Misc. Erotica అమ్మ తో అపరిచిత బంధం

[Sunnysunnysunny]

గమనిక: ఈ కథ పూర్తిగా ఊహాజనితం. సమాజంలోని ఒక పవిత్రమైన బంధాన్ని, భావోద్వేగాలను ప్రతిబింబించడానికి రాసినది మాత్రమే. ఇందులో ఉన్న పాత్రలు, సన్నివేశాలు ఎవరినీ ఉద్దేశించినవి కావు మరియు ఎవరి మనోభావాలను దెబ్బతీయడానికి ఉద్దేశించినవి కావు.

జీవితం మనల్ని ఎప్పుడు, ఏ మలుపులో నిలబెడుతుందో ఎవరూ ఊహించలేరు. కొన్నిసార్లు మనం అమితంగా ప్రేమించే వ్యక్తులే మనకు అబద్ధాల ప్రపంచాన్ని చూపిస్తారు, మరికొన్నిసార్లు మనం తీవ్రంగా ద్వేషించే వ్యక్తులే మన జీవితానికి అసలైన గమ్యస్థానాలు అవుతారు. విజయ్ జీవితం కూడా సరిగ్గా అలాంటి ఒక తుఫానులోనే చిక్కుకుంది.

కళ్లముందే కన్నతండ్రి ఆఖరి శ్వాస విడుస్తూ చెప్పిన ఆ ఒక్క మాట... విజయ్ ప్రపంచాన్ని తలకిందులు చేసింది. 24 ఏళ్లుగా గుండెల్లో దాచుకున్న ద్వేషం ఒక్కసారిగా కరిగిపోయి, ఆ స్థానంలో ఒక తెలియని ఆరాటం మొదలైంది. "అమ్మ"... ఇన్నాళ్లూ తను పరాయిదానిగా భావించిన ఆ స్త్రీ, ఇప్పుడు తన అన్వేషణకు ఆఖరి కేంద్రమైంది. ఆమె అసలు రూపం ఏంటి? ఆమె ఎక్కడుంది? అనే ప్రశ్నలతో విజయ్ మనసు పరుగులుపెట్టబోతుంది.
కానీ విధి చాలా విచిత్రమైనది విజయ్‌కి ఒక అపరిచిత స్త్రీ పరిచయమైంది. మొదటి చూపులోనే ఆమె కళ్లలోని శూన్యం విజయ్ మనసును తాకింది. లోకం గమనించని, సమాజం ఒప్పుకోని ఒక వింతైన ఆకర్షణ వారిద్దరినీ దగ్గర చేసింది. ఆ పరిచయం కాస్తా గాఢమైన స్నేహంగా, ఆపై తట్టుకోలేనంత తీవ్రమైన ప్రేమగా మారిపోయింది. ఒకరి శ్వాసలో మరొకరు లీనమై, శారీరక బంధంతో ఒక్కటయ్యేంతలా ఆ ప్రేమ వారిని ముంచెత్తింది.
అయితే, ఆ ప్రేమ సాగరంలో మునిగి తేలుతున్న విజయ్‌కి... తాము పంచుకున్న ప్రతి ముద్దు వెనుక, ప్రతి కౌగిలింత వెనుక కాలం దాచిన ఒక భయంకరమైన నిజం వేచి ఉందనే విషయం తెలియదు. ఏ బంధాన్ని అయితే సమాజం పవిత్రమైనదిగా భావిస్తుందో, ఏ బంధాన్ని వెతుకుతూ తను ఈ నగరానికి వచ్చాడో... సరిగ్గా అదే బంధం తన ప్రేమ రూపంలో ముందు నిలబడినప్పుడు ఆ ఇద్దరి మనసులు తట్టుకోగలవా?
ఇది కేవలం ఒక అన్వేషణ కాదు... ఆరాటానికి, ఆవేదనకు మరియు సమాజం అంగీకరించని ఒక విభిన్నమైన ప్రేమకు మధ్య జరిగే అంతర్మథనం!

[sarit11]

https://xossipy.com/thread-73637.html

రచయిత గారు

ఇంతకు ముందే ఈ కథను పోస్టు చేశారు

మళ్ళీ ఎందుకు పెడుతున్నారు.

[Sunnysunnysunny]

https://xossipy.com/thread-73637.html

రచయిత గారు

ఇంతకు ముందే ఈ కథను పోస్టు చేశారు

మళ్ళీ ఎందుకు పెడుతున్నారు.

సరిత్ గారు క్షమించండి నేను కొత్త కధ గురించి  మొదలుపెట్టాను , ఆ రోజు అనుకోకుండా నా పాత కధ ని పోస్ట్ చేశాను.. నేను నేమ్ చేంజ్ చేసి కొత్త కధ ని మొదలుపెడతాను. థాంక్ యు

[hisoka]

nice into bro.

[Rocky]

Good intro

[Sunnysunnysunny]

మొదటి అడుగు :- 

ఆసుపత్రి కారిడార్‌లోని ఆ నిశ్శబ్దం నన్ను మింగేస్తున్నట్టుంది. క్లోరోఫామ్ వాసన, ఐసీయూ మిషన్ల బీప్ శబ్దాల మధ్య నా గుండె వేగం పెరుగుతోంది. సరిగ్గా మునుపటి రోజే గుండెపోటుకు గురైన మా నాన్న లోపల చావుబతుకుల మధ్య పోరాడుతున్నారు. నా పక్కనే కూర్చున్న నానమ్మ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. ఆమె కన్నీళ్లను చూసే ధైర్యం లేక, అలాగని లోపలికి వెళ్లి నాన్నను కాపాడుకునే శక్తి లేక నిస్సహాయంగా శూన్యంలోకి చూస్తూ కూర్చున్నాను. కాలం స్తంభించిపోయినట్లు అనిపించిన ఆ పదిహేను నిమిషాల తర్వాత... ఐసీయూ తలుపులు తెరుచుకున్నాయి.

డాక్టర్ గబగబా బయటకు వచ్చి, "ఇక్కడ విజయ్ ఎవరు? నువ్వు త్వరగా లోపలికి రా!" అన్నారు ఆందోళనగా.

"నేనే సార్... నేనే విజయ్‌ని..." నా గొంతు వణికింది.

"త్వరగా వెళ్లు, మీ నాన్న నీతో ఏదో మాట్లాడాలని తపించిపోతున్నారు."

నేను లోపలికి అడుగుపెట్టాను. అక్కడ బెడ్‌పై ఉన్న నాన్నను చూడగానే నా కళ్లల్లో కన్నీళ్లు సుడులు తిరిగాయి. ఎప్పుడూ గంభీరంగా ఉండే మనిషి, ఇప్పుడు ప్రాణాల కోసం కొట్టుమిట్టాడుతున్నారు. నేను పరుగున వెళ్లి ఆయన చల్లబడుతున్న చేతులను నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.

"నాన్న... చింతించకండి. మీకు ఏమీ కాదు. అంతా బాగుంటుంది నాన్న..." నన్ను నేను ఓదార్చుకుంటూ ఆయనకు ధైర్యం చెప్పాలని చూశాను.

కానీ నాన్న ముఖంలో అలసట, కళ్లలో ఏదో అపరాధభావం కనిపించాయి. "లేదు విజయ్... నాకు తెలుసు, ఇక ఏమీ బాగుండదు. నా సమయం అయిపోయింది," ఆయన గొంతులో జీవం తగ్గిపోతోంది.

నేను - (ఏడుస్తూ) లేదు, మీకు ఏమీ కాదు... నేను ఏం కనివ్వను నాన్న అలా మాట్లాడకండి...

నాన్న గొంతులో ప్రాణం లేదు...

నాన్న - నేను నిన్ను వేరే పని మీద పిలిచాను...

నేను - నాన్న, చెప్పండి...

నాన్న - నువ్వు వెళ్లి మీ అమ్మను కలువు... ఆమె ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉందో నాకు తెలియదు... కానీ నిన్ను చూశాక ఆమె తప్పకుండా సంతోషిస్తుంది విజయ్...

ఒక్క సెకను నేను అసలు ఏం విన్నానో నమ్మలేకపోయాను..

నేను- ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఒక్కక్షణం ఆగినట్లయింది. "కానీ నాన్న... అమ్మ ఇల్లు వదిలి వెళ్లిపోయి 24 ఏళ్లు దాటిపోయింది. ఆమెకు అసలు నా ముఖం కూడా గుర్తుండదు కదా!"

నాన్న- ఆయన కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి. గట్టిగా దగ్గుతూనే, "గుర్తుంటుంది... అమ్మ అమ్మే కదా విజయ్ , ఆమె నిన్ను తప్పకుండా గుర్తుపడుతుంది. నాకు మాట ఇవ్వు నాయనా... నువ్వు ఆమెను కలవడానికి వెళ్తావని నాకు మాట ఇవ్వు..." ఆయన చేతులు వణకసాగాయి.

పుట్టినప్పటి నుండి ఏ స్త్రీని తలచుకుంటే నా మనసు ద్వేషంతో రగిలిపోయేదో, ఏ అమ్మ అయితే నన్ను వదిలేసి వెళ్లిపోయిందని పగ పెంచుకున్నానో... ఈ రోజు నా తండ్రి తన చివరి క్షణాల్లో అదే అమ్మను కలవమని అడుగుతున్నారు. నాన్న చివరి కోరికను కాదనలేక, "సరే నాన్న... నేను తప్పకుండా వెళ్తాను, మీకు మాట ఇస్తున్నాను," అన్నాను.

నాన్న- ఆయన ముఖంలో చిన్న ఉపశమనం. నాకు నీ గురించి చాలా గర్వంగా ఉంది... నువ్వు మంచి బిడ్డవి... జాగ్రత్తగా ఉండు నాయనా... నీ నానమ్మను కూడా జాగ్రత్తగా చూసుకో.

నేను గట్టిగా ఏడవడం మొదలుపెట్టాను...

నేను, "అవును నాన్న, వెళ్తాను" అని చెప్పాను.

అదే నాన్న మాట్లాడిన చివరి మాటలు. ఆ తర్వాత ఆయన ఊపిరి తీసుకోవడానికి చాలా కష్టపడ్డారు. నేను భయంతో గట్టిగా కేకలు వేస్తూ డాక్టర్‌ని పిలిచాను. డాక్టర్ నన్ను బలవంతంగా బయటకు పంపించేశారు.

బయట బెంచీ మీద కూర్చుని పిచ్చివాడిలా ఏడుస్తున్నాను. నానమ్మ లోపల ఏమైందని అడుగుతున్నా నా నోటి వెంట మాట రాలేదు. సరిగ్గా ఐదు నిమిషాల తర్వాత డాక్టర్ తల దించుకుని బయటకు వచ్చారు. "క్షమించండి... మేము మీ నాన్నగారిని కాపాడలేకపోయాము."

ఆ ఒక్క మాటతో నా కాళ్ళ కింద భూమి కుంగిపోయింది... ఇలా జరుగుతుందని నాకు తెలుసు... అయినా... ఇది నాకు తీరని విషాదం అని నానమ్మ చెప్పింది... ఇది విన్న తర్వాత ఇద్దరం వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాము..

కొంతసేపటికి మా బంధువులు కూడా అక్కడికి చేరుకున్నారు...

కొన్ని గంటల తర్వాత...

నాన్నగారి అంత్యక్రియలు జరుగుతున్నాయి... నా కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు ఇంకా కారుతూనే ఉన్నాయి... కానీ నా మనసులో మరో ప్రశ్న కూడా మెదులుతోంది, అసలు ఆయన ఎప్పుడూ చెడుగా మాట్లాడే ఆ స్త్రీని కలవమని నన్ను హఠాత్తుగా ఎందుకు అడిగారు... అసలు కారణం ఏమై ఉంటుంది...? అలాగైతే, ఈ రోజుకు ముందు నన్ను కలవమని ఎందుకు అడగలేదు... కానీ ఇప్పుడు అకస్మాత్తుగా... అదీ తన చివరి క్షణాల్లో... ఈ ప్రశ్న చాలా పెద్దదిగా ఉంది... సరే, నాన్నగారి అంత్యక్రియలు జరిగాయి...

బంధువులందరూ, నేను, మా నానమ్మ, ఇప్పుడు మేమందరం మా మా ఇళ్లకు వెళ్లిపోయాము...

మా ఇంట్లో ఇప్పుడు నేను, నానమ్మ మాత్రమే మిగిలాము... ఇప్పుడు నేను కూడా ఉద్యోగం కోసం నగరానికి వెళ్లాలి... నానమ్మ ఇప్పుడు ఒంటరిగా ఉండబోతుంది ఇక్కడ...

కానీ నా ముందు ఒక పెద్ద పని ఉంది... అదేంటంటే అమ్మను కలిసి, నాన్న గురించి చెప్పి, ఆ తర్వాత ఉద్యోగం సంపాదించడానికి వెళ్ళిపోవడం... అందుకే నేను అత్తయ్యను కూడా ఏ ఇబ్బంది లేకుండా నానమ్మతో ఉండేందుకు కొన్ని రోజుల పాటు ఇంటికి పిలిచాను...

మా అమ్మ ఎలా ఉంటుందో, ఏం చేస్తుందో... ఇప్పుడు ఏ నగరంలో ఉంటుందో, ఎవరితో ఉంటుందో నాకు అస్సలు తెలియదు... ముందు తెలుసుకోవాలి అని నానమ్మ దగ్గర కూర్చున్న ఇంకా ముందు నేను మొదటి పని మొదలుపెట్టాను... నాన్న చనిపోయేముందు నాతో ఏం చెప్పారో నేను నానమ్మకు చెప్పాను...

నేను- నానమ్మ, ఆయన ఎప్పుడూ ద్వేషించే ఒక స్త్రీని కలవమని నన్ను అకస్మాత్తుగా ఎందుకు అడుగుతున్నాడో నాకు కూడా అర్థం కాలేదు అది కూడా అతని చివరి క్షణంలో...

నానమ్మ- నానమ్మదీర్ఘంగా నిట్టూర్చింది. ఆమె కళ్లల్లో పాత గాయాలు కదిలాయి. లేదు నాన్న... నీకు నిజం చెప్పే రోజు వచ్చింది. అది చాలా పెద్ద కథ నాన్న... ఇప్పుడు నీకు ఎలా చెప్పాలో తెలియడం లేదు...

నేను- తాతయ్య, నాన్న చెప్పినట్టు అమ్మ నిజంగా అంత చెడ్డదా నానమ్మ నిజం చెప్పు...

నానమ్మ గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుని- లేదు నాన్న, ఆమె చెడ్డ స్త్రీ కాదు... చెడ్డవాడు మీ నాన్న... ఆ మాట నా గుండెకు ఈటెలా గుచ్చుకుంది.

25 సంవత్సరాల క్రితం మీ తాతగారికి ఒక మంచి స్నేహితుడు ఉండేవాడు... అతని కూతురు భావన కూడా పెళ్లి వయసులో ఉంది... మీ తాతగారు తన స్నేహితుడితో, "మీ కూతురికి మా అబ్బాయికి ఇచ్చి పెళ్లి చేయండి" అని చెప్పారు...

భావన తండ్రికి మీ నాన్న రాజేష్ ఎప్పుడూ తాగుబోతు అని తెలుసు... అతను ఒక బయట జూలాయిగా తిరిగే అతను అని కూడా తెలుసు. మీ నాన్నకు తాగుడు, జూదం, వ్యభిచారం లాంటి అన్ని చెడు అలవాట్లు ఉన్నాయి... అందుకే అతను మొదట ఒప్పుకోలేదు... కానీ మీ తాతగారు పెళ్లి తర్వాత అతను మారతాడని చెప్పారు.

భావన తండ్రి మొదట ఒప్పుకోలేదు... కానీ అతను మీ తాతగారిని చాలా గౌరవించేవాడు... అందుకే పెళ్లి తర్వాత తన కొడుకుని సరైన దారిలో పెడతానని ఆయన హామీ ఇచ్చాడు.

భావన కి , మీ నాన్నగారికి పెళ్ళయిన తర్వాత కూడా, మీ నాన్నగారు అవే చేష్టలు కొనసాగించారు... ఆయన ప్రతిరోజూ తాగి ఇంటికి వచ్చేవారు... తన భార్యను కొట్టేవారు, మాతో కూడా గొడవపడేవారు... ఆయన ఈ అలవాటు రోజురోజుకీ పెరిగిపోతూ ఉండేది... చాలాసార్లు ఆమె ఇల్లు వదిలి వాళ్ళ పుట్టింటికి వెళ్ళిపోయేది... దీని కారణంగా, భావన వాళ్ళ నాన్నగారికి, మీ తాతగారికి మధ్య మనస్పర్థలు కూడా పెరుగుతూ వచ్చాయి.

ఇది నువ్వు పుట్టిన సమయం... అప్పుడు నీకు బహుశా ఆరు ఏడు నెలల వయసు ఉంటుంది... ఆ సమయంలో మీ నాన్న బయట ఒక అమ్మాయితో అక్రమ సంబంధం పెట్టుకున్నాడని మీ అమ్మకు తెలిసింది... ఆ రోజు ప్రశ్నించినందుకు భావనను చావబాదాడు. ఆ రోజు మీ అమ్మ, నాన్నల మధ్య పెద్ద గొడవ జరిగింది...ఇప్పుడు విషయం చాలా ముదిరిపోయింది... అందుకే ఆ రోజు మొదటిసారిగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు కూడా ఇంటికి వచ్చారు... భావన తండ్రి తన కూతురిని, మనవడిని ఎప్పటికీ తనతోనే ఉంచుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు... కానీ మీ తాతగారు తనకి తెలిసిన జడ్జ్ మరియు న్యాయవాదుల సహాయంతో నువ్వు ఇంట్లోనే ఉండాలని కోరుకున్నాడు... చాలా కోర్టు మరియు న్యాయపరమైన విచారణల తర్వాత, నువ్వు మీ నాన్నతోనే ఉంటావని నిర్ణయించారు..

కన్నబిడ్డవైన నిన్ను భావన కి  దక్కకుండా మీ నాన్న, తాతగారు లాక్కున్నారు. ఆ రోజు మీ అమ్మ చాలా ఏడ్చింది.. ఆ రోజు కన్నపేగును వదిలేసిన బాధతో నీ అమ్మ ఎంత ఏడ్చిందో నాకు ఇప్పటికీ గుర్తుంది.

అందుకే మీ తాతగారు మీ అమ్మ ప్రతి చిన్న విషయానికి గొడవపడే ఒక కలహప్రియురాలని నీ ముందు చెప్పారు. అలా నువ్వు మీ నాన్న మంచివాడని, మీ అమ్మ చెడ్డదని భావించాలని... నువ్వు పెద్దయ్యాక మీ అమ్మ మీద అసహ్యం పెంచుకోవాలని, ఆమె ఒక మనసు లేని కన్నతల్లి అని మీ నాన్న, తాతగారు నీకు అబద్ధాలు చెప్పారు..."

నానమ్మమాటలు వింటుంటే నా కళ్ల ముందు చీకటి కమ్మింది. ఇన్నాళ్లూ నేను దేవుడిలా పూజించిన తండ్రి నా కళ్లకు అబద్ధాల పొరలు కప్పాడా? నేను ప్రాణంగా ద్వేషించిన నా కన్నతల్లి... అన్ని నిందలు మోస్తూ, కన్నీళ్లతో ఇల్లు వదిలి వెళ్లిన అభాగ్యురాలా? నాన్న తన చివరి క్షణాల్లో పశ్చాత్తాపంతోనే నన్ను అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లమన్నారని అప్పుడు నాకు అర్థమైంది.

ఇప్పుడు నేను ఇంతకంటే ఎక్కువ చెప్పలేను నాయనా... ఆ అమ్మాయికి ఇప్పటికి పెళ్ళైపోయి ఉంటుందని చెప్పగలను... ఆమె మంచి కుటుంబం నుండి వచ్చింది. ఇప్పటికి ఎవరో ఒకరు ఆమెను వాళ్ళ జీవితం లోకి ఆహ్వానిచ్చి  ఉంటారు. ఇప్పుడు ఆమె తన భర్త ఇంకా పిల్లలతో మంచిగా ఉంటుంది అని అనుకుంటున్నా..

ఇప్పుడు నీకు కావాలంటే, నువ్వు వెళ్లి మీ అమ్మని కలువు...

నానమ్మ ఇదంతా నాకు చెప్పింది, నేను ఇంటి నుండి బయటకు వచ్చాను... ఇప్పటివరకు నాలో మా అమ్మ పట్ల ద్వేషం మాత్రమే పెరిగిందని తలచుకుని నిరాశపడ్డాను... కానీ మా అమ్మ నిజంగా అంత చెడ్డదేమీ కాదు...

ఇక ఎలాగైనా సరే నేను వెళ్లి మా అమ్మని కలువాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

నానమ్మచెప్పిన నిజాలు విన్న తర్వాత నా మనసు నిలకడగా లేదు. ఇన్నాళ్లూ నా గుండెల్లో ఒక ముల్లులా గుచ్చుకున్న ద్వేషం, ఇప్పుడు తల్లిపై అపారమైన ప్రేమగా, పశ్చాత్తాపంగా మారిపోయింది. నేను ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి అమ్మ గురించి విన్నవన్నీ అబద్ధాలే అని తెలిశాక నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేకపోయాను. నాకు ఎలాగైనా వెళ్లి మా అమ్మను చూడాలి... ఆమెను గట్టిగా హత్తుకోవాలి. నేను చాలా కాలం క్రితమే ఇంజనీరింగ్ పూర్తి చేసి, ఉద్యోగం కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. కానీ ఇప్పుడు ఉద్యోగం కంటే నా కన్నతల్లిని కలుసుకోవడమే నా జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైన పనిగా అనిపించింది. ముందు అమ్మను కలిసి, ఆ తర్వాతే నా కెరీర్ గురించి ఆలోచించాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను.

పాత ఫోటోలు చూపించమని నానమ్మని అడిగాను... కానీ, 24 ఏళ్లుగా నేను కన్నతల్లి ముఖాన్ని కూడా చూడలేదు. అసలు నా అమ్మ ఎలా ఉంటుంది? నాన్న, తాతయ్య కలిసి ఇప్పటివరకు అమ్మ ఒక్క ఫోటో కూడా నా కంట పడకుండా దాచేశారు. నా ఆరాటాన్ని గమనించిన నానమ్మతన గదిలోకి వెళ్లి, లోపల ఎక్కడో దాచిన ఒక పాత ఇనుప పెట్టె తాళం చెవిని నా చేతిలో పెట్టింది. "నువ్వే తెరిచి చూసుకో నాయనా... నేను చాలా అలసిపోయాను, కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటాను," అంటూ మంచంపై వాలింది.

నేను వణుకుతున్న చేతులతో ఆ పాత పెట్టె తాళం తీశాను. పెట్టె మూత తెరుస్తుంటే వచ్చిన కిర్రుమనే శబ్దం నా గుండెల్లో ఏదో అలజడిని రేపింది. లోపల దుమ్ము పట్టిన ఒక పాత ఫోటో ఆల్బమ్ కనిపించింది.... నేను ఆ ఆల్బమ్ తెరిచి చూడగా, అందులో తాతయ్య, నాన్న, అమ్మమ్మల పాత ఫోటోలు కూడా ఉన్నాయి... చాలా సేపు చూసిన తర్వాత, నేను చివరి కొన్ని ఫోటోలు చూడటం మొదలుపెట్టాను... అప్పుడు ఆమె కనిపించింది... 

మా అమ్మ... 

ఆమె ఫోటో, ఆమె మరియు నాన్న పెళ్లి చేసుకుంటున్నప్పటిది... చూడటానికి మంచి శరీర సౌష్టవం ఉన్న ఒక అమ్మాయి కనిపించింది... ఆమె... తెల్లగా... చక్కటి దేహంతో... ఎర్ర చీర కట్టుకుని... బాగా మేకప్ వేసుకున్న ఒక అమ్మాయి... నేను ఆ ఫోటోనే చూస్తూ ఉండిపోయాను... ఈమె మా అమ్మ అని నేను నమ్మలేకపోయాను... ఆమె దేవదూతలా చాలా అందంగా ఉంది... ఆమె మంత్రముగ్ధులను చేసే కళ్ళు... ఆమె చక్కటి శరీరం... తెల్లని ఛాయ... కానీ ఆ సమయంలో మా అమ్మ పట్ల నాకు ఎటువంటి వేరే భావాలు లేవు... ఈమెనా నేను ఇన్నాళ్లూ ద్వేషించిన 'చెడ్డ స్త్రీ' అని నాపై నాకే అసహ్యం వేసింది. ఆ అందమైన కళ్లల్లో భవిష్యత్తు గురించి ఎన్నో ఆశలు కనిపించాయి. ఆమె ఫోటో చూస్తుంటే నా కళ్ల నుండి కన్నీళ్లు ఆల్బమ్ మీద పడ్డాయి. కానీ, ఆ ఆల్బమ్‌లో అమ్మ ఫోటోలు రెండే రెండు ఉన్నాయి., 

అవి కూడా పెళ్లి రోజువి మాత్రమే. బహుశా ఆ తర్వాత ఆమెను ఈ ఇంట్లో నవ్వ నివ్వలేదేమో!... ఆల్బమ్ పక్కన పెట్టి, పెట్టెలో ఇంకా ఏమున్నాయా అని వెతుకుతుండగా కింద కొన్ని బట్టలు తగిలాయి. వాటిని ఒక్కొక్కటిగా బయటకు తీస్తుండగా... నా చేతుల్లోకి ఒక ఎర్రటి పట్టుచీర వచ్చింది. కాలం గడిచినా దాని రంగు ఇంకా వెలిసిపోలేదు. ఫోటోలో అమ్మ కట్టుకున్న చీర ఇదేనని నాకు వెంటనే అర్థమైంది. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. తట్టుకోలేక గట్టిగా "నానమ్మ... నానమ్మ... త్వరగా ఇక్కడికి రా!" అని కేకలు వేశాను.

నానమ్మ- గదిలో నుండి నీరసంగా నడుచుకుంటూ వచ్చింది. "ఏంటి నాయనా... నన్ను కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోనివ్వవు, ఎందుకంత కంగారు?" అంది.

నానమ్మ లోపలికి వచ్చింది...

నానమ్మ- ఏమైంది చెప్పు...

నేను- ఒక్కసారి ఇలా చూడు నానమ్మ... ఇది అమ్మ చీరేనా? ఆమె పెళ్లిలో కట్టుకున్నదా?" చీరను చూపిస్తూ అడిగాను.

నానమ్మ-  నానమ్మ కళ్లు చెమర్చాయి. ఆ చీరను తడుముతూ, "అవును బాబూ... ఇదే భావన పెళ్లి చీర. ఒకటి చెయ్యి నాయనా... నువ్వు ఆమెను కలవడానికి వెళ్ళినప్పుడు, ఈ చీరను ఆమెకు గుర్తుగా ఇచ్చేయ్ సరేనా... ఇది ఆమె సొంతం," అంది భారంగా.

నేను- సరే నానమ్మ... తప్పకుండా ఇస్తాను," అన్నాను. నా మనసంతా ఏదో తెలియని సంతోషంతో, ఉద్వేగంతో నిండిపోయింది...

నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది.... కానీ అసలు సమస్య గుర్తొచ్చి, "నానమ్మ... కానీ అమ్మ ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉంటుంది? ఆమె అడ్రస్ ఏంటి?" అని అడిగాను....

నానమ్మ - నాకు తెలియదు బాబూ.. కానీ వాళ్ళ నాన్న ముంబైలో ఉండేవాడు... బహుశా ఆయనే ఆమెను అక్కడికి తీసుకెళ్లి ఉంటాడు... నాకు పూర్తి వివరాలు తెలియవు .. ఆ గొడవల తర్వాత ఆయనే ఆమెను ముంబై తీసుకెళ్లిపోయి ఉంటారు. నువ్వు అక్కడికే వెళ్లి వెతకాలి," అంటూ అప్పట్లో గుర్తున్న కొన్ని పాత వివరాలను, చిరునామాను నా చేతిలో పెట్టింది....

చివరికి అమ్మను చేరుకునే మార్గం దొరికింది! ముంబై... చాలా పెద్ద నగరం. కానీ నా కన్నపేగును వెతకడానికి ఆ నగరం ఎంత పెద్దదైనా సరే నేను వెనకడుగు వేయను. మరుసటి రోజు ప్రయాణానికి కావలసిన డబ్బు సర్దుకోవాలి. అందుకే నా సామాన్లన్నీ ఈరోజే సర్దేసుకున్నాను. ఆ పెట్టెలోని అమ్మ ఎర్రటి చీరను, ఆ రెండు ఫోటోలను జాగ్రత్తగా నా బ్యాగ్‌లో దాచుకున్నాను.... ఎందుకంటే అమ్మని కలిసి ఉద్యోగం వెతుక్కోవాలని అనుకున్నాను ఆ ఫోటోలు అయిన నాకు అమ్మ జ్ఞాపకంగా పెట్టుకోవాలి అనుకున్న ..

ముందు ముంబై వెళ్లి అమ్మను కలవాలి. ఆ తర్వాతే అక్కడే ఏదో ఒక పెద్ద సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీలో ఉద్యోగం వెతుక్కోవాలి. ఒకవేళ ఇంట్లో ఇంకేమైనా వస్తువులు అవసరమైతే, మళ్లీ వచ్చి తెచ్చుకోవచ్చు... కానీ ఇప్పుడు మాత్రం నా కళ్ల ముందు కేవలం ముంబై రైలు, ఆ రైలు చివర నన్ను చూసి కన్నీళ్లతో ఎదురుచూసే నా అమ్మ ముఖం మాత్రమే కనిపిస్తున్నాయి.

పడుకున్నాను... రాత్రంతా నిద్రపట్టలేదు  అమ్మని కలవాలనుకున్నాను... ఆమె ఫోటో చూసినప్పటి నుండి నాకు నిద్ర పట్టడం లేదు.. రేపటి సూర్యుడి కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను... ఆలోచిస్తూ ఎప్పుడు నిద్రపోయానో కూడా నాకు తెలియలేదు.

రేపు ఉదయాన్నే నా జీవితంలో ఒక కొత్త ప్రయాణం మొదలుకాబోతోంది... అది అబద్ధాల నుండి నిజం వైపు, ద్వేషం నుండి అమ్మ ప్రేమ వైపు సాగే ప్రయాణం!

[hisoka]

nice updae sunny bro. but bhavana is not a hot actress better to chose other actress.

[Chchandu]

Welcome for new story..nice going..

[Waseem990]

nice story

[Chowdary1234]

Nice start

[krish1973]

good going on

[sheenastevens]

Chala manchi start bro

[Nautyking]

కథ బాగుంది అక్కడక్కడ అక్షర దోషాలు ఉన్నాయి గమనించి పోస్ట్ చేయ



నా ఊహల్లో భావన

[Sunnysunnysunny]

కథ బాగుంది అక్కడక్కడ అక్షర దోషాలు ఉన్నాయి గమనించి పోస్ట్ చేయ



నా ఊహల్లో భావన

తెలియచేసినందుకు ధన్యవాదాలు, తరువాత అప్డేట్ నుండి జాగ్రత్త వహిస్తాను.

[Rupaspaul]

Update please

[Nani666]

Nice starting andi.. continue cheyandi

[Chchandu]

Please update..

[Sunnysunnysunny]

ముంబై వీధులు... మోడువారిన కన్నపేగు!

ఉదయం ఏడు గంటలయింది. అప్పటికే నా నిద్ర కరవైపోయింది. మనసంతా ముంబై ప్రయాణం మీదే ఉంది. త్వరత్వరగా స్నానం ముగించి, కాస్తో కూస్తో తిన్నాననిపించి, నానమ్మ  దగ్గరికి వెళ్లాను. ఆమె పాదాలకు నమస్కరించి ఆశీర్వాదం తీసుకున్నాను. నానమ్మ నేను వెళ్ళి వస్తాను నువ్వు జాగ్రత్త అత్తయ్య కూడా వాస్తు ఉంటారు నేను వెళ్ళాక నీకు ఫోన్ చేస్తాను.. ఊరి నుండి అత్తయ్య వస్తోందని తెలియడంతో నానమ్మ గురించి మనసులో కాస్త ఆందోళన తగ్గింది. నా రైలు పది గంటలకు. సమయానికే స్టేషన్‌కు చేరుకుని సీట్లో కూర్చున్నాను. రైలు కదిలి వేగం పుంజుకుంటుంటే, నా గుండె వేగం కూడా పెరిగింది.
ఇప్పుడు నేను 24 ఏళ్ల క్రితం దూరమైన నా కన్నతల్లిని కలవడానికి వెళ్తున్నాను. ట్రైన్ కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తున్నా నా ఆలోచనలన్నీ అమ్మ చుట్టూనే తిరుగుతున్నాయి. ఇప్పుడు అమ్మ ఎలా ఉంటుంది? పెళ్లి ఫోటోలో చూసిన ఆ దేవదూత లాంటి రూపం ఇంకా అలాగే ఉందా? ఆమెకు ఇప్పుడు నలభై ఏళ్లు దాటి ఉంటాయి... వయసు ప్రభావం వల్ల కాస్త బరువు పెరిగిందా? ముఖంలో ముడతలు వచ్చాయా?ఇంకా తన పిల్లలు అసలు మా అమ్మ తో మాట్లాడానిస్తార? అసలు నన్ను చూడగానే గుర్తుపడుతుందా? ఇలాంటి ఎన్నో వింత వింత ఆలోచనలు నా బుర్రను తొలిచేస్తున్నాయి. ప్రయాణం చాలా సుదీర్ఘంగా అనిపించింది. ఈ ఆలోచనల నుండి కాస్త ఉపశమనం కోసం, సమయం త్వరగా గడిచిపోవాలని కళ్లు మూసుకుని నిద్రపోవడానికి ప్రయత్నించాను.
సుమారు 18 గంటల సుదీర్ఘ ప్రయాణం తర్వాత... రైలు ముంబై స్టేషన్‌లో ఆగింది. ఆ అపరిచిత నగరం, ఎటు చూసినా జనాల రద్దీ. ఒక ఆటో మాట్లాడుకుని, నానమ్మ ఇచ్చిన పాత చిరునామా ఉన్న ఒక సొసైటీ వీధికి చేరుకున్నాను. అక్కడ వరుసగా ఇళ్లు ఉన్నాయి. కానీ, అందులో భావన అనే పేరు గల ఇల్లు ఏదో నాకు అర్థం కాలేదు. కాసేపు వెతికిన తర్వాత, అక్కడ నిలబడి ఉన్న ఒక మధ్యవయస్కురాలైన మహిళను అడిగాను.
"నమస్తే అండీ... ఇక్కడ భావన గారు ఎక్కడ ఉంటారో చెప్పగలరా?"
"ఓ... ఆ కాలేజ్ టీచరా! అవును, ఆవిడ ఇక్కడే ఉండేవారు. ఆ ఎదురుగా కనిపిస్తున్న ఇంట్లోనే ఉండేది..." ఆవిడ సమాధానం ఇచ్చింది.
కానీ ఆవిడ మాటల్లో 'ఉండేవారు', 'ఉండేది' అనే పదాలు వినగానే నా గుండె ఝల్లుమంది. "ఉండేదా? అంటే... ఆవిడ ఇప్పుడు ఇక్కడ ఉండటం లేదా అండీ?" ఆందోళనగా అడిగాను.
"లేదమ్మా... ఒక ఐదేళ్ల క్రితమే ఆవిడ ఈ ఇల్లు ఖాళీ చేసి వెళ్ళిపోయారు. వాళ్ళ నాన్నగారు చనిపోయారు, అప్పటి నుండి ఆవిడ ఇక్కడ ఉండటం లేదు."
ఆ మాట వినగానే నా ఆశలన్నీ అడుగంటిపోయాయి. నా కాళ్లల్లో సత్తా పోయినట్లయింది. ఇంత దూరం వచ్చి కూడా అమ్మను మళ్లీ ఎప్పటికీ కలుసుకోలేనేమో అన్న నిరాశ నన్ను ఆవహించింది. గొంతు పెగల్చుకుంటూ, "ఆవిడ ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉంటుందో మీకు ఏమైనా తెలుసా అండీ? ప్లీజ్ చెప్పండి..." అని బతిమాలినట్లు అడిగాను.
"ఆ... తెలుసు. ఆవిడ ఇప్పుడు ఇక్కడికి దగ్గర్లోనే ఉన్న గాందీ చౌక్‌లో ఉంటారు. అక్కడ చిన్న పిల్లలకు ట్యూషన్స్ చెబుతూ జీవనం సాగిస్తున్నారు, ఇక్కడ నుండి ఈ సొసైటీ పిల్లలు వెళ్తారు  " అని చెప్పింది.
ఆ మాట వినగానే నా ప్రాణం లేచి వచ్చినట్లయింది. అడ్రస్ దొరికింది! అమ్మ ఇంకా ఈ నగరంలోనే ఉంది. "చాలా ధన్యవాదాలు అండీ..." అన్నాను కృతజ్ఞతగా.
కానీ ఆ మహిళ నన్ను అనుమానంగా చూస్తూ, "కానీ బాబూ... నువ్వు ఎవరు? నిన్ను ఈ సొసైటీ వీధిలో ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఆవిడ గురించి ఎందుకు అడుగుతున్నావు?" అంది.
నా నిజమైన గుర్తింపును అప్పుడే బయటపెట్టడం ఇష్టం లేక, "నేను ఆవిడకు దూరపు బంధువుని అండీ. ఒక పని మీద ముంబై వచ్చాను, ఎలాగో వచ్చాను కదా అని ఒకసారి కలిసి వెళ్దామని..." అని అబద్ధం చెప్పి, ఆవిడకు మరోసారి నమస్కరించి అక్కడి నుండి బయలుదేరాను.
రాత్రి దాదాపు ఎనిమిది గంటలయింది. చీకటి పడింది, ముంబై వీధుల్లో లైట్లు వెలిగావు. వెతుక్కుంటూ చివరకు ఆ గాందీ చౌక్‌లోని ఒక రెండంతస్తుల ఇంటి ముందుకు చేరుకున్నాను. నా మనసులో చెప్పలేనంత భయం, ఆందోళన మొదలయ్యాయి. 24 ఏళ్ల తర్వాత నా కన్నతల్లితో నా మొదటి ముఖాముఖి ఇది. తలుపు తట్టగానే నేను నీ కొడుకునని నేరుగా చెప్పేయాలా? చెబితే ఆవిడ నన్ను నమ్ముతుందా? నన్ను అంగీకరిస్తుందా? లేదా ఇన్నాళ్లూ తనను దూరం పెట్టినందుకు నన్ను అసహ్యించుకుంటుందా? నా ప్రశ్నలన్నింటికీ సమాధానం 'లేదు' అనే వస్తుందేమోనని భయం వేసింది.
కానీ గుండె నిండా ధైర్యం కూడగట్టుకుని, వణుకుతున్న చేత్తో డోర్ బెల్ కొట్టాను. రెండు, మూడు సార్లు బెల్ నొక్కిన తర్వాత... లోపల అడుగుల శబ్దం వినిపించింది. తాళం తెరుచుకునే శబ్దం... మెల్లగా తలుపు తెరుచుకుంది.
నా కళ్లు ఒక్కసారిగా స్తంభించిపోయాయి.


ఎదురుగా ఒక దేవదూత నిలబడి ఉంది. వయసు మారినా, ఆ ముఖంలో ఉన్న పవిత్రత, ఆ ప్రశాంతత ఏమాత్రం మారలేదు. అవును... ఆమె నా అమ్మ! పాత ఆల్బమ్‌లో చూసిన ఆ కళ్లే... నన్ను మంత్రముగ్ధులను చేసే శ్వాస ఆగినంత పని చేసే కళ్లు! ఆమె ఒక అందమైన చీర కట్టుకుని ఉంది. ఆమె జుట్టు ఒక పక్కకు ఒరిగి ఉంది. వయసు పైబడినప్పటికీ, ఆమె దేహసౌష్టవంలో ఒక హుందాతనం, ఒక గౌరవప్రదమైన అందం అలాగే ఉన్నాయి.
నేను రెప్ప వేయడం మర్చిపోయి ఆమెనే చూస్తూ ఉండిపోయాను. లోపల కన్నపేగు గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది. ఆ సమయంలో నా మనసులో కొడుకుగా అమితమైన భావోద్వేగం, కన్నీళ్లు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. నా ఇన్నాళ్ల నిరీక్షణకు రూపం ఆ కళ్ల ముందే నిలబడి ఉంది. కానీ, నా నోటి వెంట మాట రావడం లేదు...
ఆమె నన్ను అపరిచితుడిలా చూస్తూ, "ఎవరు కావాలి బాబూ?" అని అడిగింది. అమృతం లాంటి ఆ కన్నతల్లి గొంతు 24 ఏళ్ల తర్వాత నా చెవుల్లో పడింది... కానీ నా నోట మాట రాలేదు. నా కళ్లు మాత్రం ఆమె రూపం నుండి పక్కకు తప్పుకోలేకపోతున్నాయి.
కాలం 24 ఏళ్లు వెనక్కి వెళ్లినట్లు అనిపించింది. నిన్న రాత్రి పాత ఆల్బమ్‌లో పెళ్లి కూతురిగా చూసిన ఆ ముఖమే... ఏమాత్రం మార్పు లేకుండా నా కళ్ల ముందే నిలిచింది. నలభై ఏళ్లు దాటినా, ఆమె సౌందర్యం రవ్వంతైనా చెదరలేదు సరే కదా, వయసుతో పాటు ఆ రూపంలో ఒక విలక్షణమైన హుందాతనం, దివ్యత్వం తోడయ్యాయి. పెళ్లి నాటి ఆ తెల్లని ఛాయ, మచ్చలేని ఆ ముఖవర్చస్సు ఇప్పటికీ అలాగే మెరిసిపోతున్నాయి.
ఆమె కట్టుకున్న చీర, ఆమె దేహసౌష్టవానికి చక్కగా నప్పింది. ఒక పక్కకు ఒత్తుగా దువ్వి జారవిడిచిన ఆమె తలకట్టు, ఆ విశాలమైన నుదురు ఆమెను ఒక విద్యావంతురాలైన గురువుగా, అంతకన్నా మిన్నగా ఒక పవిత్రమైన మూర్తిగా చూపిస్తున్నాయి. ఫోటోలో నన్ను మంత్రముగ్ధులను చేసిన ఆ పెద్ద కళ్లు... ఇప్పుడు నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాయి. ఆ కళ్లల్లో ఒక నిగూఢమైన నిశ్శబ్దం, ఇన్నాళ్లూ కన్నబిడ్డకు దూరమైన లోతైన వేదన నిండి ఉన్నాయి.
సాధారణంగా వయసు పెరిగే కొద్దీ మనుషుల్లో శారీరక మార్పులు రావడం సహజం. కానీ నా అమ్మ మాత్రం ఇప్పటికీ అదే చక్కటి ఆకృతితో, పెళ్లి నాటి ఆ దేవదూత రూపంతోనే ఉంది. ఆమెను అలా చూస్తుంటే నా గుండెల్లో ఒక వైపు కొడుకుగా అమితమైన గర్వం, మరోవైపు ఇన్నాళ్లూ ఈమెను 'చెడ్డది' అని భావించినందుకు తీవ్రమైన పశ్చాత్తాపం నన్ను ఉపిరి సలపనివ్వకుండా చేశాయి.
ఆమె పెదవులపై ఒక చిన్న ప్రశ్నార్థకమైన నవ్వు వెలిగింది. "బాబూ... ఎవరి కోసం వెతుకుతున్నారు?" అని ఆవిడ మళ్లీ అడిగింది.
ఆ క్షణమే... నా కళ్లల్లో ఆపుకుందామన్నా ఆగని కన్నీటి పొరలు నన్ను కమ్మేశాయి. లోపల కన్నపేగు గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది, "అమ్మా... నేనే నీ విజయ్‌ని..." అని గట్టిగా అరిచి ఆమె పాదాల మీద పడిపోవాలన్నంత ఆరాటం నాలో మొదలైంది.
ఒక అపరిచిత బంధం... కళ్ల ముందే కన్నతల్లి!

నేను గొంతు పెగల్చుకుని, "అమ్మా..నా పేరు విజయ్ నేనే నీ..." అని నా పేరు చెప్పి, నేనే నీ కొడుకునని పరిచయం చేసుకునే లోపే, ఆమె నా చేతిలో ఉన్న బ్యాగును, నా కళ్లల్లోని కంగారును గమనించింది. నేను బయట గేటుకు వేలాడుతున్న 'టూ-లెట్' బోర్డు చూసి వచ్చానని ఆమె అనుకుంది.
అమ్మ - ముఖంలో ఒక ప్రొఫెషనల్ గాంభీర్యాన్ని ప్రదర్శిస్తూ, "చూడు నాయనా... నేను బయట కూడా ఒక బోర్డు పెట్టాను. ఇక్కడ పై అంతస్తులో ఒకే ఒక్క గది ఖాళీగా ఉంది. అద్దె వివరాలు కూడా అందులోనే రాసి ఉన్నాయి. నీకు ఇష్టమైతే వచ్చి ఉండొచ్చు... మిగతాది నీ ఇష్టం," అంది.
నేను ఆమె మాటలకు అస్సలు సమాధానం ఇవ్వలేదు. ఇవ్వలేకపోయాను. ఎందుకంటే నా కళ్లు అప్పటికే ఆమె రూపంలోనే చిక్కుకుపోయాయి. పెళ్లి ఆల్బమ్‌లో చూసిన ఆ దేవదూత... 24 ఏళ్ల తర్వాత కూడా అంతే నిగారైన అందంతో నా కళ్ల ముందు నిలబడింది. 45 ఏళ్లు దాటినా, వయసు ఆమె దేహాన్ని తాకడానికి భయపడినట్లుంది. తన ఆరోగ్యాన్ని, శరీరాకృతిని ఆమె అంత బాగా కాపాడుకుంది. ఆమె కట్టుకున్న కాటన్ చీర, ఆమె హుందాతనం ఆమెను ఒక గౌరవప్రదమైన ఉపాధ్యాయురాలిగా చూపిస్తున్నాయి.
అమ్మ నేను అలా సమాధానం చెప్పకుండా శూన్యంలోకి చూస్తూ ఉండిపోయేసరికి, ఆమె గొంతు కొద్దిగా పెంచి, "ఏయ్... ఏదైనా చెప్పు!" అంది.
ఆమెను అంత దగ్గరగా చూస్తున్నందుకు లోపల ఎంత సంతోషంగా ఉందో, అంతకంటే ఎక్కువ భయంతో నా చేతులు, కాళ్ళు వణికిపోతున్నాయి. గుండె దడదడలాడుతోంది. ఒక్క ముక్క మాట్లాడటం కూడా హిమాలయ పర్వతం ఎక్కినంత కష్టంగా అనిపించింది.
నేను - ఎలాగోలా ధైర్యం కూడగట్టుకుని, "అవును.. అవును.. క్షమించండి" అని నత్తిగా అన్నాను.
అమ్మ - ఆమె నన్ను తేరిపార చూస్తూ, "మళ్లీ చెబుతున్నాను... అక్కడ బోర్డు మీద రూల్స్ అన్నీ ఉన్నాయి. ఇక్కడ ఒకే ఒక్క గది ఉంది, అద్దె కూడా అంతే ఉంటుంది" అంది.
నేను మెల్లగా నా దృష్టిని ఆ బోర్డు వైపు తిప్పాను. ఆ అద్దె వివరాలు, బోర్డు రాసిన శైలి చూస్తే ఇక్కడికి చదువుకునే విద్యార్థులు ఎక్కువగా వస్తుంటారని అర్థమైంది. అప్పుడే నా బుర్రలో ఒక ఆలోచన మెరిసింది. ఇప్పుడు అసలు విషయం ఏమిటంటే, ఆ విషయం అమ్మకు చెప్పడానికి నాకు భయంగా ఉంది. నేను ఆమె కొడుకునని ఇప్పుడు నేరుగా చెబితే ఆమె నన్ను నమ్ముతుందో లేదో, అసలు ఇంట్లోకి రానిస్తుందో లేదో తెలీదు. అదే ఈ గదిలో అద్దెకు దిగితే... అమ్మకు అపవాదు రాకుండా, ఆమెకు దగ్గరగా ఉంటూనే నిజం నిరూపించుకోవచ్చు. పైగా ముంబై లాంటి మహానగరంలో బయట రూమ్ కావాలంటే ఈ అద్దెకు ఒక వారం కూడా ఉండలేను. బహుశా ఇదే సరైన అవకాశం అనిపించింది ఈ సాకుతో ఇక్కడే ఉండి ఉద్యోగం వెతుక్కోవచ్చు.
నేను- అవును... అవును... నాకేమీ అభ్యంతరం లేదు... నేను ఉంటాను... అన్నాను వెంటనే.
అమ్మ- నా నిర్ణయం విన్నాక ఆమె ముఖం కొద్దిగా ప్రశాంతపడింది. "సరే... కాలేజీ చదువు కోసం వచ్చావా?" అని అడిగింది.
నేను- "లేదు ఆంటీ... ఇంజనీరింగ్ పూర్తయింది. ఉద్యోగం వెతుక్కోవడానికి ముంబై వచ్చాను. అందుకే..." అమ్మ- "సరే మంచిది. కానీ ఇక్కడ వన్ మంత్ అడ్వాన్స్ డబ్బులు ముందుగా ఇవ్వాలి, మిగిలినది తర్వాత ఇవ్వవచ్చు."
నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా జేబులోంచి వణుకుతున్న చేతులతో డబ్బులు తీసి, లెక్కబెట్టి ఆమె చేతిలో పెట్టాను. నా చేతి వేళ్లు ఆమె అరచేతిని తాకినప్పుడు నా శరీరంలో ఒక విద్యుత్ చలనం లాంటి భావన కలిగింది. అమ్మ స్పర్శ... ఎంత అదృష్టం!
అమ్మ- ఇంకో విషయం, డబ్బులు అందుకుంటూ ఆమె నా వైపు తీవ్రంగా చూసి, "ఇంకో విషయం... తాగేవాళ్లంటే నాకు అస్సలు పడదు, తీవ్రమైన ద్వేషం. అలాంటి అలవాట్లు ఉంటే ఇక్కడేం కుదరవు, ముందే చెబుతున్నాను" అంది కఠినంగా.
నేను- ఆమె ఆ మాట అనగానే నాన్న చేసిన అన్యాయాలు, ఆయన తాగి వచ్చి అమ్మను కొట్టిన రోజులు గుర్తొచ్చాయి. అందుకే ఆమెకు తాగుడు అంటే అంత అసహ్యం. నేను భావోద్వేగంతో, "అవును... నాకు తెలుసు..." అని నోరు జారాను.
అమ్మ- ఆమె కనుబొమ్మలు ముడిముడిపడ్డాయి. ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ, "ఏమంటున్నావు..? నీకెలా తెలుసు?" అని అడిగింది.
నేను- నేను వెంటనే కంగారు పడి సర్దుకుంటూ, "అంటే... లేదు ఆంటీ... మీరు ఒంటరిగా ఉంటున్నారు కదా అంటే మీకు కుటుంబం ఉంది కదా ఇలాంటివి మీకు నచ్చవని ఊహించాను, అందుకే అలా అన్నాను" అని కవర్ చేశాను..
అమ్మ- ఆమె కాసేపు నన్ను పరీక్షగా చూసి, "హ్మ్.. సరే, నీ సామాను లోపలికి తీసుకురా. నేను నీకు గది చూపిస్తాను" అంటూ లోపలికి నడిచింది.
నా మనసంతా గాల్లో తేలిపోతున్నట్లుంది. ఈ పని మీద అమ్మని కలవాలి అని వచ్చాను.ముంబైలో దిగీదిగగానే అమ్మను కలవడమే కాకుండా, ఆమెతోనే ఒకే ఇంట్లో ఉండే భాగ్యం దొరికింది. అన్నింటికన్నా మంచి విషయం ఏమిటంటే, ఇప్పుడు నేను కొంతకాలం అమ్మతో ఉండగలను...ఇంతకంటే దేవుడు నాకు ఏం ఇవ్వగలడు?
నేను నా బ్యాగు సర్దుకుని అమ్మ వెనుక మెట్లెక్కి పై అంతస్తుకు వెళ్లాను. ఆమె నాకు ఒక చిన్న గదిని చూపించింది. అది పెద్ద గది ఏమీ కాదు, ఒక మోస్తరు గది. కానీ అందులో ఒక పాత మంచం, ఒక అల్మరా లాంటి అవసరమైన ఫర్నిచర్ ఉన్నాయి. నా లాంటి బ్యాచిలర్‌కు అది ఒక స్వర్గంలా అనిపించింది. అంతా ఒక ఇల్లులా, సొంత గూడులా అనిపించింది., అవును, నాకు ఇది కావాలి... అంతా ఒక ఇల్లులా అనిపిస్తోంది...

అమ్మ- అమ్మ గదిని చూపిస్తూ, "పర్వాలేదు... నువ్వు ఇలాగే సర్దుకో. ప్రతి నెలా 5వ తేదీ కల్లా అద్దె డబ్బులు చెల్లించాలి. మనం రెండు మూడు రోజుల్లో అగ్రిమెంట్ (ఒప్పందం) చేసుకుందాం" అంది.
నేను- నేను ఆనందంలో నన్ను నేను మర్చిపోయి, "అవును... అమ్మా..." అని నోరు జారబోయాను. వెంటనే నాలుక కరుచుకుని, "ఆంటీ... ఏమీ ఫర్వాలేదు, నాకు నచ్చింది" అన్నాను.
నేను పొరపాటున 'అమ్మా' అని పిలవబోయాను... అలా పిలిచి ఉంటే పర్వాలేదు కానీ నేనెందుకు 'ఆంటీ' అని పిలిచాను... మనసులో నన్ను నేనే వంద తిట్లు తిట్టుకున్నాను. 'అమ్మా' అని పిలవాల్సిన నోటితో 'ఆంటీ' అని పిలవాల్సి వస్తోంది. కానీ ప్రస్తుతానికి అంతకంటే మరో దారి లేదు.
 
అమ్మ ప్రవర్తన చూస్తుంటే చాలా కఠినంగా, రిజర్వ్‌డ్‌గా ఉన్నట్లు అనిపించింది. ఇతరులతో ఎక్కువగా మాట్లాడటానికి ఆమె ఇష్టపడటం లేదు. కానీ నా మనసులో ఒక చిన్న సందేహం మొదలైంది. ఊళ్లో వాళ్లు ఆమె టీచర్ అని చెప్పారు, ఇంకా నానమ్మ అమ్మ వాళ్ళు  డబ్బు పరంగా బాగానే ఉన్న వాళ్ళు అని చెప్పింది , మరి ఆమెకు డబ్బుకు లోటు ఉండకూడదు కదా, అయినా ఈ వయసులో ఒంటరిగా ఉంటూ ఇలా అపరిచితులకు గదిని అద్దెకు ఇవ్వాల్సిన అవసరం ఏమొచ్చింది? పైగా అసలు నేను ఎవరో, నా బ్యాక్‌గ్రౌండ్ ఏంటో పూర్తిగా తెలియకుండానే ఇంత త్వరగా ఒక అపరిచితుడికి గది ఎలా ఇచ్చేసింది?
కానీ ఆ సమయంలో ఆ సందేహాల కంటే, అమ్మకు దగ్గరయ్యాననే సంతోషమే నాలో ఎక్కువగా ఉంది. అందుకే నేను వాటిని అంతగా పట్టించుకోలేదు.
అమ్మ- అమ్మ తలుపు వైపు నడుస్తూ, "సరే... నేను ఇప్పుడు కిందకి వెళ్తున్నాను. రాత్రి పది గంటల లోపు ఇంటికి రావడం గుర్తుంచుకో... అంతకంటే లేట్ అయితే తలుపులు తీయను" అని గంభీరంగా చెప్పి వెళ్ళిపోయింది.
ఆమె వెళ్లిన వైపు అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాను. 'పది గంటల లోపు ఇంటికి రావడం గుర్తుంచుకో'... ఎన్నేళ్లయింది ఈ మాట విని! ఇన్నాళ్లకు ఒక తల్లిగా ఆమె నన్ను శాసిస్తోంది. ఆ కఠినత్వంలోనూ నాకు ఒక కన్నతల్లి ప్రేమ వినిపించింది. ఆమె కిందకి వెళ్తూ అన్న ఆ మాటలు నా మనసులో ఇంకా మోగుతూనే ఉన్నాయి. ఆమె నన్ను ఒక అపరిచిత అద్దె కుర్రాడిలా కాకుండా, ఒక కన్నకొడుకును ఆదేశించినట్లే ఆదేశించింది. అవును... నేను ఆమె కొడుకునే! కానీ పాపం, ఆ దేవదూతకు ఆ నిజం ఇంకా తెలియదు.
ఆమె మెట్ల దిగి కిందకి వెళ్ళిపోయింది. నేను నా గదిలో సామాన్లు సర్దుకుంటూ ఉన్నాను. అంతలోనే మళ్లీ మెట్లపై అడుగుల శబ్దం వినిపించింది. తల తిప్పి చూశాను... అమ్మ మళ్లీ తిరిగి వచ్చింది. ఆమె చేతిలో ఒక వాటర్ బాటిల్ ఉంది.
అమ్మ- నన్ను తేరిపార చూస్తూ, "అవునూ... భోజనం చేశావా? లేక ఆ కంగారులో అది కూడా మర్చిపోయావా?" అని అడిగింది.
నేను- ఆమె గొంతులోని ఆ అప్రయత్నమైన ఆత్మీయత నా గుండెను తాకింది. "లేదు ఆంటీ... నేను వచ్చేటప్పుడే దారిలో భోజనం చేశాను. మీరేం కంగారు పడకండి..." అన్నాను చాలా వినయంగా.
అమ్మ- "సరే... పర్వాలేదు," అని ముక్తసరిగా అని, ఆ బాటిల్ అక్కడ పెట్టి ఆమె మళ్లీ కిందకి వెళ్ళిపోయింది.
ఆమె వెళ్లిన వైపు చూస్తూ అలాగే ఉండిపోయాను. ఆమె పూర్తిగా కిందకి వెళ్ళిపోయిందని నిర్ధారించుకున్నాక... మెల్లగా వెళ్లి గది తలుపు మూశాను. తలుపు గడియ పెట్టానో లేదో... నాలో ఉన్న సంతోషం హద్దులు దాటిపోయింది. గదిలోనే పిచ్చివాడిలా నాట్యం చేయడం మొదలుపెట్టాను!
నా మనసు ఆకాశాన్ని అందుకుంది. చివరికి... ఇన్నాళ్ల నా నిరీక్షణ ఫలించింది. నేను నా అమ్మను కలిశాను! నాన్న బతికున్నప్పుడు నాకు ఎప్పుడూ దక్కని ఆ కన్నతల్లి పలకరింపు, ఈ రోజు ఈ ముంబై నగరంలో ఒక చిన్న అద్దె గదిలో నాకు దొరికింది. ఆ సంతోషంలో నా కళ్ల వెంట ఆనంద బాష్పాలు రాలాయి.
అప్పటికే రాత్రి చాలా ఆలస్యమైంది. ప్రయాణ బడిలిక కూడా ఉంది. ఇక పడుకోవాలని లైట్ ఆపేసి మంచంపై వాలRest... కానీ ఈ దరిద్రపు నిద్ర అస్సలు రావడం లేదు. కళ్లు మూస్తే చాలు... కింద నిలబడి ఉన్న అమ్మ రూపమే కళ్ల ముందుకు వస్తోంది.
నేను ఊహించిన దానికంటే, పాత ఫోటోలో చూసిన దానికంటే నా అమ్మ ఎన్నో రెట్లు అందంగా, పవిత్రంగా ఉంది. 45 ఏళ్లు దాటినా ఆమెలో ఉన్న ఆ నిండైన రూపం, ఆ మృదువైన గొంతు ఇంకా నా చెవుల్లో ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉన్నాయి. ఆమె నాతో మాట్లాడిన ఆ రెండు ముక్కలు 'భోజనం చేశావా?', 'పది లోపు రా!' అనే మాటలు నా మనసులో పదే పదే తిరుగుతున్నాయి. నిజమే... ఆమె ఎదురుగా నిలబడి మాట్లాడటానికి నాకు ఒళ్లంతా వణుకు పుట్టింది, విపరీతమైన భయం వేసింది. కానీ, ఇప్పుడు నా మనసు ఏమని కోరుకుంటోందంటే... జీవితాంతం ఆమె పక్కనే కూర్చుని, ఆమె చెబుతున్న మాటలను గంటల తరబడి వింటూ ఉండిపోవాలి! ఇన్నాళ్లూ అమ్మ ప్రేమకు నోచుకోని నా కన్నపేగు ఆరాటం అది.
మంచంపై అటు ఇటు దొర్లుతూ కిటికీలోంచి ముంబై నగరం వైపు చూశాను. రేపటి నుండి నా జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైన కాలం మొదలుకాబోతోంది. నేను కేవలం ఉద్యోగం వెతుక్కోవడానికి ఇక్కడికి రాలేదు... నా అమ్మకు మళ్లీ కొడుకును కావడానికి వచ్చాను. ఆమె మనసు గెలుచుకుని, ఒకరోజు ధైర్యంగా ఆమె చేతులు పట్టుకుని 'అమ్మా... నేనే నీ విజయ్‌ని' అని చెప్పే ఆ మహత్తరమైన క్షణం కోసం నా ప్రాణం ఎదురుచూస్తోంది.
ఏది ఏమైనా, రాబోయే రోజుల్లో నా జీవితాన్ని మలుపు తిప్పే ఏదో ఒక పెద్ద విషయం జరగబోతోంది... అది నాకూ, నా అమ్మకూ మధ్య ఉన్న ఈ అపరిచిత బంధాన్ని ఒక పవిత్రమైన బంధంగా మార్చబోతోంది! ఆ నమ్మకంతోనే మెల్లగా కళ్లు మూసుకున్నాను.
ఉదయం ఎనిమిది గంటలయింది. కిటికీ గుండా గదిలోకి వచ్చిన సూర్యకిరణాలు నా ముఖాన్ని తాకడంతో మెల్లగా కళ్లు తెరిచాను. ముంబైలో నా మొదటి ఉదయం... అదీ నా కన్నతల్లి నీడలో! మనసంతా ఏదో తెలియని ఉత్సాహం, గుండెల్లో కొత్త ఆశలు చిగురించాయి. ఈరోజు నుండి నేను ఉద్యోగం వెతుక్కోవడానికి బయటకు వెళ్ళాలి. అమ్మకు గర్వకారణమైన కొడుకుగా నిలబడాలంటే నేను త్వరగా ఒక మంచి ఉద్యోగం సంపాదించాలి.

అందుకే ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా వెంటనే మంచం దిగి, నా పనులన్నీ ముగించుకోవడానికి సిద్ధమయ్యాను. కాలకృత్యాలు తీర్చుకుని, హుషారుగా స్నానం ముగించాను. ఒంటిపైకి కొత్త బట్టలు చేరగానే నాలో నమ్మకం మరింత పెరిగింది. నా సర్టిఫికెట్లు, రెజ్యూమే ఉన్న ఫైల్ బ్యాగ్‌ను భుజాన తగిలించుకుని మెల్లగా మెట్లు దిగి కిందకు వచ్చాను.
నేను కిందకు రాగానే నా కళ్లు అప్రయత్నంగా అమ్మ కోసమే వెతికాయి. హాల్‌లోకి అడుగుపెట్టగానే ఆమె కనిపించింది.
అమ్మ... పొద్దున్నే చక్కగా స్నానం చేసి, ఒక అందమైన చీర కట్టుకుని ఉంది. ఉదయపు వెలుతురులో ఆమె ముఖం ఒక పవిత్రమైన జ్యోతిలా వెలిగిపోతోంది. ఆమె కట్టుకున్న ఆ చీర ఆమె దేహసౌష్టవానికి ఎంత అద్భుతంగా నప్పిందో వర్ణించడానికి నా దగ్గర మాటలు లేవు. 40 ఏళ్లు దాటినా మునుపటి లాగే ఇప్పటికీ అంతే నిగారైన రూపం, అంతే హుందాతనం. జుట్టును ముడి వేసి, నుదుట చిన్న బొట్టు పెట్టుకుని ప్రశాంతంగా ఉన్న ఆమెను చూస్తుంటే... ఈమె నా కన్నతల్లి అని గట్టిగా కేకలు వేసి ప్రపంచానికి చాటి చెప్పాలన్నంత ఆరాటం కలిగింది.
ఆమెను అలా చూస్తూ ఉండిపోయాను. నా మనసులో ఉద్యోగం వెతకాలనే ఆలోచన పక్కకు జరిగిపోయింది. ఎలాగైనా ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాలి, ఆమెతో మాట్లాడాలి, ఆ మృదువైన గొంతును మరోసారి వినాలి అని నా కన్నపేగు తపించిపోయింది. నిన్న రాత్రి 'ఆంటీ' అని పిలిచిన ఆ పెదవులతో, ఈ ఉదయం ఏదో ఒక సాకుతో ఆమెను పలకరించి, కాసేపు ఆ ముఖాన్ని ఆస్వాదించాలని నా అడుగులు ఆమె వైపు సాగాయి...
నేను- "గుడ్ మార్నింగ్ ఆంటీ..." అన్నాను నా గొంతులో వణుకును దాచుకుంటూ..ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు..?
అమ్మ- ఆమె నా వైపు చూసి పలకరింపుగా నవ్వింది. "గుడ్ మార్నింగ్ బేటా... నేను బడికి వెళ్తున్నాను. మరి నువ్వు కూడా ఇంత పొద్దున్నే తయారయ్యావు, ఎక్కడికైనా వెళ్తున్నావా?" అని అడిగింది.

నేను- 'బేటా' (కొడుకా) అని ఆమె నోటి వెంట ఆ మాట రాగానే నా మనసు ఉప్పొంగిపోయింది. "అవును ఆంటీ... ఉద్యోగం వెతుక్కోవడానికి బయలుదేరుతున్నాను. ఎక్కడైనా మంచి అవకాశం దొరుకుతుందేమో చూడాలి" అన్నాను నా చేతిలోని ఫైల్‌ను సరిచేసుకుంటూ.
అమ్మ- అవును ఎలా వెళ్తావు, ఎక్కడికి వెళుతున్నావు?
నేను- ఆంటీ అది నాకు కూడా తెలీదూ ఎలా వెళ్లలో అని నేను వెళ్లాలనుకున్న కంపెనీ అడ్రసు చెప్పాను
అమ్మ- ఆమె ఒక్క క్షణం ఆలోచించి, "సరే అయితే... రా, నిన్ను నా స్కూటర్‌పై దింపుతాను," అంది ఎంతో ఆత్మీయంగా.
ఇది విని నాకు చాలా సంతోషంగా అనిపించింది…
నేను- వద్దు… ఆ మాట వినగానే నా గుండె ఆనందంతో గంతులు వేసింది. కన్నతల్లి స్కూటర్ వెనుక కూర్చునే భాగ్యం దొరుకుతుందని నేను అస్సలు ఊహించలేదు. కానీ పైకి మాత్రం మొహమాటపడుతూ, "వద్దు ఆంటీ... మీకెందుకు శ్రమ, మీరెందుకు ఇబ్బంది పడతారు. నేను ఎక్కడికో వెళ్లాలిలేండి, మీరేం చింతించకండి... నేను వెళ్ళిపోతాను," అన్నాను.
అమ్మ- "ఓహ్... ఇందులో ఇబ్బంది ఏముంది నాయనా? రా..." అంటూ ఆమె నన్ను ప్రేమగా పిలిచింది.
నేను ఇక కాదనలేకపోయాను. "సరే ఆంటీ..." అని చెప్తూ ఆమె వెనుక నడిచాను. అమ్మ స్కూటర్ స్టార్ట్ చేసింది. నేను వెనుక సీట్లో కూర్చున్నాను. స్కూటర్ కదులుతుంటే నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. ఇన్నాళ్లకు నా కన్నతల్లికి ఇంత దగ్గరగా కూర్చునే అవకాశం వచ్చింది. నాకు ఆమెతో ఎన్నో విషయాలు మాట్లాడాలని ఉంది, గుండెల్లో దాగున్న బాధనంతా చెప్పాలని ఉంది. కానీ ఏం మాట్లాడాలో, ఎక్కడి నుండి మొదలుపెట్టాలో అర్థం కాలేదు. చివరకు ఎలాగోలా ధైర్యం తెచ్చుకుని, ఆమె వృత్తి గురించి అడగాలని నిర్ణయించుకున్నాను..
నేను- "అన్నట్టు ఆంటీ... మీరు ఇప్పుడు కాలేజ్‌కి వెళ్తున్నారా?" అని అడిగాను.
అమ్మ- "లేదు.. ఇప్పుడు ట్యూషన్‌కి వెళ్తున్నాను. అక్కడ 10, 12 తరగతుల పిల్లలకి క్లాసెస్ చెబుతాను."
నేను- "ఓహో... అంటే మీరు కాలేజ్లో కానీ, కాలేజీలో కానీ పాఠాలు చెప్పరా ఆంటీ?"
అమ్మ- ఆమె ముఖంలో చిన్న నిట్టూర్పు కనిపించింది. "లేదు బాబూ... ఇంతకుముందు కాలేజ్లో చెప్పేదాన్ని, కానీ కొన్ని కారణాల వల్ల ఆ ఉద్యోగం మానేశాను. అప్పటి నుండి ఈ కోచింగ్ సెంటర్ మాత్రమే నడుపుతున్నాను."
నేను- "అలాగా... అంటే రోజులో కొన్ని గంటలు మాత్రమే క్లాసెస్ ఉంటాయా?"
అమ్మ- అవును... ఈ రోజు స్కూళ్లకు సెలవు ఉండటం వల్ల ట్యూషన్ కొంచెం ఆలస్యంగా పెట్టాను. లేకపోతే రోజువారీ షెడ్యూల్ ప్రకారం ఉదయం 7 నుండి 9 వరకు, మళ్లీ సాయంత్రం 3 గంటల పాటు డ్యూటీ ఉంటుంది. అందుకే ఒక్కోసారి ఇంటికి రావడానికి చాలా ఆలస్యం అవుతుంది," అని తన దినచర్యను ఒక తల్లి తన కొడుకుతో పంచుకున్నట్లే ఎంతో వివరంగా చెప్పింది.
నేను- తలూపుతూ, "సరే ఆంటీ..." అన్నాను.
అమ్మ- కొంతదూరం వెళ్లాక అమ్మకు ఏదో గుర్తొచ్చి, "అవునూ .. నువ్వు నిన్న రూమ్ లోకి దిగావు కానీ, నీ ఐడెంటిటీ పత్రాలు (Documents) ఏవీ నా దగ్గర లేవు. ఈ రోజు సాయంత్రం నీ జిరాక్స్ కాపీలు నాకు ఇవ్వు," అంది.
ఆ మాట వినగానే నా గుండె గుభేలుమంది. ఒకవేళ నా ఒరిజినల్ పత్రాలు ఇస్తే, అందులో నా ఊరి పేరు, నా తండ్రి పేరు 'రాజేష్' అని చూసి అమ్మ నన్ను గుర్తుపట్టేస్తుంది. నిజం ఇప్పుడే తెలిస్తే నన్ను ఇంట్లో నుండి పంపించేస్తుందేమోనన్న భయం వేసింది. అందుకే తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో ఒక అబద్ధం చెప్పాల్సి వచ్చింది.
నేను- "అవును ఆంటీ... నేను నా పత్రాలన్నీ మా సొంత ఊరైన **** లోనే మర్చిపోయి వచ్చాను," అని వేరే ఊరి పేరు చెప్పాను. కన్నతల్లితో అబద్ధం చెప్పాల్సి వచ్చినందుకు మనసులోనే క్షమాపణ కోరుకున్నాను. "నన్ను క్షమించండి ఆంటీ, త్వరపడి రావడం వల్ల ఏ పత్రాలూ తీసుకురాలేదు. కానీ వచ్చే వారం నేను మళ్లీ మా ఊరికి వెళ్లినప్పుడు, మీకోసం పత్రాలన్నీ తప్పకుండా తీసుకువస్తాను," అన్నాను అనునయంగా.అవును నేను అబద్ధం చెప్పాను...

అమ్మ- అమ్మ కొంచెం నిరాశగా, "ఓహ్... ఈ విషయం నాకు ముందే చెప్పి ఉండాల్సింది. పత్రాలు లేకపోతే రెంట్ అగ్రిమెంట్ (ఒప్పందం) ఎలా కుదురుతుంది?" అంది.

నేను- "ప్లీజ్ ఆంటీ... కొంచెం అర్థం చేసుకోండి, వచ్చే వారం కాగానే ఖచ్చితంగా ఇస్తాను," అని బతిమాలినట్టు అడిగాను.
అమ్మ- ఆమె నా కళ్లల్లోని అమాయకత్వాన్ని చూసి మనసు కరిగించుకుంది. "సరే పర్వాలేదు... కానీ వచ్చే వారం మాత్రం అన్నీ తీసుకురావడం మర్చిపోకు."
నేను- "తప్పకుండా ఆంటీ..." అన్నాను హమ్మయ్యా అనుకుంటూ.
స్కూటర్ ఒక చౌరస్తా వద్ద ఆగింది. అమ్మ నా వైపు తిరిగి, "అవునూ... నీ పేరు విజయ్ అని చెప్పావు కదా, నేను మర్చిపోయాను," అంది నవ్వుతూ.
ఆమె నోటి నుండి నా పేరు వినడం ఎంతో మధురంగా అనిపించింది. "అవును ఆంటీ... నా పేరు విజయ్."
"మరి ముంబైలో ఎక్కడ ఉద్యోగం చూసుకుంటావు విజయ్? ఇక్కడ నీకు ఎవరూ తెలియదు కదా?" అని ఒక తల్లిలాగే ఆందోళన పడింది.
"నాకు కూడా పూర్తిగా తెలియదు ఆంటీ... కానీ మా ఊరి స్నేహితుడు ఒకడు చెప్పాడు, ఇక్కడికి దగ్గరలోనే ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీ ఉందట. బహుశా అక్కడ నాకు ఉద్యోగం దొరకొచ్చు, అక్కడికే వెళ్తున్నాను," అన్నాను.
అమ్మ- "సరే... మంచిది," అంది అమ్మ.
సిగ్నల్ ఆగిపోయాక మళ్ళీ ప్రయాణం మొదలు అయింది.
అమ్మ- అంతలోనే మేము అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ వీధికి చేరుకున్నాము. అమ్మ స్కూటర్ ఆపి, "విజయ్... నేను నిన్ను ఇక్కడి వరకే దింపగలను. నా క్లాస్ టైమ్ అవుతోంది. నువ్వు ఇక్కడి నుండి ఆటో తీసుకుని వెళ్ళు," అంది.
నేను- "సరే ఆంటీ, అలాగే..." అంటూ నేను స్కూటర్ దిగాను
అమ్మ: అమ్మ తన బ్యాగ్‌లో నుండి ఒక తాళం చెవి తీసి నా చేతిలో పెట్టింది. "అవునూ... నేను మర్చిపోయాను, ఇది మన ఇంటి మెయిన్ గేటు తాళం. నువ్వు కూడా ఒక తాళం చెవి నీ దగ్గర ఉంచుకో, ఇంకోటి నా దగ్గర ఉంటుంది. రాత్రి వచ్చేటప్పుడు ఇబ్బంది లేకుండా ఉంటుంది," అంది.
నేను: నా చేతిలో ఆ తాళం చెవి పడగానే, అమ్మ నాకు ఆ ఇంట్లో అద్దెకు ఉండే హక్కు మాత్రమే కాదు... తన జీవితంలోకి ప్రవేశించే తాళం చెవిని కూడా ఇచ్చినట్లు అనిపించింది.
"చాలా థన్యవాదాలు ఆంటీ... నేను ఇక వెళ్తాను," అని ఆమెకు నమస్కరించి, ఆటో వైపు నడిచాను. వెళ్తూ వెళ్తూ వెనక్కి తిరిగి చూశాను... అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ లోపలికి వెళ్తోంది.

ఆ క్షణంలో నా మనసు ఎంతో ప్రశాంతంగా, ప్రేమతో నిండిపోయింది. ఉద్యోగం దొరుకుతుందో లేదో తెలియదు కానీ, నా అమ్మ ప్రేమను గెలుచుకునే మొదటి అడుగు మాత్రం విజయవంతంగా పడింది!

[hisoka]

super update sunny bro.

[Chowdary1234]

NICE story