[Sunnysunnysunny]

అందరికీ నమస్కారం, మీ విలువైన అభిప్రాయాలు మరియు మద్దతుకు అందరికీ ధన్యవాదాలు. మరింత మెరుగ్గా రాయడానికి ఇది నాకు చాలా సహాయపడుతుంది. ఈరోజు నేను సెలవులో ఉన్నాను కాబట్టి మీరు ఉదయం 9 గంటల ప్రాంతంలో అప్‌డేట్‌ను ఆశించవచ్చు.

"నేను ఎలాంటి చిత్రాలు మరియు జిఫ్‌లు లేకుండా స్టోరీని పోస్ట్ చేయాలా వద్దా?" అనే విషయంపై దయచేసి అందరూ మీ అభిప్రాయాన్ని పంచుకోగలరా?నేను అలా పోస్ట్ చేస్తే, మీరు చదువుతున్నప్పుడు కథపై ఆసక్తి తగ్గిపోతుందా?

దీన్ని వదిలివేయకండి. నేను అప్‌డేట్ పోస్ట్ చేయడానికి ముందే మీరు చదువుతుంటే, దయచేసి మీ అభిప్రాయాలను పంచుకోండి. ఆ తర్వాత నేను పాఠకుల కోసం స్టోరీని అనుగుణంగా  సర్దుబాటు చేస్తాను.

[Sunnysunnysunny]

అందరికీ నమస్కారం, ముందుగా అప్‌డేట్ పోస్ట్ చేయలేకపోయినందుకు క్షమించండి. నేను తెల్లవారుజామున బయటకు వెళ్లినప్పుడు మా పెంపుడు కుక్క ల్యాప్‌టాప్ స్క్రీన్‌ను పగలగొట్టింది. ఆలస్యమైనందుకు క్షమించండి నేను రేపు ఉదయం పోస్ట్ చేస్తాను 

[Sunnysunnysunny]

అమ్మను ఎంతో ప్రేమగా మంచంపై పడుకోబెట్టి దుప్పటి కప్పాను. పై అంతస్తులోని నా గదికి వెళ్లి పడుకోవాలని అనుకున్నాను కానీ సగం దూరం వెళ్ళాక మనసు ఒప్పుకోలేదు. ‘ఒకవేళ రాత్రి అమ్మకు మళ్లీ తన జీవితంలో జరిగిన పాత గాయం గురించి ఆలోచించి బాధపడితే ? లేదా హఠాత్తుగా నిద్రలేచి కళ్లముందు నన్ను చూడలేకపోతే ఒంటరితనంతో ఎంత కంగారుపడుతుంది!’ అన్న భయం నన్ను ఆవహించింది. అందుకే ఈ రాత్రికి ఆమె కళ్లముందే ఉండాలని గట్టిగా నిర్ణయించుకున్నాను. మంచానికి ఎదురుగా ఉన్న సోఫాపై మెల్లగా వాలాను.
 
పడుకునే ముందు ఒక్కసారి అమ్మ వైపు చూశాను. నిద్రలో ఆమె ముఖంపై కొన్ని జుట్టు పోగులు జారి పడ్డాయి. నేను ఎంతో సున్నితంగా, నా ఊపిరి కూడా ఆమెకు తగలనంత మెల్లగా ముందుకు వంగి... నా చేతి వేళ్లతో ఆ జుట్టు పోగులను పక్కకు నెట్టాను.

నేను : (మనసులోనే ఎంతో ఆత్రంగా) అమ్మా...అని పిలిచాను

"ఇన్నాళ్లూ శత్రువులా చూసిన రూపం...

ఈరోజు నా సర్వస్వమైన పవిత్ర దీపం!

వదిలేసి వెళ్లావని నిందించిన నా పెదవులే,

ఈరోజు నీ పాదాల చెంత క్షమాపణ కోరుతున్నాయి.

నిజం తెలిసి నిన్ను చేరాలనుకునే లోపే...

విధి మన మధ్య సరికొత్త బంధాన్ని అల్లింది.
 
నీ కళ్లల్లో నాపై ఉన్న ఆరాటం,
 
నీ నుదుట నేను దిద్దిన ఆ ఎర్రటి సింధూరం...
 
కొడుకుననే నిజాన్ని దాచి, నీ తోడుగా నన్ను నిలబెట్టింది.
 
లోకపు గీతలను దాటి.. ఇకపై నీ ప్రతి సుఖం నా బాధ్యత!"
 
సోఫాలో పడుకుని అమ్మ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను. నా జీవితంలో ఇంతటి అమాయకమైన, నిండైన మనసున్న సౌమ్యురాలైన స్త్రీని నేను చూడలేదు. ఇదంతా ఇంత అకస్మాత్తుగా ఎలా జరిగిందో నాకే నమ్మకం కలగడం లేదు. 
ఇన్నేళ్లుగా ఒంటరితనంతో కుంగిపోయిన నా తల్లి కళ్లల్లోని ఆ వేదన నన్ను నిద్రపోనివ్వడం లేదు.
 
నా అంతరాత్మ నా చెవుల్లో గుసగుసలాడింది..‘విజయ్... చూడు, ఈరోజు నేను నిన్ను తప్పు పట్టను. కానీ ఒక్క నిజం అర్థం చేసుకో... ఆమె నిన్ను చాలా చాలా ప్రేమిస్తోంది. నీ రాక వల్లే ఇన్నాళ్ల తన చీకటి బతుకులోకి ఒక కొత్త వెలుగు వచ్చిందని ఆమె నమ్ముతోంది. లేకపోతే... నీ భుజంపై తలపెట్టి అంతలా కన్నీళ్లు ఎందుకు కారుస్తుందో ఆలోచించు విజయ్... ఆమె జీవితాన్ని సంతోషంతో నింపగల ఏకైక ఆసరా నువ్వే!’ అంది.
 
నేను లోపల తెలియని భయం కోపంతో , ‘కానీ నా నిజ స్వరూపాన్ని, నేను ఆమె కన్నకొడుకుననే నిజాన్ని ఇంకెంతకాలం దాచగలను? ఇది ఆట కాదు... ఇది ఆమె జీవితానికి సంబంధించిన అతి పెద్ద ప్రశ్న’ అన్నాను. 

నా మనసు సవాల్ విసిరింది, ‘నువ్వు సమయాన్ని కోల్పోయావు విజయ్... బహుశా నువ్వు ఈ నిజం మొదటి రోజే చెప్పి ఉంటే, ఈరోజు పరిస్థితి వేరుగా ఉండేది. మొదటి రోజు నువ్వు ఆమెకు భయపడలేదు విజయ్... బదులుగా ఆమె పవిత్రమైన రూపంతో ప్రేమలో పడ్డావు!’ అంది.


నేను: అయితే ఇప్పుడు నా ముందున్న మార్గం ఏంటి?

నా మనసు: ఒక్కటే మార్గం విజయ్... ఆమెను కంటికి రెప్పలా చూసుకో. నీ జీవితాంతం నువ్వు వెతికిన మాతృమూర్తి, నీ సర్వస్వం ఆమెనే అని నమ్మకం కలిగించు. గతంలో మీకు ఎలాంటి బంధం ఉండేదో నువ్వు మర్చిపో... ప్రస్తుతం ఆమె సంతోషం మాత్రమే నీకు ముఖ్యం. అచ్చం ఆమె కలల రాకుమారుడిలా, రక్షకుడిలా ఆమె పక్కనే ఉండు... ఆమెపై నీ హక్కులను చూపించు. కనీసం ఇంతైనా చేయగలవు కదా విజయ్!
 
నేను: (ధైర్యంగా) అవును... నేను తప్పకుండా చేస్తాను. నా తల్లి ముఖంలో ఇకపై కన్నీళ్లు రానివ్వను.
 
అంతలో నా ప్యాంటు జేబులో ఏదో గట్టిగా గుచ్చుకుంటున్నట్లు అనిపించింది. చేయి పెట్టి బయటకు తీశాను.. అది మార్కెట్ లో అమ్మ పుట్టినరోజు కోసం నేను నా సొంత డబ్బులతో కొన్న ఆ వెండి కాలి గజ్జెల పెట్టె! మెల్లగా ఆ బాక్స్ తెరిచి, చంద్రుని వెన్నెల్లా మెరిసిపోతున్న ఆ గజ్జెలను చూసి నా మనసులోనే మురిసిపోయాను. ‘ఈ గజ్జెలు నా అమ్మ పాదాలకు ఎంత ముద్దుగా ఉంటాయో కదా! వచ్చే వారం ఆమె ఇవి కట్టుకుని ఇల్లంతా నడుస్తుంటే..ఆ మువ్వల గలగల శబ్దం ఇల్లంతా ప్రతిధ్వనిస్తుంది. ఈ గిఫ్ట్ అమ్మకు ఖచ్చితంగా నచ్చుతుంది’ అని మనసులోనే నవ్వుకుంటూ మళ్లీ దాన్ని జాగ్రత్తగా జేబులో దాచుకున్నాను.

అమ్మ ప్రశాంతమైన ముఖాన్ని చూస్తూ, ‘నేను ఈ ఇంట్లో కేవలం అద్దెకు ఉండటానికి వచ్చాను... కానీ ఈ రోజు నుండి నేను నా అమ్మ హృదయంలో జీవించడం మొదలుపెట్టాను. అమ్మ ప్రతిరోజూ నన్ను ఇలాగే తన కళ్లముందే పడుకోమని చెబితే ఎంత బాగుంటుంది! 

రోజూ రాత్రి ఈ అందమైన ముఖాన్ని చూస్తూ నిద్రపోతాను... ఉదయాన్నే ఈ పవిత్ర రూపం చూస్తూ మేల్కొంటాను’ అని భావిస్తూ మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను.
 
ఉదయం ఆరు గంటలకు అలారం మోగడంతో కళ్లు తెరిచాను. మంచం వైపు చూస్తే అమ్మ లేదు... అప్పుడే బాత్రూమ్ లో నుండి నీళ్ల శబ్దం వినబడింది. అమ్మ స్నానానికి వెళ్ళిందని అర్థమై, నేను కూడా ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా పై అంతస్తుకు పరుగెత్తి, చకచకా స్నానం ముగించాను. అమ్మ రాత్రి కొనిచ్చిన ఆ సరికొత్త బ్లూ టీ-షర్ట్ వేసుకుని, ఎంతో హుషారుగా కిందకు వచ్చాను. అప్పటికే అమ్మ పూజ ముగించుకుని ముస్తాబై సిద్ధంగా ఉంది.
 
నేను: (నవ్వుతూ) ఆంటీ... అప్పుడే నిద్రలేచి అంతా సిద్ధం చేసేశావా?

అమ్మ: (నా వైపు ఎంతో ఆప్యాయంగా చూస్తూ) అది..విజయ్, నీకంటే కొద్దిసేపటి ముందే నిద్రలేచాను.
 
నేను: (నా టీ-షర్ట్ చూపిస్తూ చిలిపిగా) హ్మ్. చూశావా ఆంటీ, నువ్వు నిన్న రాత్రి కొనిచ్చిన ఆ కొత్త టీ-షర్ట్ వేసుకున్నాను. ఎలా ఉంది?
 
అమ్మ: (నా బలమైన శరీరాన్ని ఆ టీ-షర్ట్ లో చూసి మురిసిపోతూ) చాలా చాలా బాగుంది విజయ్.. నీకు అద్భుతంగా నవ్వింది.
 
నేను: సరే ఆంటీ.. నువ్వు అలా కూర్చో, నేను మన ఇద్దరికీ వేడివేడి టీ చేసి తీసుకువస్తాను. తర్వాత ఇద్దరం కలిసి బయటకు వెళ్దాం.
 
అమ్మ: (మొహమాటపడుతూ) వద్దు విజయ్.. నీకెందుకు శ్రమ, ఈరోజు నాకు టీ తాగాలని అనిపించడం లేదు.. అందుకే వద్దు.
 
నేను: (ఆమె మాటలకు అడ్డుతగులుతూ, హక్కుగా) నేను చేస్తున్నాను కదా ఆంటీ.. నాకోసం కొంచెం తాగు. తర్వాత వెళ్దాం, అంతే!
 
నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి ఎంతో ప్రేమగా అల్లం టీ తయారు చేసి, రెండు కప్పులతో హాల్‌ లోకి వచ్చాను. అమ్మ ఇంకా అలాగే సోఫాలో కూర్చుని ఉంది. ఒక కప్పు ఆమె చేతికి అందించాను.
 
నేను: ఇదిగో ఆంటీ. తీసుకో.
 
అమ్మ: (టీ కప్పు అందుకుంటూ ఎంతో కృతజ్ఞతగా) చాలా థాంక్స్ విజయ్...
 
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) వెల్‌కమ్ టీచర్ హాహహ.
 
మేమిద్దరం టీ తాగుతుండగా, అమ్మ హఠాత్తుగా సోఫా నుండి లేచి నా దగ్గరకు వచ్చింది. ఆమె కళ్లల్లో ఒక వింత ఆందోళన, నాపై అపారమైన కేరింగ్ కనిపించాయి.
 
అమ్మ : (నా ముఖంలోకి చూస్తూ ఎంతో ఆత్రంగా) విజయ్... నువ్వు రాత్రంతా పైకి వెళ్లకుండా, ఈ చిన్న సోఫాలోనే ఇలాగే ముడుచుకుని పడుకున్నావా?
 
నేను: (నవ్వుతూ) అవును ఆంటీ.. అయితే ఇందులో ఏముంది అంత విశేషం?
 
అమ్మ : (కంగారుగా నా చేతులు పట్టుకుని) కాదు విజయ్... దాని అర్థం నువ్వు నాకోసం ఇంత చిన్న సోఫాలో అనవసరంగా శ్రమ పడ్డావని. హాయిగా పైకి వెళ్లి నీ మంచం మీద పడుకోవచ్చు కదా! ఈ చలికి  రాత్రి అంత నీ ఒళ్లంతా చల్లగా వణికిపోయి ఉంటుంది విజయ్... నీకు ఏమైనా అయితే నా పరిస్థితి ఏంటి?
 
నేను: (ఆమె చేతి వేళ్లను నా చేతుల్లోకి తీసుకుని ఒత్తుతూ) అస్సలు లేదు ఆంటీ... దాని గురించి నువ్వేం చింతించకు. నాకేమీ కాలేదు, నేను చాలా బలంగా ఉన్నాను. ఒకవేళ నేను పైకి వెళ్లి పడుకుని ఉంటే... రాత్రి నువ్వు నిద్రలేచి కంగారు పడినా నీ పక్కన ఎవరుండేవారు ఆంటీ? అందుకే నీకోసమే నేను ఇక్కడే పడుకున్నాను.
 
అమ్మ నా మాటల్లోని ఆ తీవ్రమైన రక్షణను, ప్రేమాభిమానాలను చూసి ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోయింది. ఆమె కళ్లల్లో నాపై ఉన్న అపారమైన అనురాగం స్పష్టంగా కనిపించింది.
 
అమ్మ మనసులో ........

"ఇరవై ఏళ్ల నా శూన్య శ్మశానంలో... నువ్వు అడుగుపెట్టిన క్షణాన ఒక వసంతం విచ్చుకుంది విజయ్. 

నువ్వు నాకంటే వయసులో చిన్నవాడివి కావచ్చు, కానీ నీ చూపుల్లో ఉన్న ఆ తీవ్రమైన రక్షణ, నాపై నువ్వు చూపిస్తున్న ఆ హక్కు నన్ను ఒక స్త్రీగా పూర్తిగా లొంగదీసుకున్నాయి. రాత్రంతా నా కోసం ఆ చిన్న సోఫాలో ముడుచుకుని పడుకున్న నీ త్యాగం చూసినప్పుడే. 
నా గుండె నీకు దాసోహమంది.ఎందుకంటే, నా నుదుట నువ్వు దిద్దిన ఆ ఎర్రటి సింధూరంలో నాకు సమాజం గీసిన గీతలు కనిపించలేదు, కేవలం నా శేష జీవితాన్ని నడిపించే నా భర్త రూపం మాత్రమే కనిపించింది.... 

నా సర్వస్వాన్ని నీ పాదాల చెంత అర్పించేశాను. నా జీవితాంతం నీ ఇష్టమే నా ఇష్టం విజయ్!"
 

నేను: (అమ్మ కళ్ళు చూశాక  వాతావరణాన్ని తేలికపరుస్తూ) సరే ఆంటీ... ఇప్పుడు పద, ఆఫీస్ కి, నీ కోచింగ్ కి సమయం అయిపోతోంది. త్వరగా వెళ్దాం.

అమ్మ నా చూపుల తట్టుకోలేక చటుక్కున చూపు తిప్పుకుంది.

అమ్మ : (సిగ్గుపడుతూ) సరే విజయ్..పద వెళ్దాం.
 
ఇద్దరం కలిసి బయటకు వచ్చాము. నేను స్కూటర్ నడుపుతుండగా, అమ్మ నా వెనుక సీట్లో కూర్చుని ఎంతో హక్కుగా తన చేతిని నా భుజంపై వేసింది. ఆమె నన్నే నిశ్శబ్దంగా గమనిస్తోంది కానీ ఏమీ మాట్లాడటం లేదు.బహుశా నిన్న రాత్రి నా భుజంపై తలపెట్టి ఏడ్చిన దృశ్యాలు గుర్తుకొచ్చి ఆమె లోలోపల ఎంతో సిగ్గుపడుతోందని నాకు అర్థమైంది. అందుకే నేనే మౌనాన్ని వీడుతూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను: ఆంటీ... అన్నట్టు, నీ పుట్టినరోజు ఏ తేదీన వస్తోంది?
 
అమ్మ అప్పటివరకు నా వీపునే చూస్తూ ఏదో ఆలోచనలో ఉంది. నా గొంతు వినగానే ఆమె దృష్టి మళ్లింది.
 
అమ్మ : (కంగారుగా) ఏంటి విజయ్... ఏమన్నావు?
 
నేను: (నవ్వుతూ) హొ మేడమ్ ... మీ పుట్టినరోజు ఏ రోజున అని అడుగుతున్నాను?
 
అమ్మ : (పెదవులపై చిన్న నవ్వుతో) ఈ వచ్చే ఆదివారమే విజయ్...
 
నేను: (ఉత్సాహంగా) అయితే ఒక పని చెయ్యి ఆంటీ... ఆ రోజు ఆదివారం ఎలాగూ నాకు ఆఫీస్ సెలవు దొరుకుతుంది. కాబట్టి నువ్వు కూడా కోచింగ్ సెంటర్ కి లీవ్ పెట్టేసేయ్.
 
అమ్మ : (ఆశ్చర్యంగా) అవునా విజయ్... నేను కూడా దాని గురించే ఆలోచిస్తున్నాను.
 
నేను: (హక్కుగా) దీనిలో ఆలోచించడానికి ఏముంది ఆంటీ... లీవ్ పెట్టేయడమే!
 
అమ్మ : (చిలిపిగా) అయినా విజయ్... ఒకవేళ సెలవు తీసుకున్నాక మనం ఆ రోజంతా ఏం చేద్దాం?
 
నేను:  హ్మ్ం... ఏం చేద్దాం ఏంటి ఆంటీ... మనం ఇద్దరం కలిసి ఒక లాంగ్ ట్రిప్‌కి వెళ్దాం... ఎంజాయ్ చేద్దాం!
 
అమ్మ : (చాలా అసహనంగా, ఆరాటంగా) ఎక్కడికి విజయ్? ట్రిప్‌కి ఎక్కడికి వెళ్దాం చెప్పు ఒక్కరోజు లో ?
 
నేను: (నవ్వుతూ) నువ్వే కదా అందరినీ నడిపించే టీచర్‌వి... నువ్వే చెప్పు, నీకు ఎక్కడికి వెళ్లాలని ఉందో.
 
అమ్మ : (గారంగా) ఇప్పుడు నా పుట్టినరోజుకి నువ్వే కదా నాకు సర్‌ప్రైజ్ ఇస్తానన్నావు విజయ్... కాబట్టి ఆ ట్రిప్ ప్లేస్ ఏదో నువ్వే నిర్ణయించుకో.
 
నేను: (ఆలోచిస్తూ) సరే ఆంటీ... ట్రిప్ తో పాటు మనం ఆ రోజు ఏదైనా మంచి సినిమాకి కూడా వెళ్దామా?
 
అమ్మ : (ఉత్సాహంగా) ఏ సినిమా విజయ్... ఏదైనా మంచి కథ ఉన్న సినిమానా?

నేను: అవును ఆంటీ... నీకు ఖచ్చితంగా నచ్చే ఒక అద్భుతమైన సినిమాకే వెళ్దాం. కాలేజీ రోజుల్లో నేను చాలా సినిమాలు చూసేవాడిని... కాబట్టి నీ టేస్ట్ కి తగ్గ సినిమానే సెలెక్ట్ చేస్తానులే, నువ్వు కూడా హ్యాపీగా రావచ్చు.
 
అమ్మ : (సంతోషంతో) ఉమ్మ్... సరే విజయ్, నీ ఇష్టమే నా ఇష్టం.
 
అంతలోనే మేము అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ ముందుకు చేరుకున్నాము. బండి ఆపాను.
 
నేను: సరే ఆంటీ.. నేను ఇక ఆఫీస్‌కి వెళ్తున్నాను. నువ్వు ఆ సండే ట్రిప్ ప్లాన్స్ గురించి ఏమైనా ఆలోచిస్తే... సాయంత్రం నాకు చెప్పు, సరేనా?
 
అమ్మ : (నవ్వుతూ బండి దిగి) సరే విజయ్.. నేను ఆలోచించి సాయంత్రం నీకు చెబుతాను. జాగ్రత్తగా వెళ్లు.
 
నేను: సరే ఆంటీ... బాయ్!
 
అమ్మ : బాయ్ విజయ్...
 
నేను ఆఫీస్‌కు వెళ్లి నేరుగా నా పనిలో నిమగ్నమయ్యాను. ట్రైనింగ్ పీరియడ్ కావడం వల్ల పెద్దగా ఒత్తిడి లేదు. కానీ నాకు అప్పగించిన ప్రతి చిన్న పనిని ఎంతో నిజాయితీగా, బాధ్యతగా చేశాను. మనసంతా అమ్మ చుట్టూనే తిరుగుతున్నా, కెరీర్ లో స్థిరపడాలనే పట్టుదల నాలో ఉంది.
 
పనిలో మునిగిపోయి మధ్యాహ్నం ఒంటిగంట దాటి లంచ్ బ్రేక్ టైమ్ అయిందని కూడా నేను గమనించలేదు. కాసేపటికి కేఫెటేరియాకు వెళ్లి భోజనం ముగించాను. నా మొబైల్ చూశాను... ఈరోజు అమ్మ నుండి ఇంకా ఎలాంటి ఫోన్ రాలేదు. నిన్నటి అలకల వల్లో ఏమో అనుకుంటూ, నేనే ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా అమ్మకు ఫోన్ చేశాను.
 
నేను: హలో ఆంటీ... ఏమైంది? ఈరోజు బిజీగా ఉన్నావా... కనీసం ఒక్క ఫోన్ కూడా చేయలేదు?
 
అమ్మ : (అవతలి నుండి నొచ్చుకుంటూ) లేదు విజయ్... అలాంటిదేమీ లేదు.
 
నేను: (సరదాగా) పర్వాలేదు ఆంటీ... నేను అనుకున్నాను, ఈరోజు నువ్వు ఫోన్ చేసి భోజనం చేశావా అని అడగకపోతే... నేను అసలు అన్నం తినగలనో లేదో అని భయపడ్డాను తెలుసా!
 
అమ్మ నా మాటలకు కాసేపు ఫోన్ లో నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది. ఆమె గుండె ఆనందంతో నిండిందని నాకు అర్థమైంది.

అమ్మ : (మెల్లగా, సిగ్గుపడుతూ) లేదు విజయ్... నేను కూడా ఇప్పుడే వంటగదిలో వంట చేస్తున్నాను. ఆ కంగారులో నీకు ఫోన్ చేయలేకపోయాను... క్షమించు విజయ్.
 
నేను: (ప్రేమగా) పర్వాలేదు ఆంటీ... నువ్వు ముందు ప్రశాంతంగా భోజనం చేయి.
 
అమ్మ : సరే విజయ్...
 
నేను: అన్నట్టు ఆంటీ... ఈ ఆఫీస్ మెస్ లో నాకు అస్సలు మంచి భోజనం దొరకడం లేదు. అందుకే నువ్వు వండిన ఆ అమృతం లాంటి చేతి వంట అంటే నాకు చాలా చాలా ఇష్టం ఆంటీ.
 
అమ్మ : (మనసు ఉప్పొంగుతూ) అవును విజయ్... నాకు కూడా నీకోసం వండటం చాలా ఇష్టమే.
 
నేను: అయితే... ఈరోజు రాత్రి నా కోసం ఏం స్పెషల్ వండుతున్నావు ఆంటీ?
 
అమ్మ : (నవ్వుతూ) ఇప్పుడు చెప్పు విజయ్... నీ ఇష్టం, నీకు ఏది కావాలంటే అది వండుతాను. కానీ నాకు ఆ బంగాళదుంపల  గురించి మాత్రం చెప్పకు బాబోయ్!
 
నేను: (గట్టిగా నవ్వుతూ) హహహ... చూస్తుంటే నీకు ఆ బంగాళదుంపలు అంటే అస్సలు ఇష్టం లేనట్లుంది కదా ఆంటీ?
 
అమ్మ : (చిలిపిగా) అలా ఏం కాదు విజయ్, రోజూ అదే తింటే బోర్ కొడుతుంది కదా.
 
నేను: ఉమ్... సరే అయితే ఆంటీ, ఈరోజు రాత్రికి ఫిష్ కూర  ఎలా ఉంటుంది?
 
అమ్మ : చాలా బాగుంటుంది విజయ్..., రాత్రికి నీకోసం ఎంతో రుచిగా చేస్తానులే.
 
నేను: సరే ఆంటీ... థాంక్స్.
 
మా ఇద్దరి మధ్య ఫోన్ లో కాసేపు ఒక మధురమైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. ఒకరి శ్వాస ఒకరు వింటూ ఆ రొమాంటిక్ ఫీలింగ్ ను ఆస్వాదించాము.
 
అమ్మ : విజయ్... చెప్పు, ఏంటి విశేషాలు?
 
నేను: (లోతైన గొంతుతో) ఏం లేదు ఆంటీ... నాకు ఒక అందమైన దృశ్యం గుర్తొస్తోంది.
 
అమ్మ : (ఆశ్చర్యంగా) ఏం గుర్తొస్తోంది విజయ్ ఇలా హఠాత్తుగా?
 
నేను: (నా మనసులోని కోరికను బయటపెడుతూ) ఉమ్మ్... ఆంటీ, నేను నిన్ను ఎప్పుడూ ఒక అందమైన ‘ఎర్రటి పట్టుచీర’  కట్టుకుని ఉండటం చూడలేదు ఆంటీ.
 
అమ్మ : (ఒక్కసారిగా షాక్ అవుతూ, సిగ్గుపడుతూ) విజయ్... ఎర్ర చీర అనేది కేవలం పెళ్లయిన ముత్తైదువులకు, కొత్తగా పెళ్లి అయిన స్త్రీలకే కదా బాగుంటుంది... నాకెందుకు?

నేను: (హక్కుగా) ఆ రూల్ ఎక్కడ రాసి ఉంది మేడమ్ ? ఏమైనా మీ ట్యూషన్ పుస్తకాల్లో రాసి ఉందా ఏంటి? ఎర్ర చీర అనేది అందానికి ప్రతీక ఆంటీ.
 
అమ్మ : (కిల కిలా నవ్వుతూ) లేదు విజయ్... ఎక్కడా రాసి లేదు.
 
నేను: మరి ఇంకెందుకు ఆంటీ అంత సంకోచం?
 
అమ్మ : (మెల్లగా) హ్మ్మ్... మరి ఇప్పుడు దాని గురించి ఎందుకు అడుగుతున్నావు విజయ్?
 
నేను: ఏం లేదు ఆంటీ... నేను ఊరికే నా మనసులోని కోరిక చెబుతున్నాను. నువ్వు ఎర్ర చీరలో నాకు ఎప్పుడూ కనిపించలేదు కదా... కాబట్టి ఈరోజు సాయంత్రం నువ్వు ఆ ఎర్ర చీర కట్టుకుంటే చూడాలని ఉంది ఆంటీ.
 
అమ్మ : (ఆలోచిస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) కానీ విజయ్... నా దగ్గర ఒక పాత ఎర్రటి పట్టుచీర ఉంది. అదీ గోల్డెన్ కలర్ బోర్డర్ మిక్స్ అయిన పెళ్లి చీర లాంటిది...
 
ఆమె చెబుతున్నది పెట్టెలో దాచిన ఆ పెళ్లి చీర గురించే అని నాకు వెంటనే అర్థమైంది!
 
నేను: (ఉత్సాహాన్ని దాచుకుంటూ) మరి ఏమైంది ఆంటీ? గోల్డెన్ బోర్డర్ ఉంటే ఇంకా అద్భుతంగా ఉంటుంది. ఆ చీర కట్టుకుంటే నువ్వు అచ్చం మహారాణిలా ఉంటావు. అయితే... హహహ... నువ్వు ఆ చీరతో పాటు కొన్ని సాంప్రదాయ నగలు కూడా పెట్టుకుంటే ఇంకా దేవతలా ఉంటావు ఆంటీ.
 
అమ్మ : (సంకోచిస్తూ సిగ్గులొలికే గొంతుతో) విజయ్... నాకైతే ఎందుకో అంతగా సరిగ్గా అనిపించడం లేదు, ఈ వయసులో నేను అంతలా ముస్తాబైతే బాగుంటుందా? నేను ఆ చీర కట్టి, ఆ నగలు పెట్టుకుని చాలా చాలా కాలం అయిపోయింది విజయ్...
 
నేను: (ఎంతో ప్రేమగా, కొండంత నమ్మకాన్ని ఇస్తూ) ఆంటీ... నువ్వు ఏ రంగు చీర కట్టినా, ఎలాంటి నగలు పెట్టుకున్నా... నీ అందం ముందు ఈ ప్రపంచమే సరిపోదు. నువ్వు చాలా చాలా అద్భుతంగా ఉంటావు ఆంటీ.
 
అమ్మ : (పూర్తిగా నా ప్రేమకు లొంగిపోతూ) సరే విజయ్... మరి ఆ చీర ఎప్పుడు కట్టుకోమంటావు చెప్పు?
 
నేను: (ఆరాటంగా) ఈరోజే ఆంటీ... ఈరోజు సాయంత్రమే ఆ ఎర్ర చీర కట్టుకుని రా. అవును... గుర్తుంచుకో, ఈరోజు సాయంత్రం గుడికి వచ్చేటప్పుడు పూజా హారతి పళ్లెం కూడా నీ చేతులతో సిద్ధం చేసుకుని తీసుకురా. ఈరోజు మనం కేవలం దేవుడి దర్శనం చేసుకోవడమే కాదు... ఇద్దరం కలిసి స్వామివారికి హారతి కూడా ఇద్దాం ఆంటీ.
 
అమ్మ కాసేపటి వరకు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. నా కోరిక వెనుక ఉన్న ఆ పవిత్రమైన హక్కును ఆమె మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించింది.

 
అమ్మ : (ఎంతో సాఫ్ట్‌గా) హ్మ్మ్... సరే విజయ్, నువ్వు చెప్పినట్లే అలాగే ఎర్ర చీర కట్టుకుని, హారతి పళ్లెం తెస్తానులే.
 
నేను: థాంక్స్ ఆంటీ... అవును, ఇంకో విషయం! ఈరోజు సాయంత్రం నేను దేవుడి సన్నిధిలో నీ నుదుటిపై మొదటిసారిగా పెట్టే ఆ కుంకుమ సింధూరం... అచ్చం నువ్వు కట్టబోయే ఆ ఎర్ర చీర రంగులోనే ఉంటుంది..!
 
అమ్మ : (పూర్తిగా సిగ్గుతో మునిగిపోతూ, మురిపెంగా) సరే విజయ్... అంతా నువ్వు చెప్పినట్లే వింటాను. ఇంకా చెప్పు విజయ్... నేను ఈరోజు నీకోసం ఇంకేమేం పెట్టుకోవాలి, ఎలా ముస్తాబవ్వాలి?
 
నా అంతరాత్మ నా చెవుల్లో గట్టిగా నవ్వింది... ‘అభినందనలు విజయ్! చూశావా... ఆమె తనపై నీకు పూర్తి హక్కులను ఇచ్చేసింది. ఒక భార్య తన భర్తను అడిగినట్లే... నేను ఇంకేం ధరించి నీ ముందుకు రావాలో చెప్పు విజయ్ అని నీ అనుమతి అడుగుతోంది. ఇప్పటికైనా నిజం ఒప్పుకో విజయ్... ఆమె నీ ప్రేమలో పూర్తిగా మునిగిపోయింది!’ అంది. నేను మనసులోనే మురిసిపోతూ, అమ్మతో అన్నాను.
 
నేను:  అవును ఆంటీ... అన్నింటికంటే ముందు నువ్వు రోజూ ధరించే ఆ అందమైన చిన్న ముత్యాల హారం మెడలో ధరించు... చేతులకు ఆకుపచ్చ గాజులు... చెవులకు పెద్ద జుమ్కాలు... నుదుట పెద్ద బొట్టు... కాళ్లకు గజ్జెలు పెట్టుకుని ఒక దేవతలా రా ఆంటీ.
 
అమ్మ కాసేపు ఆగి, ఎంతో సిగ్గుపడుతూ, వణుకుతున్న గొంతుతో మెల్లగా అడిగింది...
 
అమ్మ : విజయ్... నేను నా ముక్కుకు ఆ సాంప్రదాయ ముక్కుపుడక కూడా ధరించాలా?
 
నా మనసు గంతులు వేసింది, ‘చూడు విజయ్... ఆమె పెళ్లికూతురిలా మారడానికి నీ అనుమతి అడుగుతోంది... త్వరగా అవును అని చెప్పు!’ అంది.
 
నేను: అవును ఆంటీ... ఖచ్చితంగా ధరించు! నువ్వు ఈరోజే కాదు, ప్రతిరోజూ కూడా ఆ ముక్కుపుడక ధరిస్తే చాలా అందంగా ఉంటావు. ఎప్పుడైనా నాకు నీపై కోపం వస్తే... అది నీ ఆ అందమైన ముక్కు మీదే పడుతుంది కదా... అప్పుడు ఆ ముక్కుపుడకే నన్ను శాంతపరుస్తుంది... హహహ!
 
అమ్మ నా రొమాంటిక్ జోక్ కి ఎంతో మధురంగా చిన్నగా నవ్వింది.
 
అమ్మ : (సిగ్గుపడుతూ) పర్వాలేదు విజయ్... నీకోసం అది ద కూడా ఖచ్చితంగా పెట్టుకుంటానులే, సరేనా...
 
నేను: సరే ఆంటీ... గుర్తుంచుకో, సాయంత్రం హారతి సమయానికి కరెక్ట్ గా వచ్చేసేయ్.
 
అమ్మ :  సరే  విజయ్... ఖచ్చితంగా గుర్తుంచుకుంటాను.
 
నేను: సరే ఆంటీ... నేను ఇక ఆఫీస్ పని చూసుకోవాలి. బాయ్!
 
అమ్మ : బాయ్ విజయ్... జాగ్రత్త.
మనసులో వేల ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి..
 
కన్నపేగు అనురాగమో... కరిగే మనసుల ఆరాటమో,
అపరిచిత బంధాల వెనుక... అల్లుకున్న స్నేహ గీతమో!
నుదుటిపై చేరే సింధూరం... నీడగా మారే నీ రూపం,
గత రాత్రి సాగిన ప్రయాణం... నా మనసు ఒక మైమరపు తీపి గుర్తు తో నిండిపోయింది
 
సాయంత్రం 6 గంటలకు నా ఆఫీస్ షిఫ్ట్ ముగిసింది. నేను అక్కడ ఒక్క నిమిషం కూడా వృధా చేయకుండా, హడావిడిగా కంపెనీ నుండి బయలుదేరి తిన్నగా అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ ముందుకు చేరుకున్నాను. దారి పొడుగునా నా మనసులో ఒకటే అలజడి... ‘ఎర్ర చీరలో, ముక్కుపుడకతో పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబై వచ్చే అమ్మను చూశాక... నేను నన్ను నేను నియంత్రించుకోగలనా విజయ్? ఏమవుతుందో నాకే తెలీదు!’ అని నా గుండె దడదడలాడింది. కానీ నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉంది... అమ్మ నా మాట కాదనకుండా ఈరోజు నాకోసమే దేవతలా తయారై వస్తుందని.
 
నేను గేటు వద్ద నిలబడి పదే పదే గడియారం వైపు చూస్తూ ఎదురుచూస్తున్నాను. సమయం చాలా నెమ్మదిగా గడుస్తున్నట్లు అనిపించింది. చివరకు రాత్రి 7 గంటలు అయింది... 

ట్యూషన్ క్లాస్ ముగిసి పిల్లలందరూ ఒక్కొక్కరుగా బయటకు వచ్చేసారు. కాసేపటికి పిల్లలందరూ వెళ్ళిపోయారు, వీధి అంతా నిశ్శబ్దంగా మారింది. కానీ అమ్మ జాడ ఇంకా కనిపించలేదు. నేను ఆందోళనగా బిల్డింగ్ గేటు వైపు చూస్తూ, వెనక్కి తిరిగాను.

అంతే! నా కళ్లు ఒక్కసారిగా బైర్లు కమ్మాయి... నా శ్వాస స్తంభించిపోయింది!

ఎదురుగా. నా కన్నతల్లి భావన నడుచుకుంటూ వస్తోంది!



ఆమె ఒంటిపై... ఆ పాత పెట్టెలో చూసిన అచ్చమైన ‘ఎర్రటి పట్టుచీర’ మెరిసిపోతోంది! ఆ చీర గోల్డెన్ బోర్డర్ సాయంత్రపు లైట్ల కాంతికి ధగధగలాడుతోంది. 
ఆ చీర కట్టులో ఆమె నడుము వంపు, ఆమె దేహసౌష్టవం ఒక అప్సరసను తలపిస్తున్నాయి. మెడలో ఆ ముత్యాల హారం... 
చేతులకు గాజుల గలగలలు... ముక్కుకు నేను కోరుకున్న ఆ అందమైన ముక్కుపుడక మెరుస్తోంది. చెవులకు పెద్ద జుమ్కాలు ఊగుతున్నాయి...
నుదుట నిండైన పెద్ద నల్లటి బొట్టు ఉంది. ఆమె నడుస్తుంటే... ఆమె పాదాల నుండి వచ్చే ఆ గజ్జెల సవ్వడి నా గుండెల్లో మన్మథ రాగాలను రేపుతోంది.
నేను పూర్తిగా నిశ్చేష్టుడనై, నోరు తెరిచి అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాను. నా శ్వాస శరవేగంతో కొట్టుకోసాగింది.  ఈ వయసులోనూ... ఆమె ఈ నగరంలోని ఏ యువతికీ తీసిపోనంత అందంగా, అచ్చం ఒక కొత్త పెళ్లికూతురిలా వెలిగిపోతోంది!

[Sunnysunnysunny]

ఎదురుగా... నా కన్నతల్లి భావన నడుచుకుంటూ వస్తోంది!

ఆమె ఒంటిపై... ఆ పాత పెట్టెలో చూసిన అచ్చమైన ‘ఎర్రటి పట్టుచీర’ మెరిసిపోతోంది! ఆ చీర గోల్డెన్ బోర్డర్ ఉదయపు లైట్ల కాంతికి ధగధగలాడుతోంది. ఆ చీర కట్టులో ఆమె నడుము వంపు, ఆమె దేహసౌష్టవం ఒక అప్సరసను తలపిస్తున్నాయి. మెడలో ఆ ముత్యాల హారం... చేతులకు గాజుల గలగలలు... ముక్కుకు నేను కోరుకున్న ఆ అందమైన ముక్కుపుడక మెరుస్తోంది. చెవులకు పెద్ద జుమ్కాలు ఊగుతున్నాయి... నుదుట నిండైన పెద్ద నల్లటి బొట్టు ఉంది. ఆమె నడుస్తుంటే... ఆమె పాదాల నుండి వచ్చే ఆ గజ్జెల సవ్వడి నా గుండెల్లో మన్మథ రాగాలను రేపుతోంది. నేను పూర్తిగా నిశ్చేష్టుడనై, నోరు తెరిచి అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాను. నా శ్వాస శరవేగంతో కొట్టుకోసాగింది.  ఈ వయసులోనూ... ఆమె ఈ నగరంలోని ఏ యువతికీ తీసిపోనంత అందంగా, అచ్చం ఒక కొత్త పెళ్లికూతురిలా వెలిగిపోతోంది!
 
"నువ్వు అచ్చం ఒక కొత్త పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబై నా ముందుకు వస్తున్నప్పుడు నా అంతరాత్మ ఒక్కటే చెప్పింది అమ్మ... ఈమెను కంటికి రెప్పలా చూసుకునే పూర్తి హక్కు, బాధ్యత నీవే విజయ్ అని. ఆ నమ్మకాన్ని నా చివరి శ్వాస వరకు నిలబెట్టుకుంటాను." అని మనసులో నాకు నేను చెప్పుకున్న


అమ్మ : (నా దగ్గరకు వచ్చి, నా నిశ్శబ్దాన్ని చూసి సిగ్గుపడుతూ) విజయ్... విజయ్... ఏమైంది?
 
అమ్మ అమృతం లాంటి గొంతు వినగానే నేను ఒక్కసారిగా వాస్తవంలోకి వచ్చాను.
 
నేను: (శూన్యంగా చూస్తూ, మత్తుగా) హ్హ... ఆంటీ...
 
అమ్మ : (తన చీర కొంగు సర్దుకుంటూ) అలా రెప్ప వేయకుండా ఏం చూస్తున్నావు విజయ్? నన్ను చూసి ఏమనుకుంటున్నావు?
 
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ ) ఆంటీ... ఈ విశాలమైన ప్రపంచంలో ఈ క్షణంలో నువ్వు ఒక్కదానివే అత్యంత అందమైన దేవతలా కనిపిస్తున్నావు ఆంటీ... నీ అందం చూసి నేను నన్ను నేను పూర్తిగా మర్చిపోయాను!
 
నా మాటలకు అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది. ఆమె సిగ్గుతో తలదించుకుంది.
 
నేను: (ఆమె చేయి పట్టుకుని ) ఆంటీ... నిన్ను చూస్తుంటే ఈరోజే నీకు పెళ్లి కాబోతున్నట్లుంది... నువ్వు అచ్చం ఒక కొత్త పెళ్లికూతురిలా మెరిసిపోతున్నావు ఆంటీ.
 
నా ఈ మాట వినగానే అమ్మ సిగ్గుతో పూర్తిగా ముఖం ఎర్రబడేలా ఉండి  దాచుకుంది.
 
నేను: (ఆమె వైపు నా చేయి చాపి ఎంతో ప్రేమగా) పద ఆంటీ... ఇప్పుడు వెళ్దాం, లేకపోతే గుడిలో హారతి సమయం దాటిపోతుంది.
 
నేను అమ్మ చేయి పట్టుకుని, ఆమెను ఎంతో జాగ్రత్తగా బండి దగ్గరకు తీసుకెళ్లాను. అమ్మను వెనుక సీట్లో కూర్చోబెట్టి, నేను బండి స్టార్ట్ చేసి నేరుగా ఆ పురాతన శివాలయం వైపు దూసుకుపోయాను.
 
గుడి దగ్గరికి చేరుకున్నాక బండిని పక్కన పార్క్ చేశాము. అమ్మ చేతిలో పూజ హారతి పళ్లెం ఉంది. ఇద్దరం కలిసి గుడి ప్రాకారంలో నడుస్తుండగా నేను అమ్మ వైపు చూశాను. ఆ ఎర్ర చీరలో, ముక్కుపుడకతో ఆమెను చూస్తుంటే నాలో భక్తి కంటే ఆమె పై  ప్రేమ ఆరాటమే ఎక్కువైంది.
 
నేను: (ఆమెను ఆపుతూ) ఆంటీ... నాకు ఎందుకో ఇప్పుడు లోపలికి వెళ్లాలని అస్సలు అనిపించడం లేదు.
 
అమ్మ : (ఆశ్చర్యంగా) ఎందుకు విజయ్... అకస్మాత్తుగా ఏమైంది? హారతి సమయం అవుతోంది కదా!
 
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూస్తూ ఎంతో తీవ్రమైన ప్రేమతో) ఆంటీ... నాకు ఏమనిపిస్తోందంటే, నేను గుడిలోని దేవుడి కంటే... ఇక్కడే నా కళ్లముందు దేవతలా ఉన్న నిన్నే పూజించాలి అనిపిస్తోంది ఆంటీ... నీ ఆ పవిత్రమైన పాదాల దగ్గర ఈ పువ్వులు ఉంచి నిన్నే ఆరాధించాలి అనిపిస్తోంది!
 
నా మాటల్లోని ఆ తీవ్రమైన భావనకు అమ్మ ఒక్కసారిగా సిగ్గుపడిపోయింది. నా భుజంపై కొడుతూ అంది.


అమ్మ : (సిగ్గుతో మురిసిపోతూ) విజయ్... ఇక ఆపు! నన్ను ఎప్పుడూ ఇలా పొగుడుతూనే ఉంటావా ఏంటి? చాలు ఇంకా...
 
నేను: (మత్తుగా నవ్వుతూ) ఆంటీ... నిన్ను పొగుడుతూ, నీ అందాన్ని వర్ణిస్తూ నేను జీవితాంతం ఒక పెద్ద పుస్తకమే రాయగలను ఆంటీ!
 
అమ్మ : (నవ్వుతూ నా చేయి పట్టుకుని) సరే... సరే విజయ్, ఇక ఆపు. పద లోపలికి వెళ్దాం.
 
అమ్మ చేతిలో హారతి పళ్లెం ఉంది. ఇద్దరం కలిసి గర్భగుడి లోపలికి వెళ్లాము. ఈరోజు అక్కడ అస్సలు జనం లేరు, ప్రశాంతంగా ఉంది. మేమిద్దరం నేరుగా స్వామివారి హారతి పూజలో నిలబడ్డాము. నేను నా ఒక చేత్తో అమ్మ చేతిలోని ఆ హారతి పళ్లాన్ని పట్టుకున్నాను... అమ్మ కూడా మరో చేత్తో దాన్ని పట్టుకుంది. ఇద్దరి చేతులు ఒకరినొకరు తాకుతుండగా... మంత్రాల సాక్షిగా, ఆ కర్పూర జ్యోతి వెలుగులో మేమిద్దరం ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ ఎంతో మధురంగా, ప్రేమగా నవ్వుకున్నాము. హారతి పూర్తయ్యాక స్వామివారి దర్శనం చేసుకుని బయటకు వచ్చాము.
 
నేను: సరే ఆంటీ... దర్శనం అయిపోయింది కదా, పద మెల్లగా వెళ్దాం.
 
అమ్మ : (నన్ను ఆపుతూ ఎంతో ఆరాటంగా) విజయ్... ఒక్క నిమిషం ఆగు.
 
నేను: ఏమైంది ఆంటీ?
 
అమ్మ : (తన నుదుటిని నా వైపు కాస్త ముందుకు వంచుతూ, సిగ్గుపడుతూ) విజయ్... నా నుదుటి మీద ఈరోజు కూడా నీ చేతులతో కాస్త సింధూరం పెట్టవా... ప్లీజ్.
 
నేను:  ఓ... క్షమించు ఆంటీ, నేనే మర్చిపోయాను. ఇప్పుడే పెడతాను.
 
నేను పళ్లెంలోని ఆ పవిత్రమైన ఎర్రటి కుంకుమ సింధూరాన్ని నా కుడిచేతి వేలితో కొద్దిగా తీసుకున్నాను. మెల్లగా ముందుకు జరిగి, అమ్మ నుదుటిపై...

ఆమె పెట్టుకున్న ఆ పెద్ద నల్లటి బొట్టుకు కొంచెం పైన ఎంతో పవిత్రంగా, ప్రేమగా ఆ ఎర్రటి సింధూరాన్ని దిద్దాను. నా వేలి స్పర్శ తగలగానే అమ్మ ఎంతో హాయిగా, మనస్ఫూర్తిగా కళ్లు మూసుకుంది. నేను రెప్ప వేయడం మర్చిపోయి అమ్మ ముఖం వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను... 

ఆ ఎర్ర చీర, ముక్కుపుడక, నుదుటిపై ఆ ఎర్రటి సింధూరంతో ఈరోజు నా అమ్మ అచ్చం ఒక 30 ఏళ్ల యవ్వనంలో ఉన్న కొత్త పెళ్లికూతురిలా మెరిసిపోతోంది!
 
నేను: సరే ఆంటీ... సింధూరం పెట్టాను. పద వెళ్దాం.
 
అమ్మ : (నా చేయి పట్టుకుని) విజయ్... విను. మనం ఇక్కడ నది ఒడ్డున దీపాలు కూడా వెలిగించాలి...
 
నాకు మొదట ఆమె ఉద్దేశం పూర్తిగా అర్థం కాలేదు.
 
నేను: ఎందుకు ఆంటీ ... నీ ఉద్దేశం ఏంటి ఆంటీ? దీపాలు ఎందుకు వెలిగించాలి ఇక్కడ?
 
అమ్మ : (ఎంతో నమ్మకంతో, ఆత్మీయంగా) విజయ్... ఇక్కడ కార్తీక దీపాలు వెలిగిస్తే ఇంట్లో ఉన్న వాళ్లందరికీ ఎంతో మంచి జరుగుతుందని, ఆ కుటుంబంలో ఎల్లప్పుడూ అపారమైన సంతోషం, ఐశ్వర్యం వస్తాయని పెద్దలు అంటారు... అందుకే మనం కూడా వెలిగిద్దాం.
 
నేను: (ఆమె నాపై చూపిస్తున్న ఆ కుటుంబ హక్కుకు మురిసిపోతూ) సరే ఆంటీ... ఐతే ఖచ్చితంగా వెలిగిద్దాం... నువ్వు చెప్పినట్లే చేద్దాం ఆంటీ.
 
అమ్మ చేతిలో పళ్లెం పట్టుకుని ఉంది. మేమిద్దరం కలిసి భక్తులు దీపాలు వెలిగించి నది నీళ్లలో వదులుతున్న ఒడ్డు దగ్గరికి వెళ్లాము.
 
నేను: ఆంటీ... నువ్వు ఇక్కడే ఆగు, నేను ఇప్పుడే వెళ్లి ఆ ప్రమిదలు, దీపాలు తీసుకువస్తాను.
 
అమ్మ : (కంగారుగా) విజయ్... ఇప్పుడు ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు నన్ను ఒంటరిగా వదిలి?


నేను: (నవ్వుతూ) హే ఆంటీ... నువ్వే కదా నన్ను దీపాలు వెలిగించమని అడిగావు! అందుకే మార్కెట్ లో ఆ ప్రమిదలు, దీపాలు తీసుకురావడానికి వెళ్తున్నాను. నువ్వు ఇక్కడే ఆగు.
 
అమ్మ : (నవ్వి) అవునా... సరే సరే, త్వరగా తీసుకురా విజయ్.
 
నేను: అలాగే ఆంటీ... దాంతో పాటు నీకోసం ఇంకొక ప్రత్యేకమైన గిఫ్ట్ కూడా తీసుకువస్తాను.
 
అమ్మ : (ఆశ్చర్యంగా) ఏంటది విజయ్?
 
నేను: నిన్న రాత్రి నీ తలలో పెట్టినట్లే... ఈరోజు కూడా ఒక అందమైన మల్లెపూల దండ  తెస్తాను ఆంటీ!
 
నేను గబగబా పూజా సామాగ్రి దుకాణం దగ్గరకు వెళ్లాను. అక్కడ వెలిగించడానికి కావలసిన ప్రమిదలు, వత్తులు, నూనె తీసుకున్నాను.
 
దుకాణదారుడు: (నన్ను చూసి నవ్వుతూ) బాబూ... మీ ఇంట్లో, మీ సంసారంలో అంతా బాగుండాలని ఆశిస్తున్నాను.
 
నాకు అతను అలా అనేసరికి మొదట దాని అర్థం ఏంటో పూర్తిగా అర్థం కాలేదు.
 
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) నాకు అర్థం కాలేదు అన్నయ్యా... నువ్వు ఎందుకు అలా అంటున్నావు?
 
దుకాణదారుడు: (నది ఒడ్డున నిలబడిన అమ్మ వైపు చూస్తూ)... ఇక్కడ నది ఒడ్డున ఈ దీపాలు కేవలం భార్యాభర్తలు కానీ, లేదా ఆ కుటుంబంలోని ఇద్దరు పెద్దవారైన జంటలు కానీ కలిసి వెలిగిస్తారు బాబూ... ఇది వారి కాపురం లో ఎప్పుడూ పచ్చగా సంతోషాన్ని ఇవ్వాలి అని మొక్కుకుంటారు. అందుకే అన్నాను... మీ జంట చాలా బాగుంది.
 
నా అంతరాత్మ లోపల గట్టిగా నవ్వింది... ‘అభినందనలు విజయ్! చూశావా... నువ్వు పెళ్లి చేసుకోకుండానే, లోకానికి మీరిద్దరూ భార్యాభర్తల్లా కనిపిస్తున్నారు!’ అంది. నేను మనసులోనే అనుకున్నాను, ‘ఓ... అమ్మ నన్ను తన కుటుంబంలో ఒక ముఖ్యమైన భాగంగా చూడటం మొదలుపెట్టింది... అందుకే ఆమె నన్ను తనతో పాటు ఈ పవిత్రమైన దీపం వెలిగించమని అడిగింది... అంతేకానీ నువ్వు తప్పుగా ఊహించకు’ అని నా మనసుకు నచ్చజెప్పుకున్నాను.
 
నేను దీపాలు తీసుకుని, పక్కనే ఉన్న పూల దుకాణంలో ఎంతో పొడవుగా, సువాసనగా ఉన్న ఒక మల్లెపూల దండ కూడా కొని అమ్మ దగ్గరికి వచ్చాను.
 
నడుస్తూ అమ్మ వైపు చూస్తున్న నా కళ్ళు చెమ్మగిల్లి మనసులో బరువైన మాటలు మెదులుతున్నాయి ఇలా

"ఇరవై ఏళ్లు... ఒక్కటి కాదు, రెండు కాదు, ఇరవై ఏళ్ల పాటు ఏ గుండెనైతే నన్ను వదిలేసి వెళ్ళిపోయిందని రోజూ తిట్టుకున్నానో, ఏ రక్తాన్ని అయితే నా శత్రువులా భావించానో... 

ఆ కన్నతల్లే ఈరోజు నా కళ్లముందు నిలబడింది. ఆ ఇరవై ఏళ్ల ద్వేషం అంతా ఒక్క క్షణంలో అబద్ధమైపోతే, నా గుండె పగిలినంత పనైంది. 'సారీ అమ్మా' అని నీ పాదాల మీద పడి ఏడవడానికి వస్తే... విధి నన్ను ఏ తీరానికి తెచ్చింది?

నా నిజాన్ని నీకు చెప్పి నిన్ను దూరం చేసుకునే ధైర్యం నాకు లేదు. కానీ, ఇన్నాళ్లూ నువ్వు కోల్పోయిన ప్రతి సుఖాన్ని, సంతోషాన్ని నా చేతులతో నీకు అందించాలనుకున్నా. 

కానీ ఈరోజు... నువ్వు నన్ను కొడుకుగా కాదు, నీ జీవిత భాగస్వామిగా చూస్తూ అంతులేని ప్రేమని కురిపిస్తుంటే, నా మనసు కూడా ఆ బంధాన్ని అంగీకరిస్తోంది. లోకం ఏమనుకున్నా సరే... నీ చీకటి బతుకును వెలిగించే నీ రాకుమారుడిని, నీ రక్షకుడిని నేనే!"
 
అమ్మ : (నా చేతిలోని ఆ మల్లెపూల దండను చూసి ఆశ్చర్యంగా) ఓ... విజయ్! మళ్లీ మల్లెపూల దండ తెచ్చావా... ఇప్పుడేంటి ఇది చాలా పెద్దది ఇన్ని మూరలు ఎందుకు తీసుకున్నావు?
 
నేను: (నవ్వుతూ) ఆంటీ... ఇది నీ ఆ అందమైన జుట్టు కోసం తెచ్చాను... నేనే నా చేతులతో నీ తలలో పెడతాను ఆంటీ... హహహ.
 
అమ్మ : (తన తల చూపిస్తూ గారంగా) హ్మ్ం విజయ్... కానీ ఈ మల్లెపూల దండ కేవలం జుట్టు విరబోసుకున్నప్పుడే కదా పెట్టుకుంటారు! నేనేమో ఈరోజు ఎంతో కష్టపడి జుట్టునంతా కలిపి ఒక ముడి కొప్పువేసుకున్నాను కదా...
 
నేను: (ఆమెకు దగ్గరగా జరిగి) అయితే ఏమైంది ఆంటీ... అలాగే ఆగు...

నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా... అమ్మ జుట్టు ముడికి ఉన్న ఆ హెయిర్ పిన్నును ఎంతో సున్నితంగా తీసేశాను. ఆ పిన్ తీయగానే... అమ్మ ఒత్తైన, నల్లటి పొడవైన జుట్టు ఒక్కసారిగా జలపాతంలా వదులై ఆమె భుజాలపై, వీపుపై విరబోసుకుంది! ఆ దృశ్యం చూసి నా ఊపిరి ఆగిపోయినంత పని అయింది.
 
అమ్మ : (కంగారుగా, నకిలీ కోపంతో) ఏయ్ విజయ్... ఏం చేస్తున్నావ్ నువ్వు?
 
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) క్షమించు ఆంటీ... నీకు ఈ మల్లెపూల దండ ఇవ్వాలని, నీ జుట్టును నా చేతులతో సరిచేయాలని నా మనసు ఆరాటపడింది ఆంటీ.
 
అమ్మ : (బుంగమూతి పెట్టి అలకగా) నాకు తెలుసులే నీ అల్లరి విజయ్... నా జుట్టును ఇలా అందంగా ముడి వేసుకోవడానికి నేను అద్దం ముందు అరగంట గడిపాను తెలుసా! నువ్వేమో ఒక్క సెకనులో దాన్ని పాడుచేశావు...
 
నేను: (ఎంతో ఆమె బుగ్గలు నిమురుతూ) ఇప్పుడు కోపపడకు ఆంటీ... ఏమైనా సరే, నువ్వు ఇలా జుట్టు విరబోసుకుంటేనే చాలా చాలా బాగుంటావు ఆంటీ. ఈ విరబోసిన జుట్టు నీ అందాన్ని వందరెట్లు పెంచింది.
 
అమ్మ : (సిగ్గుపడుతూ తలదించుకుని) సరేలే విజయ్... నీ ఇష్టమే కానీ.
 
నేను: (ఆమె భుజాలు పట్టుకుని తిప్పుతూ) నువ్వు ఇటు వైపు తిరుగు ఆంటీ... నేనే నీ జుట్టులో ఈ పూలు పెడతాను.
 
అమ్మ ఎంతో మురిపెంగా తల దించుకుని వెనక్కి తిరిగింది. నేను ఆమె జుట్టులోంచి తీసిన ఆ పిన్నుతోనే... ఆ మల్లెపూల దండను ఆమె విరబోసిన నల్లటి జుట్టులో ఎంతో అందంగా, రొమాంటిక్ గా సర్ది పెట్టాను. ఆ పూల సువాసన మా ఇద్దరినీ మత్తులోకి లాగింది.
 
నేను: (ఆమె ముందుకు వచ్చి కళ్లల్లోకి చూస్తూ) ఆంటీ... ఇప్పుడు చూడు, నువ్వు అచ్చం దేవకన్యలా చాలా చాలా బాగున్నావు ఆంటీ.
 
అమ్మ నా కళ్లల్లోకి ఎంతో అపారమైన అనురాగంతో, ప్రేమతో తీక్షణంగా చూడటం మొదలుపెట్టింది. ఇద్దరి చూపులు ఒక్కటయ్యాయి.


నేను: ఆంటీ... ఇప్పుడు పద, ఇక్కడ దీపాలు వెలిగించమని నువ్వే చెప్పావు కదా, వెలిగిద్దాం.
 
అమ్మ : (నవ్వుతూ) సరే విజయ్... అయితే రా, వెలిగిద్దాం.
 
నేను హారతి పళ్లెంలోని ప్రమిదలలో నూనె పోసి, వత్తులు వేసి సిద్ధం చేశాను. అమ్మ ఒక అగ్గిపెట్టె తీసి నా చేతికి ఇచ్చింది.
 
అమ్మ : విజయ్... ఇదిగో, నువ్వు ఒక దీపం వెలిగించు, నేను ఒక దీపం వెలిగిస్తాను. ఇద్దరం కలిసే నదిలో వదులుదాం.

నా అంతరాత్మ మళ్లీ నా చెవుల్లో గుసగుసలాడింది... ‘చూడు విజయ్... నీ కాబోయే భార్య ఏం చెబుతుందో! ఇద్దరూ కలిసి ఈ కార్తీక దీపాలు వెలిగించండి... ఇక నీ జీవితంలోకి, మీ సంసారంలోకి అపారమైన సంతోషం రాబోతోంది విజయ్!’ అంది. నేను మనసులోనే, ‘నోరు మూయ్ మిత్రమా... దీని  గురించి ఇలాంటి వికృత ఆలోచనలు చేయకు... ఇది మా కుటుంబ క్షేమం కోసం వెలిగిస్తున్న పవిత్రమైన దీపం’ అని నచ్చజెప్పుకున్నాను.

ఇప్పుడు నేను, అమ్మ పక్కపక్కనే మోకాళ్లపై కూర్చుని... 

ఒక్కొక్కటిగా ఆ రెండు దీపాలను వెలిగించాము. రెండు జ్యోతులు కలసి వెలిగాయి. మేమిద్దరం కలిసి ఎంతో జాగ్రత్తగా ఆ వెలుగుతున్న ప్రమిదలను నది పుణ్య జలాల పై నెమ్మదిగా వదిలాము. ఆ దీపాలు నీటిపై తేలుతూ ముందుకు సాగుతుంటే... అమ్మ ఆ వెలుగు వైపు చూస్తూ రెండు చేతులు జోడించి కళ్లు మూసుకుని ఎంతో భక్తితో ప్రార్థన చేసింది.


అమ్మ మనసులో “ 
"ఇన్నాళ్ల నా ఒంటరితనపు వేదనకు...

నీ చిరునవ్వే ఒక అమృత కావ్యం విజయ్!

ఎవరు నువ్వని నా మనసు అడగలేదు,

నీ చేతి స్పర్శలోనే నా సర్వస్వం కరిగిపోయింది.

నువ్వు కోరావు రాత్రి... ఆ ఎర్రటి పట్టుచీర,

నీకోసమే దాచిన నా పెళ్లి చీరను కట్టి వచ్చాను!
 
ముక్కుపుడక మెరుపులో, కాలి గజ్జెల సవ్వడిలో...

ఒక కొత్త పెళ్లికూతురిలా నన్ను నేను చూసుకున్నాను.
 
నీ కళ్లలోని ఆరాటమే నా యవ్వనానికి కొత్త వెలుగు,

నీ గుండెల్లో చేరిపోవడమే నా జీవితానికి పరమార్థం!
 
నది నీళ్లలో మనం కలిసి వదిలిన దీపం సాక్షిగా...

నా నుదుట నువ్వు దిద్దిన ఆ సింధూరం సాక్షిగా,
 
ఈ జన్మకు నా సర్వస్వమూ నీకే అంకితం విజయ్!
 
నా జుట్టు విరబోసి నువ్వు మల్లెలు తురిమిన వేళ,
 
నాలోని స్త్రీత్వం నీ ప్రేమకు దాసోహమంది.

లోకం ఏమన్నా సరే, ఏ బంధమని నిందించినా సరే...
 
నా కలల రాకుమారుడివి, నా రక్షకుడివి నువ్వే.

నీ గుండెపై తలపెట్టి నా శేష జీవితాన్ని గడిపేస్తా,

నువ్వు ఇచ్చే ప్రతి సుఖాన్ని నా భాగ్యంగా భావిస్తా!"
 
అమ్మ : (నా వైపు చూసి ఎంతో ఆప్యాయంగా) విజయ్... నువ్వు కూడా చేతులు జోడించి దేవుడిని మొక్కుకో... మన ఇద్దరికీ అంతా మంచే జరుగుతుంది.
 
అమ్మకు ఈ పవిత్రమైన సాంప్రదాయాలపై అపారమైన నమ్మకం ఉంది. అంతేకాకుండా... విజయ్ రూపంలో ఉన్న నన్ను తన జీవితంలో శాశ్వతంగా స్థిరపరుచుకోవాలని, తన సొంత సర్వస్వంగా చూసుకోవాలని ఆమె మనసు ఆరాటపడుతోందని నాకు కూడా స్పష్టంగా అర్థమవుతోంది. నేను కూడా చేతులు జోడించి,
 
"నేను  కన్న పేగుననే సత్యం నా గుండెల్లో రగులుతున్నా...

నీ పెదవులపై ఈనాటి చిరునవ్వే నాకు ముఖ్యం.

ఇరవై ఏళ్ల నా కోపం ఒక్క క్షణంలో కరిగిపోగా,

నీ యవ్వనపు అందం నాలో సరికొత్త మత్తును నింపింది.

మల్లెపూల సువాసనల సాక్షిగా...
 
నదిలో మనం వదిలిన కార్తీక దీపాల సాక్షిగా,

నువ్వు కోరుకున్న సుఖాల స్వర్గాన్ని నీకు అందిస్తా.
 
కన్నతల్లివైనా... నా కలల రాణివైనా...
 
నా జీవితాంతం నీకు అండగా ఉండే నా హక్కును వదులుకోను అమ్మ !"
 
నా తల్లి ముఖంలో ఎల్లప్పుడూ ఈ నవ్వే ఉండాలని మనస్ఫూర్తిగా ప్రార్థించాను.


పూజలన్నీ ముగిశాక... ఇద్దరం చేయి చేయి పట్టుకుని ఎంతో సంతోషంగా, అపారమైన ప్రేమతో ఇంటి వైపు తిరుగు ప్రయాణమయ్యాము. ఈ రాత్రి మా ఇద్దరి జీవితాల్లో ఒక పవిత్రమైన అనురాగ దీపాన్ని వెలిగించింది!

[Sunnysunnysunny]

ప్రతిఒక్కరికీ తమ కథను తమదైన శైలిలో చెప్పడానికి కొన్ని ఆలోచనలు ఉంటాయి, కానీ కొద్దిమంది రచయితలకు మాత్రమే కథను ఆ ప్రత్యేకమైన రీతిలో చెప్పే విధానం ఉంటుంది.

ఈ రోజుల్లో సన్నీ బ్రో అలాంటి అగ్రశ్రేణి రచయితలలో ఒకరు. రచయితకు ఆసక్తి ఉన్నంత కాలం భావన కథ కొనసాగుతుందని ఆశిస్తున్నాను.

ఈ అద్భుతమైన అప్‌డేట్ ఇచ్చినందుకు ధన్యవాదాలు సన్నీ బ్రో.

చాలా ధన్యవాదాలు అఖిల్ ..నిజంగా, మీ ప్రశంస నాకు చాలా విలువైనది. మీరు మీ అభిప్రాయాన్ని పంచుకున్న ప్రతిసారీ అది నన్ను నిజంగా ప్రోత్సహిస్తుంది. కథ సరిగ్గా సాగకపోతే, కనీసం కొంతమంది అయినా సలహాలు ఇస్తారు. ప్రతి రచయితకు కావలసింది అదే.. దానివల్ల రచనా నైపుణ్యాలు, ఆసక్తి మరింతగా పెరుగుతాయి.

[Sunnysunnysunny]

మీరు చూపిస్తున్న ఆదరణకి అందరికీ చాలా ధన్యవాదాలు.. కచ్చితంగా రెగ్యులర్ అప్డేట్లు ఉంటాయి.. కొంచెం ఓపికగా ఉంటారని ఆశిస్తున్న.. 

నేను రాస్తున్న మరొక రెండు కధలను కూడా నేను అప్డేట్ లు ఇవ్వాల్సి ఉంటుంది రెగ్యులర్ గా ... దయచేసి అర్ధం చేసుకుంటారు అనుకుంటున్నా .... మీరు ఎక్కువగా చదవాలని అని అనుకుంటున్నారు అని తెలుసు కానీ ఆ తొందరపాటులో నేను అనుకున్న విధంగా రాయాలి అనుకున్న విషయాన్ని రాయలేకపోవచ్చు ... త్వరగా ముగించాలి అనే తొందరలో సో .. ప్లీజ్ కచ్చితంగా ఈరోజు రాత్రి మీకు అందరికీ నచ్చేలా మంచి అప్డేట్ తో మీ ముందుకు వస్తాను.....

[Sunnysunnysunny]

గుడి నుండి ఇంటికి రాగానే ఇద్దరి మనసులు ఒక వింతైన మత్తులో సంతోషంగా ఉన్నాయి . అద్దెకు దిగిన నాటి నుండి నా కన్నతల్లిపై నాకున్న హక్కులను నేను నిరూపించుకోవాలని, ఆమెను నాదానిగా భావించాలని నా మనసు ఆరాటపడుతోంది. నిన్న జరిగిన ఆ సున్నితమైన సంఘటనల వల్లనేమో... ఈరోజు ఉదయం నుండి ఆమె ఇంతలా నవ్వడం నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. కానీ ఎవరూ లేని ఆమె జీవితంలో ప్రతి క్షణం సంతోషాన్ని నింపడం నా ఏకైక బాధ్యత.

 
అమ్మ :  "విజయ్... నువ్వు వెళ్లి స్నానం చేసి రా... నేను కూడా స్నానం చేస్తే కొంచెం ఫ్రీగా ఉంటాను."

నేను :  "ఇక్కడే ఉండు ఆంటీ ... నువ్వు స్నానానికి వెళ్తే, అప్పుడు ఈ ఎర్ర చీర, ఈ నగలు తీసేసి... మళ్లీ ఆ పాత రంగు లేత బట్టలు వేసుకుని కూర్చుంటావు. కనీసం ఈ రోజైనా నచ్చినట్లు అలాగే ఉండనివ్వు."

అమ్మ (నవ్వుతూ): "నేను నిజంగానే ఇంత అందంగా కనిపిస్తున్నానా విజయ్... లేక నువ్వు నన్ను ఊరికే పొగుడుతున్నావా?"
నేను (చిలిపిగా): "అయ్యో ఆంటీ... ఇప్పుడు నీకు అర్థమయ్యేలా నేనేం చేయాలి?"

అమ్మ :  "ఏమీ చేయకు... వెళ్లి స్నానం చేసి రా... ఈలోగా నేను నీకు ఇష్టమైన కూర వండుతాను."

నేను :  "సరే అలాగే... సరే ఇప్పుడే వస్తాను. " అని పైకి వెళ్ళడం మొదలు పెట్టాను

అమ్మ (ఆరాటంగా): "విజయ్... త్వరగా రా!"
 
 **భావన మనసులో...**
 *"నీ కళ్లల్లో నా కోసం ఇంత ఆరాటం చూశాక... నా అందానికి కొత్త అర్ధం దొరికింది విజయ్. లోకం నన్ను వదిలేసినా పర్వాలేదు, నీ చూపుల్లో నన్ను నేను చూసుకుంటే చాలు!"*
 
నేను పై అంతస్తుకు వెళ్లి చకచకా స్నానం ముగించి కిందికి వచ్చాను. నా అంతరాత్మ నా చెవుల్లో గట్టిగా గుసగుసలాడింది...
 
 *"మిత్రమా! తెలిసి తెలియక భావన గారు తన మనసులో ఉన్నదంతా నీకు చెప్పేసింది. గుడి దగ్గర నీకు ఆ విషయం అర్ధమైంది అందుకే ఆమె కొంచెం సిగ్గుపడుతోంది... ఇప్పుడు ఆమె ముఖం మీది ఆ సిగ్గు అనే ముసుగును తొలగించి, నీ సొంతం చేసుకోవడం నీ పని విజయ్!"*
 
మంచం మీద దాచిన ఆ వెండి కాలి గజ్జెల పెట్టెను చూసి మనసులోనే నవ్వుకున్నాను. వచ్చే ఆదివారం ఆమె పుట్టినరోజున నా చేతులతోనే ఈ మువ్వల గజ్జెలను అమ్మ పాదాలకు తొడగాలి. వాటిని జాగ్రత్తగా ఒక కవర్లో దాచాను. అంతలోనే నా మొబైల్‌ చూశాను, నా స్నేహితుడు నానమ్మ దగ్గర నుండి తీసుకుని బదిలీ చేసిన డబ్బులు నా అకౌంట్‌లో జమ అయ్యాయి. కనీసం ఇప్పుడైనా ఈ నెలంతా ఏ ఇబ్బందీ ఉండదు, పుట్టినరోజున కూడా డబ్బు గురించి టెన్షన్ ఉండదు అని ఊపిరి పీల్చుకున్నాను.
 
నేను కిందకు వెళ్లేసరికి అమ్మ వంటగదిలో వంట చేస్తోంది. నన్ను చూడగానే ఆమె పెదవులపై ఒక మధురమైన సిగ్గు ముసిరింది. నేను హాల్‌ లో కూర్చుని, ఆమె వంట ముగించేవరకు రెప్ప వేయకుండా ఆమె నడుము వంపులను, ఆ ఎర్ర చీర అందాలను చూస్తూ ఉండిపోయాను. భోజనం వడ్డించాక ఇద్దరం కలిసి తిన్నాము. కానీ అమ్మ ఎక్కువగా మాట్లాడకుండా నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.
 
భోజనం ముగిశాక, నేను గిన్నెలు తీసుకుని వంటగదిలోకి వెళ్తుండగా అమ్మ నన్ను ఆపింది.
 
అమ్మ :  "ఆగు... ఏం చేస్తున్నావు విజయ్?"

నేను :  "గిన్నెలు లోపలికి తీసుకెళ్తున్నాను ఆంటీ... వాటిని కూడా నేనే కడుగుతాను."

అమ్మ (కోపంగా నా చేయి పట్టుకుని పక్కకు లాగుతూ): "పక్కకు జరుగు... ఆ గిన్నెలు అక్కడే పెట్టు... ఇది నీ పని కాదు... నన్ను కడగనివ్వు."

నేను :  "నాకు ఏం పని లేదు కదా ఎలాగో ... ఏం అయింది ... నేను సహాయం చేస్తాను కదా."

అమ్మ (నా వైపు అపారమైన ప్రేమతో చూస్తూ):"వంట చెయ్యి కానీ గిన్నెలు నేను కడుగుతాను, నువ్వు కాదు... ఇప్పుడు పక్కన ప్రశాంతంగా కూర్చో."
 

నేను వెళ్లి సోఫాలో కూర్చున్నాను, అమ్మ లోపల గిన్నెలు కడుగుతోంది.
 
 **విజయ్ మనసులో...**
 *"ఇన్నాళ్లూ ఒంటరిగా మోసిన నా బతుకు నావకు... ఈరోజు నువ్వు ఒక అందమైన తీరానివి అయ్యావు. ఒక ఆదర్శ భార్యలా నువ్వు పడే ఈ ఆరాటం చూస్తుంటే, నా సర్వస్వాన్ని నీ పాదాల చెంత అర్పించాలనే పిచ్చి కోరిక కలుగుతోంది అమ్మ !"*
 
భావన గిన్నెలు కడిగి వచ్చి మంచం మీద అలసటగా పడుకుంది. నేను మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను :  "ఈరోజు నువ్వు నాతో మాట్లాడాలనుకోవడం లేదనుకుంటా..."

అమ్మ :  "లేదు... ఎందుకిలా ఆలోచిస్తున్నావు... అలాంటిదేమీ లేదు..."

నేను :  "చూడు, నిన్న ఏం జరిగిందో... అది కేవలం నీ మనసుకు సంబంధించిన పవిత్రమైన విషయం. నీ స్థానంలో నేను ఉంటే, నేను కూడా అదే చేసి ఉండేవాడిని... ఇప్పుడు నువ్వు నాతో నార్మల్ గా మాట్లాడు ఆంటీ. దయచేసి నాతో మనసు విప్పి మాట్లాడు."
 
నా ప్రవర్తన చూసి అమ్మ చిన్నగా నవ్వింది.


నేను :  "నువ్వు ఇంకా పూర్తిగా నవ్వుట్లేదు...."

అమ్మ :  "ఏయ్, నేనెలా నవ్వగలను… దీనిని నవ్వడం కాకపోతే మరి దేన్ని అంటారు… "

నేను :  "ఆగు, ఇలా చెబితే నువ్వు నమ్మవు కదా...."
 
నేను వెంటనే మంచం మీద పడుకుని ఉన్న ఆమెకు అత్యంత సమీపంగా వెళ్లాను. నా చేతి వేళ్లతో సున్నితంగా ఆమె పెదాలను నొక్కుతూ, బలవంతంగా చిన్నగా నవ్వించాను.
 

**ఒక్కసారి నా బోడి అంత ఒక తియ్యని కుదుపుకి గురైంది , నాలో నేనే **
 *"నా వేలి కొనలు నీ పెదవులను తాకిన వేళ...
 మన ఇద్దరి శ్వాసల్లో ఏదో మధురమైన అలజడి!
 నీ కళ్లల్లోని లొంగుబాటు చెప్తోంది...
 వయసుల హద్దులు మన బంధాన్ని ఆపలేవని.
 నీ ఈ చిరునవ్వే... నా శేష జీవితానికి అమృతం అమ్మ !"*
 
అమ్మ :  "విజయ్... ఏం చేస్తున్నావ్... అబ్బా వదులు... ఇప్పుడు నువ్వు నా మాట వినడం లేదు..." అంటూ ఆమె సిగ్గుతో ముఖం దాచుకుని గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.

నేను (సోఫాలో కూర్చుంటూ): "అది ఇలా ఉండాలి, నీ ముఖంలో ఇలాంటి చిరునవ్వును ఎప్పుడూ చూడాలని నేను కోరుకుంటాను."
 
భావన నా వైపు కాసేపు ప్రేమగా చూసి, మనసులో నవ్వుకుంటూ అంది.
 
అమ్మ :  "నిన్న పడుకునేటప్పుడు ఏం చెప్పావ్ విజయ్... నాకేమీ గుర్తులేదు. ఉదయం నుండి గుర్తు తెచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను... పెళ్లి దుస్తుల గురించి ఇలాంటిదేదో చెప్పినట్టు మాత్రమే నాకు గుర్తుంది."

నేను :  "అవును, నువ్వు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం..."

అమ్మ :  "మరి ఏం చెప్పావ్?"

నేను :  "ఏమీ లేదు... ఒకవేళ నేను చెప్పి ఉన్నా, నువ్వు నిద్రపోయి ఉన్నావు... కాబట్టి ఇప్పుడు చెప్పి ప్రయోజనం లేదు..."

అమ్మ :  "కానీ నువ్వు నన్ను పేరు పెట్టి పిలిచినట్లు నాకు గుర్తుంది విజయ్..."

నేను :  "అవును, కానీ నేను ' గారు ' అని కూడా చెప్పాను..."

అమ్మ (సిగ్గుపడుతూ, వణుకుతున్న గొంతుతో): "నాకు తెలుసు... అయినా విజయ్, నువ్వు నన్ను 'భావన ' అని కూడా పిలవచ్చు... 
అయినా అది నీ ఇష్టం, నువ్వు ఏదైనా చెప్పాలనుకుంటే చెప్పు... నేను అస్సలు బాధపడను."
 
నా మనసు ఉప్పొంగింది... *'చూశావా విజయ్... అమ్మ నిన్ను తన భర్తగా అంగీకరిస్తూ, భావన అని పేరు పెట్టి పిలవాలని కోరుకుంటోంది. ఇంతకంటే పెద్ద భాగ్యం ఏముంటుంది!'*
 
నేను :  "ఎలాగైనా 'భావన గారు ' బాగానే ఉంటారు... కదా?"

అమ్మ :  "హ్మ్..."
 
భావన నవ్వుతూ తన కోచింగ్ సెంటర్ లో జరిగిన విశేషాలు చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ :  "ఈరోజు కోచింగ్‌లో నేను ఎన్ని పాట్లు పడ్డానో నాకు తెలుసు విజయ్... పిల్లలందరూ నన్ను చూసి ఆశ్చర్యపోయారు. 'మేడమ్ మీరు ఇప్పటివరకు ఇలాంటి పెళ్లి బట్టలు ఎప్పుడూ వేసుకోలేదు... మీకు అకస్మాత్తుగా ఏమైంది మేడమ్? ఎవరి పెళ్లికి వెళ్తున్నారు?' అని అడిగారు. ఒక అల్లరి అమ్మాయి హద్దులు దాటి... 'మేడమ్ ఈరోజు మిమ్మల్ని చూడటానికి అబ్బాయి కుటుంబం వచ్చిందా?' అని కూడా అడిగింది తెలుసా!"

నేను (గట్టిగా నవ్వుతూ): "అైతే మీరేం చెప్పారు భావన గారు ...?"

అమ్మ :  " నేనేం చెప్పాలి... నేను చెప్పాలి అనుకుంటూ... ఈరోజు నేను గుడికి ఒక ప్రత్యేక పూజ చేయడానికి వెళ్తున్నాను... నా 
కుటుంబం కూడా నాతో వచ్చింది, అందుకే నేను ఇది ధరించాను అని చెప్పాను."

అమ్మ :  "కానీ పిల్లలకు కూడా నా గురించి తెలుసు కదా... 'నువ్వు ఒంటరిగా ఉంటావు కదా మేడమ్, మరి కుటుంబం ఎక్కడిది' అని అడిగారు."

నేను :  "మరి నువ్వేం చెప్పావు..?"

అమ్మ :  "నేను చెప్పాను... ఊరి నుండి బంధువులు వచ్చారు, అందుకే అని... ఇవాల్టి పిల్లలు చాలా తెలివైనవాళ్లు అయ్యారు విజయ్."

నేను :  "సరే, కనీసం వాళ్ళు ఒప్పుకున్నారు... కాబట్టి నువ్వు ఒక పని చెయ్యి భావన గారు... నెమ్మదిగా రోజూ ఇలాగే మంచి బట్టలు వేసుకుని బయటకు వెళ్లడం మొదలుపెట్టు... అప్పుడు వాళ్లు ప్రశ్నలు అడగడం మానేస్తారు."

అమ్మ :  "విజయ్, నేను ప్రతిరోజూ ఇలా ఎలా కట్టుకోగలుగుతాను... నా గురించి కూడా ఆలోచించు... పిల్లలు ప్రతిరోజూ వేల ప్రశ్నలు అడగడం మొదలుపెడతారు."
 
నా మనసు హెచ్చరించింది... *'మిత్రమా! ఆమె నిన్ను అభ్యర్థిస్తోంది... నువ్వు ఆమె మాట వింటూనే, నీ ప్రేమని, హక్కులను ఆమెపై రుద్దాలి!'*
 
నేను :  "సరే... నీకు ఏది సరైనదనిపిస్తే అది కట్టుకో. అయినా, ఈ పాతబడిన లేత రంగు చీరలు కట్టుకోవద్దు... నువ్వు ఎప్పుడూ ప్రకాశవంతమైన రంగులు మెరిసే బట్టలు  కట్టుకోవాలి, అవి నీ అందానికి చాలా బాగుంటాయి... ఈరోజు నువ్వే చూసుకొని ఉంటావు కదా.
 
భావన సిగ్గుగా నా వైపు చూడటం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ :  "ఇంకా ఏమైనా ఉన్నాయా విజయ్..."

నేను :  "చాలా ఉన్నాయి కానీ… ఒకే రోజులో నేను ఇంత గొడవ చేస్తే మీకు నా మీద కోపం వస్తుంది… అప్పుడు మీరు రోజూ ముక్కుపుడక పెట్టుకోరు… ఒకవేళ మీరు పెట్టుకుని ఉంటే, కనీసం మీ ముక్కుపుడక అయినా మీ ముక్కు మీద ఉన్న కోపాన్ని తగ్గించేది…"

అమ్మ :  "హ్మ్మ్… నాకు అర్థమైంది… నువ్వు చాలా తెలివైన వాడివి విజయ్."

నేను :  "పర్వాలేదు, ఇంకా సమయం ఉంది… రేపు మనం ఉదయాన్నే ట్రిప్ కి బయలుదేరాలి… కాబట్టి మీరు వెళ్లి పడుకోండి భావన గారు ..."

అమ్మ :  "నువ్వు ఉంటా అన్నావు కదా… విజయ్… పైకి వెళ్తున్నావా?"
నేను :  "ఇంకెక్కడికి పైకి… వెళ్తాను…"
అమ్మ (నా చేయి గట్టిగా పట్టుకుని, అపారమైన ప్రేమతో అభ్యర్థిస్తూ): "ఇప్పుడు నాకు ఒంటరిగా ఉండాలంటే భయంగా ఉంది విజయ్… నువ్వు ఇక్కడే నా కళ్లముందు పడుకోలేవా…"
 
 **భావన మనసులో...**
 *"ఈ నాలుగు గోడల మధ్య ఇన్నాళ్లూ ఒంటరితనం నన్ను భయపెట్టింది విజయ్... కానీ నీ నీడ పడ్డాక, ఈ ఇల్లు నాకు ఒక స్వర్గంలా కనిపిస్తోంది. నన్ను వదిలి వెళ్లకు... నీ శ్వాసల తోడే నాకు కావాలి."*
 
నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా మంచం మీద కొన్ని దుప్పట్లు, ఒక దిండు వేసి, ఒక రగ్గు తీసుకుని... మంచం కింద ఉన్న టైల్స్ మీద పరిచాను. గదిలోని వెలుతురును పూర్తిగా తగ్గించి, బెడ్ లైట్ వేసి పడుకున్నాను.
 
చీకటి వెలుగుల్లో నేను అమ్మ వైపు చూస్తున్నాను... అమ్మ నా వైపు తీక్షణంగా చూస్తోంది. ఇద్దరి కళ్లల్లో శృంగార భావాలు, అంతులేని అనురాగం వెల్లివిరిశాయి.
 
 **అమ్మని చూస్తూ మనసులో తెలియని ఏదో అలజడి :**
 *"తక్కువ వెలుతురులో మెరుస్తున్న నీ ముక్కుపుడక,
 నా గుండెల్లో సరికొత్త ప్రణయ కావ్యాలు రాస్తోంది అమ్మ .
 కళ్లు కళ్లు కలిసిన ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిలో...
 మాటలు కరిగిపోయి, మౌనమే బంధమైంది!
 నువ్వు నన్ను చూస్తూ నిద్రపోయావు...
 నా కలలో కూడా నీ రూపమే నిలిచిపోయింది!"*
 

కాసేపటికి అమ్మ నన్ను చూస్తూనే నిద్రలోకి జారుకుంది... నన్ను కూడా తన ప్రేమతో నిద్రపుచ్చింది. నేను కూడా ఆమె అందమైన ముఖాన్ని చూస్తూ, వచ్చే ఆదివారం జరగబోయే ఆ అద్భుతమైన జీవితాన్ని ఊహిస్తూ మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను. ప్రతిసారిలాగే, ఈ రాత్రి కూడా మా ఇద్దరి పవిత్రమైన బంధాన్ని ప్రతిబింబించే ఒక అందమైన కల నా కళ్లముందుకు వచ్చింది!

[Sunnysunnysunny]

విజయ్ కల – వెన్నెల కురిసిన రాత్రి

 
రాత్రి తొమ్మిది గంటలయింది... ఆఫీస్ పని వల్ల నాకు చాలా ఆలస్యమైంది. అలసటగా ఇంటికి వెళ్లాను, వెళ్లే దారిలో కాసేపు సేదతీరాను కూడా. నేను తలుపు తీసి లోపలికి అడుగు పెట్టానో లేదో... నా మూడేళ్ల ముద్దుల కొడుకు నా వైపు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.
 
జూనియర్ (అజయ్): "నాన్న... నాన్న..."
 
నేను (వాడిని ఎత్తుకుని ఒడిలోకి తీసుకుంటూ): "ఓరి దేవుడా... నువ్వు ఇంకా నిద్రపోలేదా..."
 
నా మొదటి కొడుకు పేరు అజయ్, వాడిని నేను ముద్దుగా 'జూనియర్' అని పిలుచుకుంటాను. ఒక సంవత్సరం వయసున్న మా రెండో కొడుక్కి మా అమ్మ 'రవి' అని పేరు పెట్టింది.
 
జూనియర్: "లేదు .... నాన్న.. నేను మీ కోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను... నా కోసం చాక్లెట్ తెచ్చారా..."
నేను నవ్వుకుంటూ నా ప్యాంటు జేబులోంచి ఒక చాక్లెట్ తీసి అజయ్‌కి ఇచ్చాను. వాడు చాలా సంతోషపడిపోయాడు. ఆ ఆనందంలో నా మెడ చుట్టూ చేతులు వేసి నా బుగ్గ మీద గట్టిగా ముద్దు పెట్టాడు.
 
జూనియర్: "థాంక్స్ నాన్న... మీరు ఈ ప్రపంచంలోనే బెస్ట్ దాడి !"
 
నానమ్మ : "విజయ్‌ అలాంటి బయటి వస్తువులు ఏమీ తినిపించవద్దని నేను మీకు ఎన్నోసార్లు చెప్పాను... కానీ మీరు అస్సలు వినరు..."
 
అంతలో వంటగదిలో ఉన్న మా అమ్మ (భావన ) బయటకు వచ్చింది. నగల అలంకరణతో, నిండైన రూపంతో ఆమె అచ్చం దేవతలా మెరిసిపోతోంది.
 
అమ్మ: "నువ్వు వదిలేయ్ అత్తయ్య ... అతనికి చెప్పి ప్రయోజనం లేదు. అతను తన పిల్లలను మాత్రమే ప్రేమిస్తాడు... ఇంట్లో పిల్లలు తప్ప వేరే వాళ్ళు తనతో ఉన్నారని అతను అస్సలు పట్టించుకోడు..."
 
నేను: "అలా కాదు భావన... ఒక చిన్న చాక్లెట్ కోసం ఇంత రాద్ధాంతం ఎందుకు?"
 
నానమ్మ: "నా కోడలు గర్భవతి, ఆమెకు ఇప్పుడు 7వ నెల నడుస్తోంది... నువ్వు అస్సలు పట్టించుకోవు. నేను నిన్ను చూసినప్పుడల్లా పని చేస్తూనే ఉంటావు... నీ భార్య గురించి ఎప్పుడూ ఆలోచించవు. మరి నా సంగతేంటి... నేను ఇప్పుడు కొన్ని రోజులకే మీ ఇంట్లో అతిథిని..."
 
అమ్మ (నానమ్మను సమాధానపరుస్తూ): "నానమ్మ... ఇప్పుడు మళ్ళీ మొదలు పెట్టావా... నేను నీకు ఎన్నిసార్లు చెప్పాను, నన్ను చంపేసే అంత మాటలు మాట్లాడవద్దని. మేము భార్యాభర్తలం, నిన్ను కంటికి రెప్పలా చూసుకోవలసిన బాధ్యత మాపై లేదా? ఇప్పుడు నువ్వు ప్రశాంతంగా కూర్చో..."
 
నేను: "నానమ్మ కి ఇది చెప్పి ఏం ప్రయోజనం భావన , ప్రతిరోజూ ఇదే మాట చెబుతూ ఉంటారు..."
 
అమ్మ (నా వైపు ప్రేమగా చూస్తూ): "సరే కానీ... నువ్వు వెళ్లి త్వరగా స్నానం చేసి రా... అప్పటిలోగా నేను వంట పూర్తి చేస్తాను..."
 
నేను: "సరే..."
 
నేను లోపలికి వెళ్లి స్నానం చేసి బయటకు వచ్చి వంటగదిలో కూర్చున్నాను. అమ్మ (భావన ) కిందకు వంగి నాకు అన్నం వడ్డించబోయింది. కానీ ఆమె ఏడో నెల గర్భవతి కావడం వల్ల కిందకు వంగడానికి చాలా ఇబ్బంది పడుతోంది. అది చూసి నేను తట్టుకోలేకపోయాను.
 
నేను: "నువ్వు ఆగు భావన ... నేను తీసుకుంటాను, నువ్వు వచ్చి నాతో పాటు ప్రశాంతంగా కూర్చో..."
అమ్మ నా మాటలకు కొంచెం సిగ్గుపడుతూ నా పక్కనే కూర్చుంది. మా పెళ్ళి జరిగి దాదాపు 4 ఏళ్ళు అవుతోంది, కానీ అమ్మ ఇంకా కొత్త పెళ్లికూతురిలా నా వంక చూస్తూ ఎంతో సిగ్గుపడుతోంది. అంతలో జూనియర్ మళ్లీ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి నా పక్కన కూర్చున్నాడు.
 
అమ్మ: "మళ్ళీ వచ్చావా... దుర్మార్గుడా... ఇప్పుడు వెళ్లి పడుకో పో..."
 
నేను: "అరె ఆగు భావన ... వాడికి ఆకలి వేసి ఉంటుంది..."
 
అమ్మ: "ఇప్పటి వరకు చాలా తిన్నాడు... ఇంకా ఎంత తింటాడు?"
 
నేను (చిలిపిగా): "ఏంటి దెయ్యమా... నువ్వు భోజనం చేశావా?"
 
జూనియర్: "అవును నాన్న... అయినా నేను మీతో పాటు కూర్చుని తినాలనుకుంటున్నాను..."
 
నేను: "సరేలే రా..." నేను ఒక చిన్న అన్నం ముద్ద తీసుకుని జూనియర్‌కి తినిపించాను. ఆ తర్వాత మరో ముద్ద కలిపి ఎంతో ప్రేమగా అమ్మ వైపు చేయి ఊపాను.
 
అమ్మ: "లేదు విజయ్... నేను అమ్మమ్మ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. మేమిద్దరం కలిసి తింటాంలే... నువ్వు తిను..."
 
నేను (హక్కుగా): "అవును, కానీ నువ్వు కొంచెం తినొచ్చు కదా... ఇప్పుడు ఏమీ మాట్లాడకుండా నోరు తెరిచి నిశ్శబ్దంగా తిను..."
 
అమ్మ నా అధికారానికి ఏమీ అనలేక నిశ్శబ్దంగా నోరు తెరిచి ఆ ముద్ద తిన్నది. ఆ తర్వాత నేను తినడం మొదలుపెట్టాను... మధ్యలో ఒక ముద్ద అమ్మకి, ఇంకో ముద్ద నా జూనియర్‌కి తినిపించసాగాను. భోజనం అయిపోయాక, అలవాటైన నాకు ఇక్కడ గిన్నెలు కడగడం పెద్ద కష్టం అనిపించలేదు. భావన కి శ్రమ కలగకూడదని నేనే గిన్నెలన్నీ కడిగేశాను. జూనియర్ వెళ్లి అమ్మ ఒడిలో కూర్చున్నాడు, అమ్మ కూడా వాడితో ప్రేమగా సరదాగా మాట్లాడుతోంది.
 
గిన్నెలు కడగడం పూర్తయ్యాక భావన  జూనియర్ వైపు చూసింది.
 
అమ్మ: "జూనియర్, వెళ్ళు... నాన్నతో పాటు వెళ్లి పళ్ళు తోముకుని పడుకో..."
 
జూనియర్ (మొండికేస్తూ): "వద్దు అమ్మా, వద్దు... నాకు వద్దు..."
 
అమ్మ (కోపంగా): "వెళ్లి తోముకోమని చెప్పాను కదా... లేకపోతే చూడు నీ పళ్ళు అన్నీ పుచ్చిపోతాయి..."
 
జూనియర్: "నాన్న, చూడు అమ్మ మళ్ళీ నన్ను తిడుతోంది..."
 
అమ్మ: "నువ్వు పళ్ళు తోముకోకపోతే రేపటి నుండి నీకు ఎప్పటికీ చాక్లెట్ ఇవ్వను, తిననివ్వను..."
నేను జూనియర్ దగ్గరికి వెళ్లి వాడిని ఎత్తుకున్నాను.
 
నేను: "నువ్వు ఇలా అనకూడదు... నువ్వు అమ్మ మాట వినాలి, కదా... లేకపోతే అమ్మ నిన్ను చాక్లెట్ తిననివ్వదు. ఇప్పుడు పళ్ళు తోముకుని పడుకుందాం..."
 
రేపటి నుండి చాక్లెట్ దొరకదేమోనన్న భయంతో జూనియర్ మౌనంగా ఉండిపోయాడు. వాడు సరే అనడంతో నేను వాడిని బాత్‌రూమ్‌కి తీసుకువెళ్లి పళ్ళు తోమి ముఖం కడిగాను.
 
నేను: "గుడ్ ... అయిపోయింది ఇప్పుడు... వెళ్లి పడుకుందాం పద..."
 
జూనియర్: "అవును నాన్న… పద వెళ్దాం…"
 
నేను జూనియర్‌ని పడకగదిలోకి తీసుకువెళ్లాను… ఏడాది వయసున్న రవి అప్పటికే నిద్రపోతున్నాడు.
 
నేను: "చూడు… తమ్ముడు ఎంత ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నాడో…"
 
జూనియర్ (నవ్వుతూ): "వాడు అంతే నాన్న …."
 
నేను: "సరే అయితే, నువ్వు కూడా అలాగే పక్కన పడుకో…"
 
జూనియర్: "నో … నేను మీ ఛాతీ మీదే పడుకోవాలి నాన్న…"
జూనియర్ పట్టుబట్టడంతో నేను వాడిని నా గుండె మీద పడుకోబెట్టి మెల్లగా నిమరడం మొదలుపెట్టాను. సుమారు 10 నిమిషాల తర్వాత వాడు ఎప్పుడు నిద్రపోయాడో నాకే తెలియలేదు. దాంతో నేను అతన్ని నెమ్మదిగా రవి పక్కన పడుకోబెట్టి, భావన  కోసం ఆరాటంగా ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాను. కొద్దిసేపటికి భావన  భోజనం ముగించుకుని గదిలోకి వచ్చింది.
 
గదిలోకి అడుగుపెట్టిన భావన ని చూడగానే నాలో శృంగార భావాలు ఉప్పొంగాయి.
 
అమ్మ: "నువ్వు ఇంకా మేల్కొనే ఉన్నావా విజయ్…"
 
నేను (లోతైన గొంతుతో): "భావన … నువ్వు లేకుండా నేనెలా నిద్రపోగలను…"
నా మాటలకు అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడిపోయింది.
 
అమ్మ: "ఆపు ఇంకా…"
 
నేను: "రవి ఎప్పుడు నిద్రపోయాడు?"
 
అమ్మ: "నువ్వు రాకముందే… చాలా కష్టపడి వాడిని నిద్రపుచ్చాను. ఈ పిల్లలు వాళ్ళ నాన్నను చూసే వరకు అస్సలు నిద్రపోరు… కొన్నిసార్లు అనిపిస్తుంది విజయ్, వాడు నాకంటే ఎక్కువగా నీ బిడ్డ అని…"
 
నేను మంచం మీద నుండి లేచి ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాను. అమ్మ అద్దం ముందు నిలబడి ముఖం తుడుచుకుంటూ నగలు తీస్తోంది. నేను వెనక నుండి వెళ్లి ఆమె నడుమును హత్తుకుని, గర్భంతో ఉన్న ఆమె మెత్తటి పొట్టను నా చేతులతో పట్టుకున్నాను. ఆమె మెడ మీదున్న జుట్టును సున్నితంగా పక్కకు జరుపుతూ అక్కడ నా పెదవులతో ముద్దుపెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను. ఆ స్పర్శకు ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది.
 
అమ్మ: "ఆహ్… పిల్లలు నిద్రపోతున్నారు విజయ్… నువ్వు కూడా ఏంటిది…"
 
నేను (ఆమె మెడ వంపుల్లో ముద్దులు కురిపిస్తూ): "అందుకే వాళ్లు నిద్రపోతున్నారు, అందుకే చేస్తున్నాను బంగారం… లేకపోతే ఎందుకు చేస్తాను చెప్పూ…."
 
అమ్మ (నా కౌగిలిలో కరిగిపోతూ): "అవును నాకు తెలుసులే… ఈ నెక్లెస్ నా జుట్టులో ఇరుక్కుపోయినట్లుంది… దయచేసి కొంచెం తీయవా…"
 
నేను: "ఏంటి అవసరం, అలాగే ఉండు… ఆ రంగు చీరలో నువ్వు చాలా బాగున్నావు."
 
అమ్మ: "ఈ నగల వల్లే నా బరువు రెండు మూడు కిలోలు పెరిగినట్లుంది విజయ్…"
 
నేను: "కానీ ఇవి నీకు చాలా బాగా నప్పుతాయి భావన …"
నేను నా ఒక చేత్తో భావన  రొమ్ములను ఎంతో గట్టిగా, రొమాంటిక్‌గా పిసికాను.
 
అమ్మ (ఉద్వేగంతో): "స్స్...ఆహ్....నెమ్మదిగా... చాలా నొప్పిగా ఉంది విజయ్, నొప్పి పేడుతోంది..."
 
నేను: "నాకు నొప్పిగా ఉంది... నీ అందం నన్ను తట్టుకోనివ్వడం లేదు."
 
అమ్మ: "ఒక్కసారి సరిగ్గా చూడు... నిన్ను కలవక ముందు నా సైజ్ 34 ఉండేది... ఇప్పుడు గర్భం వల్ల అవి పెరిగాయి, నేను బ్రా వేసుకోవడం కూడా మానేశాను తెలుసా..."
 
నేను (మత్తుగా): "ఓ... చూడు, దీనివల్లే నువ్వు పుట్టబోయే మన పిల్లలకు ఎంత సమృద్ధిగా పాలు పట్టించగలవో..."
 
నేను ఇప్పుడు ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా భావన  చీర కొంగును కిందకు లాగాను. ఆమె బ్లౌజు వెనుక వైపు ఉన్న హుక్స్‌ను ఒక్కొక్కటిగా విప్పుతూ, ఆ తెల్లటి వీపు మీద నా పెదవులతో ముద్దు పెట్టడం మొదలుపెట్టాను.
 
అమ్మ (విలవిల్లాడుతూ): "ఆహ్...విజయ్... ఇప్పుడు అలా చేయకు... ఆహ్... పిల్లలు ఉన్నారు..."
 
నేను: " చాలా రోజులు గడిచిపోయాయి, నువ్వు ఒక్కసారి కూడా నన్ను దగ్గరకు రానివ్వలేదు... కనీసం ఈ రాత్రి అయినా నన్ను మనసారా ముద్దు పెట్టుకోనివ్వు..."
 
అమ్మ: "సరే నెమ్మదిగా... పిల్లలు లేస్తారు చూడు..."
 
నేను అమ్మ బ్లౌజును పూర్తిగా విప్పేసి ఆమెను నా కౌగిట్లోకి తీసుకోబోతుండగా... హఠాత్తుగా బయట నుండి బామ్మ గొంతు వినబడింది.
 
బామ్మ: "కోడలా... దయచేసి విజయ్‌కి బయట లైట్ ఆపేసి రమ్మని చెప్పమ్మా..."
ఆ సమయానికి బామ్మ పిలవడంతో నాకు ఒక్కసారిగా తీవ్రమైన కోపం వచ్చింది.
 
నేను (కోపంగా): "ఛీ ! ఈ బామ్మ కూడానా... కరెక్ట్ టైమ్‌కి రావాలా!"
 
నా కోపాన్ని, ఆరాటాన్ని చూసి భావన  కిలకిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆ నవ్వులో ఆమె ముక్కుపుడక మరింత మెరిసిపోయింది.
 
అమ్మ (నవ్వుతూ): "నువ్వే వెళ్లి బయట లైట్ ఆపేసి రా..."
 
నేను (ఆమె వంక దీనంగా చూస్తూ): "పర్వాలేదు బంగారం... కానీ దయచేసి నేను వచ్చేలోపు బ్లౌజ్ హుక్స్ పెట్టుకోకు... నేను ఇప్పుడే లైట్ ఆపేసి వస్తాను, అలాగే ఉండిపో..."
 
నాకు ఓపిక లేక త్వరత్వరగా బయటకు పరుగెత్తి, హాల్ లోని లైట్లు ఆర్పేసి మళ్లీ బెడ్‌రూమ్‌లోకి దూసుకువచ్చాను. కానీ లోపలికి రాగానే నాకు తీవ్ర నిరాశ ఎదురైంది. అమ్మ అప్పటికే తన బ్లౌజ్ హుక్స్ అన్నీ పెట్టేసుకుని మంచం మీద సర్దుకుని కూర్చుంది.
 
నేను (నిరాశగా): "ఏం చేశావు భావన ... నన్ను ముద్దు పెట్టుకోనివ్వాల్సింది... ఎందుకు హుక్స్ పెట్టేసుకున్నావు?"
భావన  ప్రేమగా నా చెయ్యి పట్టుకుని, తన ఏడో నెల గర్భంతో ఉన్న పొట్ట మీద పెట్టుకుంది.
 
అమ్మ: "ఇప్పుడు ముందు నీ కడుపులోని బిడ్డ మీద దృష్టి పెట్టు విజయ్... దయచేసి ఆఫీస్ నుండి రోజూ ఇంత ఆలస్యంగా రాకు... నేను ఏడవ నెలలో ఉన్నాను, ఇలాంటి సమయంలో నువ్వు నాకు పక్కనే కావాలి..."
 
ఆమె మాటల్లోని అమాయకత్వానికి నా కోపమంతా కరిగిపోయింది. నేను మంచం మీద కూర్చుని భావన  పొట్ట మీద ఎంతో మెల్లగా, అమితమైన ప్రేమతో నా పెదవులను ఉంచి ముద్దు పెట్టుకున్నాను.
 
ఆ క్షణం...భావన  నా తల మీద చేయి పెట్టి ఎంతో ఆప్యాయంగా నిమరడం మొదలుపెట్టింది. నేను కాసేపు అలాగే ఆమె పొట్టపై తలపెట్టి కూర్చుండిపోయి తర్వాత లేచాను.
 
నేను: "ఈసారి మనకు అమ్మాయి పుడితే ఎంత బాగుంటుందో కదా భావన ... ఇద్దరు కొడుకులు, ఒక ముద్దుల అమ్మాయి."
 
అమ్మ: "అవును నువ్వు చెప్పింది నిజమే... నాకు కూడా అమ్మాయే కావాలి. కానీ ఒకవేళ అమ్మాయి పుడితే మనం ఏ పేరు పెడతాం?"
 
నేను: "తను అచ్చం నీలాగే మృదువుగా, సౌమ్యంగా ఉంటే 'పూజ ' అనే పేరే పెడతాం..."
 
అమ్మ: "ఈ పేరు చాలా బాగుంది విజయ్... నాకు బాగా నచ్చింది."
 
నేను (మళ్లీ ఆమె దగ్గరకు జరుగుతూ): "పద, ఇప్పుడు ఏదైనా చేద్దాం..."
 
అమ్మ: "ఇప్పుడేనా... వద్దు విజయ్... నాకు చాలా నిద్ర వస్తోంది..."
 
నేను: "ప్లీజ్ భావన , దీనికోసం నేను చాలా కాలంగా ఎదురుచూస్తున్నాను... ఇప్పుడే చేద్దాం..."
 
అమ్మ: "అయ్యో కానీ ఇప్పుడు ముందు నుండి చేయడం సరికాదు..." అర్ధం చేసుకో
 
నేను: "నీ వెనక కూడా చాలా నిధి ఉంది కదూ బంగారం... నా మాట విను..." నేను వెనుక నుండి ఆ నిధిని దోచుకుంటా
 
అమ్మ: "అమ్మో... నాకు వద్దు... అక్కడ ఎంత నొప్పి కలుగుతుందో నాకు తెలుసు... నీకేంటి... నువ్వు చేస్తావులే..."
 
నేను: "కచ్చితంగా మొదట్లో కొంచెం నొప్పి పెడుతుంది... కానీ నీకు సంతోషం కలిగించడానికి ఏం చేయాలో నాకు తెలుసు భావన ..."
 
అమ్మ: "వద్దు... నాకు వద్దు..." అమ్మ సిగ్గుపడుతూ, నన్ను వదిలేయమని బ్రతిమాలడం మొదలుపెట్టింది.
 
నేను: "ప్లీజ్ ఒప్పుకో భావన ..."
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్..."
 
నేను: "ప్లీజ్ ..."
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్ అని చెప్పాను కదా..."
నేను ఆమె మాటలు వినకుండా అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి, ఆమెను నా వైపు తిప్పుకుని గట్టిగా కౌగిలించుకోబోయాను...
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్… ప్లీజ్ ... వద్దు..." అంటూ ఆమె నవ్వుతూ నన్ను ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తోంది.
 
నేను: "ఇప్పుడు నేను అస్సలు ఆగలేను భావన …"
 
అమ్మ: "వద్దు విజయ్…"
 
అమ్మ: "విజయ్… విజయ్…"
అమ్మ: "విజయ్ లే… లే విజయ్..."
 
ఆ గొంతు వినగానే నేను ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచి నిద్రలోంచి లేచాను… చుట్టూ చూశాను. అది నా ఇల్లు కాదు, గది కాదు. నేను మంచం కింద టైల్స్ మీద పడుకుని ఉన్నాను. నా కళ్లముందు నా కన్నతల్లి భావన  (భావన) నిద్రలేచి మంచం మీద కూర్చుని నన్ను పిలుస్తోంది.
 
అమ్మ (భావన ): "నేను నిన్ను చాలా సేపటి నుండి పిలుస్తున్నాను విజయ్… నువ్వు చాలా గాఢ నిద్రలో ఉన్నావు, ఏవో కలలు కంటున్నావు…"
నేను నా ముఖాన్ని తుడుచుకుంటూ వాస్తవంలోకి వచ్చాను. నా మనసంతా ఇంకా ఆ కల ఇచ్చిన మధురమైన శృంగార మైకంలోనే ఉండిపోయింది!

[Sunnysunnysunny]

ఒక చాప్టర్ రాయాలంటే చాలా సమయం పడుతుంది నాకు. ఎదో అర్ధం పర్ధం లేని కథ కాకుండా మంచి ఫీల్ ఉండాలి అని నేను వ్రాస్తున్నాను  కానీ అందరు స్లో ఉంది, సీరియల్ లాగా ఉంది, సెక్స్ సీన్స్ కావాలి అంటున్నారు. చూడండి, నేను కేవలం శృంగారం గురించే రాసే రకం రచయితను కాదు. అన్నింటికన్నా ముందు, నేను ఏదైనా రాస్తే నాకు మంచి అనుభూతి కలిగేలా ఉండాలి అనుకుంటా ఒక మంచి ఎపిసోడ్ రాశాను అనే ఫీల్ ఉండాలి అనుకుంటా, అది ఒక సంతృప్తికరమైన కథ రాయడం లాంటిది.

ఉత్త సెక్స్ సీన్స్ అంటే నేను రాయలేను ....ఈ కథలో మరియు మిగిలిన కథలు కూడా ఇలా  రాయలేను. నేను కేవలం శృంగారం కోసం నా కథలను పాడుచేయను..

నేను ఉచితంగా కథలు రాస్తున్నాను , రూపాయి కూడా రాదు. కథ లేకుండా, అర్థం లేకుండా, సరైన పద్ధతి లేకుండా కేవలం శృంగారం కోసమే పాఠకులు ఆనందిస్తారు ...


నాకు తెలిసి అలాంటి కధలు చాలానే ఉన్నాయి , మీరు హ్యాపీ గా వాటిని చదివి ఆనందించండి..

నేను మొదట్లో ఎలా కథని రాయాలి అనుకున్నానో  అలాగే రాసి ముగింపు చెప్తాను.

యాభై లైన్లు రాయడానికి ఎ చాలా కష్టం, చాలా సమయం పడుతుంది..... 

కానీ ప్రతి ఎపిసోడ్‌కు నేను కనీసం 6565 పదాలు రాయాలి ....కొత్తగా ఒక కొత్త కథను సృష్టించడం, పాత్రల గురించి ఆలోచించడం, కథ ఆధారంగా వారి జీవనశైలిని నిర్మించడం, కథ కోసం మరిన్ని పాత్రలను సృష్టించడం వంటివి అన్నీ కథ రాయడానికి అవసరమైనవి, కానీ ఇది అంత సులభం కాదు. అవును, నాకు రాయడం రాదు. 

ఇక కొందరు రాసే కథకి అర్థం పర్థం ఉండదు, కేవలం సెక్స్ కోసం మాత్రమే వారి కథలలో మహిళలు ఉంటారు. ఒక ఆడదాన్ని ఇద్దరు లేదా  ముగ్గురు మగాళ్లలో సెక్స్ చేయాలి అన్నట్లు కోరుకుంటారు,  సరైన కథనం లేకపోయినా కూడా ప్రజలు అలాంటి కథలను బాగా ఆస్వాదిస్తారు,,,  కానీ అలాంటి కథలకి ఎగబడి మరీ, సూపర్ బంపర్ అని వ్యాఖ్యలు మరియు ఇతర కథలతో పోల్చడం. మంచిగా ఒక కథనంతో రాసే కథలు మీకు సీరియల్స్ లాగా కనిపిస్తోంది...

ఏను ఏ రచయితని తక్కువ చేసి మాట్లాడట్లేదు , ఎవరికి అయిన తప్పుగా అనిపిస్తే నన్ను క్షమించండి... నేను కేవలం నాకు జరిగిన అనుభవాల ఆధారంగా ఈ వాక్యాలు రాశాను...

దయచేసి గుర్తుంచుకోండి, నా తరపున మీ అందరికీ ఒక చిన్న విన్నపం ఉంది. ఇప్పటి నుండి దయచేసి ఎలాంటి కామెంట్లు మరియు లైక్‌లు పోస్ట్ చేయవద్దు. రండి, చదవండి, అంతే. దయచేసి ఏమీ పోస్ట్ చేయవద్దు

[Sunnysunnysunny]

Sooper dream episode!!!
okasari mana heroine side ninchi kooda raayandi.. aame manasulo alochanalu ela unnayo?
aadavariki kooda alaochanalu untay.. baitapadaru.. anthe!!

atleast telusukunte.. aa kicku vere!!!

మీ సూచనకు ధన్యవాదాలు, కథాంశానికి అనుగుణంగా వీలైతే తప్పకుండా రాస్తాను.

[Sunnysunnysunny]

Nice intresting from this dream to main stream intense sex right

Definitely it will be very intense ...

Thanks Akhil

[Sunnysunnysunny]

నేను హఠాత్తుగా కళ్లు తెరిచి మేల్కొన్నాను. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. నా కలలోకి వచ్చిన ఆ సుందరమైన కుటుంబం, భావన గర్భవతిగా ఉన్న దృశ్యం నా కళ్లముందే కదలాడుతున్నాయి.

నేను (మనసులో): " ఏమైంది.... అంటే నేను ఇంతసేపూ ఆమె గురించే కల కంటున్నానన్నమాట! మరి ఆమె నన్ను ఎప్పుడు లేపిందో... నాకు తెలియదు. ఆమె ఎప్పటినుంచి నన్ను లేపుతోందో కూడా నాకు తెలియదు..."

నేను మెల్లగా నా ప్యాంటు వైపు చూసుకున్నాను. నా ప్యాంటులో ఇంకా ఉబ్బెత్తుగా ఉంది. దానికి కారణం కలలో వచ్చిన ఆ శృంగార మైకం వల్ల నా మడ్ద ఇప్పుడు పూర్తిగా నిటారుగా అవ్వడమే. నేను మేల్కొన్న తర్వాత.. 

అమ్మ నా ముందుకు వచ్చింది. బహుశా ఆమె ఇందాకటి నుండి నా వంక చూస్తూ నవ్వుతూ నటిస్తున్నట్టుంది.

అమ్మ (భావన): "విజయ్... నువ్వు వెళ్లి స్నానం చేసి రా...."

నేను (కంగారు పడుతూ): "సరే, అలాగే..."

అమ్మ (ఆప్యాయంగా): "త్వరగా రా, నీకోసం టిఫిన్ తయారు చేసి పెట్టాను..."

నేను ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయాను. అమ్మ నాకోసం, అదీ ఇంత పొద్దున్నే లేచి టిఫిన్ ఎందుకు తయారు చేసింది?

నేను: "మీరు ఎప్పుడు లేచారు భావన గారు ... అదీ ఇంత పొద్దున్నే టిఫిన్ రెఢీ చేశారా?"

అమ్మ: "లేదు విజయ్, నాకు రాత్రి నుండి అస్సలు నిద్ర పట్టలేదు... తర్వాత నీకు ఆకలి వేస్తుందేమో అనుకున్నాను. నువ్వు కూడా మధ్యాహ్నం వరకు ఆఫీస్ పనిలో ఉండి ఏమీ తినలేవు కదా, అందుకే నేను తయారు చేద్దామనుకున్నాను..."

నేను: "హ్మ్ం సరే , అలాగే... ఇప్పుడే వస్తాను..."

నా ప్యాంటులో ఇంకా ఉబ్బెత్తుగా అలాగే ఉంది. బహుశా అమ్మ టిఫిన్ చేస్తున్నప్పుడు అటువైపే చూసి ఉంటుంది. ఆ సిగ్గుతో, కంగారుతో నేను వెంటనే నా ప్యాంటును సర్దుకున్నాను. నా ప్యాంటు మీద చేయి పెట్టుకుని, తీవ్రమైన ఇబ్బందిగా అనిపించి అక్కడి నుండి చకచకా పైకి వెళ్ళిపోయాను. 

నేను నా ప్యాంటు మీద చేయి పెట్టుకోవడం అమ్మ స్పష్టంగా చూసింది. ఆమె కళ్ళు చటుక్కున పక్కకు తిప్పుకుని, ఏమీ అనకుండా... సిగ్గుపడుతూ అక్కడి నుండి స్నానం చేయడానికి వెళ్ళిపోయింది.
 
నేను పైకి వెళ్లి స్నానం చేసి కిందకు రావడం మొదలుపెట్టాను. నా మనసులో ఒకటే అనుమానం రేగింది.

నా అంతరాత్మ: "ఇదేంటి విజయ్, ఉదయాన్నే నిద్రలేవగానే టిఫిన్ వండడం... నాకు అనిపిస్తోంది, ఆమె ఆ పెట్టెలో దాచిన విషయాలన్నీ సర్ది త్వరలోనే నిన్ను తన సొంత వాడిగా స్వీకరిస్తుందేమో!"

నేను (నాలో): "నాకు కూడా ఇప్పుడు అలాగే అనిపిస్తోంది మిత్రమా..."
నేను కిందకు వచ్చేసరికి అమ్మ బహుశా ఇంకా బట్టలు మార్చుకోకుండా లోపలే ఉంది. 

అందుకే నేను బయటి నుండి అమ్మను పిలిచాను. అమ్మ ఇప్పుడు తలుపులోంచి కొద్దిగా తొంగి చూసి మెల్లగా ముందుకు వచ్చింది. 

నేను నోరు తెరిచి అమ్మ వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను. అమ్మ నిన్నటిలాగే ఎర్రటి పట్టుచీర, ముక్కుపుడక, నగలు పెట్టుకుని అచ్చం దేవతలా సిద్ధంగా వచ్చింది. 

నేను ఇంకా అమ్మ వైపే చూస్తున్నాను. బహుశా అమ్మ నా ముందుకు రావడానికి లోలోపల ఎంతో సిగ్గుపడుతోంది.

నేను: "మీరు అక్కడే ఆగండి భావన గారు ..."

అమ్మ: "ఏమైంది విజయ్..."

నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా నా జేబులోంచి మొబైల్ తీసి అమ్మ ఫోటో తీయడం మొదలుపెట్టాను. అమ్మకి ఇంకా సిగ్గు వేసింది, చీర కొంగును సర్దుకుంది.

నేను: " ఎందుకు అంతలా సిగ్గుపడుతున్నారు... నిటారుగా నిలబడు ప్లీజ్..."

అమ్మ (నిశ్శబ్దంగా, పెదవులపై చిన్న నవ్వుతో నిలబడింది): "ఉమ్..."

నేను అమ్మ అందమైన రూపాన్ని నా మొబైల్‌లో ఫోటో తీశాను. ఫోటో తీసిన తర్వాత నేను లోపలికి వెళ్లి ఒక పళ్ళెంలో టిఫిన్ తీసుకువచ్చాను. కానీ నేను ఒకచేత్తో ఒకే పళ్ళెంలో టిఫిన్ తీసుకువచ్చి, నాతో పాటు రెండు చెంచాలు  తీసుకువచ్చాను.

నా మనసు (హేళనగా): "ఇదే మావ... మొదటిసారి నువ్వు నాకు నచ్చిన పని చేశావు. లేకపోతే పదే పదే భయపడి వెనకడుగు వేసేవాడివి... ఏయ్ విజయ్, నీకు ఇప్పుడిప్పుడే తెలివి రావడం మొదలైంది కదా!"

నేను హాలులోకి వచ్చి టిఫిన్ పళ్ళెం మా ఇద్దరి ముందు పెట్టాను.

అమ్మ: "ఇదేంటి విజయ్... ఒక్కటే పళ్ళెం తెచ్చావు? నేను కూడా తినాలి... నాకు కూడా ఆకలిగా ఉంది..."

నేను (హక్కుగా): " ఇందులోనే ఇద్దరం కలిసి తిందాం భావన గారు... ఇప్పుడు పాత్రలు ఎక్కువ చేసి కడగడం ఎందుకు, వృధా చేయడం ఎందుకు చెప్పండి..."

నా మాటల్లోని ఆ పవిత్రమైన హక్కుకు అమ్మకు కొంచెం ఇబ్బందిగా, సిగ్గుగా అనిపించినా మనస్ఫూర్తిగా అంగీకరించింది.

అమ్మ (తల దించుకుని): "నువ్వు చెప్పింది నిజమే విజయ్..."

ఇప్పుడు మేమిద్దరం ఒకే పళ్ళెంలో టిఫిన్ తినడం మొదలుపెట్టాము. నేను గిన్నెలు ఎక్కువైతే కడగాలనే సాకు చెప్పి, నా పళ్ళెంలోనే తినమని ఆమెను బలవంతం చేశాను. ఆమె కూడా ఎంతో మురిపెంగా తింటోంది.
 
టిఫిన్ తింటూ నేను అమ్మను ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టాను.

నేను: "ఐతే ... ఈ రోజు కూడా నీ ట్యూషన్ విద్యార్థులు నిన్ను చాలా ప్రశ్నలు అడుగుతారు భావన గారు... మరి ఇప్పుడు వాళ్ళకి ఏం సమాధానం చెబుతావు?"

అమ్మ: "నాకు ఇప్పుడు ఏం తెలియదు విజయ్..."

నేను: "సమాధానం తెలియకపోతే మరి ఎందుకు ఇంతలా కట్టుకున్నావు?"

అమ్మ (నకిలీ ముఖంతో కోపం చూపిస్తూ): "డార్క్ కలర్ రంగు చీరలు కట్టుకోమని నన్ను బలవంతం చేసింది నువ్వే కదా విజయ్..."

నేను: "అవును కట్టుకోమన్నాను, కానీ ఇంతలా పెళ్లికూతురిలా అలంకరించుకోమని నేను నీకు చెప్పలేదు కదా..."

అమ్మ (కోపంగా): "సరే అయితే, వాళ్ళు అడిగితే నేనేదో ఒక సమాధానం చెబుతానులే..."

నేను: "ఓ... నేను తమాషా చేస్తున్నాను భావన గారు ... మీకు అంత కోపం వస్తుందా ఏంటి?"

అమ్మ: "అవును , నేను నీ మీద కోపంగా ఉండాలనే అనుకుంటున్నాను..."

నేను: "తెలుస్తుంది , నీ ముక్కుపుడక పక్కనే ఉంది నీ కోపమంతా నాకు ఆ ముక్కుపుడక మీదే స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది తెలుసా అదురుతూ..."

నా జోక్‌కి అమ్మ ఒక్కసారిగా కిలకిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టంది.

అమ్మ మధ్యమధ్యలో నా వైపు దొంగచూపులు చూడటం మొదలుపెట్టంది. 

కాసేపు ఆగి, ఆమె నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ అంది, "విజయ్... నువ్వు చాలా చెడ్డ అబ్బాయిలా ఐపోతున్నావు ఛీ..."

ఆ మాట వినగానే నేను ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాను. నా అంతరాత్మ దడదడలాడింది.

నేను (కంగారుగా): "ఇప్పుడు నేనేం చేశాను భావన గారు... బాగుంది, ఉదయం పూట ప్రతి అబ్బాయికి అలా సహజంగానే జరుగుతుంది... క్షమించు, వచ్చేసారి జాగ్రత్తగా ఉంటాను..."

నేను చెప్పాలనుకున్నది ఉదయం నా ప్యాంటులో ఉన్న ఆ ఉబ్బు గురించే! నా నోట ఆ మాట వినగానే అమ్మ ఒక్కసారిగా తీవ్రమైన సిగ్గుతో ముఖం దాచుకోవడం మొదలుపెట్టంది.

అమ్మ (సిగ్గుపడుతూ, నన్ను వారుస్తూ): "ఛీ ఛీ ఇషూ... విజయ్! నా ఉద్దేశ్యం అది కాదు... నువ్వు అసలు ఏమీ చెప్పకు, నోరు మూయ్ వేస్ట్ ఫెల్లో..."

నేను (నవ్వుతూ): "మరి ఇంకేంటి నీ ఉద్దేశ్యం భావన గారు...?"

అమ్మ (ముఖం కిందకి దించుకుని, చాలా మెల్లగా): "నేను... నేను ఈరోజు ఎలా కనిపిస్తున్నానో నువ్వు ఇంకా నాకు చెప్పలేదు విజయ్..."

నా గుండె లయ తప్పింది. ఆమె నా పొగడ్త కోసం ఎంతలా ఆరాటపడుతోందో!

నేను: "ఇప్పుడు అందంగా ఉన్నవాడిని... ఈసారి విడిగా పొగిడి ఏం ప్రయోజనం భావన గారు? నేను ఏమైనా చెప్పినా, చెప్పకపోయినా నువ్వు ఎప్పుడూ అత్యంత అందంగానే కనిపిస్తావు..."

అమ్మ (సిగ్గుపడుతూ): "కథలు అల్లడం నీ దగ్గరే నేర్చుకోవాలి విజయ్..."

నేను: "నీతో ఉంటే నాకు ఇంకా సిగ్గుగా ఉంది భావన గారు..."

అమ్మ: "అవును అమ్మాయిలు  కూడా నీకంటే తక్కువ సిగ్గుపడతారు హహహహ..."

నేను: "ఐతే మళ్ళీ నన్ను ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టావు..."

ఇలా ఇద్దరి మధ్య మధురమైన సంభాషణలతో టిఫిన్ పూర్తి చేశాము. 

అప్పటికే సమయం ఉదయం 6:30 అయింది.
 
ఇద్దరం కలిసి స్కూటీ  మీద బయలుదేరాము. అమ్మ ఎప్పటిలాగే నా వెనుక కూర్చుని, తన చేతిని హక్కుగా నా భుజంపై వేసుకుని కూర్చుంది. 

ఇప్పుడు ఆ స్పర్శ మా ఇద్దరికీ చాలా మామూలైపోయింది, ఒక పవిత్రమైన అలవాటుగా మారిపోయింది. నేను ఆమెను తన కోచింగ్ సెంటర్ దగ్గర దింపి నా కంపెనీకి వెళ్లాను. 

ఆఫీస్‌కు వెళ్ళాక ఎప్పటిలాగే నా పనిలో నిమగ్నమయ్యాను. పని పూర్తయ్యాక, నాకు ఇంకా చేయడానికి ఏమీ లేకపోవడంతో నా మొబైల్ తెరిచాను.
నేను అలానే మొబైల్ చూస్తూ ఉండిపోయాను... 

అప్పుడు నాకు ఉదయం అమ్మను ఫోటో తీసిన విషయం గుర్తొచ్చింది. ఆ ఫోటోను గ్యాలరీలో ఓపెన్ చేసి ఎంతో జాగ్రత్తగా చూడటం మొదలుపెట్టాను.

నా అంతర్మథనం: "ఆమె కళ్ళు... రోజులు గడిచేకొద్దీ నా ప్రేమతో మత్తుగా మారుతున్నాయి. వయసు పెరిగేకొద్దీ ముఖంలోని ఆ పాత అమాయకత్వం తగ్గిపోతోంది... దానికి బదులుగా, నాపై ఆమెకున్న ఆ గాఢమైన ప్రేమానురాగాలు ముఖంలో వెలిగిపోతున్నాయి!"

నేను ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా ఆ ఫోటోను నా మొబైల్ వాల్‌పేపర్‌గా పెట్టుకున్నాను. దానివల్ల నేను మొబైల్ తెరిచినప్పుడల్లా... నా కళ్ళ ముందు కనిపించే మొదటి విషయం ఆమె అందమైన ముఖమే! ఇక ఉండబట్టలేక, ఆమె గొంతు వినాలనే ఆరాటంతో వెంటనే ఫోన్ చేశాను.

అమ్మ (ఫోన్ ఎత్తి, కంగారుగా): "హ్హ విజయ్, చెప్పు... ఇప్పుడు పది గంటలే అయింది, నేను ఇంకా క్లాస్ లో ట్యూషన్ చెబుతున్నాను... తర్వాత ఫోన్ చేస్తాను..."

సరిగ్గా అప్పుడే ఫోన్‌లో పిల్లల అరుపులు, కేరింతలు గట్టిగా వినిపించాయి.

పిల్లలు (అల్లరిగా): "ఓఓఓఓఓహ్... ఓహ్... మేడమ్ గారికి ఫోన్ వచ్చింది!"
అమ్మాయిలందరూ వాళ్ళ క్లాస్ టీచర్ అయిన భావన గారిని గట్టిగా ఆటపట్టిస్తున్నారు. 

అంతలో ఒక అల్లరి అమ్మాయి గొంతు వినిపించింది.

ఒక అమ్మాయి: "మన మేడమ్ గారు  ఎవరి ప్రేమలోనో పడిపోయినట్టుంది......!"

అది వినగానే క్లాస్ లోని పిల్లలందరూ ఒకేసారి గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టారు. భావన ముఖం సిగ్గుతో, కోపంతో ఎర్రబడిపోయి ఉంటుంది.

అమ్మ (గట్టిగా గద్దిస్తూ): "ఇష్... నిశ్శబ్దంగా కూర్చోండి! మా బంధువు  నుండి వచ్చిన ఫోన్.... ఏమీ మాట్లాడకండి...." అంటూ భావన చకచకా ఫోన్ పెట్టేసింది.

నేను ఆఫీస్ సీట్లో కూర్చుని చాలా గట్టిగా నవ్వాను. బహుశా ఆ పిల్లలకు కూడా అర్థమై ఉంటుంది... ఎందుకంటే అమ్మ గత కొన్ని రోజులుగా నా కోసమే చాలా బాగా ముస్తాబై వస్తోంది కదా!
 
మధ్యాహ్నం భోజనం ముగిశాక, నేనే మళ్లీ పనిలో నిమగ్నమయ్యాను. సాయంత్రం ఆఫీస్ సమయం కాగానే, నేను తిరిగి అమ్మ కోచింగ్ సెంటర్ కి బయలుదేరాను. 

దారిలో ఉండగా నా మొబైల్ చూశాను, అమ్మ నుండి ఒక మెసేజ్ వచ్చింది. ట్యూషన్ బిల్డింగ్ నుండి సుమారు 50 మీటర్ల దూరంలో తన కోసం వేచి ఉండమని అమ్మ ఆ మెసేజ్ లో రాసింది. పిల్లలు ఆటపట్టిస్తారనే భయంతోనే అమ్మ అలా చెప్పిందని నాకు తెలుసు కాబట్టి నేను నవ్వుకున్నాను.

నేను చెప్పినట్లే 50 మీటర్ల దూరంలో బండి ఆపి నిలబడ్డాను. అక్కడ ఒక కూరగాయల బండి ఆగి ఉంది, అందుకే రాత్రి భోజనం కోసం కొన్ని తాజా కూరగాయలు, కొన్ని పండ్లు కొన్నాను. పక్కనే చిన్న గుడి ఉండటం వల్ల అక్కడ పూల దుకాణం ఉంది. నేను ఎంతో సువాసన వస్తున్న ఒక అందమైన మల్లెపూల దండ కొని నా జేబులో జాగ్రత్తగా దాచుకున్నాను. అంతలో అమ్మ నడుచుకుంటూ అక్కడికి వచ్చింది.

అమ్మ: "ఏంటి విజయ్? ఇవన్నీ ఎందుకు తీసుకున్నావు... ఇంటికి వెళ్లేటప్పుడు నేను తీసుకునేదాన్ని కదా... నీ డబ్బును అనవసరంగా ఎందుకు ఖర్చు చేస్తున్నావు?"

నేను (హక్కుగా): "అయ్యో... నేనేమీ ఇబ్బంది పడటం లేదు భావన గారు , నేను చెప్పాను కదా... ఈ ఇంటి ఖర్చులన్నీ ఇకపై నేనే చూసుకుంటాను. కనీసం ఈ బాధ్యతనైనా నన్ను చూసుకోనివ్వు..."

అమ్మ (నా కేరింగ్ కి మురిసిపోతూ): "అవును విజయ్, నువ్వు ఏ అన్నీ చూసుకోవచ్చు కానీ ఇప్పుడు కాదు... నీకు జీతం వచ్చాక చూద్దువుగాని. అప్పటి వరకు అన్ని ఖర్చులూ నేనే చూసుకుంటాను... సరేనా? ఇప్పుడు వెళ్దాం పద..."

నేను: "సరే మేడమ్..."

ఇద్దరం కలిసి స్కూటర్ ఎక్కి ఇంటి వైపు వెళ్లడం మొదలుపెట్టాము. మనం దారిలో ఎక్కడా ఆగకూడదని, నేరుగా ఇంటికే వెళ్దామని నేను అమ్మతో చెప్పాను. బహుశా నేను ఆమెను గుడికి వెళ్లకుండా మధ్యలో ఆపుతున్నానని అమ్మ అనుకుందేమో! 

దారిలో బండి వెళ్తుండగా నేను మెల్లగా నా జేబులోంచి ఆ మల్లెపూల దండ బయటకు తీశాను. ఒక చేత్తో బండి నడుపుతూ, నా మరో చేత్తో ఆ దండ ని భావన విరబోసిన జుట్టులో ఎంతో అందంగా అలంకరించడం మొదలుపెట్టాను.

అమ్మ (కంగారుగా): "విజయ్... ఏం చేస్తున్నావు రోడ్డు మీద..."

నేను: "ఏమీ లేదు భావన గారు... నువ్వు ప్రశాంతంగా కూర్చో, నేను చూసుకుంటాను..."

నేను అమ్మ జుట్టులో దండని గట్టిగా ఆమె పిన్ లో ముడిపెట్టాను. భావన తన చేతిని తల మీద పెట్టుకుని దాన్ని గుర్తుపట్టడానికి ప్రయత్నించింది. నేను తన జుట్టులో మల్లెపూలు పెట్టానని గ్రహించిన క్షణంలో... ఆమె ముఖం అపారమైన సిగ్గుతో, సంతోషంతో వెలిగిపోయింది. 

ఆమె వెనుక సీట్లో కూర్చుని మురిపెంగా నవ్వడం మొదలుపెట్టంది. ఆ తర్వాత డబ్బు ఖర్చు చేయడం గురించి అమ్మ నాకు ఎలాంటి సలహాలూ ఇవ్వలేదు.
 
మేము నిశ్శబ్దంగా నడుచుకుంటూ ఇంటికి చేరాము. ఇంటికి చేరాక, మేమిద్దరం కలిసి రాత్రి భోజనం చేశాము. ఈరోజు కూడా ఎప్పటిలాగే ఎంతో ఆప్యాయంగా మాట్లాడుకున్నాము. 

భోజనం అయ్యాక అమ్మ తన మొబైల్‌ను హాల్ లో ఛార్జింగ్‌లో పెట్టింది. కానీ ఆమె ఇంకా ఆ ఎర్ర చీర, నగలు మార్చలేదు... బహుశా ఆమె అలాగే పడుకోవాలని అనుకుందేమో, ఇప్పుడు ఆ రూపం ఆమెకు కూడా అలవాటైపోయిందేమో!

అమ్మ వంటగదిలో గిన్నెలు కడుగుతోంది. అకస్మాత్తుగా ఒక చెంచా గ్యాస్ స్టవ్ వెనుక కింద పడిపోయింది. చీకటిగా ఉండటం వల్ల లైట్ వేసినా ఆమెకు ఏమీ కనిపించలేదు.

అమ్మ: "విజయ్... దయచేసి నీ మొబైల్‌లో టార్చ్ వేయి..."

అప్పుడు నాకు అస్సలు గుర్తులేదు... నా మొబైల్‌లో అమ్మ వాల్‌పేపర్‌ను నేను లాక్ స్క్రీన్ గా పెట్టానని! నేను నా మొబైల్ లాక్ తీసి, టార్చ్ ఆన్ చేసి ఆ ఫోన్‌ను అమ్మ చేతికి ఇచ్చాను. 

అంతే  టార్చ్ వేయడానికి లాక్ తీసినప్పుడు, ఆమె ఒక్కసారిగా స్క్రీన్ మీదున్న తన ఫోటోను చూసింది! నా మొబైల్ వాల్‌పేపర్ గా తన ఫోటో ఉండటం చూసి... అమ్మ ఒక్కసారిగా షాక్ తిని, ఆపై అంతులేని సిగ్గుతో కిలకిలా నవ్వడం మొదలుపెట్టంది.

నాకు మొదట ఏమీ అర్థం కాలేదు. ఆ చెంచా దొరికిన తర్వాత, ఆమె ఆ మొబైల్‌ను తిరిగి నా చేతికి అందిస్తూ నా కళ్లల్లోకి తిన్నగా చూసింది.

అమ్మ (సిగ్గులొలుకుతున్న గొంతుతో): "నా ఫోటో చాలా బాగా వచ్చింది విజయ్..."

అప్పుడు నాకు స్ట్రైక్ అయింది... అమ్మ నా వాల్‌పేపర్ చూసేసిందని! నేను అవునని చెప్పాను. ఇప్పుడు అమ్మతో ఏం చెప్పాలో తెలియక, సిగ్గుతో నేను నిశ్శబ్దంగా హాలులోకి వెళ్ళిపోయాను. 

నిద్రపోవడానికి కింద దుప్పట్లు పరిచి అన్ని ఏర్పాట్లు చేసుకున్నాను. అప్పటికి అమ్మ కూడా వచ్చేసింది. నేను నిశ్శబ్దంగా కింద పడుకున్నాను, అమ్మ పైన మంచం మీద పడుకుంది.

అమ్మ (మంచం మీద నుండి నా వైపు చూస్తూ): "విజయ్... నువ్వు రోజంతా నాతోనే ఉంటావు కదా... మరి ఆ ఫోటో ఎందుకు..."

నేను (పైకి చూస్తూ): "నేను రోజంతా నీతో ఉండేది చాలా కొద్ది సేపే భావన గారు ... 10-11 గంటలు ఆఫీస్ పని, 8 గంటల నిద్ర... అంటే మొత్తం మీద మీతో నేను గడిపేది కేవలం 4-5 గంటలే కదా..."

అమ్మ (మురిపెంగా): "నువ్వు అన్నీ లెక్క పెడుతున్నవా విజయ్..."

నేను (నవ్వుతూ): "అవును, నాకు తెలుసు కానీ తప్పదు భావన గారు ..."

ఇప్పుడు మేమిద్దరం పైకి సీలింగ్ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాను. అకస్మాత్తుగా 

ఇద్దరం ఒకరినొకరు చూసుకోవడానికి పక్కకు తిరిగాము. చూపులు ఒక్కటయ్యాయి. నన్ను చూసి అమ్మ చిన్నగా నవ్వింది.

నా అంతరంగా శృంగారభావన: "ఆమె చూపులు చూస్తుంటే... పెద్దలు కుదిర్చిన పెళ్లి అయిపోయినట్లుగా, మనమిద్దరం భార్యాభర్తలుగా మన కొత్త బంధాన్ని ప్రారంభిస్తున్నట్లుగా నా మనసుకు అనిపించింది."

నేను: " మీరు పడుకోండి భావన గారు ,,, చాలా ఆలస్యమైపోయింది. గుడ్ నైట్..."

అమ్మ (నన్ను ఎంతో ప్రేమగా, ఆత్మీయంగా చూస్తూ): "గుడ్ నైట్... విజయ్ గారు..." అని నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.

ఆమె నన్ను 'విజయ్ గారు' అని పిలవడంతో నా గుండె ఆనందంతో నిండిపోయింది. నేను కూడా చిన్నగా నవ్వుతూ కళ్ళు మూసుకున్నాను. అమ్మ కూడా కళ్ళు మూసుకుంది, బహుశా నిద్రపోయిందో లేక నన్నే చూస్తుందో నాకు తెలియదు... కానీ నేను ఆమె అందమైన ముఖాన్ని చూస్తూనే మెల్లగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను. మనసులో నవ్వుకుంటూ

"నువ్వు అడిగిన ఆ ఒక్క మాటకు అమ్మ...
నా మొబైల్ వాల్‌పేపర్ పై చేరిన నీ రూపం సాక్షిగా,
మన ఇద్దరి మధ్య ఒక నిశ్శబ్ద పెళ్లి జరిగిపోయింది భావన!
దారిలో నీ జుట్టున చేరిన ఆ మల్లెపూల సువాసనలాగే...
నా శేష జీవితమంతా నీ ప్రేమ పరిమళాలతో నిండిపోవాలి!"
 
30 ఏళ్ల తర్వాత కల – సముద్రపు ఒడ్డున వృద్ధాప్యం

నిద్రపోయాక నా మనసు మళ్లీ నన్ను ఒక సుదూరమైన కలలోకి తీసుకెళ్లింది. ఈసారి కాలం 30 ఏళ్లు ముందుకు సాగింది.

అమ్మ (భావన - ఇప్పుడు 68 ఏళ్ల వృద్ధురాలు): "ఏం చూస్తున్నావ్ విజయ్... ఎన్నో ఏళ్లుగా నన్నే చూస్తున్నావ్... అయినా ఈ రోజు కూడా అవే ప్రేమ కళ్లతో నన్ను చూస్తున్నావ్..." అంటూ అమ్మ నా చేయి తన దగ్గరికి తీసుకుని ఎంతో పవిత్రంగా ముద్దుపెట్టడం మొదలుపెట్టింది. నేను కూడా అమ్మ చేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.

నేను : "ఏమైంది... ఈరోజు నువ్వు చాలా దిగులుగా ఉన్నారు?"

అమ్మ: "నేను దిగులుగా ఉండకపోతే నేనేం చేయాలి... వాడిని బోర్డింగ్ కాలేజ్‌కి పంపించాల్సిన అవసరం ఏమైనా ఉందా..."

నేను: "ఏయ్...చూడు , జూనియర్ బాగా చదివితే వాడి భవిష్యత్తు కూడా బాగుంటుంది... వాడు ఇప్పుడు 10వ తరగతిలో ఉన్నాడు... ఇక వాడు కాలేజ్లో బాగా చదవాల్సిన సమయం వచ్చింది... వాడు కొద్ది రోజుల పాటు బయటే ఉంటాడు...సెలవుల్లో నేను వాడిని తీసుకొస్తాను... నీకు ఇష్టమైతే మనం కలవడానికి వెళ్దాం.."

అమ్మ: "కానీ నాకు ఇప్పుడు అలా అనిపించడం లేదు..."

నేను: "నిన్ను సంతోషపెట్టడానికి నీకు ఇంకా ముగ్గురు పిల్లలు ఉన్నారు... నేను కూడా ఇప్పటికే మీతోనే ఉన్నాను కదా......"

అమ్మ (నవ్వుతూ): "ఇప్పుడు ఆపండి... నేను ఇక యువతిని కాదు, నాకు 68  ఏళ్ళు దాటాయి... అయినా ఈ రోజు కూడా మన పెళ్ళి ఇప్పుడే జరిగినట్టు మాట్లాడుతున్నారు..."

నేను: "... అయితే ఏంటి..."

అమ్మ: "ఏమీ లేదు, మీతో ఎలా మాట్లాడాలో నాకు తెలియదు... ఇన్నేళ్లలో అది మీ దగ్గర నేర్చుకుని ఉంటే బాగుండేది..."

నేను: "ఇక్కడికి నా చేతుల్లోకి రా..."

అమ్మ మెల్లగా వచ్చి నా చేతుల్లోకి, నా చాతిపై వాలింది. మేమిద్దరం సముద్రపు ఒడ్డున కూర్చుని ఉన్నాము.

అమ్మ: "ఎంత బాగుందో... ఇలా ఒడ్డున కూర్చుని సముద్రాన్ని చూస్తూ ఉండటం ఎంత బాగుందో..."

నేను: "అవును, మనం ఇంకా చాలా ఏళ్లు ఇలాగే బ్రతకాలి... నేను ఈ దశను దాటాలి... పిల్లలకి పెళ్లిళ్లు కూడా చేయాలి... జీవితంలో ఇంకా చాలా ఉంది,"

అమ్మ: "అవును... ఇంకా చాలా మిగిలి ఉంది..."

మేమిద్దరం సముద్రపు అలలను చూస్తూ కూర్చున్నాము. అంతలో మా ఇద్దరు అమ్మాయిలు (సంధ్య మరియు కోమల్) పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చారు.

సంధ్య, కోమల్: "మీరు కూడా రండి, మాతో ఎంత బాగుందో... చూడండి,"

అమ్మ: "వద్దు బాబూ, మీరిద్దరు ఆడుకోండి... నేను ఇక ఇది చేయలేను..."
నా ఇద్దరు అమ్మాయిలు నవ్వుతూ వెళ్లి, దూరంగా ఉన్న అజయ్, రవిల దగ్గరికి వెళ్లి సరదాగా గడపడం మొదలుపెట్టారు.

అమ్మ: "పిల్లలు ఎంత ముద్దుగా కనిపిస్తున్నారు..."

నేను: "అవును"

సంధ్య (దూరం నుండి అరుస్తూ): "నాన్నా... చూడండి... అజయ్ నా మీద ఎలా ఇసుక విసురుతున్నాడో..."

అమ్మ: "ఇప్పుడు నువ్వు వెళ్ళు... లేకపోతే దెయ్యం పిల్లలు ఇక్కడ కూడా  ప్రశాంతంగా కూర్చోరు కొట్టుకుంటారు..."

నేను: "పర్వాలేదు... నేను నీకు తినడానికి ఏదైనా తీసుకువస్తాను..."

అమ్మ: "పర్వాలేదు... త్వరగా రా... కానీ ముందు పిల్లలను చూసుకో..."

నేను: "వాళ్ళ గురించి నువ్వు చింతించకు..."

వెళ్లే ముందు, నేను ఎంతో ప్రేమగా అమ్మ నుదుటి పై  ముద్దుపెట్టి పిల్లల వైపు వెళ్లాను. పిల్లల దగ్గరికి వెళ్ళాక నేను కూడా వాళ్లతో కలిసి కాసేపు సరదాగా గడిపాను. 

తరువాత నేను అమ్మ కోసం ఆహారం తీసుకురావడానికి దగ్గర్లోని ఒక హోటల్‌కి వెళ్లాను. అక్కడ ఆమ్లెట్ మరియు మరికొన్ని ఆహార పదార్థాలను పార్సెల్ చేయమని అడిగాను.
 
అక్కడ వెయిట్ చేస్తూ నాలో నేను అనుకున్న

"కాలం 30 ఏళ్లు ముందుకు సాగినా...
వయసు పైబడి ముఖాన ముడతలు వచ్చినా...
సముద్రపు ఒడ్డున నా చేతుల్లో వాలిన నీ రూపమే నా సర్వస్వం!
నువ్వు నా కన్నతల్లివైనా, నా కలల రాణివైనా...
నీ కళ్లల్లో ఆనందాన్ని నింపే నా రక్షణ హక్కును నేనెప్పటికీ వదులుకోను!"
 
హోటల్ చెఫ్ పెనం వెలిగించి అందులో నూనె పోశాడు... అతను పోసిన నూనెలో ఆమ్లెట్ వేగుతున్న ఆ చురచుర శబ్దం నా చెవులకు గట్టిగా చేరింది...

ఆ ఆమ్లెట్ వేగుతున్న శబ్దం నా చెవుల్లో గట్టిగా ప్రతిధ్వనించింది. నేను ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచి నిద్రలోంచి మేల్కొన్నాను. అంటే, నేను మళ్ళీ ఆ అందమైన కలలోంచి వాస్తవంలోకి వచ్చాను!

బయట నుండి ఏదో శబ్దం వస్తోంది... నేను విన్నాను, వంటగదిలో అమ్మ (భావన) ఉదయాన్నే లేచి నాకోసం ఏదో వేయిస్తోంది . ఆ నూనె శబ్దమే నా కలలో ఆమ్లెట్ శబ్దంలా వినిపించింది! నేను కింద నుండి లేచి వంటగది వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను...

నేను హఠాత్తుగా కళ్లు తెరిచి మేల్కొన్నాను. మేల్కొన్న తర్వాత నా మనసంతా ఒక వింతైన దిగులుతో, శూన్యంతో నిండిపోయింది. ఎందుకో తెలియదు కానీ, నేను ఎప్పుడూ నా జీవితంలో ఈ కలనే చూడాలని కోరుకున్నాను... లేదా బహుశా ఆ కలలోని జీవితాన్ని నిజంగా జీవించాలని ఆరాటపడ్డానేమో!

నా అంతరాత్మ నా చెవుల్లో ఎంతో తీవ్రంగా గుసగుసలాడింది:
"విజయ్, నాకు తెలుసు... నువ్వు ఈ కలను నిజంగా జీవించగలిగితే ఎంత బాగుండునో కదా! నువ్వు చూడలేదా... 

నీ భార్య, నీ పిల్లలతో నువ్వు ఆ సముద్రపు ఒడ్డున ఎంత సంతోషంగా ఉన్నావో... అసలు జీవితం నుండి ఒక మనిషికి ఇంకేం కావాలి? 

తన చివరి క్షణాల్లో తన కుటుంబం తనతో నవ్వుతూ, ఆడుతూ ఉండాలని కోరుకోవడం ప్రతి ఒక్కరి కల మిత్రమా! నువ్వు అది నీ కలలో చూసి ఉండవచ్చు, కానీ అది నీ నిజ జీవితం కూడా కావచ్చు... కాబట్టి, నువ్వు భావనని నీ భార్యగా పూర్తిగా అంగీకరించాలి. ఆమె లేకుండా ఈ అందమైన జీవితం నీకు ఎప్పటికీ సాధ్యం కాదు. ఇప్పుడు నువ్వే ఒక గట్టి నిర్ణయం తీసుకో విజయ్!"

నేను ఆ ఆలోచనల్లో మునిగి ఉండగా, మంచం మీద నుండి అమ్మ నన్ను పిలిచింది. ఆమె ప్రతిరోజూ లాగానే ఎంతో చక్కగా, ప్రకాశవంతమైన చీర కట్టుకుని, ముక్కుపుడక ధరించి నా కోసం సిద్ధంగా నిలబడి ఉంది.

అమ్మ: "ఏమైంది విజయ్... ఇలా కళ్ళు తెరిచి దిగులుగా ఎందుకు పడుకున్నావు? ఇప్పుడు లేవవా ఇంకా..."

నేను: "ఏమీ లేదు భావన గారు... నేను కొద్దిసేపు ఇలాగే పడుకుంటాను..."

అమ్మ: "చూడు విజయ్... ఇప్పటికే జూన్ వచ్చేసింది... త్వరలోనే వర్షాలు మొదలవుతాయి. అప్పుడు వాతావరణం చల్లబడి నీకు అసలు మంచం మీద నుండి లేవాలని కూడా అనిపించదేమో!"

నేను: "హ్మ్."

అమ్మ: "నిన్నటి నుండి వేడి చాలా ఎక్కువైంది... చూస్తుంటే... కొన్ని రోజుల్లో వర్షం పడేలా ఉంది. అది కూడా ఈరోజే కావచ్చు..."

నేను: "అవును కావచ్చు..."

అమ్మ: "నువ్వు బాగానే ఉన్నావు కదా విజయ్?"

నేను: "హ్మ్ం ..."

అమ్మ: " ఇప్పుడు లే... నేను టిఫిన్ సిద్ధం చేశాను... ఏ ఆలోచన లేకుండా త్వరగా తిను..."

నేను చకచకా పైకి వెళ్లి స్నానం ముగించుకుని కిందకు వచ్చాను. ఎప్పటిలాగే అమ్మతో పాటు ఒకే పళ్ళెంలో కూర్చుని టిఫిన్ తినడం మొదలుపెట్టాను. 

ఆ క్షణంలో నా మనసంతా కలలోని ఆలోచనలతో నిండి ఉండటం వల్ల నేను పెద్దగా మాట్లాడటం లేదు. కానీ నా కళ్లు మాత్రం నా పక్కనే కూర్చున్న ఆమె అందమైన ముఖం వైపే తీక్షణంగా చూస్తున్నాయి.

అమ్మ: "ఏమైంది... నన్ను ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ ఇలా చూడలేదా?"

నేను: "లేదు అలా కాదు... ఊరికే ..."

అమ్మ (నా మాటలకు నవ్వడం మొదలుపెట్టింది): "హహహ..."
అమ్మ మనసులో ఏం అయింది ఈరోజు విజయ్ కి ఎందుకు అంత డల్ గా ఉన్నాడు ఏదో పోగొట్టుకున్నట్లు..

నేను ఇంకా ఆమె వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.

అమ్మ: "ఇప్పుడు నా వైపు అలా చూడటం ఆపు... త్వరగా తిను..."

నేను టిఫిన్ తిని, అమ్మను అక్కడ వదిలి హడావిడిగా కంపెనీకి బయలుదేరాను.

కంపెనీకి వెళ్ళాక, నాకు అస్సలు పని మీద దృష్టి పెట్టాలనిపించలేదు. నాకు ఏ పనీ లేకపోవడం మంచిదైంది. అందుకే సీట్లో కూర్చుని నా ఫోన్ తీసి అమ్మ ఫోటో చూస్తూ అలానే ఉండిపోయాను.

[Sunnysunnysunny]

నా మనసు: "విజయ్, ఇప్పుడు ఏం ఆలోచిస్తున్నావు...?"


నేను: "నేను చెప్పాను కదా మావ ... నా మనసులోని ఈ అలజడి కేవలం శారీరక వాంఛ మాత్రమే కాదు. ఎందుకంటే ఇప్పటి వరకు గతంలో నాకు ఏ అమ్మాయి దొరకలేదు, ఎవరిపైనా ఇలాంటి ఫీలింగ్ రాలేదు..."

నా మనసు: "నీకు కూడా తెలుసు విజయ్... నువ్వు చా లా సమయం వాంఛ గురించే ఆలోచిస్తావు, భావన కూడా నీకు పరోక్షంగా ఎన్నో సూచనలు ఇస్తూనే ఉంటుంది. కానీ నీలో ఆ వాంఛ కంటే మించినది ఏదో ఉంది, అదే ఆమెపై నీకున్న అపారమైన ప్రేమ! ఆ ప్రేమే నిన్ను తన వైపు లాగుతోంది."

నేను: "అసలు అది ఏమిటి మావ...?"

నా మనసు: "మొదట్లో బహుశా నీకు వచ్చిన కలలన్నీ కేవలం శారీరక ఆకర్షణ అనుకున్నావు... కానీ ఈ రోజు నీకు వచ్చిన ఆ సంసార కల... దానికి కారణం కేవలం నీ గుండెల్లో దాగున్న స్వచ్చమైన ప్రేమ! ఇక వాంఛ విషయానికొస్తే, మీరిద్దరూ భార్యాభర్తలు అయ్యాక, ఎప్పటికైనా అదంతా చేయాల్సిందే కదా!"

నేను: "కానీ నేను చేస్తున్నది సరైన పనేనా...? నేను జీవితాంతం ఆమెతో కలిసి ఉండాలంటే, ఆమెకు ఈ నిజాన్ని దాచి ఎప్పటికీ అబద్ధం చెప్పాలా...?"

నా మనసు: " విజయ్, నువ్వు కన్నకొడుకువనే నిజాన్ని ఆమె నుండి ఎప్పటికీ దాచాల్సి ఉంటుంది. ఎందుకంటే మనం కలవక ముందు నీ కళ్లలో ఆమె ఎవరో నీకు తెలుసు... ఆమె వల్లే మీ నాన్న ఇల్లు కూలిపోయిందని నువ్వు నమ్మావు. కానీ నిజం ఏమిటంటే... ఈ రోజు మీరిద్దరూ బంధంతో ముడిపడ్డారు. మీ అమ్మ వేరు... ఇప్పుడు నీ పక్కనున్న భావన వేరు! భావన నీ భార్య విజయ్... వీళ్లిద్దరినీ వేర్వేరు మహిళలుగానే నువ్వు చూడాలి!"

నేను: "బహుశా నువ్వు చెప్పింది నిజమేనేమో... ఇప్పుడు ఆమె లేకుండా నేను ఒక్క క్షణం కూడా బతకలేను. ఆమె నా జీవితంలో లేకపోతే నా శ్వాస ఆగిపోయినట్లే అనిపిస్తోంది... ఆమె దూరమైతే నా కాలం శాశ్వతంగా స్తంభించిపోతుంది. నాకు చాలా భయంగా ఉంది మిత్రమా... నా భావనని కోల్పోవడం నాకు అస్సలు ఇష్టం లేదు!"

నా మనసు: "అలాంటిదేమీ జరగదు విజయ్... నేను చెప్పే ఈ ఒక్క విషయానికి నువ్వు కట్టుబడి ఉండు. ఏ రోజు మనమిద్దరం ఒకేలా ఆలోచిస్తామో, బహుశా ఆ రోజు నుండి నీ అంతరాత్మ అయిన నేను నీతో విడిగా మాట్లాడను. నువ్వు నాతో ఇలాగే మాట్లాడుతూ నీ గురించి నువ్వు ఆలోచించుకోవాలి అనుకుంటే, నా ఆలోచనలను పూర్తిగా అంగీకరించు!"

నేను: "అవును... నేను అర్థం చేసుకుంటున్నాను... నేను కూడా ఎవరినీ మోసం చేయాలనుకోను. మనమిద్దరం ఒక్కరమే, మన ఆలోచనలు ఒకటే... బహుశా ఇప్పుడు సమయం వచ్చింది... మేమిద్దరం ఒక్కటిగా బతకడానికి..."
నేను అలా ఆలోచనల్లో మునిగి ఉండగా, హఠాత్తుగా మా మేనేజర్ సార్ గొంతు వినబడింది.

సార్: "విజయ్...."

నేను: " సర్... చెప్పండి సర్."

సార్: "చూడు విజయ్... రేపు ఆదివారం కాబట్టి ఈరోజు నీకు కొంచెం ఎక్కువ పని ఇస్తున్నాను. కాబట్టి ఈరోజు ఈ వర్క్ అంతా పూర్తి చేయి నాకు చాలా ఇంపార్టెంట్. నాకు ముందే తెలుసు... నువ్వు ఇతరుల లాగా టైమ్ వేస్ట్ చేయకుండా రోజంతా కష్టపడతావని. కాబట్టి నా కోసం ఈ పని పూర్తి చేయి..."

నేను: " సర్... తప్పకుండా చేస్తాను. మరి ఈ రోజంతా చేయాల్సిన పనిని నేను సాయంత్రం 4 గంటలకే పూర్తి చేసి ఇస్తాను సర్..."

సార్: "మంచిది విజయ్... నీలో నిజంగా గొప్ప స్ఫూర్తి ఉంది!"
నేను సార్‌కి ధన్యవాదాలు చెప్పి చకచకా ల్యాప్‌టాప్ ముందు కూర్చుని పనిలో బిజీ గా అయిపోయాను. 

రేపు ఆదివారం... అంటే భావన పుట్టినరోజు కూడా! ఆమెకు వెండి కాలి గజ్జెలు కొన్నాను, అలాగే ట్రిప్ ప్లాన్ చేయాలి... కాబట్టి ఆ సర్ప్రైజ్ ఏర్పాట్లు చేసుకోవడానికి నాకు సమయం కావాలి. పూర్తిగా నా పని మీదే దృష్టి పెట్టాను. సమయం దాదాపు మధ్యాహ్నం 3 గంటలు అయింది... 

నేను ఇచ్చిన పనినంతా విజయవంతంగా పూర్తి చేశాను. ఆ డేటా ఫైల్స్ అన్నీ సార్‌కు మెయిల్ చేసి, ఆయన క్యాబిన్ కి వెళ్లాను.

నేను: "సర్... మీరు ఇచ్చిన వర్క్ అంతా కంప్లీట్ అయింది, మెయిల్ చేశాను సర్."

సార్: "గుడ్ విజయ్... వచ్చావా! నేను నీ దగ్గరికే రావాలనుకున్నాను. ఎందుకంటే నేను నీకు ఇచ్చిన పని ఫైల్స్ క్లయింట్లకు అర్జెంట్ గా పంపించాలి. కానీ నువ్వు చెప్పిన సమయానికి ముందే చేసేశావు. గ్రేట్ జాబ్!"
సరిగ్గా అప్పుడే నా పక్కన కూర్చునే ఒక సీనియర్ కొలీగ్ కూడా ఆఫీసుకు వచ్చారు.

సార్: "ఈయనే విజయ్... ఇప్పుడు మీరు ఈయనను కలిసే ఉంటారు. ఈయన కస్టమర్లను చూసుకుంటారు..."

సీనియర్: "ఏయ్ తమ్ముడూ, వెళ్లి ముందు భోజనం చెయ్యి, ఉదయం నుంచే కంటిన్యూగా పని చేస్తున్నావు కదా..."

సార్: "అవును విజయ్... నువ్వేం ఇంకా భోజనం చెయ్యలేదు కదా! ముందు నువ్వే వెళ్లి భోజనం చెయ్యి... ఈ గొప్ప ఉద్యోగం, నీ కష్టానికి తగిన ఫలితం త్వరలోనే నీకు దక్కుతుంది. నన్ను తప్పకుండా మంచి పొజిషన్ కి చేరుకుంటావు విజయ్..."

నేను సార్ కి థాంక్స్ చెప్పి కేఫెటేరియా వైపు వెళ్తూ, జేబులోంచి నా మొబైల్ తీసి చూసుకున్నాను. స్క్రీన్ చూడగానే నాకు ఒక్కసారిగా గుండె ఆగినంత పని అయింది...
 
అమ్మ నుండి అప్పటికే 15 మిస్డ్ కాల్స్ వచ్చాయి! నేను ఫోన్ సైలెంట్‌లో పెట్టి గమనించలేదు. నేను కంగారుగా ఆమెకు కాల్ చేయబోతుండగా... సరిగ్గా అప్పుడే ఆమెనే కాల్ చేసింది!
 
అమ్మ (కోపంగా, గట్టిగా): "ఇంతసేపు ఎక్కడున్నావు విజయ్...?! ఎప్పటినుంచి నీకు ఫోన్ చేస్తున్నానో తెలుసా... ఒక్కసారి కూడా నా ఫోన్ చూడాలనే స్పృహ లేదా నీకు...? అసలు అక్కడ ఏం పని చేస్తున్నావు నువ్వు...?"
 
నేను: "క్షమించు... నా ఫోన్ ఆఫీస్ వర్క్ లో ఉండి సైలెంట్‌లో పెట్టి మర్చిపోయాను..."
 
అమ్మ: "సరేలే సైలెంట్‌లోనే ఉంది... అదే అయితే... నువ్వే కనీసం ఫోన్ చేసుకోవచ్చు కదా? రోజూ ఫోన్ చేసేవాడివి కదా... ఈరోజు ఏమైంది అసలు నీకు...? ఆ?.. నేను గుర్తులేనా...?"
 
నేను: "సారీ... నా మాట ఒక్క నిమిషం విను..."
 
అమ్మ: "నేనేం వినాలి విజయ్...? నేను ఇంటికి వచ్చినప్పటి నుంచి నీకు ఇన్ని సార్లు ఫోన్ చేశాను...
అప్పటినుంచి చేస్తూనే ఉన్నాను... నాకు చాలా భయమేసింది...!"
 
నేను: "అయ్యో భయపడటానికి ఏముంది?"
 
అమ్మ: "ఎందుకు లేదు? నువ్వు ఎక్కడున్నావో నాకెలా తెలుస్తుంది?"
 
నేను: "సారీ , కానీ..."
 
అమ్మ: "ఏంటి, సారీ...?"
 
నేను (ఆవేశంలో గట్టిగా): "ముందు నేను చెప్పేది విను భావన...!"
 
నేను తనని పేరు పెట్టి 'భావన' అని పిలుస్తానని ఆమె అస్సలు ఊహించలేదు! 

నేను అలా పిలవగానే... అవతలి నుండి ఫోన్ లో ఒక్కసారిగా అంతులేని నిశ్శబ్దం ఆవరించింది... భావన పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది... ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. నా తప్పు నాకు కూడా వెంటనే తెలిసివచ్చింది.
 
నేను (ఎంతో ఆరాటంగా): "క్షమించండి... భావన గారు... పొరపాటున మీ పేరు నోటి వెంట వచ్చేసింది... అదంతా వదిలేయండి... సారీ , నేను ఫోన్‌ను సైలెంట్ మోడ్‌లో పెట్టడం వల్లే ఇదంతా జరిగింది... మాట ఇస్తున్నాను... వచ్చేసారి నేను ఫోన్‌ను ఎప్పుడూ సైలెంట్ మోడ్‌లో ఉంచను. నేను ఆన్ లోనే ఉంచుకుంటాను... ఇప్పుడు పర్వాలేదు కదా... దయచేసి నన్ను క్షమించు..."
 
నా మాటల్లోని ఆరాటం చూసి అమ్మ కోపం బహుశా పూర్తిగా చల్లారిపోయి ఉంటుంది. ఆమె కాసేపు ఏమీ మాట్లాడకుండా ఉండి, ఆ తర్వాత ఎంతో సాఫ్ట్‌గా, నెమ్మదిగా అంది.
 
అమ్మ: "పర్వాలేదు... వచ్చేసారి ఇలా చేయకు..."
 
నేను: "చేయను... నిజంగా ..."
 
అమ్మ: "పర్వాలేదు..."
 
నేను: "నువ్వు భోజనం చేశావా...?"
 
అమ్మ: "హ్మ్..."
 
నేను: "నువ్వేం తిన్నావు...?"
 
అమ్మ (దిగులుగా, మురిపెంగా): "భోజనం..."
 
నేను (నవ్వుతూ): "అవును నాకు కూడా తెలుసు... కానీ... వదిలేయ్...."
 
నేను: "సరే అయితే నేను వచ్చి నేనే వండుతాను..."
 
అమ్మ: "నా పని నువ్వు చేయకు... నేను వండుతాను..."
 
నేను: "సరే నన్ను క్షమించు... ఇంకెంతసేపు ఇలా ఏడుస్తూ ఉంటావు..."
 
అమ్మ: "లేదు  నేను ఏం  ఏడవలేదు..."
 
నేను: "సరే అయితే నువ్వు ఇప్పుడు కోచింగ్‌కి వెళ్ళు... మనం సాయంత్రం కలుద్దాం... సరేనా?"
 
అమ్మ: "హ్మ్మ్ సరే....."
 
అమ్మ ఫోన్ పెట్టేసింది. నేను ఫోన్ జేబులో పెట్టుకుని... రేపు రాబోతున్న ఆదివారం నాడు అమ్మ పుట్టినరోజుకి ఎలాంటి ఏర్పాట్లు చేయాలో అని నా మనసులోనే ఎంతో ఉత్సాహంగా ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాను!

[Sunnysunnysunny]

ఇప్పుడు అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళే సమయం అయ్యింది... నేను ఇంటికి బయలుదేరాను... మా అమ్మ చెప్పింది... నేను 50 మీటర్ల ముందుకు వెళ్లి నిలబడాలి...


దారి పొడవునా మా అమ్మ గురించే ఆలోచిస్తున్నాను...

నా మనసు- ఒక పని చెయ్యి... బహుమతిని ఇవ్వు... ఆమెకు తన పెళ్లి చీరని బహుమతిగా ఇవ్వు...

నేను- అది తనదని ఆమె గుర్తిస్తే...

నా మనసు- ఏమంటున్నావు... ఆ సంఘటన జరిగిన అప్పుడు 16 సంవత్సరాలు మీ అమ్మకి , ఇప్పుడు దాదాపు 20 సంవత్సరాలు పైన ఏ అయ్యింది, ఆమెకు అది గుర్తుంటుందని అనుకుంటున్నావా... ఏమైనా, మార్కెట్లో ఇలాంటి చీరలు అవే రకంగా ఉంటాయి... కాబట్టి అంతగా ఆలోచించకు అనుకున్నాను... వెళ్లి ఆమె పెళ్లి చీరను ప్యాక్ చేసి ఆమె పుట్టినరోజున బహుమతిగా ఇవ్వు...

నేను- సరే ఇది మంచి ఆలోచన... అమ్మ చాలా సంతోషిస్తుంది... రేపు ఆమెను పెళ్ళైన స్త్రీలా చూడాలి... రేపు ఆమెను ఎలా అలంకరిస్తానో చూడు...

నా మనసు- నేను కూడా అదే కోరుకుంటున్నాను... చూడు, ఒక పని చెయ్యి, ఇక్కడున్న నగల దుకాణానికి వెళ్ళు... వెళ్లి నేరుగా ఒక మంగళసూత్రం కొను...

నేను- ఎందుకు ఇలా అంటున్నావు... వద్దు, ఇప్పుడు అంత తొందరేమీ లేదు... నాకు ఇంకాస్త సమయం కావాలి...

నా మనసు- అంత బాగానే ఉంటుంది... ఏ సమస్యా లేదు...

నేను- ఏమైనా సరే, నిన్న అమ్మని సెలవు పెట్టమని అడిగాను. అది. ఆమె ఒప్పుకుంటుందో లేదో నాకు తెలియదు...

నా మనసు- అంతగా ఆలోచించకు... ఇప్పుడు అంతా బాగానే జరుగుతోంది... నీకేం కావాలి...

నేను- అవును అది కూడా నిజమే...

నా మనసు- నాకు అనిపిస్తోంది... ఈరోజు మనసులోంచి కొన్ని విషయాలు నీకు చెప్పాలి...

నేను- ఏం చెప్పాలి... అసలు నేను మనసులో పెట్టుకోవాల్సింది ఒక్కటే... మిగతావి...

నా మనసు- మరి నువ్వు ఆమెను ప్రేమించడం మొదలుపెట్టావన్న విషయం సంగతేంటి ఆమెకు చెప్పవా...

నేను- అవును చూద్దాం...

నేను స్టేషనరీ షాపుకి వెళ్లాను... అక్కడ చీర చుట్టడానికి ఒక గిఫ్ట్ కవర్ కొన్నాను... దాన్ని నా జేబులో పెట్టుకున్నాను. నేను దాన్ని నా బ్యాగ్ లో దాచేసి నిలబడ్డాను...

నా మనసు - ఏమైంది... ఈరోజు భావన గారికి పూలు కొనడం నీకు ఇష్టం లేదా....

నేను - లేదు, అలాంటిదేమీ లేదు... లేకపోతే అమ్మ మళ్ళీ నా మీద డబ్బు ఎందుకు వృధా చేస్తున్నావని అంటారు...

నా మనసు - కానీ ఆమెకి అది నచ్చుతోంది కదా....

నేను - అవును, నువ్వు చెప్పింది నిజమే...

నేను వెళ్లి కొన్ని గులాబీ పూలు కొని జాగ్రత్తగా బ్యాగ్లో పెట్టుకున్నాను... నేను ఆకాశం వైపు చూశాను... ఉదయం అమ్మ చెప్పిన మాటలు నాకు గుర్తొచ్చాయి... ఎందుకంటే ఆకాశంలో మార్పులు కనిపించాయి... బహుశా ఇప్పుడు రాత్రి వరకు వర్షం పడే అవకాశాలున్నాయేమో...

అప్పటికి సుమారు ఏడు గంటలయింది, అమ్మ వచ్చింది...

అమ్మ ఇంకా కోపంగానే ఉంది...

అమ్మ నన్ను స్కూటీ ఎక్కమని కూడా అడగలేదు... ఆమె పూల దుకాణం వైపు చూసి, నా చేతి వైపు చూసింది... బహుశా నేనే కొన్నానని అనుకుని ఉంటుంది... కానీ నేను దాన్ని నా బ్యాగ్ లో పెట్టుకున్నాను...

నెమ్మదిగా మేము ఇంటికి వెళ్ళాము... నేను ఆమె ఫోన్ ఎత్తనందుకు అమ్మ ఇంకా నా మీద కోపంగానే ఉంది...

అమ్మ వెళ్ళి వంట చేయడం మొదలుపెట్టింది... నేను కనీసం స్నానం చేయడానికి కూడా వెళ్ళలేదు... అక్కడే కూర్చుండిపోయాను... అమ్మ వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను...

అమ్మ మధ్యమధ్యలో నా వైపు చూస్తోంది... ఆమెకు అర్థమైంది...

అమ్మ- నువ్వు స్నానం చేసి రావా?

నేను- లేదు... నాకు ఇప్పుడైతే చేయాలి అని లేదు.....

అమ్మ- సరే పోకూ నాకు ఏం అయింది.... ఇలాగే కూర్చో హహుమ్మ్ ...

నేను ఆమెను ఒప్పించడానికి అక్కడ కూర్చున్నానని అమ్మ బహుశా అనుకుంటుందేమో.... కానీ.. నేను ఆమె గురించి వేరేలా ఆలోచిస్తున్నాను... చీరను గిఫ్ట్ పేపర్‌లో చుట్టాలని నాకు గుర్తొచ్చింది...

నేను- సరే....నేను ఇప్పుడే వస్తాను...

నేను పైకి వెళ్ళగానే, ముందుగా తలుపు లోపలి నుండి గడియ పెట్టి, నా బ్యాగ్ నుండి గిఫ్ట్ పేపర్ ఇంకా నా పెట్టె నుండి అమ్మ తన పెళ్ళికి కట్టుకున్న చీరను త్వరగా బయటకు తీశాను.... దానికి గిఫ్ట్ పేపర్ చుట్టడం మొదలుపెట్టాను.... కొంతసేపటికి చివరికి దాన్ని సరిగ్గా చుట్టాను.... అప్పుడు నాకు అమ్మ నుండి ఫోన్ వచ్చింది...

అమ్మ- ఇప్పుడు రా.... ఇంకా ఎంతసేపటి వరకు ఉంటావ్ పైనే హ్హ ... వస్తున్నవా లేదా

నేను- హ్హ , ఇప్పుడే వస్తాను...

నేను తాజాగా ఉన్నానని చూపించడానికి... ముఖం మీద కొంచెం నీళ్ళు చల్లుకుని, ముఖం తుడుచుకుని కిందకి వచ్చాను...

అమ్మ భోజనం వడ్డించింది, అది కూడా ఒకే పళ్ళెంలో...

నేను వెళ్లి అమ్మ పక్కన కూర్చుని... తినడం మొదలుపెట్టాను... నేను ఇప్పుడు అమ్మతో ఎక్కువగా మాట్లాడలేకపోయాను... నేను కలల్లో తేలిపోయాను... ఈరోజు మేమిద్దరమే ఉన్నాము... కలల్లో మేం ఆరుగురం ఉన్నాము... ఒక సంపూర్ణ కుటుంబం సంతోషంగా జీవిస్తోంది...

తినడం ఐపోగానే , అమ్మ గిన్నెలు కడగడానికి వెళ్ళింది... గిన్నెలు కడిగిన తర్వాత, అమ్మ హాలులోకి వెళ్ళింది. నేను మంచం పక్కన కింద పడుకున్న చోటికి ఆమె వచ్చింది...

నా మనసులో- ఏమైంది... చూడు, ఇదంతా ఒక్కసారిగా సాధ్యం కాదని నాకు తెలుసు... కానీ నువ్వు కూడా కొంచెం చొరవ చూపించాలి విజయ్... అది లేకుండా ఇది సాధ్యం కాదు...

వచ్చి అమ్మ మంచం మీద కూర్చుంది...

అమ్మ- విజయ్...

నేను – హా...
 
అమ్మ- ఇక్కడికి రా...

నేను లేచి వెళ్లి అమ్మ దగ్గర కూర్చున్నాను...

అమ్మ- సారీ అది నా తప్పు ఏ ... నేను అనవసరంగా కోపడ్డాను... నువ్వు నీ పనిలో నిమగ్నమై ఉన్నావు... నేను అర్థం చేసుకోగలను...

అమ్మ- లేదు అలా ఏం కాదు...

అమ్మ- అయితే...

అమ్మ- లేదు ఏమీ లేదు...

నేను అమ్మ కళ్ళలోకి చూస్తున్నాను...

అమ్మ- ఎందుకిలా చూస్తున్నావు... విజయ్, ఏమైనా జరిగిందా...

నెమ్మదిగా నేను అమ్మ చేతిని నా చేతిలోకి తీసుకున్నాను... అమ్మ కొంచెం ఆశ్చర్యపోయింది…

అమ్మా- ఏమైంది, ఎందుకంత దిగులుగా ఉన్నావు... కంపెనీలో  ఏమైనా సమస్య ఉందా...

నేను- లేదు, అలాంటిదేమీ లేదు... నీతో మాట్లాడదామని అనుకున్నాను అంతే...

అమ్మా- మాట్లాడాలనుకుంటే ఎందుకు మాట్లాడావు...

నేను- సారీ ...

అమ్మా- నాలాగే నీకు కూడా చెప్పడానికి ఏమైనా కథ ఉందా...

నేను- ఉండొచ్చు... కానీ ఏం చెప్పాలో తెలియడం లేదు...

అమ్మా- అయితే నా భుజం పట్టుకుని ఏడవాలని ఉందా...

నేను- లేదు... లేదు... నేను ఎప్పుడూ ఏడవాలనుకోను... ముఖ్యంగా నీ ముందు...

అమ్మా- అయితే ఏమైంది...

నేను- నీకు ఎందుకు మళ్ళీ పెళ్లి కాలేదు... అమ్మా నోరు అలా తెరిచి చూస్తూ ఉంది...

అమ్మా- నాకు తెలియదు విజయ్... కానీ ఎందుకని ఇంత హఠాత్తుగా ఈ ప్రశ్న అడుగుతున్నావు...

నేను అమ్మ చేతిని మరింత గట్టిగా పట్టుకున్నాను... బహుశా దీనివల్ల అమ్మకు కొంచెం నొప్పి వేసిందేమో...

అమ్మా- అరె... విజయ్... నీకేమైంది...

ఆమె తన చేతిని నా ముఖం మీద పెట్టి... అదే సమయంలో నా జుట్టు నిమరడం మొదలుపెట్టింది...

నేను- నువ్వే చెప్పు... అయితే... ఎందుకు చేసుకోలేదో

అమ్మా- విజయ్ నేను నీకు ఇప్పుడే చెప్పలేను. నేను నీకు కచ్చితంగా చెబుతాను. నాకు సమయం కావాలి..

నేను- హ్మ్… నువ్వు కోరుకున్న అబ్బాయి లాంటివాడు ఎవరూ దొరకలేదా…

అమ్మ ఇప్పుడు గంభీరంగా మారింది- లేదు… ఎప్పుడూ అనుకోలేదు… నేను వెతకడానికి ఎప్పుడూ ప్రయత్నించలేదు, కనీసం ప్రయత్నించనే లేదు… దానికంటే నా జీవితంలో ఒక ముఖ్యమైన విషయం ఉంది. నేను గత 22 ఏళ్లగా వెతుకుతునే ఉన్నాను. నాకు ఇంకా ఏం తెలీదు

నేను- నువ్వు ఎప్పటినుంచో కోరుకుంటున్న అబ్బాయి దొరికితే, అతన్ని పెళ్లి చేసుకుంటావా…

బహుశా ఇప్పుడు అమ్మకు నేను చెప్పాలనుకున్నది అర్థమైంది…

అమ్మ కొంచెం భావోద్వేగానికి లోనైంది, బహుశా సిగ్గు కూడా వేసి ఉంటుంది, ఆమె ముఖం పక్కకు తిప్పుకుంది…

నేను ఇక నన్ను నేను నియంత్రించుకోలేకపోయాను, అందుకే ఆమె ముఖాన్ని నా వైపు తిప్పాను...

నేను- చెప్పు...

అమ్మ- నాకు తెలియదు విజయ్... ఇక పెళ్లి విషయానికొస్తే, నాకు పెళ్లి వయసు లేదు... నాకు తెలియదు విజయ్... కానీ నీకు అకస్మాత్తుగా ఏమైంది... ఎందుకింత హఠాత్తుగా నన్ను ఇలాంటి ప్రశ్నలు అడగడం మొదలుపెట్టావు...

నేను- నువ్వు సంతోషంగా ఉండటమే నేను కోరుకుంటున్నాను... బహుశా ఇదే కారణం కావచ్చు...

ఇప్పుడు అమ్మ కొంచెం భావోద్వేగానికి లోనయ్యింది, బహుశా నేను కూడా...

అప్పుడు అకస్మాత్తుగా మేఘాలు కమ్ముకోవడం మొదలైంది... భారీ వర్షం కురవడం మొదలైంది... వెంటనే మేమిద్దరం ఏకాగ్రత కోల్పోయాము...

అమ్మ లేచి కిటికీలు మూసేసింది. ఆమె కళ్ళు తెరిచి వర్షాన్ని చూడటం మొదలుపెట్టింది..ఒక కిటికీ ఓపెన్ చేసి కిటికీలోంచి చేతులు బయటకు పెట్టి, తన చేతులపై వర్షపు చినుకులు పడటం కోసం ఎదురుచూడసాగింది... వర్షపు చినుకులు తన చేతులపై పడగానే, అమ్మ ఆనందంతో కళ్ళు మూసుకుంది...

అమ్మా- విజయ్... నీ ప్రశ్నకు నా దగ్గర సమాధానం ఉంది... కానీ దానికి ఎలా సమాధానం చెప్పాలో, ఏం చెప్పాలో నాకే తెలియలేదు....

నేను మెల్లగా అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళాను... అమ్మ ఇంకా బయటకే చూస్తోంది... ఆమె తన చేతి మీద పడుతున్న వర్షపు చినుకులను ఆస్వాదిస్తుంది... ... కిటికీలోంచి చల్లని గాలి రావడం మొదలైంది... అమ్మను వర్షంలోకి లాక్కెళ్లాలనిపించింది... మేమిద్దరం చూస్తూనే ఉన్నాము... ఆమె కళ్ళ నుండి కొన్ని కన్నీళ్లు రాలాయి, నా కళ్ళ నుండి కూడా కొన్ని... ఆ కన్నీళ్ల గురించి మాకే తెలియలేదు...

బహుశా అమ్మ నా ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పడానికి భయపడుతోందేమో... లేదా సిగ్గుపడుతోందేమో... అది... నాకు తెలియదు...

నేను ఇప్పుడు అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళాను... అమ్మ బహుశా ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పడానికి సంకోచిస్తోందని నాకు అర్థమైంది... అందుకే నేను ఆమె వెనుకకు వెళ్ళాను... ఆమె ఒక చేయి ఇంకా లోపలే ఉంది... ఇంకో చేయి కిటికీ బయట ఉంది... నేను అమ్మ చేతిని పట్టుకున్నాను...

అమ్మ కళ్ళు మూసుకుంది... అమ్మ గుండెచప్పుడు పెరగడం మొదలైంది... దానితో పాటు నా గుండెచప్పుడు కూడా వేగవంతమవుతోంది... నేను అమ్మ మరో చేతిని లోపలికి తీసుకుని... నా రెండు చేతులను ఆమె చెంపల మీద ఉంచి... ఆమె వైపు చూడటం మొదలుపెట్టాను...

మా ఇద్దరి శ్వాస చాలా వేగంగా పెరిగిపోతోంది... మేము ఇప్పుడు ఒకరికొకరం చాలా దగ్గరగా ఉన్నాము... ముక్కు నుండి వస్తున్న వెచ్చని గాలి మా ఇద్దరినీ తాకుతోంది... పై నుండి వస్తున్న ఈ చల్లని గాలి మత్తుమందులా పనిచేస్తోంది...

అమ్మ తన చెంపల మీద ఉన్న నా చేతిని పట్టుకుని... నెమ్మదిగా నా చేతిని కిందకి తీయడం మొదలుపెట్టింది... నా చల్లని చేయి ఇప్పుడు ఆమె సున్నితమైన మెడను చేరింది... నేను ఆమె మెడను చాలా సున్నితంగా నిమరడం మొదలుపెట్టాను...

ఇప్పుడు అమ్మ గుండెచప్పుడు మరింత వేగంగా కొట్టుకుంది... ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది... విజయ్... ఈ శరీరం మరియు ఇప్పుడు నేను నీ మీద ఆధారపడి ఉన్నాను... నీ ప్రేమను నాకు ఇవ్వు... అని చెబుతున్నట్లుగా... నేను నా చేతిని ఆమె చెంపల మీద నుండి వీపు మీద పెట్టాను... నేను కూడా స్పృహ కోల్పోయాను... అమ్మ తన రెండు చేతులను నా ఛాతీ మీద పెట్టింది...

అప్పుడు హఠాత్తుగా లైట్లు ఆగిపోయాయి... మేమిద్దరం కంగారుపడ్డాం... అమ్మ నాకు కొంచెం దూరంగా జరిగి తన మొబైల్ కోసం వెతకడం మొదలుపెట్టింది... ఆమె మొబైల్ తీసుకుని తన గదిలోకి వెళ్లింది... అక్కడి నుండి ఒక దీపం తెచ్చి... బయటకు వచ్చి దాన్ని వెలిగించడం మొదలుపెట్టింది... ఇంట్లో మళ్ళీ కొంచెం వెలుగు వచ్చింది...

అమ్మ వచ్చి నిశ్శబ్దంగా మంచం మీద పడుకుంది... నేను ఇంకా నిలబడే ఉన్నాను... అమ్మ మంచం దగ్గరకు వచ్చి నిశ్శబ్దంగా పడుకుంది...

అమ్మ- పడుకో... చాలా సేపయింది కదా...

నేను ఏమీ చేయలేకపోయాను... నేను నిశ్శబ్దంగా పడుకున్నాను... మేమిద్దరం మౌనంగా ఉండి పైకి చూస్తూ ఉన్నాము...

అమ్మ కిటికీ వైపు చూస్తోంది... మా ఒళ్ళంతా ఒకరకమైన చలి వ్యాపిస్తోంది... ఆ క్షణంలో మేమిద్దరం మాట్లాడుకోవడం లేదు... కచ్చితంగా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాము... వర్షం శబ్దం మా చెవులకు చాలా స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది... అప్పుడు నేను మాట్లాడాలని నిర్ణయించుకున్నాను...

నేను- అయితే రేపటి గురించి ఏమనుకున్నావు...

అమ్మ- ఏమిటి... నేను ఏం అనుకోవాలి...

నేను- రేపు సెలవు తీసుకుంటున్నావా... రేపు ఆదివారం కదా... మనం రేపటి కోసం వేసుకున్న ప్రణాళిక గురించి చెప్తున్నాను... నాతో పాటు థియేటర్‌కు వస్తావా...

అమ్మ చాలా సేపు ఆగి, "సరే నేను వస్తాను..." అంది.

నేను- హ్మ్మ్...

నేను 12 గంటలకే చెప్పాలి అనుకున్న,, 12 గంటలకు అలారం పెట్టుకున్నాను... ఎందుకంటే ఈ రాత్రి కోసమే చాలా రవులుగా ఎదరు చూస్తున్న కదా... బహుశా ఇంకా కొన్ని నిమిషాలు మిగిలి ఉన్నాయేమో...

అమ్మ- సరే... ఇప్పుడు పడుకో... అని చాలా ఏడుపు గొంతుతో చెప్పినట్లు అనిపించింది

నేను- నాకు నిద్ర రావడం లేదు... నీకు ...

అమ్మ- లేదు ...

నన్ను నేను ఆపుకోలేక లేచి అమ్మ పక్కన కూర్చున్నాను... అమ్మ ఇంకా పడుకునే ఉంది...

నేను హఠాత్తుగా వెళ్లి ఆమె పక్కన మంచం పై కూర్చోవడంతో అమ్మకు కొంచెం భయం వేసిందేమో... కానీ అమ్మ ఏమీ అనకుండా నన్ను కూర్చోనిచ్చింది...

నేను- రేపు ఏం తింటావు...

అమ్మ ఇప్పుడు నా కళ్లలోకి చూస్తూనే ఉంది...

అమ్మ- నువ్వే చెప్పు...

నేను- మనం నేరుగా ఇంటికి వచ్చేసి వండుకుని తిందాం... రేపు కూడా వర్షం పడేలా ఉంది... ఎలాగూ బయట ఉండటం మంచిది కాదు...

సరిగ్గా అప్పుడే నా మొబైల్ అలారం మోగింది...

అమ్మ- ఇప్పుడు ఎందుకు అలారం...

నేను- పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలు..... భావన గారు...

అమ్మ నా వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది...


ఆమె దేని గురించీ మాట్లాడటం లేదు... బహుశా ఆమెకు చాలా జ్ఞాపకాలు గుర్తొచ్చాయి అనుకుంటా ఇంకా చాలా ఉన్నాయేమో. తన మనసులో... కానీ అమ్మ చివరికి మాట్లాడింది...

అమ్మ- హ్మ్... థాంక్ యు...

నాకు ఇప్పుడు మాట్లాడటానికి ఇంకా ఏమీ లేవు... అందుకే పడుకోవడానికి లేస్తున్నాను... అప్పుడు అమ్మ నా చేయి పట్టుకుంది...

అమ్మ- ఏమైంది, నన్ను నిద్రపుచ్చు... నాతో మాట్లాడు... అని చాలా ముద్దుగా చిన్న పిల్లల దుప్పటి మెడ వరకు కప్పుకొని తల బయట పెట్టి చెప్పింది

నేను కూడా అమ్మతో చాలా గంటలు మాట్లాడాలని ఉంది కానీ ఏం చేయాలో, ఎలా చేయాలో నాకు అర్థం కాలేదు...

నేను- నువ్వు చాలా విచిత్రంగా ఉన్నావు... ఒకసారి ఏమీ చెప్పనంటావు, తర్వాత... నాతో మాట్లాడమంటావు...

అమ్మ పూర్తిగా మౌనంగా ఉండిపోయింది...

నేను- అయితే రేపు ఏం వేసుకుంటావు...

అమ్మ- నువ్వే చెప్పు... నీ ఇష్టం

నేను- నేను ఏది ఇస్తే అది నువ్వు వేసుకో...

అమ్మ- నువ్వేం ఇవ్వబోతున్నావు...హమ్మ్ అంటూ నిద్రలోకి జారుకుంటుంది

అమ్మ మాటలు వింటుంటే బహుశా ఆమె నిద్రపోయిందేమో అనిపించింది... ఆమె మళ్ళీ అలాగే నిద్రపోతుందని నేను అనుకున్నాను...

నేను- బహుశా దీన్నే సర్ప్రైజ్ అంటారేమో...

అమ్మ- అవును... మరియు... అది ..

నేను ఒక ఊపిరి తీసుకున్నాను... మరియు నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గర నుండి జరగడం మొదలుపెట్టాను... నా చేతులు ఎందుకు వణకడం మొదలయ్యాయో నాకు తెలియదు... బహుశా భయం వల్లనో లేదా చలి వల్లనో, ఇప్పుడు ఆ రెండు కారణాలలో ఒకటి అయి ఉండాలి...

నా మనసు- మిత్రమా, నువ్వు ఆమెను పెళ్లికూతురిలా చూడాలనుకుంటున్నావని చెప్పు... ఇప్పుడే  ఆమెకి చెప్పు...

నేను- వద్దు... ఇది చాలా తొందరపాటు  అవుతుంది...

నా మనసు- తొందరేమీ లేదు... నువ్వు చెప్పేయ్...

నేను- నువ్వు కూడా గమనిస్తూ ఉండాలి... ఆమె నాతో ఇంకా పూర్తిగా మాట్లాడటానికి ఇష్టపడనట్లుంది... లేదా నాకు ఏమీ చెప్పడానికి ఇష్టపడనట్లుంది...

నా మనసు- అలా కాదు మిత్రమా... ఆమె కొంచెం భయపడుతోంది అంతే... ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఆమెకు అకస్మాత్తుగా ఒక అబ్బాయిని ఎంచుకోవడం అంత సులభం కాదు... నువ్వు కూడా ఆమె గురించి ఆలోచించాలి... బహుశా ఆమె ఇప్పుడు కొంచెం ఆందోళన చెందుతూ ఉండవచ్చు...

నేను- కానీ ఆమె అలా లేదు ఏమైనా చెప్పాలనుకుంటున్నాను అని అంటూనే ఆగిపోతుంది ...నాకు తెలిసి తన గతం తనని చాలా భయం కి గురిచేస్తుంది.

నా మనసు - ఏ ఆడది కూడా అలాంటి విషయాలను సూటిగా చెప్పదు... ఈ వయసులో... అవును... ఆమె ఎక్కువ బాధపడింది....

నేను ఇప్పుడు నా ఆలోచనలను ఆపి, అమ్మ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పడం మొదలుపెట్టాను - లేదు, ఇంకేమీ లేదు... మిగిలినది రేపు చూద్దాం... నువ్వు ఇప్పుడు పడుకో...

అమ్మ బహుశా నా చేయి పట్టుకోవాలనుకుంది, కానీ నేను వెంటనే లేచి కిందకి వెళ్ళాను...

ఈరోజు నేను ఏం చేస్తున్నా... మేమిద్దరం ఒకరికొకరు చాలా విషయాలు చెప్పుకోవాలనుకున్నాము కానీ ఏమీ చెప్పలేకపోయాము... కేవలం ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ... మన ఎదురుగా ఉన్న వ్యక్తి ఏదైనా చెబుతాడని ఆశిస్తూ... బహుశా మేం చేస్తున్నది ఇదేనేమో... 

లేదా ఏదైనా పాత నిజం వల్ల మేమిద్దరం ఆందోళన చెందుతున్నామా... బహుశా ఇది కూడా నిజమేనేమో... కానీ నేను అర్థం చేసుకున్నాను... మా మధ్య ఏదో ఒక రకమైన బంధం ఏర్పడుతోంది... బహుశా ఒక నిజమైన బంధం... ఒకరినొకరు అంటిపెట్టుకుని మనం పెంచుకోవాలనుకుంటున్న బంధం...
 
కానీ అమ్మ గతం గురించి ఎందుకు చెప్పలేకపోతుంది ,, అంత కంగారూ , భయపడే నిజం ఏమై ఉంటుంది..

దాని గురించి ఆలోచిస్తూ ఎప్పుడు నిద్రపోయానో కూడా నాకు తెలియలేదు...

[Sunnysunnysunny]

అందరికీ నమస్కారం, మొదటి రోజు నుండి నాకు మద్దతు ఇచ్చిన ప్రతి ఒక్కరికీ ధన్యవాదాలు.

నేను మీతో ఒక విషయాన్ని పంచుకోబోతున్నాను, అది అసలు కథ పూర్తయ్యే వరకు నేను దానిని వెల్లడించదలుచుకోలేదు, కానీ కథ పాఠకులకు అర్థం కావాలి కాబట్టి నేను దానిని వెల్లడిస్తాను.

మీలో ఎవరైనా నా మూడు కథలనూ అనుసరిస్తున్నారా? అనుసరిస్తే మీకు ఖచ్చితంగా ఏదో ఒక ఆధారం దొరికినట్లే.

ఏమైనా ఈ మూడు కథలు "రక్త కధన రంగం" సిరీస్‌లో భాగం కాబోతున్నాయి. కాబట్టి ప్రతి పాత్ర ఒకదానికొకటి అనుసంధానంగా ఉంటుంది. కథలలోని ప్రధాన పాత్రలందరికీ ఒకరి గురించి ఒకరికి ముందే తెలుసు.

నేను ఇక్కడ సృష్టించిన పాత్రలన్నీ ఈ సిరీస్‌కు చాలా కీలకం కాబోతున్నాయి. నిజం ఒక్కొక్కటిగా బయటపడుతుంది మరియు నేను "అమ్మతో అపరిచిత బంధం"తో ప్రారంభిస్తాను మరియు రెండవ కథ నిజం "కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా రక్త కథన రంగ"లో వెల్లడవుతుంది.

మీ పూనమ్ కథలో అంతిమ సత్యం వెల్లడి అవుతుంది మరియు దానితో అందనీ జాబిలీ ముగుస్తుంది.... 

కాబట్టి ఇప్పటి నుండి కథ మిగిలిన రెండు కథలకు అనుసంధానించబడుతుంది, మీరు నిజంగా ప్రతిదీ అర్థం చేసుకోవాలనుకుంటే దయచేసి మిగిలిన కథలను కూడా అనుసరించండి.

 కొన్ని అప్‌డేట్‌ల తర్వాత మూడు కథలూ సుఖాంత ముగింపు, మరియు తదుపరి కథా శ్రేణి,   అలాగే 'రక్త కధన రంగం' ప్రధాన సిరీస్ ప్రారంభిస్తాను.

[Sunnysunnysunny]

నేను కింద టైల్స్ మీద హాయిగా అమ్మని చూస్తూ నిద్రపోయాను. మంచం మీద అమ్మ కూడా ప్రశాంతంగా కళ్లు మూసుకుంది. ఆ రాత్రి మా ఇల్లు ఎంతో ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా ఉంది. రేపు జరిగే రోజు కోసం ఇద్దరం ఎంతగానో ఆరాటం ఆ ప్రేమ ఇంకా ఏదో తెలియని సంతోషం ఇద్దరిలో ఉంది..  


కానీ... అదే ముంబై నగరంలో మరో మూల, ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ఒక భయంకరమైన కుట్రకు తెరలేచింది!

ముంబై: సురేష్ చోప్రా సామ్రాజ్యం – అర్ధరాత్రి 1:00 గంట

భారతదేశంలోనే అత్యంత ధనవంతుడు,  J. S. S   కార్పొరేట్ కంపెనీ అధిపతి అయిన సురేష్ చోప్రా విలాసవంతమైన బంగళా అది. హాల్‌లో ఐస్ ముక్కల గ్లాసుతో రగిలిపోతూ నిలబడి ఉన్నాడు అతని కొడుకు సోహన్ చోప్రా. 

అతని మనసంతా పగతో, అవమానంతో పిచ్చెక్కిపోతోంది.

(( గమనిక : నా మిగిలిన రెండు కధలు కూడా అనుసరిస్తారు అని అనుకుంటున్నా, ఎందుకంటే ఇప్పటి నుండి మూడు కధలు ఒక దానికి ఒకటి లింక్ కలిగి ఉంటాయి ..
**సోహన్ చోప్రా ..కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా కధలో రితిక ని కిడ్నాప్ చేసి రేప్ చేయాలి అని చూసిన అదే వ్యక్తి **))

అదే రోజు మధ్యాహ్నం కాలేజీలో... సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్ కూతురైన అలేఖ్యను అందరి ముందూ లవ్ పేరుతో లొంగదీసుకోవాలని, బలవంతం చేయాలని చూశాడు సోహన్. కానీ సరిగ్గా అదే సమయానికి ప్రొఫెసర్లు, స్టూడెంట్స్ అక్కడికి వచ్చేసరికి... 

అలేఖ్య ఏమాత్రం భయపడకుండా, అందరి ముందూ తన కాలి చెప్పు తీసి సోహన్ చోప్రా ముఖం మీద గట్టిగా కొట్టింది! ఆ అవమానం, ఆ చెప్పు దెబ్బ తాలూకు మచ్చ చోప్రా ఖ్యాతిని మట్టిలో కలిపేసింది.

సోహన్ కోపంతో గ్లాసును గోడకేసి కొట్టాడు. ముఖంపై ఉన్న చెప్పు దెబ్బ గాయం కంటే, మనసులో పడిన గాయం అతన్ని నరకంలోకి నెట్టింది. "ఆ అలేఖ్యను ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేయాలి!" అని గర్జిస్తూ... 

తన తండ్రి సురేష్ చోప్రా నీడలా ఉండే ముంబైలోనే అత్యంత ప్రమాదకరమైన గ్యాంగ్‌స్టర్ కమ్ గుండా 'భయ్యాజీ'కి ఫోన్ చేశాడు.

సోహన్: (ఫోన్ లో వణుకుతున్న గొంతుతో, క్రూరంగా) భయ్యాజీ... నాకు ఇప్పుడే, అర్జెంట్ గా ఒక 20 మంది షార్ప్ షూటర్స్, రౌడీలు కావాలి!

భయ్యాజీ: (అవతలి నుండి నవ్వుతూ) ఏమైంది చిన్నబాబు? అంత కంగారు పడుతున్నారు?

సోహన్: ఈరోజు కాలేజీలో సిటీ కమిషనర్ కూతురు అలేఖ్య నన్ను అందరి ముందూ చెప్పుతో కొట్టింది భయ్యాజీ! ఆ కమిషనరే వెనుక ఉండి ఇదంతా చేయించాడు. నన్ను అంతలా అవమానించిన ఆ కమిషనర్ ఫ్యామిలీ మొత్తాన్ని నాశనం చేయాలి!

నిజానికి, సిటీ కమిషనర్ ఇన్నాళ్లుగా సురేష్ చోప్రా అక్రమ వ్యాపారాలకు, మాఫియా సామ్రాజ్యానికి అడ్డు తగులుతూనే ఉన్నాడు. చోప్రా ఫైల్స్ అన్నీ క్లోజ్ చేయడానికి కమిషనర్ ఆల్రెడీ స్కెచ్ వేశాడు. ఈ విషయం తెలిసి సురేష్ చోప్రా కూడా లోపల కక్షతో ఉన్నాడు. 

కొడుకు మాట వినగానే సురేష్ చోప్రా స్వయంగా ఫోన్ అందుకున్నాడు.

సురేష్ చోప్రా: (భారమైన అధికార గొంతుతో) భయ్యాజీ... నా కొడుకు చెప్పింది నిజమే. ఆ కమిషనర్ మన సామ్రాజ్యాన్నే కూల్చాలని చూస్తున్నాడు. వాడు బతికుంటే మనకు ప్రశాంతత లేదు. 20 మంది కాదు... నీ గ్యాంగ్ నుండి ఒక 30 మందిని దించు. రేపు ఆదివారం మధ్యాహ్నం ఆ కమిషనర్ గాడి ఫ్యామిలీ మొత్తం శవాలై తేలాలి!

భయ్యాజీ: (క్రూరమైన నవ్వు నవ్వుతూ) చోప్రా సాబ్... మీరు ఆర్డర్ వేశారు కదా, ఇక రేపటి సూర్యుడిని ఆ కమిషనర్ ఫ్యామిలీ చూడలేదు. రేపు మధ్యాహ్నం జూన్ 30... ముంబై చరిత్రలోనే అతి పెద్ద రక్తపాతం జరగబోతోంది! రెడీగా ఉండండి!

భయ్యాజీ గ్యాంగ్ మొత్తం ఆయుధాలు సర్దుకోవడం మొదలుపెట్టింది. కమిషనర్ ఫ్యామిలీ కదలికలపై నిఘా పెట్టారు. రేపు ఆదివారం మధ్యాహ్నం లంచ్ తర్వాత... 

కమిషనర్ తన భార్య, కూతురు అలేఖ్యతో కలిసి ముంబైలోని ప్రసిద్ధ మల్టీప్లెక్స్ థియేటర్ 'రాయల్ ప్యాలెస్ సినిమాస్' లో మధ్యాహ్నం షోకి వెళ్తున్నట్లు మాఫియా గ్యాంగ్ కనిపెట్టింది. 

అదే థియేటర్ లోపలే కమిషనర్ ఫ్యామిలీ మొత్తాన్ని కత్తులతో లేదా గన్స్ తో లేపేయాలని భయ్యాజీ డెడ్లీ ప్లాన్ వేశాడు!
 
ఇవి ఏం తెలియని నేను ఉదయం నిద్రలేచాను .... సమయం చూసి ఆశ్చర్యపోయాను.... దాదాపు 9 గంటలు అయింది.... నేను లేచాను.... మంచం వైపు చూశాను, అక్కడ ఎవరూ లేరు, అంటే అమ్మ ఎప్పుడో లేచి ఉంటుంది....

నేను నిన్నటి విషయాలనే గుర్తు చేసుకుంటున్నాను... రాత్రి అమ్మని అలా పట్టుకోవడం  ఇదంతా అకస్మాత్తుగా ఎందుకు జరిగిందో నాకు తెలియదు... నాకే ఏమీ అర్థం కాలేదు...

నా మనసు- ఏమీ లేదు.... నువ్వు ప్రేమలో మరీ ఎక్కువగా పడిపోయి ఉంటావు.... అందుకే ఇలా జరుగుతోంది... నువ్వు ఇప్పుడు అమ్మని ముద్దు పెట్టుకోబోతున్నట్లు నాకు అనిపించింది...

నేను- ఓరే నువ్వు నన్ను ఏదో చేసేలా ఉన్నావు, అలా చేస్తే ఒకవేళ ఆమె నా ప్రాణాలు తీసేస్తే...

నా మనసు- ఓ అలా అనుకుంటున్నావా?  కానీ ఆమె నీ చేయి పట్టుకుని నిన్ను నెమ్మదిగా కిందకి నిన్న రాత్రి ఎందుకు లాగిందో తెలీదా... నీకు ఇంత చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు... మట్టి బుర్ర  నీది

నేను- ఆమె నిజంగా ఇది కోరుకుంటుందా...

నా మనసు- నువ్వు నిద్రపోబోతున్నప్పుడు... అప్పుడు కూడా ఆమె నిన్ను ఆపింది ఉండు కాసేపు అని... దీనికి ఇంకేం అర్థం ఉంటుంది మిత్రమా...

నేను- అవును కానీ ఆమె నన్ను మాట్లాడమని మాత్రమే అడిగింది...

నా మనసు- నువ్వు ఏమీ మాట్లాడవని ఆమెకు కూడా తెలుసు... ఆమె అసలు సరేలే నీకు అర్ధం కాదు...... వెళ్ళు, ఇప్పుడు బహుశా భోజనం తయారవుతూ ఉండొచ్చు.. వేస్ట్ రా ... నువ్వు ఇది తప్ప ఇంకేమీ చేయలేవు...

నేను లేచి అమ్మను చూశాను... అమ్మ సాదా చీర కట్టుకుని ఉంది... అమ్మ బహుశా వంట చేస్తూ ఉండొచ్చు...


నేను వంటగది వైపు వెళ్ళాను... అమ్మ నన్ను చూసి తల దించుకుంది...

అమ్మ- ఇప్పుడే లేచావా...

నేను- అవును... కానీ నువ్వు నన్ను లేపి ఉంటే బాగుండేది... అప్పుడే 9 గంటలు అయింది, చాలా ఆలస్యం...

అమ్మ- నువ్వు బాగా నిద్రపోయావనుకున్నాను... నిన్న రాత్రి చాలా కంగారుగా ఉన్నావు కదా...

నేను- లేదు నేను కంగారు పడలేదు... నేను కేవలం..అది ... సరే... నేను స్నానం చేసి వస్తాను... అవును, ఈరోజు మనం సినిమాకి వెళ్ళాలి...

అమ్మ- హ్మ్ం నాకు గుర్తుంది... అందుకే నేను సాదా చీర కట్టుకున్నాను... నేను ఇంత సాదాగా కాకుండా బాగా తయారై బయటకు వెళితే ఎవరైనా నన్ను ఎత్తుకెళ్ళొచ్చు... హహహహ

నేను- అవును... కావచ్చు... పర్వాలేదు కానీ తిరిగి వచ్చాక నువ్వు తయారవ్వాలి...

అమ్మ నా వైపు కొంచెం ఆశ్చర్యంగా చూసి... అంది.

అమ్మా- ఎందుకలా... నేనెందుకు సిద్ధమవ్వాలి...

నేను- నిన్ను నాకు నచ్చిన విధంగా రెఢీ ఐతే చూడాలని అనుకుంటున్నా...

అమ్మ ఇప్పుడు సిగ్గుతో తల దించుకుంది...


నేను ఇంకా ఆమె సమాధానం కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను...

నేను- చెప్పండి... భావన గారు... అలా చేస్తారు కదా...

అమ్మ కళ్ళు తిప్పి... మరోవైపు చూసింది...

అమ్మ- హ్మ్మ్...

అమ్మ సమాధానం విని నాకు కూడా సంతోషంగా అనిపించింది...

నేను- సరే, నేను స్నానం చేసి వస్తాను... మనం భోజనం చేశాక సినిమాకి వెళ్దాం... అన్నట్టు, బహుశా 12 గంటలకు ఒక షో ఉంటుంది... నిన్ననే నా మొబైల్‌లో చూశాను...

అమ్మ- సరే... త్వరగా రా... నేను ఎదురు చూస్తున్నాను...

నేను- నిన్ను ఇంక ఎక్కువసేపు ఎదురు చూడనివ్వను...

అమ్మ కాస్త సంకోచంగా నా వైపు చూసింది...

నేను- అంటే... నేను స్నానం చేసి వస్తాను...

అమ్మ కొంచెం సిగ్గుపడింది. ఆమె నవ్వడం మొదలుపెట్టింది... అమ్మ నవ్వు చూసి నాకు కూడా సంతోషంగా అనిపించింది...


అమ్మ నవ్వుతూ అంది- ఇప్పుడు వెళ్ళు... అలా నా వైపు చూస్తూ అక్కడే నిలబడకు...

కానీ నేను ఆమె వైపే చూస్తున్నాను... నేను తన వైపే చూస్తున్నానని అమ్మకు తెలుసు... నేను కదలకుండా తన వైపే చూస్తున్నానని ఆమె అనుకుంది... అమ్మ తన ముఖాన్ని పూర్తిగా వేరే వైపు తిప్పి పని చేయడం మొదలుపెట్టింది...
 
కమిషనర్ ఇంట్లో :
 
కమిషనర్: మీ అమ్మ ని పెళ్లి చేసుకున్న తరువాత నా నాలుక కి రుచి తెలియట్లేదు హాహహ
 
అలేఖ్య : హాహహ సరే నాన్న , నాకు కూడా అమ్మ బోర్ కొట్టేసింది , మనం కొత్త అమ్మ ని తెచ్చుకుందాం.. అని తండ్రికి గట్టిగా నవ్వుతూ చెప్పింది.
 
కమిషనర్ భార్య : ఏంటి , ఏం అన్నారు ఇప్పుడు .. ఇద్దరికీ వాతలు పెట్టకపోతే నా పేరు మమత ఏ కాదు
 
అంటూ ఆ అందమైన ఫ్యామిలీ హల్లో తల్లి ని ఏడిపిస్తూ సరదాగా ఆడుకుంటూ ఉన్నారు..
 
మిమ్మల్ని చూసి ఇది కూడా ఇలానే తయారు అవుతుంది అని అలేఖ్య చెవి పట్టుకుని మెలిపెట్టింది..
 
అలేఖ్య : అయ్యో అమ్మ నొప్పి , నాన్న గన్ లోడ్ చేయి ,, రాక్షసి ఎక్కడ దొరికింది నీకు.. హహహహ
 
మమత: ఎవరు ఏ రాక్షసి అని మళ్ళీ చెవి మెలిపెట్టింది.
 
కమిషనర్: వదులు వదులు , నీ మీద కేసు పెట్టాలి ,, మా ఇద్దరినీ రోజు కొడుతున్నావు .. హహహహ
 
మమత: అశోక్ నిన్ను అంటూ చేతిలో ఉన్న గరిట తీసుకుని విసిరేసింది.. పొండి నాకు ఏం వద్దు ,, ఇద్దరు ఒక్కటే నన్నే ఎప్పుడు ఒక్కదాన్ని చేస్తారు.
 
అశోక్ : హహహహహ అమ్మో హోమ్ మినిస్టర్ కి కోపం వచ్చింది రా ,,
 
ఇద్దరు తండ్రి , కూతురు ఆమె ముందు కూర్చొని ప్రేమగా ఆమె ని బుజ్జగిస్తూ గట్టిగా కౌగిలించుకుని ఐ లవ్ యు అమ్మ ,, ఐ లవ్ యు రా అని చెప్పారు ..
 
అలా వాళ్ళు కాసేపు సరదాగా గడిపి ,, మమత మూవీ కి టైమ్ అవుతుంది రెఢీ అవ్వండి అనగానే అందరూ వెళ్లిపోయారు..
 
సురేష్ చోప్రా ఇంట్లో :
 
భయ్యాజీ: ఎక్కడ ఉన్నారు అంత సిద్ధంగా ఉందా
 
గుండా : అన్న అంత కరెక్ట్ గా ఉంది . పని ఐపోయాక నేనే కాల్ చేస్తాను..
 
భయ్యాజీ : గుర్తుంచుకో వాడిని  పాయింట్ బ్లాంక్ లో కాల్చు .. ఇంకా ఆ అమ్మాయి ని కత్తి తో వాడి ముందే ముక్కలు ముక్కలు గా నరుకు
 
గుండా : సరే అన్న . మొత్తం రికార్డు నీ దగ్గర ఉంటుంది
 
భయ్యాజీ: సరే
 
భయ్యాజీ పంపిన మనుషులు మొత్తం అశోక్ కమిషనర్ ఇంటి బయట వేచి చూస్తున్నారు , వాళ్ళు ఎప్పుడు వస్తారా అని,,,
 
భావన ఇల్లు :

నేను పైకి వెళ్లి స్నానం చేసి టవల్ కట్టుకుని నిలబడి ఉన్నాను... నేను ఇంకా దుస్తులు వేసుకోలేదు,

జుట్టు త్వరగా ఆరాలని టవల్‌తో తుడుచుకుంటున్నాను... ఆ తర్వాత నా టవల్‌ను ఆరబెట్టడానికి బయట పెట్టి లోపలికి వచ్చాను...
 నేను మా అమ్మ కొనిచ్చిన టీ-షర్టును బయటకు తీశాను... మరొకటి నా బ్యాగ్‌లో ఉంచాను... ఈరోజు అది వేసుకోవాలి అనుకున్నాను... అందుకే నా బ్యాగ్ తెరిచాను...

ఈరోజు అమ్మ పుట్టినరోజు కాబట్టి నేను నార్మల్ గా కాకుండా, కొంచెం హుందాగా కనిపించేది ఏదైనా వేసుకోవాలి... అందుకే నా బ్యాగ్‌లో ఉంచిన బట్టలు బయటకు తీశాను... నాకు ఒక మంచి షర్ట్, ప్యాంట్ కనిపించాయి... నేను వాటిని చూశాను... వాటిని తీసుకున్నాను... ఫార్మల్ డ్రస్ వేసుకుని రెఢీ అయ్యాను

చివరకి అమ్మ కోసం నేను కొన్న కాలి పట్టీలు తీసుకున్నాను... వాటితో పాటు అమ్మ పెళ్లి ఫోటో కూడా మళ్ళీ బ్యాగ్ లో నుండి తీసి చూస్తూ ఉండిపోయా.

నా మనసు- ఈరోజు నువ్వే స్వయంగా అమ్మకి కాలి పట్టీలు తొడగాలి... పెళ్లి చీర కూడా ఇవ్వాలి...

నేను- అవును... అమ్మని పెళ్లికూతురిగా చూడాలన్న నా కోరిక ఈరోజు కచ్చితంగా నెరవేరుతుంది... నాకు కూడా అలాగే అనిపిస్తోంది... ఈరోజు నాకు నిజంగా చాలా సంతోషకరమైన రోజు...

నేను అమ్మ యొక్క ఆ అమాయకమైన ఫోటో వైపు కొంతసేపు అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాను...

నా టవల్‌లో ఏదో కదలిక ఉన్నట్లు అనిపించింది... అప్పుడు చూశాను... నా మడ్ద నిక్కబొడుచుకుంది...

నా మనసు- ఇది మామూలే మిత్రమా... నువ్వు ప్రేమించే వారి గురించి ఇలా ఆలోచించడం తప్పా... ఇది చాలా చిన్న విషయం... దీన్ని మనసుకు తీసుకోకూడదు...

నేను- అవును కానీ మిత్రమా...

నా మనసు- మళ్ళీ నీ గురించి మాట్లాడకు... ఇప్పుడు నువ్వు నిజాన్ని మర్చిపోవాలి, గుర్తుందా...

నేను- సరే... నాకు అర్థమైంది...

నేను కిందకి వెళ్ళాను... అమ్మ టిఫిన్ తయారు చేసి పెట్టింది... నేను కిందకి వెళ్లి అమ్మతో కలిసి తినడం మొదలుపెట్టాను... 

ఉదయం టిఫిన్ తిన్న తర్వాత నేనూ, అమ్మ హాల్‌ లోని సోఫాలో ఎదురెదురుగా కూర్చున్నాము. ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ నిశ్శబ్దంగా నవ్వుకున్నాము.
 
నేను: అయితే...
 
అమ్మ: (కళ్లెగరేస్తూ) ఏంటి విజయ్... ఏంటా చూపులు?
 
నేను: (దీర్ఘంగా నిట్టూరుస్తూ) ఏం లేదు భావన గారు... రేపటి నుండి మళ్లీ అదే రోజువారీ ఆఫీస్ జీవితం మొదలవుతుంది కదా. నువ్వు నిన్న చెప్పిన మాట అక్షరాలా నిజం ఆంటీ... కొంతకాలం గడిచాక అస్సలు కంపెనీకి వెళ్లాలని కూడా అనిపించదు కాబోలు.
 
అమ్మ: (పెదవులపై మధురమైన చిరునవ్వుతో) అవునా విజయ్... అయితే అప్పుడే నీ మనసు మార్చేసుకున్నావన్నమాట!
 
నేను: బహుశా అవును ఆంటీ... నీ పక్కన ఉంటే కాలమే తెలియడం లేదు.
 
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ, సాఫ్ట్‌గా) అవును విజయ్... ఈ మధ్య నాకు కూడా అస్సలు కోచింగ్ కి వెళ్లాలనిపించడం లేదు. రోజంతా ఇక్కడే నీ కళ్లముందే ఇంట్లోనే ఉండిపోవాలనిపిస్తోంది.
 
నేను: (చిలిపిగా) ఎందుకలా ఆంటీ? నీకు చదువు చెప్పడం బోర్ కొట్టిందా ఏంటి?
 
అమ్మ: (తల దించుకుని, సిగ్గుపడుతూ) బహుశా కోచింగ్‌కి వెళ్ళడం గురించి కాదులే విజయ్… ఈ మధ్య ఎందుకో నాకు నీకు దూరంగా ఒక్క క్షణం కూడా ఉండాలని అస్సలు అనిపించడం లేదు...
 
ఆ మాట చెబుతున్నప్పుడు అమ్మ ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడిపోయింది. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.

 
నేను: (ఆమెకు ఇంకాస్త దగ్గరగా జరుగుతూ) మరి ఆంటీ... మనం రోజంతా ఇలా ఒంటరిగా ఒకే గదిలో కూర్చోలేము కదా... జీవితం గడపాలంటే ఏదో ఒక పని చేయాలి కదా.
 
అమ్మ: (భారంగా నిట్టూరుస్తూ) నా జీవితంలో సగం వయసు ఇప్పటికే గడిచిపోయింది విజయ్... నాకేం ఉంది ఇంకా.
 
నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి చూస్తూ) వయసుతో ఏముంది ఆంటీ... ఒక మంచి మనసున్న వ్యక్తితో జీవితం గడపడం మొదలుపెట్టాక... ఆ వంద ఏళ్ల జీవితం కూడా చాలా తక్కువగా అనిపిస్తుంది ఆంటీ.
 
అమ్మ: (కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా, ఎంతో ఆరాధనగా) అవును విజయ్… నువ్వు చెప్పింది అక్షరాలా నిజం...
 
నేను: (మత్తుగా) బహుశా...
 
మా ఇద్దరి మధ్య మళ్లీ ఒక మధురమైన రొమాంటిక్ మౌనం ఆవరించింది.
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ దొంగచూపు చూస్తూ) విజయ్... ఈ మధ్య నువ్వు నన్ను అస్సలు 'ఆంటీ' అనడం లేదు... నేరుగా నా పేరు పెట్టి పిలవడం మొదలుపెట్టావు కదా!
 
నేను: (కంగారుపడుతూ) అయ్యో... క్షమించు భావన గారు... అలా అని కాదు కానీ, నేను పేరు పక్కన ఎంతో గౌరవంగా ‘గారు ’ అని కూడా అంటున్నాను కదా.
 
అమ్మ: (నా చేయి పట్టుకుని గారంగా) విజయ్... నాతో క్షమించమని అస్సలు చెప్పకు. ఇకపై ఆ ‘గారు ’ అని కూడా అనాల్సిన అవసరం లేదు... నన్ను కేవలం భావన అని పిలిచినా చాలు, నేను ఇది చెప్పాలనుకున్నాను అంతే...
 
అమ్మ తనను ఏకవచనంతో ‘నువ్వు’ అని పిలవమనేంత చొరవ ఇచ్చేసరికి సిగ్గుతో ఆమె బుగ్గలు పూర్తిగా ఎర్రబడ్డాయి. నా మనసు లోపల గంతులు వేసింది.

నేను: అన్నట్టు ఆంటీ... ఈరోజు నీ పుట్టినరోజు కదా, మరి నాకోసం నువ్వు ఏ ప్రత్యేకమైన డ్రస్ వేసుకోబోతున్నావో నాకు ఇంకా చెప్పనే లేదు?

అమ్మ: (కళ్లెగరేస్తూ) అది నేను కాదు విజయ్... నువ్వే నాకు చెప్పాలి కదా?
 
నేను: (ఆమె వైపు తదేకంగా చూస్తూ) అంటే... నేను ఎలా చెబితే నువ్వు అచ్చం అలాగే సిద్ధమవ్వాలని కోరుకుంటున్నావన్నమాట!
 
అమ్మకు నా మాటలలోని ఆ హక్కు అర్థమైపోయి, విపరీతంగా సిగ్గుపడుతూ గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది.
 
అమ్మ: (మొహం దాచుకుంటూ) పో విజయ్... నేను నీ ముచ్చట్లు ఏమీ వినదలుచుకోలేదు!

నేను ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా... చటుక్కున సోఫా నుండి లేచి, అమ్మ చేతిని నా చేతుల్లోకి తీసుకుని ఆమెను పైకి లేపాను. నేను ఇంకా ఆమె చేతిని వదలకుండా గట్టిగా పట్టుకునే ఉన్నాను. అమ్మ సిగ్గుతో తల పూర్తిగా దించేసుకుంది. నేను నా మరో చేత్తో ఆమె గడ్డం పట్టుకుని, ఆమె ముఖాన్ని తిన్నగా నా వైపు తిప్పుకున్నాను.

[Sunnysunnysunny]

నేను: (ఆమె కళ్లల్లోకి ప్రేమగా చూస్తూ) భావన ... నిన్ను నేను ఎలా చూడాలనుకుంటున్నానో నీకు చెప్పాలి.

 
అమ్మ: (శ్వాస వేగంగా పీలుస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) హ్హ విజయ్... చెప్పు,.
 
నా గుండె చాలా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది... కానీ నా మనసు చెప్పే ప్రేమాభిషేకానికి నేను పూర్తిగా లొంగిపోయాను.
 
నేను: భావన... నిన్ను నేను ఈరోజు అచ్చం ఒక ముత్తైదువులా... నిండుగా ముస్తాబైన పెళ్ళైన స్త్రీలా చూడాలనుకుంటున్నాను! నా కళ్లముందు నువ్వు పెళ్లికూతురిలా కనిపించాలి భావన...


అమ్మ ఆ మాట వినగానే విపరీతమైన ప్రేమ మత్తులో కళ్లు మూసుకుంది. ఆమె శరీరం నా చేతుల్లో వణికిపోతోంది.
 
అమ్మ: (కళ్లు తెరిచి, ఎంతో చొరవగా నా చేయి పట్టుకుని) విజయ్... లోపలికి రా. నువ్వు ఇప్పటివరకు ఇన్నాళ్లుగా నా బెడ్‌రూమ్ లోపలికి ఎప్పుడూ రాలేదు కదా... రా విజయ్, లోపలికి రా.
 
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) పడకగది లోపలికి ఎందుకు భావన?
 
అమ్మ: (పూర్తిగా సిగ్గుపడుతూ, నా వైపు మురిపెంగా చూసి) ఓహ్ రా విజయ్... నువ్వు చెప్పినట్లే నేను నీకోసం పెళ్లికూతురిలా ముస్తాబు అవ్వాలా వద్దా?. రా పిచ్చోడా...
 
నేను నవ్వుతూ అమ్మ వెనుక ఆమె పడకగది లోపలికి వెళ్లాను. నేను ఆ గదిలోకి అడుగుపెట్టడం ఇదే మొదటిసారి. లోపలికి వెళ్లగానే ఆ గది వైభవం చూసి నేను ఆశ్చర్యపోయాను. లోపల చాలా పెద్ద డబుల్ సైజ్ మంచం ఉంది. గది అంతా ఎంతో పద్ధతిగా, సువాసనతో సర్ది ఉంది. ఒక పక్కన పుస్తకాల అర, చిన్న స్టడీ టేబుల్ ఉన్నాయి.
 
నేను: (చుట్టూ చూస్తూ ఆశ్చర్యంగా) వావ్ ఆంటీ... లోపల ఎంత అందమైన మంచి గది ఉంది! కానీ నువ్వు ప్రతిరోజూ ఇక్కడ పడుకోకుండా బయట హాల్ లో ఎందుకు పడుకుంటావు ఆంటీ?
 
అమ్మ: (మంచం మీద కూర్చుంటూ) లేదు విజయ్... నాకు ఒంటరిగా ఈ గదిలోకి వస్తే ఎందుకో ఉక్కిరిబిక్కిరిగా అనిపిస్తుంది. ఇక్కడ చుట్టూ ఉన్న వస్తువులన్నీ ఒంటరిగా నన్నే చూస్తున్నట్లు... ఊపిరాడనట్లు అనిపిస్తుంది.
ఇంతకుముందు మా నాన్న ఉన్నప్పుడు ఇక్కడే పడుకునేదాన్ని... కానీ ఆయన చనిపోయాక ఈ ఒంటరితనం భరించలేక బయట హాల్ లో పడుకోవడం మొదలుపెట్టాను విజయ్.
 
నేను: హ్మ్... పర్వాలేదులే ఆంటీ, అయినా నువ్వు గదిని చాలా చక్కగా సర్ది ఉంచావు.

నేను అటూ ఇటూ చూస్తుండగా, మంచం ఎదురుగా ఒక పెద్ద అటాచ్డ్ బాత్రూమ్ కనిపించింది. అంతలోనే అమ్మ లేచి వెళ్లి తన  వార్డ్‌రోబ్  తాళం తీసింది.
 
అమ్మ: విజయ్... ఇటు రా.
 
నేను మెల్లగా వార్డ్‌రోబ్  దగ్గరకు వెళ్లాను. అమ్మ ఆ తలుపులు తెరవగానే నా కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. అందులో రాత్రి పూట ఫంక్షన్స్ కి కట్టుకునే వందలాది రంగురంగుల పట్టుచీరలు, బట్టలు ఎంతో అందంగా సర్ది ఉన్నాయి. అల్మరా పక్కన సొరుగులో ఆమె రోజువారీ వేసుకునే బ్రా, ప్యాంటీలు కనిపించాయి. ఆ నిండైన బ్రాలను చూడగానే ఒక మగవాడిగా నా కళ్లు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి. నేను ఏమాత్రం సిగ్గులేకుండా... ఎంతో హక్కుగా అక్కడున్న ఒక బ్లాక్ లేస్ బ్రాను నా చేతిలోకి తీసుకోబోయాను.
 
అమ్మ: (చటుక్కున నా చేతి మీద మెల్లగా కొట్టి, సిగ్గుతో ముఖం దాచుకుంటూ) విజయ్... వద్దు! ఎంత వెదవవి అయిపోయావు నువ్వు... ఉదయమేమో నన్ను చూసి అంతలా సిగ్గుపడ్డావు, ఇప్పుడేమో ఇంత చొరవగా నా ముందే లోదుస్తులు పట్టుకుంటావా!


నేను: (నవ్వుతూ) ఓహ్... అది కాదు భావన, మీ దగ్గర ఇప్పటికే ఇన్ని బ్రాలు ఉన్నాయి కదా... మరి నిన్న మార్కెట్ లో మళ్లీ అంత పెద్ద కొత్త బ్రా ఎందుకు కొన్నావు అని అడుగుతున్నాను అంతే!
 
అమ్మ: (విపరీతంగా సిగ్గుపడుతూ, నన్ను పక్కకు నెడుతూ) విజయ్... నన్ను అలాంటి ప్రశ్నలు అస్సలు అడగకు! నాకు చాలా చాలా సిగ్గుగా ఉంది విజయ్... వెళ్లు, నా ముందు నిలబడకు.
 
నేను: (నవ్వుతూ చేతులు జోడించి) సరే సారీ , పర్వాలేదులే... ఇప్పుడు చెప్పు, నన్ను ఇంత ప్రత్యేకంగా నీ బెడ్‌రూమ్‌ లోకి ఎందుకు పిలిచావు భావన?
 
అమ్మ: హ్మ్మ్... ఆగు విజయ్, చూపిస్తాను.
 
అమ్మ అల్మరా పక్కనే ఉన్న ఒక పెద్ద లాకర్ తెరిచింది. అందులో ఎంతో పాతదైన ఒక పెద్ద నగల పెట్టె ఉంది. అమ్మ దాన్ని బయటకు తీసి, నా చేతికి ఇస్తూ మంచం మీద పెట్టమంది. నేను దాన్ని మంచం మీద పెట్టగానే... అమ్మ అల్మరా తలుపులు మూసేసి, వచ్చి మంచం మీద నా పక్కనే కూర్చుంది. ఆమె దగ్గరున్న ఒక చిన్న తాళంచెవితో ఆ నగల పెట్టె తాళం తెరిచింది. లోపల చూస్తే... నా కళ్లు బైర్లు కమ్మాయి! అందులో బంగారు, వెండి ఆభరణాలు ఎన్నో ఉన్నాయి.
 
అవి మామూలు నగల కంటే చాలా మందంగా, సాంప్రదాయ పెళ్లి నగలలా ఉన్నాయి.
 
నేను: (ఆశ్చర్యంగా) ఆంటీ... నీ దగ్గర ఇన్ని అద్భుతమైన నగలు ఉన్నాయి కదా... మరి ఎప్పుడూ ఏ పండగకీ వీటిని ఎందుకు ధరించలేదు?
 
అమ్మ: (నా కళ్లల్లోకి ప్రేమగా చూస్తూ) ఎవరికోసం ధరించాలి విజయ్... ఇన్నాళ్లూ నా అందాన్ని చూసి మురిసిపోయే సొంత మనిషే లేడు కదా! కానీ... ఈరోజు నీకోసం ఇవన్నీ ధరించాలని అనుకుంటున్నాను విజయ్. అందుకే నిన్ను లోపలికి పిలిచాను... ఇప్పుడు నువ్వే చెప్పు, ఈరోజు పెళ్లికూతురిలా నేను ఏమేం నగలు ధరించాలో నువ్వే సెలెక్ట్ చెయ్ విజయ్.
 
నేను: ఓహ్... అయితే విషయం ఇదన్నమాట భావన!
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ గారంగా) అవును విజయ్... ఇప్పుడు చకచకా తీసి పెట్టు.
 
నేను నగల పెట్టె లోంచి... నా మనసులో ఊహించుకున్నట్లే, ఆ ఎర్ర చీర ముస్తాబుకు సరిపోయేలా ఉన్న ముత్యాల హారం, పెద్ద జుమ్కాలు, బంగారు గాజులు, ముక్కుపుడక అన్నింటినీ ఒక్కొక్కటిగా బయటకు తీసి మంచం మీద పెట్టాను. అమ్మ నా ఆరాటాన్ని, నా సెలెక్షన్ ని చూస్తూ మురిసిపోసాగింది.
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ) ఓ విజయ్... ఇవన్నీ ధరిస్తే నా శరీరం బరువెక్కిపోతుంది... ఇంకా ఏమేం తీస్తావు ఏంటి?


నేను: (ఎంతో ప్రేమగా ఆమె భుజాలపై చేతులు వేసి) ఏమీ కాదు భావన.... నువ్వు ప్రశాంతంగా కూర్చో. నన్ను నా ఇష్టప్రకారం నిన్ను పెళ్లికూతురిలా అలంకరించుకోనివ్వు.
 
అమ్మ నా చేతి స్పర్శకు లొంగిపోయి, నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని నా వైపు చూస్తూ మురిపెంగా నవ్వింది. నేను ఆమె పెళ్లి అలంకారానికి కావలసిన వస్తువులన్నీ పక్కన పెట్టాను.
 
నేను: గుడ్ ... ఇప్పుడు అంతా పర్ఫెక్ట్ గా సిద్ధమైంది భావన.
 
అమ్మ: (తన తలపై చేయి పెట్టుకుని నవ్వుతూ) విజయ్... ఏమైంది నీకు? నిజంగానే ఈరోజు నీకు నా మీద పిచ్చి పట్టిందా ఏంటి?
 
నేను: (మత్తుగా) అవును భావన... నీ అందం చూసి నాకు నిజంగానే పిచ్చి పట్టింది!
 
అంతలో నా చూపు గోడ గడియారం వైపు వెళ్లింది... అప్పటికే సమయం ఉదయం 11 గంటలు దాటింది! మధ్యాహ్నం 12 గంటల షోకి మేము రాయల్ ప్యాలెస్ థియేటర్ లో సినిమాకి వెళ్లాల్సి ఉందని గుర్తొచ్చింది.
 
నేను: ఆంటీ... చాలా సమయం గడిచిపోయింది. నువ్వు ఈ నగలు, బట్టలు ఇప్పుడే వేసుకోకు... ఇవన్నీ లాకర్ లో భద్రంగా పెట్టు. మనం సినిమా చూసి ఇంటికి తిరిగి వచ్చాక... సాయంత్రం గుడికి వెళ్లేముందు నువ్వు అచ్చం ఇలాగే సిద్ధమవ్వు ఆంటీ. ఇప్పుడు ఆలస్యమవుతోంది, త్వరగా బయలుదేరదాం.
 
అమ్మ: సరే విజయ్....
 
నేను స్కూటీ తాళాలు తీసుకుని బయటకు వెళ్లి బండి స్టార్ట్ చేసి అమ్మ కోసం ఎదురుచూస్తున్నాను. అమ్మ కూడా నగల పెట్టెను లాకర్ లో పెట్టి, తలుపులు వేసి మంచి పంజాబీ డ్రస్ లో బయటకు వచ్చింది.
 
నేను: భావన... త్వరగా వచ్చి కూర్చో, లేకపోతే థియేటర్ లో సినిమా మొదలైపోతుంది.
 
అమ్మ: (నవ్వుతూ బండి ఎక్కుతూ) హా హా... నాకు తెలుసులే విజయ్, పద.
 
అమ్మ నా వెనుక కూర్చుంది, ఇద్దరం కలిసి థియేటర్ వైపు దూసుకుపోయాము.
 
మేము మధ్యాహ్నం కరెక్ట్ గా 11:45 గంటలకు “ రాయల్ ప్యాలెస్ “ మల్టీప్లెక్స్ థియేటర్‌'కు చేరుకున్నాము. థియేటర్ హాల్ లో జనాలు రద్దీగా ఉన్నారు. నేను అమ్మను ఒక ప్రశాంతమైన సీటులో కూర్చోబెట్టాను.
 
నేను: భావన ... నేను వెళ్లి టికెట్లు తీసుకువస్తాను. అప్పటివరకు నువ్వు ఇక్కడే కూర్చో సరేనా?
 
అమ్మ: సరే విజయ్, పర్వాలేదు... నువ్వు వెళ్లి టికెట్లు తీసుకురా.
 
నేను క్యూలైన్ లో నిలబడ్డాను. అదొక మంచి ఫ్యామిలీ ఓరియెంటెడ్ సినిమా కావడం వల్ల ఎక్కువగా ఫ్యామిలీ ఆడియన్స్, భార్యాభర్తలు, పిల్లలే వచ్చారు. అక్కడ కొంతమంది కాలేజీ రౌడీ యువకులు కూడా తిరుగుతున్నారు. నేను టికెట్లు కొని, అమ్మ చేయి పట్టుకుని థియేటర్ లోపలికి నడిచాను. లోపలి ఏసీ చల్లదనం, ఆ వెలుతురు చూసి అమ్మ ఆశ్చర్యపోయింది.


సరిగ్గా అదే సమయంలో... సెక్యూరిటీ అధికారి సైరన్ లేకుండా, సాదాసీదా కారులో సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్, ఆయన భార్య, మరియు కాలేజీలో సోహన్ ని చెప్పుతో కొట్టిన ఆ ధైర్యవంతురాలు అలేఖ్య కార్ దిగి థియేటర్ లోపలికి నడిచారు. తమ వెనుక మృత్యువు ముప్ఫై మంది రౌడీల రూపంలో పొంచి ఉందనే విషయం ఆ ఫ్యామిలీకి అస్సలు తెలియదు!

థియేటర్ చుట్టుపక్కల... సాధారణ దుస్తులలో, చేతుల్లో గన్స్ దాచుకుని భయ్యాజీకి చెందిన ముప్ఫై మంది షార్ప్ షూటర్స్ పొజిషన్స్ తీసుకున్నారు. సోహన్ చోప్రా కూడా కారులో దూరంగా నిలబడి, లైవ్ అప్‌డేట్స్ చూస్తూ క్రూరంగా నవ్వుతున్నాడు. "ఈరోజుతో మీ ఫ్యామిలీ క్లోజ్!" అని మనసులోనే అనుకున్నాడు.
సరిగ్గా అదే తరుణంలో... నేను అమ్మ చేయి పట్టుకుని, ఎంతో ప్రేమగా నవ్వుకుంటూ అదే థియేటర్ మెట్లు ఎక్కి లోపలికి అడుగుపెట్టాను! అమ్మ నల్లటి పెద్ద బొట్టు, జుమ్కాలతో దేవతలా నా పక్కన నడుస్తోంది.

ఒకే సమయం... ఒకే థియేటర్!

ఒకవైపు... కన్నతల్లి పుట్టినరోజున అపారమైన ప్రేమను బహుమతిగా ఇవ్వాలని ఆరాటపడుతున్న విజయ్!

మరోవైపు... పగ, ప్రతీకారాలతో కమిషనర్ ఫ్యామిలీని దారుణంగా ఊచకోత కోయాలని ముప్ఫై మంది ఆయుధాలతో స్క్రీన్ లోపలికి దూసుకొస్తున్న మాఫియా సామ్రాజ్యం!

అమ్మ: (నా భుజం పట్టుకుని ఆశ్చర్యంగా) ఓహ్ విజయ్... ఇదేంటి, థియేటర్లు ఇంతలా మారిపోయాయా! నేను సినిమా థియేటర్‌కు వచ్చి బహుశా 20 సంవత్సరాలు దాటిపోయింది కాబోలు బాబూ.
 
నేను: (నవ్వుతూ) అవును భావన... ఇప్పుడు అన్నీ మల్టీప్లెక్స్ లు అయిపోయాయి కదా. అన్నట్టు... మా సీట్లు చాలా వెనుక వరుసలో ఉన్నాయి, పద వెళ్దాం.
 
మా సీట్ల వరుసలోకి వెళ్లి కూర్చున్నాము. మా పక్కన అంతా ఫ్యామిలీస్, పెళ్లయిన దంపతులు వారి పిల్లలతో కూర్చుని ఉన్నారు. కానీ... మాకు సరిగ్గా వెనుక ఉన్న రెండు సీట్లలో నలుగురు అనుమానాస్పదంగా ఉన్న అబ్బాయిలు (భయ్యాజీ షూటర్స్) కూర్చుని ఉన్నారు. నేను వెనక్కి తిరిగి చూశాను... 

అందులో ఒక అబ్బాయి నా తల్లి భావన వైపే చాలా వింతగా, క్రూరంగా చూస్తున్నాడు. వాడు అలా ఎందుకు చూస్తున్నాడో మొదట నాకు అర్థం కాలేదు... బహుశా అందరినీ చూస్తున్నట్లే చూస్తున్నాడేమో అనుకుని నేను దాన్ని అంతగా పట్టించుకోకుండా వదిలేశాను.
 
స్క్రీన్-1 లోపల చీకటి ఆవరించింది. సినిమా మొదలైంది. సీట్లలో కమిషనర్ ఫ్యామిలీ ఒక వరుసలో కూర్చుని ఉంది.... నేను అమ్మ పక్కపక్కనే కూర్చుని ఉన్నాను.

జూన్ 30, మధ్యాహ్నం 12:15 – స్క్రీన్-1 లోపలి ప్రశాంతత

థియేటర్ లోపల చీకటి నిశ్శబ్దంగా ఆవరించింది. ఏసీ చల్లదనం గదిని ముంచెత్తుతోంది. స్క్రీన్ పైన సినిమా రొమాంటిక్ పాటతో మొదలైంది. భావన  తన పంజాబీ డ్రెస్ కొంగును సర్దుకుంటూ, నా భుజంపై మెల్లగా తల వాల్చింది. నా జేబులో ఉన్న కాలి పట్టీల పెట్టెను తాకుతూ, నా మనసులోనే ఆమెకు ఇవ్వబోయే సర్‌ప్రైజ్ గురించి ఆలోచిస్తూ మురిసిపోతున్నాను.

స్క్రీన్ పై కామెడీ సీన్స్ వస్తుంటే అమ్మ చాలా రోజులకు మనస్ఫూర్తిగా, గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టింది. ఆమె నవ్వుతుంటే ఒక కొడుకుగా నా మనసుకు ఎంతో హాయిగా అనిపించింది. కనీసం నా వల్ల అయినా నా తల్లి ఇల్లు వదిలి బయటకు వచ్చి ఇంత సంతోషంగా గడుపుతోందని మురిసిపోయాను.
 
కొద్దిసేపటికి... స్క్రీన్ పై ఒక మధురమైన రొమాంటిక్ మెలోడీ పాట మొదలైంది. ఆ సంగీతపు మత్తులో... అమ్మ మెల్లగా నా వైపు జరిగి, ఎంతో చొరవగా నా కుడిచేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా పట్టుకుంది. తన తలను ఎంతో ఆప్యాయంగా నా భుజంపై వాల్చి సినిమా చూడటం మొదలుపెట్టింది. ఇద్దరి శరీరాలు తాకుతుండగా... నా గుండెల్లో అమృతం కురిసింది. థియేటర్ లో బేస్ సౌండ్ విపరీతంగా వస్తోంది.


మాకు సరిగ్గా పక్క సీట్లలోనే సిటీ సెక్యూరిటీ అధికారి కమిషనర్, ఆయన భార్య, కూతురు అలేఖ్య కూర్చుని ఉన్నారు. అలేఖ్య ఎంతో ప్రశాంతంగా సినిమా చూస్తోంది. తమ వెనుక మృత్యువు పొంచి ఉందన్న విషయం ఆ కుటుంబానికి అస్సలు తెలియదు.

మధ్యాహ్నం 12:30 – నరకపు కుట్ర... ఆకస్మిక దాడి

సినిమాలో ఒక భయంకరమైన బాంబు పేలుడు సీన్ రాగానే... థియేటర్ వెనుక ఎగ్జిట్ తలుపులు బద్దలు కొట్టుకుంటూ 30 మంది భయ్యాజీ రౌడీలు లోపలికి దూసుకొచ్చారు. వారి చేతుల్లో మెరుస్తున్న లాంగ్ కత్తులు, లోడ్ చేసిన గన్స్ ఉన్నాయి. ముందే ప్లాన్ చేసుకున్నట్లు, కమిషనర్ కూతురు అలేఖ్య ఉన్న సీట్ల వైపు కత్తులు దూస్తూ వేగంగా దూసుకొచ్చారు.

రౌడీల లీడర్: (గర్జిస్తూ) ఏయ్! కమిషనర్ గాడి కథ ఇక్కడితో క్లోజ్! నరకండిరా!

కమిషనర్ క్షణాల్లో అలర్ట్ అయ్యాడు. తన సీటు కింద దాచిన సర్వీస్ రివాల్వర్ తీసి తిన్నగా ఇద్దరు రౌడీల గుండెలపై షూట్ చేశాడు. ఢామ్! ఢామ్! అని రెండు శబ్దాలు వచ్చాయి.

కమిషనర్: (అరుస్తూ) అలేఖ్య! కిందకి వంగు! సెక్యూరిటీ అధికారి ఫోర్స్ కి ఫోన్ చేయ్!

థియేటర్ లోని జనాలు ఆ శబ్దాలకు, రక్తాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా పిచ్చెక్కినట్లు కేకలు వేస్తూ ఎగ్జిట్ డోర్ల వైపు పరుగు తీశారు. తొక్కిసలాట మొదలైంది. భావన పక్కనే నిలబడి, నా చేయి గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆమె మనసులో తీవ్రమైన కోపం రగులుతున్నా, పక్కనే ఉన్న నాకు ఏమైనా అవుతుందేమో అన్న భయంతో తనను తాను నియంత్రించుకుంటూ నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.

మధ్యాహ్నం 12:35 – రక్తాభిషేకం... విజయ్ పోరాటం

అంతలోనే చీకట్లో మరో వైపు నుండి ఒక రౌడీ గన్ తీసి కమిషనర్ భుజం (షోల్డర్) పై కాల్చాడు. ఢామ్! కమిషనర్ నొప్పితో విలవిలలాడుతూ కింద పడిపోయాడు. ఆయన భార్య గట్టిగా కేక వేసింది. అలేఖ్య తన తండ్రిని కాపాడుకోవడానికి రౌడీల ముందుకు పరుగెత్తింది.

రౌడీ 2: (క్రూరంగా నవ్వుతూ అలేఖ్య వైపు కత్తి ఎత్తుతూ) చోప్రా సాబ్ ని చెప్పుతో కొడతావా? చావడానికి సిద్ధమవ్వు!

అలేఖ్యను చంపడానికి ముగ్గురు రౌడీలు కత్తులతో దూసుకురావడం చూసి, నాలోని పురుషుడు ఒక్కసారిగా మేల్కొన్నాడు. నేను భావన చేయి వదిలేసి, చిరుతపులిలా ముందుకు దూకి ఆ ముగ్గురు రౌడీల చేతులు పట్టుకుని వెనక్కి విరిచాను. నా బలమైన పంచ్ లతో ఇద్దరి దవడలు పగిలిపోయేలా కొట్టాను.
కానీ మరో వైపు నుండి ఒక పదునైన కత్తి అలేఖ్య గొంతు వైపు దూసుకొచ్చింది. లాస్ట్ సెకండ్ లో... నేను నా కుడిచేతిని అడ్డు పెట్టాను. ఆ పదునైన కత్తి నా అరచేతిని చీల్చుకుంటూ లోపలికి దిగబడింది! రక్తం ధారగా కారింది.

నేను: (నొప్పితో గర్జిస్తూ) ఆహ్హ్హ్! అమ్మ..........

మరో రౌడీ వెనుక నుండి వచ్చి నన్ను తన కాలితో బలంగా తన్నడంతో, నేను ఎగిరి వెనుక సీట్లపై పడ్డాను. నా చేతి గాయాన్ని చూసి భావన కళ్లల్లో అమాయకత్వం మాయమై, భయంకరమైన రౌద్ర రూపం మేల్కొంది!

మధ్యాహ్నం 12:40 – 20 ఏళ్ల పగ... భావన రౌద్ర రూపం

సరిగ్గా అప్పుడు నాపై దాడి చేసిన రౌడీ లీడర్ కమిషనర్ కాలర్ పట్టుకుని గాల్లోకి లేపాడు.
రౌడీ లీడర్: (క్రూరంగా నవ్వుతూ) విను కమిషనర్... ఆ సురేష్ చోప్రాతో పెట్టుకుంటే చావు ఎలా ఉంటుందో ఇప్పుడు నీకు, నీ ఫ్యామిలీకి చూపిస్తాను!
ఆ నోటి వెంబడి ‘సురేష్ చోప్రా’ అనే పేరు వినబడగానే... థియేటర్ లోని ఏసీ చల్లదనం కాస్తా నిప్పుల కొలిమిలా మారిపోయింది.

ది షాడో ఎంట్రన్స్... మృత్యు తాండవం!

రౌడీ లీడర్ నోటి వెంబడి ‘సురేష్ చోప్రా’ అనే పేరు వినబడటమే ఆలస్యం... అక్కడ ఒక సాధారణ ట్యూషన్ క్లాస్ టీచర్ చనిపోయింది. ఆ స్థానంలో 20 ఏళ్లుగా పగను, ఆయుధ విద్యను నరనరాల్లో దాచుకున్న ఒక భయంకరమైన “డెత్ ఏంజెల్స్ “ మేల్కొంది.

నా చేతిని చీల్చిన ఆ కత్తి భావన చేతిలోకి ఎలా వెళ్ళిందో చీకట్లో ఎవరికీ కనపడలేదు. ఆమె మూవ్మెంట్ ఎంత వేగంగా ఉందంటే, సైన్స్ ప్రకారం కంటి రెప్ప వేయడానికి పట్టే కాలం 0.1 సెకన్లు... కానీ భావన కేవలం 0.05 సెకన్లలో ముగ్గురి ప్రాణాలు తీసేసింది!


నా తలపై కొట్టిన రౌడీ లీడర్ కమిషనర్ కాలర్ పట్టుకుని నిలబడగా... భావన ఒక్క క్షణం కూడా వెనక్కి తగ్గలేదు. ఆమె శరీరం గాల్లో ఒక వింతైన వంపు (Acrobatic Flip) తిరుగుతూ వాని వెనుకకు ల్యాండ్ అయింది.

నేను: (సీట్ల మధ్య నుండి రక్తం కారుతున్న చేయి పట్టుకుని చూస్తూ) భావన... వద్దు!

నేను ఆ మాట అనేలోపే... భావన తన చేతిలోని కత్తిని రివర్స్ గ్రిప్ లోకి మార్చింది. బ్లేడ్ వెనుక వైపు నుండి వాని మెడ నరాలపై ఒక పదునైన ‘స్లైస్’ (Anatomical Cut) ఇచ్చింది. రౌడీ లీడర్ చేతిలోని గన్ కింద పడకముందే, వాని తలా శరీరం నుండి వేరై నేలపై దొర్లింది! రక్తం సీలింగ్ వరకు చిమ్మింది.
మిగతా నలుగురు రౌడీలు లాంగ్ కత్తులతో ఆమెపైకి ఒకేసారి దాడి చేశారు. ఇక్కడ భావన చూపించిన టెక్నిక్ సాటిలేనిది. ఆమె బ్లేడ్ టు బ్లేడ్ డిఫెన్స్ చేయలేదు... ఎందుకంటే అందులో సమయం వృధా అవుతుంది.

రౌడీ 3: (కత్తిని గాల్లోకి లేపుతూ) చావవే ముండ... ఆహ్హ్!

భావన వాడి కత్తి దాడిని ఎంతో సున్నితంగా పక్కకు తప్పిస్తూ (Side-step Slip), తన మోకాలిని వాని మర్మాంగంపై బలంగా తన్నింది. వాడు ముందుకు వంగగానే... కత్తిని తిన్నగా వాని వెన్నుపూస (Spinal Cord) లోపలికి దించింది. ఒక్క క్షణంలో వాని నరాలు మొద్దుబారి శవంలా కింద పడిపోయాడు. ఆ వెంటనే మరో ముగ్గురు కత్తులతో దూసుకురాగా, భావన ఒక స్పిన్నింగ్ హరికేన్ లా కదులుతూ... కళ్లు మూసి తెరిచేలోగా ఆ ముగ్గురి గొంతులను ఒకే లీనియర్ కట్ (Linear Slash) తో కోసి పారేసింది!

సరిగ్గా అప్పుడే థియేటర్ ఇంటర్వెల్ లైట్లు ఆన్ అయ్యాయి. గేటు వద్ద నిలబడిన భయ్యాజీ, అతనితో ఉన్న మరో 20 మంది రౌడీలు హాల్ లోని శవాలను, భావన చేతిలోని రక్తపు కత్తిని చూసి ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యారు.

భయ్యాజీ: (భయంతో గన్స్ లోడ్ చేస్తూ) ఏయ్! షూట్ హర్! కాల్చి పారేయండి దాన్ని!

గన్స్ ఉన్నవారితో కత్తితో పోరాడటం ఆత్మహత్య అని భావనకు బాగా తెలుసు. అందుకే ఆమె మైండ్ గేమ్ ఆడింది. కింద పడి ఉన్న కమిషనర్ గ్లాక్-17 గన్ ని తన కాలితో గాల్లోకి తన్ని, ఎడమచేత్తో క్యాచ్ పట్టింది.


రౌడీలు ట్రిగ్గర్ నొక్కేలోపే... భావన సీట్లపైకి దూకుతూ రన్-అండ్-గన్  టెక్నిక్ మొదలుపెట్టింది. ఢామ్... ఢామ్... ఢామ్!

మొదటి మూడు బుల్లెట్లు... ముగ్గురు రౌడీల తిన్నగా కుడి కంటి లోపలికి దూసుకెళ్లాయి. ఒక్క బుల్లెట్ కూడా మిస్ అవ్వలేదు. అంతా పాయింట్ బ్లాంక్ రేంజ్ పర్‌ఫెక్షన్! ఒక ప్రొఫెషనల్ ఆర్మీ కమాండో లాగా ఆమె గన్ రీలోడ్ (Tactical Reload) చేసే వేగం చూసి కమిషనర్ నోరు వెళ్లబెట్టాడు.
కమిషనర్: (రక్తం కారుతున్న భుజం పట్టుకుని, విస్తుపోతూ) మై గాడ్... ఈమె సెక్యూరిటీ అధికారి కాదు... ఈమె ఒక హ్యూమన్ వెపన్ (మానవ ఆయుధం)!

భావన సీట్లపై నుండి కింద ఉన్న భయ్యాజీ వైపు దూకింది. గాల్లో ఉండగానే ఇద్దరు రౌడీల ఛాతిపై కాల్చింది. వారు కింద పడకముందే వారి శరీరాలను తనకు రక్షణగా (Human Shield) వాడుకుంటూ మిగతా రౌడీల బుల్లెట్లను అడ్డుకుంది. ఆ వెంటనే గన్ లోని ఆఖరి బుల్లెట్ తో భయ్యాజీ కుడిచేతి మణికట్టును పేల్చేసింది. వాని చేతిలోని గన్ కింద పడిపోయింది.

కేవలం 20 నిమిషాలు... థియేటర్ లోపల శవాల దిబ్బ పేరుకుపోయింది. 30 మంది డెడ్లీ గ్యాంగ్‌స్టర్స్ రక్తం మడుగులో ప్రాణాలు విడిచారు. హాల్ అంతా రక్తం వాసనతో, గన్ పౌడర్ పొగతో నిండిపోయింది.

భయ్యాజీ నొప్పితో కింద పడి ఏడుస్తూ, భావన వైపు భయంతో చూస్తూ వెనక్కి జరిగాడు. ఆమె చేతిలోని కత్తిని వాడి  గొంతుపై ఉంచి ఎంతో గంభీరమైన, మంచు లాంటి చల్లని గొంతుతో అడిగింది.

అమ్మ: (భయంకరమైన రౌద్రంతో, గొంతు నొక్కుతూ) చెప్పు... ఆ సురేష్ చోప్రా గాడు ముంబైలోనే ఏ బంగళాలో దాక్కున్నా? వాడిని ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేస్తాను అని చెప్పు. వాడి మృత్యువు వచ్చింది అని చెప్పు..

భయ్యాజీ: (వణుకుతూ, ప్రాణభిక్ష వేడుకుంటూ) చోప్రా... చోప్రా సాబ్ జుహు బీచ్ రోడ్ లోని J.S.S విల్లాలో ఉన్నాడు... ప్లీజ్ నన్ను వదిలేయ్ మేడమ్! నువ్వు మనిషివి కావు... దెయ్యానివి!

భావన ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా వాని గొంతును రెండు చేతులు చీల్చేసింది.

అక్కడ ఉన్న కమిషనర్, ఆయన భార్య, అలేఖ్య... మరియు కింద పడి ఉన్న నేను... అసలు ఈమె మనిషేనా లేక సాక్షాత్తూ కాళికా దేవా? అన్నట్లు నోళ్లు వెళ్లబెట్టి విస్తుపోయి చూస్తున్నాము. కేవలం 20 నిమిషాల భయంకరమైన రక్తపాతంలో... ఆ 40 మంది రౌడీల సామ్రాజ్యాన్ని భావన ఒంటరిగా ఊచకోత కోసి తుడుచిపెట్టేసింది! హాల్ అంతా రక్తం ఏరులై పారింది.

అంతటి రక్తపాతం సృష్టించినా... భావన ముఖంలో ఎలాంటి ఆందోళన లేదు. ఆమె తన చేతిలోని గన్ ని కింద పారేసింది. మెల్లగా నా దగ్గరకు వచ్చింది. నా కళ్లల్లో ఇంకా ఆ ఆశ్చర్యం, భయం అలాగే ఉన్నాయి. ఆమె తన పంజాబీ డ్రస్ చున్నీ తీసుకుని  ఎంతో కేరింగ్ గా, ప్రేమగా నా రక్తం కారుతున్న చేతికి గట్టిగా కట్టు కట్టింది.

ఆమె కళ్లల్లో ఇందాకటి రౌద్రం మాయమై, మళ్లీ నాపై అపారమైన కన్నప్రేమ కనిపించింది.


అమ్మ: (నా చేయి పట్టుకుని, ఎంతో సాఫ్ట్‌గా) విజయ్... లే, పద వెళ్దాం.

కమిషనర్, ఆయన భార్య, అలేఖ్య... ముగ్గురూ థియేటర్ మూలలో నిలబడి భయంతో వణుకుతూ భావన వైపు చూస్తున్నారు. ఆమె వారికి తన ముఖం పూర్తిగా కనిపించకుండా చున్నీ కొంగును అడ్డు పెట్టుకుంది. నా చేయి పట్టుకుని థియేటర్ ఎగ్జిట్ డోర్ వైపు నడిచింది.

వెళ్తూ వెళ్తూ అమ్మ ఆగి కమిషనర్ వైపు చూసింది.

కమిషనర్: ఎవరు మీరు నాకు ఎందుకు సహాయం చేశారు?

అమ్మ: కమిషనర్ గారు ఇక్కడ జరిగింది ఎవరికి చెప్పారు అని అనుకుంటున్నా , ఇది మీరు ఏ చేశారు అని ప్రెస్ కి చెప్పండి.

నా కోసం మళ్ళీ తెలుసుకోవాలి అని ప్రయత్నించ  వద్దు,, నేను బయటికి రాకపోవడం ఏ మంచిది, 

పొరపాటున ఈ విషయం బయటికి వస్తే ,, “డెత్ ఏంజెల్స్” ఏం చేయగలరో మీ రికార్డు రూమ్ లో చెక్ చేసి చూడండి..

మేము తెచ్చిన స్కూటీ కీస్ ని ఆ బండికే పెట్టి వదిలేసింది. ఎందుకంటే ఆ నంబర్ ద్వారా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఇన్వెస్టిగేషన్ చేస్తారని ఆమెకు బాగా తెలుసు. రోడ్డుపై వెళ్తున్న ఒక ఆటోను ఆపి... నన్ను ఎంతో జాగ్రత్తగా లోపల కూర్చోబెట్టింది. ఆటో ఇంటి వైపు దూసుకెళ్తోంది. ఎవరితోనూ ఒక్క ముక్క కూడా మాట్లాడకుండా నన్ను తీసుకుని నేరుగా ఇంటికి వచ్చేసింది.

ఆటోలో కూర్చున్నాక నా మనసు మళ్లీ నాతో మాట్లాడింది... ‘విజయ్! చూశావా... నీ కళ్లముందున్న ఈ భావన సాధారణ స్త్రీ కాదు. 20 ఏళ్ల నాటి పగను, ఆ సురేష్ చోప్రాపై ఉన్న కక్షను గుండెల్లో దాచుకుని బతుకుతున్న ఒక భయంకరమైన యోధురాలు... ఈరోజు నీకు తగిలిన గాయం, ఆ చోప్రా పేరు వినబడటం వల్ల ఆమె లోని అసలైన రుద్రరూపాన్ని బయటకు తీసేశాయి విజయ్!’ అని నా మనసు నాకు సత్యం చెప్పింది. అమ్మ నా చేయిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ఎంతో ప్రేమగా నిమురుతూ, తల దించుకుని నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.

[Sunnysunnysunny]

డెత్ ఏంజెల్... భావన  మృత్యు ఘోష!


'రాయల్ ప్యాలెస్' థియేటర్ లోపల నుండి గన్స్ శబ్దాలు, కత్తుల చప్పుడు వినబడుతుంటే... బయట రోడ్డుపై లగ్జరీ కారులో ఐస్ ముక్కల గ్లాసు పట్టుకుని కూర్చుని ఉన్న సోహన్ చోప్రా గుండెల్లో టెన్షన్ మొదలైంది. లోపలి నుండి జనాలు ప్రాణభయంతో కేకలు వేస్తూ, ఒకరినొకరు తోసుకుంటూ బయటకు పరుగులు తీస్తున్నారు.

సరిగ్గా 30 నిమిషాల తర్వాత... సైరన్ల మోతతో ముంబై సెక్యూరిటీ అధికారి ఫోర్స్ మొత్తం థియేటర్‌ను ముట్టడించింది. కానీ, అప్పటికే లోపల అంతా అయిపోయింది!
థియేటర్ వెనుక సందులో, చీకటి మూలలో ఒంటిపై రక్తం మరకలతో, వణుకుతున్న చేతులతో దాక్కున్నారు థియేటర్ లోపల విజయ్ వెనుక సీట్లో కూర్చున్న ఆ నలుగురు రౌడీలు. వారి లీడర్ హుటాహుటిన సోహన్ చోప్రాకు ఫోన్ చేశాడు.

సోహన్ చోప్రా: (ఫోన్ ఎత్తగానే ఆత్రుతగా, గట్టిగా) ఏమైందిరా? పని ముగిసిందా? ఆ కమిషనర్ గాడు, వాని కూతురు అలేఖ్య శవాలయ్యారా లేదా? భయ్యాజీ ఎక్కడున్నాడు?

రౌడీ: (ఫోన్ లో శ్వాస వేగంగా పీలుస్తూ, భయంతో దంతాలు కటకటలాడుతుండగా) అన్న... అంతా... అంతా నాశనమైపోయింది సాబ్! భయ్యాజీతో పాటు మన ముప్ఫై మంది శవాలూ అక్కడ రక్తం మడుగులో పడి ఉన్నాయి సాబ్!

సోహన్ చోప్రా: (షాక్ తో కారు సీట్లో నుండి లేస్తూ, గ్లాసు కింద పడేసి) ఏయ్! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ వెధవా? ముప్ఫై మంది ఆయుధాలతో వెళ్తే... ఒక్క కమిషనర్ గాడు మీ అందరినీ లేపేశాడా?

రౌడీ: (కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా, వణుకుతూ) లేదు చోప్రా సాబ్... కమిషనర్ కాదు! అక్కడ ఒక స్త్రీ వచ్చింది సాబ్... ఒక మాస్క్ కట్టుకున్న స్త్రీ! ఆమె మనిషి కాదు సాబ్... సాక్షాత్తూ నరకపు దేవత! కళ్లు మూసి తెరిచేలోగా మన వాళ్లందరినీ కోడి పుంజుల్లా నరికేసింది సాబ్... పాయింట్ బ్లాంక్ రేంజ్ లో బుల్లెట్లు దించేసింది. ఆమె మనిషి కాదు చోప్రా సాబ్... తన పేరు ఏదో చెప్పింది 'డెత్ ఏంజెల్'...
వాడు ఆ ముక్క చెప్పి భయంతో ఫోన్ కట్ చేసేశాడు. 'డెత్ ఏంజెల్' అనే పేరు వినగానే సోహన్ చోప్రా ఒంటికి చెమటలు పట్టాయి.

సరిగ్గా అప్పుడే థియేటర్ మెయిన్ గేట్ నుండి స్ట్రెచర్స్ పై సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు శవాలను బయటకు తీసుకురావడం సోహన్ కళ్లారా చూశాడు. మొదట రక్తం కారుతున్న భుజంతో కమిషనర్, ఆయన ఫ్యామిలీ బయటకు వచ్చారు. ఆ వెనుకే... ముంబైని వణికించిన గ్యాంగ్‌స్టర్ భయ్యాజీ శవాన్ని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మోసుకొచ్చారు.

వాడి శరీరాన్ని చూడగానే సోహన్ చోప్రా ప్రాణం పోయినంత పని అయింది! భయ్యాజీ శరీరం మొత్తం ముక్కలు ముక్కలుగా, వేర్వేరు భాగాలుగా నరకబడి ఉంది. ఆ భయంకరమైన నరికివేత చూసి సోహన్ చోప్రాకు ముంబై ఎండలోనూ చలి జ్వరం వచ్చినట్లు వణికిపోయాడు. నుదుటి నుండి చెమటలు ధారగా కారాయి. ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా కార్ స్టార్ట్ చేసి, నేరుగా తన తండ్రి సురేష్ చోప్రాకు ఫోన్ కలిపాడు.

J.S.S విల్లా – 20 ఏళ్ల నాటి గతం!

ఫోన్ అవతలి వైపు ముంబై మాఫియా కింగ్, భారతదేశపు అతి పెద్ద బిజినెస్ మేన్ సురేష్ చోప్రా సిగార్ కాలుస్తూ ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉన్నాడు.

సురేష్ చోప్రా: చెప్పు సోహన్... కమిషనర్ ఫ్యామిలీ క్లోజ్ అయిందా?

సోహన్ చోప్రా: (ఫోన్ లో ఏడుస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో) నాన్న... అంతా అయిపోయింది నాన్న! భయ్యాజీతో పాటు మన 30 మంది షూటర్స్ ని థియేటర్ లోపలే ఒక మాస్క్ కట్టుకున్న స్త్రీ దారుణంగా నరికేసింది నాన్న. భయ్యాజీ శరీరం ముక్కలు ముక్కలైంది. నలుగురు రౌడీలు తప్పించుకుని నాకు ఫోన్ చేశారు నాన్న... ఆమెను ‘డెత్ ఏంజెల్’ అని పిలుస్తున్నారు నాన్న! అసలు ఎవరామె?

ఆ ఫోన్ లో ‘డెత్ ఏంజెల్’ అనే పదం వినబడటమే ఆలస్యం... సురేష్ చోప్రా చేతిలోని సిగార్ కింద పడిపోయింది! అతని కళ్లు భయంతో, విస్మయంతో ఎర్రబడ్డాయి. ముఖంలో రక్తం ఓడిపోయింది. 20 ఏళ్ల క్రితం తను చేసిన ఒక పాత పాపం, ఒక భయంకరమైన గతం కళ్లముందు కదలాడింది. సింహం లాంటి సురేష్ చోప్రా హాల్ లో పిచ్చివాడిలా అరుస్తూ, ఫోన్ లో గర్జించాడు.

సురేష్ చోప్రా: (భయంతో, పిచ్చెక్కినట్లు గట్టిగా అరుస్తూ) లేదు! లేదు! అది అస్సలు సాధ్యం కాదు! వాళ్లు అసలు బతికే అవకాశమే లేదు సోహన్! 20 ఏళ్ల క్రితమే నేను ఆ ఇద్దరినీ నా సొంత చేతులతో నరికి చంపేశాను! చంపేశాను! ఆ పూనమ్ దేవి బతికి లేదు... 

అలాగే... ఆమె ప్రాణమైన అనుష్కను కూడా నేనే మనుషులను పెట్టి చంపించేశాను కదా! మరి ఈరోజు మళ్లీ ఈ 'డెత్ ఏంజెల్' ఎక్కడి నుండి వచ్చిందిరా? ఎవరు తను?!

సురేష్ చోప్రా గుండె దడదడలాడింది. అతని మనసు 20 ఏళ్ల క్రితం జరిగిన ఆ భయంకరమైన రక్తాభిషేకం లోకి వెళ్ళిపోయింది.

పూనమ్ దేవి మృత్యు ఘోష- మరణ మృదంగం

"అర్ధరాత్రి ముంబై వీధుల్లో... వినబడింది నాడు మృత్యు ఘోష,
ఒక బిడ్డ రక్షణ కోసం... కదలిన ఆ దేవి రౌద్ర రూపం!
అడ్డువచ్చిన మాఫియా ముఠాను... చీల్చి చెండాడిన కత్తి సాము,

నాడు పూనమ్ చేసిన రక్తాభిషేకం... నేడు ‘డెత్ ఏంజెల్’ గా మారిందా?!"

20 ఏళ్ల క్రితం... ముంబై నడిబొడ్డున ఇదే సురేష్ చోప్రా తన స్వార్థం కోసం అనుష్క ని నాశనం చేయాలని చూశాడు. నాడు తన ప్రాణమైన అనుష్కను కాపాడుకోవడం కోసం... పూనమ్ దేవి చేతికి కత్తి పట్టింది. 

ముంబైలో ఉన్న అండర్ వరల్డ్ గ్యాంగ్స్, చోప్రా పంపిన వందలాది మంది రౌడీలు అడ్డు వచ్చినా...వారిని దేవి  ఒక్కొక్కరినీ ఎంత దారుణంగా, నరకప్రాయంగా నరికి చంపిందో... ఆ భయం, ఆ మృత్యు ఘోష ఇటు ముంబై సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల్లోనూ, అటు రౌడీ గ్యాంగ్స్ లోనూ ఇప్పటికీ ఒక మరువలేని సింహస్వప్నంగా మిగిలిపోయాయి!

కానీ... సురేష్ చోప్రా ఆడిన రాజకీయం వల్ల, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పూనమ్ దేవిని అదే రోజు ఒక పెద్ద ఎన్‌కౌంటర్‌లో కాల్చి చంపేశారని, ఆ చాప్టర్ ఎప్పుడో క్లోజ్ అయిపోయిందని ముంబై రికార్డుల్లో రాసి ఉంది.

సురేష్ చోప్రాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. చేతులు వణుకుతుండగా హాల్ లో అటు ఇటు తిరుగుతూ ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు. ‘పూనమ్ దేవి చనిపోతే... మరి ఈరోజు భయ్యాజీని అచ్చం ఆమె శైలిలోనే ముక్కలు ముక్కలుగా నరికిన ఆ  స్త్రీ ఎవరు?
 
ఒకవేళ... ఆరోజు పూనమ్ దేవి ఎన్‌కౌంటర్ లో చనిపోలేదా? లేదా... చనిపోయిందనుకున్న అనుష్క బతికి ఉండి, తన పగను తీర్చుకోవడానికి ఈరోజు ‘డెత్ ఏంజెల్’ గా మారి తిరిగి వచ్చిందా?’ 

ఆలోచిస్తున్న కొద్దీ సురేష్ చోప్రా సామ్రాజ్యానికి మృత్యువు ముగింపు పలుకుతున్నట్లు అనిపించింది. 

ఇటు కారులో ఉన్న సోహన్ చోప్రా, అటు బంగళాలో ఉన్న సురేష్ చోప్రా... ఇద్దరూ తమ చావు కాలం దగ్గర పడిందనే భయంకరమైన సస్పెన్స్ తో వణికిపోవడం మొదలుపెట్టారు!

[Sunnysunnysunny]

Bro enti idi...asalu family oriented, romantic, feel good story la sagunthondi anukunte...rende updates lo motham story ne marchesaru....excellent update asalu expect cheyaledu bro..superb update

thankyou brother

[Sunnysunnysunny]

ముందుగా అందరికీ చాలా థాంక్స్ ,, మొన్న పోస్ట్ చేసిన ఎపిసోడ్లు దాదాపుగా 8000 మందికి పైగా చదివారు.. మరియు నేను రాసిన రెండవ కధ కూడా 100000 లక్ష మంది వీక్షకులను పొందినందుకు చాలా సంతోషంగా ఉంది. 

ఈరోజు " డెత్ ఏంజెల్స్ " యొక్క రెండవ నిజం మరియు వారి గతం తాలూకా మరికొన్ని విషయాలు "కన్నతల్లి కన్నీటి సాక్షిగా..రక్త కదనరంగం"  స్టోరీ లో తెలుస్తాయి. 

వరుస అప్డేట్స్ ఉండబోతున్నాయి. మీ అందరికీ నచ్చుతుంది అని ఆశిస్తున్నాను.. 

అలాగే మీకు వీలైతే స్టోరీ యొక్క రేటింగ్ కూడా తెలియచేయండి.. థాంక్యు.. 
 (((సైటు ఓపెన్ చేసిన తరువాత స్టోరీ పక్కన మీకు స్టార్స్ కనిపిస్తాయి అక్కడి నుండి మీరు స్టోరీ యొక్క రేటింగ్ తెలియచేయవచ్చు)))