Adultery அவள் இதயத்தின் மொழிRunning

yazhiniram · 03-11-2025, 11:57 PM

பொறுப்புத் துறப்பு:

'அவள் இதயத்தின் மொழி' என்ற இந்தக் கதை முற்றிலும் கற்பனை. இதில் இடம்பெறும் கதாபாத்திரங்கள், சம்பவங்கள், இடங்கள், உரையாடல்கள் மற்றும் கருத்துக்கள் அனைத்தும் கற்பனை மட்டுமே. இவை எந்த ஒரு நிஜ வாழ்க்கை நபர், நிகழ்வு, அமைப்பு, சமூகம் அல்லது சூழ்நிலையுடனும் தொடர்புடையவை அல்ல. ஏதேனும் ஒற்றுமை தோன்றினால் அது முற்றிலும் தற்செயலானதாகவே கருத வேண்டும்.

இந்தக் கதையில் இடம்பெறும் கதாபாத்திரங்களின் கருத்துகள், செயல்கள், முடிவுகள் மற்றும் வாழ்க்கைத் தேர்வுகள் அவர்களுக்குரியவை மட்டுமே. அவை தனிப்பட்ட கருத்துகள், நம்பிக்கைகள் அல்லது நிலைப்பாடுகளாகக் கருதப்படக்கூடாது.

இந்தக் கதை எந்தவொரு செயலையும், உறவுமுறையையும், வாழ்க்கை முறையையும் ஊக்குவிக்கவோ, ஆதரிக்கவோ அல்லது பரிந்துரைக்கவோ உருவாக்கப்படவில்லை. இது முழுமையாக கற்பனை அடிப்படையிலான ஒரு படைப்பு மட்டுமே.

இந்தக் கதை ஒரு Slow Build / Slow Burn நடைமுறையில் எழுதப்பட்டுள்ளது. அதனால் கதையின் முன்னேற்றம் மெதுவாக அமையும். கதாபாத்திரங்களின் மனநிலைகள், உணர்வுகள், ஆசைகள், குழப்பங்கள் மற்றும் அவர்களுக்குள் நிகழும் மாற்றங்கள் படிப்படியாக உருவாகும் வகையில் கதை நகரும்.

அதன் காரணமாக சில உணர்வுகள், சிந்தனைகள் அல்லது மனப்போராட்டங்கள் மீண்டும் வருவது போல வாசகர்களுக்குத் தோன்றலாம். அது கதாபாத்திரங்களின் உளவியல் பயணத்தையும் அவர்களின் உணர்ச்சி வளர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் எழுதப்பட்டுள்ளது.
இந்தக் கதை வெறும் காமக் காட்சிகளை மட்டுமே மையமாகக் கொண்டு எழுதப்படவில்லை. கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகள், உறவுகள், மனநிலைகள், ஆசைகள், குற்ற உணர்வுகள், உளவியல் போராட்டங்கள் மற்றும் அவர்கள் எடுக்கும் முடிவுகளின் தாக்கங்களும் கதையின் முக்கிய பகுதிகளாக இடம்பெறுகின்றன. எனவே, இந்தக் கதையை ஒரு முழுமையான படைப்பாக வாசிக்குமாறு வாசகர்கள் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்.

இந்தக் கதை வயது வந்தவர்களுக்கான (Adult) மட்டுமே. இதில் காதல், உடலுறவு, காம உணர்வுகள் மற்றும் முதிர்ந்த வாசகர்களுக்கான கருப்பொருள்கள் இடம்பெறும்.

எனவே, இந்தக் கதை 21 வயது மற்றும் அதற்கு மேற்பட்டவர்களுக்கு மட்டுமே எழுதப்பட்டுள்ளது.
21 வயதிற்குக் குறைவானவர்கள் இந்தக் கதையை வாசிப்பதைத் தவிர்க்குமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள்.

இந்தக் கதையை வாசிப்பது முற்றிலும் வாசகரின் தனிப்பட்ட விருப்பத்திற்கும் பொறுப்பிற்கும் உட்பட்டது.

நன்றி

Index/Table of Content:

Parts 1 - 50

Parts 51 - 100

Parts 101 - 150

Parts 151 - 200

Parts 201 - 250

Parts 251 - 300

yazhiniram · 04-11-2025, 11:15 PM

Introduction:

மெட்ரோ சிட்டியோட வெளிப் பக்கத்துல, ஒரு சின்ன அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள்ல, அதிகாலை நேரத்துல இருக்கிற அதே அமைதிதான் மத்தியானம் 11 மணிக்கும் இருந்துச்சு. அந்த அமைதிக்குள்ள தான் பவித்ரா இருந்தா.

அவளோட பேரு மாதிரியே, பாக்குறதுக்கு அவ்வளவு பளிங்கு மாதிரி, தேவதை மாதிரி இருப்பா. வயசு வெறும் 25 தான். இருபதுலயே கல்யாணம் பண்ணி வச்சுட்டாங்க. இப்போ அவளுக்கு நாலு வயசுப் பையன் – அவன் காலையிலேயே ஸ்கூல் வேன்ல ஸ்கூலுக்குப் போயிட்டான்.

பவித்ரா, சவுத் தமிழ்நாட்டுல, கேரளா பக்கத்துல இருக்கிற ஒரு சின்ன கிராமத்துல இருந்து வந்த பொண்ணு. அங்கெல்லாம் பொம்பளைப் புள்ளைன்னா சில கட்டுப்பாடுகள் உண்டு. அடக்கமா இருக்கணும், கேள்வி கேட்கக் கூடாது, வீட்ல சொல்றதை அப்படியே கேக்கணும்—அப்படின்னு சொல்லியே வளர்க்கப்பட்டவ. அவ பேச்சில கூட ஒரு தயக்கமும், அடக்கமும் இருக்கும்.

அவளப் பார்த்தா... சும்மா கலர்ஃபுல்லா இருப்பா. நீளமான அடர்த்தியான கூந்தல், அதுல எப்பவும் மல்லிகைப்பூ வச்சிருப்பா. கையைக் கட்டிக்கிட்டு, அமைதியா நின்னா... இவளைவிட ஒரு பெர்ஃபெக்ட்டான பொண்ணு உலகத்துல இருக்க முடியாதுன்னு தோணும்.

கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி, அவ ரொம்ப ஸ்லிம்மா இருந்தா. அப்போ அவ முலை (மார்பகம்) 32 சைஸ், இடுப்பு 28, பின்புறம் (சூத்து) 34ன்னு ஒரு பதுமை மாதிரி இருந்தா. ஆனா, குழந்தை பிறந்த பிறகு அஞ்சு வருஷத்துல கொஞ்சம் சதை பிடிச்சுட்டா. இப்போ அவ முலை 34 சைஸ், அது நல்லா பெருத்து, முன்னாடி நிக்குது. இடுப்பு 29, பின்புறம் 36 சைஸ்ன்னு நல்லா கும்முன்னு இருப்பா.

அந்த உடம்புக்குப் பழைய ஜாக்கெட்டெல்லாம் இப்போ டைட் ஆகி, உடம்போட ஒட்டி நிக்கும். குறிப்பா அந்த 34 சைஸ் முலைகளைப் பார்த்தா, ஜாக்கெட் பட்டனை விழுங்கிட்டு நிக்குது மாதிரி இருக்கும். மூச்சு இழுத்தா கூட அங்க கொஞ்சம் இறுக்கம் தெரியும். அவளுக்கு இதெல்லாம் தெரியும். ஆனாலும், புருஷனே கண்டுக்காம இருக்கிறப்போ, இதையெல்லாம் பெருசா யாருகிட்ட போய் சொல்ல முடியும்?

அவ புருஷன், கார்த்திக். 35 வயசு. நல்ல உயரம். அவன் ரொம்ப நல்லவன், அன்பானவன்தான். ஆனா, ரொம்பவே Workaholic.

முன்னாடியெல்லாம் செக்ஸ் வாழ்க்கை நல்லாத்தான் இருந்துச்சு. அவன் ரொமாண்டிக்கா இருப்பான். அவன் சுண்ணி ஆறு இன்ச் இருக்கும். ஆனாலும் நல்லா டீசெண்டா ஓப்பான். அப்போ பவித்ரா திருப்தியாத்தான் இருந்தா. ஆனா, அவளுக்கு **உச்சக்கட்ட இன்பம் (Orgasm)**னா என்னன்னு தெரிஞ்சதே இல்ல. அது அவளுக்கு வந்ததும் இல்லை.

ஆனா, இப்போ? அவன் வேலை ரொம்ப அதிகமாயிடுச்சு. சோ, அவன் ரொம்ப பிஸியாகிட்டான்.
இப்பலாம் மாசத்துக்கு ஒரு வாட்டி, ரெண்டு வாட்டி செக்ஸ் வச்சாலே பெரிய விஷயம். அதுவும் ஒரு பத்து நிமிஷத்துக்குள்ள முடிஞ்சிடும். கிஸ் பண்றது, கொஞ்சம் தடவிக் கொடுக்குறது எல்லாம் சேர்த்து அஞ்சு நிமிஷம் கூடத் தாங்காது. அப்புறம் அவன் சுண்ணியை அவளோட புண்டைக்குள்ள வெச்சு ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் வேகமா ஓப்பான். அவனுக்கு கஞ்சி வந்துட்டா போதும், அப்படியே திரும்பிப் படுத்து, 'டயர்டா இருக்கு'ன்னு தூங்க ஆரம்பிச்சுடுவான். கஞ்சி வந்ததும் அவனுக்குத் திருப்தி.

பவித்ராக்கு? முழுசா satisfy ஆகலையேன்னு மனசுக்குள்ள ஒரு ஏக்கப் பெருமூச்சு மட்டும் தான். ஆனாலும், அவன் டயர்டா இருக்கானேன்னு நெனச்சு, அதை வெளிய காட்டவே மாட்டா. ஆசையை அப்படியே அடக்கிக்கிட்டுப் படுத்துப்பா.

காலை 7:45 ல இருந்து சாயங்காலம் 3:30 வரைக்கும் பவித்ரா அந்த வீட்ல தனியாத்தான் இருப்பா. அவளுக்கு அந்த வீடு ஒரு தனிமையான கோட்டை மாதிரி. அவளும் அவளோட ஆசைகளும் மட்டும் தான் உள்ள இருக்கும்.

யாரையும் தொந்தரவு பண்ணப் பிடிக்காது. அதனால, ரொம்பப் போர் அடிக்கும்போது, இன்ஸ்டாகிராம் பாப்பா.

அங்க பாக்குற ரீல்ஸ் எல்லாம் அவளோட உலகத்துக்கு நேர் எதிரா இருக்கும். கவர்ச்சியா தொடை தெரியும் ஷார்ட்ஸ் போட்ட பொண்ணுங்க. காதலனை உதட்டோட உதடு வெச்சு முத்தம் கொடுக்கிற ஜோடிகள்.

அவ பாப்பா... அதை அப்படியே மனசுல வாங்கிப்பா. லைக் கூடப் போட மாட்டா. but அவளுக்குள்ள ஒரு சத்தம் ஓடிக்கிட்டே இருக்கும்:
‘நான் இன்னும் அழகாத் தானே இருக்கேன். எனக்கு என்ன வயசாயிடுச்சு? என் வயசுப் பொண்ணுங்க நிறைய பேர் இன்னும் கல்யாணம் கூடப் பண்ணலை. அவங்க எல்லாம் இப்படித் துணிச்சலா, சந்தோஷமா இருக்காங்க. ஆனா, நான் ஏன் எதையும் ஆசைப்படாம, என் ஆசைகளுக்காகப் போராடாம எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு இருக்கணும்? என் உடம்பு கவர்ச்சியாத் தானே இருக்கு? என் முலை, சூத்துலாம் perfect ஆத் தானே இருக்கு, நல்லா curvy ஆத் தானே இருக்கு? எனக்கும் ஆசைகள் இருக்கே. அவருக்கு நேரம் இல்லன்னா... எனக்கான சுகத்தை, இந்த உடம்போட சந்தோஷத்தை நான் எப்படித் தேடிக்கிறது? நான் ஆசைப்படுறது தப்பா?’ இந்தக் கேள்வி அவ மனசை அரிச்சுக்கிட்டே இருக்கும்.

நேத்து ராத்திரி அவன் அவசரமா ஓத்தது அவ ஞாபகத்துக்கு வருது. அவன் சுண்ணி அவ புண்டைக்குள்ள வந்து, ஒரு வேகத்துல ஆடும்போது, அவ உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்துப் போச்சு. அவளுக்கு இன்னும் வேணும், இன்னைக்கு எப்படியாவது அவ உச்சத்துக்குப் போயிடணும்னு ஆசை. ஆனா, அவன் வேகமா முடிச்சுட்டு, உள்ளேயே கஞ்சியை விட்டதும், அப்படியே திரும்பிப் படுத்துட்டான்.
"டயர்டா இருக்கேன் பவித்ரா... குட் நைட்." அவன் சொன்னான்.

அவளோட ஆசை அத்தனையையும் அவள் அடக்கிக்கிட்டா. சத்தமும் போடல. எதுவும் பேசல. அவளோட புண்டைக்குள்ள அவன் கஞ்சி இன்னும் சூடா இருக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங். ஆனா, அவளுக்கு நிறைவு இல்லை.

இதுதான் பவித்ரா, இதுதான் அவளோட கதை. இனிமே அவளோட பார்வையில இருந்து, அவளோட கதையைப் பார்க்கலாம்.

Part 1:

அது ஒரு வியாழக்கிழமை காலை, மணி கிட்டத்தட்ட பத்தே கால் இருக்கும். வீடே அமைதியாக, வெறிச்சோடிப் போயிருந்துச்சு. பையன் ஸ்கூலுக்குப் போயிட்டான், கார்த்திக்கும் ஆபிஸுக்குக் கிளம்பிப் போயிட்டாரு. காலையில எல்லா வேலையும் முடிஞ்சு, ஒரு வழியா நான் சோஃபால வந்து உக்காந்தேன்.

சம்மர் டைம்ங்கிறதால லேசான காட்டன் புடவை தான் கட்டியிருந்தேன். ஆனா வேலை செஞ்ச சூட்டுல வேர்த்துப் போயிருந்தேன். இப்போ எனக்கு ஒரு காபி தேவை. சூடான காபி கையில் எடுத்துட்டு, சோஃபாவோட விளிம்புல வந்து உக்காந்தேன். 'அப்பாடா! இது போதும்!'ன்னு நெனச்சேன்.

நான் காபி கப்பை உதட்டுல வைக்கப் போனேன், சரியா அப்போ தான் போன் வைப்ரேட் ஆச்சு. ஸ்க்ரீன்ல **'கவிதா காலிங்'**ன்னு காட்டிச்சு. ஒரு புன்னகை என் முகத்துல தானா வந்துச்சு. போனை எடுத்தேன்.

நான்: "யாருப்பா இது? இப்பதான் என்னோட ஞாபகம் வந்துச்சா உனக்கு!"

கவிதா: "டேய்! நீ மட்டும் என்ன பெரிய யோக்கியமா? ஒரு கால் பண்ண மாட்டிங்கிற. நான் கூப்பிடலைன்னா, நீ உலகத்துலையே இல்லைன்னு நெனச்சுடுவே போல."

லேசாச் சிரிச்சேன்.
நான்: "அப்படி இல்லைடீ. காலையிலதான் பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி ஓட்டம் இருக்கும்ல? பையன் ஸ்கூல், கார்த்திக் ஆபிஸ், அவங்க டிபன், லஞ்ச்... அப்புறம் வீடு கிளீன் பண்றதுன்னு..."

கவிதா: "அதே கதை தான்டீ இங்கயும். என் பொண்ணு இன்னைக்கு வாட்டர் பாட்டில்ல கார்ட்டூன் ஸ்டிக்கர் இல்லைன்னு காலையில ஒரே அழுகை."

முகத்தைச் சுளிச்சேன்.
நான்: "ஐயோ பாவம்..."

கவிதா: "அவளைத் தேத்த நான் கத்திகிட்டு இருக்கேன். இந்த வருண் மட்டும் இருக்கானே... இளவரசன் மாதிரி தூங்கிட்டு இருக்கான்."

சிரிச்சுக்கிட்டே தலையை ஆட்டினேன்.
நான்: "புருஷங்கன்னா அப்படித்தான்டீ இருப்பாங்க."

கவிதா: "ஆமாடீ! சரி விடு. நீ இப்போ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க? ஃப்ரீயா இருக்கியா?"

நான்: "இப்பதான் காபி எடுத்து உக்காந்தேன். ரெண்டு நிமிஷம் ரெஸ்ட் எடுக்கலாம்னு. கால் எல்லாம் வலிக்கிது."

கவிதா: "குட். நான் உன்னை gossip பேசத்தான் கூப்பிட்டேன். இல்லன்னா என் பிரைன் செத்துரும் போல இருக்கு."

ரெண்டு பேரும் கொஞ்ச நேரம் வீண் பேச்சுப் பேசிட்டு இருந்தோம். வழக்கம் போல அவளோட செக்ஸ் டாபிக் உள்ள வந்துச்சு. அவங்க பெட்ரூம்ல என்ன பண்ணாங்கன்னு ஓப்பனா சொல்ல ஆரம்பிச்சா. என் ஆர்வம் தானா வந்துச்சு.

போன்ல சிரிச்சேன்.
நான்: "இப்போ என்னடா ஆச்சு?"

கவிதா: "நேத்து ராத்திரி வருண் பயங்கரமான ரொமான்ஸ் மோடுல இருந்தான்."

கண்ணை அகல விரிச்சேன்.
நான்: "சடனா?"

கவிதா: "சடனாத்தான்டீ! நான் துணியை மடிச்சுட்டு இருந்தேன். பின்னாடியிருந்து வந்து அப்படியே கட்டிக்கிட்டான்."

மெதுவாச் சிரிச்சேன்.
நான்: "அது நல்ல விஷயம்டீ."

கவிதா: "அப்புறம் என்ன... என் மேல படர்ந்து, முத்தம் கொடுத்து, கட்டிப்பிடிச்சு... அதோட நிக்கல..."
என் கன்னங்கள் சூடேறுவது தெரிஞ்சுச்சு.

நான்: "போதும்டீ, போதும்! எனக்கு முழு விவரமும் வேணாம். நான் இன்னும் காபி குடிச்சிட்டு இருக்கேன்."

கவிதா: "அட இருடீ, முக்கியமானதைச் சொல்றேன்! சீரியஸா சொல்றேன், நேத்து ரொம்ப வித்தியாசமா இருந்துச்சு. அவன்கூட அந்த ஓலாட்டம், சூப்பரா இருந்துச்சுடீ. ரொம்ப நாள் கழிச்சு நேத்து பத்து நிமிஷத்துக்கு மேல பண்ணான்டீ. ரொம்ப நாள் கழிச்சு ஒரு நிறைவான உணர்வு கிடைச்சுச்சு. எனக்கு ஆர்கஸம் (Orgasm) கிடைச்சுச்சுன்னு நினைக்கிறேன்டீ."

ஒரு சின்ன அமைதி.
நான்: "ஓ... நிஜமாவா?"

கவிதா: "ஆமாடீ. முடிஞ்ச பிறகு டைம் கூட செக் பண்ணேன். அவனுக்கு இப்போ வேலை அதிகமா இருக்கிறதால, அஞ்சு நிமிஷத்துல கஞ்சி விட்டுட்டுப் படுத்துடுவான். ஆனா நேத்து... பதினைஞ்சு நிமிஷம்! என்ன ஆச்சுன்னு தெரியல. ஆனா எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சுச்சுடீ!"

நான்: "ஓ... சரி..."

(என் மனசுல ஓடிச்சு: பதினைஞ்சு நிமிஷமா? எனக்கு? கார்த்திக் என்ன நடக்குதுன்னு நான் புரிஞ்சுக்கிறதுக்குள்ளேயே முடிச்சுடுறான் இப்போலாம். இவ satisfied-னு சொல்றா. ஆர்கஸம்னா எப்படி இருக்கும்? கேட்கலாமா? வேணாம்... எதுக்குக் கம்பேர் பண்ணனும்? கார்த்திக் நல்லவன் தான். என்னை நல்லாப் பார்த்துக்கிறாரு. ஆனா... ஏன் எனக்கு மட்டும் அந்த satisfaction கிடைக்கல?)

கவிதா: "நான் ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்தேன்டீ. நேத்து ராத்திரியில இருந்து இப்போ வரைக்கும் அதே மோடுல தான் இருக்கேன்."

என் குரலைச் சமன் செஞ்சுக்கிட்டேன்.
நான்: "ம்ம்... லக்கி நீ."

கவிதா: "நீ சொல்லு. கார்த்திக் எப்படி இருக்காரு? இன்னும் ஆபீஸ் வேலை, ராத்திரி, பகல்ன்னு சுத்திக்கிட்டு இருக்காரா?"

நான்: "ஆமாடீ. அவர் வேலைக்கு rest-டே இல்லை. எப்பவும் பிஸி. உனக்குத் தெரியுமே. அதனால நாங்க... எங்களுக்கு சமயம் கிடைக்கிறதே இல்லை."

கவிதா: "ஆமா, ஆமா. ஆனா நீங்க ரெண்டு பேரும் எப்பவும் ரொம்ப அமைதியாவும், lovable-ஆவும் இருப்பீங்க."

சிரிச்சேன்.
நான்: "ஹாஹா, நாங்க எப்பவும் அப்படித்தான்டீ."

கவிதா: "அட போடி. நீங்க இன்னும் இளம் வயசுல இருக்கீங்க! கொஞ்சம் மசாலா சேருங்க."
நான்: "கார்த்திக் வேலை அப்படிடீ."

(நான் திரும்பவும் யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன். நான் ஒரு நாளும் அவரைக் குறை சொன்னதில்லை. அவருக்கு அவ்ளோ வேலை. அதனால, நான் திருப்தியா இருக்கேனா, இல்லையான்னு அவருக்குப் பெரிய கவலை இருக்காதுன்னு நினைக்கிறேன். இல்லைன்னா, ரொம்ப வேலை செய்றதால அவரோட சக்தி குறைஞ்சு அவ்ளோதான் முடியுது போல. அவர்ட்ட, 'என்னை இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் செய்யுங்க-னு' எப்படி, என்ன கேட்கிறதுன்னு கூட எனக்குத் தெரியல. ஆனா இந்தக் கவிதா மட்டும் அப்பப்போ வந்து, தன்னோட வார்த்தைகளால என்னை சுண்டி விட்டுடுவா.)

கவிதா: "நான் வருண்கிட்ட சொல்லிட்டே இருப்பேன். அப்பப்போ ஒரு வாட்டி இப்படி ஓல் கிடைச்சா போதும். ஆனா எனக்கு முழு திருப்தியைக் கொடுத்திடும்னு சொல்லுவேன். நேத்து எனக்கு... எனக்குத் தெரியல... ஒரு complete women மாதிரி உணர்ந்தேன்."

என் குரல் லேசா மெலிஞ்சு போச்சு.
நான்: "சந்தோஷம்டீ. நீ அதுக்குத் தகுதியானவ தான்."

(திரும்ப என் சிந்தனைக்குள்ள போனேன். என்கிட்ட டைம் இருக்கு. ஆனா அத வெச்சு என்ன பண்றது? கார்த்திக் என்னை ஓக்கும்போது கூட, ஒரு முத்தம் கொடுத்தா பெரிய விஷயம். உள்ள கஞ்சி வந்ததும், வேலை முடிஞ்சுடுச்சுன்னு அப்படியே தூங்கப் போயிடுவாரு. அதனால எப்படி அதிகமா கேட்கிறதுன்னு எனக்குத் தெரியல. அதிகமா ஆசைப்பட எனக்கு உரிமை இருக்கான்னும் தெரியல. அதிகமா கேட்டா, என்னைப் பத்தித் தப்பா நெனச்சுடுவாரோன்னு பயம்.)

கவிதா: "சரி சரி, எனக்கு வேலை இருக்குடீ. பை!"

நான்: "போ போ. பை."

கவிதா: "லவ் யூ!"

நான்: "பை."

போனை எடுத்து டேபிள்ல வச்சேன். என் அரை குடிச்ச காபி இப்போ ஆறிப் போயிருந்துச்சு. நான் காபியைப் பார்த்தேன். என் கைப்பிடி டம்ளரைச் சுத்தி இறுகுச்சு.

(என் மனசுல ஒரு தெளிவு வந்துச்சு: ஒருவேளை நான் சும்மா கற்பனை பண்ணிட்டு இருக்கேனோ? இல்லைன்னா இவ்வளவு நாளா என் திருப்தியை நானே கண்டுகாம விட்டுட்டேனோ? ஒருவேளை இது செக்ஸைப் பத்தியோ, தொடுதலைப் பத்தியோ மட்டும் இல்லைன்னு நினைக்கிறேன். ஒருவேளை நானும் ஏதாவது உணரனும்னு நினைக்கிறேனோ? எனக்கும் ஒரு complete women மாதிரி feel பண்ண ஆசையா இருக்கோ?)

yazhiniram · 06-11-2025, 12:35 AM

Part - 2

கவிதா கூடப் பேசி முடிச்ச பிறகு, அவ பேசின விஷயங்கள் எல்லாம் என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ என்னை மாத்தின மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்கைக் கொடுத்துச்சு.

அவ சாதாரணமாக் கடந்து போகிற மாதிரி சொன்ன ஒரு வரி, என் காதுக்குள்ள திரும்பத் திரும்ப ஒலிச்சுட்டே இருந்துச்சு: "வருண் பத்து நிமிஷத்துக்கு மேல என்னை ஓத்தான்டீ."

அப்புறம், அவ இதைச் சொன்னா: "நீயும் கார்த்திகிட்ட கொஞ்சம் ட்ரை பண்ணிப் பார்க்கலாமேடீ."

அப்போ நான் சும்மா, 'ச்சீ... அதெல்லாம் இல்லை'ங்கிற மாதிரி சிரிச்சுட்டேன். ஆனா, அது சாதாரணமா இல்லை. அந்த வார்த்தைகள் என் மனசுக்குள்ள, என் நெஞ்சுக்குள்ளேயே தங்கிடுச்சு.

அந்தச் சிந்தனையிலேயே காபியைக் குடிச்சு முடிச்சேன். இப்போ காய்கறி வாங்க வெளிய போகணும். இந்த வேர்வையோட போனாக் கஷ்டம். அதனால, ஒரு குளியல் போட்டுட்டுப் போகலாம்ன்னு குளியலறைக்குப் போனேன்.

குளிச்சுட்டு, வேற ஒரு காட்டன் புடவை கட்டி, முடியை லேசா பின்னால வாரிப் போட்டுக்கிட்டு, வெளிய போகத் தயார் ஆனேன். நான் புடவை கட்டினா, எல்லாத்தையும் மறைச்சு எதுவும் தெரியாத மாதிரிதான் கட்டுவேன். ஆனா, கவிதா கால் பண்ணி என்னமோ பண்ணிடுச்சு.

அதனால, இன்னைக்குப் புடவையை இடுப்புக்குக் கொஞ்சம் கீழ இறக்கிக் கட்டினேன். இப்போ என் தொப்புள் பகுதி லேசா தெரியுற மாதிரி இருந்துச்சு. கண்ணாடில என்னைப் பார்த்தேன். perfect-ஆ இருந்தேன்.

மெயின் கதவைப் பூட்டிட்டு, லிஃப்ட் கிட்ட போனேன். பட்டனை அமுக்குனேன். லிஃப்ட் வந்துச்சு. உள்ள போயிட்டு G பட்டனை அமுக்குனேன். ஏழாவது மாடியில இருந்து லிஃப்ட் கீழ இறங்கிச்சு: 7, 6, 5... G-ல வந்து நின்னது.

நான் மெதுவா வாசலை நோக்கி நடந்து போனேன். காம்ப்ளெக்ஸ்ல எல்லாமே அமைதியா இருந்துச்சு. யாரோ ஒரு வீட்ல டிவி சத்தம் மட்டும் லேசா கேட்டுச்சு. கேட் கிட்ட போனப்போ, செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கத்துல ஒரு ஆளைப் பார்த்தேன்.

குட்டையா, கருப்பா இருந்தான். என்னைவிடக் குள்ளமா இருப்பானோ? வயசு முப்பது இருக்கும்ன்னு நெனச்சேன். அவனோட யூனிஃபார்ம் ஷர்ட்ல மேல இருக்கிற பட்டன் திறந்து இருந்துச்சு, ஏதோ ரவுடி மாதிரி. அவன் கண்ணு என்னையே சுத்தி சுத்திப் பார்த்தது.

'இவன் புது செக்யூரிட்டியா இருப்பானோ?'ன்னு தோணுச்சு.

அவன் என்னைப் பார்த்தான். ஆனா, அவன் பார்வை என் முகத்துல நிக்கல.

அது கீழ இறங்குச்சு.

என் முலை மேல. அப்புறம் என் இடுப்புப் பகுதிக்கு வந்துச்சு. என் தொப்புளைத்தான் அவன் பார்த்தான். அந்த வெள்ளை தோல் அவனுக்கு ஒரு விருந்தா தெரிஞ்சிருக்கலாம். அந்தச் சின்னக் குழியை, அவன் விழுங்கிடுற மாதிரி பார்த்தான்.

அவன் பார்வை ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அங்கேயே நின்னுச்சு.

அப்புறம், பார்க்காத மாதிரி அப்படியே திரும்பிட்டான்.

ஆனா, அவன் எதைப் பார்த்தான்னு எனக்கு நல்லா தெரிஞ்சுச்சு.

ஏன்னு தெரியல... என் முலை காம்புகள் (nipples) உள்ளுக்குள்ள இறுக்கமாச்சு. என் panty-ah ஈரமாக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

ஆனா, என் நல்ல புத்தி, மனசுக்குள்ள அவனைத் திட்டுச்சு: 'சீப் பயலே. ச்சீ. ஒழுங்கா வேலையைப் பாரு. பொம்பளைங்களை இதுவரைக்கும் பார்க்காதவன் மாதிரி ஏன் முறைக்கிற?'

நான் ஒண்ணும் ஆபாசமா டிரஸ் பண்ணல. சும்மா லைட்டாத் தொப்புள் தெரியுற மாதிரிதான் கட்டியிருந்தேன். ஆனா, அவன் ஏன் அப்படி ஒரு ரெண்டு செகண்ட், என்னையே திங்கப் போற மாதிரி பார்த்தானு எனக்குப் புரியல.

நான் அவனைப் பார்க்காம வெளிய போனேன். காய்கறி, பால் எல்லாம் வாங்கிட்டுத் திரும்பி வந்தேன். மறுபடியும் அவன் சேர்ல உக்காந்து என்னைப் பார்த்து, லேசாச் சிரிச்சான். நான் திரும்பவும் அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. ஆனா, அவன் கண்ணு என்னை ஸ்கேன் பண்ணிட்டுப் போனது மட்டும் தெரிஞ்சுச்சு. 'அந்தத் தொப்புள் ஏரியாவைத் தான் திரும்பப் பார்க்குறான் போல'ன்னு நெனச்சுக்கிட்டேன்.

நான் கோபமா வீட்டுக்குள்ள வந்து, மனசுக்குள்ள இந்த அசோசியேசனைத் திட்டினேன். 'பாதுகாப்புக்காகப் போட்ட செக்யூரிட்டிகள் இப்படி இருந்தா, பொம்பளைங்க எப்படித் தனியாச் சேஃபா இருக்க முடியும்?'ன்னு நெனச்சேன்.

ஆனா, அவன் என்னைப் பார்த்த அந்தப் பார்வையும், கவிதாவோட **'மசாலா சேருங்க'**ங்கிற வார்த்தைகளும் சேர்ந்து என் புண்டையை ஒரு மாதிரி சுண்டி இழுத்துச்சு. எனக்குள்ள ஏதோ மாற்றம் நடக்கப் போகுதா, இல்லை இதெல்லாம் சும்மா தானான்னு எனக்குத் தெரியல.
அப்புறம் அவனை மறந்துட்டு, வீட்டு வேலைகள்ல மூழ்கிட்டேன். மதியச் சாப்பாடு, நைட் சாப்பாடு எல்லாம் செஞ்சு முடிச்சுட்டு, என் வழக்கம் போல ஒரு மணி நேரம் இல்லன்னா ரெண்டு மணி நேரம் தூங்கத் தயாரானேன்.

அலாரம் அடிச்சுச்சு. மணி மூணே கால். இன்னும் ஒரு பதினைஞ்சு நிமிஷத்துல என் பையன் வந்துடுவான். ரெஸ்ட்ரூம்ல போய் முகம் கழுவிட்டு, சோஃபால வந்து உக்காந்தேன். மணி 3:25. அவனை வேன்ல இருந்து கூட்டிட்டு வர வெளிய போகத் தயார் ஆனேன்.

சரியாக் கிளம்பும்போது, அந்தச் சிந்தனை மறுபடியும் வந்துச்சு. புது செக்யூரிட்டியும், அவனோட கண்ணும் என் மனசுல வந்து நின்னுச்சு.

yazhiniram · 07-11-2025, 01:12 AM

Part 3:

நான் கண்ணாடில என்னைப் பார்த்தேன். 'இப்போ என் புடவையைச் சரி பண்ணி, அவனைப் பார்க்காம கூட்டிட்டு வரணும்'னுதான் நினைச்சேன். ஆனா, என் கை தானா போய், புடவையை இடுப்புப் பக்கமா சரி பண்ண ஆரம்பிச்சது.

(என் மனசுல அப்போ ஒரு குரல் ஓடிச்சு: 'ஏன் இப்படிப் பண்ணணும்? அந்த ஆள் ஒரு லோ கிளாஸ் செக்யூரிட்டி. அவனை எதுக்கு ரசிக்க விடணும்? ஆனா... இவ்வளவு நாளா என் புருஷன் கூட என்னைப் பார்க்கல. இவனுக்காவது என் உடம்பு, என் வளைவு, என் தொப்புள் அழகு தெரிஞ்சுச்சு. இதை இன்னும் கொஞ்சம் ஏன் ரசிக்க விடக் கூடாது? ஒரு மாற்றம் வேணும். நான் இன்னும் அழகா இருக்கேன்ன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்!')

அந்த எண்ணத்துல, என் கைதானா அந்தப் புடவையை இடுப்புல இன்னும் கொஞ்சம் கீழே இறக்கிக் கட்டுச்சு. இப்போ என் இடுப்பு வளைவும், தொப்புளும் காலையில தெரிஞ்சதைவிட லைட்டா, ஆனா நல்லாவே தெரிஞ்சுச்சு. என் மனசுக்குள்ள ஒரு தைரியம் வந்துச்சு. 'நான் cute-ஆவும், perfect-ஆவும் இருக்கேன். இது தப்பு இல்லை'ன்னு நெனச்சுக்கிட்டு, வீட்டைப் பூட்டிட்டு வாசலுக்கு வந்தேன்.

லிஃப்ட்டைவிட்டு இறங்கி, வழியில என் கண்ணு செக்யூரிட்டி ரூமை நோக்கி அவனைத் தேடுச்சு. ஆனா, அவன் அங்க இல்லை.

**"ச்சே! ஏன் இப்படித் தேடணும்? எதுக்காக அவனைப் பார்க்கணும்? என்ன நடக்குது எனக்கு?"**ன்னு எனக்கு நானே உள்ளுக்குள்ள திட்டிட்டேன்.

கேட் கிட்ட போனப்போ, என் பையன் வந்துட்டான். ஸ்கூல் வேன்ல இருந்து கூட்டிட்டு வந்தேன்.

அப்போதான் கவனிச்சேன், அந்தப் புது செக்யூரிட்டி யாரோகூடப் பேசிட்டிருந்தான். நான் லிஃப்ட் பக்கம் திரும்பிப் போகப் போனப்போ, அவன் என்னைப் பார்த்துட்டான். எங்க ரெண்டு பேரோட கண்ணும் ஒரு செகண்ட் மோதிச்சு.

அப்போ, என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி ஒரு ஸ்பார்க் அடிச்சது. ஆனா, முகத்துல எதையும் காட்டிக்காம, உடனே என் பார்வையை மாத்திக்கிட்டு லிஃப்ட் பக்கமா நடந்தேன். 'இந்த மாதிரி ஆட்களையெல்லாம் என்கரேஜ் பண்ணக் கூடாது'ன்னு என் புத்தி சொல்லுச்சு.

வீட்டுக்கு வந்து, பையனுக்குச் சாப்பாடு ஊட்டி முடிச்சேன். அப்புறம் அவன் என்னைப் பார்க்குக்குக் கூட்டிட்டுப் போகச் சொல்லி உறுத்த ஆரம்பிச்சான். 'சரி போலாம்'னு சொன்னேன்.

நான் அதே புடவையில, அப்போ இறக்கிக் கட்டின மாதிரியேதான் இருந்தேன். என் இடுப்பும், தொப்புளும் லைட்டா நல்லாவே தெரிஞ்சிட்டுத்தான் இருந்துச்சு.

கீழே போனதும் ஆன்ட்டிகள், அங்கிள்கள் வாக்கிங் போயிட்டு இருந்தாங்க. எங்க சொசைட்டியில நாலு கேட் இருக்கு. பசங்க பார்க்கு, எக்சிட் கேட் பக்கத்துலதான் இருக்கு.

"நீ இங்க பார்க்ல விளையாடு. வெளிய போகாத"ன்னு அவன்கிட்ட சொல்லிட்டு, "நான் ஒரு ரவுண்டு வாக்கிங் போயிட்டு வரேன்"னு சொன்னேன். அவன் தலையாட்டினான்.

அவன் நெத்தில ஒரு சின்ன முத்தம் கொடுத்தப்போ, புடவைத் முந்தானை லேசா நழுவிப் போச்சு.

நான் நிமிர்ந்தப்போ, சில கண்ணுங்க என்னையே சுத்தி வளைச்சுப் பார்த்ததை உணர்ந்தேன். அந்த எக்சிட் கேபின்ல இப்போ அவன்தான் உட்கார்ந்திருந்தான்!

முந்தானை நழுவினப்போ, என் முலையோட cleavage நல்லாப் பளிச்சுன்னு தெரிஞ்சுச்சு. ஜாக்கெட்டுக்குள்ள இறுக்கமா இருந்த என் 34 சைஸ் முலைகள், அந்தப் பிளவு வழியா அவனுக்கு அப்பட்டமா தெரிஞ்சுச்சு. கூடவே, நான் இறக்கிக் கட்டியிருந்த என் தொப்புளும் அவனுக்கு இப்போ இரண்டாவது விருந்தா கிடைச்ச மாதிரி இருந்துச்சு. அவன் கண்ணுல ஒரு தீவிரமான ஆசை தெரிஞ்சுச்சு. அவன் என்னைப் பார்த்த அந்தப் பார்வையைப் பார்க்கும்போது, என் pussy லேசா உள் இழுத்துச் சுருங்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் வந்துச்சு.

நான் சட்டென முந்தானையை இழுத்துப் போட்டேன். ஆனா, அவனோட பார்வை இன்னும் என்னையே முறைச்சுப் பார்த்துட்டு இருந்துச்சு. என் உடம்பு மறுபடியும் லேசாச் சிலிர்த்துச்சு. என் நல்ல புத்தி, **"இவன் ஒரு cheap-aana ஆளா இருப்பான் போல, இவனையெல்லாம் கண்டுக்கவே கூடாது"**ன்னு சொல்லுச்சு.

நான் அவனைப் பார்க்காத மாதிரி வாக்கிங் போக ஆரம்பிச்சேன்.

ரெண்டு ரவுண்டு நடந்து முடிச்சேன். ஒவ்வொரு வாட்டி நான் அவனை cross பண்ணி நடக்குறப்பவும், அவன் என்னோட சூத்த அவன் பார்க்குற மாதிரி தோணுச்சு. நான் திரும்பிப் பார்க்கல. ஆனா, என் உடம்போட பின்பக்கம் எப்படி ஆடுதுன்னு அவன் ரசிச்சுட்டு இருக்கான்ன்னு என் உடம்பு உணர்ந்துச்சு. என் உடம்புல ஒரு விதமான feel வந்துச்சு. பயமா, இல்ல ஆசையான்னு பிரிச்சுப் பார்க்கத் தெரியல. இப்படியே யாராவது பார்க்க மாட்டாங்களான்னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன ஆசை வந்துட்டுப் போச்சு.

மூணாவது ரவுண்டு வரும்போது, அவன் இன்னும் அதே மாதிரி முறைச்சுப் பார்த்தான்.
அவன் என்னைப் ஃபுல்லா, மேல இருந்து கீழ வரை, என் முலைய, என் இடுப்ப, தொப்புள, எல்லாத்தையும் scan பண்ணிட்டே இருந்தான். அவன் பார்வையின் சூடு என்னைத் தாக்கிச்சு. கோபமா, துணிச்சலா…

இப்போ எனக்கு ரொம்பவே கோபம் வந்துச்சு. 'இவனை இன்னைக்குக் கேட்டே ஆகணும்'னு நெனச்சேன்.

So வாக்கிங் போற லைன்ல போகாம, நான் அவனை நோக்கி, அந்த செக்யூரிட்டி கேபினை நோக்கி நேரா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அவன் திடுக்கிட்டுப் போனான். ஷாக் ஆனது அவன் முகத்துல தெரிஞ்சுச்சு. அவனோட பார்வை மாறுச்சு. என்னைப் பார்க்காம, வேற எங்கேயோ பார்க்க ஆரம்பிச்சான். ஆனா, நான் அவன் பக்கமா நேரா நடந்து போயிட்டு இருந்தேன்.

yazhiniram · 07-11-2025, 11:06 PM

Part 4:

நான் நேராகப் போய் அவன் பக்கத்துல நின்னேன். அவன் இன்னும் என்னைப் பார்க்காம, எங்கேயோ பார்த்துட்டு இருந்தான்.

நான் ஒரு சின்னச் சத்தம் கொடுத்து, தொண்டையைக் கனைச்சேன். அந்தச் சத்தத்துலதான் அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். "மேடம், எதுவும் வேணுமா?"ன்னு ஒண்ணும் தெரியாத மாதிரி கேட்டான். இங்க நான் எதுக்காக வந்திருக்கேன்னு தெரியாத மாதிரி நடிச்சான்.

உடனே எனக்கு சுருக்குன்னு கோபம் வந்துச்சு.

நான்: "உன் பேர் என்ன?"

அவன்: "மேடம், என் பேரு பிரகாஷ் மேடம்."

நான்: "சரி பிரகாஷ், நீ ஏன் என்னையப் பார்த்துட்டு இருக்க? அண்ட் உன்னோட பார்வையும் சரி இல்லை. நான் இன்னைக்குக் காலையில இருந்து கவனிச்சுட்டு இருக்கேன்."

அவன்: "இல்லை மேடம், நான் பார்க்கலையே."

நான்: "பாரு! என்கிட்ட ரொம்பச் சாமர்த்தியமா பேச நினைக்காத."

அவன்: "இல்லை மேடம், நான் பார்க்கல."

நான்: "நீ இங்க வேலை பார்க்க வந்தியா? இல்லைன்னா, இந்த அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்கிற பொம்பளைங்களைப் பார்க்க வந்தியா?"

அவன்: "இல்லை மேடம். எல்லாரையும் கவனிக்கிறதுதான் என் வேலை. ஒருவேளை நீங்க தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டீங்களோ?"

நான்: "இப்போ நான் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டேனா? உன் வேலை வெளிய இருந்து வரவங்கள verify பண்றது, அப்பார்ட்மெண்ட்டை safety காவல் காக்கிறது, gate open பண்ணி விடுறது and close பண்றது. அதுதானே? ஆனா, நீங்க குடியிருக்கிறவங்க என்ன பண்றாங்க, எந்த கேப்ல என்ன தெரியுதுன்னு பார்க்குறது உன் வேலை இல்லை."

அவன் கண்ணு கீழ தரையைப் பார்த்தது. ஆனா, அவனோட பார்வை லேசா என்னோட கணுக்கால், இடுப்பு பக்கமா போயிட்டு வந்துச்சு.

மறுபடியும் எனக்கு கோபம் வந்துச்சு.

நான்: "பிரகாஷ்! என் கண்ணு இங்க இருக்கு. என்னோட கண்ணைப் பார்த்துப் பேசு."

அவன்: "மன்னிச்சுக்கோங்க மேடம். நான் எதையும் பார்க்கல. நான் எல்லாரையும் தான் பார்க்கிறேன், உங்களை மட்டும் இல்லை மேடம்."

நான்: "ஓஹோ! எல்லாரையும் பார்க்குறீயா? ஆனா, எல்லாரையும் பார்க்கத் தெரிஞ்ச உனக்கு, அவங்க முகத்தை மட்டும் பார்க்கத் தெரியாதா? இல்லன்னா இங்கேயும் இங்கேயும் மட்டும் தான் பார்ப்பீயா?" (அப்படின்னு சொல்லிட்டு, என் ஜாக்கெட் மேலயும், அப்புறம் என் இடுப்புப் பகுதி மேலயும் விரலால சுட்டிக் காட்டினேன்.)

அவன்: "இல்லை மேடம். நான் எல்லாரையும் அப்படிப் பார்க்க மாட்டேன்."

நான்: "ஓஹோ, அப்போ நீ பொம்பளைங்களை மட்டும் தான் பார்ப்பீயா, அப்படித்தானே?"

அவன்: "இல்லை மேடம், மன்னிச்சுக்கோங்க மேடம்."

நான்: "உன் மன்னிப்பு எனக்குத் தேவையில்லை. நான் இந்த அசோசியேஷன்ல கம்ப்ளெயின்ட் பண்ணப் போறேன்."

அவன்: "இல்லை மேடம், ப்ளீஸ். நான் பார்க்க மாட்டேன்."

நான்: "இல்லை! உனக்குத் தண்டனை வேணும். பொம்பளைங்களை எப்படிப் பார்க்கணும்னு உன் குடும்பம் உனக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கலையா?"

அவன்: "மன்னிச்சுக்கோங்க மேடம்."

நான்: "உனக்குக் கல்யாணம் ஆச்சா?"

அவன்: "இல்லை மேடம்."

நான்: "அதுதான் பிரச்னையே! அதனாலதான் கல்யாணம் ஆகாம எல்லாப் பொம்பளைங்களையும் இப்படிப் பார்க்குறீயா? உனக்கு என்ன வயசு ஆகுது?"

அவன்: "27 மேடம்."

நான்: "நீ கல்யாணம் பண்ணி, உன் பொண்டாட்டியை யாராவது இப்படிப் பார்த்தா நீ என்ன பண்ணுவ? உனக்கு வெட்கமா இல்லையா இப்படிப் பண்றதுக்கு?"

அவன்: "மன்னிச்சுக்கோங்க மேடம்."

நான்: "உன் சாரி உன்கிட்டயே வெச்சுக்கோ. இனிமேல் என்னையோ, வேற எந்தப் பொம்பளைகளையோ இப்படிப் பார்க்கக் கூடாது."

அவன்: "கண்டிப்பா மேடம்."

அவன்கிட்ட தொடர்ந்து பேசாம, எனக்குள்ள ஒரு சந்தோஷம், ஒரு பெருமை வந்துச்சு. நான் அங்கிருந்து கிளம்பி, வாக்கிங்கைத் தொடர ஆரம்பிச்சேன்.
இனிமேல் அவன் என்னைப் பார்க்க துணிச்சல் காட்ட மாட்டான்னு எனக்கு தோணுச்சு. சந்தோஷமா வாக்கிங் போக ஆரம்பிச்சேன். இன்னும் ரெண்டு ரவுண்டு சுத்தினேன். நான் எக்சிட் கேட்டைக் கடக்கும்போதெல்லாம், அவன் என்னைப் பார்க்காம தலையை குனிஞ்சுக்கிட்டே இருந்தான். ஆனா, இதெல்லாம் அவன் நடிக்கிறான்னு எனக்கு நல்லாப் புரிஞ்சுச்சு.

நான் வாக்கிங்கை முடிச்சுட்டு, என் பையன் கிட்ட போனேன். "சரி வா, வீட்டுக்குப் போகலாம்"னு சொன்னேன். அவன், "அம்மா, இன்னும் பத்து நிமிஷம் ப்ளீஸ்"ன்னு கேட்டான். "இல்லை"ன்னு சொன்னேன். அவன் அடம் பிடிச்சதும், "சரி, அஞ்சு நிமிஷம்"னு சொன்னேன். அவன் சந்தோஷமா விளையாடப் போனான்.
நான் அங்கேயே உக்காந்தேன். என் கண்ணு பிரகாஷைப் பார்த்தது. இப்போ அவன் என்னை பார்க்காம, வெளியேயும் வேற இடத்துலயும் பார்த்துட்டு இருந்தான். ஆனா, அப்பப்போ திருட்டுப் பார்வை என் பக்கம் வந்து, உடனே விலகிச்சு.

இப்போ என் மனசு மாற ஆரம்பிச்சது. அவனைச் சீண்டுறதுக்கு எனக்கு ஒரு சின்னத் தைரியம் வந்துச்சு.

அவன் என்னைப் பார்க்கிற ஒரு சந்தர்ப்பத்துல, நான் அவனைப் பார்க்காத மாதிரி நடிச்சேன். எழுந்து நின்னேன். (சுத்தி முத்தி யாரு இருக்காங்கன்னு அவனைப் பார்க்காம செக் பண்ணேன். யாரும் இல்லைன்னு உறுதியாச்சு).

என் புடவையில மணல் ஒட்டின மாதிரி, நான் அப்படியே என் புடவையோட மடிப்புகளைத் தட்டிவிட்டேன். அவன் என்னைப் பார்க்கலைன்னு நெனச்சுக்கிட்டுப் பண்றமாதிரி ரொம்பச் சாதாரணமாக், எப்பவும் போல adjust பண்ணுனேன். அப்புறம் அந்த முந்தானையை லேசா விலக்கி, என் தொப்புள் முழுசாத் தெரியுற மாதிரி பண்ணி, பாவாடைப் பகுதிக்குள்ள மடிப்புகளைச் செருகிச் சரி பண்ணினேன்.

நான் முந்தானையைச் சரி செய்யும்போதும், என் புடவை மடிப்புகளை இடுப்புல செருகும்போதும், என் தொப்புள் குழி நல்லா அவனுக்குத் தெரிஞ்சுச்சு. இன்னைக்கு, ஒரே நாள்ல, இது அவனுக்குக் கிடைச்ச மூணாவது விருந்து.

அவன் அங்கேயே இல்லைன்னு ரொம்ப இயல்பா பண்ணினாலும், என் மனசுக்குள்ள **'இவன் என்னைப் பார்க்கணும், இவன் இன்னும் ரசிக்கணும்'**ங்கிற ஒரு துணிச்சல் வந்துச்சு.

அப்புறம் எனக்கு வெட்கமா வந்துச்சு. உடனே என் பையனைக் கூப்பிட்டு, "சீக்கிரமா வா வீட்டுக்குப் போகலாம், அஞ்சு நிமிஷம் ஆச்சு"ன்னு சொன்னேன். அவன் மறுபடியும் அடம் பிடிச்சான். "இல்லை, இப்போ நீ வரலைன்னா, அடுத்த வாட்டி பார்க் கிடையாது"ன்னு கண்டிப்பா சொன்னேன். உடனே அவன் வந்தான்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் வீட்டுக்குப் போகத் திரும்பி நடந்தோம். ஆனா, இன்னைக்கு நான் பண்ணின விஷயங்கள், என் எண்ணங்கள், எல்லாம் எனக்கு ரொம்பப் புதியதா இருந்துச்சு. இதுக்கெல்லாம் காரணம் அந்தக் கவிதா தான். நான் மனசுக்குள்ள அவளைத் திட்டிட்டே வீட்டுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தேன்.

yazhiniram · 09-11-2025, 11:29 PM

Part 5

வீட்டுக்கு வந்ததும், கதவை மூடினேன். அப்புறம் கொஞ்ச நேரத்துல, பையனுக்குச் சாப்பாடு ஊட்டிட்டு, அவனுக்கு கார்ட்டூன் போட்டு விட்டேன் டிவியில.

கொஞ்ச நேரத்துல நானும் சாப்பிட்டேன். நான் பண்ணின விஷயம் என் மனசுல வந்துச்சு. என் தொப்புளைப் பிரகாஷ் எப்படிப் பார்த்தான்ங்கிறதுதான் என் கண்ணுக்குள்ள ஓடிட்டே இருந்துச்சு. அந்தப் பார்வை ஒரு பார்க்கக் கூடாததைப் பார்த்த மாதிரியும், அவன் கண்ணுலயே என்னைச் சாப்பிட்டுடுவான்ங்கிற மாதிரியும் இருந்துச்சு. அது எனக்குள்ளேயே ஏதோ ஒரு ரோதனையாகவும், வெக்கமாகவும் பரவ ஆரம்பிச்சது. வலி, வெட்கம் ரெண்டும் சேர்ந்து எனக்குள்ள என்னென்னமோ செய்கிற மாதிரி உணர்ந்தேன்.

ராத்திரி எட்டரை மணி ஆயிடுச்சு. பையன் தூங்கிட்டான். வீடே அமைதி ஆயிருச்சு.

நான் சோஃபால உக்காந்தேன். காட்டன் புடவை என் வேர்வையில ஒட்டிப் போயிருந்துச்சு. இன்னைக்குப் பகல்ல நடந்த எல்லாவற்றையும் திரும்ப நினைச்சுப் பார்த்தேன்.

"நான் ஏன் அப்படிச் செஞ்சேன்?"

இந்தக் கேள்வி என் மனசைச் சுட்டுச்சு. நான் பவித்ரா. இருபத்தி ஆறு வயசு. தமிழ்நாட்டுப் பொண்ணு. உடம்பை வெளிக்காட்டக் கூடாதுன்னு வளர்ந்தவ. என் அம்மாவும், ஆன்ட்டிகளும் உடம்பை மறைச்சு நடப்பதைப் பார்த்து வளர்ந்தவ. இதுதான் என் வாழ்க்கை.

ஆனா, நான் இன்னிக்கு புடவையை இறக்கிக் கட்டினேன். அதுவும் ஒரு செக்யூரிட்டிக்காக. என்னைவிடக் குள்ளமா, கருப்பா, ரவுடி மாதிரி இருக்கிற ஒரு ஆளுக்காக. அவன் ஒண்ணும் ஹேண்ட்சம் இல்லை, புத்திசாலியும் இல்ல. அவனைப் பார்த்தாலே எனக்கு ஒருவிதமான வெறுப்புதான் வரும். அவன் வீட்டுக்கு வந்தா, தண்ணி கூடக் கொடுக்க மாட்டேன்.

கார்த்திக் என்னை இப்பலாம் பார்க்கிறதே இல்லை. ஒருவேளை பார்த்தாலும், அவர் கண்ணுல சோர்வுதான் தெரியும்.

ஆனா இன்னிக்கு பிரகாஷ் என்னைத் திங்கப் போற மாதிரி பார்த்தான்.

அதுதான் ஆழமான உண்மை, ஆனா அது எனக்குப் புதுசா இருந்துச்சு. அவன் என்னைப் பார்த்த விதம், என் முலை, தொப்புளோட பள்ளம், சூத்து அசையுற விதம், இது எல்லாத்தையும் நேரிடையாக, வெளிப்படையாகப் பார்த்தான். அது நான் ஃபுல் புடவையில எல்லாத்தையும் cover பண்ணியிருக்கும்போதே. இப்படி யாரும் என்னை அவ்வளவு நேரிடையாகப் பார்த்ததும் இல்ல, நான் கவனித்ததும் இல்ல.

அது ரொம்ப ஆக்ரோஷமான அத்துமீறலா தெரிஞ்சுச்சு. ஆனா, அஞ்சு வருஷத்துல முதல் முறையா, நான் ஒரு மனைவி, ஒரு அம்மா மட்டும் இல்லாம, ஒரு பார்வைக்காக ஆசைப்படுற ஒரு பெண் மாதிரி உணர்ந்தேன்.

கவிதாவோட சாதாரண வார்த்தை: "நான் திருப்தியாக உணர்ந்தேன் டீ... ஒரு முழுமையான திருப்தி அடைந்த பெண் மாதிரி டீ."

ஒரு நாள்ல, அந்தப் பேச்சு என்னோட சரியான வளர்ப்புங்கிற எல்லாக் கோட்டையும் கலைச்சுடுச்சு. அவனை எனக்குப் பிடிக்கல. ஆனா, அவனோட பார்வை என்னை என்னென்னமோ பண்ணிடுச்சு. என் உடம்பு, எனக்கும் அதான் முழுமையாக திருப்தி கேட்கிற மாதிரி தோண வச்சுச்சு.

நான் அவனைப் பார்க்கச் சொல்லல, ஆனால் அவன் பார்த்தது என்னை ஏதோ பண்ணிடுச்சு அதனால எனக்கு சந்தோஷமா உணர்வு கொள்ள வச்சுடுச்சு. என் கூதிக்குள்ள ஏதோ இறுக்கிப் பிடிக்குற மாதிரி ஒரு உணர்வு வந்துச்சு.

இந்த உணர்வு எனக்குச் சுத்தமாப் பிடிக்கல. இது என் கல்யாணம், என் கலாச்சாரம், என் குடும்பம் எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த எல்லாத்துக்கும் பண்ற துரோகம். நான் இதைக் கண்டிப்பா நிறுத்தணும். இது தப்பு.

இந்த யோசனையெல்லாம் முடிஞ்சு, நான் கார்த்திக்குக்காகக் காத்திருந்தேன்.

அவர் ராத்திரி 9:15-க்கு வந்தார். சோர்வா இருந்தார். "ஹே, பவி"ன்னு என் பேரை மட்டும் சொன்னார். என்னை நேராகக் கூடப் பார்க்கல. நேராக restroom போய் புத்துணர்ச்சி அடைந்து வந்தார்.

அப்புறம் அவருக்குச் சாப்பாடு கொடுத்தேன். அமைதியாவே சாப்பிட்டார். மணி கிட்டத்தட்ட பத்து ஆச்சு. நாங்க தூங்கத் தயாரானோம்.

படுக்கையறையில் அவர் பக்கத்துல படுத்தேன். அவருடைய கவனம் இன்னும் போன்ல தான் ஒட்டி இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா என் கையை எடுத்து, அவர் நெஞ்சுக்குக் கீழ வச்சேன். நான் அவர்ட்ட மெதுவா கேட்டேன், "tired ah?"

அவர் போனை வெச்சுட்டு, ஒரு பெரிய, கனமான பெருமூச்சு விட்டார். அவர் கண்ணு mela பார்த்தது. "கொஞ்சம் சோர்வுதான், பவி. தூங்கணும். இந்த வாரத்துல நிறைய வேலை இருக்கு."

ரொம்ப சுலபமா அவர் என்னை நிராகரிச்சார். இந்த பாராமுகம் தான் என்னைக் கொல்லுது.

"சரி,"ன்னு முணுமுணுத்தேன். என் கையைத் திரும்ப எடுத்துக்கிட்டேன். பணிவான மனைவியா, செத்த மாதிரி நடிச்சேன்.

அவரைப் பார்க்காம திரும்பிப் படுத்துக்கிட்டேன். எனக்கு இன்னைக்கு நைட் என்னைக் கார்த்திக் ஓக்கணும் போல இருந்துச்சு, ஆனா அவர் தூங்கப் போனது, மன அழுத்தம் ஆச்சு, என்னடா வாழ்க்கையினு தோணுச்சு.

பிரகாஷோட பார்வை எனக்குள்ள ஒரு காம உணர்வை கிளப்பி இருந்துச்சு. ஆனா, இன்னைக்கு ராத்திரி அது எனக்குக் கோபத்தை மட்டும்தான் கொடுத்துச்சு. என் தொடையை இருக்கமா ஒண்ணா அழுத்திப் பிடிச்சேன். அந்தச் சூடான கிளர்ச்சியை அடக்க, அதை கட்டுப்படுத்த முயற்சி பண்ணினேன். "எல்லாத்துக்கும் காரணம் நான்தான், and நான்தான் அவனை ஊக்குவித்து பார்க்க வச்சது, so இனிமேல் அது வேண்டாம். அந்த லோ-கிளாஸ் ஆன ஆளை நான் ஊக்குவிக்க மாட்டேன்."

கடைசியில எல்லாத்தையும் கட்டுப்படுத்திட்டு, திருப்தி ஆகாத நிலைமையில தூங்கிட்டேன்.

மறுநாள், கார்த்திக் கிளம்பிட்டார். பையன் கிளம்பிட்டான். காலை 8:30-க்கு நான் தனியா இருந்தேன். இன்னும் நேத்து ராத்திரி அவர் என்ட வராத உணர்வு எனக்குள்ள இருந்துச்சு.

ஆனால் வழக்கமான வேலை ஆரம்பம் ஆச்சு, அதனால் காய்கறி வாங்கணும் இந்த வாரத்துக்கு. அதனால். நான் வேகமா உடுத்தினேன். முந்தானையை இறுக்கிப் பின் பண்ணினேன். இனிமேல் எந்தப் பார்வையும் இங்க தேவையில்லை. அந்தக் குப்பை விளையாட்டெல்லாம் போதும்ன்னு முடிவெடுத்தேன்.

வெளிய போறப்ப அவனைப் பார்க்கல, நல்லதுன்னு நினைச்சுட்டுப் போனேன். கடையில போய் வாங்கிட்டு வரப்ப, அங்க இருந்து ரொம்ப அதிகமா வாங்கிட்டு வந்துட்டேன். ரெண்டு பெரிய, கனமான பிளாஸ்டிக் கவர்கள். ஹேண்டில் என் கையில வெட்டுற அளவுக்கு வலிக்குது.

திரும்பி கேட் கிட்ட வந்தேன். பிரகாஷைப் பார்த்தேன், இவனைத் தவிர்க்கணும்னு நான் கண்டுக்காம போலாம்னு நினைச்சேன் ஆனால், அவன் தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தான். அவன் பார்வை உடனே நான் கனமாத் தூக்கிட்டு இருந்த என் சோர்வான கைகள் மேல போச்சு. அப்புறம் ஹேண்டில் அழுத்திப் புடிச்ச என் மென்மையான உள்ளங்கை மேல போச்சு.

நான் அவனை கண்டுக்காம, கேட்டைத் தாண்டி, லிஃப்ட் பக்கம் பார்த்து நடக்க ஆரம்பிச்சேன். ஆனா, என்னால நடக்க முடியல. நான் நிக்க வேண்டியதா போச்சு. அந்த எடை ரொம்ப அதிகமா இருந்துச்சு. என் கைகள் நடுங்க ஆரம்பிச்சது.

பிரகாஷ் வேகமா எழுந்து நின்னான்.

"மேடம்," அவன் குரல் எப்பவும் இல்லாத ஒரு கனத்த தொனியில இருந்துச்சு. "குடுங்க, நான் கொண்டு போறேன்."

நான் தலையை ஆட்டினேன். என் குரல் உறுதியாகவும் இறுதியாகவும் இருந்துச்சு. "வேண்டாம். என்னால தூக்க முடியும்."

அவன் அங்கேயே நின்னுட்டான். அவன் கண்ணு என்னையே துருவிப் பார்த்தது, ஆனால் மறைத்து இருந்த உடம்புல எதுவும் தெரியல அவனுக்கு, அப்பவும், அவன் என்னையே முறைத்துப் பார்த்தான். ஆனால் நான் கண்டுக்கல, ஆனா அவன் கழுகு மாதிரி பார்த்துட்டு நின்னான்.

"மேடம், அது கனமா இருக்கு. நான் எடுத்துட்டுப் போறேன்."

"வேண்டாம்,"னு கத்தினேன். அவன்ட்ட கத்திட்டு நான் நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் இன்னும் வேகமா நடந்தேன். என் கால் வலிச்சது. லிஃப்ட் பட்டனை சீக்கிரம் தொட்டுடணும். நான் ரொம்பப் பக்கத்துல போயிட்டேன்.

கிர்ர்ர்-ஈஈஈப்

கேட்கிறப்ப, எனக்கு உணர்வு ஆச்சு, ஏதோ ஆகப் போகுதுன்னு.

உருளைக்கிழங்கு போட்டிருந்த பிளாஸ்டிக் பை கிழிஞ்சுடுச்சு.

உருளைக்கிழங்குகள் எல்லாப் பக்கமும் தெறிச்சு ஓடுச்சு. தக்காளிச் சிதறி உருண்டுச்சு. கஷ்டப்பட்டு அவனைத் தவிர்த்து, தூக்கிட்டு வந்தது எல்லாமே அங்க நாசமா சிதறிப் போச்சு.

நான் அப்படியே சிலை மாதிரி என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம நின்னேன். என் மொத்த உழைப்பும் சிதைஞ்சு போனதைப் பார்த்தேன்.

அப்போதான் நான் அதைக் கேட்டேன்: அவனோட செருப்புச் சத்தம். அவன் வேகமா ஓடி வந்தான். தரையில் சிதறின உருளைக்கிழங்கையும், என்னையையும் நோக்கி அவன் ஓடி வந்தான்.

yazhiniram · 10-11-2025, 10:06 PM

Part 6:

பக்கத்துல யாருமே இல்ல. அந்த லிஃப்டுக்கு வெளிய இருந்த இடம் மொத்தமா காலியா இருந்துச்சு. ஆனா, நான் ஒரு லூசு மாதிரி நின்னுட்டு, உருளைக்கிழங்கு உருள்றதையும், தக்காளி தெறிச்சு ஓடுறதையும் பாத்துட்டு இருந்தேன். ஒரு சில வினாடிக்கு எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல, உறைஞ்சு போய்ட்டேன்.

அப்பதான் அவனப் பார்த்தேன். பிரகாஷ் வேகமா ஓடி வந்தான், அவன் செருப்பு டைல்ஸ்ல சளக் சளக்னு சத்தம் போட்டுச்சு. ஒரு வார்த்தை கூட பேசல, ஆனா, உருளைக்கிழங்கை ஒன்னொன்னா பொறுக்க ஆரம்பிச்சான்—முதல்ல உருளைக்கிழங்கு, அப்புறம் தக்காளி. ஒவ்வொரு காயையும் எடுத்து லிஃப்ட் பக்கத்துல இருந்த பிளாஸ்டிக் சேர்ல வச்சான்.

அவன் அதப் பண்றதப் பாத்துதான் நான் கொஞ்சம் சகஜமானேன். நானும் தரையில சிதறிக் கிடந்த காய்கறிய எடுக்க ஆரம்பிச்சேன். எங்க மூச்சுச் சத்தமும், ஒரு தக்காளி உருண்டு போற மெல்லிய சத்தமும் தவிர, அந்த இடம் ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு. அவன் முழங்கால் போட்டு, நான் குனிஞ்சு, ரெண்டு பேரும் பொறுக்குற வேலையில மும்முரமா இருந்தோம்.

எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு. ஒரே ஒரு தக்காளி மட்டும் சுவர் ஓரம் உருண்டுட்டு இருந்துச்சு. அத எடுக்க அவன் போனான். என் கால் பக்கத்துல ஒன்னு இருந்துச்சு, அத எடுக்க நானும் குனிஞ்சேன்.

அப்போதான், திடீர்னு முந்தானை லூஸ் ஆகுற மாதிரி தெரிஞ்சுச்சு. நான் குனியும்போது, என் சேலை முந்தானை தோள்ல இருந்து நழுவி, முலையோட குழி அகலமா தெரிஞ்சது. அத அட்ஜஸ்ட் பண்றதுக்கு முன்னாடி, நான் அவனப் பார்த்தேன். அவன் என் முலையத்தான் பாத்துட்டு இருந்தான். ஆரஞ்சு நிறத்துல இருந்த முலை மேலதான் அவனோட பார்வை.

ஆனா அவன் இன்னும் சுவர் ஓரத்துல குனிஞ்சபடிதான் இருந்தான். அந்த கடைசி தக்காளிய கையில வச்சிருந்தான்—ஆனா அவனோட கண்ணு இப்போ காய் மேல இல்ல. என் மேல. நேரடியா. என் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள. என் காய் மேல. நான் மறுபடியும் உறைஞ்சு போய்ட்டேன். அவன் பார்வை ஒரு செகண்ட் கூட அசையல. ஒரு முழுசான, பச்சை (raw), நேரடியான பார்வை.

அப்பதான் அவன் எதப் பாக்குறான்னு எனக்கு உரைச்சுச்சு. நான் வேகமா முந்தானையை இழுத்து, உடம்ப மறைச்சு, நிமிர்ந்து நின்னுட்டேன். எனக்கு வெட்கமாப் போச்சு, நான் வேற பக்கத்தப் பார்த்தேன்.

அவனும் அமைதியா எழுந்து நின்னு, மெதுவா என் பக்கத்துல வந்தான். ஒரு வார்த்தை இல்ல, முகத்துல எந்த உணர்ச்சியும் இல்ல. கையில வச்சிருந்த கடைசி தக்காளியை அந்த சேர் மேல வச்சான்.

நான் தொண்டைய செருமிகிட்டு, மெதுவா, "தேங்க்ஸ்"னு சொன்னேன்.

அவன் தலைய ஆட்டினான். "நோ மேடம், பரவால்ல."

எல்லாக் காய்கறியும் சேர் மேல இருந்துச்சு—உருளைக்கிழங்கு ஒரு பக்கம், தக்காளி ஒரு பக்கம். கவர் இல்ல, ஒன்னும் இல்ல. அப்போ அவன் சொன்னான், "வெயிட் மேடம், நான் ஒரு கவர் எடுத்துட்டு வர்றேன்."

நான் பதில் சொல்றதுக்குள்ள, அவன் செக்யூரிட்டி கேபினுக்கு ஓடிப் போய், ரெண்டு சின்ன பாலித்தீன் கவர்களோட திரும்பி வந்தான். ஒன்ன என்கிட்ட குடுத்துட்டு, இன்னொன்ன அவன்கிட்ட வச்சுக்கிட்டான். அவன் உருளைக்கிழங்க ஃபில் பண்ண ஆரம்பிச்சான்; நான் தக்காளிய எடுத்தேன்.

மறுபடியும் குனிஞ்சேன், ஆனா இந்தத் தடவை முந்தானை கரெக்ட்டா இருக்கான்னு உறுதிப்படுத்திக்கிட்டேன். ரெண்டு பேரும் அமைதியா எடுத்து வச்சோம். பிளாஸ்டிக் cover குள்ள காய்கறி விழற சத்தம் மட்டும்தான் அங்க கேட்டுச்சு. ஆனா, எங்க கை ரொம்பப் பக்கத்துல இருந்துச்சு—ரொம்ப ரொம்பப் பக்கத்துல. ஒருதடவ, நான் தக்காளிய எடுத்து உள்ள போட முயற்சி பண்ணப்போ, அவன் கை வேற பக்கத்துல இருந்து வந்து என் கைய தொட்டுச்சு.

அது ஒரு செகண்ட் தான். ஆனா அந்தத் தொடுதல்... என் விரல்ல இருந்து ஒரு எலெக்ட்ரிக் ஷாக் நேரா என் நெஞ்சு வரைக்கும் ஏறுன மாதிரி இருந்துச்சு. அவன் கை சொரசொரன்னு, கெட்டியா இருந்துச்சு, நாள் பூரா வேலை செஞ்சதால இருக்கும். என் கை மெதுவா. அந்த வித்தியாசம் ரொம்பத் தெரிஞ்சுச்சு, எனக்கு கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி ஆச்சு.

நான் உடனே கைய விலக்கிகிட்டேன், கவனிக்காத மாதிரி நடிச்சேன். ஆனா மறுபடியும், காய நிரப்பும்போது, எங்க விரல்கள் உரசின—திரும்பத் திரும்ப, சின்ன சின்ன எதிர்பாராத தொடுதல்கள். ஒவ்வொன்னும் சின்னதுதான், ஆனா ஒவ்வொன்னும் ரொம்ப கனமா இருந்துச்சு. எனக்குள்ள என் நெஞ்சு படபடனு ஜாஸ்தி அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கடைசியா, ரெண்டு கவரும் நிறைஞ்சுச்சு. நான் என் கவர இறுக்கமா முடிஞ்சேன், அவனும் அப்படித்தான் பண்ணான். நான் நிமிர்ந்து பாத்து, "மறுபடியும் தேங்க்ஸ்"னு சொன்னேன்.

அவன் மெதுவா சிரிச்சான். "பிரச்சனை இல்ல, மேடம்."

நான் ரியாக்ட் பண்றதுக்குள்ள, அவன் எனக்காக லிஃப்ட் பட்டனை அழுத்தினான். நான் என் கையில இருந்த கனமான ஒரு கவரக் கீழ வச்சுட்டு, இந்தத் தடவை முந்தானையை சரியா அட்ஜஸ்ட் பண்ணேன். லிஃப்ட் வந்துச்சு, 'டிங்' சத்தம் அந்த தாழ்வாரத்துல எதிரொலிச்சுச்சு.

நான் ஒவ்வொரு கையில ஒரு கவர் எடுத்துக்கிட்டேன், உள்ளே போகத் தயாரா. ஆனா மத்த ரெண்டு கவரையும் நான் எடுக்கிறதுக்குள்ள, அவன் எடுத்துக்கிட்டான்.

நான் மெதுவா சொன்னேன், "பரவால்ல, நான் தூக்கிட்டு போறேன்."

லிஃப்ட் கதவு திறக்க ஆரம்பிச்சது. அவன் தலைய ஆட்டினான். "வேண்டாம் மேடம், நான் ஹெல்ப் பண்றேன்."

அவன் அத உள்ள வச்சுட்டு கிளம்பிடுவான்னு நெனச்சேன், ஆனா அவன் எனக்குப் பின்னால உள்ளே வந்தான்.

நான் முதல்ல உள்ள நுழைஞ்சேன், அவன் என்னப் பின் தொடர்ந்தான். அவன் கண்ணு என் முதுகு மேல இருக்கிறத என்னால உணர முடிஞ்சுச்சு. ஒருவேள என் இடுப்புலயோ சூத்து மேலயோ இருக்கலாம். நான் திரும்ப நெனச்சேன், ஆனா நான் திரும்பல. அவன் வெறும் ஹெல்ப் தான் பண்றா,ன்னு என் மனச சமாதானப்படுத்திக்கிட்டேன்.

அவன் உள்ளே வந்தப்ப, அங்கேயே நிப்பான்னு நெனச்சேன், ஆனா நிக்கல. ஒரு மெல்லிய இரும்பு சத்தத்தோட கதவு பின்னாடி மூடிச்சு.

நான் மெதுவா திரும்பி, "இத இங்க வச்சுட்டுப் போங்க. நான் பாத்துக்கிறேன்"னு கேட்டேன்.

அவன் சொன்னான், "இல்ல மேடம், நான் மேல கொண்டு வந்து குடுக்குறேன்."

நான் லேசா நெத்திய சுழிச்சேன். "தேவை இல்ல, உங்களுக்கு கேட்ல வேலை இருக்கும்ல."

அவன் அமைதியா பதில் சொன்னான், "இன்னொரு செக்யூரிட்டி இருக்கான் மேடம். பரவால்ல."

அதுக்கப்புறம் என்ன சொல்றதுன்னு எனக்குத் தெரியல. நான் கவர இறுக்கமா பிடிச்சுக்கிட்டு, ஃப்ளோர் நம்பரையே பாத்துட்டு இருந்தேன்.

அவன் ஏழாம் நம்பர அழுத்தினான்.

நான் ஒரு தடவ அவனப் பாத்தேன். "என் ஃப்ளோர் உங்களுக்கு எப்படிக் தெரியும்?"

அவன் ஒரு சின்ன சிரிப்ப கொடுத்தான். "மேடம், இது என் வேலை—அப்பார்ட்மெண்ட்ல இருக்க எல்லாரப் பத்தியும் தெரிஞ்சுக்கறது."

இப்போ லிஃப்ட் கதவு மூடிடுச்சு.

திடீர்னு, எனக்கு உரைச்சுச்சு—

நான் இவன் கூட தனியா ட்ராவல் பண்ணப் போறேன்.

இப்போ நான் இந்த ஸ்டாக்கர் கூட தனியா மாட்டிக்கிட்டேன்.

yazhiniram · 11-11-2025, 07:31 PM

Part 7:

லிஃப்ட் கதவு மூடுச்சு.

லிஃப்ட் குள்ள அதிகபட்சம் ஆறு பேர் நிக்கலாம், ஆனா லிஃப்ட் ரொம்பச் சின்னது. லிஃப்ட் மேல போக ஆரம்பிச்சதும், நானும் அவனும் ரொம்பப் பக்கத்துல நின்னுட்டு இருந்தோம். நான் அந்தக் கனமான பையத் தூக்கிட்டு இருந்தேன். அங்க ஒரே அமைதி, லிஃப்ட் போற சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுச்சு. அது மெதுவா நகர ஆரம்பிச்சுச்சு, G, 1, 2... ரெண்டாவது ஃப்ளோரத் தாண்டும்போது, லிஃப்ட் டக்குனு நின்னுடுச்சு.

திடீர்னு நின்ன அதிர்ச்சியில அது ரொம்ப ஆடுச்சு, லைட்டும் அணைஞ்சு போச்சு. நான் ஒரு கையில கனமான பையத் தூக்கிட்டு இருந்ததால, உடனே பேலன்ஸ் தவறி, பின் பக்கமா, அவன் மேல லேசா சாஞ்சு விழுந்தேன். அவன் கீழ விழல, ஆனா நான் கீழ விழுந்துடக் கூடாதுன்னு, என்னோட சூத்தப் பிடிச்சுத் தாங்கினான். என் கை அவனோட தொடை மேல வந்து விழுந்துச்சு.

அவன் என்ன விழாம நிறுத்தினான். ஆனா, அந்த அதிர்ச்சியில என் கை நகர்ந்து, அவனோட சுன்னி பக்கமா போச்சு. என் சூத்த அவனோட கெட்டியான உள்ளங்கை இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்தது, அந்த அழுத்தத்துல என்னோட உடம்பே ஒரு சிலிர்ப்ப அடைஞ்சுச்சு. அதுல ஒரு வினாடி, அவன் என்னோட சூத்த லேசா அமுக்கி விட்டான். அய்யோ... அவனோட கெட்டியான பிடிமானமும், அந்த அமுக்கமும் என் சூத்த கூச வச்சுச்சு, என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு சூடு ஏறுன மாதிரி இருந்துச்சு. என் கை நகர்ந்து அவனோட சுன்னி மேல பட்டப்போ, அதோட சைஸ என்னால உணர முடிஞ்சுச்சு. நான் என்ன பண்றேன், னு feel acchu, but நான்னா பண்ணல, இந்த lift sudden ah ஆடுனதால, யதேச்சையா என் கை அது மேல பட்டுடுச்சு.

அது விரைப்பாய் இல்லன்னு நினைக்கிறேன், ஆனா அது ரொம்பப் பெருசா இருந்துச்சு. ஒரு வெள்ளரிக்காய் மாதிரி இருந்துச்சு, ஆனா அவன் அத வேணும்னே பண்ணுன மாதிரிதான் feel ஆச்சு. கார்த்திக்கோட சுன்னி இவ்ளோ பெருசா இல்ல, ஒருவேள விரைச்சா இவனோட size கு இருக்கலாம். ஆனா இது ரொம்பப் பெருசு. அவன் என்னோட சூத்தப் பிடிச்ச அந்த ஒரு வினாடி, என் பூண்டைக்குள்ள ஒரு லேசா ஒரு துடிப்பு தெரிஞ்சுச்சு. என் சூத்துல இருந்த அவன் கை, என்ன straight பண்ண என் வயிறு, தொப்புள் குழிப் பக்கத்துல அவன் கை move ஆச்சு. ஆனா அவன் கை அதுல என்னோட வயிற feel பண்ண ஆரம்பிச்சுச்சு, அப்புறம் அவன் கை அழுத்தி இருந்த அந்த சூட்டுல, என் பூண்டைக்குள்ள இன்னும் ஏதோ பண்ணுச்சு.

அவனோட கை என் சூத்துல இருந்து இடுப்புக்குப் போனப்போ, என் கையோ அவனோட சுன்னி மேல இருந்துச்சு, என்னைய அறியாம, என் கை அவன சுன்னிய புடிச்சுடுச்சு. இது கிட்டத்தட்ட ஒரு ரெண்டு செகண்ட் இருக்கும். அப்போதான் எனக்கு உரைச்சு, நான் உடனே நிமிர்ந்து நின்னுட்டேன். அவனோட சுன்னி மேல இருந்த என் கைய எடுத்துட்டேன், எனக்கு ரொம்ப வெட்கமா இருந்துச்சு. ஆனா அவனோட கை இன்னும் என் இடுப்புலதான் தடவிகிட்டு இருந்துச்சு. நான் பிரகாஷ்கிட்ட, "கைய எடு, நான் விழல இப்போ"னு சொன்னேன்.

அவன் அவனோட கைய எடுத்தான். அந்த லிஃப்ட் மொத்தமா இருட்டாக் கிடந்துச்சு. நான் எதையோ ரொம்பப் பெரிய தப்பு செஞ்சுட்ட மாதிரி வெட்கத்தால என்னோட முகம் சிவந்து இருந்துச்சு. அந்த இருட்டுக்குள்ள கூட அவன் என்ன உத்துப்பாக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு. அப்புறம், "ஒன்னும் ஆகலல மேடம். சாரி மேடம், கரண்ட் கட் ஆயிடுச்சுன்னு நினைக்கிறேன். ரெண்டு நிமிஷத்துல ஜெனரேட்டர் ஆன் ஆகிடும்" னு சொன்னான்.

இப்போ என் நிலைமைய நெனச்சு சாமிய திட்டுனேன்.

yazhiniram · 12-11-2025, 05:43 PM

Part 8:

அவன் சொன்ன பதிலுக்கு, நான் "ஓகே பிரகாஷ்"னு சொன்னேன். ஆனா, என் மனசுக்குள்ள வேற ஓடிச்சு, இப்போ வேற வழியில்ல, நாம வெயிட் பண்ணித்தான் ஆகணும். அவனோட சுன்னியோட சைஸ் மறுபடியும் மனசுக்குள்ள வந்துச்சு. அவன் என் சூத்துல அழுத்திக் குடுத்ததும், தொப்புள் குழிக்குப் பக்கத்துல தடவுனதும் என்னையுமறியாம ஒரு வெறியக் கிளப்பிச்சு, ஆனா அத நான் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு இருந்தேன். இப்போ கொஞ்சம் சகஜமானதும், நான் அவன்கிட்ட, "ஏன் இவ்ளோ கரண்ட் கட் ஆகுது?"னு கேட்டேன். அதுக்கு அவன், "தெரியல மேடம், நான் இங்க புதுசு"னு சொன்னான். அவன் என் சூத்த அமுக்கவே இல்ல, நான் அவன் சுன்னிய புடிக்கவே இல்லங்கிற மாதிரி முழுசா நடிச்சுக்கிட்டு இருந்தான்.

அப்புறம் அவன், "மேடம், அந்த பை கனமா இருக்கும், லைட் வர்ற வரைக்கும் அதக் கீழ வையுங்க"னு சொன்னான். நான் "சரி"னு சொல்லிட்டு, அதக் கீழ வைக்க குனிஞ்சேன். அவனும் அவன் கிட்ட இருந்த bag ah கீழ வைக்க குனிஞ்சான். ரெண்டு பேரும் ஒரே நேரத்துல குனிய, எங்க ரெண்டு பேரோட தலையும் மொத்தம்னு இடிச்சுக்கிச்சு. தலை வலிச்சுச்சு. அவன் உடனே "சாரி மேடம், சாரி மேடம்"னு சொல்லிட்டு, அவனோட மொபைல்ல டார்ச் லைட்ட ஆன் பண்ணான். "மேடம், நீங்க குனியறத நான் கவனிக்கல"னு மறுபடியும் சாரி கேட்டான். நான், "விடுங்க, இப்போ வலி கம்மி ஆயிடுச்சு"னு சொன்னேன்.

அப்போ அவன், "ஒரு நிமிஷம் மேடம், நான் பாக்குறேன்"னு சொல்லிட்டு, டார்ச்ச என் முகத்துக்கு நேரா அடிச்சான். அந்த டார்ச் வெளிச்சத்துல என் முகம் பளிச்சுனு தெரிஞ்சுச்சு, அதனால நான் கண்ண மூடிக்கிட்டேன். இப்போ அவனோட கை என் நெத்திய தொட்டு, தடவி விட்டுகிட்டே மறுபடியும் சாரி சொன்னான். அப்புறம் நான், "சரி விடுங்க, இப்போ பரவால்லனு" சொன்னேன். அவன் கைய எடுத்தான், ஆனா இவன் ரொம்பத் தொட்டுத் தொட்டுப் பேசுறவனா இருக்கான், ரொம்ப அட்வாண்டேஜ் எடுத்துக்கிறான் போல இருக்குனு எனக்குத் தோணுச்சு. ஆனா, இதுல எந்த உள்நோக்கமும் இல்லன்னு தோணுனதால, எனக்கு கோவம் வரல.

அப்புறம் அவனோட மொபைல் டார்ச் லைட் மெதுவா என் கழுத்து மேல போச்சு, அப்புறம் என் ஜாக்கெட் மேல, இப்போ அது என் இடுப்பு மேல இருந்துச்சு. என்னோட வெள்ளைத் தோல் அவன் கண்ணுக்கு நல்லா தெரிஞ்சுச்சு. நான் உடனே, "ஏய், என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?"னு கேட்டேன். அவன், "ஒன்னும் இல்ல மேடம்"னு சொல்லிட்டு, டார்ச்சக் கீழ, எங்க கால் பக்கத்துல அடிச்சான். நான், "நேத்திக்குதானே சொன்னேன், என்னையப் பாக்காத னு? நீ எப்போதான் இத நிறுத்தப் போற பிரகாஷ்?"னு கேட்டேன்.

"மேடம், நான் பாக்கல. ஆனா உங்களப் பார்த்தா, என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல மேடம், நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க?"னு சொன்னான். அப்போ நான், "இதே மாதிரி பேசினா என் கையாலேயே செருப்பால அடி வாங்குவ. நான் கல்யாணம் ஆனவ, லூசு மாதிரி பண்ணாத"னு சொன்னேன். அவன் உடனே சாரி மேடம்னு சொன்னான்.

அப்புறம் நேரம் போனது தெரியாம, நான் அவன்கிட்ட, "நீ எங்க இருந்து வர?"னு கேட்க ஆரம்பிச்சேன். அவன், "நான் பீகார்"னு சொன்னான். "அட, நான் தென்னிந்திய நெனச்சேன், but நீ ரொம்ப நல்லா தமிழ் பேசுற, தமிழ் aal மாதிரியே, ஆனா நீ வட இந்தியரா?"னு கேட்டேன். அவன், "ஆமா மேடம், எங்க குடும்பம் ரொம்பக் காலத்துக்கு முன்னாடியே இங்க வந்துட்டாங்க. எனக்கு எட்டு வயசு இருக்கும்போதே வந்தோம். அப்போல இருந்து நான் இங்கதான் இருக்கேன், அதனால எல்லாருமே என்ன தமிழன்னுதான் நெனைக்கிறாங்க"னு சொன்னான். "ஓ, இப்பதான் புரியுது"னு சொன்னேன்.

நாங்க பேசிட்டு இருக்கும்போதே லைட் வந்துச்சு, லிஃப்ட் பட்டன் ரீசெட் ஆகி, மூணாவது ஃப்ளோர்ல கதவு திறந்துச்சு. நான் வெளிய போகத் தயாரானேன், ஆனா அவன், "மேடம், இது மூணாவது ஃப்ளோர், வெயிட் பண்ணுங்க"னு சொல்லிட்டு, ஏழாவது ஃப்ளோர அழுத்தப் போனான். லிஃப்ட் கதவு மூடிட்டு இருந்துச்சு

yazhiniram · 13-11-2025, 08:05 PM

Part 9:

லிஃப்ட் மறுபடியும் நகர ஆரம்பிச்சுச்சு. இப்போ மறுபடியும் அமைதிதான். சீக்கிரமாவே என் ஃப்ளோர் வந்து சேர்ந்துச்சு. Corridor-ல யாருமே இல்ல. நான் முதல்ல வெளியில வந்து, என் ஃப்ளாட்ட நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன். அவன் என்னையப் பின்தொடர்ந்து வந்தான். என் சூத்து எப்படி ஆடுதுன்னு அவன் பார்த்துட்டு இருக்கான்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா இப்போ எனக்கு அது பத்திக் கவலையே இல்ல, அவன் பாக்கட்டும், பாக்கணும்னு தான் நான் நெனச்சேன் இப்போ.

என் ஃப்ளாட்ட வந்துட்டோம். காய்கறிகளை ஷூ ஸ்டாண்ட்ல வச்சுட்டுப் போகச் சொன்னேன். அவன் இன்னும் என்னையவே உத்துப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான். நான் "தேங்க்ஸ் பிரகாஷ், நீ போலாம்"னு சொன்னேன். ஆனா அவன், "மேடம், நானும் உங்களுக்கு ஒரு தேங்க்ஸ் சொல்லணும் மேடம்"னு சொன்னான். நான், "ஏன்? நீ எதுக்கு எனக்குத் தேங்க்ஸ் சொல்லணும்?"னு கேட்டேன். அதுக்கு அவன், "ஒன்னும் இல்ல மேடம்"னு சொன்னான்.

நான் கதவத் திறந்தேன், அவன் கிளம்பத் தயாரா இருந்தான். அப்போதான் எனக்கு உரைச்சுச்சு, "ஏய், ஏன் தேங்க்ஸ் சொன்ன?"னு கேட்டேன். அவன், "இல்ல மேடம், சாரி, நான் தப்பா சொல்லிட்டேன்"னு சொன்னான். ஆனா, அவனோட உள்நோக்கம் எனக்குப் புரிஞ்சுச்சு. என் சேலை வழியா என் சூத்தத் தொட்டதுக்கும், என் தொப்புள் குழிப் பக்கத்துல நேரடியா கை வச்சதுக்கும் தான் அவன் தேங்க்ஸ் சொன்னான். அதனால, நான் அவன வற்புறுத்திக் கேட்டேன், "ஏன் தேங்க்ஸ் சொன்னன்னு சொல்லு".

"மேடம், நீங்க ரொம்ப கியூட்டா இருக்கீங்க, அழகா இருக்கீங்க மேடம், அதனாலதான்"னு சொன்னான். நான் சிரிச்சுட்டேன். அப்புறம் அவன், "அது மட்டும் இல்ல, நீங்க ரொம்ப சாஃப்டா இருக்கீங்க மேடம்"னு சொன்னான். அப்போ நான் சும்மா கோவப்படுற மாதிரி நடிச்சு, "இதே மாதிரி பேசிக்கிட்டு இருந்தா, என் உண்மையான முகத்தப் பார்ப்ப"னு சொன்னேன். அவன் பயந்துட்ட மாதிரி நடிச்சான்.

அப்புறம் அவன், "மேடம், சத்தியமா சொல்றேன், நீங்க ரொம்ப கியூட், நான் உங்களுக்காகச் சாக சொன்னா கூட, செத்து போயிடுவேன்"னு சொன்னான். நான், "லூசு மாதிரி பண்ணாத, கேட்ல போயி உன் வேலையப் பாரு, ஓடிப்போ"னு அவனப் போகச் சொன்னேன். அவன் இன்னும் என்னையவே உத்துப்பாத்து, என் இடுப்பப் பாத்து, என்ன மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஸ்கேன் பண்ணான். "இன்னும் நீ பாத்துக்கிட்டே இருந்தா, உன் கண்ணப் பிடுங்கி காக்காக்கு போட்டுடுவேன், இப்போ தொலைஞ்சு போ"னு சொன்னேன்.

அவன் சிரிச்சான், கிளம்பத் தயாரா இருந்தான். நானும் சிரிச்சேன், எனக்குத் தெரியல, நானும் அவன்கிட்ட இயல்பாப் பேசிட்டேன். நான் வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சேன், இப்போ இந்த மொத்தப் பயணமும் என் மண்டைக்குள்ள ஓடிட்டு இருக்கு.

yazhiniram · 14-11-2025, 06:18 PM

Part 10:

நான் பைகளக் கொண்டு போய் ஃப்ரிட்ஜ் கிட்ட வச்சேன், அப்புறம் ஃப்ரிட்ஜ்ல ஒவ்வொன்னா வைக்க ஆரம்பிச்சேன். கடைசி இருபது நிமிஷத்துல நடந்த விஷயங்கள் ஓடிட்டு இருந்துச்சு, ஆனா அத அப்படியே விட்டிட்டு, நான் வழக்கம் போல மதிய வேலையில இறங்கி, நடந்ததையெல்லாம் மறக்க நெனச்சேன். வழக்கம் போல, டின்னருக்குச் சமையல் வேலை எல்லாம் முடிச்சுட்டு, ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் தூங்கிட்டு, ஸ்கூல் வேன்ல வர்ற என் பையனப் பிக்கப் பண்ணப் போனேன். ஆனா, கேட்ல பிரகாஷ நான் பாக்கல. நானும் என் பையனும் வீட்டுக்கு வந்தாச்சு.

அன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமைங்கிறதால, நான் வழக்கமா சாயங்காலம் கோயிலுக்குப் போவேன். அதனால குளிக்கப் போயிட்டு, ஆரஞ்சு நிறச் சேலை, மேட்சிங் ஜாக்கெட், பாவாடையில ரெடி ஆனேன். என் கூந்தல்ல மல்லிகைப்பூ வச்சேன். மேக்கப் எதுவும் போடல. பின்னல மட்டும் போட்டுட்டு, Mirror-ல பாத்தேன், ரொம்ப அழகா தெரிஞ்சேன். அப்புறம் நானும் என் பையனும் பக்கத்துல இருந்த கோயிலுக்குப் போகத் தயார் ஆனோம்.

வீட்டப் பூட்டிட்டு கீழ இறங்கி, அப்பார்ட்மென்ட் கேட்டை அடைஞ்சேன். கேட்ல பிரகாஷ் உக்காந்துட்டு இருந்தான். நான் சேலைல வந்ததப் பார்த்ததும், அவனோட கண்ணு பெருசா விரிஞ்சுச்சு. ஆனா, நான் அவனப் பாக்காத மாதிரி கடந்து, கோயிலுக்குப் போனேன். சாமி கும்பிட்டுட்டு, நாங்க திரும்ப வர ஆரம்பிச்சோம். நான் கேட் பக்கத்துல வர்றதுக்கு முன்னாடியே, அவன் கேட் பக்கத்துல நின்னு, யாருக்கோ காத்திருக்க மாதிரி தெரிஞ்சுச்சு. நான் வர்றதப் பார்த்ததும், அவன் உள்ள நடந்து போனான். அத நான் கண்டுக்கல, அவனக் கடந்து வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்.

வழக்கம் போல, என் பையனுக்குச் சாப்பாடு ஊட்டி, நானும் டின்னர முடிச்சேன். என் பையன் களைப்பா இருந்தான், தூங்கத் தயாரா இருந்தான். அவனத் தூங்க வச்சுட்டு, டைம் பார்த்தேன், கிட்டத்தட்ட ராத்திரி எட்டு மணி இருக்கும். வழக்கம் போல டி.வி. முன்னாடி வந்து உக்காந்து, சில சேனல்கள மாத்திப் பார்த்தேன். அப்புறம் என்னோட போனை எடுத்தேன். அதுல நிறைய வாட்ஸ்அப் மெசேஜ்கள் படிக்காம இருந்தது.

ஒன்னொன்னா படிச்சுப் பார்த்தேன், பெரும்பாலும் ஃபார்வேர்டு மெசேஜ்கள், சில குட் மார்னிங், குட் நைட் மெசேஜ்கள். அதுல ஒரு புது நம்பர்ல இருந்து ஒரு மெசேஜ் வந்திருந்தது. அத நான் ஓப்பன் பண்ணேன். "மேடம், இன்னிக்கு சாயங்காலம் ஆரஞ்சு சேலைல நீங்க ரொம்ப அழகா இருந்தீங்க"னு இருந்துச்சு. இந்த மெசேஜ் நான் கோயில்ல இருந்து வீட்டுக்கு வந்தப்போ, கிட்டத்தட்ட 6:30 மணிக்கு வந்திருந்தது.

எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு, ஆனா அதே சமயம் ஒரு ஆர்வமும் வந்துச்சு. அது யாருன்னு எனக்குத் தெரியும், ஆனா நான் பதில் சொல்ல விரும்பல, இல்லன்னா அவனுக்குப் பேச சான்ஸ் கொடுக்க விரும்பல. அத நான் கண்டுக்கல, யாரு நீ -ன்னு கூட பதில் கேட்கல. கண்டுக்காம டி.வி. பாக்க ஆரம்பிச்சேன்.

சுமார் 9 மணிக்கு, கார்த்திக்கிட்ட இருந்து ஒரு கால் வந்துச்சு. இன்னிக்கு ராத்திரி ரொம்ப லேட்டா (ஒருவேள 12 மணிக்கு மேல) வருவான்னு சொன்னான். ஒரு ப்ராஜெக்ட்ட முடிக்கிறதுல சில வேலை pending-ல இருக்காம், அதனால ஆபீஸ்ல இருந்து முடிச்சுட்டு வருவானாம். அதனால, "நீ தூங்கு, நான் வேற கீயை வச்சு கதவத் திறந்துக்குறேன்"னு சொன்னான். சில வெள்ளிக்கிழமைகள்ல இது அவனோட வழக்கமான வேலைதான்.

நான் "சரி"னு சொன்னேன். ஆனா எனக்கு ரொம்ப வெறுப்பாப் போச்சு, எப்போ பாத்தாலும் வேலை வேலைனு. நான் இங்க ஒருத்தி இருக்குறதே waste மாதிரி feel பண்ணுனேன். அப்புறம் தூங்கப் போகலாம்னு நெனச்சேன், அப்போ என் போன் மறுபடியும் 'டிங்'னு சத்தம் குடுத்துச்சு.

"குட் நைட் மேடம்." அதே நம்பர்ல இருந்துதான்.

இப்போ கார்த்திக் வரப்போறதில்ல எனக்கும் தூக்கம் வரல. அதனால அந்த மெசேஜுக்குப் பதில் அனுப்பினேன்.

"யாரு இது?"

அப்புறம் போனை ஓரமா வச்சுட்டு, "ஏன் பதில் அனுப்பின?"னு என்னைய நானே திட்டிக்குட்டேன்.

Part 11:

"சே! நான் ஏன் அவனுக்கு மெசேஜ் அனுப்பினேன்? எதுக்கு அவனுக்கு சான்ஸ் குடுக்கணும்னு நெனச்சேன்?"ன்னு என் மனசுக்குள்ள என்னைய நானே திட்டிட்டு இருந்தேன். ஆனா, ஒரு கேள்வி மட்டும் மனசுல எழும்பிச்சு, 'என் நம்பர் அவனுக்கு எப்படி கிடைச்சுச்சு? அப்பார்ட்மென்ட் ரெஜிஸ்டரில இருந்து எடுத்திருந்தா, stalking பண்றான் போல'னு தோணுச்சு.

'இல்ல. இவன entertain பண்ண விடக் கூடாது. இவனுங்கல்லாம் ஆபத்தானவங்க, இவங்களத் தவிர்க்கணும்'னு ஒரு எண்ணம் ஓடுச்சு. ஆனா, என் மனசுல இன்னொரு பக்கம், 'என்ன ஆகப் போகுது, பேசிப் பார்ப்போம். இவன் என்ன பண்ணிட முடியும்?'ன்னு ஒரு எண்ணம் ஓடுச்சு. 'இந்த மனசுதான் என்னைய நெருப்புக்கூட விளையாடத் தூண்டுது'ன்னு குழப்பத்துல இருந்தேன்.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட்ல, என் போன் 'டிங்'னு சத்தம் குடுத்துச்சு.

"மேடம், இது யாருன்னு கெஸ் பண்ணுங்க?"ன்னு அதுல இருந்துச்சு.

எனக்கு உடனே எரிச்சல் வந்துச்சு. 'நான் ஏன் கெஸ் பண்ணணும்?'னு நெனச்சு, நான் பதில் அனுப்பினேன்: "நீங்க யாருன்னு எனக்குத் தெரியாது. நீங்க யாரா இருந்தாலும், தெரியாத நம்பருக்கு மெசேஜ் பண்ணி கெஸ் பண்ணச் சொல்லாதீங்க."

அனுப்பிட்டேன். மனசுக்குள்ள ஒரு நிம்மதி வந்துச்சு. 'குட். நான் ஒரு கோட்டைக் கிழிச்சுட்டேன். இனிமே பேச மாட்டான்'னு நெனச்சேன். ஆனா, அந்தச் சின்ன நிம்மதி ரொம்ப நேரம் நீடிக்கல.

சில செகண்ட்ல மறுபடியும் ஒரு 'டிங்'.

உடனே வந்துச்சு: "சாரி மேடம்."

நான் பதில் எதுவும் அனுப்பல. 'சாரி சொல்லிட்டுப் போறான், நல்லது'னு விட்டுட்டேன். ஆனா, என் கை தானா போனை எடுத்து, அவன் பதில் அனுப்புவானான்னு பாக்க வெயிட் பண்ணுச்சு.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட்ல இன்னொரு மெசேஜ் வந்துச்சு: "மேடம் இது நான் பிரகாஷ், செக்யூரிட்டி கார்ட்."

நான் நெனச்சதுதான்! ஆனா, 'இன்னும் ஏன் விடாம மெசேஜ் பண்றான்?'ன்னு ஒரு கோவம் உள்ளுக்குள்ள கிளம்பிச்சு. 'சும்மா கோவப்பட்டா இவன் நிக்க மாட்டான். ஒரு மிரட்டலக் குடுத்தா என்ன?'ன்னு நெனச்சு, நான் பதில் அனுப்பினேன்:

"என் நம்பர் உனக்கு எப்படி கிடைச்சுச்சு? நீ என்னைய stalking பண்றியா? நான் அசோசியேஷன் கிட்ட கம்ப்ளைன்ட் குடுக்கப் போறேன். நீ பண்றது கொஞ்சம்கூட நல்ல விஷயம் இல்ல."

இப்படி மெசேஜ் அனுப்பினேன். 'உண்மையிலயே கம்ப்ளைன்ட் குடுக்கப் போறேனா?' தெரியல. 'ஒருவேள குடுக்க மாட்டேன்'—இதுதான் என் மனசுல ஓடிட்டு இருந்துச்சு. ஆனா, இந்தப் பதட்டமான மெசேஜ்க்கு அவன் என்ன சொல்லுவான்னு தெரிஞ்சுக்க ஒரு ஆசையும் இருந்துச்சு.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட்ல, இன்னொரு மெசேஜ் வந்துச்சு: "சாரி மேடம், நீங்க இன்னிக்கு மதியானம் என்கிட்ட சாதாரணமாக் பேசுனதால, நான் சும்மா 'ஹாய்' சொல்லணும்னு நெனச்சேன். அதனாலதான் கெஸ்ட்டுகள் உள்ள வர, வெளிய போக அனுமதிக்கும் அப்பார்ட்மென்ட் சாஃப்ட்வேர்ல இருந்து உங்க நம்பர எடுத்தேன்."

அவன் சொன்ன காரணம் எனக்குள்ள லேசா இறங்கிச்சு. 'சும்மா பேசணும்னு தான் பண்ணிருக்கான் போல'னு ஒரு எண்ணம். ஆனா, அவன் நம்பர எடுத்தது தப்புதானே?

அப்போ எனக்குக் கோவம் மறுபடியும் வந்துச்சு. நான் பதில் அனுப்பினேன்: "என்னதா இருந்தாலும், அது ஆபீசுக்காகத் தான். அதுல இருந்து எப்படி என் நம்பர திருடின? இது ஒண்ணும் விளையாட்டு இல்ல, மத்தவங்கள stalking பண்ற மாதிரி, இது தப்பான பழக்கம். அது எனக்குப் பிடிக்கல. இனிமே எனக்கு மெசேஜ் பண்ணாத."

அனுப்பிட்டேன். அடுத்த ரெண்டு நிமிஷத்துல, மெசேஜ் எதுவும் வரல. நான் போனை வச்சுட்டு டி.வி.யை பாக்கப் போனேன். ஆனா, என் மனசு அங்க இல்ல.

அப்புறம் அவன் இன்னொரு மெசேஜ் அனுப்பினான்: "சாரி மேடம், நான் சும்மா உங்ககிட்ட பேசணும்னு மட்டும்தான் நெனச்சேன். சாரி. மேடம் தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க. தப்பா இருந்தா சாரி, என் மேல கம்ப்ளைன்ட் குடுத்துடாதீங்க மேடம்."

இந்த மெசேஜ் பாக்கும்போது, அவன் உண்மையிலயே பயந்து போயிருக்கான்னு புரிஞ்சுச்சு. எனக்குச் சந்தோஷமா இருந்துச்சு, ஏன்னா என் மிரட்டல் வேலை செஞ்சுச்சு. ஆனா, அவன் இவ்ளோ பயப்படுறதப் பாக்க எனக்குச் சங்கடமாவும் இருந்துச்சு.

அப்போ நான் பதில் அனுப்பினேன். "எதுவா இருந்தாலும், எனக்கு மெசேஜ் பண்ணாத."

அனுப்பிட்டேன். ஒரு ரெண்டு செகண்ட்ல மறுபடியும் ஒரு 'டிங்'. அதுல "சாரி மேடம்"னு மட்டும் இருந்துச்சு. வேற எதுவும் இல்ல. ஆனா, அதுக்கப்புறம் நான் எதுக்கும் பதில் அனுப்பல. போனை அமைதியா வச்சுட்டேன். ஆனா, என் மனசுல பெரிய பரபரப்பு ஓடிட்டு இருந்துச்சு. 'இவன் சும்மா விட மாட்டான் போலயே?'னு நெனச்சேன்.

yazhiniram · 15-11-2025, 08:14 PM

(15-11-2025, 02:08 AM)Vijay42 Wrote: வாங்க வாங்க யாழினிராம் அவர்களே .....

Thanks, Vijay. It's the same story (Language of Her Heart from the English section), but I've tweaked it a little and removed the Raj and Arjun characters from the story. So, keep it short for the Tamil version.

yazhiniram · 15-11-2025, 10:41 PM

Part 12:

சில நிமிஷம் கடந்துச்சு, அதுக்கப்புறம் அவன்கிட்ட இருந்து வேற எந்த மெசேஜும் வரல. என் மனசுல ஒரு பக்கம் சந்தோஷம்—'பயந்துட்டான், இந்த stalker கிட்ட பேச வேண்டாம்'னு. ஆனா, இன்னொரு மனசு, அந்தத் திரில்ல விரும்பியது—'ஏன் இவன் நிறுத்திட்டான்? ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரமா விட்டுக்கொடுத்தான்?'ன்னு ரெண்டு வேற வேற எண்ணங்கள் என்னையக் கொல்ல ஆரம்பிச்சுச்சு.

இன்னும் ஒரு பத்து நிமிஷம் கடந்துச்சு. அதுக்கப்புறம் மறுபடியும் என் போன் 'டிங்'னு சத்தம் குடுத்துச்சு. மறுபடியும் அவன் தான்.

"சாரி மேடம். நான் உங்கள stalking பண்ணவோ, கஷ்டப்படுத்தவோ விரும்பல. இன்னிக்கு அந்த சேலைல நீங்க ரொம்ப அழகா இருந்தீங்க, அத உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு மட்டும்தான் நெனச்சேன். நீங்க இன்னிக்கு சாயங்காலம் என்னைக் கடந்து போனப்போ, ஒருவேள என்னையப் பாப்பீங்கன்னு நெனச்சேன், ஆனா நீங்க பாக்கவே இல்ல. அதனாலதான் மெசேஜ் அனுப்பினேன். சாரி மேடம். நான் அட்வாண்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டேன்னு நீங்க நெனச்சா, சாரி, அது என் நோக்கம் இல்ல."

இப்படி ஒரு பெரிய மெசேஜ் வந்துச்சு. இப்போ எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருந்துச்சு. நான் பதில் அனுப்பினேன், "ஓகே. ஆனா நீ பண்ணது ஏத்துக்க முடியாது. இதுக்கு மேல மெசேஜ் பண்ணாத."—அதே விஷயத்த மறுபடியும் சொன்னேன்.

ஆனா, அவன் திரும்ப பதில் அனுப்பினான்: "ஓகே மேடம்."

அதுக்கப்புறம் அவன்கிட்ட இருந்து வேற மெசேஜ் எதுவும் வரல. கடைசியா, நான் போனை கீழ வச்சேன். இப்போ மணி ராத்திரி 9:30.

திடீர்னு கரண்ட் போச்சு. ஒரு ரெண்டு நிமிஷத்துல ஜெனரேட்டர் வந்துச்சு. வீடு ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு, ஜெனரேட்டர் ஓடுற சத்தம் மட்டும்தான் எனக்கு நல்லாக் கேட்டுச்சு. கார்த்திக் இப்போலாம் என்னைய கண்டுக்காததுதான் எனக்கு ரொம்ப ஏமாற்றமா இருந்துச்சு.

நான் டி.வி. பாக்க முயற்சி பண்ணேன், ஆனா என் கண்ணுல அந்த இருட்டு லிஃப்ட், என் சூத்துல அவனோட கை, என் கைக்குப் பக்கத்துல அவனோட சுன்னி அதோட சைஸ்—இதெல்லாம் தான் தெரிஞ்சுச்சு. எனக்கு ஒரு குழப்பமான உணர்வு—வெட்கமும், கூடவே ஒரு லூசுத்தனமான, உடல்ரீதியான தேவையும்—ரெண்டும் சேர்ந்து வந்துச்சு. அவன் பயந்து போய், நிறுத்திட்டது ஒரு விதத்துல ஏமாற்றமா இருந்துச்சு. 'நான் கம்ப்ளைன்ட் குடுத்துடுவேன்னு பயப்படுறானா?'னு நெனச்சுச் சிரிச்சேன்.

'ஏன் இவன் இவ்வளவு சீக்கிரமா விட்டுக்கொடுத்தான்?' மறுபடியும் அதே யோசனை வந்துச்சு.

நான் போனை எடுத்தேன், மறுபடியும் அந்த சாட்டைத் திறந்தேன். 'பயப்படாத, நான் கம்ப்ளைன்ட் பண்ண மாட்டேன்'னு அவன்கிட்ட சொல்லணும்னு தோணுச்சு. ஆனா, என்னைய நானே கட்டுப்படுத்திக்கிட்டேன். இந்த எதிர்பாராத ஆர்வம் என்னோட பூண்டையை திடீர்னு கனமாவும், அரிப்பெடுத்த மாதிரியும் ஃபீல் பண்ண வச்சுச்சு.

பத்து நிமிஷம் எனக்குள்ள நானே சண்டை போட்டுக்கிட்டதுக்கு அப்புறம், ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினேன்—அது ஒரு சாதாரணமான, apartment சம்பந்தமான மெசேஜ் மாதிரி இருக்கணும்னு நெனச்சு: "பிரகாஷ், இப்போ ஜெனரேட்டர் ஒழுங்கா வேலை செய்யுதா? மெயின் கேட் பக்கத்துல ஏதோ சத்தம் கேட்ட மாதிரி இருந்துச்சு." (உண்மையில எனக்கு எந்தச் சத்தமும் கேட்கல, அவன் அங்க இருக்கானான்னு பாக்கத்தான் கேட்டேன்.)

பதில் உடனே வந்துச்சு.

"ஆமாம் மேடம், ஜெனரேட்டர் நல்லா இருக்கு, பிரச்சனை இல்ல மேடம்."

அது ரொம்பச் சாதாரணமாகவும், நேரடியான பதிலாவும் இருந்துச்சு. நான் "ஓகே"னு பதில் அனுப்பினேன்.

ஒரு ரெண்டு நிமிஷத்துல, அவன்கிட்ட இருந்து இன்னொரு மெசேஜ் வந்துச்சு. "மேடம் சாரி, நான் பண்ணது தப்பு, உங்க நம்பர எடுத்து உங்களுக்கு மெசேஜ் பண்ணியிருக்கக் கூடாது."

அப்போ நான் பதில் அனுப்பினேன்: "ஆமா. நீ பண்ணியிருக்கக் கூடாது, ஆனா பண்ணிட்ட, அதனால சரி விடு."

அனுப்பினேன். உடனே, அவன் சந்தோஷமா இருப்பான் போலனு நெனச்சேன், அதனால அவன் இப்படி ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்: "தேங்க்ஸ் மேடம், ப்ளீஸ் என் மேல கம்ப்ளைன்ட் குடுத்துடாதீங்க."

அப்போ நான் பதில் அனுப்பினேன்: "விடுங்க. நீங்க உங்க எல்லைய மீறலன்னா, நானும் complaint கொடுக்க மாட்டேன்."

அவன் பதில் அனுப்பினான்: "இல்ல மேடம், நான் ஒரு போதும் அப்படிப் பண்ண மாட்டேன். தேங்க்ஸ் மேடம்."

அப்போ என் மனசு உடனே லிஃப்ட்ல நடந்த அவனோட சுன்னியோட சைஸ் ah நெனச்சுச்சு. என்னைய நானே கட்டுப்படுத்திக்கிட்டேன்.

அப்புறம் அவனோட நம்பரை நான் சேவ் பண்ணுனேன். "Security - apartment."

Part13:

சேவ் பண்ணுனதுக்கு அப்புறம், அவனோட டி.பி.ல (Display Picture) இருந்த போட்டோ என்னால பாக்க முடிஞ்சுச்சு. அவன் ஒரு கம்பத்து பக்கத்துல நின்னுட்டு இருந்தான். அவன் ரொம்பக் குள்ளமா இருக்கிறதாலயோ, என்னவோ, அந்த டிரஸ் அவனுக்குச் சுத்தமா செட் ஆகாம, வேடிக்கையா (funny) இருந்துச்சு. 'நான் இவன் stalking பண்றான்னு சொன்னேன், ஆனா இப்போ நான் வாட்ஸ்அப்ல அவன stalking பண்றேன் போலயே?'ன்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

மறுபடியும் ஒரு ரெண்டு நிமிஷத்துல ஒரு மெசேஜ் வந்துச்சு.

"மேடம், உங்க டி.பி.ல ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க."

'அட! மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டான்!'னு நெனச்சேன். என்னோட டி.பி. போட்டோ ரெண்டு மாசத்துக்கு முன்னாடி, நாங்க ஊருக்குப் போனப்போ கார்த்திக்கப் புடிச்சு எடுக்கச் சொன்னது. அது ரெட்-க்ரீன் கலர் சுடிதார்ல இருந்துச்சு, அந்த டிரஸ்ல என் உடம்போட வளைவுகள் (curves) நல்லாவே தெரிஞ்சுச்சு.

நான் உடனே, "நீ மறுபடியும் ஆரம்பிக்கிறியா?"ன்னு ரிப்ளை பண்ணேன். 'இவன் எவ்வளவு தைரியமாப் பேசுறான்னு பாரு'ன்னு மனசுக்குள்ள நெனச்சேன்.

அவன் உடனே பதில் அனுப்பினான்: "இல்ல மேடம், அந்த டிரஸ்ல நீங்க ரொம்ப கியூட்டா இருக்கீங்க, அது உங்களுக்கு அவ்வளவு பொருத்தமா இருக்கு. அந்தப் போட்டோல இருந்து என்னால கண்ண எடுக்கவே முடியல."

இப்படி அவன் ரிப்ளை பண்ணதும், உள்ளுக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு நடந்துச்சு. என் டி.பி.ய இவ்ளோ தூரம் யாரும் புகழ்ந்தது இல்ல. இவன் அட்வாண்டேஜ் எடுத்துக்கிறான், ஆனா எனக்கு அது பிடிச்சிருந்தது. இருந்தாலும், வெளியில காமிச்சுக்காம, நான் பதில் அனுப்பினேன்: "நான் உன் நம்பரை சேவ் பண்ணியிருக்கவே கூடாது, பாரு, அதான் இவ்வளவு பேசுற."

அப்போ அவன் ரிப்ளை பண்ணான்: "இல்ல மேடம், இல்ல மேடம், சேவ் பண்ணதுக்குத் தேங்க்ஸ். அதனாலதான் என்னால என் தேவதையோட போட்டோவப் பாக்க முடியுது."

அவன் அந்த 'தேவதை'ங்கிற வார்த்தைய சொன்னதும், என் கோவம் மொத்தமா காணாமப் போச்சு. எனக்கு உடனே சிரிப்பு வந்துச்சு. நான் சிரிச்சுட்டே பதில் அனுப்பினேன்: "ஓ! உன் தேவதையா? என்ன நெனச்சுட்டு இருக்க? நேத்திக்கு சொன்ன மாதிரி, உன் கண்ணப் பிடுங்கி காக்காக்குத் தான் போடப் போறேன்."

அடுத்த ஒரு நிமிஷத்துல அவன் மறுபடியும் பதில் அனுப்பினான்: "மேடம், நான் உங்களுக்காகச் சாக சொன்னா கூட, செத்து போயிடுவேன். ஆனா என் கண்ண மட்டும் எடுத்துடாதீங்க. அது இல்லன்னா எனக்கு வாழ்க்கையே இல்ல. அத வச்சுதான் நான் இந்த அழகப் (என்னைய) பாக்க முடியுது."

நான் மறுபடியும் சிரிச்சேன், அவன் பேசுற விதமும், வார்த்தைகளைக் கோக்குற விதமும் எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது. ஒரு ரொமான்ஸ் படம் பாக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா நான் பதில் அனுப்பினேன்: "நீ என்ன பண்ண ட்ரை பண்ற பிரகாஷ்? போயி, தனியா இருக்கிற ஒரு பொம்பளகிட்ட போய் பேசு. என்னைய இம்ப்ரஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணி உன் நேரத்தை வேஸ்ட் பண்ணாத."

இப்படி நான் பதில் அனுப்பினேன், ஆனா அவன் என்னைய இம்ப்ரஸ் பண்ண ட்ரை பண்றது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது. அவனோட இந்த பேச்சு, கார்த்திக் கிட்ட இல்லாத ஒரு நெருக்கத்தை குடுத்துச்சு.

உடனே அவன் பதில் அனுப்பினான்: "இல்ல மேடம், நான் உங்கள இம்ப்ரஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணல. நீங்க கல்யாணம் ஆனவங்கன்னு எனக்குத் தெரியும், ஆனா நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க, அத உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு மட்டும்தான் நெனச்சேன், அவ்வளவுதான். உங்க புருஷன்தான் ரொம்ப கொடுத்து வச்சவர். அவர்தான் உண்மையான அதிர்ஷ்டசாலி"

இத நான் படிச்சதும் எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு. அவன் மேல இல்ல, கார்த்திக் மேல. என் மனசு என்ன நெனச்சுச்சுன்னா, 'இவன் கூட நான் ரொம்ப அழகா இருக்கேன்னு, என்னையப் புகழ்றான். ஆனா, என்னைய உண்மையில புகழ வேண்டிய என் புருஷன், என்னை சும்மாகூட கண்டுக்கல, சின்ன விஷயம்கூட பேச மாட்டேங்குறான். அவனுக்கு நான் ஒருத்தி இருக்கிறதே தெரியல. எனக்கும்தான் உணர்வுகள் இருக்குன்னு அவனுக்குப் புரியல. அவன் என்னையத் தவிர்த்துக்கிட்டு இருக்கிறதால, பாரு... இப்போ நான் பேசவே கூடாத ஒருத்தன் கிட்ட பேசிக்கிட்டு இருக்கேன்.'. ஒரு செக்யூரிட்டி கிட்ட என் உணர்ச்சியக் கொட்டிட்டு இருக்கேன்'னு ஒரு குற்றவுணர்வும் வந்துச்சு.

அப்புறம் நானே, 'சரி, இந்த சாட்ட இப்போ முடிப்போம், ரொம்ப தூரம் போயிட்டோம்'னு முடிவு பண்ணி, பதில் அனுப்பினேன்: "ஓகே பிரகாஷ். நான் தூங்கப் போறேன். குட் நைட்."

மெசேஜ சென்ட் பண்ணிட்டு, மொபைலக் கீழ வச்சேன், தூங்கத் தயார் ஆனேன். போனைத் தலையணைக் கீழ வச்சப்போ, அதுல இருந்து வர அந்த ஹீட்டும், பிரகாஷோட மெசேஜ்களும் என் மனசுல பெரிய ஒரு வெறியக் கிளப்பிச்சு.

yazhiniram · 20-11-2025, 05:49 PM

Part 14

நான் தூங்கத் தயாரானப்போ, போன் மறுபடியும் 'டிங்'னு சத்தம் குடுத்துச்சு. ஆனா, எப்படியோ அந்த மெசேஜை நான் கண்டுக்காம, என் மனசை அடக்கிக்கிட்டுத் தூங்கிட்டேன்.

அடுத்த நாள் காலையில அலாரம் சத்தத்துக்கு நான் முழிச்சேன். அத அணைச்சிட்டுப் பார்த்தா, மணி காலைல ஆறு. நான் போய் பிரெஷ் பண்ணிட்டு வந்தேன். என் பையனும் கார்த்திக்கும் தூங்கிட்டு இருந்தாங்க. கார்த்திக் எப்போ வந்தான்னு எனக்குத் தெரியல. 'சரி, தூங்கட்டும்'னு முடிவு பண்ணினேன்.

அப்புறம் போனை கையில எடுத்துக்கிட்டு ஹாலுக்கு வந்தேன். அதுல அஞ்சு படிக்காத மெசேஜ்கள் இருந்துச்சு. எல்லாமே அவன்கிட்ட இருந்துதான்.

மெசேஜ்கள் இப்படி இருந்துச்சு: "மேடம், ஏன் இவ்ளோ சீக்கிரம் (சாட்டை) நிறுத்திட்டீங்க? எனக்குத் தூக்கமே வரல." அடுத்த மெசேஜ்: "மேடம், அந்த ஆரஞ்சு சேலைல நீங்க ரொம்ப கியூட்டா இருந்தீங்க. நான் அந்தச் சேலையில உங்கள மறுபடியும் பாக்கணும்." அப்புறம்: "நீங்க நடந்தப்போ, என்னால கண்ண எடுக்கவே முடியல, அது உங்களுக்கு ரொம்பப் பொருத்தமா இருந்துச்சு." அப்புறம் அடுத்த மெசேஜ்: "மேடம், நான் சொல்றதத் தப்பா எடுத்துக்காதீங்க, நீங்க சேலைலயும் சுடிதார்லயும் ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க." அப்புறம்: "மேடம், நீங்க இருக்கீங்களா?" கடைசி மெசேஜ்: "குட் நைட் மேடம்."

இந்த மெசேஜ்களப் படிச்சதுக்கு அப்புறம், எனக்குள்ள ஒரு ஆர்வம் கிளம்பிச்சு, ஆனா அதே சமயம் ஒரு கோவமும் வந்துச்சு. 'நான் மிரட்டியும் இவனுக்குத் தைரியம் குறையலையே? இவ்வளவு வெளிப்படையா எப்படி என்கிட்டப் பேசுறான்?' ஆனா நான் அவன encourage பண்ணக்கூடாது அப்புறம்னு முடிவு பண்ணி, அவனுக்குப் பதில் சொல்லல. 'இனிமே அவனுக்குப் பதில் சொல்லக் கூடாது'ன்னு முடிவு பண்ணி, அவனோட சாட்டை ஆர்கைவ்க்கு (Archive) மாத்திட்டேன்.

வழக்கம் போல வீக்கெண்ட் வேலைய ஆரம்பிச்சேன். கொஞ்ச நேரத்துல கார்த்திக்கும் என் பையனும் முழிச்சுட்டாங்க. அவங்க விளையாடிட்டு இருந்தாங்க. கார்த்திக் "வாங்க சினிமாக்குப் போகலாம்"னு சொன்னான். நாங்க சினிமாக்குப் போனோம். நல்லா இருந்துச்சு. கார்ல திரும்ப வந்தோம். கேட்ல பிரகாஷ் நின்னுட்டு இருந்தான், ஆனா நான் அவனப் பாக்காத மாதிரி கடந்துட்டேன்.

இன்னிக்கு கார்த்திக் ரொம்ப நாள் கழிச்சு ஃப்ரீயா, ரிலாக்ஸா இருந்தான். ராத்திரி டின்னர் முடிச்சோம். என் பையன் தூங்கப் போயிட்டான். கார்த்திக் என் பக்கத்துல வந்தான், முத்தம் குடுத்தான், நானும் அவனுக்கு முத்தம் குடுத்தேன். அவன் என் டிரஸ்ஸையும் அவன் டிரஸ்ஸையும் கழட்டிட்டு, என்னைய ஓக்க ஆரம்பிச்சான்.

அவன் என்னைய ஓத்துட்டு இருக்கும்போது, நான் அவனோட சுன்னியத் தொட்டேன். அது நல்லா விரைச்சு இருந்துச்சு. ஆனா, அந்த சைஸ் எனக்குப் பிரகாஷோடது மாதிரி இருந்துச்சு. 'ஏன் இப்போ அவனோட சுன்னி என் ஞாபகத்துக்கு வருது?'ன்னு எனக்குத் தெரியல. ஆனா, நான் உடனே ஒப்பிட்டுப் பாக்க ஆரம்பிச்சேன். 'கார்த்திக்கோடது நல்லா விரைச்சு இருந்தும், அது பிரகாஷோட normal அளவுக்குக் கூட வரல. அப்போ அவனோடது எவ்வளவு பெருசா இருக்கும்?'—ன்னு நான் அந்த நேரத்துல நெனச்சுட்டு இருந்தேன். இந்த ஒப்பீடு என் உடம்புல ஒருவிதமான கூச்சத்தை குடுத்துச்சு. ஆனா கார்த்திக் என்னைய ஓத்துட்டு இருந்தான்.

அஞ்சு நிமிஷத்துக்குள்ள, அவன் முடிச்சுட்டான், என் மேல சாஞ்சுட்டான். வேகமா முடிச்சுட்டதால எனக்குத் ஒரு திருப்தியும் இல்ல. அப்புறம், "நான் போய் க்ளீன் பண்ணிட்டு வரேன்"னு சொன்னான். அவன் போனதுக்கு அப்புறம், கவிதா சொன்ன மாதிரி திருப்தி கிடைக்கல. ஆனா அவனுக்குத் திருப்தி கிடைச்சிருக்கலாம், கவிதா சொன்ன மாதிரி, ஒரு முழுமையான பொண்ணா எனக்குத் தோணல. 'ஆனா, என் புருஷன்கிட்ட இருந்து எனக்குக் கிடைக்கிறது இதுதான், இதுல நான் திருப்தி அடைஞ்சுக்க வேண்டியதுதான்'—இந்த மாதிரி எண்ணங்கள் என் மண்டைக்குள்ள ஓடிட்டு இருந்துச்சு.

அப்புறம் நானும் போய் க்ளீன் பண்ணிட்டு, டிரஸ்ஸ மாத்திக்கிட்டேன். நான் பெட்ல ஏறுறதுக்கு முன்னாடியே, கார்த்திக் நல்லா தூங்க ஆரம்பிச்சுட்டான். ஆனா, இன்னிக்கு எனக்குத் திருப்தி இல்லாமப் போனாலும், கார்த்திக் என் கூட இருந்தான், அது ஒரு விதத்துல எனக்கு ஒரு திருப்தியக் குடுத்துச்சு. நான் சந்தோஷமா உணர்ந்து, அவன அணைச்சுக்கிட்டுத் தூங்கிட்டேன்.

அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை வழக்கம் போல போச்சு. கார்த்திக் mutton வாங்கிட்டு வந்தான், சமைச்சுச் சாப்பிட்டோம். கார்த்திக் நாள் பூரா ஒரு மீட்டிங்ல இருந்தான், நாள் கடந்துச்சு. வீடு அமைதியா இருந்துச்சு. நான் என் பையனுக்கு ஹோம் ஒர்க் பண்ண வச்சேன், சும்மா டி.வி. பார்த்தேன். எந்தப் பெரிய சுவாரஸ்யமும் இல்லாம நாள் போச்சு.

கடைசியா, தூங்கப் போறதுக்கு முன்னாடி அவன், "நாளைக்கு ஆபீஸ்ல இருந்து ஒரு பார்சல் வரலாம், ஆபீஸ் வேலைக்காக அனுப்புறாங்க"னு சொன்னான். நான் "சரி"னு சொன்னேன், "எப்போ வரும்?"னு கேட்டேன். "தெரியல. வர்ற நேரத்துல கால் பண்ணுவாங்க, அவங்களுக்கு OTP தேவைப்படலாம்"னு சொன்னான். நான் "சரி, நான் வாங்கிக்கிறேன்"னு சொன்னேன். அப்புறம் நாங்க தூங்கப் போனோம்.

அடுத்த நாள் திங்கட்கிழமை. வழக்கம் போல, பையன் ஸ்கூலுக்குப் போனான், கார்த்திக்கும் கிளம்பிப் போனான். இப்போ நான் தனியா, கையில காஃபியோட சோஃபாவுல உக்காந்து இருக்கேன். வாட்ஸ்அப் ஓப்பன் பண்ணேன். ஆர்கைவ்டு சாட்டுக்குப் போகும்போது, அதுல அவன்கிட்ட இருந்து மூணு படிக்காத மெசேஜ்கள் இருந்துச்சு.

நான் ஆர்கைவ்ல இருந்த மெசேஜை ஓப்பன் பண்ணிப் பார்த்தப்போ, அதுல "குட் மார்னிங்", "ஹாய் மேடம்" மற்றும் "குட் நைட்" மெசேஜ்கள் மட்டும்தான் இருந்துச்சு. கூடவே சில ஸ்மைலி எமோஜிக்கள் (smiley emojis). வேற எதுவும் பெரியதா இல்ல. 'என் புருஷன் வீட்ல இருந்ததால, நான் அவனுக்குப் பதில் சொல்ல மாட்டேன்னு இவன் புரிஞ்சுக்கிட்டான் போல. நல்ல வேளை, இப்போதைக்கு அடங்கிப் போனான்'னு நெனச்சேன். இருந்தாலும், அவன் விடாம மெசேஜ் அனுப்பின அந்த ஆர்வம் எனக்குள்ள ஒரு சின்ன சந்தோஷத்தை குடுத்துச்சு. அதனால, அந்த சாட்டை ஆர்கைவ்ல இருந்து சாதாரண செக்‌ஷன்ல கொண்டு வந்து வச்சேன், ஆனா எதுக்கும் பதில் அனுப்பல.

அப்புறம் நான் என் வீட்டு வேலைகள ஆரம்பிச்சேன். பாத்திரம் கழுவுறது, வீடெல்லாம் பெருக்கித் துடைக்கிறதுன்னு வேலை முடிஞ்சது. உடம்பெல்லாம் வியர்த்து, நைட் ட்ரெஸ் உடம்போட ஒட்டிப் பிடிச்சு இருந்துச்சு. இன்னிக்கு கோடை வெய்யில் (summer heat) வழக்கத்தை விட ரொம்ப அதிகமா இருந்துச்சு, ஏப்ரல் மாசத்து அக்னி நட்சத்திரம் ஆரம்பிச்ச சூடு அது. ஹால்ல ஃபேன் போட்டிருந்தாலும், சூடான காத்துதான் வந்துச்சு. எனக்கு ஒரே எரிச்சலா இருந்துச்சு. 'சரி, ஒரு குளியலப் போட்டா நல்லா இருக்கும்'னு நெனச்சேன்.

பாத்ரூம்க்குள்ள போயி, நைட் ட்ரெஸ்ஸை கழட்டிட்டு, தண்ணிய உடம்புல ஊத்தினேன். அந்தச் சில்லுனு தண்ணி என் உடம்புல பட்டப்போ, உள்ளுக்குள்ள இருந்த அந்தச் சூடும், கார்த்திக் ஓத்துட்டு போன அந்த அறையும் குறையுமனா ஓலும், என்னோட எரிச்சலும் மொத்தமா மறைஞ்சுச்சு. கண்ண மூடி நிம்மதியா ஒரு ஃபுல் ஹெட்பாத் எடுத்தேன்.

Part 15

குளிச்சு almost முடிச்சசுச்சு, எனக்கு இன்னும் 4-5 கப் தண்ணியில குளிக்கணும் போல இருந்துச்சு இந்த heat-உக்கு. அதான் குளியலை வேகமா முடிக்கணும்னு ட்ரை பண்ணினேன்.

நான் கிட்டத்தட்ட குளியலை முடிக்கப் போற நேரத்துல, திடீர்னு ஒரு தடவை டோர்பெல் சத்தம் கேட்டுச்சு. 'ஓ! இது கார்த்திக் சொன்ன டெலிவரியா இருக்கலாம்'னு நெனச்சேன்.

ஆனா, அடுத்த சில செகண்டுகள்ல, டோர்பெல் சத்தம் மறுபடியும் கேட்டுச்சு. 'இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் லேட் பண்ணா, டெலிவரி காரன் யாரும் இல்லனு ரிட்டர்ன் போயிட்டனா, கார்த்திக் கோபப்படுவான், அதனால டெலிவரிய மிஸ் பண்ணக் கூடாது'ன்னு நெனச்சேன். அதனால, வேகமா ஒரு டவலை எடுத்து என் உடம்பைச் சுத்தி இறுக்கமா கட்டிட்டு, யார் வந்திருக்காங்கன்னு பார்க்கப் போனேன். அந்த டவல் normal சைஸ் தான், என் நெஞ்சுல இருந்து தொடை வரையும் தான் cover பண்ணியிருக்கும்.

நான் பாத்ரூம்ல இருந்து வெளிய வந்து, ஹால் பக்கம் நடந்து வந்துட்டு இருந்தேன். மூன்றாவது தடவையா டோர்பெல் சத்தம் கேட்டுச்சு. எனக்கு கோபமும், எரிச்சலும் வந்துச்சு. 'இந்தக் கொரியர் காரனுக்கு ஏன் இவ்வளவு அவசரம்? ஒரு நிமிஷம் கூட வெயிட் பண்ண மாட்டானா?'னு மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டேன்.

நான் மெயின் டோர் கிட்டப் போய், கதவை லேசா திறந்து என் தலையை மட்டும் வெளிய நீட்டினேன். டவலைச் சுத்தி இருந்த என் முழு உடம்பையும் கதவுக்குப் பின்னாடி மறைச்சுக்கிட்டேன்.

"யாரு?"ன்னு எரிச்சலோட கேட்டேன்.

வெளிய நின்னது டெலிவரி பர்சன் இல்ல, செக்யூரிட்டி பிரகாஷ்!

அவனைப் பார்த்ததும் எனக்கு ஒருவிதமான relaxation கிடைச்சுச்சு—'கொரியர் காரன்னு நெனச்சு வேக வேகமா வந்தேன் வெறும் டவலைச் சுத்திட்டு'

"ஏன் இவ்ளோ அவசரம்? ஏன் திரும்பத் திரும்ப பெல் அடிக்கிற?"ன்னு கோபமா சத்தம் போட்டேன்.

அவன் என்னுடைய எரிச்சலைப் பத்திக் கவலைப்படாம, "மேடம், எலெக்ட்ரிசிட்டி பில் குடுக்க வந்தேன். ரெண்டு தடவ அடிச்சேன், நீங்க கதவைத் திறக்கவே இல்ல. அதான்..."னு தயக்கமாச் சொன்னான்.

அவன் கிட்ட இருந்து மின்சார பில்லைப் பிடுங்கி வாங்குனேன். பில்லை வாங்கும்போது, நான் தற்செயலா கதவை இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாத் திறந்துட்டேன்.

அந்த வினாடி!

அவன் என் உடம்பை முழுக்க ஒரு ஸ்கேன் பண்ணான். என் கணுக்கால்ல இருந்து ஆரம்பிச்சு, என் தொடை, டவலுக்கு மேல இருந்த மார்பின் மேல் பகுதி, என் கழுத்து, அப்புறம் என் ஈரமான கூந்தல்ன்னு நிதானமா வெறிச்சுப் பார்த்தான். என் டவல் என் உடம்போட ஒட்டி, என் curves-ah ரொம்ப அழகா, ஆனா வெளிப்படையாக் காட்டிச்சு. அவன் கண்ணுல ஒருவிதமான ஆசையையும், வெறியையும் என்னாலத் தெளிவாப் பார்க்க முடிஞ்சுச்சு.

அவனுடைய பார்வை என்னை உரிச்சுத் தின்னுச்சு. எனக்கு கோபத்துல டென்ஷன் தான் ஆச்சு.

நான் சட்டென்று சுதாரிச்சு, **கடும் குரல்ல, "ஏதோ urgent-னு வந்தா, நீ எலெக்ட்ரிசிட்டி பில்லைத் தூக்கிட்டு வர, வாங்க டோர்-அ தொறந்தா ஆஹ்னு பார்க்குற. போ, போய் வேலையப் பாரு."**ன்னு சொல்லி, கதவை வேகமாச் சாத்திப் பூட்டினேன்.

என் நெஞ்சு படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு. நான் திரும்பவும் பாத்ரூமுக்கு ஓடிப் போனேன். அவன் பார்த்த பார்வை என் உடம்புல மறுபடியும் ஏதோ ஸ்டார்ட் பண்ணி விட்டுச்சு.

குளிச்சு முடிச்சுட்டு, டவலோட வெளியில வந்தப்போ, ரொம்பப் புத்துணர்ச்சியா (fresh) ஃபீல் பண்ணினேன்.

Buero-ல இருந்து காட்டன் ஊதா நிறச் சேலையும் —அது ரொம்ப மெலிசான காட்டன் சேலை—அதுக்கு மேட்ச்சான ஜாக்கெட், பிரா, பேண்டி மற்றும் பாவாடையையும் எடுத்தேன். முதல்ல பிராவையும், பேண்டியையும் போட்டேன். பிராவோட ஹூக்ஸப் போடும்போது, அந்த ஈரமான சருமத்துல அதோட இறுக்கம் ஒருவிதமான கூச்சத்தை குடுத்துச்சு. அப்புறம் பாவாடை, அப்புறம் ஜாக்கெட், கடைசியா அந்த ஊதா நிறச் சேலைய மெல்ல உடம்புல சுத்தி, இடுப்புக்குக் கீழ லோ ஹிப்ல கட்டினேன். சேலை கட்டினதுக்கு அப்புறம், அந்த காட்டன் துணி உடம்போட ஒட்டி, என் parts-ah அழகா எடுத்து காட்டுச்சு.

என் முடி இன்னும் ஈரமாத்தான் இருந்துச்சு. அதனால, காய வைக்கிறதுக்காக, balcony-க்கு போனேன். ஆனா, அங்க போனப்போ சூரியனோட அந்தச் சூடு தாங்க முடியல. 'சே! இங்க நிக்கவே முடியாது'ன்னு நெனச்சு, ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் மட்டும் நின்னுட்டு, முடி லேசா காஞ்சுதும், உள்ளுக்குள்ள வந்தேன். அப்புறம் என் கூந்தலை சும்மா ஒரு பின்னல் போட்டு, சின்னதா ஒரு பொட்டு வச்சுக்கிட்டேன். பவுடரோ, மேக்கப்போ எதுவும் போடல. இப்போ ரொம்பப் ஃப்ரெஷ்ஷா, அழகா-ஆ ஃபீல் பண்ணினேன். கண்ணாடில என்னையப் பார்த்தேன், 'ஆமா, இந்த ஊதா நிறச் சேலைல நான் செம அழகாத்தான் இருக்கேன்'னு எனக்கே ஒரு திருப்தி.

நான் சோஃபாவுல வந்து உக்காந்தப்போ, மணி 11:30 இருக்கும்னு கவனிச்சேன். அந்தப் புத்தம் புதுச் சேலையோட சில்லென்ற உணர்வுல, ரொம்ப ரிலாக்ஸா ஃபீல் பண்ணினேன். போனை எடுத்து இன்ஸ்டாகிராம் ரீல்ஸ் பார்க்க ஆரம்பிச்சேன். கொஞ்ச நேரத்துல, என் போன் அடிச்சுச்சு. ஸ்கிரீன்ல கார்த்திக்கோட பேரு தெரிஞ்சுச்சு.

"கேட்ல கொரியர் வந்திருக்கு, போய் வாங்கிக்கோ"னு சொன்னான். நான், "அவங்கள வீட்டுக்கு வரச் சொல்லுங்க. எதுக்கு நான் gate-உக்கு போகணும்? ரொம்ப hot-ஆ இருக்கு வெளிய"ன்னு கேட்டேன். அதுக்கு அவன், "அவங்க கேட் வரைக்கும் மட்டும்தான் வருவாங்களாம், ஃப்ளாட்டுக்கு வர மாட்டாங்களாம். ரூல்ஸ்லாம் இருக்குனு சொல்றான்"னு ரொம்பச் சாதாரணமாக் சொன்னான். நான், "என்ன இது! இந்த வெயில்ல என்னால போக முடியாது"ன்னு எரிச்சலோட சொன்னேன். அவன், "இந்த ஒரு தடவ அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ. தூக்க முடியலன்னா செக்யூரிட்டி கிட்ட உதவி கேளு, அவன் தூக்கிட்டு வந்து குடுப்பான்"னு அலட்சியமா சொன்னான். எனக்குக் கோவம் உச்சத்துக்கே போச்சு. 'தன் வேலைக்காக என்னைய இந்த வெயில்ல அனுப்பவும் செய்வான், ஆனா செக்யூரிட்டி கிட்ட உதவி கேக்கச் சொல்லவும் அவனுக்கு மனசு வருதே!'னு நெனச்சு, "சரி"னு சொல்லிட்டு, கால கட் பண்ணேன். ஆனா மனசுக்குள்ள அவன திட்டினேன். 'இந்த மனுஷனுக்கு என் மேல கொஞ்சம் கூட அக்கறை இல்ல'னு வெறுப்பா இருந்துச்சு.

மணி 11:35 இருக்கும்னு கவனிச்சுட்டு, ஒரு தடவ கண்ணாடி முன்னாடி என்னையப் பார்த்துக்கிட்டேன். இந்த ஊதாச் சேலையில வெளிய போக வேணாம்னு தோணுச்சு. 'சரி, வேற வழியில்ல'ன்னு நெனச்சு, கதவப் பூட்டிட்டு, லிஃப்ட் பக்கம் நடக்க ஆரம்பிச்சேன். லிஃப்ட்க்குள்ள நுழைஞ்சதும், உடனே ஃபேனப் போட்டேன். அது நல்லா இருந்துச்சு, ஆனா சூடான காத்துதான் வந்துச்சு. என் உடம்புல இருந்து ஒரு சின்ன வியர்வை அரும்ப ஆரம்பிச்சது.

கீழ 'G' ஃப்ளோர அடைஞ்சு, லிஃப்ட்ட விட்டு வெளியில வந்தேன். வெப்பம் முகத்துல 'பளார்'னு அடிச்சது. நான் மெதுவா கேட்டை நோக்கி நடந்தேன். பிரகாஷ் அந்த டெலிவரி பர்சன் பக்கத்துல நின்னுட்டு இருந்தான். அவன் யூனிஃபார்ம் போட்டு, வியர்க்க விறுவிறுக்க இருந்தான். நான் வர்றதப் பார்த்ததும், பிரகாஷ் முகத்துல ஒரு பெரிய சிரிப்பு இருந்துச்சு. அவனோட கண்ணு என் மேல, குறிப்பா இந்த ஊதாச் சேலை மேல, ஒரு செகண்ட்ல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஸ்கேன் பண்ணுச்சு. ஆனா நான் சிரிக்காம, அவனப் பாக்காம, டெலிவரி பர்சன்கிட்ட, "டி.பி.டி. கொரியரா?"ன்னு கேட்டேன்.

அவன் தலைய ஆட்டிட்டு, "கார்த்திக் பார்சல்"னு சொன்னான். நான், கார்த்திக் ஃபார்வேர்ட் பண்ண OTP-ய சொன்னேன். டெலிவரி பர்சன் தரையில ஒரு பெரிய அட்டைப் பெட்டிய கீழ வச்சான். அது ஒரு பிரிண்டர் பாக்ஸ். அது ரொம்பப் பெருசா, என் இடுப்பு அளவுக்கு உயர்ந்து, அகலமா இருந்துச்சு. என்னால தனியாத் தூக்கவே முடியாது. என் கைகள் நடுங்க ஆரம்பிச்சது.

எனக்கு என்ன செய்யணும்னு தெரியல. ஆனா, இந்த பிரகாஷ் கிட்ட போய் உதவி கேட்க எனக்கு மனசே இல்ல. எப்படியாவது அவனத் தவிர்க்கணும்னுதான் நான் நெனச்சேன். நான் பெட்டிய ஒருக்கண்ல பார்த்தேன், அப்புறம் லிஃப்ட் பக்கத்தைப் பார்த்தேன். இந்தப் பெட்டிக்கும், லிஃப்ட்டுக்கும் இருக்கிற தூரம் இப்போ எனக்கு நூறு மைல் தூரம் மாதிரி தெரிஞ்சுச்சு. என் நிலைமைய பாத்து பிரகாஷ் இன்னும் சிரிச்சுக்கிட்டே நின்னான். என் உடம்புல லேசா வேர்க்க ஆரம்பிச்சது.

yazhiniram · 21-11-2025, 09:44 PM

Part 16:

டெலிவரி பையன் கிளம்பிப் போயிட்டான். பார்சல், செக்யூரிட்டி room-க்குப் பக்கத்துல தரையில கிடந்துச்சு. பிரகாஷ் என்னையவே உத்துப் பார்த்துகிட்டு இருந்தான். அவன் முகத்துல ஒரு சின்ன, விஷமமான சிரிப்பு. 'இப்போ உனக்கு வேற வழியில்ல, என் உதவியை நீ கேட்டுத்தான் ஆகணும்'னு அவனோட கண்ணு சொல்லுச்சு.

எனக்கு வேற வழியே இல்ல. அந்த அட்டைப் பெட்டி ரொம்பப் பெருசா இருந்துச்சு. நான் அதத் தூக்க முயற்சி பண்ணினேன். என் கை விரல்களைப் பெட்டிக்குள்ள நுழைச்சுத் தூக்கினேன், அது கிட்டத்தட்ட ஒரு பதினைந்து கிலோவுக்கு மேல இருக்கும். என் கை நரம்புகள் புடைச்சு, உடம்பு மொத்தமும் அதிர்ந்துச்சு. ஒரு இன்ச் கூட அத என்னால நகர்த்த முடியல. இங்க நின்னுகிட்டு வேடிக்கை பாக்குறவன் கிட்ட உதவி கேட்க நான் விரும்பல.

வெளியில அவ்வளவு சூடா இருந்துச்சு. சூரியன் நேரா என் தலைக்கு மேல நின்னுச்சு. என் நெத்தி வியர்த்து, தலை சுத்துற மாதிரி இருந்துச்சு. என்னோட ஊதா நிறக் காட்டன் சேலை உடம்போட ஒட்ட ஆரம்பிச்சுச்சு.

பிரகாஷ் இதப் பார்த்தான். என் முகம் சிவந்து வியர்க்குறத அவன் கவனிச்சான். அவன் மெதுவா நடந்து என் பக்கத்துல வந்து, என் அருகில் வந்து நின்னான். அவன் உடம்புல இருந்த வியர்வை நெடி லேசா வீசுச்சு.

"மேடம், நானே எடுத்துட்டு வந்து கொடுக்கட்டுமா?" அவனாகவே உதவ முன்வந்தான். அவனோட குரல்ல, 'வேணாம்னு சொல்லு, ஆனா நான் விடமாட்டேன்'ங்கிற ஒரு தொனி இருந்துச்சு.

நான் என் கோவத்தை வெளியில காட்டாம, "பரவால்ல, வேணாம். என்னால தூக்க முடியும்"னு சொன்னேன். ஆனா, அவன் விட மாட்டான்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் இன்னும் கொஞ்சம் பக்கத்துல வந்து, "மேடம், இது ரொம்பக் கனமா இருக்குற மாதிரி தெரியுது. என்னையக் தூக்கி கொண்டு வந்து கொடுக்க விடுங்க, இது ரொம்ப weight-ஆ இருக்கும் போல"னு சொன்னான். அவன் பேசிய அந்தத் வார்த்தைகள் ரொம்பச் சாதாரணமாக இருந்தாலும், அவனோட கண்ணு என் முலையையும் இடுப்பையும் மாறி மாறிப் பார்த்தது. இப்போ எனக்கு வேற வழியில்லை. இந்த வெயில்ல இந்தச் சுமையைத் தூக்கிக்கிட்டுப் போக முடியாது. என் வெட்கத்தையும், கோவத்தையும் விழுங்கிட்டு நான் தலையை அசைச்சுக் சம்மதிச்சேன்.

உடனே அவன், பக்கத்துல இருந்த இன்னொரு செக்யூரிட்டி கிட்ட ஏதோ சைகையில சொல்லிட்டு, "அவன் இங்க பாத்துக்குவான்"னு சொன்னான். அப்புறம் அந்தப் பெரிய பிரிண்டர் பெட்டியைத் தூக்கினான். அது அவனுக்கு ஒரு பெரிய பாரமாத் தெரியல. கொஞ்சம்கூடச் சிரமமே இல்லாம, அவன் லிஃப்ட் பக்கம் நடக்க ஆரம்பிச்சான்.

நான் அவனப் பின் தொடர்ந்து நடக்க ஆரம்பிச்சேன். அன்னிக்கு மத்தியானம் time அது, அப்பார்ட்மென்ட்ல சுத்திப் பார்த்தா யாருமே இல்ல. இந்த வெயில்ல எல்லாருமே வீட்டுக்குள்ள அடங்கிப் போயிருந்தாங்க. நாங்க லிஃப்ட் பக்கத்த அடைஞ்சோம்.

நான் லிஃப்ட் பட்டனை அழுத்தினான். லிஃப்ட் அடித்தளத்துல இருந்து மேல வந்து கதவைத் திறந்துச்சு.

நான் "இங்கேயே வச்சுட்டு நீ போ"னு சொன்னேன்.

ஆனா, அவன் விடல. "இல்ல மேடம், இது ரொம்பக் கனமா இருக்கு. உங்க வீட்டு வரைக்கும் கொண்டு போய் வச்சுட்டுப் போறேன்"னு வற்புறுத்தினான்.

நான் இன்னும் கொஞ்சம் உறுதியாப் பேச நெனச்சேன். "நீ கேட்ல தான் இருக்கணும். போயி உன்னோட வேலையப் பாரு. நான் பாத்துக்குறேன்"னு சொன்னேன்.

அதுக்கு அவன், "இல்ல மேடம், நான் வேற செக்யூரிட்டி கார்ட் கிட்டச் சொல்லி என்னோட works-ஐ ஃபில் பண்ணச் சொல்லிட்டேன். அவன் அங்க இருப்பான். பிரச்சனை இல்ல, உங்களுக்கு உதவுறது எனக்குச் சந்தோஷம் தான்"னு சொன்னான். அவன் கண்ணுல ஒரு குறும்புத்தனம் தெரிஞ்சுச்சு. இந்த 'சந்தோஷம்' வேற ஏதோ ஒன்னக் குறிக்குதுன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுச்சு.

இப்போ லிஃப்ட் கதவு முழுசாத் திறந்துச்சு. நான் முதல்ல உள்ள நுழைஞ்சேன். நான் உள்ள போனப்போ, அவன் மறுபடியும் என் சூத்தப் பாத்திருப்பானு தோணுச்சு. லிஃப்ட் சின்னதா இருந்ததால, நான் பின்னாடி லாஸ்ட்ல போய் நின்னேன். அவன் பெட்டியோட உள்நோக்கி நுழையறதுக்கு வசதியா, பின்பக்கமாத் திரும்பி உள்ள வந்தான்.

இப்போ அவன் அந்தப் பிரிண்டர் பெட்டியத் தாங்கிக்கிட்டு முன்னாடி நின்னான். நான் லிஃப்ட்க்குப் பின்னாடி நின்னேன். இப்போ அவனோட சூத்தும் அவனோட இடுப்பும் என் இடுப்புக்கும் முலைகளுக்கும் முன்னாடி இருந்துச்சு. அவனுக்கும் எனக்கும் மத்தியில ஒரு சில இன்சஸ் இடைவெளி தான் இருந்துச்சு. அவன் உடம்புல இருந்து வர்ற வியர்வை நெடியும், வாசமும் அந்தச் சின்ன லிஃப்ட்க்குள்ள நிறைஞ்சு இருந்துச்சு.

லிஃப்ட் ரொம்பச் சூடா இருந்துச்சு. நான் ஃபேன ஆன் பண்ண ட்ரை பண்ணினேன். ஃபேனோட சுவிட்ச் என் பக்கத்துல இல்ல. அது அவனுக்கு முன்னாடி இருந்துச்சு.

நான் முன்னாடி லேசா சாய்ஞ்சு, கையா நீட்டி ஃபேன ஆன் பண்ண குனிஞ்சப்போ, என் முலைகள் அவன் முதுகுல லேசாத் தட்டுச்சு. அந்தத் தொடுகை, என் உடம்புல ஒரு மின்சார அதிர்ச்சி (electric shock) மாதிரிப் பாய்ஞ்சுச்சு. அவன் முதுகுல இருந்த வியர்வை என் முலைகள்ல ஒட்டுற மாதிரி ஒரு உணர்வு. அவன் உடம்பு லேசா அதிர்ந்த மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு. ஆனா, நான் என் முகத்துல எந்த உணர்ச்சியையும் காட்டல. அத கண்டுக்காத மாதிரி, ஃபேன ஆன் பண்ணிட்டு, மறுபடியும் அதே இடத்துக்கு வந்து நின்னேன்.

இப்போ லிஃப்ட் கதவு மூடிட்டு இருந்துச்சு. நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப நெருக்கமா, அந்தச் சின்ன சூடான லிஃப்ட்க்குள்ள, அந்தப் பார்சலோட இருந்தோம். என் இதயம் வேகமாத் துடிச்சுச்சு. அவன் மூச்சு விடுற சத்தம் எனக்கு நல்லாக் கேட்டுச்சு. அவனுக்கும் எனக்கும் இடையில இருந்த அந்தச் சில இன்சஸ் இடைவெளியும், அந்தப் பார்சலும் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத திரை மாதிரி இருந்துச்சு.

Part 17:

பார்சலைத் தூக்கிப் பிடிச்சுட்டு இருந்ததால, அவன் என்னைப் பார்த்து ஃப்ளோர் பட்டனை அழுத்தச் சொன்னான். பட்டன் அழுத்துறதுக்கு நான் குனிஞ்சா, என் முலைகள் மறுபடியும் அவனோட முதுகுல படும்னு அவனுக்குத் தெரியும். ஒருவேளை, அவன் அத நெனச்சுத்தான் கேட்கிறானோன்னு எனக்குள்ள ஒரு எண்ணம் ஓடுச்சு. ஆனா, பெட்டியத் தூக்கிட்டு இருக்கிறதால அவனால அழுத்த முடியாதுன்னும் எனக்குப் புரிஞ்சுச்சு. 'சரி, உதவி செய்வோம்'னு நெனச்சு, மறுபடியும் நான் முன்னாடி லேசா சாய்ஞ்சு, பட்டனை அழுத்தப் போனேன்.

நான் குனிஞ்சப்போ, அவன் சும்மா இல்ல. அவன் ஒரு சின்ன அசைவால திட்டமிட்டே லேசா என் பக்கம் சாய்ஞ்சான். இப்போ என் முலைகள் இரண்டும் மொத்தமா அவனோட முதுகுல அழுந்துச்சு. அந்தத் திடீர் அழுத்தத்துல, என் வாய்ல இருந்து ஒரு சின்ன "ச்"சத்தம் வெளிவந்துச்சு. அந்த ஒரு செகண்ட்ல, என் முலைகள் ரெண்டும் அவனோட சட்டையக் கிழிச்சுட்டு அவனோட வியர்த்த முதுகுல ஒட்டுற மாதிரி ஒரு உணர்வு. அந்தக் கணம் அவன் அத முழுசா ரசிச்சிருக்கணும். அவனோட முதுகுல இருந்த சூடும் வியர்வையும் என் முலைகள்ல நல்லா அழுந்துச்சு. ஆனா, ஒரு செகண்டுக்குள்ள அவன் லேசா நகர்ந்து நின்னான். அதுக்குள்ள நான் பட்டனை அழுத்திட்டேன்.

"சாரி மேடம்"னு சொன்னான். அவன் குரல்ல ஒரு சின்னப் பதட்டம் தெரிஞ்சாலும், அதுக்குப் பின்னாடி ஒரு வக்கிரமான சந்தோஷம் மறைஞ்சிருந்தது.

நான் எதுவும் பேசல. என் மூச்சு லேசா வேகமா இருந்துச்சு. என் முலைகளோட காம்புகள் இறுக்கமாகி, கூச்சம் எடுக்க ஆரம்பிச்சுச்சு. நான் என் பழைய இடத்துக்கே வந்து நின்னேன். லிஃப்ட் நகர ஆரம்பிச்சுச்சு.

லிஃப்ட்க்குள்ள இருந்த காத்து ரொம்பக் கனமா, சூடா இருந்துச்சு. ஃபேன் சுழன்றாலும், சூடான காத்துதான் அடிச்சுச்சு. அந்த மெல்லிய ஊதாச் சேலைலேயும் வியர்க்க ஆரம்பிச்சுச்சு. 'G', '1', '2', '3'ன்னு லிஃப்ட் மெதுவா நகர்ந்துட்டு இருந்துச்சு. நான் தரையில இருந்த நம்பர்களை வெறிச்சுப் பார்த்தேன். என் மனசுல படபடப்பு அதிகமா இருந்துச்சு.

அப்போ திடீர்னு, லிஃப்ட்ல ஒரு செகண்ட் "பீப்" சத்தம் வந்துச்சு. அது ஏதோ மெக்கானிக்கல் சத்தம் மாதிரி இருந்துச்சு.

எந்தவித எச்சரிக்கையும் இல்லாம, லிஃப்ட் சட்டுனு நின்னுச்சு. ஒரு சின்ன 'குலுக்கு' குலுங்கி, நாங்க நின்ன தரை லேசா கீழ இறங்குச்சு—ஒரு ரெண்டு இன்ச் இருக்கும். அந்தச் சின்ன சரிவு கூட, என் மொத்த உடம்போட பேலன்ஸையும் மொத்தமா இழக்கச் செஞ்சுச்சு. நான் சுதாரிக்குறதுக்குள்ள, என் உடம்பு மின்னல் வேகத்துல முன்னால பிரகாஷ் மேல மோதிச்சு.

அது லேசான மோதல் இல்ல. என் முழு மார்பு—ரெண்டு முலைகளும்—அவனோட முதுகுல பலமா அழுந்த மோதிச்சு. அந்த ஊதா நிற ஜாக்கெட்டின் மெல்லிய துணி அப்படியே பரவி அவனோட வியர்த்த சட்டையில ஒட்டிக்கிச்சு. என் உடம்போட ஷேப் மொத்தமா அவன் முதுகுல பதிஞ்சது. என் கை, அவன் தூக்கிட்டு இருந்த பிரிண்டர் பெட்டியோட விளிம்புல இடிச்சுச்சு.

எனக்கே தெரியாம, அந்த sudden change-னால நான் பதிலுக்குச் செயல் பண்ணினேன்—என் கைகள் தானாகவே அவனச் சுத்திச்சு. ஒரு ஆபத்துல இருந்து தப்பிக்கிற முயற்சி மாதிரி. ரொம்ப இறுக்கமா. அது ஒரு அனிச்சை-யான செயல். அது ஒரு அணைப்பு இல்ல, ஆனா அப்படித் தான் தெரிஞ்சுச்சு. ஒரு முழுமையான, சூடான, மார்போடு முதுகு ஒட்டிய அணைப்பு மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் மொத்தமா அவன் மேல சாஞ்சுட்டேன். என் கன்னம் அவனோட கழுத்துப் பக்கத்துல உரசுச்சு. அவன் சட்டையில இருந்து வந்த வியர்வை வாசம், என் தலை முடி வாசனையோட கலந்து ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு. என் ஈரமான முடி அவனோட தோள்பட்டையில பட்டுச்சு. என் உடம்போட முன்பகுதி, அவனோட முதுகுக்குள்ள அப்படியே ஒரு செகண்ட் புதைஞ்சு, ஒட்டிக்கிட்ட மாதிரி இருந்துச்சு. அவனோட உடம்போட இறுக்கம், என் மென்மையான முலைகளுக்கு ஒரு பலமான சப்போர்ட்டா இருந்துச்சு.

என் முலைகளோட மொத்த எடையும் அவனோட முதுகுல அழுந்தி, அவனோட வியர்வை என் மேல பரவுச்சு. என் தொப்புள் பகுதி அவனோட இடுப்புப் பக்கத்துல உரசுச்சு. அந்தச் சிறிய இடத்துல, இப்போ நாங்க உடலால, நெருப்பால ஒட்டிப் போயிருந்தோம். என் புண்டைக்குள்ள ஒரு எதிர்பாராத குடைச்சலும், கூச்சமும் கிளம்பிச்சு. அந்த நிலைமையில, நாங்க லிஃப்ட்ல மாட்டிக்கிட்டதையும், வெயிலையும் மறந்து, அந்த உடல்களோட சூடும் நெருக்கமும் மட்டும்தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னோம். ஒரு நீண்ட அமைதி. அவன் சுவாசிக்கிற சத்தம் மட்டும் லிஃப்ட்க்குள்ள கேட்டுச்சு. அவன் மூச்சு அவனோட முதுகு வழியா என் மார்புல படுறத என்னால உணர முடிஞ்சுச்சு.

Part 18:

லிஃப்ட் திடீர்னு குலுங்கி நின்ன அதிர்ச்சியில, பிரகாஷ் முன்னாடி லேசா குலுங்கி, லிஃப்ட்டோட முன் பேனல்ல "டும்"னு மெதுவா மோதினான். அவன் பிடியில இருந்த அட்டைப் பெட்டி லேசா ஆடுச்சு. அவன் அதைத் தவற விடாம இருக்க, தன்னோட உடம்ப முன்னாடி வளைச்சான். ஆனா, அவன் அதக் கீழ போடல. அதே சமயம், என் கிட்ட இருந்து விலகவும் இல்ல. அவன் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னான். அவனோட மூளை மொத்தமா ஸ்தம்பிச்சுப் போன மாதிரி இருந்துச்சு.

நானும் ஒரு முழு செகண்ட்க்கு எந்த எதிர்வினையும் காட்டல. அப்புறம் ரெண்டு செகண்ட். என் கைகள் இன்னும் அவனச் சுத்தி இறுக்கமாத்தான் இருந்துச்சு. என் உடம்பு, தேவைப்பட்ட நேரத்தை விட ஒரு நொடி அதிகமா அவன் மேல சாஞ்சு, ஒட்டிப் பிடிச்சு இருந்துச்சு. அந்த ஒரு நொடியில, என் முழு முலைகளோட வெப்பமும் அவனோட முதுகுல பதிஞ்சுச்சு.

அப்புறம், நான் கண் சிமிட்டினேன். என் சுய உணர்வுக்குத் திரும்பினேன்.

நான் வேகமா அவனை விட்டு விலகினேன். சட்டென்று என் கைகளை என் பக்கவாட்டுல கீழ போட்டுக்கிட்டேன். ஒரு இன்ச் பின்னாடி நகர்ந்தேன், அப்புறம் இன்னொரு இன்ச்—எங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில இருந்த உடல் தொடர்ப மொத்தமா உடைக்கிறதுக்கு அந்த இடைவெளி போதுமானதா இருந்துச்சு.

தோள்ல இருந்து நழுவிய என் சேலைக் கொசுவத்தை (pallu) சரி பண்ணினேன். என் முதுகை நேராக்கினேன். அவனப் பார்க்கவே இல்லை. பேசவும் இல்லை.

அவன் இன்னும் நகரவே இல்லை. அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னான். பெட்டியப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கதவைப் பார்த்தபடி, இன்னும் மெதுவாச் சுவாசிச்சுட்டு இருந்தான். ஒரு தசையைக் கூட அசைக்கப் பயப்படுற மாதிரி அவனோட மார்பு மெல்ல ஏறி இறங்குச்சு. இப்போ அவனோட கழுத்துக்குப் பின் பகுதி நல்லா ஈரமா இருந்துச்சு. வியர்வையா? இல்ல வேற ஏதோ உணர்ச்சியின் ஈரமா?ன்னு தெரியல.

நான் மறுபடியும் அவனுக்குப் பின்னாடி நின்னேன். லிஃப்ட் குலுக்குறதுக்கு முன்னாடி எந்த இடத்துல இருந்தேனோ, அதே இடத்துல. ஆனா, எங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில எல்லாமே மாறிப் போயிருந்துச்சு. அந்த விஷயம் எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நல்லாத் தெரிஞ்சுச்சு.

நான் மெதுவா விலகி நின்னேன், ஆனா என் உடம்பே அந்தக் கணத்தை விட விரும்பாத மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு. என் கைகள் என் பக்கவாட்டுல கீழ விழுந்தாலும், அவை இன்னும் ஏதோ ஒன்றைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கிற மாதிரி உணர்வு இருந்துச்சு. என் விரல்கள் கூச ஆரம்பிச்சுச்சு. என் கைகள் சூடா இருந்துச்சு. அவனோட சட்டையின் கீழ், அவனோட மார்பு வளைவையும், விலா எலும்புகளின் வடிவத்தையும் என் உள்ளங்கைகள் மனப்பாடம் செஞ்சு வச்ச மாதிரி இருந்துச்சு. அவன் வியர்த்த சட்டை என் தோல் மேல பதிஞ்சிருந்த அந்த உணர்வும், அவனோட உடல் வெப்பமும் என் மனசுல பதிஞ்சுச்சு.

என் முலைகளோட நிலைமை? அது இன்னும் அந்த அதிர்ச்சியில இருந்து மீளல. என் ஜாக்கெட் இன்னும் அந்த மோதலின் சூட்டைத் தாங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அந்தத் திடீர்னு, எதிர்பாராத அழுத்தம். அது மென்மையாவும் இல்ல, மெதுவாவும் இல்ல. வெறும் முழுமையான அழுத்தம். ரெண்டு செகண்ட் இருக்கலாம். ஒருவேள அதவிட அதிகமா இருக்கலாம். ஆனா, அது என் மார்புல ஒரு கைரேகை மாதிரி ஒரு வடிவத்தை விட்டுட்டுப் போயிருந்துச்சு.

yazhiniram · 22-11-2025, 04:21 PM

Part 19:

அவன் இன்னும் parcel box-ஐ கெட்டியாப் பிடிச்சுட்டு இருந்தான். லிஃப்ட் திடீர்னு நின்ன அதிர்ச்சியில அது கீழே விழுந்துடாம பாத்துக்கிட்டான். ஆனா, இப்ப நடந்த அந்த விஷயத்தை அவனால மறக்க முடியாது, நான் என்னையே அறியாம அவன கட்டிப் பிடிச்சத அவன் கண்டிப்பா ரசிச்சிருக்கணும். அதனால்தான் அவனோட உடம்பு இன்னும் லேசா நடுங்கிட்டு இருந்துச்சு.

லிஃப்ட் ஃபேன் ஆஃப் ஆயிருந்ததால, உள்ளுக்குள்ள ரொம்பச் சூடா, புழுக்கமா இருந்துச்சு. என் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள லேசா வியர்த்துச்சு. என் உடம்புல வந்த வியர்வையை விட, அவனோட வியர்வை நெடிதான் அந்தச் சிறிய இடத்துல அதிகமா நிரம்பி இருந்துச்சு. அது வியர்வை வாடைன்னு சொல்றதைவிட, ஒரு உஷ்ணமான நெடி மாதிரி இருந்துச்சு. நான் விலகிப் பின்னாடி நின்னாலும், அந்த வாசனை என் மூக்குல அதிகமா அடிச்சுச்சு. அவன் உடம்பு, என் கிட்ட இருந்து ஒரு சில இன்சஸ் தள்ளிதான் இருந்துச்சு. நான் மூச்சு இழுத்து வெளியிடும்போது எல்லாம், அவனோட வியர்வை என் மூச்சுக்குள்ள வந்துச்சு. இந்த நிலைமையில, நாங்க லிஃப்ட்க்குள்ள மாட்டிக்கிட்டோம்ங்கிறதைவிட, ரொம்ப நெருக்கமா, உடலால ஒட்டி மாட்டிக்கிட்டோம்ங்கிற உணர்வு அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் கண்ணைச் சுழற்றிப் பார்த்தேன். 'என்னால இந்த வெப்பத்தையும், இந்த நெருக்கத்தையும் தாங்க முடியல, மௌனமா இருந்தா இன்னும் தப்பா யோசிப்போம்'னு நெனச்சு, லேசாப் பெருமூச்சு விட்டேன். அது அவனுக்கு நல்லாக் கேட்கும் அளவுக்குச் சத்தமா இருந்துச்சு.

"பிரகாஷ், இப்போ என்னாச்சு? ஏன் லிஃப்ட் இப்படிப் பண்ணுது?"

நான் பேச்ச ஆரம்பிச்சதும், அவன் பதில் சொல்ல ட்ரை பண்ணினான். அவனோட கழுத்து லேசா அசைஞ்சுச்சு. பெட்டியத் தூக்கிட்டு இருந்ததால, அவனால உடம்பத் திருப்ப முடியல. நான் லிஃப்ட் corner-ல லேசா சாய்ஞ்சுக்கிட்டேன்—கொஞ்சம் வசதியா நிக்கிறதுக்காக. என் கைகள மெதுவா கட்டி கட்டினேன். என் விரல்கள் என் சேலைக் கொசுவத்தோட ஓரத்துல பட்டுட்டு இருந்துச்சு.

நான் அதே கேள்விய மறுபடியும் கேட்டேன்: "இப்போ என்னாச்சு? இது சாதாரணமாக நடக்குற விஷயமா? இல்லைன்னா இது ஒரு பெரிய பிரச்னையா?"

அவன் தலை இப்போ லேசாத் திரும்புச்சு. ஒரு சின்ன, கஷ்டப்பட்டு பேசுற மாதிரி ஒரு குரல் வந்துச்சு—"இல்ல மேடம்... சில நேரத்துல கரண்ட் போகும்... ஆனா வழக்கமா லிஃப்ட் இப்படி நடுவுல நிக்காது. நான் நெனக்கிறேன்..."

நான் இடைமறிச்சு, "ம்ம்ம்"னு சத்தம் குடுத்தேன். அப்புறம் நான் கேட்டேன், "அப்போ, எனக்கு மட்டும் தான் இப்படி நடக்குதா? அதுவும், நான் உன் கூட இருக்கும்போது தான் இது நடக்குதா?"

இந்தக் கேள்வி அவனத் தயங்க வச்சுச்சு. அவன் உடனே பதில் சொல்லல. அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்றதுன்னே தெரியல.

"ஏன் இப்போ அமைதியா இருக்க பிரகாஷ்? பதில் சொல்லு"னு கேட்டேன்.

"நான் யோசிச்சுட்டு இருந்தேன்... மேடம்,"ன்னு தயக்கத்தோட இழுத்தான். "இப்படி ஏன் நடக்குதுன்னு..."

"அன்னைக்கு மாதிரி, ரெண்டு நிமிஷத்துல கரண்ட் வந்துடுமா? இது கரண்ட் கட்-ஆ? இல்ல வேற ஏதாவது சிக்கலா?" மறுபடியும் கேட்டேன்.

அவன் அத விளக்க ட்ரை பண்ணினான்: "மேடம், நான் நெனக்கிறேன், இது... கரண்ட் கட் தான் இருக்கணும். நார்மலா அது தானாகவே ஜெனரேட்டருக்கு மாறிடும். ஒரு நிமிஷம் இல்லன்னா ரெண்டு நிமிஷம் ஆகலாம்... நீங்க பயப்படாதீங்க மேடம்."

அப்போ நான் அவன்கிட்ட இன்னொரு question கேட்க நெனச்சு "நீங்கதான், 'வழக்கமா இப்படி நடக்காது'ன்னு சொன்னீங்களே?"னு கேட்டேன்

இதுக்கு அவன், "ஆமாம் மேடம்... இப்படி நடுவுல நிக்காது. ஒருவேளை ஃபியூஸ்ல பிரச்சனையோ என்னமோ. இல்லன்னா எனக்குத் தெரியல மேடம். சீக்கிரமா சரியாகிடும்"னு சமாதானப்படுத்துற மாதிரி பேசினான்.

நான் என் கோவத்தை அதிகப்படுத்துற மாதிரி பேசினேன். "இப்போ நம்ம என்ன பண்ணணும்? எவ்வளவு நேரம் இங்க நிக்கப் போறோம் இந்த வெயில்ல?"

அவன், "ஒரு நிமிஷம் இல்லன்னா ரெண்டு நிமிஷம் வெயிட் பண்ணுவோம், கரண்ட் திரும்ப வந்துடும். மேடம்"னு சொன்னான். நான் எரிச்சலோடப் பெருமூச்சு விட்டேன். "ஓ, சரி"ன்னு சொன்னேன்.

அப்புறம் எனக்குச் சிரிப்பா வந்துச்சு. அவனக் கிண்டல் பண்ண நெனச்சு, நான் சத்தமாச் சிரிச்சுட்டு, "அந்தப் பெட்டி உன்ன காப்பாத்தி இருக்கு. அந்தப் பெட்டி மட்டும் இல்லன்னா, நீ முன்னாடி போய் லிஃப்ட் கதவுல தலைய இடிச்சுட்டு இருப்ப"னு சொன்னேன்.

நான் சிரிச்சதும், அவன் குரல் லேசா நெகிழ்ஞ்சுச்சு. அவன் உடனே ஒரு பெரிய சிரிப்போட பதில் குடுத்தான்: "ஆமாம் மேடம், நான் ரொம்ப கொடுத்து வச்சவன். அந்தப் பெட்டி என்னைய காப்பாத்தி இருக்கு, அதுமட்டுமில்லாம, நீங்களும் என்னையக் காப்பாத்துனீங்க மேடம்."

நான் அவனைப் பார்த்தேன், 'என்னையக் காப்பாத்துனீங்க'ன்னு அவன் சொன்னதும், அவன் எதைச் சொல்றேன்னு எனக்குப் புரிஞ்சு போச்சு. அவன நான் அணைச்சுப் பிடிச்ச அந்தத் தற்செயலான அணைப்பைத் தான் அவன் சொல்றான். அவன் என்னோட அந்தப் பிடியையும், என் உடம்பு அவன் மேல அழுந்தினதையும் ரசிச்சிருக்கான். அதுதான் அவனுக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. அவனது கண்கள் அந்த நினைவூட்டலில் மின்னியது. அவன் பெட்டியை இன்னும் இறுக்கமாகத் தூக்கிப் பிடிச்சுட்டு நின்னான்.

Part 20:

சில வினாடிகள் ஓடுச்சு, ஆனா அதுவே ஒரு யுகம் போற மாதிரி இருந்துச்சு. லிஃப்ட்டுக்குள்ள இருந்த சூடு, நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு அடுப்புக்குள்ள இருக்கிற மாதிரி உணர்வைக் குடுத்துச்சு. உடம்பெல்லாம் முழுசா வியர்த்துப் போச்சு. என் சேலையும் ஜாக்கெட்டும் வியர்வையில நனைஞ்சு, உடம்போட ஒட்ட ஆரம்பிச்சுச்சு. என் panty முழுசா ஈரமாயி, அரிப்பு எடுக்கிற மாதிரி ஒரு உணர்வு. அவனும் அதே மாதிரி வியர்த்திருந்தான். ஆனா, அவனோட வியர்வை நெடி... அது ரொம்ப அடர்த்தியா, strong-ஆ இருந்துச்சு. அந்தச் சிறிய இடத்துல, அது எல்லாப் பக்கமும் வியர்வை smell-ஆ நிறைஞ்சு இருந்துச்சு. என்னால மூச்சு விடவே கஷ்டமா இருந்துச்சு.

அவன் அந்தப் பெட்டியோட லேசா இங்கயும் அங்கயுமாச் சாய்ஞ்சுட்டு இருந்தான். ஒருவேளை அவனால அந்தப் பாரத்தைத் தாங்க முடியல போல.

நான் எரிச்சலோட அவனைச் சத்தம் போட்டேன்: "பிரகாஷ், ஒழுங்கா நில்லு! என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?"

அவன் உடனே, "சாரி மேடம், பெட்டி ரொம்பக் கனமா இருக்கறதாலதான், என்னால ஒரு இடத்துல நிக்க முடியல. கொஞ்சம் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகுது"னு சொன்னான்.

அப்போ நான் சலிப்போட சொன்னேன், "அதனாலதான் நான் வர வேணாம்னு சொன்னேன். இப்போ வந்துட்டு, பெட்டி கனமா இருக்குன்னு கம்ப்ளைன்ட் பண்றியா? என்னோட நேரத்தையும் வீணாக்குறியே?"

அவன் உடனே பதில் சொன்னான்: "இல்ல மேடம், நான் கம்ப்ளைன்ட் பண்ணல. உள்ள இடம் ரொம்பச் சின்னதா இருக்கு, அதோட ஃபேனும் இல்ல, அதனாலதான் கொஞ்சம் மூச்சு முட்டுது மேடம். அதான் லேசா அசையறேன்."

இப்போ நான் யோசிச்சேன்: கரண்ட்டும் இல்ல, வெளிச்சமும் இல்ல, முழுக்க இருட்டா இருக்கு. அதுல வியர்வை வேற. இந்த அரைக் குறை வெளிச்சம் கூட இல்லாம, இவன் கூடவா இப்போ மாட்டிக்கிடணும்?

சுமார் ரெண்டு நிமிஷம் இருக்கும். ஆனா, லிஃப்ட் ஆன் ஆகல. என் சலிப்பு அதிகமாகி, பயமா மாற ஆரம்பிச்சுச்சு.

அப்போ நான் அவனைப் பார்த்து, "என்ன பிரகாஷ்? இன்னும் எவ்வளவு நேரம் ஆகும்? நீ பொய் சொல்றியா?"னு கேட்டேன்.

அவன், "மேடம், இப்போ வந்திருக்கணும். ஆனா, வரல."னு பதிலளித்தான்.

அப்போ நான், "ஏதாவது பண்ணு. யாரையாவது கூப்பிட்டு விவரம் கேளு. சும்மா நின்னுட்டு இருக்காத"னு சொன்னேன்.

அவன் தலையை ஆட்டினான். சுத்தி இருந்த முழு இருட்டுல, அவனோட தலை அசையறதை என்னால லேசாத்தான் பார்க்க முடிஞ்சுச்சு. ஆனா, அவன் இன்னும் கால் பண்ணல.

நான் மறுபடியும் கேட்டேன்: "ஏன் யாரையும் கூப்பிடாம வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்க? உனக்கு என்ன பயமா?"

அதுக்கு அவன், "மேடம், பெட்டி, பெட்டி என் கையில இருக்கு. அதான்!"ன்னு சொன்னான். அவன் குரல்ல ஒரு விதமான கையறு நிலை இருந்துச்சு.

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு. நான் சிரிச்சுட்டு, "ஓ, அப்போ அதக் கீழ வச்சுட்டு யாருக்காவது கால் பண்ணு. கீழே வச்சா, அதுக்குக் கால் முளைச்சு ஓடிடுமா?"ன்னு கேட்டேன்.

அவன் உடனே கீழ வச்சான். பெட்டியக் கீழ வைக்க அவன் குனிஞ்சப்போ, அவனோட முதுகு லேசா என் தொடைப் பகுதியில உரசுச்சு. அந்தத் தொடுகை, இப்போ எனக்குள்ள ஒருவிதமான கூச்சத்தையும், எரிச்சலையும் கிளப்பிச்சு. நான் உடனே சுதாரிச்சு, லிஃப்ட் ஓரத்துல இருந்த கார்னருக்கு, பின்னாடி சுவிட்ச் போர்டுக்குப் பக்கத்துல, இன்னும் நகர்ந்துட்டேன்.

அவனும் நகர்ந்து இன்னொரு கார்னர்ல போய் நின்னான். இப்போ எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல, இன்னொரு ஆள் நிக்கிற அளவுக்கு இடைவெளி இருந்துச்சு. லிஃப்ட் கார்னர்ல, நாங்க ரெண்டு பேரும், அந்தப் பெரிய பிரிண்டர் பெட்டியோட மாட்டிக்கிட்டு இருந்தோம்.

அவன் தன்னோட மொபைல எடுத்தான். அந்த மொபைல் வெளிச்சத்துல அவனோட முகம் தெரிஞ்சுச்சு. அதே கொஞ்சம் டார்க்-ஆன முகத்தோட, வியர்வையில நனைஞ்சு, ஒரு மாதிரி தடுமாற்றத்தோட இருந்தான்.

அவன் ஒரு நம்பருக்குக் கால் பண்ணிப் பேசினான். "டி பிளாக் லிஃப்ட் நின்னுடுச்சு... என்னாச்சு... கரண்ட் இருக்கா... லிஃப்ட் வேலை செய்யல... எலக்ட்ரீஷியன செக் பண்ணச் சொல்லு... எவ்வளவு நேரம் ஆகும்... ஒரு மணி நேரமா?... சீக்கிரம் பண்ணச் சொல்லுங்க." அவன் காலைத் துண்டிச்சான்.

நான் என்ன நடந்திருக்குன்னு புரிஞ்சுக்கிட்டேன். இருந்தாலும் நான், "என்ன ஆச்சு? ஏன் ஒரு மணி நேரம் ஆகும்னு சொல்றாங்க?"ன்னு கேட்டேன்.

அவன், "மேடம், கரண்ட் இருக்கு. ஆனா, லிஃப்டோட ஃபியூஸ் போயிருக்கலாம். எலக்ட்ரீஷியன் அப்பார்ட்மென்ட்க்கு லைட் வாங்க வெளியில போயிருக்காரு. ஒரு மணி நேரத்துல திரும்ப வந்துடுவாராம். அதுவரைக்கும் நாம இங்கதான் மாட்டிக்கிட்டு இருக்கணும்"னு சொன்னான்.

'ஓ மை காட்!' இப்போ நான் சாமியைக் கூட திட்டினேன். ஒரு மணி நேரமா? இந்தச் சூட்லயும், இந்த இருட்லயும், இவன் கூடவா? என் மூளை மறுபடியும் லூசுத்தனமா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுச்சு. அந்த ஒரு மணி நேரம் இவன் கூட இந்தச் சூட்டுல எப்படிச் சமாளிக்கப் போறேன்னு எனக்குப் பயம் அதிகமாச்சு.

(அவன் பெட்டியை இன்னும் இறுக்கமாகத் தூக்கிப் பிடிச்சுட்டு நின்னான். in his hands.)

Part 21:

என் பதட்டமும் லிஃப்ட் குள்ள வெப்பமும் அதிகமாச்சு. அதனால நான் அவனைப் பார்த்துக் கேட்டேன், "பிரகாஷ். Manual-ஆ Force-ஆ கதவைத் திறக்க ட்ரை பண்ண முடியுமா? ஒரு மணி நேரம் இங்க மாட்டிக்கிட்டு இருக்க முடியாது."

அவன் "ட்ரை பண்றேன்"னு சொல்லிட்டு, வேகமாப் போய் கதவைத் திறக்க முயற்சி செஞ்சான். கைப்பிடியப் பிடிச்சு இழுத்தான், பலமாத் தள்ளினான், ஆனா லிஃப்ட் அசையவே இல்லை. கதவு மூடியேதான் இருந்துச்சு. ஒரு இரும்புப் பெட்டிக்குள்ள மாட்டிக்கிட்ட மாதிரி உணர்வு. எங்களுக்கு வேற வழியே இல்ல. சூடு அதிகமாயிட்டே போச்சு. எனக்கு வியர்த்து, மூச்சு விடவே கஷ்டமா இருந்துச்சு.

நான் என் சேலை கொசுவத்த (pallu) எடுத்து, என் முகத்துக்குக் காத்து வீசினேன். அந்த மெல்லிய ஊதாச் சேலைத் துணியால என் முகத்தையும் கழுத்துப் பகுதியையும் துடைச்சேன்.

இந்த நேரத்துல, அவன் மறுபடியும் தன்னோட மொபைல எடுத்து யாருக்கோ கால் பண்ணிப் பேசினான். "என்ன ஆச்சு? நீ எங்க இருக்க? சீக்கிரம் வா, இதச் சரி பண்ணு. மேல நாங்க மாட்டிக்கிட்டோம்"னு அவசரமாப் பேசினான். அவனோட குரல்ல ஒருவிதமான பதட்டமும், அதே சமயம் அந்த மொபைல் வெளிச்சத்துல ஒரு சின்னச் சிரிப்பும் தெரிஞ்சுச்சு. 'இந்தச் சிரிப்பு எதுக்கு?'ன்னு எனக்குள்ள ஒரு சந்தேகம் எழுந்துச்சு.

பேசி முடிச்சதும், அவன் தன்னோட மொபைல்ல டார்ச்சை ஆன் பண்ணினான். அந்த வெளிச்சத்தை என் முகத்துல அடிச்சான். என்னோட நெத்திப் பொட்டும், வேர்த்த முகமும் அவனுக்குத் தெரிஞ்சுச்சு.

நான் உடனே, "டார்ச்சை கீழ வையுங்க"ன்னு கோவத்தோட சொன்னேன்.

அவன் டார்ச்சை கீழ இறக்கினான். இப்போ அந்த வெளிச்சம் என் வயித்துப் பகுதியில, என் தொப்புளுக்குப் பக்கத்துல பட்டுச்சு. நான் என் சேலை கொசுவத்தை ஃபேனாப் பயன்படுத்திக்கிட்டு இருந்ததால, இப்போ என் இடுப்புப் பகுதி, லோ ஹிப்ல கட்டியிருந்த அந்தச் சேலையோட மடிப்பு, அவனுக்கு நல்லாத் தெரிஞ்சுச்சு. அந்த மெல்லிய காட்டன் சேலை, வியர்வையில லேசா நனைஞ்சு, என் வயிற்றுப் பகுதியின் வளைவுகள் அவனுக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுச்சு.

நான் கோவத்தோட அவனைப் பார்த்து, "டார்ச்சை கீழ வையுங்க"ன்னு வெடுக்கன்னு சொன்னேன்.

அவன் உடனே டார்ச்சைத் தரையில வச்சான். "மேடம், எலக்ட்ரீஷியன்ட்ட பேசினேன். அவரு கிளம்பிட்டாராம், 30 நிமிஷத்துல வந்துடுவாராம். சீக்கிரமாச் சரி பண்ணிடுவார். நீங்க பயப்படாதீங்க"னு சொன்னான்.

30 நிமிஷம்னு கேட்டதும் எனக்கு லேசா நிம்மதி வந்துச்சு. ஆனா, இந்த சூடான அடுப்பு மாதிரி இருக்கிற லிஃப்ட்க்குள்ள, இன்னும் அரை மணி நேரம் இருக்கணும்ங்கிறது என்னால தாங்கிக்க முடியாத ஒரு விஷயமா இருந்துச்சு.

நாங்க அப்புறம் சும்மா அவனைப் பத்தியும், வெளியில இருக்கிற சூழலைப் பத்தியும் சில நிமிஷம் பேசிக்கிட்டு இருந்தோம். ஆனா, அவனுக்கும் எனக்கும் அதிகமா வியர்த்துக் கொட்டிட்டு இருந்துச்சு. அவனோட வியர்வை நெடி திரும்பவும் அதிகமாச்சு. அவன் மொபைல் டார்ச்சை ஆஃப் பண்ண, மறுபடியும் முழு இருட்டு உள்ள நிறைஞ்சுச்சு.

இந்த அதிகச் சூட்லயும், வியர்வையிலயும் என்னால நின்னுட்டு இருக்க முடியல. உக்காந்தா நல்லா இருக்கும்னு தோணுச்சு. 'உக்காந்தா என் ஊதாச் சேலை அழுக்காகிடும். ஆனா, 30 நிமிஷம் நிக்க முடியாது'ன்னு முடிவு பண்ணினேன். நான் உக்காந்துக்கப் போறதாச் சொல்லி, மெதுவாத் தரையில உக்காந்தேன். தரையும் சூடா இருந்துச்சு. 'பரவால்ல, நான்தான் துவைக்கப் போறேன்'னு என்னைய நானே சமாதானப்படுத்திக்கிட்டேன்.

அவன் இன்னும் நின்னுட்டே இருந்தான். ஆனா, அவன் மேல வியர்வை இன்னும் அதிகமா வந்துச்சு. அவன் உடம்பு முழுக்க வழிய ஆரம்பிச்சது. அவன் யூனிஃபார்ம் சட்டை உடம்போட ஒட்டிப் பிடிச்சு இருந்துச்சு.

நான் தரையில உக்காந்த நிலையில இருந்தே, அவனைப் பார்த்துக் கேட்டேன், "பிரகாஷ், ஏன் உனக்கு இவ்ளோ வியர்க்குது? இது வெறும் சூட்டுனாலதானா இல்ல உனக்கு fan வேணும்-ஆ எப்பவுமே?"

அவன், "தெரியல மேடம், சூட்டுனாலதான். மத்தபடி வேற எதுவும் இல்ல. எனக்கு இவ்வளவு வியர்க்காது"னு சொன்னான். அவன் குரல்ல ஒரு விதமான தவிப்பு தெரிஞ்சுச்சு.

அப்போ நான் சலிப்போட, "smelly-ஆ இருக்கு. ஏதாவது கைக்குட்டை வச்சுத் துடை"ன்னு சொன்னேன்.

அவன் தன்னோட பாக்கெட்ல கைக்குட்டை இருக்கான்னு தேடிப் பார்த்தான். ஆனா, "இல்ல மேடம், என் கிட்ட கைக்குட்டை இல்ல"னு சொன்னான்.

அப்போ நான் ஒருமாதிரி எரிச்சலோட, "என்னோட சேலைய வேணும்-ஆ துடைக்க? இப்படி லூசு மாதிரி நிக்காத. உனக்கு வாசம் அடிக்கலையா? வேணும்னா உன்னோட சட்டையைக் கழட்டி வச்சுத் துடைங்க, இந்த வாடை அதிகமாயிட்டு இருக்கு பிரகாஷ். கொஞ்சமா பிரெஷ்ஷா இரு"னு சொன்னேன்.

நான் சட்டையைக் கழட்டச் சொன்னதுல, அவனோட முகம் இருட்டுலயும் லேசா வாடின மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு. ஒருவேளை, என்னோட கோபமான வார்த்தைகள அவன் எதிர்பார்க்கல போல. அவனோட மூச்சு விடுற சத்தம் அதிகமாச்சு. அவன் தரையில இருந்த பிரிண்டர் பெட்டியத் தாண்டி என்னையே பார்த்துட்டு நின்னான்.

Part 22:

நான் கோபமாப் பேசினதுக்கு அப்புறம், பிரகாஷ் தன்னோட வியர்வை நெடிக்கு ரொம்ப வருத்தப்பட்டான். அவன் மெதுவாத் தரையில உக்காந்துட்டு இருந்த என்னைப் பார்த்து, "சாரி மேடம்"னு சொல்லிட்டு, தன்னோட யூனிஃபார்ம் சட்டையோட பட்டன்களை அவிழ்க்க ஆரம்பிச்சான்.

சுத்தி ரொம்ப இருட்டா இருந்ததால, எனக்கு எதுவும் தெளிவாத் தெரியல. ஆனா, பட்டன்கள் அவிழும் சத்தம் "கிளிக், கிளிக்"னு அந்தச் சின்ன லிஃப்ட்க்குள்ள கேட்டுச்சு. அவன் முழுசா எல்லாப் பட்டன்களையும் அவிழ்த்துட்டு, சட்டையை உடம்பிலிருந்து கழற்றினான். சட்டை கழட்டப்பட்டு, அவனோட கையில தொங்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் சட்டையை கழற்றியபோது, அந்தச் சட்டை லேசா காத்துல என் பக்கம் மிதந்து வந்துச்சு. அவனோட வியர்வை நெடியும், அவனோட உடம்பு வாசனையும் கலந்து வந்து என் மூக்கைத் தாக்குச்சு. முதல்ல எனக்கு அது பிடிக்கல, ஒருவிதமான குமட்டல்தான் வந்துச்சு. ஆனா, அந்த நெடியில ஒரு ஆண்மைத் தன்மை (masculine) வாசனையும் இருந்தது. என்னைய அறியாமலே அந்த வாடய நான் ரசிக்க ஆரம்பிச்சேன். அந்த இருட்டுலயும், அந்த வாடை எனக்கு ஒருவிதமான போதையைக் குடுத்துச்சு.

அப்புறம், அந்த இருட்டிலேயே நான் உக்காந்திருந்ததால, என் கண்ணு மெதுவா அந்த இருட்டுக்குள்ள அட்ஜஸ்ட் ஆச்சு. இப்போ எனக்கு அவனை இன்னும் லேசாத் தெளிவாப் பார்க்க முடிஞ்சுச்சு. நான் கவனிச்சேன், அவன் சட்டையைக் கழட்டிட்டான், ஆனா உள்ளுக்குள்ள வேற எதுவும் போடல—சாதாரண பனியன் இல்ல. வெறும் உடம்புதான். வியர்வையில நனைஞ்ச அவனோட சருமம், அந்த இருட்டுலயும் மினுங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் உடம்பைப் பார்த்தா, ஜிம்முக்குப் போறவன் மாதிரியோ, இல்ல அதிகமா உழைக்கிறவனோட உடம்பு மாதிரியோ, நல்லா இறுக்கமா (perfect body), சிக்ஸ் பேக் போல இருந்துச்சு. அவனோட கைகள் நல்லா பெருசா, பலமா, புஜங்கள் இறுகி இருந்துச்சு. அவனோட மார்பு முழுக்க முடி தெரிஞ்சுச்சு—அது தெளிவாத் தெரியல, ஆனா அங்க கருமையான முடி இருக்குன்னு என்னால உணர முடிஞ்சுச்சு. அந்த முடி வியர்வையில நனைஞ்சு, அவனோட உடம்போட ஒட்டிப் பிடிச்சு இருந்தது. இப்போ என் கண்ணு அவனோட உடம்பு மேல மெதுவா சுத்திப் பார்க்க ஆரம்பிச்சுச்சு. அவன் அதை கவனிக்கிறானா இல்லையான்னு தெரியல, ஆனா அந்த இருட்டுல என் பார்வை மொத்தமா அவன் உடம்பு மேலதான் இருந்துச்சு. அவன் தன்னோட வியர்த்த சட்டைய வச்சு உடம்பத் துடைக்க ஆரம்பிச்சான். அவன் அப்படித் துடைக்கிறதைப் பார்த்து, எனக்குள்ள ஒருவிதமான திருப்தி வந்துச்சு. அவனோட மேலாடை இல்லாத உடம்ப நான் ரசிக்க ஆரம்பிச்சேன். 'ஒரு குறையா இவன் குள்ளமா இருக்கான். அது ஒன்னுதான். மத்தபடி இவன் எல்லாமே நல்லாத்தான் இருக்கான். இவனோட இந்த உடம்புல இருந்து வர்ற வாசனை கூட எனக்குப் பிடிக்குது'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் துடைச்சு முடிச்சதும், என்ன மாதிரி தன்னோட சட்டையை ஃபேனாப் பயன்படுத்த ஆரம்பிச்சான்.

ஆனா, எனக்கோ வியர்வை அதிகமாயிட்டே போச்சு. உள்ளுக்குள்ள ரொம்பச் சூடா இருந்துச்சு. அவன் மேல சட்டை இல்லாம, லேசா ஆசுவாசமா இருந்தான். அவன் ஃப்ரீயா உக்காந்து இருக்கான். ஆனா, நான் ஒரு அடுப்புக்குள்ள உக்காந்த மாதிரி உணர்வு. அதுக்கு மேல, நான் பேண்டிஸ், பாவாடை, பிரா, ஜாக்கெட், சேலைன்னு இவ்வளவு லேயர்ஸ் போட்டு இருந்தேன். இந்தச் சூட்ல என் உடம்பு மூச்சு விடவே கஷ்டப்பட்டுச்சு. என் மார்பு வியர்வையில நனைஞ்சு, ஜாக்கெட்டும் பிராவும் மொத்தமா ஈரமாயிருந்துச்சு.

ரொம்பச் சூடா, இருட்டாக் கிடந்த அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள, நான் உக்காந்துட்டு ஆசுவாசமா இருக்க நெனச்சேன். அதனால, நான் என்னைய அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டு, என் ஜாக்கெட்டோட மேல இருந்த ரெண்டு கொக்கிகளை (hooks) அவிழ்க்க ஆரம்பிச்சேன். கொக்கிகளை அவிழ்த்தா, என் முலை பிளவு அதிகமாத் தெரியும். ஆனா, அவன் கவனிக்காம, இருட்டா இருக்கிறதால, அவனுக்குத் தெரியாதுன்னு நான் நம்பினேன். இதுதான் சரியான நேரம்.

மெதுவா அந்த மேல் ரெண்டு கொக்கிகளையும் அவிழ்த்தேன். ஜாக்கெட்டோட இறுக்கம் மொத்தமாத் தளர்ந்தது. என் முலைகள் அந்த இறுக்கத்திலிருந்து விடுதலை ஆன மாதிரி ஒரு உணர்வு. அது எனக்கு ஒரு பெரிய ஆசுவாசத்தைக் குடுத்துச்சு. உடனே என் சேலைக் கொசுவம் வீசுற காத்து, அதிகமா உள்ள போய், உடம்புக்கு இன்னும் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு. இந்தச் செயலை நான் லிஃப்ட்ல இருந்த சூட்டுக்காகச் செஞ்சாலும், எனக்குள்ள ஒரு விதமான ரகசியமான பரபரப்பையும் (thrill) அது குடுத்துச்சு. 'இவன் என்னையப் பார்க்கக் கூடாது,'னு நெனச்சு, லேசா என் கொசுவத்தை இன்னும் இழுத்துப் போத்திக்கிட்டேன்.

yazhiniram · 26-11-2025, 07:15 PM

Part 23:

லிஃப்ட் கார்னர்ல நான் உக்காந்திருந்த விதம், என் முதுகு சுவரோட ஒட்டி இருந்துச்சு, என் சூத்து தரையில பட்டுச்சு. என் கால்களை மடக்கி அப்புறம் கால் ரெண்டை கொஞ்சம் அகட்டி வச்சிருந்தேன், என் கையை அதுக்கு மேல வச்சிருந்தேன். அந்தச் சூட்ல, அந்த நிலைமை கொஞ்சம் ஆசுவாசமா இருந்துச்சு.

அவனும் அதே மாதிரி, தன்னோட சட்டையைக் கையில வச்சு ஃபேனாப் பயன்படுத்திக்கிட்டு, என் எதிர்த்த கார்னர்ல உக்காந்திருந்தான்.

இப்போ அவன் என்னையப் பார்க்கிறான் போல. நான் உக்காந்திருக்கிற விதம், என் முழங்கால்கள் மட்டும் தான் அவனைப் பார்த்திருக்கும். ஆனா, அவனோட கண்ணு, கீழ இருந்து மேல, என் உடம்பை ஸ்கேன் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு. என் கணுக்கால்கள் (ankles)ல இருந்து முழங்கால்கள் வரைக்கும், அப்புறம் என் முகம், என் இடுப்புல சேலை பிடிச்சிருந்த இடம், என் கழுத்து, அப்புறம் ஜாக்கெட்டோட கொக்கி அவிழ்ந்திருந்த பகுதி—அவன் அத ரசிச்சுப் பார்க்கிறான் போல இருந்துச்சு. நான் என் சேலை கொசுவத்த இழுத்துப் போட்டு இருந்தாலும், என் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள லேசாத் தெரியுற என் முலை பிளவுப் பகுதி வரைக்கும் அவன் பார்வை போயிட்டு வந்துச்சு.

நான் திடீர்னு அவனைப் பார்த்துக் கேட்டேன், "என்ன பிரகாஷ், என்ன பாக்குற?"

அவன் கொஞ்சம் தயங்கி, "ஒன்னும் இல்ல மேடம்"னு சொல்லிச் சிரிச்சான்.

நான் விடல. "சட்டையில்லாம உக்காந்துட்டு, சட்டைய ஃபேனாப் பயன்படுத்திட்டு, நீ ரொம்ப jolly-ஆ இருக்குற மாதிரி தெரியுதே?"ன்னு கேட்டேன்.

அவன் சிரிச்சான். "இல்ல மேடம், ரொம்பச் சூடா இருக்கு, அதனாலதான் இப்படிப் பண்ண வேண்டியதா போச்சு. நீங்களும் உக்காந்துட்டீங்க"னு சொன்னான்.

நான் உக்காந்திருந்ததால, என் செருப்பை கழட்டிப் பக்கத்துல வச்சேன். ஆனா, அவன் இன்னும் தன் பூட்ஸோடதான் உக்காந்திருந்தான்.

அப்போ திடீர்னு, அவன் கீழ இருந்த தன்னோட போனை எடுக்கக் குனிஞ்சான். அவன் அப்படிச் செஞ்சப்போ, அவனோட பூட்ஸ் லேசா அசைஞ்சு என் கணுக்காலச் சின்னதா உரசுச்சு. எனக்கு உடனே லேசா வலிச்சுச்சு. அந்தச் சூட்ல அது இன்னும் எரிச்சலா இருந்துச்சு.

நான் ஒரு சிறிய சத்தம் போட்டுட்டு, கோவமா, "பார்த்து பிரகாஷ்! உன்னோட பூட்ஸ் என் கணுக்காலச் இடுச்சுடுச்சு! இங்க ஏற்கனவே ரொம்பச் சூடா இருக்கு, கொஞ்சம் கவனமா இரு"னு சத்தம் போட்டேன்.

அவன் உடனே பதட்டமா எழுந்து நின்னு, "சாரி மேடம், ரொம்பச் சாரி. கவனிக்கல"னு சொன்னான்.

அப்புறம் அவன் தன்னோட பூட்ஸைக் கழட்டி, லிஃப்ட்டோட இன்னொரு கார்னர்ல வச்சான். இப்போ, அவன் பூட்ஸ் இல்லாம வெறுங்காலோட நின்னதால, அவனால சுலபமா அசைய முடிஞ்சுச்சு.

அப்புறம் தன்னோட போனை எடுத்து மறுபடியும் டார்ச்சை ஆன் பண்ணினான். அந்த வெளிச்சத்த என் பக்கமாத் திருப்பினான்.

"மேடம், எங்க கீறுச்சுன்னு பாக்குறேன், காட்டுங்க"னு அக்கறையா சொன்னான்.

நான் உக்காந்திருந்த விதம், என் கால்கள் அகட்டி இருந்துச்சு. என் முழங்கால்களுக்குக் கீழ இருந்த கணுக்கால் வரைக்கும் பார்க்க அவன் இப்படி டார்ச்சை ஆன் பண்ணிப் பார்ப்பான்னு நான் எதிர்பார்க்கல. அதனால, நான் சட்டென்று என் கால்களை ஒட்டி வச்சுகிட்டு, கோவமா, "ஏய்! என்ன பண்ணிட்டு இருக்க? அந்த டார்ச்சை ஆஃப் பண்ணு"னு கத்தினேன்.

அவன் உடனே, "சாரி, சாரி மேடம்"னு சொல்லி டார்ச்சை ஆஃப் பண்ணினான்.

ஆனா, அவன் டார்ச்சை ஆஃப் பண்ண திரும்புன அந்த நொடியில, அவனோட கண்ணு என்னோட கணுக்கால்களையும், முழங்கால்களுக்குக் கீழ வரைக்கும் இழுக்கப்பட்ட என் சேலைத் துணியையும், அந்த நிலமையில இவன் என்ன பார்க்கக் கூடாதுன்னு நான் ரொம்ப கவனமா இருந்த என்னோட உடம்பையும் பார்த்திருக்கணும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

அவன் மறுபடியும் மன்னிப்புக் கேட்டான். அவன் திரும்பத் திரும்பச் "சாரி" சொல்றது எனக்குச் சிரிப்பைக் குடுத்துச்சு.

நான் சிரிச்சேன். "என்ன பிரகாஷ், ஏன் திரும்பத் திரும்பத் தப்பு செஞ்சுட்டு, திரும்பத் திரும்ப மன்னிப்பு கேட்டுகிட்டே இருக்க?"னு கேட்டேன்.

அதுக்கு அவன் மறுபடியும், "சாரி"னு இழுத்தான். நான், "விடு"னு சொல்லி, என் கையை அசைச்சேன். அந்தச் சூட்லயும், அவனோட தொடர்ச்சியான மன்னிப்பும், அந்த இருட்டுல அவன் என்னையப் பார்த்திருக்கலாம்ங்கிற நினைவும் எனக்குள்ள ஒருவிதமான கலவையான உணர்வுகளைக் குடுத்துச்சு. அவன் மெதுவா மறுபடியும் உக்காந்தான்.

Part 24:

நான் கோபமா, டார்ச் போடாம இருக்கச் சொன்னதும், அவன் ஒரு பணிவான தொனியில, "சரி மேடம், நீங்க relax-ah உக்காருங்க. நான் டார்ச்சை ஆன் பண்ண மாட்டேன்"னு சொன்னான். அவன் ஒரு அடக்கமானவன் மாதிரித் தலைய ஆட்டினான்.

இருட்டு அதிகமா இருந்ததால, நான் மேலும் relax-ah இருக்க நெனச்சேன். மேல இருந்த ரெண்டு கொக்கிகளை அவிழ்த்தது, எனக்குக் கொஞ்சம்தான் நிம்மதியக் குடுத்துச்சு. இன்னும் அதிகச் சூடு உள்ளுக்குள்ள முட்டிமோதிட்டு இருந்துச்சு. என் வியர்வையில ஜாக்கெட் உடம்போட ஒட்டிப் பிடிச்சு, பிராவோட துணி என் முலைகள்ல ஒட்டிட்டு இருந்துச்சு. என்னால இந்தச் சூட்டத் தாங்கவே முடியல.

அவன் கவனிக்கத மாதிரி, நான் மெதுவா மத்த மூணு கொக்கிகளையும் அவிழ்க்க ஆரம்பிச்சேன். கடைசி கொக்கியும் லேசாத் தளர்ந்தப்போ, என் ஜாக்கெட் மொத்தமாப் பிரிஞ்சுச்சு. அது என் ஊதா நிற பிராவை மொத்தமா வெளிச்சம் போட்டு (இருட்டுலயும் வெளிச்சம் தான்) காட்டிச்சு. எனக்கு ஒரு பெரிய விடுதலைக் கிடைச்ச மாதிரி உணர்வு. என் முலைகள் இறுக்கத்திலிருந்து விடுபட்டுடுச்சு, அப்புறம் நானும் நிம்மதியாச் சுவரோட சாஞ்சிட்டேன்.

நான் என் சேலை கொசுவத்த விசிரியாகப் பயன்படுத்தும்போது, என் பிரா மேல ஒரு குளிர்ந்த காத்துப்பட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு வந்துச்சு. உள்ளுக்குள்ள ரொம்ப ஆசுவாசமா இருந்துச்சு.

ஆனா, அதே நேரம் நான் இப்போ கவனிச்சேன்: அவன் என்னையவே பார்த்தான். அவனோட கண்ணு, என் மார்பு மேல அப்படியே நிலைச்சுப் போயிருந்துச்சு.

'இவ்வளவு இருட்டுலயும் இவனுக்குத் தெரியுதா? நான் இப்போ ஜாக்கெட் கொக்கிகளை அவிழ்த்து, என் முலை பிளவும் பிராவும் தெரியிற இந்த நிலைமைய இவன் பார்க்க முடியுதா?'—இப்படி யோசிச்சதுமே, என் புண்டைக்குள்ள ஒரு பரபரப்பு வந்துச்சு. என் பேண்டிஸ் லேசா ஈரமாயிடுச்சு. அந்த இருட்டுக்குள்ள என் உள்ளாடையின் நிறம் கூட அவனுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும்னு நெனச்சேன்.

நான் என் ஜாக்கெட் அவிழ்ந்த நிலையில, முதுகுல வியர்வையோட, உக்காந்திருந்தேன். ஆனா, அவன நான் கவனிச்சேன். அவன் ஒரு சிலை மாதிரி, அமைதியான முகத்தோட உக்காந்திருந்தான். ஆனா, அவனோட கண்ணு மட்டும் சுறுசுறுப்பா இருந்துச்சு. அது என் மேல, என் நெஞ்சு மேல, என் முலைகள் மேல இருந்துச்சு. நான் என் சேலையால என் முலை பிளவ மறைச்சேன், ஆனா என்னால முழுசாப் போர்த்திக்க முடியல. அவன் இந்த காட்சிய முழுசா ரசிச்சுட்டு இருக்கான்னு மட்டும் எனக்குத் தெரிஞ்சுச்சு. 'இவ்வளவு நேரம் மாட்டிக்கிட்டதுலயும் இவனுக்கு ஒரு சந்தோஷமா?'னு நெனச்சேன்.

சில நிமிஷங்கள் நாங்க ரெண்டு பேரும் அமைதியா உக்காந்திருந்தோம். லிஃப்ட்டுக்குள்ள சூடும், வியர்வையின் நெடியும், மௌனமும் அதிகமாச்சு. இப்போ என் கண்ணு இன்னும் தெளிவாத் தெரிஞ்சுச்சு. அவனை இன்னும் நல்லாப் பார்க்க முடிஞ்சுச்சு. ஒருவேளை, அவனுக்கும் அப்படித்தான் இருக்கணும். என் மெல்லிய ஊதாச் சேலை வியர்வையில நனைஞ்சு, அவனுக்கு இன்னும் அதிகமா என்னையக் காட்டிக் குடுக்கலாம். ஆனா, எனக்குக் கவலையே இல்ல. ஏன்னா, வெயில் அந்த அளவுக்கு இருந்துச்சு. என் வெட்கத்தை அந்தச் சூடு மொத்தமா ஜெயிச்சுடுச்சு.

அப்போ அவன் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டான்: "மேடம், மறுபடியும் ஒரு தடவ கால் பண்ணி செக் பண்ணவா?"

நான் எரிச்சலோட, "இது என்ன question? ஏன் நீ என்னை கேட்கிற? கால் பண்ணி செக் பண்ணு பிரகாஷ்"னு சொன்னேன்.

அவன் போனை எடுத்தான், டார்ச்சை ஆன் பண்ணல, ஆனா ஸ்கிரீன் வெளிச்சம் அவனோட உடம்புல பட்டுச்சு. அந்த வெளிச்சத்துல, அவனோட மார்புல இருந்த அடர்த்தியான முடியும், இறுக்கமான தசைகளும் எனக்கு நல்லாத் தெரிஞ்சுச்சு. அவனோட சட்டை இல்லாத உடல், என் கண்ணுக்கு விருந்தா இருந்துச்சு. அந்த உடம்பைப் பார்த்து நான் ரசிச்சேன். 'இவன் gym போற ஆளுங்களோட உடம்பு மாதிரி வச்சிருக்கானே'ன்னு நெனச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் யாருக்கோ கால் பண்ணான். ஆனா, அந்தப் பக்கம் யாரும் எடுக்கல. ஒரு ரெண்டு தடவை ட்ரை பண்ணிட்டு, போனை கீழ வச்சான்.

"மேடம், அவரு driving-ல இருப்பார் போல. அதனாலதான் கால் எடுக்கல"னு சொன்னான்.

அப்போ நான் அவனைப் பார்த்துக் கேட்டேன், "இப்போ? எவ்வளவு நேரம் ஆகும்னு நெனக்கிற?"

அவன் தயக்கத்தோட, "இன்னும் ஒரு 5 நிமிஷம் wait பண்ணலாம் மேடம். அதுக்குள்ள அவருக்கு வேல முடிஞ்சுடும்னு நெனக்கிறேன்"னு சொன்னான்.

'என்னடா இது கர்மம்!' இப்போ என் கோபம் அதிகமாச்சு. இவ்வளவுக்கும் காரணம் என்னோட புருஷன்தான். நான் மனசுக்குள்ள கார்த்திக்க சபிச்சேன். 'இப்போ, ஜாக்கெட் அவிழ்ந்து, பிரா தெரிய, மேலாடை இல்லாத ஒரு செக்யூரிட்டி கூட இந்த லிஃப்ட்க்குள்ள மாட்டிக்கிட்டு இருக்கேன். எல்லாம் கார்த்திக்காலதான்!' அவன் இன்னும் ஒரு 5 நிமிஷம் சொல்றதைக்கூட என்னால ஏத்துக்க முடியல.

நான் என் காலை இறுக்கமா வச்சுக்கிட்டேன். என்னோட நிலைமையை இவன் ரசிக்கிறத உணர்ந்துட்டு, வேற வழியில்லாம அந்தச் சூட்டோட, இருட்டோட உக்காந்திருந்தேன்.

yazhiniram · 27-11-2025, 05:24 PM

Part 25:

சில வினாடிகள் ஓடுச்சு. நாங்க ரெண்டு பேரும் வியர்வையில நனைஞ்சு, மெதுவாச் சுவாசிச்சுட்டு இருந்தோம். அவன் சொன்ன அந்த 'ஐந்து நிமிஷம்' முடியப் போச்சு.

அப்போ அவனுக்கு எலக்ட்ரீஷியன்கிட்ட இருந்து கால் வந்துச்சு. அவன் போனை எடுத்து, ரொம்ப ஆவலோடவும், லேசாப் பதட்டத்தோடவும் பேசினான்.

"சொல்லுங்க... ரீச் ஆயிட்டீங்களா... லிஃப்ட்கிட்ட இருங்க... என்னாச்சு... அய்யோ... எவ்வளவு நேரம் ஆகும்... அது எங்க கிடைக்கும்... சீக்கிரம் போய் வாங்கிட்டு வாங்க... நான் உள்ள மாட்டிக்கிட்டு இருக்கேன்... சரி... சீக்கிரம் வாங்க." அவன் காலைத் துண்டிச்சான்.

அவன் முகத்துல இருந்த இறுக்கத்தைப் பார்த்ததுமே, ஏதோ பெரிய பிரச்சனைன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுச்சு. ஆவலோட நான் கேட்டேன், "என்ன ஆச்சு? என்ன சொன்னாரு?"

அவன் தயக்கத்தோட, பெருமூச்சு விட்டான். "மேடம், எலக்ட்ரீஷியன் வந்து ஃபியூஸ செக் பண்ணிட்டாராம். ஃபியூஸ் கட் ஆகல, ஆனா மொத்த MCB-யும் போயிருச்சாம். அதனாலதான் ஜெனரேட்டருக்கு மாறல. ஆனா, அந்த MCB-யோட ஸ்டாக் நம்ம அப்பார்ட்மென்ட்ல இல்ல. பக்கத்துல இருக்கிற கடையிலயும் கிடைக்காதாம். அவரு சிட்டி சென்டர்ல இருக்கிற பஜார் வரைக்கும் போகணுமாம். அதனால, இன்னொரு ஒரு மணி நேரம் ஆகும்னு சொல்றாரு."

அவன் இதச் சொல்லி முடிச்சதும், எனக்கு வந்த கோபத்துக்கு அளவே இல்ல. நான் 20 நிமிஷத்துக்கு மேல, இந்தச் புழுக்கத்துல, இருட்டுல மாட்டிக்கிட்டு இருக்கேன். ஏற்கனவே புழுக்கத்துனால என்னோட ஜாக்கெட் கொக்கிகளை அவிழ்த்து, பிராவோட உக்காந்திருக்கேன். இப்போ இந்த ஆள் மேலாடை இல்லாம உக்காந்திருக்கான். இப்போ இந்தச் சூழ்நிலையில நான் யார்ட்ட போய் கம்ப்ளைன்ட் பண்ண முடியும்? என் புழுக்கத்த அந்த வியர்வை வாடையோட சகிச்சுக்கிட்டு உக்காந்திருக்க வேண்டியதுதான் என் விதி.

நான் அவனப் பார்த்து ஆவேசமா, "நீங்க யாரும் மெயின்டனன்ஸ ஒழுங்காப் பாக்குறதில்ல. அதான் இப்படி நடக்குது. பாருங்க, என்னென்ன நடக்குதுன்னு! ஒரு மணி நேரம்னா சும்மாவா?"ன்னு சத்தம் போட்டேன்.

அவன் ரொம்ப அடக்கமா, "சாரி மேடம், நான் புதுசா வந்தவன். நீங்க இப்போ சொன்னதால, இனிமே இத நானே பாத்துக்கிறேன். வரப்போற மெயின்டனன்ஸ்ல எந்தக் குறையும் இருக்காது. கவலைப்படாதீங்க மேடம்"னு சொன்னான்.

நான் என் கால்களை இறுக்கமா ஒட்டி வச்சுக்கிட்டு, "எனக்கு வரப்போற மெயின்டனன்ஸ் பத்திக் கவலையில்லை பிரகாஷ்! நான் இப்போ பத்திப் பேசிக்கிட்டு இருக்கேன். இப்ப என்ன பண்ணப் போறோம்?"ன்னு கத்தினேன்.

அவன் மறுபடியும், "சாரி மேடம்"னு சொன்னான்.

நான் என் கோபத்தக் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு, "பிரகாஷ், சாரி சொல்றத நிறுத்து. திரும்பத் திரும்பச் சொல்லாத"ன்னு சொன்னேன்.

இப்போ ஒரு மணி நேரம் ஆகும்னு தெரிஞ்சதும், என்னால இந்த லிஃப்ட்க்குள்ள உக்காந்திருக்கவே முடியல. எனக்குக் காத்து வேணும், விசிரி வேணும். நான் பிரா, ஜாக்கெட், பாவாடை, சேலை, பேண்டிஸ்னு இவ்வளவு துணிகள் போட்டுருக்கேன். இதுதான் எனக்கு அதிகமா வியர்க்கக் காரணம்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பைத்தியக்காரத் தனமான யோசனை ஓடுச்சு: 'இந்தச் புழுக்கத்துல என்னால முடியாது. இந்த ஆள் இங்க இல்லன்னா, நான் எல்லாத் துணியையும் கழட்டிட்டு, நிர்வாணமா உக்காந்திருப்பேன். என் உடம்பு இப்படிச் சூடாகுறதுக்கு விட மாட்டேன்.' ஆனா, இந்த அடக்கமானவன் மாதிரி உக்காந்திருக்கிற இந்த இடியட் இங்க இருக்கான். இவன் கண்ணு என்னைய விட்டுப் போகவே இல்ல.

வேறு வழியில்லாம, நான் என்னைய ஆசுவாசப்படுத்திக்கிட்டு, இயல்பாப் பேச நெனச்சேன். "சொல்லுங்க பிரகாஷ், இதுக்கு முன்னாடி எங்க வேலை பார்த்தீங்க? உங்க பின்னணி என்ன?"

அவன் மெதுவா, தன்னோட சட்டைய விசிரி மாதிரி வீசிக்கிட்டே, தன்னோட கதையைச் சொல்ல ஆரம்பிச்சான். "எனக்கு ஆர்மிக்கு போகணும்னு ஆசை. ஆனா, உயரத்தைக் காரணம் காட்டி அவங்க என்னைய நிராகரிச்சுட்டாங்க. என் அப்பா இந்த மாதிரி அப்பார்ட்மென்ட்ல செக்யூரிட்டியா வேலை பார்த்தவர். அதனால நானும் இந்த வேலைக்கு வந்தேன். இதுக்கு முன்னாடி ஒரு ஐடி பார்க்குல செக்யூரிட்டியா இருந்தேன். இப்போ எங்க குடும்பம் டவுன்ல இருந்து பக்கத்துல இருக்கிற ஊருக்கு வந்துட்டாங்க. அதனாலதான் இங்க டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்தேன்."

அவன் தன்னோட வாழ்க்கைக் கதையச் சொல்லச் சொல்ல, நான் அதைக் கேட்டுட்டு இருந்தேன். அதே சமயம், என் கண்ணு, அந்த அரை இருட்டுல, அவனோட சட்டை இல்லாத உடம்பையும், ஜிம் போற ஆளுங்களோட உடம்பு மாதிரி இருக்கிற அவன் மார்பு தசைகளையும் மாறி மாறிப் பார்த்துகிட்டு இருந்துச்சு. இந்த லிஃப்ட்ல மாட்டிக்கிட்ட இந்த ஒரு மணி நேரம், என் வாழ்க்கையில ஒரு முக்கியமான மணி நேரமா இருக்கப் போகுதுன்னு எனக்குள்ள ஒரு குரல் சொல்லுச்சு.

நான் என் காலை இறுக்கமா வச்சுக்கிட்டேன். என்னோட நிலைமையை இவன் ரசிக்கிறத உணர்ந்துட்டு, வேற வழியில்லாம அந்தச் சூட்டோட, இருட்டோட உக்காந்திருந்தேன்.

Part 26:

லிஃப்ட்டுக்குள்ள உக்காந்திருந்தது எனக்கு ரொம்ப சங்கடமா இருந்துச்சு. அவன் என் முலைகளை வெறிச்சுப் பார்க்கிற உணர்வு, அந்தச் புழுக்கம், என் வியர்வை—எல்லாமே சேர்ந்து என்னைய மேலும் எரிச்சலூட்டிச்சு. இப்போ 30 நிமிஷத்துக்கு மேல ஆச்சு. என்னால இதுக்கு மேல பொறுக்க முடியாது.

நான் அவனைப் பார்த்துக் கேட்டேன், "பிரகாஷ், நீங்க அந்தப் பக்கம் பாருங்க. என்னையப் பார்க்காதீங்க."

அவன் பணிவா, "ஏன் மேடம்?"னு கேட்டான்.

நான் இன்னும் கோவமா, "question கேட்காத பிரகாஷ். அந்தப் பக்கம் மட்டும் பாரு"னு சொன்னேன்.

அவன், "சரி மேடம்"னு சொல்லி, உடனே தலையத் திருப்பிச் சுவர்ப் பக்கமாப் பார்த்தான். என் பேச்ச அவன் கேட்டது எனக்கு ஒருவிதமான திருப்தியக் குடுத்துச்சு.

இப்போ நான் ஜாக்கெட்டை மொத்தமா அவிழ்த்துப் போட்டுட்டேன். அடுத்தது பிராவை கழட்டணும்னு தோணுச்சு. முதல்ல, நான் என் சேலைக் கொசுவத்தை ஜாக்கெட்ல இருந்து அவிழ்த்து, லேசாத் தரையில இறக்கிப் போட்டேன். அப்புறம் அவன் என்னையப் பார்க்கிறானா இல்லையான்னு லேசாத் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

அவன் இன்னும் அந்தச் சுவர்ப் பக்கமாத்தான் பார்த்திருந்தான். அவன் பார்வை அங்கதான் இருக்குன்னு உறுதி செஞ்சிட்டு, நான் மெதுவா நகர்ந்து, ஒரு கையில இருந்த ஜாக்கெட்டை, இன்னொரு கைக்கு மாத்தி முழுசா வெளியே எடுத்தேன். ஜாக்கெட் மொத்தமா கழன்றுச்சு.

இப்போ நான் அவனப் பார்த்தேன். இருட்டுதான். ஆனா, அவன் தலையை லேசா அசைக்கிற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

நான் உறுதியா, "என்ன பாக்குற? பார்க்காத. தலை அந்தப் பக்கமே இருக்கட்டும்"னு சத்தம் போட்டேன். அவன் உடனே அசையாம நின்னுட்டான்.

இப்போ பிராதான் பாக்கி. என் முதுகுப் பக்கமா இருந்த கொக்கிகளை மெதுவா எடுக்க ட்ரை பண்ணேன். எனக்குப் பின்னாடி, அந்த இருட்டுலயும், கொக்கி "க்ளிக்"னு சத்தம் போட்டுச்சு. அந்தச் சத்தம் கேட்டதும், அவன் திடீர்னு என் பக்கம் திரும்பினான்.

அப்போ அவன் என் பிராவோட, முலைகள் மேல இருந்து வெளிச்சத்த நோக்கிப் பார்த்தான். வெளிச்சம் ரொம்பக் கம்மியா இருந்ததால, அவனால தெளிவாப் பார்க்க முடியாதுன்னு நான் நெனச்சேன். அவன் என் மார்பை bra oda irundhadha பார்த்தான். எனக்கு வெட்கம் அதிகமாச்சு. என் உடம்பு சூடாகிப் போச்சு.

நான் கோபமா, "ஏய், திரும்பிப் பாரு"னு சொன்னேன்.

அவன் திரும்பாமலே, "மேடம், ஏதோ சத்தம் கேட்டுச்சு, அதான் பாத்தேன்"னு சொன்னான். அவன் இன்னும் என் பிரா மேலேயே கண்ண வச்சுப் பார்த்துகிட்டு இருந்தான். எனக்கு வெட்கம் தாங்கல.

"இல்ல பிரகாஷ், ஒன்னும் ஆகல, சத்தம் வரல. தலையத் திருப்பு"னு சொன்னேன். அவன் தயக்கத்தோட தலையைத் திருப்பினான்.

அவன் என் பிராவைப் பார்த்த அந்த நொடி, எனக்குள்ள இருந்த ஆசை அதிகமாகி, என் புண்டை இன்னும் அதிகமா ஈரமாயிடுச்சு. அந்த இருட்டுல, அவன் என்னையப் பார்த்தது, எனக்குள்ள ஒரு புதுவிதமான உணர்வைக் குடுத்துச்சு.

இப்போ நான் பிராவை கழட்டிடணும்னு முடிவெடுத்தேன். அவன் திரும்பியிருந்தானுங்கிறத உறுதி செஞ்சிட்டு, முதுகுல இருந்து பிராவை இழுத்து, கைகள் வழியா வெளியே எடுத்தேன். என்னோட முயல் குட்டிகள் வெளிய ஜம்ப் பண்ணிச்சு, என்னோட முலைகளுக்கு ஒரு சுதந்திரம் கொடுத்தேன்.

இப்போ நான் மேலாடை இல்லாம இருந்தேன். என் உடம்புல மேல எதுவுமே இல்ல. என் முலைகள் அந்த இறுக்கத்திலிருந்து விடுதலை ஆகி, மெதுவா ஆடுற மாதிரி உணர்வு. இந்தச் சூட்டுல எனக்குக் கொஞ்சம் பரவாயில்லன்னு தோணுச்சு. உடம்பெல்லாம் வியர்வையால நனைஞ்சு போய் இருந்தாலும், துணிகள் இல்லாதது ஒரு ஆசுவாசம்.

இருட்டா இருந்ததால, நான் என் முலைகள் தெரியாதுன்னு நெனச்சேன். ஆனாலும், என் மெல்லிய ஊதாச் சேலை கொசுவத்த எடுத்து, மார்பு மேலப் போட்டு மறைச்சுக்கிட்டேன். அப்புறம் நான் கழட்டி வச்ச பிராவையும், ஜாக்கெட்டையும் அந்த பிரிண்டர் பெட்டி மேல வச்சுட்டு, நிம்மதியா உக்காந்தேன்.

ஆனா, வெயில் இன்னும் இருந்துச்சு, புழுக்கமும் அதிகமா இருந்துச்சு. எனக்கு வியர்த்துட்டே இருந்துச்சு. நான் என் முலைகள் மேல சேலைய வச்சு மெதுவா விசறிக்கிட்டேன். அவன் சுவர்ப் பக்கமாத்தான் பார்த்திருந்தாலும், அவன் மூச்சு விடுற சத்தம் மட்டும் அதிகமா இருந்துச்சு. அவன் மறுபடியும் எப்ப என்னையப் பார்ப்பானோங்கிற ஒருவிதமான பயமும், அதே சமயம் அவன் பார்க்கணும்ங்கிற ஆசையும் எனக்குள்ள ஓடுச்சு.

yazhiniram · 28-11-2025, 10:33 PM

Part 27:

சில நிமிடங்கள் ஓடுச்சு. அந்தச் புழுக்கமும் வியர்வையும் அடங்கவே இல்ல. லிஃப்டுக்குள்ள இருந்த இரும்புச் சுவர்கள், வெளிய இருந்த சூட்ட அப்படியே உள்ள பிரதிபலிச்சுச்சு. பிரகாஷ் இன்னும் மேலாடை இல்லாம உக்காந்திருந்தான். அவன் என்னை பார்க்கல, ஆனா தன்னோட வியர்த்த சட்டையை ஒரு விசிரி மாதிரி மெதுவா வீசிட்டு இருந்தான்.

நான் உக்காந்த இடத்துல இருந்து அவனைத் தொடர்ச்சியாகக் கவனிச்சேன். அவன் கண்ணு, அவன் சுவர்ப் பக்கமாப் பார்த்தாலும், அவனோட உடல் இருக்கிற விதம், அவன் என்னை மறைமுகமாப் பார்க்குற மாதிரி ஒரு உணர்வக் குடுத்துச்சு. அவன் தலையத் திருப்பினா, என் முலைக்காம்புகூட அவனுக்குத் தெரிஞ்சிடும். அது மாதிரி அவன் என்னையப் பார்த்திடக் கூடாதுன்னு நெனச்சேன்.

ஆனா, இன்னொரு மனசு, 'இவ்வளவு இருட்டுல அவனால தெளிவா எதையும் பார்க்க முடியாது. நீ சேலையால மறைச்சுதான் வச்சிருக்க'னு சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணுச்சு. ஆனா, 'ஒருவேளை அவனுக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சா என்ன பண்றது?'ங்கிற அந்தச் சந்தேகம் எனக்குள்ள ஒருவிதமான பரபரப்பையும், ஆசையையும் குடுத்துச்சு.

அந்தப் பதட்டமான மௌனம் என் காதுக்குள்ள இரைச்சல் குடுத்துச்சு. நானே அந்த அமைதியா இருந்த நேரத்தை உடைச்சேன்.

நான் லேசா, "என்ன பிரகாஷ், இவ்ளோ அமைதி? என்ன யோசிச்சுட்டு இருக்கீங்க?"ன்னு கேட்டேன்.

நான் கேட்டதும், அவன் திடீர்னு தலையத் திருப்பி என் பக்கம் பார்த்தான். அவனோட கண்ணு, என் சேலைக்குள்ள இருந்த என் முலையையும், என்னோட காம்பையும் பார்த்தான். அந்தப் பார்வை சில செகண்ட்கள் அங்கேயே நிருந்துச்சு.

நான் உடனே, "நான் கேள்விதான் கேட்டேன், என்னையத் திரும்பப் பார்க்கச் சொல்லல. அங்கேயே பார்த்துட்டுப் பதில் சொல்லுங்க"ன்னு கண்டிப்பாச் சொன்னேன். என் குரல்ல இருந்த கோபத்தையும் மீறி, அவனோட அந்தப் பார்வை என் புண்டைக்குள்ள ஒரு சூட்டைக் கிளப்பிச்சு.

அவன் ஒரு செகண்ட் என் மேலாடை இல்லாத நிலையை, என் மார்புப் பிளவைப் பார்த்தான். அப்புறம் பக்கத்துல இருந்த அந்தப் பிரிண்டர் பெட்டி மேல, அதுக்கு மேல நான் கழட்டி வச்சிருந்த என் பிராவையும் ஜாக்கெட்டையும் பார்த்தான். அவன் உதட்டுல ஒரு குறும்புத்தனமான சிரிப்பு வந்துச்சு. அப்புறம் சுவர்ப் பக்கமாத் தலையத் திருப்பினான்.

அவனுடைய அந்தப் புன்னகை என் மனசுல ஒரு சந்தேகத்தக் கிளப்பிச்சு. நான் உடனே கேட்டேன், "ஏன் பிரகாஷ், சிரிக்கிறீங்க? என்னைப் பார்த்து என்ன சிரிப்பு?"

அவன் சிரிப்ப அடக்கிட்டு, "இல்ல மேடம், ஒன்னும் இல்ல"னு சமாளிச்சான்.

அப்புறம் என் முதல் கேள்விக்குப் பதில் சொன்னான்: "நான் என்ன நெனச்சேன்னா, எலக்ட்ரீஷியன் எப்போ வருவார், MCB-ய எப்ப மாத்தி, லிஃப்ட்டச் சரி பண்ணுவார்னு தான் மேடம் நெனச்சுட்டு இருந்தேன்."

நான் சலிப்போட, "ஓ, நல்லது. நானும் அதுக்காகத்தான் காத்துட்டு இருக்கேன். இந்த புழுக்கத்த என்னால தாங்கவே முடியல"னு சொன்னேன்.

அப்புறம் நாங்க இயல்பாப் பேச ஆரம்பிச்சோம். "உங்களுக்கு எப்போ கல்யாணம் பண்ணப் போறீங்க பிரகாஷ்?"னு கேட்டேன்.

அவன் லேசாத் தயங்கி, "எனக்கு ஒரு தங்கச்சி இருக்கா மேடம். அவளுக்குக் கல்யாணம் முடிஞ்சதும் தான், எங்க வீட்ல எனக்குப் பொண்ணு பார்ப்பாங்க"னு சொன்னான்.

நான் ஆச்சரியத்தோட, "ஓ, அது ரொம்ப வருத்தமான விஷயம். உங்க தங்கச்சிக்கு எத்தனை வயசு ஆகுது?"னு கேட்டேன்.

அவன், "அவளுக்கு 23 வயசு மேடம்"னு சொன்னான்.

நான் என் அதிர்ச்சிய மறைக்காம, "ஓ, 23 வயசா? ஏன் இன்னும் கல்யாணம் ஆகல? நல்ல வரன் கிடைக்கலயா?"னு கேட்டேன்.

அதுக்கு அவன், "இப்போதான் அவளுக்கு 23 தான் ஆகுது மேடம். அவ 25 வயசுக்கு அப்புறம் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு நெனக்கிறா. நல்லா வேலையில செட்டிலானதும் தான் பண்ணணும்னு பிடிவாதமா இருக்கா. அதான் எங்க வீட்லயும் அவளுக்காக வெயிட் பண்றாங்க"னு சொன்னான்.

அவன் சொன்னது எனக்குள்ள ஒரு பெரிய பொறாமையக் கிளப்பிச்சு. என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய எண்ணப் போராட்டம் வந்துச்சு: 'இவனோட தங்கச்சிக்கு வெறும் ரெண்டு வயசுதான் என்னையவிடக் கம்மியா இருக்கு. ஆனா, அவ 25 வயசுலதான் கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு அவ வீட்ல சொல்றா. ஆனா எனக்கு அந்த தைரியம் இல்லாம போச்சு. என் வீட்ல என் காலேஜ் படிப்பையே நிறுத்திட்டு, எனக்கு 20 வயசுலயே கல்யாணம் பண்ணி வச்சுட்டாங்களே!'

நான் என் குடும்பத்த மனசுக்குள்ள சபிச்சேன். 'எனக்கும் ஒரு ரெண்டு வருஷம் கிடைச்சிருந்தா, நானும் எங்கயாவது வேலைக்குப் போயிருப்பேன். அவளுக்கு 25 வயசுல ஆகுற அந்தச் சுதந்திரம் எனக்குக் கிடைக்கலையே.' என் மனசுக்குள்ள ஒரு எரிச்சல் வந்துச்சு. அந்த இருட்டுல, ஜாக்கெட்டே இல்லாம, நான் அவன்கிட்ட என்னோட தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைப் பத்திப் பேசிக்கிட்டு இருந்தேன். அவனோட கண்ணு இன்னும் என் சேலைக்குள்ள எதையோ தேடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

Part 28:

நாங்க கொஞ்ச நேரம் அவனோட தங்கச்சி கல்யாணத்தப் பத்திப் பேசிட்டு இருந்தோம். அவளுக்குக் கிடைச்ச சுதந்திரத்த நினைச்சு என் மனசுக்குள்ள ஒருவிதமான ஏமாற்றம் இருந்துச்சு. இந்த புழுக்கத்துல, இந்த எண்ணம் எனக்கு மேலும் எரிச்சலக் குடுத்துச்சு.

இப்போ என்னை பத்திப் பேசலாம்னு நெனச்சு, நான் கேட்டேன், "பிரகாஷ், என்னோட வயசு என்னன்னு நெனக்கிறீங்க?"

அவன் தயங்கினான். என் உடம்பை மேலிருந்து கீழாக ஸ்கேன் பண்ணிட்டு, என்னோட முலையையும், என்னோட காம்பையும் பார்த்தான். நான் உடனே கையை வச்சு மறைச்சிட்டேன். நான் மறைச்சதும், அந்தப் பக்கமாத் திரும்பிட்டு அப்புறம் அவன் பேச ஆரம்பிச்சான்.

அவன் பேச ஆரம்பிச்சான்: "உங்களுக்குப் பள்ளிக்குப் போற பையன் இருக்கான். அதனால, ஒரு 28 வயசு இருக்கும்னு நெனக்கிறேன் மேடம். ஆனா, நீங்க என்னோட தங்கச்சிய விட ரொம்ப சின்னப் பொண்ணு மாதிரி, ஒரு 21 வயசுல இருக்கிற மாதிரித் தெரியுறீங்க. ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க"னு சொன்னான்.

அவன் என்னைய 28ன்னு சொன்னதும் எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு. நான் சிரிச்சுட்டே, "இல்ல பிரகாஷ், எனக்கு 28 இல்ல. எனக்கு 26 வயசு ஆகுது"ன்னு சொன்னேன்.

அவன் உடனே, "ஓ, சாரி மேடம். 28னு நெனச்சேன். ரொம்பக் கம்மியாதான் தெரியுறீங்க"னு சொன்னான்.

நான் உடனே, "உங்க சாரிய மறுபடியும் ஆரம்பிச்சிட்டீங்க. அத விடு"னு சொன்னேன்.

அவன் பேசலாமா வேண்டாமான்னு தயங்கிக்கிட்டே, "மேடம், நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க"னு சொன்னான். அப்புறம் லேசாத் துணிச்சலோட, "போன வாரம் வெள்ளிக்கிழமை, நீங்க கட்டிட்டு வந்தீங்களே அந்த ஆரஞ்சு நிறச் சேலை, அது உங்களுக்கு ரொம்ப அழகா இருந்துச்சு. அதனாலதான் உங்களுக்கு மெசேஜ் பண்ணேன். ஆனா, நீங்க என்னோட அதிகமாப் பேசவும் இல்ல. இந்த மூணு நாளா என் மெசேஜ்க்கு நீங்க ரிப்ளை பண்ணல. ஏன் மேடம்?"னு துணிஞ்சு கேட்டான்.

அவனோட இந்தக் ரொமான்டிக் பேச்சு எனக்குக் கோபத்தக் குடுத்துச்சு. நான் உடனே, "பிரகாஷ், நான் கல்யாணம் ஆனவ. நான் எப்படி உங்ககூடப் பேசணும்னு நீங்க எதிர்பார்க்கிறீங்க? இப்படி லூசு மாதிரி question கேட்டுட்டு இருக்காதீங்க"ன்னு கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

அவன் உடனே, "சரி மேடம், நான் அத நெனக்கல. நாம ஃப்ரெண்ட்ஸா இருக்கலாம்னு நெனச்சேன் மேடம்"னு சொன்னான்.

"அட, ஃப்ரெண்டா?" எனக்குச் சிரிப்பு தாங்கல. நான் சத்தமாச் சிரிச்சேன்.

நான் அப்படிச் சிரிச்சப்போ, அவன் திடீர்னு தலையை என் பக்கம் திருப்பினான். அவனோட கண்ணு, என் சேலைக்குள் மறைச்சிருந்த என் முலைகள்ல போச்சு. நான் பிரா கழட்டினதால, என் காம்புகள் லேசாத் தெரிஞ்சிருக்கலாம். அவன் அப்படியே 5 செகண்ட் என்னையவே வெறிச்சுப் பார்த்தான். அவன் பார்வைல ஒருவிதமான ஆசையும், அதிர்ச்சியும் இருந்துச்சு.

எனக்கு வெட்கம் அதிகமாச்சு. நான் உடனே என் முலைகள் மேல கையை வச்சு மறைச்சுட்டு, அவனைப் பார்த்து, "ஏய், என்ன பாக்குற? இதான் ஃப்ரெண்ட்ஸ் பண்ற வேலையா? அதனாலதான் நான் உனக்கு ரிப்ளை பண்ணல"னு சத்தம் போட்டேன்.

அவன் பதட்டத்துல, மறுபடியும், "சாரி மேடம், சாரி மேடம். நான் எதையும் பார்க்கல. இருட்டுதான் இங்க இருக்கு. அதான்!"ன்னு சொன்னான். அவன் உடனே முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டான்.

அவனுடைய இந்தச் செயலும், அவன் அவசரமாச் "சாரி" சொல்றதும் எனக்கு மறுபடியும் சிரிப்பக் குடுத்துச்சு. நான், "விடு பிரகாஷ். திரும்பத் திரும்பச் சாரி சொல்றத நிறுத்துங்க"னு சொன்னேன்.

அப்புறம் நான் அவனைப் பார்த்து, "இந்தச் புழுக்கத்துனாலதான் நான் இப்படி உக்காந்திருக்க வேண்டியதா போச்சு. ஒருவேளை, இதனால உங்களுக்குச் சங்கடமா இருந்தா சாரி"னு சொன்னேன்.

அவன் உடனே, "மேடம், நீங்க சாரி கேட்காதீங்க. நானும் ரொம்ப நேரமா இப்படித்தான் உக்காந்திருக்கேன். இந்த வெயில், இந்தச் சூடு எனக்குப் புரியுது. அதனால எனக்கு ஒன்னும் சங்கடம் இல்ல"னு சொன்னான்.

இப்போ நாங்க ரெண்டு பேரும் இயல்பாப் பேச ஆரம்பிச்சோம். அவன் தன்னோட மேலாடை இல்லாத உடம்போட சுவர்ப் பக்கமாப் பார்த்திருந்தாலும், அவன் கண்ணு என்னையத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துட்டு இருந்துச்சு. நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்த லிஃப்ட்ல, சட்டை இல்லாம, ஜாக்கெட் இல்லாம உக்காந்திருந்தோம்.

ஒரு சில நிமிஷம் ஓடுச்சு. அவன் மறுபடியும் போன் எடுத்து எலக்ட்ரீஷியனுக்குக் கால் பண்ணான். ஆனா, அவன் எடுக்கல. நான் அப்போதான் நேரத்தப் பார்த்தேன். இப்பதான் மொத்தமா 15 நிமிஷம் தான் ஆகியிருந்துச்சு.

இன்னும் நாங்க 45 நிமிஷம் காத்திருக்கணும். என் மனசுக்குள்ள இருந்த பயமும் ஆசையும் அதிகமாயிட்டே போச்சு.

Part 29:

இந்தச் புழுக்கம் அதிகமாயிட்டே போச்சு. மேல இருந்த துணிகள் (ஜாக்கெட், பிரா) இல்லாதது இப்போ பரவாயில்லை. ஆனா, சேலை வியர்வையில நனைஞ்சு, உடம்போட ஒட்டிப் பிடிச்சு, நசநசன்னு இருந்துச்சு. என்னால தாங்கவே முடியல. அதனால, நான் என் சேலைய முழுசா மேல இருந்து கழட்டிவிட்டேன். என் இடுப்புல சுத்தி இருந்த சேலையும், கொசுவமும் (Pallu) மொத்தமாத் தரையில இறங்கிச்சு.

இப்போ நான் மேலாடை இல்லாம, என் சேலைய என் மார்பு மேலப் போத்தாம, வெறும் bare body-யா, என் முலையை முழுசா காமிச்சிட்டு உக்காந்திருந்தேன். அந்த இருட்டுல என் தோல் பளபளன்னு மினுங்குச்சு. என் முலைகள் சில்லுன்னு காற்றுப் பட்டு ஒருவிதமான ஆசுவாசத்தை உணர்ந்துச்சு.

ஆனாலும், வியர்வையால என் தொடை, புண்டை, மற்றும் சூத்துப் பகுதிகள்ல அரிப்பு எடுக்க ஆரம்பிச்சுச்சு. எங்கெல்லாம் துணி ஒட்டி இருந்ததோ, அங்கெல்லாம் புழுக்கத்தால ஒருவிதமான எரியும் உணர்வு. என்ன செய்யறதுன்னு தெரியல. அவன் முன்னாடி என்னால நிர்வாணமா உக்கார முடியாது. ஆனா, இந்த புழுக்கம் மொத்த துணிகளையும் கழட்டிட்டு, நிர்வாணமா நிக்கச் சொல்லி என் மனச உந்துச்சு.

'ஒருவேளை இவன் என்னையப் பார்த்தா என்ன பண்றது?'ங்கிற பயம் இருந்தாலும், 'இவன் பார்த்தா பார்த்துட்டுப் போகட்டும்'ங்கிற ஒரு கிளர்ச்சியும் எனக்குள்ள இருந்துச்சு. இந்த புழுக்கம் என் வியர்வையும், என்னைய எப்படியாவது அம்மணமாக ஆக்கணும்னு ஐடியா பண்ணுச்சோ என்னவோ தெரியல, அப்புறம் அவனை டீஸ் பண்ணணும்னு நினைக்க வச்சது.

நான் அவனைப் பார்த்துக் கேட்டேன், "பிரகாஷ், உங்களுக்கு வியர்க்குதா? ரொம்பச் சூடா இருந்தா, உங்க பேன்ட்டையும் கழட்டிடுங்க. உள்ளுக்குள்ள ரொம்பச் சூடா இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தா, கழட்டலாம்."

நான் பேன்ட்டைக் கழட்டச் சொன்னதுமே, அவன் திடீர்னு தலையைத் திருப்பி என் பக்கம் பார்த்தான். இந்தத் தடவை நான் என் முலைகளையும், காம்புகளையும் மறைக்கல. அவன் பார்வை அப்படியே என் நிர்வாண மார்புல வந்து பதிஞ்சுச்சு. அவன் கண்ணுல ஒருவிதமான ஆசையும், அதிர்ச்சியும் கலந்த ஒரு வெறித்த பார்வை தெரிஞ்சுச்சு. என் முலைகள் லேசா ஆடினது அவனுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கணும்.

நான் சட்டென்று என் சேலைக் கொசுவத்த இழுத்து, மார்பை மறைச்சுட்டு, "ஏய்!"ன்னு சத்தம் போட்டேன்.

அவன் உடனே முகம் சிவந்து, தலையைத் திருப்பினான். "ஆமாம் மேடம், ரொம்பச் சூடா இருக்கு. உங்களுக்குச் சங்கடம் இல்லன்னா நான் கழட்டிடலாமா?"ன்னு கேட்டான். அவன் குரல்ல ஒரு தடுமாற்றம். அவன் பார்வையை மறைக்கப் பார்த்தாலும், அவனோட உடல் இன்னும் பரபரப்பா இருந்துச்சு.

நான், "பரவாயில்ல. கழட்டு"ன்னு சொன்னேன்.

அவன் மெதுவா எழுந்து நின்னான். அவன் சட்டை இல்லாத, திடகாத்திரமான உடம்ப நான் இருட்டுலயும் பார்த்தேன். அவன் தன் பெல்ட்ட அவிழ்க்க ஆரம்பிச்சான். பெல்ட் சத்தம் "க்ரீச்"னு லிஃப்ட்க்குள்ள கேட்டுச்சு. அப்புறம் பேன்ட் பட்டனை அவிழ்த்து, ஜிப்பை இறக்கினான். அப்புறம் மெதுவா பேன்ட்டைக் கீழ இறக்க ஆரம்பிச்சான்.

அவன் பேன்ட்டை மெதுவா நகர்த்தும்போது, என் கண்ணு அவனையே உற்றுப் பார்த்தது. இருட்டுக்குள்ள என் கண்ணு இன்னும் தெளிவடைய ஆரம்பிச்சுச்சு. அவன் உள்ளாடை என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுச்சு. அது பிரவுன் நிறத்துல இருந்துச்சு. அவன் பேன்ட்டை இன்னும் மெதுவா கீழ இறக்க, அந்த பிரவுன் பாக்ஸர் பிரீஃப்க்குள்ள, ஒரு பெரிய டென்ட் (huge tent) நிமிர்ந்து நின்னது. அது அவனோட சுண்ணிதான்.

அவனோட கொட்டைகள் அதோட பாரத்தோட, அந்த பிரீஃபை அழுத்திப் பிடிச்சிருந்தது. எனக்கு ஒருவிதமான குறுநகை வந்துச்சு. நான் அதை அடக்காம சிரிச்சேன். அந்தச் சத்தம் அவனுக்குக் கேட்டிருக்கணும்.

அவன் பேன்ட்டை முழுசா கழட்டினான். அந்த பிரவுன் பிரீஃபும், அதுக்குள்ள இருந்த விறைப்பும் இப்போ இன்னும் தெளிவா இருந்துச்சு. அவன் கழட்டின பேன்ட்டை எடுத்து, பெட்டி மேல இருந்த என் பிரா, ஜாக்கெட் பக்கத்துல வச்சான். என் துணிகளுக்கு பக்கத்துல அவனோட பேன்ட்ட வச்சது எனக்குள்ள ஒரு அவஸ்தையையும் குடுத்துச்சு. ஆனா, நான் எதுவும் கேட்கல.

அவன் மறுபடியும் உக்கார வந்தான். இப்போ எங்க ரெண்டு பேரும் மேலாடை இல்லாம, அவன் வெறும் பிரீஃப்போட. அவனது பிரீஃப்க்குள்ள இருந்த விறைப்ப அவன் தன்னோட கையால மறைக்க ட்ரை பண்ணான்.

நான் அதை ரசிச்சிட்டு இருந்தேன். என் புண்டையில இருந்த அரிப்பும், ஈரமும் அதிகமாச்சு. அவன் பேன்ட்ட கழட்டியது, இப்போ எனக்குள்ள இருந்த கிளர்ச்சிய அதிகமாக்கி, என்னைய அறியாமலே என் தொடையோட பிடிப்பை இறுக்கிக்கிட்டேன். அவன் அந்தச் சிறிய பிரீஃப்க்குள்ள, அந்த விறைப்ப மறைக்க முடியாமத் திணறிட்டு இருந்தான்

Part 30:

அவன் வெறும் பிரீஃப்போட தரையில உக்காரத் தயாரானான். அவன் கரு நிற உடம்பு வியர்வையில நனைஞ்சு மினுமினுத்துச்சு. அவனுடைய நெற்றியில இருந்து வியர்வைத் துளிகள் இன்னும் வழிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவனைப் பார்த்துக் கேட்டேன், "இப்படி உக்கார உனக்குச் சௌகரியமா இருக்கா? உனக்கு விருப்பம் இருந்தா, அதையும் கழட்டிடு. இன்னும் ஒரு 30 நிமிஷம் ஆகலாம்." நான் இப்போ என் மார்பையோ, காம்புகளையோ மறைக்கல. என் சேலைகூட என்னோட மார்பை மறைக்கல, அவனுக்கு open-ஆ காமிச்சிட்டு உக்காந்து இருந்தேன்.

அவன் என் பக்கமாத் திரும்பினான். என் நிர்வாண மார்பையும், முலைக் காம்புகளையும் அவன் இப்போ தெளிவாப் பார்த்திருக்கணும். அவன் அப்படிப் பார்த்ததும், அவனுடைய சுண்ணி அந்த பிரீஃப்க்குள்ள இன்னும் பெருசா, விறைப்பா நின்னது. என் உடம்பெல்லாம் வெட்கத்தால சூடேறிச்சு.

"இல்ல மேடம், பரவாயில்லை, இதுவே போதும்"னு தயக்கத்தோட சொன்னான். மறுபடியும் உக்காரத் தயாரானான்.

நான் விடல. "பாரு, நீ ரொம்ப வியர்த்துப் போயிருக்க. இன்னொரு முப்பது நிமிஷம் நாம வெயிட் பண்ணனும். சூடும் வியர்வையும் பரவாயில்லைன்னா, நீ கழட்ட வேண்டாம். இல்லன்னா, அது உன்னோட விருப்பம்"னு சொன்னேன்.

அவன் ஒரு செகண்ட் யோசிச்சான். அப்புறம் என்னைப் பார்த்துக் கேட்டான், "மேடம், உங்களுக்குப் பரவாயில்லையா? நீங்க சங்கடப்பட மாட்டீங்கல்ல?"

நான் ஒரு அலட்சியப் பாவனையோட, "ஏன் எனக்குச் சங்கடமாகணும்? இந்த இருட்டுல எனக்கு ஒண்ணும் தெரியல"னு சொன்னேன். ஆனா, அவனுக்குத் தெரியும், எனக்கும் தெரியும், இந்த அரை இருட்டுல நாங்க ஒருத்தரை ஒருத்தர் தெளிவாப் பார்க்கிறோம்னு.

அவன் தன்னோட பிரீஃபைக் கழட்ட முடிவு செஞ்சான். அவன் கைகளால மெதுவா, அந்த பிரவுன் பிரீஃபைக் கீழ இழுத்தான். அது மெதுவா இறங்கும்போது, அவனுடைய சூத்து பகுதி என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுச்சு, அது வளைவா இருந்துச்சு. அப்படியே பிரீஃப் கீழ இறங்க, அவனுடைய சுண்ணி அவனோட brief-ல இருந்து விடுபட்டு, "சுளுக்"னு ஒரு சத்தத்தோட முன்னாடி எகிறி குதிச்சது.

அந்தக் காட்சியப் பார்த்ததும் என் புண்டை தானாகவே ஊற ஆரம்பிச்சுடுச்சு. என் வாய் என்னை அறியாம திறந்துச்சு, என்னால அதை மூடவே முடியல. அது உண்மையிலேயே ரொம்பப் பெருசா இருந்துச்சு. என்னோட புருஷன் கார்த்திக்கோட சுண்ணியவிட ரெண்டு மடங்கு தடிமனா, குறைந்தபட்சம் மூணுல இருந்து நாலு இன்ச் நீளமா இருந்தது. 'அய்யோ!' நான் வாய் திறந்து, அவன் சுண்ணியை அப்படியே பார்த்தேன்.

அவன் பிரீஃபைக் கழட்டிட்டு, அந்தத் துணியை வச்சு வியர்வையைத் துடைக்க ஆரம்பிச்சான். ஆனா, அவனுடைய திடகாத்திரமான உடம்புக்கு அது பத்தாதுன்னு எனக்குத் தெரிஞ்சுச்சு. உடனே, நான் பெட்டி மேல இருந்த என்னோட ஜாக்கெட்ட எடுத்தேன். அதை அவன் சுண்ணிக்குப் பக்கத்துல வீசினேன்.

நான் வீசினது சரியாக அவன் விறைச்ச சுண்ணி மேல விழுந்துச்சு. அவன் அதிர்ச்சியோட என்னைப் பார்த்தான்.

நான் இயல்பா, "அதை வச்சுத் துடை"னு சொன்னேன்.

அவன் முகத்துல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு. அவன் கழட்டி வச்ச பிரீஃபை என் பிரா மேல வச்சான். அப்புறம் என்னோட ஜாக்கெட்ட எடுத்தான். அந்தத் துணிய வச்சு தன்னோட சுண்ணியிலும், சூத்துப் பகுதியிலும், தொடையிலும் மத்த இடங்கள்லயும் துடைக்க ஆரம்பிச்சான்.

நான் என் கண்களைச் சிமிட்டாம அவனையே வெறிச்சுப் பார்த்தேன். என் முலைகள் லேசா ஆடுறத அவன் உணர்ந்திருக்கணும். அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள, ஒருத்தரோட துணியை இன்னொருத்தர் துடைக்கப் பயன்படுத்தின அந்த நிலைமை, எங்க ரெண்டு பேருக்குள்ளயும் இருந்த வெட்கத்தையும், தடைகளையும் உடைச்சுப் போட்டுச்சு. இப்போ அவன் நிர்வாணமா அப்புறம் நான் அரை நிர்வாணமா இருந்தோம், ஆனா, நடுவுல என் சேலை ஒரு லேசான திரையா இருந்துச்சு.

Part 31:

அவன் என்னோட ஜாக்கெட்டை வச்சு வியர்வையத் துடைச்சாலும், எனக்குத் திருப்தியில்ல. அவன் கரு நிற உடம்பு முழுவதும் நீர் வழியுற மாதிரி, வியர்வை அங்கங்கப் படிஞ்சு இருந்துச்சு. அது துடைச்ச மாதிரியே தெரியல. அந்தச் சூட்டுல, அவன் உடல் இன்னும் கொதிச்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவனைப் பார்த்துக் கேட்டேன், "அந்தத் துணி உனக்குச் சரியா இருக்கா பிரகாஷ்? வியர்வை சுத்தமாப் போன மாதிரி தெரியலையே."

அவன் சிரிச்சுட்டே, "போதும் மேடம், இந்தத் துணிக்குப் ரொம்ப நன்றி"னு சொன்னான். அவன் துடைச்ச என்னோட ஜாக்கெட்ட எடுத்து, பெட்டியில இருந்த அவனுடைய பிரீஃப் மேல வச்சான். இப்போ என்னுடைய பிராவுக்குக் கீழ அவனோட பிரீஃப், அதுக்கு மேல என்னோட ஜாக்கெட்னு அடுக்கி இருந்துச்சு. பாக்குறதுக்கு sandwich மாதிரி இருந்துச்சு, அது என்னைய ஏதோ பண்ணுச்சு. அந்தத் துணிகள் எல்லாமே எங்க ரெண்டு பேரோட நெருக்கத்தை அதிகமாக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் மறுபடியும் உக்காரத் தயாரானான். ஆனா, நான் கழட்டச் சொன்னதுல இருந்து விறைப்பா இருந்த அவனுடைய சுண்ணி, இப்போ வியர்வைத் துணியால துடைச்சதுல, லேசாச் சுருங்க ஆரம்பிச்சுச்சு.

நான் உடனே, "பிரகாஷ், வெயிட் பண்ணு"னு சொல்லி, அவனை உக்கார விடாமத் தடுத்தேன். அவன் குழப்பத்தோட என்னைப் பார்த்தான்.

இப்போ நான் மெதுவா என் இடத்துல இருந்து எழுந்து நின்னேன். நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப நெருக்கமா இருந்தோம். இப்போ எங்களுக்கு நடுவுல ஒரு சில அங்குல தூரம்தான் இருக்கும். நான் எழுந்து நின்னப்போ, என் தோள்கள்ல சும்மாப் போத்தியிருந்த சேலை முழுசாக் கீழ விழுந்துச்சு.

இப்போ என் முழு நிர்வாண மார்பும் அவனுக்கு அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுச்சு. என் முலைக் காம்புகள் புல்லரிச்சு, நிமிர்ந்து நின்னது. அந்த லிஃப்ட் வெளிச்சம், என் முலைகளின் நுனியை அவனுக்குக் காட்டிச்சு.

நான் உடனே, "என்னைப் பார்க்காத. அந்தப் பக்கம் பாரு"னு சொன்னேன்.

ஆனா, அவன் என்னையவே பார்த்துகிட்டு, லேசாச் சிரிச்சுட்டே, "மேடம், எனக்கு ஒண்ணும் தெரியலையே"னு சொன்னான். நான் முன்னாடி அவனப் பார்த்துக் கேட்ட அதே பதிலை அவன் இப்போ எனக்குக் குடுத்தது, எனக்குச் சிரிப்பையும், அதே சமயம் ஒரு கிளர்ச்சியையும் குடுத்துச்சு.

நான் சிரிச்சுட்டே, "தெரியலன்னாலும், அந்தப் பக்கமாப் பாருங்க"னு சொன்னேன்.

அவன் முகத்தைத் திருப்பினான். ஆனா, அவனுடைய கண்ணு இன்னும் என் மார்புலயும், காம்புகள்லயும் நிலைச்சு இருந்துச்சு. அந்தச் சமயத்துல, என் வெட்கம் மறுபடியும் தலை தூக்குச்சு. நான் உடனே ஒரு கையால என் மார்பை மறைச்சு, அவன் பார்வையைத் தடுத்தேன்.

அவன் அந்தப் பார்ப்பதும், பார்க்காமலிருப்பதுமாக விளையாட்டத் தொடர்ந்தப்போ, அவனுடைய சுண்ணி மறுபடியும் விறைப்பா எழும்பி, முன்னாடி நேரா நின்னுச்சு. அவன் பிரீஃப் கழட்டிட்டதால, அது நல்லாத் தெரிஞ்சுச்சு. அந்த இருட்டுல, அவனுடைய விறைப்பு ஒரு டார்ச் லைட் மாதிரி என் கண்ணுக்குப் பளிச்சுன்னு தெரிஞ்சுச்சு.

அவன் சுண்ணி விறைப்பானது எனக்கு மேலும் தைரியத்தைக் குடுத்துச்சு. நான் மெதுவா என் பாவாடையோட இடுப்புல சுத்தி இருந்த சேலைத் துணியை அவிழ்த்து, இடுப்பிலிருந்து இழுத்துக் கீழ போட்டேன்.

இப்போ நான் வெறும் பாவாடையோடவும், பிரா இல்லாம அரை நிர்வாண நிலையில அவன் முன்னாடி நின்னேன். என்னோட வெத்து முலைகள் அந்தச் சிறிய லிஃப்ட் வெளிச்சத்துல மின்னிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அப்புறம், நான் கீழே கிடந்த சேலையை எடுக்கக் குனிஞ்சேன். நான் குனிஞ்சப்போ, என் தலை சரியாக அவனுடைய சூத்துப் பகுதியில பட்டுச்சு. அவன் முழுக்க நிர்வாணமா இருந்ததால, என் தலை அவனுடைய சூத்துல பட்டது எனக்குக் கிளர்ச்சியக் குடுத்துச்சு. என் புண்டை இன்னும் அதிகமா ஊறி, அரிப்பு அதிகமாச்சு.

நான் குறும்பாச் சிரிச்சேன். அவன் உடனே லேசா நகர்ந்து, நான் என்ன பண்றேன்னு பார்த்தான். அவனுடைய சுண்ணி என் பக்கம் லேசா ஆடுச்சு.

நான் சேலையை எடுத்தேன். அந்தப் பெரிய துணியை அவன நோக்கி வீசி, "இந்தா, இத வச்சு உன்னோட வியர்வையைச் சுத்தப்படுத்து"னு சொன்னேன். அந்தச் சேலைத் துணி அவனுடைய உடம்பைத் தொட்டு, தரையில விழுந்துச்சு.

அப்புறம் நான் மறுபடியும் என் இடத்துல போய் உக்காந்தேன். இப்போ நாங்க ரெண்டு பேரும், மேலாடைகள் இல்லாம, அவன் நிர்வாணமா, நான் அரை நிர்வாணமா இருந்தோம். வியர்வை, புழுக்கம், இச்சை... இந்த லிஃப்ட் எங்களுக்குள்ள இருந்த இடைவெளியை மொத்தமாச் சுருக்கிடுச்சு.

yazhiniram · 29-11-2025, 11:24 AM

Part 32:

நான் வீசின என் சேலைத் துணியை அவன் உடனே எடுத்தான். "நன்றி மேடம்!" என்று சொல்லிவிட்டு, தன்னுடைய அம்மணமான கரு நிற உடம்பைத் துடைக்க ஆரம்பிச்சான். அந்தச் சிறிய வெளிச்சத்துல அவன் உடம்பில் வியர்வை நீர் கோர்த்திருந்த கருமையான தசைகள் தெளிவாகத் தெரிஞ்சுச்சு.

அவன் துடைக்க ஆரம்பிச்சது நெற்றியிலிருந்து. மெதுவா நெற்றி, அப்புறம் கழுத்து, ஜிம் வொர்க் அவுட் செய்த அவனுடைய திடமான மார்புன்னு துடைச்சுக்கிட்டே வந்தான். அவனுடைய ஜிம் உடம்பும், கருத்த முடிகள் நிறைந்த மார்பும் என் சேலையால துடைக்கப்பட்டப்ப, நான் அதை உற்றுப் பார்த்தேன். அப்புறம் அவன் அக்குள்களையும், கைகளையும் துடைச்சு, வயித்துப் பகுதிக்கு வந்தான். அவன் துடைக்கும் ஒவ்வொரு அசைவும் எனக்குள்ள ஒரு வேகத்தை, ஒரு கிளர்ச்சியை அதிகப்படுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அப்புறம் அவன் சேலைத் துணியைத் தன் தொடையிலேயும், கால்கள்லேயும் துடைச்சான். பிறகு, அவன் சேலைத் துணியை எடுத்து தன்னுடைய சூத்துப் பகுதிக்குப் பின்னாடி கொண்டு போனான். தன்னுடைய இரண்டு சூத்துப் பிளவுகளையும் லேசாப் பிரிச்சு, உள்ளேயும் துடைச்சான். அந்த வளைவான, இறுக்கமான சூத்துப் பகுதியை அவன் சுத்தம் செய்தத நான் கூச்சத்தோட பார்த்தேன். 'இவன் வியர்வையத் துடைக்கிறானா, இல்ல வேற எதாவது சுத்தப்படுத்தறானா?'ன்னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு. என் புண்டையில அரிப்பு இன்னும் அதிகமாயிட்டு இருந்துச்சு.

இறுதியா, அவன் என் ஊதா நிறச் சேலையத் தன்னுடைய விறைச்ச சுண்ணி மேல வச்சு மறுபடியும் துடைக்க ஆரம்பிச்சான். அவன் துடைக்கும்போது, இப்போ அவனோட முழு உடலும் என் சேலையால மூடப்பட்டுச்சு. இந்தச் சமயத்துல, அவன் நடுநடுவே என்னையப் பார்த்தான். என்னோட நிர்வாண மார்பையும், காம்புகளையும் பார்த்தான். நான் மறைக்கல. என் முலைக்காம்புகள் விறைச்சு நின்னது அவனுக்கு நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கணும்.

இப்போ என் ஊதாச் சேலை முழுக்க அவனுடைய வியர்வை, அவனுடைய உடல் வாசனைன்னு கலந்திருந்துச்சு.

அவன் துடைச்சு முடிச்சதும், சேலையை எடுத்தான். அதை மூக்குக்குக் கிட்டக் கொண்டு போயி, ஆசையா முகர்ந்து பார்த்தான். "மேடம், இந்தச் சேலை ரொம்ப நல்ல வாசனை அடிக்குது"னு சொன்னான்.

நான் சிரிச்சேன். "அது உன்னோட வியர்வைதான் பிரகாஷ்"னு சொன்னேன்.

அவன் மறுபடியும் ஆழமா முகர்ந்து பார்த்துட்டு, "இல்ல மேடம். இது உங்க வாசனை, என்னோட வாசனை ரெண்டும் கலந்த வாசம். ரொம்பத் திருப்தியா இருக்கு. இந்த வாசம் என்னைய எங்கயோ கொண்டு போகுது மேடம்"னு சொன்னான். அவன் கண்களில் ஒரு கனவு தெரிஞ்சுச்சு.

அவன் என் சேலையை இன்னும் இறுக்கமாப் பிடிச்சு, அதிகமா நுகர்ந்தான். அதே சமயம், என் மார்பையும் பார்த்தான். இந்தத் தடவை நான் எதையும் மறைக்கல.

நான், "என்னையப் பார்க்காதன்னு சொன்னேன்ல? ஏன் பாக்குற?"ன்னு கேட்டேன். என் குரல்ல கோபமும், அதே சமயம் ஒரு கிளர்ச்சியும் கலந்திருந்தது.

அவன் லேசாத் தலையச் சாய்த்து, "மேடம், நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. உங்களைப் போல அழகானவங்கள நான் இதுவரைக்கும் பார்த்ததே இல்ல. இந்த மாதிரி ஒரு காட்சிய நான் லிஃப்ட்ல பார்ப்பேன்னு நெனச்சுக்கூடப் பார்க்கல"னு சொன்னான்.

நான், "மறுபடியும் ஆரம்பிக்காதீங்க"ன்னு கண்டிப்பாச் சொன்னேன். ஆனா, அவன் கேட்கல. அவனுடைய விறைச்ச சுண்ணிய என் சேலையால மறைச்சுக்கிட்டு, என் முலைகளையே வெறிச்சுப் பார்த்தான்.

நான் கோபப்பட்ட மாதிரி, "என் முகத்தைப் பார்த்துப் பேசு. வேற எங்கேயும் பார்க்காத"ன்னு சொன்னேன்.

அவன் அடக்கமா, "மேடம், எனக்கு ஒண்ணும் தெரியல மேடம். இருட்டா இருக்கு"னு சொன்னான்.

நான் சிரிச்சேன். "பொய் சொல்லாத. என் முகத்தைப் மட்டும் பாரு"னு சொன்னேன். ஆனாலும், நான் என் முலைகளை மறைக்கவே இல்ல.

அவன் இப்போ துணிஞ்சு, "மேடம், அந்த ரெண்டும் (முலைகளைப் பார்த்து) ரொம்ப பர்பெக்ட்டா இருக்கு மேடம். ரொம்ப க்யூட்டா இருக்கு. நான் இப்படிப் பார்த்ததே இல்ல. அது ரொம்பப் பர்பெக்ட்டா, க்யூட்டா, அழகா இருக்கு மேடம். என்னால கண்ண எடுக்கவே முடியல மேடம்"னு துணிஞ்சு சொன்னான்.

நான் பொய்யாக் கோபப்பட்டு, "நீ என் ஃப்ரெண்டா இருக்கணும்னு நெனக்கிற. ஆனா, இப்படிப் பேசுற? உன்னோட கண்ணைப் பிடுங்கி காக்காக்குப் போடுவேன். அப்போதான் உனக்குப் புத்தி வரும்"னு மிரட்டுனேன்.

அவன் உடனே, "இல்ல மேடம், நீங்க என்னையக் கொல்லக் கூட செய்யுங்க. ஆனா, கண்ணைப் பிடுங்க மட்டும் அனுமதிக்க மாட்டேன். இந்தக் கண்ணு இல்லன்னா, என் வாழ்க்கையோட இலக்கையே நான் இழந்திருப்பேன். இப்ப என் வாழ்க்கை என் கண்ணு முன்னாடி இருக்கு. இதுதான் என் இலக்கு மேடம்"னு சொன்னான்.

அவனுடைய இந்தத் துணிச்சலான பதிலைக் கேட்டு எனக்குச் சிரிப்பு தாங்கல. அவன் என்னைய ஒரு இலக்கா பார்க்கிறதா சொன்னது, என் பெண்மையையும், அழகையும் உயர்த்திக் காட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு. நான் சத்தமாச் சிரிச்சேன். "சும்மா இரு பிரகாஷ்! போதும்! உக்காரு"ன்னு சொன்னேன்.

அவன் அந்தச் சிரிப்பிலேயே, தன் நிர்வாண உடம்போட கீழ உக்காந்தான். ஆனாலும், அவன் என்னையவே பார்த்துகிட்டு இருந்தான். அவன் விறைச்ச சுண்ணிக்கு மேல நான் வீசின சேலைத் துணி ஒரு மறைப்பு மாதிரி இருந்துச்சு. அவன் கைகள் அந்தச் சேலை மேல, சுண்ணிக்குப் பக்கத்துல இறுக்கமாப் பிடிச்சிருந்தது.

Part 33:

நான் உறுதியான குரல்ல, "போதும், அந்தப் பக்கம் பாரு"ன்னு பிரகாஷ்கிட்ட சொன்னேன்.

அவன் முகத்தைத் திருப்பி, வேற எங்கேயோ பார்க்கிற மாதிரி நடிச்சான். ஆனா, அவன் நடிக்கிறான்னு எனக்குத் நல்லாத் தெரியும். அவனால என்னையப் பார்க்காம இருக்கவே முடியல. ஒவ்வொரு பத்து செகண்டுக்கும் ஒரு தடவை, அவன் என்னை ஒரு முறை பார்த்து, என் முலைகளை வெறிச்சுப் பார்த்தான். இவ்வளவு நேரம் நாங்க சாதாரணமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்ததுனால, அவன் இயல்பா இருக்க ரொம்ப ட்ரை பண்ணான். ஆனா, அவன் கைகள்ல இருந்த என்னோட ஊதாச் சேலைய அவன் இன்னும் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தான்.

அந்தச் சேலைத் துணிக்கு மேலேயே அவன் தன்னுடைய சுண்ணியைத் தொட்டு நீவுறத என்னாலத் தெளிவாப் பார்க்க முடிஞ்சுச்சு. அவன் இப்படிச் செய்யிறதைப் பார்த்ததுமே, இந்தச் புழுக்கத்தாலயும், லிஃப்ட்டுக்குள்ளயும் என் புண்டை மொத்தமா ஊறி ஈரம் ஆச்சு. அந்தச் புழுக்கம், எல்லா உணர்வுகளையும் இன்னும் அதிகமாக்குச்சு.

கொஞ்ச நேரத்துல, என் மைண்ட் கொஞ்சம் நார்மல் ஆச்சு. அப்புறம் என்னால மூச்சு விடறதுக்கே சிரமமா இருக்கிற மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு. காத்து ரொம்பப் பாரமா இருந்துச்சு. அந்தச் புழுக்கத்துல மொத்தமா மூச்சுத் திணுற மாதிரி உணர்வு. என் உடம்போட ஒட்டி இருந்த அந்தப் பாவாடை வியர்வையில நனைஞ்சு, எனக்கு தாங்க முடியாத எரிச்சல தொடையிலயும், இடுப்புலயும் குடுத்துச்சு.

எனக்குப் பித்து பிடிச்ச மாதிரி ஆச்சு, ஆனா அவன் மட்டும் அம்மணமா relax-ஆ என் சேலையை ஃபேனா யூஸ் பண்ணிட்டு jolly-ஆ இருந்தது எனக்குக் கடுப்ப ஏத்துச்சு. அதனால நான் அடுத்து என்ன செய்யறதுன்னு தெரியாமத் தவிச்சு நின்னேன்.

அப்போ, கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லணும், அவனுடைய போன் அடிச்சுச்சு. அவன் உடனே போனை எடுத்தான்.

"சொல்லுங்க... என்ன... சரி... எவ்வளவு நேரம்... நல்லது... சீக்கிரம் வாங்க... ஓகே..." அவன் காலைத் துண்டிச்சான்.

நான் ஆவலா, நல்ல செய்தி வரும்னு எதிர்பார்த்து, "என்ன ஆச்சு பிரகாஷ்?"னு கேட்டேன்.

அவன் என்னைப் பார்த்து, "மேடம், எலக்ட்ரீஷியன் MCB வாங்கிட்டாரு. அவர் இங்க வர்றாரு. இன்னும் முப்பது நிமிஷத்துல ரீச் ஆகிடுவார். அவ்வளவுதான் மேடம்"னு சொன்னான்.

முப்பது நிமிஷமா? சே, இதெல்லாம் நடக்கவே நடக்காது. என் நெஞ்சு இறுக்கமாச்சு. இந்தச் சூட்டு அடுப்புக்குள்ள என்னால இன்னும் ஒரு நிமிஷம் கூட உக்கார முடியாது. என் முதுகுல வியர்வை வெள்ளமா ஊத்துற மாதிரி உணர்வு. நான் உண்மையிலேயே மயங்கி விழுந்துடுவேன் போல இருந்துச்சு.

அதனால, நான் சட்டுன்னு எழுந்து நின்னேன். கிட்டத்தட்டத் தாவி எழுந்து நின்ன மாதிரி வேகமா இருந்துச்சு. பிரகாஷ் உடனே என்னையப் பார்த்தான். அவனுடைய கண்ணு, என் மேல இருந்த அசையுற எல்லாப் பகுதிகளையும் பின் தொடர்ந்துச்சு.

நான் அப்படி வேகமா எழுந்து நின்னப்போ, என் முலைகள் அதிர்ந்து ஆடுச்சு. அவன் கண்களால அதையெல்லாம் வெளிப்படையா ரசிச்சான். ஆனா, நான் அவனைத் திரும்பச் சொல்லல அப்புறம் நான் என்னைய மறைக்கவோ, நான் ட்ரை பண்ணவே இல்ல. என் மானம், வெட்கம், கூச்சம்—எல்லாவற்றையும் விட இந்தச் புழுக்கம் அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் என் கையை இடுப்பைச் சுத்தி கொண்டு போய், அந்த வியர்வையில ஒட்டி இருந்த, நசநசப்பான பாவாடையின் நாடாவை இறுக்கிப் பிடிச்சு, சட்டென்று இழுத்துப் பிடுங்கினேன். பாவாடை கிழிஞ்சு போகிற மாதிரி ஒரு சத்தம் கேட்டுச்சு. மொத்தத் துணியும் என் உடலிலிருந்து விலகி, என் கணுக்காலச் சுத்தி வியர்வை ஈரத்தோட விழுந்துச்சு.

இப்போ நான் வெறும் ஊதா நிற ஜட்டியோட அவன் முன்னாடி நின்னேன். அவ்வளவுதான். என்னோட apartment செக்யூரிட்டி கார்டுக்கு முன்னாடி வெறும் ஜட்டியோட! எனக்கு பெருசா வெட்கமே வரல. இந்தச் புழுக்கமும் வெப்பமும் வியர்வையும் என் வெட்க உணர்வை முழுசா ஜெயிச்சு, அடிச்சு விரட்டிடுச்சு. நான் இப்ப அவன் முன்னாடி அரை நிர்வாணமா ஜட்டியோட நின்னேன். என் கைகள் இடுப்பைக் கட்டிக்கிட்டு நின்னேன். என் புண்டை மொத்தமா ஊறி, அதுல இருந்து ஒரு சூடான ஆவி வெளியேறுற மாதிரி உணர்வு. அவனுடைய கண்ணு என் ஜட்டிய தாண்டி, உள்ளுக்குள்ள இருக்கிறதையே பார்க்க ட்ரை பண்ணிச்சு.

Part 34:

நான் பிரகாஷைப் பார்த்தேன். அவன் என்னையவே வெறிச்சுப் பார்த்துட்டு இருந்தான். அவனுடைய கண்ணு இப்போ என் தொடையிலயும், ஜட்டியிலயும் ஒட்டிப் போச்சு. அவன் எல்லாத்தையும் ஸ்கேன் பண்ணிட்டு இருந்தான்.

நான் உடனே பொய்யான கோபத்துல, "பிரகாஷ்! இங்கப் பார்க்காத! அந்தப் பக்கம் பாரு! இந்த புழுக்கத்துனாலதான் நான் இந்தக் கண்டிஷன்ல இருக்கேன்!"னு சத்தமாச் சொன்னேன்.

அவன் உடனே தலையத் திருப்பல. அவன் மெதுவா, "இல்ல மேடம், நான் பார்க்கல. இங்க ரொம்ப இருட்டா இருக்கு. ஆனா, நீங்க ரொம்ப பர்பெக்ட்டா இருக்கீங்க மேடம். பாக்க ரொம்ப நல்லா இருக்கு"னு சொன்னான்.

"என்ன?" நான் கோபமாச் சீறினேன். "பார்க்கலன்னு சொல்ற. ஆனா உன் கண்ணு என்னையப் பார்க்குது, வாயோ என் உடம்பைப் பத்திப் பேசுது! அடுத்து என் செருப்பு உன் மூஞ்சிலதான் இருக்கும், பாரு! திரும்பு!" நான் வெளியில கோபத்தக் காட்டிப் பேசினாலும், உள்ளுக்குள்ள சிரிச்சேன். அவனுடைய தைரியம் எனக்கு கிளர்ச்சியைக் குடுத்துச்சு.

அப்புறம் நான் கீழக் குனிஞ்சு தரையில கிடந்த என் பாவாடையை எடுத்தேன். அது என் வியர்வையால முழுக்க நனைஞ்சு, வெயிட் அதிகமா இருந்தது. நான் மறுபடியும் அதே இடத்துல உக்காந்தேன். இப்போ அந்த ஈரமான பாவாடையை ஒரு விசிரி மாதிரி வச்சு மெதுவா வீசிப் பார்த்தேன்.

இந்தத் தடவை நான் உக்காந்தப்போ, என் கால்களை அகலமாப் பரப்பி உக்காந்தேன். எனக்கு அதப் பத்திக் கவலையே இல்ல. அவன் உக்காந்திருக்கிற இடத்துல இருந்து, என் ஜட்டிய அவன் முழுசாப் பார்க்கிறான் என்று எனக்குத் தெரியும். அவன் குனிஞ்சு வெறிச்சுப் பார்க்கிறதையும் நான் பார்த்தேன். 'எப்போடா இந்த கடைசித் துணியையும் (ஜட்டியை) கழட்டப் போறேன்?'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சேன்.

திடீர்னு நான் அவனைப் பார்த்துக் கோபமான பார்வை பார்த்தேன். அவன் சட்டென்று முகத்த மாத்தி, என் பக்கம் பார்க்காமத் திரும்பினான்.

இப்போ நாங்க ரெண்டு பேரும்: அவன் என் சேலையைப் போத்திட்டு நிர்வாணமா இருந்தான், நான் வெறும் ஜட்டியோட, என் கால்களை அகலமாப் பரப்பி உக்காந்திருந்தேன்.

சில செகண்ட்கள் கழிச்சு, அவனுடைய போன் மறுபடியும் அடிச்சுச்சு. அது எலக்ட்ரீஷியன் கால். அவன் வேகமாப் பேசினான்: "ஓ, வந்துட்டீங்களா... இவ்ளோ சீக்கிரமா... நீங்க பஜாருக்குப் போகலையா... ஓ, அந்தக் கரண்ட் கடையிலயே கிடைச்சுதா... சரி... சரி..."

என்ன நடக்குதுன்னு நான் பெரும்பாலும் புரிஞ்சுக்கிட்டேன். ஆனா, அவன் எனக்கும் விளக்கினான். "மேடம், மன்னிச்சிருங்க. நான் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டேன். அவர் அந்தப் பக்கத்துல இருந்த எலக்ட்ரிக் கடையிலயே MCB-ய வாங்கிட்டாரு. இப்போ MCB-ய மாத்தப் போறாராம் மேடம்."

இந்தச் செய்தியக் கேட்டதும், என் உணர்ச்சிகள் எல்லாம் திடீர்னு வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுச்சு. அந்தச் சூழ்நிலையோட நிஜம் என்னை உலுக்கிச்சு. 'இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கரண்ட் வந்துரும்! லிஃப்ட் ஓட ஆரம்பிச்சிடும்! இப்போ நான் வெறும் ஜட்டியோடவும், இவன் நிர்வாணமாவும் இருக்கோம். ஐயோ, இதெல்லாம் தப்பு!'ங்கிற பயம் மனசுக்குள்ள வந்துச்சு.

இப்போ எனக்குள்ள ஒரு பெரிய குற்ற உணர்வா மாறிச்சு. என் உடம்பெல்லாம் உலுக்கிச்சு.

நான் சட்டுன்னு என் கால்களை ஒட்டி வச்சு உக்காந்தேன். ஆனா அவன் இன்னும் என் ஜட்டி மேல வெறிச்சுப் பார்த்தான்.

அவன் அவசர அவசரமா நேரா உக்காந்தான்."தெரியல மேடம், ஆனா சீக்கிரம் முடிஞ்சிடும்னு நெனக்கிறேன்"னு சொன்னான். அவன் பேசுறதுல இருந்த வேகமும், பதட்டமும் அவனுடைய சுதாரிப்பை எனக்குக் காட்டிச்சு. அவன் என் பாவாடைய எடுத்ததும், என் பக்கமா வீசினான்.

எனக்கு இப்போ எந்தத் துணியப் போடுறது, எதப் போடுறதுன்னு தெரியல. வெளிய இருந்து ஒரு சத்தமும் கேக்கல, ஆனா ஏதோ நடக்கப் போகுதுன்ற மாதிரி ஃபீலிங்-ஆ இருந்துச்சு. இந்த அமைதி, நாங்க செஞ்சுட்டு இருந்த எல்லாத்துகும் ஒரு முடிவக் கொண்டு வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு. நான் என் நிர்வாண மார்பை காட்டிட்டு, ஜட்டியோட அந்தச் சிறிய லிஃப்ட்டுக்குள்ள உக்காந்திருந்தேன்.

Login
Username:
Password:	Lost Password?
	Remember me