేము వెళ్లాక నీ కుడికాలితో ఆ కలశాన్ని మెల్లగా లోపలికి తోసి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టు...
 
అది మహాలక్ష్మి ప్రవేశంలా చాలా శుభప్రదం. ఇంకా... లోపల టేబుల్ మీద పసుపు పాలు కూడా పెట్టాను... నీకు అర్థమైంది కదా?"
 
(అత్తయ్య కొంటెగా కన్ను కొట్టేసరికి భావన సిగ్గుతో ముఖం ఎర్రగా మార్చుకుంది.)
 
(వాళ్లు వెళ్లే సమయం వచ్చేసరికి... ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత దొరికిన సొంత కుటుంబం మళ్లీ దూరమవుతోందన్న బాధతో భావన ఒక్కసారిగా అత్తయ్యను గట్టిగా కౌగిలించుకుని చిన్నపిల్లలా ఏడ్చేసింది.)
 
అత్తయ్య: (భావన కన్నీళ్లు తుడుస్తూ, గొంతు బొంగురుపోయి) "పిచ్చిదానా... ఇలా ఏడవకూడదు. నేను మళ్లీ వస్తాను... నీ శ్రీమంతం అప్పుడైనా వస్తాను.
 
ఇప్పుడు మీరు ఏడవడం ఆపి, మాకు త్వరగా ఒక మనవడినో మనవరాలినో ఇచ్చే పనుల్లో పడండి!"
 
(భావన కన్నీళ్ల మధ్యలోనే సిగ్గుతో నవ్వింది. మేమిద్దరం కలిసి మామయ్య, అత్తయ్య, దాదీల కాళ్లకు మొక్కి ఆశీర్వాదం తీసుకున్నాం. వాళ్లు మెట్లు దిగి వెళ్తుంటే ద్వారం దగ్గరే నిలబడి చూస్తూ ఉండిపోయాం.)
 
(ఇల్లంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది. హాల్లో నేను, భావన మాత్రమే మిగిలాం. నా పక్కన నిలబడ్డ భావన చేతిని మెల్లగా నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. ఆమె చేతులు చల్లగా వణుకుతున్నాయి.)
 
నేను: (ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ, గుసగుసగా) "ఇప్పుడు మన గదిలోకి వెళ్దామా భావనా..."
 
భావన: (సిగ్గుతో చూపులు నేలకు దించి) "హ్మ్..."
 
(పడకగది గుమ్మం దగ్గరకు వచ్చాం. అత్తయ్య చెప్పినట్లే భావన తన కుడికాలి బొటనవేలితో ఆ బియ్యపు కలశాన్ని మెల్లగా ముందుకు తోసి, లక్ష్మీదేవిలా గదిలోకి అడుగుపెట్టింది.)
 
(గది లోపల చూడగానే... మంచం మొత్తం తాజా గులాబీ రేకులు, మల్లెపూల మాలలతో శోభనం కోసం ఎంతో శృంగారభరితంగా అలంకరించి ఉంది.
 
గది నిండా మల్లెల పరిమళం గుబాళిస్తోంది. పక్కనే టేబుల్ మీద వెండి గ్లాసులో పసుపు పాలు ఉన్నాయి. అది చూసి భావన గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.)
 
నేను: (నవ్వుతూ, ఆమె దగ్గరకు జరిగి) "మనకంటే మన పెళ్లి రాత్రి గురించి మా అత్తయ్యే ఎక్కువ ముచ్చటపడి ఏర్పాట్లు చేసినట్లుంది కదా!"
 
భావన: (మంచం అంచున కూర్చుంటూ, సిగ్గుతో నవ్వి) "ఊరుకోండి మీరు..."
 
నేను: "సరే, నువ్వు ఇక్కడే కూర్చో... నీకోసం ఒక చిన్న సర్‌ప్రైజ్ ఉంది, ఇప్పుడే తీసుకొస్తాను."
 
భావన: (ఆత్రుతగా నా చేయి పట్టుకుని) "ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు విజయ్?"
 
నేను: "చెప్పాను కదా... నా రాణి కోసం చిన్న సర్‌ప్రైజ్! ఒక్క నిమిషంలో వస్తాను."
 
భావన: (ఎంతో ప్రేమగా నా కళ్లలోకి చూస్తూ) "సరే... త్వరగా రండి..."
 
నేను: "సరే, ఇప్పుడే వచ్చెస్తా..."
 
(నేను చకచకా మెట్లు ఎక్కి పైగదిలోకి వెళ్లాను. నా బ్యాగ్‌లో భద్రంగా దాచి ఉంచిన ఆ నాలుగు నల్లపూసల మంగళసూత్రాల పెట్టెను చేతిలోకి తీసుకున్నాను.
 
ఆ పెట్టెను గుండెలకు హత్తుకుని, ముఖంపై చిరునవ్వుతో, నా భార్య ఉన్న కింద పడకగది వైపు అడుగులు వేస్తూ దిగిరావడం మొదలుపెట్టాను.)
 
ప్రదేశం: ముంబై సిటీ కమీషనర్ హెడ్ క్వాటర్స్
సమయం: సాయంత్రం 7:45 గంటలు
 
ముంబై సిటీ కమీషనర్ క్యాబిన్‌లో తీవ్రమైన ఆందోళన నెలకొంది. ఆ కమీషనరే స్వయంగా అలేఖ్య తండ్రి. తన కూతురు అలేఖ్య అదృశ్యమై నాలుగు రోజులు గడుస్తున్నా ఎక్కడా ఆమె జాడ దొరకలేదు.
 
తమ సొంత సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ శాఖ ద్వారా, అన్నీ నగరలలోని ప్రైవేట్ లింకుల ద్వారా, చివరికి మొబైల్ టవర్ లొకేషన్ల ఆధారంగా ఆయన అన్ని కోణాల్లో తీవ్రంగా గాలించారు.
 
కానీ ఎక్కడా ఎలాంటి చిన్న ఆధారం కూడా లభించలేదు. కనీసం ఎక్కడికి వెళ్లిందనే దానిపై కూడా స్పష్టత లేకపోవడంతో, ఒక తండ్రిగా ఆయన చేతులు కట్టేసుకున్నాయి.
 
సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వ్యవస్థ అధిపతిగా ఉన్నప్పటికీ, తన సొంత కూతురి విషయంలో ఏ చిన్న క్లూ దొరకని నిస్సహాయ స్థితిలో ఆయన కుమిలిపోయారు. ఇంట్లో తన భార్య కూడా వెయ్యి కళ్ళతో కూతురికోసం చూస్తుంది
 
ఇక చేసేది ఏమీ లేక, చట్టం పరిధిని మరియు అధికారిక మార్గాలను పక్కన పెట్టి... చివరి ప్రయత్నంగా ఆయన తన సొంత అన్నయ్య అయిననేషనల్ సెక్యూరిటీ 'రా' (RAW) చీఫ్‌కు నేరుగా ఫోన్ చేశారు.
 
ఫోన్ రిసీవర్ ఎత్తిన RAW చీఫ్ అవతలి వైపు నుంచి మాట్లాడటం ప్రారంభించారు.
 
RAW చీఫ్ (పెద్దనాన్న): "చెప్పు తమ్ముడూ... ఏదో అత్యవసరమని ఫోన్ చేశావు, ఏం జరిగింది?"
 
కమీషనర్ (అలేఖ్య తండ్రి) తన అన్నయ్య గొంతు వినగానే, ఆ పదవులన్నీ పక్కన పెట్టి ఒక దిక్కుతోచని తండ్రిలా ఏడుపు ఆపుకుంటూ మాట్లాడటం ప్రారంభించారు.
 
కమీషనర్ (అలేఖ్య తండ్రి): (కన్నీళ్లతో, వణుకుతున్న గొంతుతో) "అన్నా... మన అలేఖ్య... నా కూతురు నాలుగు రోజులుగా కనిపించడం లేదు అన్నా!
 
తెలిసిన ప్రతీ చోటా వెతికాను, కానీ ఎక్కడా ఎలాంటి ఆధారం దొరకలేదు. చివరికి ఆమె వైజాగ్ వెళ్లిందని మాత్రం నాకు తెలిసింది... అక్కడ అల్కాను కలవడానికి వెళ్లింది.
 
కానీ అప్పటి నుండి ఆమె ఫోన్ కలవడం లేదు, అసలు ఎక్కడుందో, ఏమైందో ఏమో నాకు అసలు అర్థం కావడం లేదు అన్నా! నా కూతురిని నువ్వే కాపాడు అన్నయ్యా!"
 
ఫోన్ అవతలి వైపు ఒక్క క్షణం పాటు అత్యంత భయానకమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. దేశం మొత్తాన్ని శాసించే RAW చీఫ్ అయిన ఆ పెద్దనాన్న గుండె ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్లయింది.
 
తన సొంత కోడలు, తమ కుటుంబ రక్తమే ప్రాణాపాయ స్థితిలో చిక్కుకుందని అర్థం కాగానే ఆయన ఆలోచనలు వేగంగా పరిగెత్తాయి.
 
వైజాగ్, అల్కా... ఇవన్నీ వినగానే ఆయన మెదడులో ఏదో పెద్ద ప్రమాదకరమైన విషయం మెరిసింది.
కానీ ఆయన వెంటనే తేరుకుని, తన తమ్ముడిని (కమీషనర్‌ను) ఓదార్చడానికి ప్రయత్నించారు.
 
RAW చీఫ్ (పెద్దనాన్న): (గొంతు గట్టిగా సరిచేసుకుంటూ, తీవ్రమైన గంభీరంతో) "నువ్వు ఏమాత్రం కంగారు పడకు తమ్ముడూ... ధైర్యంగా ఉండు.
 
వైజాగ్ పరిధిలో మన ఇంటెలిజెన్స్ నెట్‌వర్క్‌తో నేను కనుక్కుంటాను. నా కోడలికి, మన బిడ్డకు ఏమీ కాకుండా చూసే బాధ్యత నాది.
 
నేను ఇప్పుడే వైజాగ్ నెట్‌వర్క్‌ను అలర్ట్ చేస్తున్నాను, నువ్వు కంగారు పడకు!" అని చెప్పి... క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా RAW చీఫ్ టప్ మని ఫోన్ కట్ చేశారు.
 
ఫోన్ పెట్టేసిన వెంటనే RAW చీఫ్ తన అత్యున్నత అధికారాలను ఉపయోగిస్తూ... వైజాగ్ పరిధిలో ఉన్న తన స్పెషల్ ఏజెంట్లకు అత్యవసర ఆదేశాలు జారీ చేశారు.
 
అంతేకాకుండా, ఆ పరిస్థితికి మూలమైనపూనమ్ దేవికి నేరుగా తన మొబైల్ నుండి కాల్ చేశారు!
 
వైజాగ్ లో ఉన్న పూనమ్ దేవి ఫోన్ రింగ్ అవుతోంది... కానీ అవతలి వైపు నుండి పూనమ్ దేవి ఎలాంటి రెస్పాన్స్ ఇవ్వలేదు, ఫోన్ లిఫ్ట్ చేయలేదు!
 
పరిస్థితి మరింత ప్రమాదకరంగా మారుతుండటంతో RAW చీఫ్ గుండెల్లో అలజడి మరింత పెరిగింది. అసలు వైజాగ్ లో పూనమ్ దేవి ఇంటి వద్ద, అల్కా మరియు అలేఖ్యల చుట్టూ ఏం జరుగుతోంది?
 
RAW చీఫ్ నిఘా నేత్రం నుంచి ఆ రహస్యాలు బయటపడతాయా? ఉత్కంఠ తారాస్థాయికి చేరింది. వెంటనే ఆయన ఆమె కాల్ రెకార్డింగ్ అండ్ డీటైల్స్ నాకు పంపండి అలాగే వైజాగ్ కి ఎమర్జెన్సీ ఫ్లయిట్ ఏర్పాటు చేయండి

[Sunnysunnysunny]

ప్రదేశం: ముంబై ఇల్లు (పడకగది)

సమయం: రాత్రి 08:30 గంటలు
 
నేను మెల్లగా గది లోపలికి అడుగుపెట్టాను. భావన మంచం మీద నా కోసం ఆశగా, సిగ్గుతో ఎదురుచూస్తూ కూర్చొని ఉంది. నన్ను గదిలోకి వస్తున్నట్లు చూడగానే ఆమె బుగ్గలు ఎర్రబడ్డాయి,
 
ముఖం దించుకుంటూ సిగ్గుపడింది. నేను అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను. భావన అప్పటికీ తన కాలికి ఆ మువ్వల గజ్జెలు వేసుకునే ఉంది,
 
వాటి సన్నని సప్పుడు ఆ గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని తాకుతోంది. ఆమె చేతిలో వెండి గ్లాసుతో వేడివేడి పసుపు పాలు పట్టుకుని నాకోసం సిద్ధంగా ఉంది. నేను మంచం మీద ఆమె పక్కనే కూర్చున్నాను.
 
భావన: (పసుపు పాలు ఉన్న గ్లాసును ముందుకు అందిస్తూ, మెల్లగా) "ఈ పాలు తీసుకో విజయ్..."
 
నేను: (ఆ గ్లాసు వైపు చూసి, చిరునవ్వుతో) "వద్దు భావనా... నేను ఇవి తాగను, నాకు నీ పాలు కావాలి..."
 
ఆ మాట వినగానే భావన మరింత సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది, ఆమె చెంపలు ఎర్రబడ్డాయి.
 
భావన: (సిగ్గును అణచుకుంటూ) "ఇప్పుడు అంత పట్టుబట్టకు విజయ్... అది కూడా ఇస్తానులే... ముందు ఈ పాలు తాగు..."
 
నేను నవ్వుతూ ఆ గ్లాసును తీసుకుని ఒక్క గుక్కలో తాగేశాను. ఆ తర్వాత గ్లాసు పక్కన పెట్టి, మెల్లగా భావన దగ్గరకు వెళ్లి ఆమె కాలి గజ్జెను చేతితో పట్టుకుని పైకి తీశాను.
 
ఆ గజ్జెల చప్పుడు మధ్య ఆమె కళ్లలోకి చూశాను. ఆ క్షణంలో ఆమె ముఖంపై ఉన్న ఆ సిగ్గు, ఆనందం చూసి నా మనసు నిండిపోయింది.
 
నేను: (ఎంతో ప్రేమగా) "చివరికి నువ్వు నా పెళ్లికూతురివి అయ్యావు భావనా..."
 
కొద్దిసేపు ఇద్దరం అలానే నిశ్శబ్దంగా చూసుకున్నాక...
 
నేను: "మనం కాసేపు అలా కూర్చుని ప్రశాంతంగా మాట్లాడుకుంటే ఎలా ఉంటుందని ఆలోచిస్తున్నాను..."
 
భావన: (ఆశ్చర్యంగా) "అంటే..."
 
నేను వెంటనే భావనను ఎంతో ఆప్యాయంగా నా చేతుల్లోకి తీసుకుని, నా గుండెలకు హత్తుకున్నాను.
 
నేను: "మనం కొన్ని గంభీరమైన విషయాల గురించి మాట్లాడుకోవాలి భావనా... ఇన్నాళ్లూ మన మనసుల్లో దాచుకుని, ఒకరికొకరు చెప్పుకోలేక సతమతమైన ఆ భావాల గురించి..."
 
భావన: (నా ఛాతీపై తల ఆనించి) "సరే విజయ్... నువ్వు చెప్పినట్టుగానే చేద్దాం..."
 
నేను, భావన ఇద్దరం మంచం మీద పక్కపక్కనే కూర్చున్నాము... భావన నా చేతుల్లో ఒదిగిపోయింది.
 
నేను: "నువ్వు మనస్ఫూర్తిగా సంతోషంగా ఉన్నావు కదా భావనా..."
 
భావన: "చాలా... నా జీవితంలో ఎప్పుడూ లేనంత సంతోషంగా ఉన్నాను విజయ్..."
 
నేను: "హ్మ్మ్... అన్నట్టు, నేను నిన్ను ఒక ముఖ్యమైన విషయం అడగాలనుకుంటున్నాను."
 
భావన: "దయచేసి అడుగు విజయ్, దాచకుండా చెప్పు."
 
నేను: "నువ్వు నన్ను ఇంకా నీ కొడుకులా చూస్తున్నావా... లేక నీ భర్తలా చూస్తున్నావా భావనా?"
 
ఆ ప్రశ్నకు భావన ఒక్క క్షణం షాక్ తిన్నట్లు అయింది.
 
భావన: "ఇప్పుడెందుకు ఈ మాటలు విజయ్... ఇంత మంచి రోజు, మన జీవితం కొత్తగా మొదలైన ఈ సమయంలో ఇలాంటివి ఎందుకు?"
 
నేను: "నా జీవితంలో ఒక్క స్త్రీని కూడా మనస్పూర్తిగా 'అమ్మ' అని పిలవలేకపోయిన అదృష్టహీనుడిని నేను... అమ్మ లేని ఆ శూన్యత ఎలా ఉంటుందో నాకే తెలుసు భావనా... అందుకే..."
 
భావన: (కంగారుగా) "ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ విజయ్..."
 
నేను: "ఇప్పుడు నువ్వు కోపగించుకోకపోతేనే ఈ విషయం మాట్లాడతాను, లేకపోతే ఆపేస్తాను పర్వాలేదు..."
 
భావన: "సరే... చెప్పు, వింటున్నాను."
 
నేను: "ఈరోజు మనం కేవలం భార్యాభర్తల్లా మాత్రమే కాకుండా... తల్లికొడుకుల్లా కూడా ఒకరినొకరు సంపూర్ణంగా స్వీకరించాలని నేను కోరుకుంటున్నాను."
 
భావన: (ఉలిక్కిపడి వెనక్కి జరుగుతూ) "ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ విజయ్! వద్దు... నాకు ఇది ఏమాత్రం నచ్చలేదు, ఇలాంటివి మాట్లాడకు."
 
నేను: "అవును, నాకు తెలుసు ఇది వినడానికి విచిత్రంగా ఉంటుందని... కానీ నిజం అదే కదా! ఈరోజు నుండి మనమిద్దరం ఒకరినొకరు అలా కూడా చూసుకోవడం ప్రారంభిస్తే...
 
మన మనసులను తొలిచే ఆ అపరాధభావం, ఆ బాధే మనకు తెలియదు. నన్ను నమ్ము భావనా, ఇది మనకు ఎంతో ఊరటనిస్తుంది..."
 
భావన ఒక్కక్షణం ఏమీ అనకుండా మౌనంగా ఉండిపోయింది.
 
నేను: "చూడు భావనా, నాకు తెలుసు... ఇది వినడానికి నీకు వింతగా అనిపిస్తుందని. కానీ మన బంధం అంతకంటే ఎంతో లోతైనది.
 
మన భార్యాభర్తల జీవితంలో ప్రతిరోజూ, ఎక్కడో ఒకచోట ఈ భావన మెరుస్తూనే ఉంటుంది... మనం మరెవరో కాదు, తల్లీకొడుకులమే అనే సత్యం మనల్ని వెంటాడుతూనే ఉంటుంది."
 
భావన: (కళ్లల్లో నీళ్లతో) "నాకు తెలుసు విజయ్... కానీ ఇలాంటి బంధాన్ని మన సంసారంలో ఇలా సరిపెట్టడం? అది సరైనదేనా?"
 
నేను: "ఎందుకు కాదు భావనా... మన మధ్య ఎలాంటి పవిత్రమైన, సంక్లిష్టమైన బంధం ఉందో మన ఇద్దరికీ తెలుసు కదా! ఈరోజు మనం ఆ రెండు రూపాలను మనస్పూర్తిగా అంగీకరిస్తే... మన రాబోయే జీవితం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంటుంది."
 
భావన: "అవును విజయ్, నువ్వు చెప్పింది అక్షరాల నిజమే... కానీ నా మనసు దాన్ని పూర్తిగా జీర్ణించుకోలేకపోతోంది... ఎందుకో తెలీదు"
 
నేను: "నేను చెప్పాలనుకుంటున్నది కూడా అదే భావనా... నిజాన్ని దాచుకుని ముఖం మీద తెలియని రంగు పులుముకుని బతకడం కంటే, ఆ నిజాన్ని పూర్తిగా అంగీకరించి ఆత్మసాక్షితో బతకడం మేలు కదా! నీకు అర్థమవుతోంది కదా నేను చెప్పేది?"
 
భావన: (నిట్టూరుస్తూ) "అవును... నాకు అన్నీ అర్థమవుతున్నాయి విజయ్..."
 
నేను: "నాకు తెలుసు... ఈరోజు ఈ నిజం ఒప్పుకోవడం కష్టంగానే ఉంటుంది, కానీ రాబోయే రోజుల్లో ఇదే మనకు అలవాటవుతుంది. మనం భార్యాభర్తలమనే విషయాన్ని మనం ఎంత గట్టిగా నమ్ముతున్నామో...
 
మన బంధం తల్లికొడుకుల బంధం లాంటిదేననే సత్యం కూడా అంతే బలమైనది. అదే మన నిజమైన రూపం."
 
భావన: "ఇప్పుడు నేనేం చేయమంటావ్ విజయ్... నువ్వు చెప్పింది కూడా నిజమే కదా..."
 
నేను: "అమ్మా..."
 
ఆ పిలుపు వినగానే భావన ఉలిక్కిపడి నా వైపు చూసింది. బహుశా ఆమె ఆశ్చర్యపోయి ఉంటుంది...
 
ఎందుకంటే భార్యగా నా పక్కన ఉన్న ఆమెను నేను 'అమ్మా' అని పిలిచాను. ఆమె ఒక్కక్షణం తల తిప్పుకుంది.
 
నేను వెంటనే నా చేతులతో ఆమె ముఖాన్ని మెల్లగా నా వైపు తిప్పుకున్నాను.
 
నేను: "నువ్వు నీ కొడుకుని అమ్మ అని కాకుండా వేరేలా ఎలా పిలవగలవు అమ్మా..."
 
భావన: (వణుకుతున్న గొంతుతో) "విజయ్... నాకు ఆ కొడుకు అనే మాట నోటి వెంట రావడం లేదు..."
 
నేను: "అందుకే కదా... ఈరోజు మనం భార్యాభర్తలు చేసే ప్రతి పవిత్రమైన పనిని, తల్లీకొడుకుల పవిత్రమైన ప్రేమతోనే చేయాలని చెబుతున్నాను."
 
భావన: "విజయ్... అసలు ఇది ఎలా వ్యక్తం చేయాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు..."
 
నేను మెల్లగా నా చేయి భావన కడుపు మీద ఆనించాను.
 
నేను: "ఈరోజు మన బిడ్డ నీ కడుపులో ఎదుగుతున్నాడు... నేను కూడా ఒకప్పుడు ఇదే కడుపులో పుట్టాను. కాబట్టి ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా ఎక్కువగా ఆలోచించకు అమ్మా... నాకు చెప్పు ఇప్పుడు..."
 
ఆ స్పర్శకు భావన కళ్లల్లో భావోద్వేగం కట్టలు తెంచుకుంది.
 
భావన: (గొంతు బొంగురుపోగా, కన్నీళ్లతో) "విజయ్... నా కంటికి రెప్పలాంటి నా కన్న కొడుకు..."
 
నేను: "అవును అమ్మా..."
 
భావన: "నేను ఈ ప్రపంచంలో ఎంత సంతోషంగా ఉన్నానో నాకే మాటల్లో చెప్పలేకపోతున్నాను..."
 
నేను: "నువ్వు సంతోషంగా ఉన్నావని నేను ప్రత్యేకంగా చెప్పనవసరం లేదు అమ్మా... అది నీ కళ్లల్లో ప్రవహిస్తున్న ఆనంద భాష్పాల్లోనే స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది."
 
భావన: "అవును నా కొడుకువి... ఈ రోజు నేను నీ భార్యనయ్యాను... నా ప్రాణమైన, నా తెలివైన అబ్బాయి ... ఈ ప్రపంచంలోనే అత్యుత్తముడైన కొడుకు నువ్వే...
 
అలాగే నాకు అన్నీ తానై చూసుకునే ఉత్తమమైన భర్త కూడా నువ్వే! విజయ్... నీ పేరు మీద ఈ మంగళసూత్రం ధరించడం నా పూర్వజన్మ సుకృతం."
 
నేను: "అమ్మా... పెళ్లి సమయంలో కూడా నీకు మాటిచ్చాను కదా... నేను నిన్ను ఎల్లప్పుడూ ఒక తల్లిలా కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటానని, అలాగే ఒక భార్యలా ప్రాణంగా చూసుకుంటానని! ఆ మాటపై నేను ఎప్పటికీ నిలబడతాను."
 
ఆ మాటలకు భావన తట్టుకోలేక ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
 
భావన: "నాకు బాగా తెలుసు విజయ్... నువ్వు నన్ను ఎంతగా ప్రేమిస్తావో, నీ ప్రాణమిచ్చి అయినా నన్ను కాపాడుకుంటావని నాకు నమ్మకం ఉంది."
 
నేను: "అమ్మా... ఇప్పుడు నన్ను నా పాలకుండలను ప్రేమించనివ్వు... నేను చిన్నప్పుడు తాగిన ఆ పాలను... ఈ రోజు నేను మళ్లీ ఆస్వాదించి... మన బిడ్డకు ఎప్పటికీ పాలు తక్కువ కాకూడనంతగా నిన్ను ఆరాధిస్తాను."
 
ఆ మాటలకు భావన సిగ్గుతో ముఖం దించుకుంది.
 
భావన: "విజయ్... ఇదంతా నీదే, నీకోసమే... కానీ నువ్వు ఈ రోజు వరకే నా కొడుకువి కావు, ఎప్పటికీ నా కొడుకువి! కాకపోతే రేపటి నుండి నేను నిన్ను 'ఏవండీ' అని మాత్రమే పిలుస్తాను... నా భర్తను ''ఏవండీ'' అని పిలవడం నాకు ఇష్టం."
 
నేను: "సరే అమ్మా, నువ్వు ఏది చెబితే అదే... అలాగేలే అమ్మా, నీకోసం ఒక ప్రత్యేకమైన బహుమతి తెచ్చాను."
 
భావన: (కుతూహలంగా) "ఏది చూపించు ప్లీజ్ విజయ్..."
 
నేను: "నీ నాభి కిందకు వేలాడే ఆ పొడవాటి మంగళసూత్రమే కావాలని నువ్వే ముచ్చటపడ్డావు కదా..."
 
భావన: (కళ్లల్లో వెలుగుతో) "నిజంగా అదే తెచ్చావా విజయ్..."
 
అది చూసి భావన ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయింది. మా ఇద్దరి మధ్య ఉన్న ఆ పవిత్రమైన అనుబంధం ఆ రాత్రి మరింత గాఢమైంది.
 
అమ్మ పెట్టె తెరిచింది.... అందులో ఉన్న 3 మంగళసూత్రలను చూసి అమ్మ చాలా సంతోషపడింది....

అమ్మ- ఏంటి ఇవి, ఇన్ని... వీటి అవసరం ఏముంది.. నువ్వు కూడా... డబ్బు వృధా చేస్తావు....

నేను- అమ్మా... ఇప్పుడు నువ్వు నా భార్యవి.... నేను నీకోసం చేయకపోతే ఇంకెవరికోసం చేస్తాను...

అమ్మ- నువ్వు ఎన్ని కట్టుకథలు అల్లుతావో నాకు తెలుసు... ఇప్పుడు నన్ను ఇది పెట్టుకోనివ్వు...

నేను- ఈరోజే నన్ను కొడుకుగా భావించమని చెప్పాను కదా... మళ్ళీ ఇదే అంటున్నావు...

అమ్మ- సరే నాన్న, కానీ ఇప్పుడు నువ్వు నా భర్తవి కూడా... కాబట్టి ఒక మంగళసూత్రం భర్తగా, ఇంకో మంగళసూత్రం కొడుకుగా పెట్టుకుంటా...

నేను- నువ్వు ఒక మంగళసూత్రం ఇప్పటికే పెట్టుకున్నావు, దానికి తోడు ఈ రెండు...

అమ్మ- నాకు మూడు మంగళసూత్రాలు తొడిగిస్తానని నువ్వే ఒకసారి చెప్పావు కదా...నువ్వు ఆరోజు చెప్పింది నాకు గుర్తొచ్చింది...

నేను- అవును... ఇప్పుడు చెప్పు నీ భర్తగా నీకు ఏ మంగళసూత్రం తొడగాలో...

అమ్మ ఏదో ఆలోచిస్తూ- ఇది బాగుంటుంది...

నేను పెట్టెలోంచి ఒక మంగళసూత్రం తీశాను అది తీసుకుని అమ్మకి మెడలో వేశాను…

నేను- బాగుంది కదూ … నీకు నచ్చిందా?

అమ్మ- హా నాకు చాలా నచ్చింది… ఇప్పుడు నాకు రెండోది కూడా తొడగండి… నా కొడుకుగా


అమ్మ నా వైపు చూసింది…

నేను- సరే అమ్మా ఇప్పుడే నీకు మెడలో కడతాను.

నేను అమ్మకి మొదటి దానికంటే కొంచెం పొడవుగా ఉన్న మరో పొడవాటి మంగళసూత్రం కట్టాను…

అమ్మ- ఆహ్…

అమ్మ మెల్లగా మూలిగింది…

మై- ఏమైంది… మంగళసూత్రం నీ బొడ్డుకి గుచ్చుకుంది కదా?…

అమ్మకి సిగ్గుగా అనిపించింది

అమ్మ- హా… కింద కొంచెం గుచ్చుకోవడం మొదలైంది…

నేను- అయితే పర్వాలేదు… ఇప్పుడు మిగిలిన చివరిది ఏం చేయాలి…

అమ్మ- ఇప్పుడు అన్నీ ఒకేసారి వేసుకోవాలా… ఇప్పుడు ఆపు…

నేను - సరే అమ్మ పర్వాలేదు, ఇది తర్వాత వేసుకో… మీకు ఎప్పుడు అనిపిస్తే అప్పుడు…

అమ్మ- మీరు చెప్పినట్లే అండి…

నాకు కోపంతో రావడంతో అమ్మవైపు చూస్తూ ఉన్నాను

అమ్మ- క్షమించు క్షమించు… మా అబ్బాయి చెప్పినట్లే చేస్తాను … నా ప్రియమైన కొడుకు విజయ్… మరియు నా ఉత్తమ భర్త…

నేను నవ్వుతూ అమ్మని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను…

అమ్మ- నాన్న ఇప్పుడు చెప్పు రేపు నేను ఎలా ఉండాలి…

నేను - అంటే…

అమ్మ- నా ఉద్దేశ్యం రేపు నేను ఏం వేసుకోవాలి… ఏం వేసుకోకూడదు…

నేను- నీకు నచ్చింది వేసుకో, ఇంకేం వేసుకోకపోయిన నాకు ఒకే…

అమ్మ నన్ను మెల్లగా చెంపదెబ్బ కొట్టింది…

అమ్మ- నువ్వు ఇంకా నా భర్తవేనని మర్చిపోకు…

నేను- అవును, అయితే... అసలు ఇదంతా నాకెందుకు చెబుతున్నావు...

అమ్మ నకిలీ కోపం వచ్చినట్టు ముఖం పెట్టింది...

నేను- ఏమైంది అమ్మా... ఇప్పుడెందుకు కోపంగా ఉన్నావు...

అమ్మ- ఇప్పటి నుంచి మా ఆయన నాకు అన్నీ హక్కులు ఇస్తే బాగుండు... నేను ఏమి వేసుకోవాలో, ఎలా ఉండాలో... నేను ఏ పని చేసినా ముందు మా ఆయన దగ్గర అనుమతి తీసుకోవాలి...
 
మా ఆయన నా తప్పులకు నన్ను తిట్టాలి.. మళ్ళీ అతనే తప్పును సరిదిద్ది నాకు అర్ధం అయ్యేలా చెప్పాలి. కానీ నువ్వు నన్నెందుకు పట్టించుకుంటావులే , నువ్వేమీ చేయనక్కర్లేదు...

మా అమ్మకి నేను ఒక ఆదర్శవంతమైన భార్యగా ఉండాలని కోరుకుంది, ఆమె ఎల్లప్పుడూ తన భర్త మాట వినాలి... భర్త అడిగితేనే బయటకు వెళ్ళాలి లేదా ఏదైనా చేయాలి...
 
భర్త చెప్పిన ప్రతీది ఆమె పాటించాలి. తనకు ఉన్నది తన భర్త మత్రమే అని తెలియచేయాలి అనుకుంటుంది

నేను కొద్దిగా నవ్వాను...

నేను- సరే అమ్మ... అలాగేలే... కానీ మీరు ఇలా ఉంటే , పువ్వులాంటి ఈ సున్నితమైన ముఖం నిరాశగా ఉంటుంది ... అది చూసి నాకు బాధగా ఉంటుంది...

అమ్మ- అయితే నువ్వు నీ భార్యను ఎలా ఒప్పించాలో నేర్చుకోవాలి...

నేను- సరే... రేపటి నుండి అన్నీ చెప్తాను...

అమ్మ సంతోషించింది...

అమ్మ- కాదు ఇప్పుడే చెప్పు , చెప్పు.. .

నేను- హమ్మ్, మీరు ఇంట్లో ప్రతిరోజూ చీర కట్టుకోవాలి... అది కూడా ఇలా... మీరు బయటకు వెళ్ళినప్పుడు , ఒకే మంగళసూత్రం కట్టుకోవాలి... ఇంకా ఎక్కువ నగలు ధరించకూడదు... కానీ మీరు ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు...
 
నాతో ఉన్నా , ఒంటరిగా ఉన్నా... కానీ మీరు తప్పకుండా మూడు మంగళసూత్రాలు కట్టుకోవాలి... మీ చేతులు గాజులతో నిండి ఉండాలి... మంగళసూత్రంతో పాటు మెడలో ఎప్పుడూ నగలు ధరించాలి.. .

అమ్మ- ఇలా చేస్తే నా బరువు కనీసం ఐదు కిలోలైనా పెరుగుతుందని నాకు అనిపిస్తుంది.. .

నేను- ఒకవేళ నువ్వు అలా చేయకపోతే నిన్ను చాలా తిడతాను.. . నీతో మాట్లాడను

అమ్మ- సరే నాన్న , మీరు చెప్పినట్లే... క్షమించండి , నా కొడుకు చెప్పినట్లే చేస్తాను , ఇప్పుడు పర్వాలేదా.. .

నేను- హ పర్వాలేదు అమ్మ. .

అమ్మ- ఇప్పుడు ఏం చేస్తావు , నీ అమ్మతో.. .

[Sunnysunnysunny]

అమ్మ- ఇప్పుడు ఏం చేస్తావు , నీ అమ్మతో.. .


నేను అమ్మ పూకు మీద చెయ్యి పెట్టాను .

నేను- అమ్మ , ఈరోజు పగలూ రాత్రంతా నీ పూకుని ప్రేమగా దెంగాలని ఉంది.. .

అమ్మ- చూడు ఇప్పుడు ఇది అంతా నీది.... నీకు విసుగు వచ్చే వరకు నన్ను బాగా ప్రేమించు నీఇష్టం.. .

నేను- సరే అమ్మా...
 
నేను , అమ్మ మంచం మీద ఉన్నాం... . మెల్లగా ఆమె శరీరం పైన వేళ్ళతో తడుముతుంటే కొంచెం కొత్తగా అనిపించింది , అప్పుడే పరీక్షగా చూస్తే అర్ధమైంది

నేను- నువ్వు వ్యాక్సింగ్ చేయించుకున్నట్టున్నావ్.. .

అమ్మ- అవును , అత్తగారు చేయించారు... .

నేను- అంటే నువ్వు నీ పూకు దగ్గర కూడా వెంట్రుకలు తీయించుకున్నావన్నమాట.. .

అమ్మ సిగ్గుపడింది- మెల్లగా... ఒకవేళ తీయించుకోకపోతే... మా అబ్బాయికి నిజంగా అక్కడ నాకాలని ఉంటుంది... కాబట్టి నేను కనీసం ఇంతైనా అనుకున్నాను.. .

నేను- అమ్మ ఈరోజు నా చిన్న అబ్బాయిని కూడా ప్రేమగా చీకుతావు అనుకుంటున్నా , ఈరోజు మా వాడి మీద ఉన్న వెంట్రుకలన్నీ కూడా తీసేశాను...
 
ఆ మాట వినగానే అమ్మ తల దించుకుంది.. .

నేను- చెప్పు అమ్మ ... చీకుతావా... మా వాడిని ప్రేమిస్తావా.. .

అమ్మ కావాలంటే ఏమీ అనలేదు... నాకు అర్థమైంది... అసలు అమ్మ ఎందుకు ఏమీ అనలేదో.. .
నేను ఆమెను భర్తలా కొంచెం గట్టిగా అడిగాను.. .

నేను- ఈరోజు నువ్వు నా మద్దని చీకాల్సిందే... ఏది ఏమైనా... లేకపోతే నాకంటే చెడ్డవాళ్ళు ఎవరూ ఉండరు.. . భర్త చెప్పింది చేస్తా అన్నావుగా ,,,

అమ్మ - సరే , ఈరోజు నేను వాడిని చాలా ప్రేమిస్తాను.. . ఇది చూడు ఒకసారి

నేను- ఏంటి అమ్మ అది .. .

అమ్మ నా చేతిని తన పొట్ట మీద పెట్టింది.. .

అమ్మ- థాంక్స్ విజయ్... ఇప్పుడు నీ వల్ల నేను మళ్ళీ తల్లిని కాబోతున్నాను.. . ఇంకా ఇప్పుడు నువ్వు వేసిన ఈ తాళి బొట్టు బొడ్డుకింద గిలిగింతలు పెడుతుంది

నేను- అమ్మ నేను ఇప్పుడు ఒక తండ్రిని.. . నాకు అస్సలు నమ్మబుద్ది కావట్లేదు.. . అంతా కలగా ఉంది

అమ్మ- నువ్వు కలలో చూసినట్టుగా... మన పిల్లలకి కూడా అవే పేర్లు పెడదాం.. .

నేను- కచ్చితంగా అమ్మ... కానీ తర్వాత పుట్టబోయే పిల్లలకి కూడా ఏదో ఒకటి చేయాలి... మన పిల్లలు ఇలా ఉండరు అమ్మ నేను చాలా బాగా కష్టపడి సంపాదిస్తాను.. .

అమ్మ- నాకు తెలుసు.. . డబ్బు గురించి కంగారు పడకు, అవసరం వచ్చినప్పుడు అన్నీ నేనే చెప్తా

అమ్మ తన చేతిని నా ముఖం మీద పెట్టింది... తన చేతితో నా ముఖాన్ని నిమురుతూ.. .

అమ్మ- విజయ్... రా... ఇప్పుడు నీ అమ్మని ప్రేమించు... నీకు అనిపించినంత సేపు చెయ్యి.. .

నేను- అమ్మా... నేను భరించలేకపోతున్నాను... చూడు... నా వాడు ఎలా నిక్కబొడుచుకున్నాడో.. .

అమ్మ- విజయ్, నేను కూడా చాలా కాలంగా నా కొడుకుని తీసుకోవాలని తహతహలాడుతున్నాను...

నేను- అమ్మా... ముందు దీనిని కొంచెం టేస్ట్ చేసి ప్రేమించు...

అమ్మ- అయినా రుచి చూసే ముందు ఇంకో విషయం ఉంది...

నేను- ఏంటి అమ్మ మళ్ళీ త్వరగా చెప్పు...

అమ్మ- నువ్వు నాకు మరొకటి పెడతా అన్నావు...

నేను- మంగళసూత్రమా?... ఇంకెన్ని పెట్టుకుంటావ్ అమ్మా...

అమ్మ- అది కాదు... నువ్వు నాకు మరొక చోట గుర్తుగా ఒకటి పెడతా అన్నావు... గుర్తుందా...

నేను- నాకు ఏమీ గుర్తు రావడంలేదు అమ్మ...

అమ్మ- ఎంత మతిమరుపు వచ్చింది చీ... ఇక్కడే ఉండు, ఇదిగో ఇది తెరువు...

అమ్మ ఒక చిన్న పెట్టె ఒకటి ఇచ్చింది... నేను అది తెరిచి చూశాను, ఒక చిన్న బాక్స్ ఉంది. అందులో ఒక ఉంగరంలా రింగ్, దానికి ఒక చిన్న గంట ఉంది...
 
అసలు అది ఏంటో నాకు అర్థం కాలేదు... అప్పుడు నాకు గుర్తొచ్చింది... నేను అమ్మ వైపు చూస్తూ నవ్వడం మొదలుపెట్టాను... నిజంగా ఇది కొన్నవా అమ్మ

అమ్మ- ఎలాంటి కొడుకొ చూడు , తన తల్లి చెప్పే ఒక్క విషయాన్ని కూడా పట్టించుకోడు, ఇప్పుడు గుర్తువచ్చింది కదా... నాకేం వద్దులే పో

నేను- సారీ సారీ అమ్మా... నాకు గుర్తొచ్చింది....

అమ్మ- అయితే ఇప్పుడే దీన్ని నా పూకుకి ఇది పెట్టు నా కొడుకు పెడితే నాకు ఇంకా చాలా ఇష్టం...

నేను ఒకసారి అమ్మతో చెప్పాను, అమ్మ పూకుకి పైన ఒక ఉంగరం లాంటిది పెడతానని, అది ఎప్పుడూ ఆమెను గుచ్చుతూ ఉంటుందని ఇంకా సెక్స్ చేసే అప్పుడు పట్టీల శబ్దం మరియు గాజుల సవ్వడి నాకు కావాలి అని

నేను- అమ్మా... ఇప్పుడే డానికి తొడుగుతాను...

నేను చీర పైనుంచే అమ్మ పూకు మీద చెయ్యి పెట్టాను... అమ్మ కూర్చొని ఉండే సరికి ఆమె కట్టుకున్న మంగళసూత్రం ఉన్న బంగారు లాకెట్టు... మరింత కిందకి వచ్చింది
 
నేను దానితో అమ్మ పూకుని మెల్లగా నిమరడం మొదలుపెట్టాను...

అంతే అమ్మ కళ్ళు మూసుకుని మెల్లగా నిట్టూర్చింది... ఇష్.. స్.....

అమ్మ- ఏం చేస్తున్నావ్ విజయ్...

నేను- నీ పూకుతో ఆడుకుంటున్నాను అమ్మా

అమ్మ చీర పైనుంచి నా చెయ్యి తీసేసింది...

అమ్మ- నా పూకుతో ఆడుకుంటున్నావా నువ్వు... ముందు నన్ను కూడా నీ వాడితో ఆడుకోవాలి....

నేను- నువ్వే ఈ ఉంగరాన్ని నా పూకుకి పెట్టమన్నావు... ఇప్పుడు నువ్వే ఆగు అంటున్నావ్.... చూడు నా మొడ్డ ఎప్పటినుంచి నిటారుగా ఉంది... నా ప్యాంటులో ఇప్పటికీ ఎంత ఉబ్బెత్తుగా ఉందో...

అమ్మ- చూస్తున్నా ఎంత పెద్దగా అయ్యిందో... నిన్ను చిన్నప్పుడు చూశాను... అది ఇంత చిన్నగా ఉండేది, ఇప్పుడు చూడు ఇది పూర్తి పాములా అయిపోయింది...

నేను- నువ్వు దీన్ని నా చిన్నప్పుడు పట్టుకుని ఉంటావు కదా... అయితే ఈరోజు కూడా అలాగే పట్టుకో, తేడా ఏంటంటే ఈరోజు నువ్వు దీన్ని నోట్లో పెట్టుకుంటున్నావు...

అమ్మ- హా.హాహహ.. నేను నీకు స్నానం చేయించినప్పుడల్లా, నువ్వు నా ముందు నగ్నంగా ఉండేవాడివి... అప్పుడు నేను దాన్ని సబ్బుతో స్నానం చెప్పించే దానిని....
 
మరి ఈరోజు నా అదృష్టం చూడు, ఇదే చిన్న అబ్బాయిని నా పెదవుల్లో నింపుకోబోతున్నాను. వాడు ఇప్పుడు నా గొంతు నొక్కేస్తాడేమో అనిపిస్తుంది...

నేను- అమ్మ నువ్వు ఏదో ప్లాన్ చేశావు నాకేమీ తెలియదు... ఈరోజు నా పరిస్థితి ఏదో చేసేలా ఉన్నావు...

అమ్మ- ముందు మాట్లాడకుండా నీ కళ్ళకి గంతలు కట్టుకోవాలి...

నేను- ఏంటి... నేను కట్టుకొను... నువ్వు ఎంత ప్రేమగా చీకుతావో నేను కూడా చూడాలనుకుంటున్నాను...

అమ్మ- ప్లీజ్ నాన్న... ఒక్కసారి నోట్లో పెట్టుకున్నాక, నేను నిన్ను తీయమంటాను, అప్పుడు తీసేయొచ్చు.

నేను కాసేపు ఆలోచించాను- సరే అమ్మా...
 
అమ్మ నా కళ్ళకు గంతలు కట్టింది... నేను ఏమి జరుగుతుందో అని ఆతృతగా ఎదురు చూస్తున్నా.... అమ్మ నెమ్మదిగా నా ప్యాంటు పైనుండి నా మడ్దని నిమరడం మొదలుపెట్టింది....
 
దానివాళ్ళ నా మడ్ద మరింత నిక్కబొడుచుకోవడం మొదలైంది... అమ్మ నెమ్మదిగా నా ప్యాంటు విప్పింది.... నా నిక్కబొడుచుకున్న సుల్లిని తన చేతులతో బయటకు తీసింది... 
 
నేను- అమ్మా ప్లీజ్ దాన్ని నీ నోట్లో పెట్టుకో... 
 
అమ్మ- సరే అబ్బా... కొద్దిసేపు ఓపిక పట్టు... నేను నెమ్మదిగా దాన్ని నా నోట్లో పెట్టుకుంటా
 
అమ్మ నా మడ్దని తన చేతిలోకి తీసుకుని నెమ్మదిగా ప్రేమగా నిమరడం మొదలుపెట్టింది... 
 
అమ్మ- చూడు ఇది ఎలా ఉబ్బుతోందో... నా కొడుకు మడ్ద... 
 
అమ్మా తన చేతిలో ఉన్న నా మడ్దని ఆనందంగా నిమురుతోంది..., నా కళ్ళకు గుడ్డ కట్టి ఉండటం వల్ల నేను ఏమీ చూడలేకపోయాను....
 
కానీ అమ్మ రొమ్ముల మధ్య వేలాడుతున్న మంగళసూత్రాల చప్పుడు నా చెవుల్లో ప్రతిధ్వనిస్తోంది....అమ్మ నెమ్మదిగా నా మడ్దని నిమురుతూ, తన పెదవులతో ముద్దుపెట్టుకుంది ,
 
తన నాలుకతో నా మడ్ద తల మీద తేలికగా నాకింది... 
 
అమ్మ- చూడు, ఇది ఇంకా పెద్దది కావడం మొదలైంది... 
 
నేను- నువ్వు ఇంతకు ముందే నా మడ్దని నోట్లోకి తీసుకున్నావు కదా అమ్మ? 
 
అమ్మ- అవును, కానీ నేను నోట్లోకి కొంచెమే తీసుకున్నా... 
 
నేను- అయితే ఇప్పుడు మొత్తం తీసుకో అమ్మా ఇది అంత నీదే... 
 
అమ్మ మళ్ళీ నా మడ్ద కొన మీద ముద్దు పెట్టింది.... 
 
అమ్మ- నాకు ఎప్పుడూ నీ మడ్దని ఇలాగే ముద్దు పెట్టుకుంటూ ఉండాలనిపిస్తుంది... 
 
నేను- ఇంతకుముందు నువ్వు చీకడానికి ఒప్పుకోలేదు... కానీ ఇప్పుడు నా మడ్దని ముద్దు పెట్టుకుంటూనే ఉండాలి అని చెప్తున్నావు... 
 
అమ్మ- ఇంతకుముందు నేను నీ భార్యను కాదు.కానీ ఇప్పుడు నా భర్త మడ్దని చీకడంలో తప్పేముంది 
 
నేను- సరే... నువ్వు మాటలతో ఒడిస్తావు. ఇప్పుడు నోట్లో పెట్టుకుంటావా లేక ఇలాగే మాట్లాడతావా... 
 
అమ్మ మెల్లగా ముద్దు పెడుతూ నోట్లోకి తీసుకోవడం మొదలుపెట్టింది... నా నుండి ఒక చిన్న నిట్టూర్పు వచ్చింది... అమ్మ నా మడ్దని కొద్దికొద్దిగా నోట్లోకి తీసుకుంటోంది...
 
నా మడ్ద అమ్మ నోట్లోకి వెళ్ళగానే, నాకు ఒక వింత భావన కలగడం మొదలైంది. ఇప్పటివరకు ఏ అమ్మాయి గానీ, స్త్రీ గానీ నా మడ్దని ఇంత లోతుగా నోట్లోకి తీసుకోలేదు....
 
అమ్మ మెల్లగా నా మడ్దని నోట్లోకి మొత్తం తీసుకుంటోంది.... 
 
అమ్మ- విజయ్.... నువ్వు ఆనందిస్తున్నావు కదూ... 
 
నేను- నువ్వు నా కళ్ళకి గంతలు కట్టి మళ్ళీ నన్నే అడుగుతున్నావు అమ్మ నా కళ్ళ ముందు...అమ్మా, నేను చాలా ఆనందిస్తున్నాను.... ఇలానే చీకు ఆహ్...నీ చిన్న కొడుకుని.
 
నువ్వు ఒక్క రోజులోనే అన్నీ నేర్చుకున్నావు అమ్మా... అమ్మ ఆనందంగా నా మడ్దని మొత్తం చీకుతోంది.... 
 
నేను- అమ్మా, నేను నా గంతలు తీస్తాను... నా వాళ్ళ కావట్లేదు ... 
 
అమ్మ- తీసేయ్ నాన్న... 
 
నేను నా గంతలు తీశాను... నేను అమ్మను చూశాను... ఆమె నన్ను చూసింది... కానీ ఆమె నా మడ్దని చీకడం ఆపలేదు, ఆమె ఆగలేదు.... ఆమె నన్ను ఎంతో ఆనందంగా చూస్తూ నా మడ్దని చీకుతోంది... 
 
నేను- ఈరోజు నీ ఈ క్రూరమైన పద్ధతి నన్ను చంపేస్తుందేమో అనిపిస్తోంది.... ఆహ్.... ఇలాగే చీకు అమ్మా... నేను చాలా ఆనందిస్తున్నాను..ఉఫ్ఫ్ఉఫ్ఫ్ అహహహహహా అఆఅఆ ...
 
నేను- అమ్మా, ఇంకాస్త కిందకి కూడా చీకు…అవి కూడా నీవే

అమ్మ- ఇప్పుడు ఇంకా కిందకి వెళ్ళావా నువ్వు…

నేను- కింద ఉన్న ఇద్దరు కొడుకులు ఏం తప్పు చేశారు… వాళ్ళకి కూడా నీ ప్రేమ ఇవ్వు…

అమ్మ- అక్కడ విజయ్ ప్లీజ్ వద్దు  … …

నేను- నా భార్య నా మాట వినకపోవడం నాకు అస్సలు నచ్చదు…

అమ్మ కొద్దిగా నవ్వింది…

అమ్మ- సరే, అయితే …అన్నీటీకి కోపమే అయ్యగారికి …

అమ్మ మళ్ళీ నెమ్మదిగా కిందకి వంగి నా మడ్దని చీకుతూ, దాని కిందకి వెళ్ళి నెమ్మదిగా రెండు గోలీలను నాకడం మొదలుపెట్టింది…

నేను- ఆహ్… భావన… ఇంకా బాగా నాకు… నేను చాలా బాగుంది …అబ్బా.. అమ్మా .. అలానే.....

అమ్మ నా రెండు గోలీలను తన పెదవుల్లోకి తీసుకుంటూ చీకడం మొదలుపెట్టింది… అమ్మ ఎంతో ఆనందంగా చీకుతోంది, ఏదేమైనా ఇప్పుడు మా మధ్య సిగ్గు అనే దూరం లేదు,అమ్మ నా మడ్దని చీకి ఆగిపోయింది
 
అమ్మ- బాగుంది కదా… 
 
నేను- బాగుందా?… చాలా బాగుంది… ఇప్పుడు నా దగ్గరికి రా అమ్మ… 
 
అమ్మ నా దగ్గరికి వచ్చింది… నేను ఆమె మీద పడుకున్నాను… నేను అమ్మ వైపు ప్రేమగా చూస్తున్నాను. నేను మెల్లగా అమ్మ చెవిలో నా అందమైన భార్య పైన ఎవరి చెడు దృష్టి వేయకూడదు... 
 
అమ్మ- చెడు దృష్టి వేస్తున్నది నువ్వే... 
 
నేను- మళ్ళీ నువ్వే అంటున్నావు... 
 
అమ్మ- క్షమించు..సరే నా కొడుకు దిష్టి పెడుతున్నాడు.. సరే ఇప్పుడు అది నీ వంతు. నేను భార్యనైతే విషయాలు త్వరగా మర్చిపోతాను... కానీ అమ్మని మర్చిపోను హాహహ
 
నేను- సరేలే... ఏమీ ఫరవాలేదు... 
 
అమ్మ- కనీసం నన్ను ముద్దు పెట్టుకో... 
 
నవ్వుతూ నేను అమ్మని ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను... అమ్మ తన చేతితో నా ముఖాన్ని నిమరడం మొదలుపెట్టింది... 
 
నేను- ఉమ్... ఇదేంటి, ఈరోజు నీ ముక్కుపుడక నాకు చాలా గుచ్చుకుంటోంది... 
 
అమ్మ- ఇప్పుడు నేను పెద్ద ముక్కుపుడక పెట్టుకున్నాను కాబట్టి ఇలాగే ఉండాలి , నువ్వు చెప్తే తీసేస్తాను... 
 
నేను- అయ్యో వద్దు వద్దు తీయకు , అలాగే ఉండనివ్వు... అది నీకు బాగుంది...  అమ్మ నవ్వడం మొదలుపెట్టింది... 
 
అమ్మ- సరేలే నేను తీయను... ఇప్పుడు ఆపకు , నన్ను ఇంకా ముద్దు పెట్టుకో... 
 
నేను మళ్ళీ అమ్మని ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను... మేము ఇలా సుమారు 15-20 నిమిషాల పాటు శృంగార ముద్దుల క్రీడను కొనసాగించాము...
 
ఆ తర్వాత నేను అమ్మ వొంటిపైన ఉన్న తాళి బొట్లు మరియు గాజులు , పట్టీలు తప్ప అన్నీ నగలు ఒక్కటి తీసిన చోట ముద్దులు పెట్టుకుంటూ ఉన్నాను.
 
చివరిగా ఉన్న అమ్మ వొంటి పైన బట్టలు ఒక్కొక్కటిగా తీసి అమ్మని పూర్తిగా నగ్నంగా చేశాను. 
 
నేను- అమ్మ , నీ రొమ్ముల నుండి పాలు రావడం మొదలైనప్పుడు నాకు ఇస్తావు కదా ? 
 
అమ్మ- అవును ఇస్తాను , చిన్నప్పుడు నీకు ఇచ్చేదాన్ని... నువ్వు ఇప్పుడు నా భర్త అయ్యావు కానీ నా కొడుకువి కూడా అనేది నేను మర్చిపోను... 
 
నేను- థాంక్స్ అమ్మా.... 
 
నేను అమ్మ రొమ్ములను బాగా చీకడం మొదలుపెట్టాను...  అమ్మ నా భుజాలను సాయంగా నన్ను గట్టిగా హత్తుకుని పట్టుకుంది...
 
నేను అమ్మ రొమ్ములను చీకడం వల్ల అమ్మ మూలుగులు మరింత గట్టిగా వినిపిస్తున్నాయని ఆ రూమ్ లోపల నేను ఆనందంగా ఆమె రొమ్ములను చీకుతూ అమ్మ పెద్ద రొమ్ములను నొక్కడం మొదలుపెట్టాను... 
 
రొమ్ములను చీకిన తర్వాత , దొరికిన చోట మొత్తం కోరుతూ దానిపై నా తీపి గుర్తులు వేయడం మొదలు పెట్టాను ,
 
అమ్మ చన్నులను సున్నితంగా పళ్ల మధ్య పెట్టి కోరుక్కుతింటుంటే ఒక వైపు అమ్మకి , నాకు మా ఇద్దరికీ వేడెక్కిపోయింది... 
 
అమ్మ- విజయ్... ఏదో ఒకటి చేసి నీ అమ్మని... నన్ను ఇంకా ఎంత హింసిస్తావు... 
 
నేను మెల్లగా అమ్మ పూకు వైపు వెళ్ళాను... అమ్మ మెడలో ఉన్న వరమలను చేతిలోకి తీసుకుని... దాని పైన ఉన్న పువ్వును తీశాను.. .

అమ్మ - ఇప్పుడు ఆ పువ్వుతో ఏం చేయబోతున్నావు.. .

నేను - చూడు... దీని రేకులు నీ పూకు రేకులతో ఎంత సరిగ్గా సరిపోతున్నాయో... కానీ నీ పూకు ఈ గులాబీ పువ్వుల కన్నా చాలా సున్నితంగా ఉంది , అమ్మా.. .

అమ్మ సిగ్గుపడింది.. . నేను ఇప్పుడు ఆ పువ్వుతో అమ్మ పూకును నెమ్మదిగా నిమరడం మొదలుపెట్టాను... 
 
అమ్మ - ఆ... విజయ్... ఏం చేస్తున్నావ్ నీ అమ్మని... ఆఆ... నాకు ఏదోగా అనిపిస్తోంది... 

[Sunnysunnysunny]

అమ్మ సిగ్గుపడింది... నేను ఇప్పుడు ఆ పువ్వుతో అమ్మ పూకును నెమ్మదిగా నిమరడం మొదలుపెట్టాను... 
 
అమ్మ - ఆ... విజయ్... ఏం చేస్తున్నావ్ నీ అమ్మని... ఆఅఆఆ... నాకు ఏదోగా అనిపిస్తోంది... 
 
అమ్మ నేను నిజంగా నిన్ను నా భార్యగా కాకుండా అమ్మలా నిన్ను ప్రేమించాలి అని అనుకుంటున్నా.. ప్లీజ్
 
అమ్మ – ఇప్పుడు నా ప్రాణం , నా ఊపిరి అంతా నువ్వే విజయ్ , నీ ఇష్టం .. ఈ క్షణం నుండి నేను అమ్మ అనే బందంలో మనం మొదటిసారి కలుస్తున్నాం అనే ఆలోచనతోనే ఉంటాను.
 
నా కొడుకు నన్ను ఎలా ప్రేమిస్తాడో నేను కూడా చూస్తాను.
 
నేను అమ్మ పాదాల దగ్గర నేల మీద కూర్చుని, ఆమె పాదాలలో ఒకదాన్ని పట్టుకుని నా తొడ మీద పెట్టుకున్నాను. ఆ సమయంలో ఆమె పిక్కల వరకు ఆమె తెల్లని కాళ్ళు చాలా ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తున్నాయి.
 
అంతకంటే ముఖ్యంగా, ఎరుపు-గులాబీ రంగులో ఉన్న అరికాళ్ళతో ఆమె తెల్లని పాదాలు, ఆమె ఎంత తెల్లగా ఉందో, ఆమె చర్మం అంతటా ఎంత మృదువుగా ఉందో తెలియజేస్తున్నాయి.
 
అమ్మ ఎలాంటి మేకప్ వేసుకోలేదు, ఆ సమయంలో ఆమె కాలి వేళ్ళకు నెయిల్ పాలిష్ కూడా లేదు. కాళ్ళకి పెట్టుకున్న గోరింటాకు ఆమె చర్మం యొక్క మృదుత్వాన్ని నేను అనుభూతి చెందగలిగాను.
 
అమ్మ నా వైపు చూస్తుండగా, నా చూపు ఆమె పాదాలపైనే నిలిచిపోయింది. నేను ఆమె పాదాలకు ముద్దుగా నేను కట్టిన పట్టీలను తడిమాను.
 
ఆమె అందమైన పాదాలపై ఉన్న ఆ పట్టీలను చూస్తుంటే, ఒక్కసారి ఆ అందమైన పాదాలను ముద్దాడాలనిపించింది, కానీ చాలా కష్టంతో నన్ను నేను నియంత్రించుకున్నాను.
 
అమ్మ నా భావాలను అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లుగా నా ముఖంలోకి తదేకంగా చూస్తోంది. నేను నా చేతితో ఆమె పాదాలను సున్నితంగా తాకి, వాటిని శుభ్రం చేస్తున్నట్లుగా ఆమె అరికాళ్ళను కూడా తాకి, ఆ తర్వాత మళ్ళీ నా తొడ మీద పెట్టుకున్నాను.
 
మేమిద్దరం మౌనంగానే ఉన్నాము, కానీ మా హృదయాలు మాత్రం అశాంతితో ఉన్నాయి. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటున్నట్లు నాకు అనిపించింది. గజ్జలతో అలంకరించబడిన అమ్మ పాదం, నిశ్చింతగా ఉండే యువతి లేదా యువరాణి పాదంలా అందంగా కనిపించింది.

అక్కడ ఆమె చర్మం యొక్క మెత్తదనాన్ని మరింత బాధగా అనుభూతి చెందడం మొదలుపెట్టాను. నేను ఆమె పిక్కలను మెల్లగా నొక్కుతూ వాటి మెత్తదనాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నాను.
 
నా చేతుల్లో ఒకటి ఆమె మోకాళ్లను చేరింది, నా చెవుల్లో దడదడ శబ్దం వినిపించడం మొదలైంది. అమ్మ ఇప్పటివరకు ఏమీ అనలేదు, నన్ను ఆపడానికి కూడా ప్రయత్నించలేదు.
 
ఆమె కాళ్ళను చూస్తూ, పాదాల వైపు చూడటం మొదలుపెట్టగానే, నేను అసంకల్పితంగా వాటిపై వాలి, ఆమె పాదాల అందాన్ని ఆరాధించడం మొదలుపెట్టాను.
 
అమ్మ మౌనంగా ఉంది కానీ ఆమె కళ్ళు ఎన్నో చెబుతున్నాయి. ఆమె పెదవులు వణుకుతున్నాయి. ఆమె కళ్ళు మైమరచిపోయినట్లు ఉన్నాయి. ఆమె కూడా నా కోరికను తీర్చాలని కోరుకుంటున్నట్లు నాకు అనిపించింది, అందుకే నేను కూడా మెడ తిప్పి ఆమె పాదాలను ముద్దు పెట్టుకున్నాను.
 
నేను అలా చేయగానే, అమ్మ నోటి నుండి ఒక మృదువైన మూలుగు వచ్చింది. నేను ఆమె పాదాలను రెండు చేతులతో పట్టుకుని ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను.
 
పై భాగాన్ని సరిగ్గా ముద్దు పెట్టుకున్న తర్వాత, నేను ఆమె అరికాళ్ళను ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను. ఆమె వాటిని రుచి చూడాలనుకుంటున్నట్లుగా నా నాలుక ఆ మృదువైన పాదాలపై దానంతట అదే కదలడం ప్రారంభించింది. నేను ఆమె పాదాల అరికాళ్ళను నా ముఖం మీద పెట్టుకుని వాటిని హాయిగా స్పృశించాను.
 
నేను ఏ మాయలోనో లేదా మత్తులోనో లీనమైపోతున్నానో నాకు తెలియదు కానీ, అది ఏమైనప్పటికీ, నేను దానిలో ఎంతగా మునిగిపోయానంటే, బయటకు రాకూడదని అనుకున్నాను.
 
నేను ఇదంతా చేస్తుండగా నా మొబైల్ మోగింది, ఆ శబ్దానికి నాకు స్పృహ వచ్చింది. నేను వెంటనే అమ్మ కాళ్ళు వదిలేసి ఉలిక్కిపడ్డాను. ఆ మత్తు అంతా ఒక్క దెబ్బతో మాయమైపోయింది.
 
నేను అమ్మతో కళ్ళతో కళ్ళు కలపకుండా, నా జేబులోంచి మొబైల్ తీసి కాల్ తీయబోతుండగా, అమ్మ నా చేతిలోంచి ఫోన్ లాక్కుని స్విచ్ ఆఫ్ చేసింది. నేను అమ్మ ఈ పనిని దిగ్భ్రాంతితో చూస్తుండగా, మరుక్షణమే అమ్మ తన చోటు నుండి జరిగి, తన కాళ్ళను ఇరువైపులా పెట్టి నా ఒడిలో నిటారుగా కూర్చుని, నా మెడలో కూడా తన మెడలో ఉన్న వరమాలను వేస్తూ అంది.

అమ్మ ఎం: (మత్తుగా) ఈరోజు మన మధ్యకు ఎవరూ రాకూడదు. ఈరోజు నన్ను నేను మరిచిపోయేంత ప్రేమను నాకు ఇవ్వు. ఈ క్షణం కోసం నేను తహతహలాడుతున్నాను.
 
అమ్మ నా మీదకు వంగింది , మా చేతులు కలిశాయి. అమ్మ ఎం ఆరాటం నాకు బాగా అర్థమవుతున్నప్పటికీ, ఈ బంధం విషయంలో నా మనసులో ఉన్న ఒక సంకోచం నన్ను ఆపుతోంది, కానీ ఇప్పుడు అమ్మ స్వయంగా ఆ సంకోచాన్ని తొలగించారు. నేను అమ్మ ను నా చేతుల్లోకి తీసుకుని, గులాబీ రేకుల వంటి ఆమె సున్నితమైన పెదాలను చప్పరించడం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను ఆమె పెదాలను ముద్దాడగానే, అమ్మ శరీరంలోకి శక్తి ప్రవేశించి, ఆమె నా పెదాలను ఉధృతంగా ముద్దాడటం మొదలుపెట్టింది. కొన్నిసార్లు పై పెదవిని, కొన్నిసార్లు కింది పెదవిని ముద్దాడుతుంది. నేను మైమరచిపోయి ఆమె పెదాల నుండి కారే అమృతాన్ని చప్పరించడంలో మునిగిపోయాను.
 
అమ్మ చేతులు నా తల వెనుక ఉన్నాయి, నా చేతులు ఆమె వీపు మీద కదులుతున్నాయి. మేమిద్దరం వేరే లోకానికి చేరుకున్నాము. నా హృదయం ఇంతక ముందు భావనతో అనుభవించిన దానికంటే ఏదో ఒక తెలియని ఎక్కువ ఆనందాన్ని పొందుతోంది, కానీ ఇది దానికంటే ఎక్కువ.
 
దీనికి కారణం నాకు తెలియదు కానీ నా శరీరంలోని ప్రతి కణం నాట్యం చేయడం మొదలుపెట్టింది. నేను కళ్ళు మూసుకుని అమ్మ పెదాలను ఎంతసేపు ముద్దు పెట్టుకున్నానో కూడా నాకు తెలియదు. కానీ నాకు ఊపిరి ఆడనప్పుడు, మేము ముద్దును ఆపవలసి వచ్చింది. మేమిద్దరం ఆయాసపడటం మొదలుపెట్టాము మరియు మా కళ్ళు కలిసిన వెంటనే, ఏమీ మాట్లాడకుండా మా పెదాలు మళ్ళీ కలిశాయి.
 
ఈసారి నేను అమ్మ శరీరాన్ని ముద్దు పెట్టుకుంటూ ఆస్వాదించడం మొదలుపెట్టాను మరియు నా చేయి ఆమె తొడలపైకి వెళ్ళినప్పుడు, ఆమె మృదుత్వాన్ని నేను అనుభూతి చెందాను. దుప్పటి  వెనక్కి జరిగిపోయింది మరియు ఆమె తొడలు పూర్తిగా నగ్నంగా ఉన్నాయి. నేను ఆమె మృదువైన మరియు కండగల తొడలను నొక్కుతూ, మసాజ్ చేస్తూ ఆనంద సముద్రంలో మునిగిపోవడం మొదలుపెట్టాను.
 
నా కుడి చేయి ఆమె ఎడమ తొడపై ఉంది మరియు ఎడమ చేతితో నేను ఆమె నడుమును పట్టుకున్నాను. ఇప్పుడు నా కింద మడ్ద మరింత కదలికను నేను అనుభూతి చెందడం మొదలుపెట్టాను. అమ్మ తన కాళ్ళను ఇరువైపులా పెట్టి నా ఒడిలో కూర్చుంది, దానివల్ల ఆమె పూకు భాగం నా మడ్డకి తగులుతోంది మరియు పూకు వాసనకు నా మడ్ద ఉద్రేకపడింది. నా మడ్ద పరిమాణంలో పెరిగింది, అది అమ్మ ఖచ్చితంగా గమనించి ఉంటుంది. కానీ ఆమె కేవలం ముద్దు పెట్టుకోవడంలో నిమగ్నమై ఉంది.
 
అమ్మ పూకు నా మడ్దపై ఒత్తిడి కలిగించినప్పుడు, నా దృష్టి నా ఛాతీని నొక్కుతున్న ఆమె మొనదేలిన చనుమొనల మీదకు మళ్లింది. అమ్మ రొమ్ములు గట్టిపడ్డాయి మరియు చనుమొనలు బిగుసుకుపోయి నా ఛాతీలోకి నొక్కుకుంటున్నాయి. నెమ్మదిగా మా ఇద్దరి శరీరాలు ఉత్తేజం యొక్క శిఖరానికి చేరుకోవడం ప్రారంభించాయి. కానీ ఇక్కడ ఇదంతా చేయడం సరదాగా లేదు, ఎందుకంటే నేను ముందుకు వెళ్తే జాగ్రత్తగా చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాను. నేను ముద్దును ఆపి, గులాబీ గీతలు కనిపిస్తున్న అమ్మ కళ్లలోకి చూశాను. నేను ముద్దును ఎందుకు ఆపానో అడుగుతున్నట్లుగా అమ్మ నా వైపు చూస్తున్నారు.

నేను: మనం మంచం మీదకు వెళ్దామా లేక ఇక్కడేనా కింద కూర్చొని?

దీనికి అమ్మ సిగ్గుపడి తల వంచుకున్నారు మరియు ఆమె నా ఒడి నుండి లేవడానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, నేను ఆమెను లేవనివ్వలేదు. అమ్మ మళ్ళీ నన్ను ప్రశ్నించే కళ్లతో చూసింది.

నేను: ఈ మెత్తటి పాదాలను ఇలా నేల మీద పెట్టకు, వాటి కింద నేనే పడుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను.

నా మాటలకు అమ్మ ముఖం ఎర్రబడి, సిగ్గుతో తల దించుకుంది. ఆమెను ఇంకా గట్టిగా పట్టుకునే నేను ఒక్కసారిగా లేచాను. ఇదంతా ఎంత వేగంగా జరిగిపోయిందంటే అమ్మకు కూడా అర్థం కాలేదు, కింద పడకుండా ఉండటానికి ఆమె నా ఛాతీని గట్టిగా హత్తుకుంది.

నేను : కంగారు పడకు, నువ్వు పువ్వుల్కంటే తేలికగా ఉన్నావు, నిన్ను నేను తేలికగా పట్టుకోగలను.

అమ్మ తన రెండు కాళ్ళను నా నడుము చుట్టూ కత్తెరలా బిగించి, తీగలా నాకు అతుక్కుపోయింది. నేను ఆమె మెడపై ముద్దుపెట్టాను, మళ్ళీ ఆమె నోటి నుండి ఒక నిట్టూర్పు వచ్చింది. నేను ఆమె నడుము వైపు కదిలి, ఆమె నడుమును నిమురుతూ ఉండగా, ఆమె ఒక చిన్న పాపలా నా ఒడిలో నా ఛాతీకి అతుక్కుపోయింది.

ఆమెను అలా నా ఒడిలో పట్టుకుని మంచం మీద కూర్చుని, ఆమెను చాలా సౌకర్యంగా మంచం మీద పడుకోబెట్టి, ఆమె మీద పడుకున్నాను. నేను ఆమె మీద అలా పడుకోవడం వల్ల ఆమె సళ్లు నా ఛాతీ కిందకు వెళ్ళాయి. ఇప్పుడు కూడా అమ్మ తన చేతులను నా మెడ చుట్టూ బిగించింది. నేను ఆమె చేతుల వలయం నుండి విడిపించుకుని, ఆమె వైపు చూడటానికి తల పైకెత్తాను. అమ్మ కళ్ళు ఇంకా మూసే ఉన్నాయి. ఈ క్షణంలో ఆమె అమాయకపు ముఖం మరింత అందంగా కనిపిస్తోంది. ఆమె తెల్లని ముఖం సిగ్గు, ఉత్సాహంతో ఎర్రబడింది. నేను ఆమె కళ్ళను ముద్దాడాను.

నేను: కళ్ళు తెరువు అమ్మ

అమ్మ వద్దన్నట్టు తల అడ్డంగా ఊపింది.

నేను: ప్లీజ్ ఒక్కసారి కళ్ళు తెరువు, వాటిలో నన్ను నేను చూసుకోవాలనుకుంటున్నాను.

నేను అలా అనగానే, అమ్మ నెమ్మదిగా తన కనురెప్పలు పైకి లేపింది. ఆమె అందమైన కళ్ళు నా ముందు ఉన్నాయి, వాటిలో నేను మాత్రమే ఉన్నాను. ఈసారి అమ్మ కళ్ళు మూసుకోకుండా, తన చూపును నాపైనే నిలిపి ఉంచింది.

అమ్మ: ఈ కళ్ళలో మాత్రమే కాదు, నా ప్రతి శ్వాసలో, నా ప్రతి హృదయ స్పందనలో నువ్వు ఉన్నావు. నువ్వే నా జీవితం, నన్ను నీ నుండి ఎప్పటికీ వేరు కానివ్వకు, లేకపోతే నేను ఒక్క క్షణం కూడా బ్రతికి ఉండలేను.

అమ్మ హృదయ వేదన ఈ కొన్ని భావోద్వేగభరితమైన మాటలలో వ్యక్తమైంది. ఆమె ప్రతి మాటలోని సత్యం ఆమె కళ్ళ ద్వారా స్పష్టంగా కనిపించింది. నేను కూడా ఆ భావోద్వేగాల ప్రవాహంలో మునిగిపోయాను, నిజానికి అమ్మ , ఆ ప్రేమ వేదన నన్ను ఆమె ముందు తలవంచేలా చేసింది. ఇప్పుడు అమ్మ మాటలు నన్ను ఆమెకు బానిసను చేశాయి, నేను నా హృదయపూర్వకంగా, ఆత్మపూర్వకంగా అతనికి విధేయత చూపడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాను.

నేను: నేను ఈ ప్రపంచం మొత్తంతో పోరాడవలసి వచ్చినా సరే, నిన్ను నా నుండి ఎప్పటికీ దూరం కానివ్వనని వాగ్దానం చేస్తున్నాను. ఈ రోజు నుండి నీకు ఏ లోటు అనిపించదు, నేను నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తాను. నీ ఒంటరి జీవితాన్ని ప్రేమ రంగులతో నింపుతాను. నా శరీరంలోని ప్రతి అణువు నిన్ను ప్రేమిస్తుంది. నువ్వు నా దానివి, నేను నీ వాడిని. ఐ లవ్ యు అమ్మ.

అమ్మ: కేవలం అమ్మకి మాత్రమేనా, మరి నీ పెళ్ళానికి కూడా కొంచెం ఉంచు

అమ్మ అలా అనగానే, మా పెదవులు మళ్ళీ కలిశాయి. ఈసారి ఇద్దరిలోనూ ఎంతో గాఢమైన ప్రేమ ఉంది, అప్పుడే పుట్టిన ప్రేమికులు ప్రేమ వేడిని వ్యక్తపరుస్తున్నట్లుగా. అంత గాఢంగా ముద్దు పెట్టుకోవడంతో, మా శ్వాస భారంగా మారింది, మేము ముద్దును ఆపవలసి వచ్చింది. మరోసారి మా కళ్ళు కలిశాయి, మా హృదయాలు హృదయానికి మాత్రమే అర్థమయ్యే విషయాన్ని చెప్పుకున్నాయి.
 
ఈసారి అమ్మ చాలా ప్రేమగా, చాలా మృదువుగా నా పెదవులను ముద్దాడింది. నా పెదవులపై ఆమె పెదవుల ఆ మృదువైన స్పర్శ నాకు చాలా మనోహరంగా అనిపించింది. నేను నా రెండు చేతులతో ఆమె ముఖాన్ని పట్టుకుని, ఆమె ప్రకాశవంతమైన ముఖాన్ని తదేకంగా చూడటం మొదలుపెట్టాను. నేను అలా చూడటం గమనించి, అమ్మ సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయి, తన ముఖాన్ని దాచుకోవడానికి ప్రయత్నించింది.

నేను: నువ్వు చాలా అందంగా ఉన్నావు. ఈ చంద్రుడి లాంటి ముఖంలో విచారం నాకు అస్సలు నచ్చదు. ఈ రోజు నుండి, ఈ ముఖంలో చిరునవ్వు తప్ప మరేమీ చూడకూడదని నేను కోరుకుంటున్నాను.

అలా చెబుతూ, నేను ప్రేమగా ఆమె నుదుటిపై ముద్దాడాను, తర్వాత అమ్మ కళ్ళపై ముద్దాడాను, ఆపై టమోటాలలా ఎర్రగా మారుతున్న ఆమె తెల్లని, గులాబీ బుగ్గలపై ముద్దాడాను. 

నేను ఆమె రసవంతమైన పెదాలను, తర్వాత గడ్డాన్ని, తర్వాత మెడను ముద్దాడుతూనే నా నాలుకతో కొన్ని చోట్ల నాకడం మొదలుపెట్టాను. 

అమ్మ చర్మం ఎంత మృదువుగా ఉందంటే, ఆమె శరీరం ప్రతి అంగుళాన్ని నాకాలనిపించింది. ఆమె మృదువైన చర్మం నన్ను ఎంతగా రెచ్చగొట్టిందంటే, నేను ఆమె మెడపై నా పళ్లను గుచ్చాను.

అమ్మ : ఆఆఆఆఆహ్... ఉమ్మ్మ్మ్మ్మ్మ్...

అమ్మ  కు నొప్పి అనిపించగానే ఆమె నోటి నుండి పెద్ద ఒక నిట్టూర్పు వచ్చింది. నా తప్పును గ్రహించి, నేను కొరికిన చోట నా నాలుకతో నాకుతూ మందు రాయడం మొదలుపెట్టాను.

నేను: నీకు నొప్పి గా ఉందా అమ్మా?

అమ్మ : నొప్పి తర్వాత, మందును ఇంత బాగా రాస్తే, మళ్లీ మళ్లీ ఇలాంటి నొప్పిని భరించాలనిపిస్తుంది. నేను మునుపెన్నడూ చూడని ప్రేమ రంగులను నువ్వు నాకు చూపిస్తున్నావు. నా జీవితంలో తల్లిగా ఇదే మొదటి అనుభూతి. నేను ఈ నొప్పిని కూడా ఆస్వాదిస్తున్నాను.

నేను: నువ్వు అన్నీ మర్చిపోయేంతగా నేను నిన్ను ప్రేమిస్తాను అమ్మ.

అమ్మ : నేను కూడా అదే కోరుకుంటున్నాను, నేను అన్నీ మర్చిపోవాలి.

నేను అమ్మ  మెడకు ఇరువైపులా ముద్దులు పెడుతూ లవ్ బైట్స్ ఇచ్చాను. ఆమె ఒంటి మీద ఉన్న ప్రతి వెంట్రుకపై నా పేరు రాయాలనిపించింది. ఆమె నన్ను ఇలా ప్రేమించింది, అందుకే ఇదంతా నా అంతట నేనే చేస్తున్నాను. బహుశా నా హృదయం ఆమె కోరికలను అర్థం చేసుకుని వాటిని నెరవేరుస్తోందేమో.

అమ్మ సిగ్గుతోనో, సుఖంతోనో కళ్ళు మూసుకుంది. కానీ నేను నా కళ్ళతో ఆమె అందాన్ని కొలుస్తున్నాను. అమ్మ కాలేజీలో చదువుతున్న అమ్మాయిల కంటే ఏమాత్రం తక్కువ కాదు, నిజానికి ఆమె వాళ్ళ కన్నా 21 ఏళ్ళు పెద్దది అయి ఉంటుంది.

అమ్మకి ఎంతటి ఆకర్షణీయమైన, మాయాజాలం లాంటి, అందమైన శరీరం ఉందో. ఎక్కడా అదనపు కొవ్వు లేదు, ఆమె శరీరంలోని ప్రతి భాగం పరిపూర్ణతకు నిదర్శనం. 

ఆమె చర్మం ఎంత తెల్లగా, మృదువుగా ఉందంటే, కామ వాంఛ వేడి వల్ల దాని నుండి ఎర్రటి కాంతి వ్యాపిస్తోంది. ఆమె పొట్ట పూర్తిగా చదునుగా ఉంది, నాభి మధ్యలో అమృత కొలనులా లోపలికి కుంగిపోయి ఉంది.
 
గులాబీ రంగు తెర వెనుక దాగి ఉన్న ఆ పైకి లేచిన రొమ్ములు, తెర లేకుండా వాటిని చూడటానికి ఎవరైనా తమ ప్రాణాలను సైతం ఇస్తారన్నట్లుగా బయటి నుండి కనిపిస్తున్నాయి. 

అకస్మాత్తుగా, వేగంగా పైకి కిందకి కదులుతూ ఊపిరి పీల్చుకుంటున్నట్లుగా ఉన్న ఆ నిటారు పర్వత శిఖరాలు కనిపించాయి. ఆమె నడుము ఒక మోడల్‌లాగా చాలా సన్నగా ఉంది. 

చీర కట్టుకున్నప్పటికీ, ఆమె తన నడుమును ఎప్పుడూ తెరిచి ఉంచలేదు; దానికి బదులుగా, కేవలం కొద్దిగా మాత్రమే కనిపించేలా తన కొంగును చుట్టుకుంది.
 
ఆ సన్నని నడుము కింద, గులాబీ రంగులా బంధించబడి ఉన్నది ఆమె అమూల్యమైన నిధి. అది ఎన్నో ఏళ్లుగా ఒక వీణ కోసం వెతుకుతోంది, దాన్ని బయటకు తీయడానికే కొన్ని రోజుల ముందు నేను వచ్చాను. నడుము కింద, ఆమె అందమైన, మృదువైన, కండగల తొడలు తమంతట తామే సౌందర్యానికి నిదర్శనంగా ఉన్నాయి.
 
అరటి చెట్టు కాండంలా ఉన్న ఆమె పొడవాటి, తెల్లని, కండరాల తొడలు చాలా ఆకర్షణీయంగా ఉన్నాయి. వాటి కింద ఆమె అందమైన పిక్కలు, ఆ తర్వాత ఆమె పట్టు లాంటి మృదువైన పాదాలు ఉన్నాయి. 

వాటిపై ఉన్న కాలి పట్టీల జత నా హృదయాన్ని ఎంతగా నింపేసిందంటే, అక్కడే వంగిపోవాలనిపించింది. నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేక, కిందకు వంగి మళ్ళీ ఆమె పాదాలను ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను.

నేను మోకాళ్లపై కూర్చుని ఆమె పాదాలను పైకి ఎత్తి ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను. అమ్మ నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచి నా వైపు చూసింది, ఆమె ముఖంలో ఒక చిన్న చిరునవ్వు కనిపించింది. 

నేను ఆమె రెండు కాళ్ళను ఒక్కొక్కటిగా ముద్దుపెట్టుకుంటూ నెమ్మదిగా పైకి కదలడం మొదలుపెట్టాను. పాదాల నుండి మొదలుపెట్టి, ఆమె పిక్కలను ముద్దుపెట్టుకున్నాను, 

ఆ తర్వాత ఆమె తొడలను మసాజ్ చేస్తూ, అప్పుడప్పుడు నా నాలుకతో నాకుతూ, అప్పుడప్పుడు కొరుకుతూ ఉన్నాను. నేను ఆమె పళ్ళను కొరకగానే, అమ్మ గట్టిగా ములుగుతూ నా తలని మరింత ఒత్తిడి పెంచుతుంది. 

నిజానికి, నేను అలా చేస్తున్నది ఎందుకంటే, అమ్మ నన్ను చూసినప్పుడల్లా, ఆమెకు నా పేరు మాత్రమే కనిపించాలి.

ముద్దుపెట్టుకుంటూ, నేను ఆమె తొడల మొదళ్ళ దగ్గరకు చేరగానే, అమ్మ వంగి కాళ్ళు ముడుచుకుని నన్ను తన కడుపుకు హత్తుకున్నారు. బహుశా, నేను ఆమె కింద దాగి ఉన్న నిధిపై దాడి చేయబోతున్నాననే విషయం ఆమెకు సిగ్గుగా అనిపించి ఉంటుంది, ఇప్పుడు ఆ సిగ్గు ఆమెను ముంచెత్తడం మొదలుపెట్టింది.

నేను ఆమె కాళ్ళను నిటారుగా చేయడానికి ప్రయత్నించాను, కానీ ఆమె తన శక్తినంతా ఉపయోగించి నన్ను ఆపడానికి ప్రయత్నించింది. అమ్మ తల వంచి ఉండటంతో, నేను ఆమె రెండు కాళ్ళను పట్టుకుని మళ్ళీ లాగాను, కానీ అమ్మ ఒప్పుకోలేదు.

నేను: కాళ్ళు నిటారుగా పెట్టు.

అమ్మ : వద్దు, నాకు నిజంగా ఇప్పుడు అమ్మగా అనుకుంటే సిగ్గుగా ఉంది విజయ్.

భావనకి ఉన్న ఈ అలవాటు నాకు చాలా ఇష్టం. అమ్మ చాలా అమాయకంగా, సిగ్గుగా ఉండేది. అలాంటి అమ్మాయి ఎవరికి నచ్చదు? కనీసం ప్రతి భారతీయ అబ్బాయి అలాంటి అమ్మాయినే కోరుకుంటాడు. నాకు కూడా అలాంటి అమ్మాయిలంటే ప్రత్యేకమైన ఇష్టం ఉండేది. కానీ ఈ సమయంలో, ఈ దశలో, సిగ్గుకు గానీ, ఇబ్బందికి గానీ తావు లేదు.

నేను: నేను నిన్ను ప్రేమించడం నీకు ఇష్టం లేదు అనుకుంటా అమ్మ. అయితే సరే, నేను ఏమీ చేయను.

అలా చెప్పి, నేను ఆమె కాళ్ళను వదిలేసి, ఆమె పక్కన, ఆమెకు ఎదురుగా పడుకున్నాను. ఇలా చేయడం వల్ల, నేను ఆమెకు కోపం తెప్పించానని అమ్మ అనుకుంది. 

ఆమె సిగ్గుతోనో, ఇబ్బందితోనో అలా చేస్తోంది, కానీ ఇలా చేయడం వల్ల, నేను బాధపడ్డానని, ఇకపై నేను ఆమెను మళ్ళీ అమ్మగా ప్రేమించనని అనుకుంది. అమ్మ చాలా కాలంగా ఆ ప్రేమ కోసం తపిస్తోంది, 

కానీ తన సిగ్గు వల్ల నాకు కోపం తెప్పించి, నన్ను ఒప్పించడానికి వెంటనే నా వైపు తిరిగింది. నా వీపు ఆమె వైపు ఉండటంతో, ఆమె నా మీదకు ఎక్కి నన్ను నిటారుగా తిప్పడానికి బలం ప్రయోగించడం మొదలుపెట్టింది. 

నేను కూడా ఆమెను ఆటపట్టించే ఉద్దేశంతో బలం ప్రయోగిస్తున్నాను కానీ నిటారుగా పడుకోట్లేదు .

అమ్మ: నీకు బాధగా అనిపించిందా? చూడు, నన్ను క్షమించు. దయచేసి ఒక్కసారి నన్ను క్షమించు. నేను మళ్ళీ ఆ తప్పు చేయను. నీకు నచ్చింది చేసుకో, నేను నీతో ఉంటాను, దయచేసి కోపంతో నా నుండి ముఖం తిప్పుకోకు.

అమ్మ ఇంత చిన్న విషయానికే క్షమాపణలు చెప్పడం మొదలుపెట్టింది, అంటే లోలోపల ఆమె నన్ను తన దేవుడిగా భావిస్తోందని అర్థం. 

భర్తే తన దేవుడని, అతనికి ఎప్పుడూ కోపం తెప్పించకూడదని ఒక అమ్మాయికి ఎలా నేర్పిస్తారో, అలాగే. 

ఆమె నన్ను ఇలా ఒప్పించడం వల్ల నాలో కూడా అలాంటిదే జరుగుతోంది. నేను కూడా ఆమెను ఎక్కువగా ఆటపట్టించకుండా నిటారుగా తిరిగాను. అమ్మ నా మీదకు ఎక్కి నా పెదాలను చీకడం మొదలుపెట్టింది.

అమ్మ: దయచేసి నా మీద కోపపడకు. నాకు నిజంగా చాలా ఇబ్బందిగా అనిపించింది, నేనేం చేయాలి. నాకు ఏమీ తెలియదు, మీరు చెప్పినట్లే చేస్తాను. నేను నా భర్తగా అనుకుని నీతో ఇవన్నీ చేసినా, కానీ ఇప్పుడు అమ్మగా అనే ఆలోచన కొంచెం సిగ్గుగా ఉంది విజయ్ అంతే.

భావన మా మధ్య జరిగిన పూర్వక్రీడ గురించి మాట్లాడుతోంది. ఇప్పుడు నాకు అర్థమైంది, కానీ నాకు తెలిసిన శృంగారంలోని ప్రతి అధ్యాయాన్ని ఆమెకు నేర్పించాలని నేను నిర్ణయించుకున్నాను. నేను అమ్మను మళ్ళీ నా చేతుల్లోకి తీసుకుని ఆమె మీదకు దొర్లాను.

నేను: ఈ రోజు నువ్వు మునుపెన్నడూ అనుభూతి చెందని మా అమ్మ కి మాత్రమే దక్కే  ప్రేమను నీకు ఇస్తాను. నువ్వు కాస్త ఓపిక పట్టు, నేను ఏమి చేయాలనుకుంటే అది నన్ను చేయనివ్వు.

అమ్మ అవునని తల ఊపింది. నేను మరోసారి ఆమె పెదాలను నా పెదాలతో బంధించి, కాసేపు ముద్దు పెట్టుకున్న తర్వాత, నేను ఆమె నాలుకను చీకడం మొదలుపెట్టాను. 

ఇప్పుడు ఏమి చేయాలో ఆమెకు అర్థమైంది, ఈసారి నేను నా నాలుకను ఆమె నోటిలోకి పెట్టినప్పుడు, అమ్మ కూడా నా నాలుకను చీకడం మొదలుపెట్టింది. మధ్యలో, మా నాలుకలు ఒకదానికొకటి తగిలేవి, కొన్నిసార్లు ఒకరి నోటిలోకి ఒకరు ప్రవేశించేవి. 

ఈ కొత్త రకమైన ముద్దు ఆమె శరీరాన్ని వణికించింది. ఆమె మరింత ఉద్రేకపడటం మొదలుపెట్టింది. మా ఇద్దరి నోళ్ల నుండి ఉమ్మి కారి గడ్డం మీదకు జారింది.

ముద్దు పెట్టుకున్న తర్వాత, నేను కిందకు జరిగి ఆమె పెద్ద రొమ్ములను నా చేతులతో పట్టుకున్నాను. ఆమె సళ్లు నా చేతుల పట్టు కన్నా పెద్దవిగా ఉన్నాయి కానీ చాలా మృదువుగా ఉన్నాయి. నేను ఆమె రొమ్ములను నొక్కినప్పుడు అమ్మ నోటి నుండి ఒక మూలుగు వచ్చింది.

'ఆఆఆఆఆహ్హ్హ్హ్ సిసిసిసివి ఉమ్మ్మ్మ్మ్మ్'

లేత గులాబీ రంగు రొమ్ములు, మసాజ్ చేసిన తర్వాత ఎర్రగా మారాయి. వాటి పైన చర్మం కంటే కొంచెం ఎక్కువ గులాబీ రంగులో ఉన్న 2.5 అంగుళాల గుండ్రని ఆకారం ఉంది. 

దాని మధ్యలో గులాబీ కంటే ఎక్కువ గులాబీ రంగులో, అర అంగుళం పరిమాణంలో, సూది మొనల్లా నిటారుగా నిలబడిన చనుమొనలు ఉన్నాయి. 

నేను ఆమె రొమ్ములలో ఒకదాన్ని నా చేతిలో పట్టుకుని మసాజ్ చేయడం ప్రారంభించాను. 

రెండవదాన్ని కింద నుండి పట్టుకుని గుండ్రంగా నొక్కుతూ, ఆమె చనుమొనను మరింత పైకి లాగాను. దానివల్ల ఆ చనుమొన మరింత సూదిగా మారింది. ఆ మరుక్షణమే నేను దానిని నా నోటిలోకి తీసుకున్నాను.

ఆఅఆఆఅఆఆ ,,. అబ్బా.. హ్మముమ్మ ............

నాభి కిందికి జారుతూ,
 
నేను: అమ్మ నీ సువాసనతో నా శ్వాసను నింపుకుంటున్నాను.

అమ్మ: అలాంటివి అనకు విజయ్ , నాకు వింతగా అనిపిస్తోంది.

నేను: అసలైన ఆనందం అంటే ఏమిటో ఈరోజు నీకు చెబుతాను.

అలా చెబుతూ నేను మళ్ళీ నా మోకాళ్ళతో ఆమె కాళ్ళను విడదీసి, ఆమె పూకు మీదకు వంగాను. ఆ పూకు ఆమె చర్మం వలె తెల్లగా ఉంది మరియు ఆమె పెదవులు గులాబీ రంగులో ఉన్నట్లు అనిపించింది

నేను పూర్తిగా వంగి ఆమె పూకు దగ్గరికి వెళ్ళాను, దాంతో ఆమె పూకు నుండి వస్తున్న సువాసన నా శ్వాసను నింపేసింది. పూకు చుట్టూ ఉన్న రెమ్మలు తడిసిపోయాయి, పూకు కూడా అదే స్థితిలో ఉంది. 

నేను నా వేళ్ళతో ఆమె పూకును తెరిచి లోపల చూడటానికి ప్రయత్నించాను, లోపలి చర్మం మరింత గులాబీ మరియు ఎరుపు రంగులో ఉంది. నేను వంగి నా చేతులను ఆమె పూకు పెదవులపై ఉంచి, నా నాలుకను ఆమె పూకు లోపలికి పెట్టాను.

'ఆఆఆఆఆహ్హ్హ్హ్ చ్ హ్మం అఆఆ............ '

అమ్మ నా జుట్టు పట్టుకుని నన్ను లాగడానికి ప్రయత్నించింది కానీ నేను ఆమె చేతులను నా తల నుండి తోసేశాను.

నేను: ఇది ప్రతి అమ్మాయికి ఒక నిధి, అది కేవలం ఆమె ప్రేమికుడికి మాత్రమే దక్కుతుంది., నిజానికి ఇదే అన్నింటికన్నా ముఖ్యమైన భాగం ఎందుకంటే ఇది ప్రాణాన్ని ఇస్తుంది. 

దీని ప్రాముఖ్యత గురించి మీకు ఎవరూ చెప్పి ఉండరు, కానీ ఈ రోజు నేను మీకు చెప్తాను, దీన్ని కూడా ప్రేమించవచ్చు, అది ఎలాగో మీరే అనుభూతి చెందండి.ఈరోజు నేను మా అమ్మకి ఆ నిజమైన జ్ఞాపకం ఇవ్వాలి అనుకుంటున్నా'

ఇలా చెబుతూ నేను మళ్ళీ నా పెదాలను ఆమె పూకుకు ఆనించి నా నాలుకను లోపలికి పెట్టాను. నేను పూకు పెదవులను, క్లిటోరిస్‌ను నా పెదాలతో పట్టుకుని నా నాలుకను వేగంగా లోపలికి, బయటికి కదపడం మొదలుపెట్టాను. 

కొన్నిసార్లు నేను నాలుకను లోపలికి, బయటికి కదుపుతూ, మరికొన్నిసార్లు దాన్ని లోపలికి, బయటికి నెడుతూ, అదే సమయంలో నా ఒక వేలిని పూకులో కొద్దిగా పెట్టి లోపలికి, బయటికి కదపడం మొదలుపెట్టాను. 

అమ్మకు తాను నరకయాతన అనుభవిస్తున్నట్లు అనిపించింది. ఆమె తన జీవితంలో అలాంటి అనుభూతిని ఎప్పుడూ పొందలేదు. తన పూకుని ఇంతలా ఎవరూ ఎప్పుడూ ప్రేమించలేదు. 

అమ్మ తపించడం మొదలుపెట్టింది. నా తల మీద తన చేతులను బిగించి, తన తొడల మధ్య నా తలను నొక్కింది.

'ఆఆఆఆహ్హ్హ్ సిసిసిసిసి ఉమ్మ్మ్మ్ అమ్మాఆఆఆఆఆ నువ్వేం చేస్తున్నావ్ సిసిసిసిసివి ఇదేం మాయ ఈఈఈఈ ఆఆఆఆఆఆహ్హ్ ఉమ్మ్మ్మ్ నాకేం అవుతోంది? నేను గాలిలో ఎగురుతున్నాను, నాకేదో జరుగుతోంది, 

నన్ను పట్టుకో, నాకేదో జరుగుతోంది., దయచేసి నన్ను పట్టుకో ఏం జరుగుతోంది విజయ్ నువ్వేం చేస్తున్నావ్ ఆఆఆఆహ్హ్హ్ సిసిసిసిసి ఆఆ హ్హ్హ్ అమ్మా నన్ను కాపాడు నేను ఐపోయాను నేను పోయానుఈఈఈఈఈ'

అమ్మ శరీరం బిగుసుకుపోయింది, నా తలను తన తొడల్లోకి గట్టిగా నొక్కుతూ, నన్ను లోపలికి తోసేస్తానన్నట్లుగా తన చేతులతో తన పూకును గట్టిగా నొక్కింది. 

అప్పుడు అమ్మ పూకు నుండి నీరు కారడం మొదలైంది, ఎంత నీరు బయటకు వచ్చిందంటే నా నోరు నిండిపోయి, నా ముఖమంతా తడిసిపోయింది. 

అయినా ఆ నీరు ఆగకుండా మంచాన్ని తడపడం మొదలుపెట్టింది. అమ్మ ఉలిక్కిపడుతూనే శాంతించింది. నెమ్మదిగా ఆమె పట్టు సడలడంతో నేను నా తలను ఆమె పూకు నుండి తీసేశాను. 

ఆమె పూకు పెదవులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి. అమ్మ తన శరీరం నుండి ప్రాణం పోయినట్టుగా అపస్మారక స్థితిలో పడి ఉంది. ఆమె కళ్ళు మూసుకుపోయి, ముఖం ఒక పక్కకు వాలిపోయింది.

నేను నా ముఖం మీద ఉన్న నీటిని తుడుచుకుని ఆమె మీదకు వచ్చాను. ఆమె ఇంకా అపస్మారక స్థితిలోనే పడి ఉంది., ఆమె కాళ్ళ మధ్య ఖాళీ చేసుకుని ఆమె మీద పడుకున్నాను. నేను ఆమె ముఖాన్ని సరిచేసి పెదవులపై ముద్దుపెట్టుకున్నాను.

నేను: ఇప్పుడు చెప్పు నీకు ఎలా అనిపించింది? నువ్వు ఆనందించావా లేదా అమ్మగా?

అమ్మ : హ్మ్మ్మ్ చాలా నా కొడుకు తన భార్యని కూడా ఎప్పుడు ఇంత ప్రేమించలేదూ

అమీర్: ఇలా కాదు, నా వైపు చూస్తూ నీ నోటితోనే చెప్పు

మేడమ్. నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచి నా కళ్ళలోకి చూసింది. ఆమె కళ్ళలో నాకు సంతృప్తి కనిపించింది. ఆమె ముఖంలో ఒక కొత్త వెలుగు ఉంది.

అమ్మ : నా జీవితంలో ఎప్పుడూ ఇలా అనుభూతి చెందలేదు. మేఘాలలో ఎగురుతున్నట్లు అనిపించింది.

నేను: అమ్మ  ఇకపై మనం ఇద్దరం కాదు, ఒక్కటే. నేను ఏది చేసినా, నీకంటే నేనే ఎక్కువ సంతోషంగా ఉంటాను. ఇది ఆరంభం మాత్రమే, చూస్తూ ఉండు.

[Sunnysunnysunny]

ఇలా చెబుతూ, నేను నా ఒక చేతిని కిందకి దించి నా మడ్దని పట్టుకుని ఆమె పూకుపై రుద్దడం మొదలుపెట్టాను. అదే సమయంలో, ముద్దుతో పాటు ఆమె రొమ్ములను నొక్కడం మొదలుపెట్టాను. మరోసారి, అమ్మకి వేడి ఎక్కింది. నేను కావాలనే నా సుల్లిని ఆమెకు చూపించలేదు.

'ఆహ్హ్హ్ సిసిసి ఉమ్మ్మ్ ఆహ్హ్హ్హ్ ఓఓఓహ్హ్ నన్ను ఇలాగే ప్రేమించు. ఇకపై నేను కేవలం నీ దానిని , నా శరీరంలోని ప్రతి అంగుళం కేవలం నీదే. నన్ను పూర్తిగా నీ సొంతం చేసుకో విజయ్'

అలా చెబుతూ అమ్మ తన పూకుని పైకి లేపి నా మొడ్డ మీద రుద్దడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె సంజ్ఞ నాకు అర్థమైంది. అసలు మొడ్డ పేరు కూడా నేరుగా ప్రస్తావించని ఆమె, సిగ్గుతో తన పూకుని మొడ్డ మీద రుద్దుతూ సంజ్ఞ చేస్తూ, దాన్ని పూర్తిగా తన సొంతం చేసుకోమని అడుగుతోంది. ఆమె చెప్పిన దాని ప్రకారం, దెంగడంలో ఇంకా చాలా జరుగుతుంది కానీ మిగిలింది ఇదే చివరిది, అయితే ప్రస్తుతానికి దానికి సమయం లేదు. ప్రస్తుతానికి, అమ్మ దాహాన్ని తీర్చాలని నిర్ణయించుకుని, నా మొడ్డను గట్టిగా పట్టుకుని, దాని తల భాగాన్ని ఆమె పూకు పెదవుల మధ్య చొప్పించడానికి ఒత్తిడి పెట్టడం మొదలుపెట్టాను. నెమ్మదిగా, మొడ్డ తల భాగం పూకు యొక్క ఇరుకైన ద్వారాన్ని తెరుచుకుని లోపలికి ప్రవేశించడం ప్రారంభించింది. ఒకవేళ నేను బలం ప్రయోగించాల్సి వస్తే, అప్పుడు ఖచ్చితంగా అమ్మ పరిస్థితి కూడా దారుణంగా ఉండేది. నేను అమ్మ ముఖం వైపు చూసినప్పుడు, ఆమె దవడలు బిగుసుకుపోయాయి. అంటే ఆమె ఆ నొప్పిని భరించడానికి తన శక్తికొద్దీ ప్రయత్నిస్తోందని అర్థం. ఎందుకంటే మేము కలిసి చాలా రోజులు అయింది

నెమ్మదిగా చేయడం వల్ల అమ్మకి మరింత నొప్పి కలుగుతుందని నాకు అనిపించింది, అందుకే నా మొడ్డను కొద్దిగా బయటకు తీశాను, దాంతో అమ్మ ఊపిరి పీల్చుకుని ఉపశమనం పొందారు. మరుక్షణమే నేను గట్టిగా తోయగానే నా మడ్ద ఆమె పూకులోకి 5 అంగుళాల వరకు చొచ్చుకుపోయి, ఒక పిచ్చి ఎద్దులా ఆమె పూకుని బాదసాగాను. అప్పటికే పూకు తెర తొలగిపోయి ఉంది, కాబట్టి ఆపడానికి అవకాశం లేదు. కానీ అంత పెద్ద పరిమాణంలో ఉన్న ఆ మడ్ద, మూసుకుపోయి ఉన్న పూకులోకి ఎంత వేగంగా చొచ్చుకుపోయిందంటే ఆమె దాన్ని తట్టుకోలేకపోయింది మరియు ఆమె నోటి నుండి ఒక పెద్ద కేక వచ్చింది.

'అయ్యయ్యో అమ్మా అయ్యయ్యో దాన్ని బయటకు తీయ్ నేను చచ్చిపోతున్నాను అయ్యయ్యో ఓహ్ అమ్మా నేను చచ్చిపోతున్నాను. నువ్వు నన్ను చంపేశావు అమ్మా దాన్ని బయటకు తీయ్ నేను చచ్చిపోతాను. నువ్వు కత్తిని గుచ్చినట్లుంది. చాలా నొప్పిగా ఉంది అయ్యయ్యో దయచేసి దాన్ని బయటకు తీయ్ నేను చచ్చిపోతాను.'

అమ్మ ఆ నొప్పిని భరించలేకపోయింది కానీ ఈ నొప్పి తప్పదని నాకు తెలుసు. కానీ ఆమె చెప్పింది విని నేను నా మడ్దని బయటకు తీస్తే, ఆమె దాన్ని లోపలికి తీసుకోలేకపోయేది. నా మడ్ద ఆమె పూకులో పూర్తిగా ఇరుక్కుపోయినట్లు నాకు కూడా అనిపిస్తోంది, కానీ నాకు ఇప్పుడు అమ్మ దగ్గర నుండి లేవాలని లేదు. నేను ఆమె నొప్పిని త్వరగా తగ్గించాలి. నేను అమ్మ పెదాలను ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టి, ఆమె రెండు రొమ్ములను మసాజ్ చేయడం ప్రారంభించాను. అమ్మ చాలా సేపటి వరకు బాధపడుతూనే ఉంది, కానీ నేను ఆమె నొప్పిని తగ్గించడానికి నిరంతరం ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నాను. ఆమె పూకులోని నొప్పి నుండి ఆమె దృష్టి కొంతసేపు మళ్లడానికి నేను ఆమె రెండు రొమ్ములను కొంచెం గట్టిగా మసాజ్ చేయడం ప్రారంభించాను.

'ఆఆఆఆఆ నెమ్మదిగా నొక్కు, నొప్పిగా ఉంది చ్చ్చ్చ్ ఆఆఆఆఆ'

నేను నా పని చేసుకుంటూనే ఉన్నాను, కొంతసేపటికి అమ్మ మూలుగుతూనే ఉంది, ఇప్పుడు ఆమె నొప్పిని భరించలేకపోయింది. నెమ్మదిగా సుల్లితో దెంగడమే మంచిదని నేను భావించి, నెమ్మదిగా నా మడ్దని బయటకు తీశాను, కానీ ఆ మడ్ద పూకులో ఎంత గట్టిగా ఇరుక్కుపోయిందంటే, దాని కదలిక కూడా అమ్మకి నొప్పి కలిగించింది. నేను కొద్దిగా మడ్దని బయటకు తీసి, మళ్ళీ లోపల పెట్టాను ఇప్పుడు మడ్ద అమ్మ పూకులోకి లోపలికి, బయటకు వెళ్లడం ప్రారంభించింది. నేను ఎంత లోపలికి తోసానో, అంత మడ్దను ఒకేసారి లోపలికి, బయటకు తీస్తూనే ఉన్నాను. అమ్మ మామూలు స్థితికి రావాలని, ఆ తర్వాత మిగిలినది కూడా లోపలికి పెట్టాలని నేను కోరుకున్నాను. నెమ్మదిగా మడ్దను లోపలికి, బయటకు తీస్తూ, నేను ఆమె రొమ్ములను మసాజ్ చేస్తూ, వాటిని ముద్దుపెట్టుకోవడం ప్రారంభించాను. మరోసారి అమ్మ ఉద్రేకపడటం ప్రారంభించింది, మడ్ద కూడా ఎటువంటి ఇబ్బంది లేకుండా లోపలికి, బయటకు వెళ్లడం ప్రారంభించింది. పూకులోకి నీరు రావడం వల్ల, ఇప్పుడు పూకు మరియు మడ్ద రెండూ జారుడుగా మారాయి.

'ఆఆఆఆఆఆహ్... ఉమ్... ఇలాగే  చెయ్యి, నన్ను ఇలానే  ప్రేమించు నేను, నన్ను అన్నీ మర్చిపోయేంతగా ప్రేమించు, ఆఆఆఆహ్... నాకు చాలా బాగుంది, ఆఆఆఆహ్... ఉమ్... నేను ఇంతకు ముందెన్నడూ ఇలా ఆస్వాదించలేదు, ఇంకా గట్టిగా చెయ్యి, మీ అమ్మని ఇంకా ఎక్కువగా ప్రేమించు'

అమ్మ ఆస్వాదించడం మొదలుపెట్టింది మరియు ఆమె చేతులు వాటంతట అవే ఆమె రొమ్ముల వైపు వెళ్ళాయి, వంగి ఉన్న ఆమె కాళ్ళు నా చేతుల మీద ఉన్నాయి, నేను వాటిని నా భుజాల మీద వేసుకుని నిటారుగా కూర్చుని నా నడుమును కదిలిస్తూ ఆమె పిక్కలను ముద్దుపెట్టుకోవడం మరియు నాకడం మొదలుపెట్టాను. నేను సగం మడ్దతో దెంగడం ఆస్వాదించడం లేదు కానీ సరైన అవకాశం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను. క్రమంగా అమ్మ మూలుగులు పెరిగాయి, నేను కూడా వేగం పెంచడం మొదలుపెట్టాను.

అబ్బా అబ్బా ఇంకా చెయ్యి, ఇంకా వేగంగా చెయ్యి, నన్ను ఇలాగే  ప్రేమించు, ఇంకా వేగంగా చెయ్యి, ఇంకా గట్టిగా చెయ్యి, హ్మ్మ్ ఉమ్మ్ ఆఆఆ చ్చ్చ్చ్ ఇంకా వేగంగా చెయ్యి, నాకేదో అవుతోంది, మళ్ళీ నన్ను పట్టుకో, నేను గాలిలోకి ఎగిరిపోబోతున్నాను, నన్ను పట్టుకో ఆఆఆహ్ చ్చ్చ్ ఆఆఆహ్హ్హ్ ఇంకా గట్టిగా తోయి ఆఆఆహ్హ్హ్ ఉమ్మ్ నాకు వచ్చేస్తోంది, ఇంకా వేగంగా చెయ్యి, ఇంకా వేగంగార్ర్ర్ర్ నేను అయిపోయాను' అని గట్టిగా అరుస్తుండగా, అమ్మ శరీరం బిగుసుకుపోయి వణకడం మొదలైంది.

 
ఆమె వేడి నీళ్ళు నా మడ్ద మీద పడటాన్ని నేను గమనించాను. పూకు నీటితో నిండి ఉండటంతో, ఆ తడిలో మడ్దని ముందుకు తోయవచ్చని భావించి, దాన్ని ఒక మంచి అవకాశంగా అనుకున్నాను. నేను మడ్దని కొన వరకు బయటకు లాగి, పూర్తి బలంతో లోపలికి తోసాను.
 
'ఖచ్చ్చ్చ్' అనే శబ్దంతో, మడ్ద పూకుని చీల్చుకుంటూ లోతుల్లోకి ప్రవేశించింది. ఇంకా ఆనందపు అలలను ఆస్వాదిస్తున్న అమ్మ, అకస్మాత్తుగా తీవ్రమైన నొప్పితో అరిచింది, ఆ ఆనందమంతా నొప్పిగా మారిపోయింది.

'అమ్మో అమ్మో చంపేశాను, చాలా నొప్పిగా ఉంది, అమ్మని ఇంత గట్టిగా చేస్తావా

నేను: అంతే, ఇక నొప్పి ఉండదు అమ్మ. ఇదే చివరిది, ఇంతకంటే ఎక్కువ నొప్పి పెట్టనివ్వను.

నేను మళ్ళీ అమ్మ పెద్ద పాల ఉండలను మర్దనా చేస్తూ వాటిని తాగడం మొదలుపెట్టాను. అమ్మ నొప్పిని భరించడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. ఆమె నొప్పి త్వరగా తగ్గిపోవాలని నేను చాలా సేపు వాటిని మర్దనా చేస్తూనే ఉన్నాను.

అమ్మ : నువ్వు నాకు చాలా నొప్పి కలిగిస్తున్నావు. మొదటిసారి మనం కలిసినపుడు కూడా నాకు ఇంత నొప్పి అనిపించలేదు. ఇప్పుడు ఎందుకు ఇంత నొప్పిగా ఉంది.

నేను: మనం కలిసి చాలా రోజులు అయింది ఇంకా నేను మడ్ద సైజ్ పెరగాడానికి ఒక మందు వాడుతున్నాను ఇది దాని ప్రభావం కూడా కొంచెం ఇంకా పెద్దగా పెరిగింది . నీ దారి మూసుకుపోయి ఉండటం వల్ల నొప్పిగా ఉండి ఉంటుంది. ఏదేమైనా, అందుకే దారి అంత బిగుతుగా ఉండి ఇప్పుడు తెరుచుకుంటోంది. ఇంతకుముందున్న నొప్పి అంతా పోయింది, ఇకపై నువ్వు ఈ నొప్పిని మళ్ళీ ఎప్పటికీ భరించనవసరం లేదు. ఇప్పుడు నీకు కేవలం సుఖం మాత్రమే లభిస్తుంది.

ఆమె కళ్ళ నుండి నీళ్ళు వచ్చాయి, నేను వాటిని నా నాలుకతో తడుపుకున్నాను. నేను అలా చేయడం ఆమెకు నచ్చింది. అమ్మ, నొప్పిని భరిస్తూ, నా వీపు మీద తన చేతిని కదుపుతూ నన్ను ముద్దు పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది.

అమ్మ : ఇప్పుడు నేను భరించగలను, నువ్వు నీ పని చేసుకో.

అమ్మ సౌకర్యంగా ఉందనిపించగానే, నేను నా నడుమును కదిలించడం మొదలుపెట్టి, మళ్ళీ ఆమె కాళ్ళను నా భుజాల మీద పెట్టుకున్నాను. అమ్మకి మొదట నొప్పి అనిపించినా, ఆ తర్వాత ఆమె కూడా దాన్ని ఆస్వాదించడం మొదలుపెట్టింది, ఆమెకు మళ్ళీ వేడి ఎక్కింది. నేను నా మడ్దని చూసుకున్నాను, అది ఇంకా ఒక అంగుళం బయటే ఉంది, కానీ అది సులభంగా లోపలికి వెళ్ళిపోతుంది కాబట్టి దాని కోసం ప్రత్యేకంగా ఏమీ చేయనవసరం లేదు. నేను దెబ్బల వేగాన్ని పెంచాను, దాంతో అమ్మ పెద్ద, బిగుతైన తుంటి నా తొడలకు తగలడం మొదలుపెట్టింది. 'థప్ థప్పప్ థప్పప్' అనే శబ్దం గదిలో ప్రతిధ్వనించడం మొదలైంది మరియు మంచం కూడా వణకడం మొదలైంది.

అమ్మ : ఆఆఆహ్ ఆఆఆహ్ ఉమ్మ్ ఆఆఆహ్ ఆఆఆహ్ ఇంకా వేగంగా చెయ్యి, గట్టిగా కొట్టు ఆఆఆహ్. ఉమ్మ్ నువ్వు ప్రేమించడం తెలిసిన అసలైన మగాడివి, , నన్ను ప్రతిరోజూ ఇలాగే ప్రేమించు, ఇకపై నేను కేవలం నీదానిని, కేవలం నీదానిని. నన్ను నీకు నచ్చిన చోట ఉంచుకోవచ్చు కానీ ఎల్లప్పుడూ నీతోనే ఉంచుకో, నన్ను ఎప్పుడూ విడిచిపెట్టకు. ఇప్పుడు నేను నీవు లేకుండా బ్రతకలేను. నువ్వు ఇక్కడే నాతో ఉండు మరియు నన్ను ప్రతిరోజూ ప్రేమించు. ఉమ్మ్... చ్చ్చ్చ్చ్ ఇంకా గట్టిగా, లోతుగా, వేగంగా చెయ్యి... ఓహ్... నాకు మళ్ళీ వచ్చేస్తోంది, నాకేమవుతోంది, నాకు మళ్ళీ వచ్చేస్తోంది, ఇంకా గట్టిగా చెయ్యి, నీ పూర్తి బలాన్ని ప్రయోగించు, నన్ను చీల్చుకుపో, నీ అమ్మని చంపేయ్... ఆ... ఆ... ఆ... ఆ...'

మరోసారి అమ్మకి భావప్రాప్తి కలగసాగింది, ఇప్పుడు నేను కూడా నా నియంత్రణ కోల్పోయాను. వేడి నీళ్ళు నా మడ్డకి తగలగానే, నాకు కూడా స్ఖలనం అయ్యేలా అనిపించింది, అందుకే నా మడ్దని ఆమె పూకులోకి చివరి హద్దు వరకు చాలా బలంతో తోసి, కుదుపులు ఇస్తూ అమ్మ పూకుని నా నీటితో నింపడం మొదలుపెట్టాను. మడ్ద జాడ కూడా కనిపించకుండా మేమిద్దరం ఒకరిలో ఒకరం కలిసిపోయాము. అమ్మ కాళ్ళు నా మొండెంకి, ఆమె మొండెంకి మధ్య ఇరుక్కుపోయాయి, ఇంకా ఆ మూడు మంగళసూత్రాలు అమ్మ రొమ్ములకి నా రొమ్ముల మధ్య ఉన్న చెమటతో తడిచిపోయాయి ,  ఆమె మోకాళ్ళు ఆమె రొమ్ములపై నొక్కి ఉన్నాయి. మా ఇద్దరి శరీరాలు చెమటతో తడిసిపోయాయి. నా బరువు మొత్తం అమ్మ మీద పడింది, ఆమె శరీరం వంగి ఉండటంతో ఆమెకు కూడా నొప్పి మొదలైంది.

అమ్మ ఎం: నాకు నొప్పిగా ఉంది, దయచేసి నా కాళ్ళు నిటారుగా చెయ్యి.

ఆమె పరిస్థితి గ్రహించి, నేను ఆమె మీద నుండి లేవడానికి ప్రయత్నించాను కానీ ఆమె నన్ను పట్టుకుంది.

అమ్మ ఎం: లేదు, నువ్వు నా మీద ఇలాగే పడుకుని ఉండు. నువ్వు నాలోపల ఉండాలని నేను కోరుకుంటున్నాను.

అమ్మ ఇంకా నా మడ్దని బయటకు తీయడం ఇష్టపడటం లేదని నాకు అర్థమైంది. నా మడ్ద ఇంకా నిటారుగా ఉండి, నెమ్మదిగా మెత్తబడటం మొదలైంది. నేను ఆమె కాళ్ళను పక్కకు జరిపాను, నేను ఆమె నుండి విడిపోకుండా ఉండేందుకు ఆమె స్వయంగా తన కాళ్ళను నా నడుము చుట్టూ చుట్టింది. నా మడ్ద పూర్తిగా మెత్తబడే వరకు నేను ఆమెపై పడుకుని ఉన్నాను. అప్పుడు నేను అమ్మని ముద్దు పెట్టుకున్నాను. ఆమె ఆనందంతో కళ్ళు మూసుకుని, నేను ముద్దుపెట్టుకోగానే వెంటనే తెరిచింది.

నేను: ఏమైంది? ఏం ఆలోచిస్తున్నావు?

అమ్మ: నీకు ఏం చెప్పాలి, ఇంత ఆనందంగా ఉంటుందని నాకు కూడా తెలియదు. నేను స్వర్గానికి చేరుకున్నట్లు అనిపించింది. నేను, నీ ప్రేమే నా జీవితం. ఈ ప్రేమ నాకు జీవితాంతం కావాలి. నాకు ఎంత సంతోషం, ఆనందం కలిగిందో మాటల్లో చెప్పలేను. కళ్ళు మూసుకుని కూడా నేను దాన్ని అనుభవిస్తున్నాను. తల్లిగా నువ్వు నన్ను ఇంత ఇష్టపడుతున్నవా అని అర్ధం అయింది

నేను: కానీ నేను నీకు నొప్పి కూడా ఇచ్చాను

. అమ్మ: ఈ నొప్పిని మళ్ళీ మళ్ళీ భరించడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. ఎందుకంటే నొప్పి తర్వాత నాకు కలిగిన ఆనందాన్ని నేను ఇంకా అనుభవిస్తున్నాను. అది నాకు ఒక వ్యసనంలా అనిపిస్తోంది.

నేను: సరే కానీ కింద ఉన్న పరిస్థితిని కూడా చూద్దాం.

ఇలా చెబుతూ నేను అమ్మ పైనుంచి లేచి, ఆమె పూకును చూసి ఆశ్చర్యపోయాను. పూకు ద్వారం చాలా వరకు తెరుచుకుంది. పూకు అంచుల వద్ద చిరిగి ఉంది, దానిలోంచి తెల్లటి ద్రవం, ఎర్రటి రక్తం కలిసి బయటకు వస్తున్నాయి. గులాబీలతో నిండిన మంచం చెల్లా చెదురుగా అన్నీ యుద్దం తరువాత ఎలా ఉంటుందో అలా ఉంది, నాకు ఆ మత్తు వాసన ఇంకా అలానే ఉంది
 
అమ్మ పిరుదుల చుట్టూ ఉన్న దుప్పటి కూడా బాగా తడిసిపోయింది, అంటే అమ్మ చాలా నీరు విడుదల చేసిందని అర్థం. దానితో పాటు రక్తపు మరకలు కూడా ఉన్నాయి, ఈరోజే ఆమె సీల్ విరిగిపోయినట్లుగా. నేను నా మడ్దని చూశాను, దాని మొదలు దగ్గర కూడా రక్తపు మరకలు ఉన్నాయి.

అమ్మ : ఓ దేవుడా, దీన్ని ఎంత పాడు చేశావు? ఒక్కసారిగా ఇంత తెరుచుకుందా? ఓహ్ నొప్పిగా ఉంది, వాచిపోతున్నట్టుంది.

నేను: కంగారు పడకు, ఏమీ కాదు. ఈరోజు తెరుచుకుంది, కచ్చితంగా నొప్పిగా ఉంటుంది. రా, కొంచెం గోరువెచ్చని నీటితో వేడి చేసుకో, తర్వాత విశ్రాంతి తీసుకోవచ్చు.

అమ్మ మంచం మీద నుంచి లేవబోయింది, తర్వాత ఆమెకు నొప్పి మొదలవడంతో మళ్లీ మంచం మీద పడుకుంది.

అమ్మ : నేను లేవలేకపోతున్నాను, చాలా నొప్పిగా ఉంది.

నేను ఒక చేతిని అమ్మ తొడల కింద, మరో చేతిని ఆమె వీపు మీద పెట్టి, ఆమెను నా ఒడిలోకి ఎత్తుకున్నాను. అమ్మ నన్ను ఎంతో ప్రేమగా చూస్తున్నారు. నేను ఆమెను తీసుకుని బాత్రూమ్ వైపు నడిచాను.

నేను: అలా ఏం చూస్తున్నావ్?

అమ్మ : మీరు భర్తగా ఎంత శ్రద్ధగా చూసుకుంటున్నారో చూస్తున్నాను. మీరు నిజంగా చాలా మంచివారు. నేను మిమ్మల్ని చాలా ప్రేమిస్తున్నాను.

నేను: నువ్వు ఎంత ముద్దుగా ఉన్నావంటే, నిన్ను ప్రేమించాలని, నీ పట్ల శ్రద్ధ చూపాలని నా హృదయానికే అనిపిస్తుంది.

అమ్మ : దయచేసి నన్ను 'నువ్వు' అని పిలవకు. నన్ను నా పేరుతో పిలు, నాపై నీ హక్కులను నువ్వు పొందాలని నేను కోరుకుంటున్నాను. నేను నీకు అన్నీ ఇచ్చాను, కాబట్టి నన్ను అదే విధంగా ప్రేమించు.

నేను: సరే, నువ్వు చెప్పిందే నిజం. నేను ఇప్పుడు అన్నీ తీసుకున్నాను.

అమ్మ ఎం: ఇంకా ఏముంది?

నేను: ఇది ఇంకా మిగిలి ఉంది.

నేను ఆమెను బాత్రూమ్ నేల మీద నిలబెట్టి, ఆమె పిరుదుల మీద నా చేయి వేశాను. అమ్మ ఎం కొద్దిగా వంగి నిలబడటం వల్ల ఆమె పిరుదులు కొద్దిగా బయటకు పొడుచుకు వచ్చాయి. నా మాటల అర్థం తెలియగానే ఆమె ఆశ్చర్యపోయింది.

అమ్మ ఎం: ఏంటి? అక్కడ కూడా చేస్తావా?

నేను: నా ప్రియమైన అమ్మ, నీకు నేర్పించాల్సింది నా దగ్గర ఇంకా చాలా ఉంది. ఈ విషయంలో నేను నీ గురువుని. ఇది కూడా చాలా సరదాగా ఉంటుంది.

అమ్మ: మీకు ఈ విషయాల గురించి చాలా జ్ఞానం ఉంది. ఇదంతా ఎక్కడ నేర్చుకున్నారు? ఎవరితో చేశారు?

నేను: అయ్యో అమ్మ నేను అన్నీ నెట్ నుండి నేర్చుకున్న, ముందు ఇక్కడ కూర్చో, నన్ను నా పని చేసుకోనివ్వు.

నేను అమ్మని సీటు మీద కూర్చోబెట్టి, ఆమె పూకు కడగడానికి వీలుగా నీటిని వేడి చేయడానికి గీజర్‌ను ఆన్ చేశాను. ఆమె పూకును కడిగి శుభ్రం చేసిన తర్వాత, నేను ఆమెను షవర్ కింద నిలబెట్టి స్నానం చేయించాను. స్నానం చేస్తున్నప్పుడు కూడా, అమ్మ నన్ను అంటిపెట్టుకుని ఉంది. నీళ్లకు కూడా నిప్పు అంటుకోవడం మొదలైంది. ఆమె సున్నితమైన శరీరం నన్ను మళ్ళీ వేడితో నింపడం మొదలుపెట్టింది మరియు నా మడ్ద స్పర్శతో ఆమె కూడా ఈ విషయాన్ని గ్రహించింది.

అమ్మ : నీకు ఇంకా తృప్తి కలగలేదా?

నేను: నీలాంటి దేవత ఈ స్థితిలో నా ముందు ఉంటే ఎవరు మాత్రం అదుపులో ఉంటారు.

నేను నా చేతులతో ఆమె శరీరాన్ని నిమురుతూ ఇలా అన్నాను, మరియు ఆమె కూడా తన పరిస్థితికి సిగ్గుపడింది.

అమ్మ : పక్కకు జరుగు, ఇప్పుడు నన్ను బట్టలు వేసుకోనివ్వు. లేకపోతే నువ్వు మళ్ళీ మొదలుపెడతావు మరియు ప్రస్తుతం నా పరిస్థితి నువ్వు నన్ను మళ్ళీ రెచ్చగొట్టే విధంగా లేదు. ఇంకా నేను ఇప్పుడు కడుపులో బిడ్డని కూడా మోస్తున్నాను

ఆమె మాటలు అర్థం చేసుకుని, నేను ఆమెను నా నుండి వేరు చేశాను మరియు ఆమె కళ్ళు నా నిటారుగా ఉన్న మడ్దపై పడ్డాయి.

అమ్మ : ఓ దేవుడా, ఇదేంటి?

నా మడ్దని చూడగానే అమ్మ నోరు తెరిచి ఉండిపోయింది. ఆమె పామును చూసినట్లు భయపడింది.

నేను: ఇదేంటో నీకు తెలియదా?

అమ్మ : కానీ ఇది ఇంత పెద్దగా ఎలా ఉంది? ఈ కొన్ని రోజుల్లో ఏం మందు వేశావు వీడికి

అమ్మ నా మడ్ద వైపు చూస్తూనే తన పూకు వైపు చూడటం మొదలుపెట్టింది.

నేను: లోపలికి వెళ్ళింది, అది కూడా పూర్తిగా. నీకు తెలియలేదా? నువ్వు నమ్మకపోతే, మళ్ళీ ప్రయత్నించమంటావా?
 
అమ్మ : వద్దు విజయ్ , నేను ఇప్పుడు చేయలేను. నాకెందుకు ఇంత నొప్పిగా ఉందని అనుకున్న. మన మొదటిసారి కూడా నాకు ఇలా అనిపించలేదు. నేను దాన్ని ఎలా భరించానో నాకే తెలుసు.

నేను: పర్వాలేదు, ఇప్పుడు అంతా అయిపోయింది. ఒకసారి నొప్పిగా ఉంటుంది కానీ మళ్ళీ రాదు. ఇప్పుడు దానికి ఒక స్థానం ఏర్పడింది.

అమ్మ ఎం: ఆ చోటు సిద్ధంగా ఉంది కానీ నాకేమైందో చూడు. వాచిపోయింది. మరి నువ్వేమో దాన్ని అందులో పెట్టడం గురించి మాట్లాడుతున్నావా?

నేను ఆమె పూకు మీద ఉన్న పప్పుని చూశాను, ఆమె పూకు నిజంగానే వాచిపోయిందని గమనించాను. పూకు పెదవులు బయటకు వచ్చేశాయి.

నేను: కంగారు పడకు, నువ్వు నొప్పి నివారణ మాత్ర వేసుకుని విశ్రాంతి తీసుకో. రేపటికల్లా అంతా సర్దుకుంటుంది. ఎలాగూ అది వెనుక నుండి కూడా సులభంగానే లోపలికి వెళ్తుంది, నువ్వు ఆ నొప్పిని ఒక్కసారి మాత్రమే భరించాలి, ఆ తర్వాత ఆనందిస్తావు.

అమ్మ ఎం: ఏయ్ ముందు నుండి తీసుకుంటున్నప్పుడు నేను దాదాపు చనిపోయాను, వెనుక నుండి తీసుకుంటే, నేను నిజంగానే చనిపోవచ్చు. ఇప్పుడు నన్ను లోపలికి తీసుకువెళ్ళు.

నేను ఒక టవల్‌తో అమ్మని , నా శరీరాన్ని తుడుచుకుని, అమ్మని నా ఒడిలోకి ఎత్తుకుని లోపలికి తీసుకువచ్చాను. ఆమెకు ఒక పల్చటి గౌను వేసి మంచం మీద పడుకోబెట్టాను.

నేను: తినడానికి ఏమైనా ఉందా లేక నేను బయట నుండి తెప్పించాలా? ఇంట్లో నొప్పి నివారణ మందులు ఏమైనా ఉన్నాయా?

అమ్మ ఎం: ఆహారం కోసం వంటగది, ఫ్రిజ్ చూడండి, బయట నుండి కొనవలసిన అవసరం లేదు. నొప్పి నివారణ మాత్ర ఇక్కడ డ్రాయర్‌లో ఉంటుంది.

నేను డ్రాయర్ నుండి నొప్పి నివారణ మాత్రను తీసి ఆమెకు ఇచ్చి, ఆ తర్వాత తినడానికి ఏం అయిన ఉన్నాయా అని వెతకడం మొదలుపెట్టాను, అలా నా చేతులతో భావనకి వండి తినిపించాను

అమ్మ : విజయ్ పెళ్లిరోజు  నేను నీ చేతుల్లో ప్రశాంతంగా నిద్రపోవాలనుకుంటున్నాను. ఈరోజు నన్ను నీ కౌగిలిలోకి తీసుకుని నిద్రపుచ్చు. అన్నీ మరిచిపోయి నా ప్రేమ చేతుల్లో నిద్రపోవడం, కలల ప్రపంచం నుండి ఎప్పటికీ బయటకు రాకపోవడం నా కల.

నేను నా బట్టలను అక్కడ తీసేసి మంచం మీదకు ఎక్కాను.

నేను: ఒక షరతు మీద నిన్ను నా చేతుల్లో నిద్రపోనిస్తాను.

అమ్మ : ఆ షరతు ఏమిటి?

నేను: నువ్వు నా లాగా పడుకోవాలి.

నేను నగ్నంగా ఉన్నాను, కానీ అమ్మ గౌను వేసుకున్నారు, కాబట్టి నేను ఆమె గౌను వైపు చూపిస్తూ అన్నాను.

అమ్మ : నా సిగ్గు అంతా ఈరోజే పోగొడతావా? నీకు నచ్చింది చెయ్యి, నాకు సిగ్గుగా ఉంది.

నేను: సరే కానీ ప్రేమలో కొంచెం సిగ్గు లేకపోవడం కూడా ఉండాలి. బహిరంగంగా ప్రేమించడం సరదాగా ఉంటుంది.

నేను అమ్మ గౌను తీసేశాను, ఆమె కూడా నాకు సహాయం చేసింది. ఆ తర్వాత నేను అమ్మని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను, మేమిద్దరం ఒకరినొకరు కౌగిలించుకుని పడుకున్నాము. అమ్మ తల నా భుజం దగ్గర ఉంది, ఆమె కుడి చేయి నా ఛాతీ మీద ఉంది, ఆమె తన కుడి కాలును నా తొడల మీద పెట్టింది. నేను ఒక చేత్తో ఆమె వీపు మీద కదుపుతూ, మరో చేత్తో నా ఛాతీ మీద ఉన్న ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాను.

అమ్మ : ఈ రాత్రి ఎప్పటికీ తెల్లవారకూడదని, నేను ఇలాగే నీ చేతుల్లో పడుకుని ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను.

నేను: మరి రాత్రి ఏం జరుగుతుంది?

అమ్మ: ఛీ సిగ్గులేని అబ్బాయి, నీకు అసలు సిగ్గు లేదు. ప్రేమ అంటే అంతే కాదు. నీ భావాల వల్ల నాకు ఎంత బాగుంటుందో నువ్వు ఊహించలేవు. నాకు ప్రతి క్షణం నీ సాంగత్యం కావాలి. నా చేతిలో ఉంటే, నిన్ను ఒక్క క్షణం కూడా నా నుండి దూరం కానివ్వను.

నేను: నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో నీకు తెలుసా? నిన్ను ప్రేమించాలని నా హృదయానికే అనిపిస్తుంది. అన్నింటికంటే మించి, దేవుడు నిన్ను ఎంత అందంగా సృష్టించాడంటే, ఎవరూ తమను తాము ఆపుకోలేరు.

అమ్మ : నేను పూర్తిగా నీదానిని. నాకు నచ్చిన విధంగా ప్రేమను పంచుకోవాలని ఉంది.

నేను: అయితే ఇంకోసారి చేద్దామా?

అమ్మ: నువ్వు చేయాలనుకుంటే చెయ్యి, నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు.

ఇప్పుడే తను ఎంత బాధపడిందో నాకు తెలుసు, తన పూకు పరిస్థితి కూడా అలాగే ఉంది, మళ్ళీ తనతో అదంతా చేయాలని నేను అనుకోలేదు.

నేను: నేను సరదాగా అన్నాను, ఇప్పుడు విశ్రాంతి తీసుకో, తను కోలుకున్నాక మళ్ళీ చేద్దాం.
 
అలా విజయ్ , భావన లా మొదటి పెళ్లి రాత్రి మొగుడు పెళ్ళాల మధ్య కాకుండా నిజమైన తల్లి కొడుకుల మధ్య జరిగినట్లు వాళ్ళు ఇద్దరు ఆ అనుభూతిని పొందారు 
 
కానీ విజయ్ ఫోన్ కి వచ్చినా ఆ ఫోన్ విజయ్ చూసి లిఫ్ట్ చేసి ఉంటే అలేఖ్య ప్రాణాలతో బ్రతికి ఉండి ఉండేదా లేదా ??
 
వైజాగ్ వెళ్ళిన RAW హెడ్ కి అస్సలు నిజం తెలిసిన రేపటి రోజు అందరి జీవితాలు ముఖ్యంగా భావన,పూనమ్ దేవి కధ ఏమి అవుతుంది, విజయ్ దాచిన నిజం తెలిస్తే భావన విజయ్ ని ఏం చేస్తుంది..