[yazhiniram]

வாசகர்களே, ஒரு முக்கியமான முடிவு எடுக்கணும்!

நண்பர்களே, இந்தக் கதையோட Flow பத்தி எனக்கு ஒரு சின்ன குழப்பம். உங்ககிட்ட கேட்டுட்டு முடிவு பண்ணலாம்னு இருக்கேன்.

நான் already 40 Parts (Part 105) வரைக்கும் எழுதிட்டேன். ஆனா ஓப்பனா ஒரு உண்மையைச் சொல்லிடுறேன்... அந்த 40 பார்ட்ஸும் இப்போ நீங்க படிக்கிற மாதிரியேதான் இருக்கும். அதே நிதானம். திரும்பத் திரும்ப வர்ற பவித்ராவின் சிந்தனைகள்.

எனக்கு "Slow Burn" தான் pidikum. அந்த உணர்வுகளை, அந்தத் தவிப்பை அணு அணுவா ரசிச்சு எழுதுறதுதான் என் ஸ்டைல். அதை என்னால Compromise பண்ணிக்க முடியாது.

ஆனா, ஒரே விஷயத்தை திரும்பத் திரும்பச் சொல்றதால, உங்களுக்கு Irritate ஆகுதான்னு யோசிக்கிறேன்.

So, முடிவு உங்க கையில:
1️⃣ Option A: எங்களுக்கு இந்த Slow Burn + Details தான் பிடிச்சிருக்கு. எதையும் கட் பண்ணாதீங்க. திரும்பத் திரும்ப வந்தாலும் பரவாயில்ல, அந்த உணர்வுகள் தான் முக்கியம். உடனே அடுத்த பார்ட்ஸ் போடுங்க.

2️⃣ Option B: இல்ல பாஸ்... தேவையில்லாத Repetitive Thoughts-ஐ கட் பண்ணிட்டு, கதையை கொஞ்சம் Fresh-ஆ மாத்தி எழுதுங்க. 

Note: இதை நான் பண்ணனும்னா, எனக்கு நிறைய டைம் எடுக்கும். மொத்தமா ரீ-வொர்க் பண்ணி நான் மறுபடியும் ஸ்டார்ட் பண்ண அடுத்த வருஷம் (Next Year) ஆகிடும். அதுவரைக்கும் கதை வராது.

என்ன பண்ணலாம்? "இப்போவே வேணுமா?" அல்லது "அடுத்த வருஷம் வரைக்கும் வெயிட் பண்றீங்களா?"

கமெண்ட்ல சொல்லுங்க!

[yazhiniram]

Part 64

நான் சோஃபாவுல அப்படியே வழுக்கிக்கிட்டு கொஞ்சம் முன்னாடி வந்தேன்.

என் மார்பை கொண்டு போய்... கிட்டத்தட்ட அந்த டீப்பாய் மேலேயே பரப்பி வச்ச மாதிரி குனிஞ்சேன்.

நான் அப்படி குனிஞ்சதும்...

என் பிளவுஸ் கழுத்து இன்னும் பெருசா விரிஞ்சு...

என் முலையோட தரிசனம்... அந்த முலைப்பிளவு வழியா அவனுக்கு நல்லாத் தெரிஞ்சது.

துப்பட்டா இல்லாத அந்தத் தரிசனத்தை... அவனுக்கு ஒரு தூண்டில் புழுவா கோர்த்துப் போட்டேன்.

அவனைப் பாத்து கண்ணை லேசா சுருக்கி... ஒரு போதை ஏத்தின குரல்ல கேட்டேன்.

"சொல்லு பிரகாஷ்..."

"என்ன சொல்ல வந்த?"

"ஏன் பாதியிலேயே பிரேக் போடுற?"

"என்னாச்சு? ஏன் பம்முற?"

என் குரல்ல அதிகாரம் மட்டும் இல்ல. கூடவே ஒரு "வா... வந்து விழு"ங்கிற அழைப்பும் இருந்துச்சு.

அவன் கண்ணுல செம்ம பயம். திருதிருன்னு முழிக்கிறான்.

"ஒண்ணுமில்ல மேடம்... சும்மா..."

அவன் பார்வையை அலைபாய விட்டான்.

"ப்ளீஸ் மேடம்... அதை விட்ருங்க... நான் எதோ லூசுத்தனமா உளறிட்டேன்..."

அவன் நழுவப் பாத்தான்.

ஆனா நான் விடுவேனா?

எனக்குத் தெரிஞ்சாகணும்.

இவன் மனசுக்குள்ள என்னதான் ஓடுது? எந்த அளவுக்கு இவன் போவான்னு நான் நோண்டிப் பாக்கணும்.

நான் இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து... அவன் மூச்சுக்காத்து என் மூஞ்சில படுற தூரத்துக்குப் போனேன்.

"சொல்லுன்னு சொல்றேன்ல..."

"என்கிட்ட எதையும் மறைக்காத. உன் மனசுல இருக்கிறத ஓப்பனா கொட்டு."

"நான் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டேன்."

நான் அவனுக்கு லைட் கிரீன் சிக்னல் காட்டினேன்.

அந்த வார்த்தை அவனுக்கு ஒரு தைரியத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவன் ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். "ஹப்பா..."னு ஒரு சத்தம்.

நிமிர்ந்து நேரா என் கண்ணைப் பாத்தான்.

அவன் கண்கள்ல... இதுவரைக்கும் நான் பாக்காத ஒரு வெறி. ஒரு பசி.

எதோ பசியில இருக்கிறவன்... சூடா ஆவி பறக்க இருக்கிற பிரியாணியைப் பாக்குற மாதிரி ஒரு பார்வை.

"மேடம்..."

தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்குச்சு.

"அது வந்து..."

"நான் எவ்ளோ பேரைப் பாத்திருக்கேன் மேடம்... இந்த அபார்ட்மென்ட்ல எத்தனையோ ஃபிகருங்க போறாங்க வர்றாங்க..."

"ஆனா..."

அவன் நிறுத்தினான்.

ஒரு செகண்ட் கண்ணை மூடித் திறந்தான்.

நேரா என் கண்ணைப் பாத்து... நெத்தியடியில அடிச்ச மாதிரி சொன்னான்.

"உங்களைப் பாக்கும் போது மட்டும்தான் மேடம்... என் பேன்ட் உள்ள 'என்னோடது' கண்ட்ரோல் இல்லாம வேலையை ஆரம்பிக்குது."

"டமார்"னு என் மண்டையில இடியே விழுந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த ஒரு செகண்ட்... எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

என் ஹார்ட் பீட் "லப்"னு நின்னு போச்சு.

மூச்சுக்காத்து தொண்டைக்குழிக்குள்ளயே சிக்கிக்கிச்சு.

"என்ன சொன்னான்?"

"உங்களைப் பாக்கும் போது மட்டும்தான்..."

எவ்ளோ பச்சையா... எவ்ளோ "லோக்கல்"ஆ சொல்லிட்டான்?

எந்த ஒளிவு மறைவும் இல்லாம... "உன்னைப் பாத்தா மட்டும்தான் எனக்கு வெறி வருது, என்னோட சுன்னி தூக்கிட்டு நிக்குது"னு என் முகத்துக்கு நேரா அறைஞ்ச மாதிரி சொல்லிட்டான்.

என் காது ரெண்டும் "விர்ர்ர்"னு தீ பிடிச்ச மாதிரி சூடாச்சு.

கன்னம் தானாச் சிவந்து... சூடேறிப்போச்சு.

சாதாரணமா இருந்தா... "ச்சீ... பொறுக்கி நாயே"னு செருப்பைக் கழட்டி மூஞ்சிலயே அடிச்சிருக்கணும்.

இல்லன்னா "வெளிய போடா ராஸ்கல்"னு கத்தியிருக்கணும்.

ஆனா...

எனக்குக் கோவம் வரல. சுத்தமா வரல.

மாறாக... என் அடிவயித்துல "ஜிவ்வ்வ்"னு ஒரு கரண்ட் பாஞ்சுச்சு.

ஒரு குற்ற உணர்ச்சி கலந்த... பயங்கரமான சந்தோஷம்.

'என் மேல அவ்ளோ ஆசையா இவனுக்கு?'

'அந்த இரும்பு ராடு மாதிரி இருக்கிற வீக்கம்... எனக்காகத்தான் உருவானதா?'

'நான் அவ்ளோ அழகா?' 'ஒரு ஆம்பளையால அடக்கவே முடியாத அளவுக்கு நான் அழகா?'

'வேற எவளைப் பாத்தாலும் வராத எழுச்சி... என்னைப் பாத்தா மட்டும் வருதுங்கிறானே...'

அந்த நினைப்பு... எனக்குள்ள ஒரு திமிரை உண்டாக்கிச்சு.

ஆனா நான் அதை வெளியக் காட்டிக்கல.

நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. கல்யாணம் ஆனவ. வெளிய கொஞ்சம் சீன் போடணும்ல.

நான் மூஞ்சிய டக்குனு மாத்தினேன்.

கொஞ்சம் சீரியஸா, ஒரு பெரிய மனுஷி ரேஞ்சுக்கு பில்டப் கொடுத்தேன்.

"பிரகாஷ்..."

என் குரல் மெதுவா, ஒரு ஸ்கூல் டீச்சர் மாதிரி வந்துச்சு.

"என்ன பேச்சு இது?"

"நீ சொல்றது தப்புனு உனக்கே தெரியலையா?"

நான் பார்வையைத் திருப்பிக்கிட்டு கொஞ்சம் நடிச்சேன்.

"உனக்கு வயசாகுதுல... கல்யாணம் காட்சி பண்ணிக்க வேண்டியதுதானே?"

"கல்யாணம் பண்ணா... இதெல்லாம் சரியாயிடும்."

"ரோட்ல போற வர்ற பொண்ணுங்களையெல்லாம் பாத்து இப்படி ஜொள்ளு விட்டா எப்படி? அது தப்புல்ல?"

நான் பேச்சை மாத்த ட்ரை பண்ணேன்.

என் மேல இருக்கிற அந்தப் பார்வையைத் திசை திருப்பப் பாத்தேன்.

ஆனா அவன் விடுறதா இல்ல. பையன் உஷாரா இருந்தான்.

அவன் டக்குனு இடைமறிச்சான்.

"இல்ல மேடம்!"

அவன் குரல்ல ஒரு வேகம்.

"நான் ரோட்ல போற வர்றவங்களைப் பாத்து இப்படி ஆசைப்படல மேடம்..."

"தயவு செஞ்சு என்னைத் தப்பா நெனைக்காதீங்க..."

அவன் நெஞ்சில கை வச்சான்.

"சத்தியமாச் சொல்றேன்..."

"இந்த அப்பார்ட்மென்ட்ல எவ்ளோ பொண்ணுங்க இருக்காங்க..." "வெளிய எவ்ளோ காலேஜ் பொண்ணுங்க தொடை தெரியற மாதிரி டிரஸ் போட்டு போறாங்க... நான் எல்லாரையும் தான் பாக்குறேன்..."

"ஆனா..."

அவன் குரல் ஸ்லோ ஆச்சு. உருக ஆரம்பிச்சான்.

"யாரைப் பாத்தாலும் எனக்குத் தோணாதது... ஒரு சின்ன ஃபீலிங் கூட வராதது..."

"உங்களைப் பாத்தா மட்டும் தான் தோணுது மேடம்."

"உங்ககிட்ட மட்டும் தான்... எனக்கு அந்தக் கண்ட்ரோல் போகுது."

அவன் என் முகத்தையே ஏக்கமாப் பாத்தான்.

"தப்பா எடுத்துக்காதீங்க மேடம்... நான் எவ்வளவோ கன்ட்ரோல் பண்ணப் பாக்குறேன்..."

"ஆனா உங்க முகம் அவ்ளோ அழகா , க்யூட்டா இருக்கு..."

"நீங்க கட்டியிருக்கிற அந்தப் புடவை, இல்லனா சுடிதார் ... உங்க உடம்போட ஒட்டி இருக்கிற விதம்..."

"அந்தப் புடவைக்கு இடையில... உங்க இடுப்பு ஆரஞ்சு கலர்ல தெரியுறது… இந்த சுடிதார்ல உங்க அழகா எடுப்பா காட்டுறது "

"இதை எல்லாம் பாக்கும் போது தான் மேடம்... என்னால அடக்க முடியல."

"என்னை அறியாமலே... என் உடம்பு என் பேச்சைக் கேக்க மாட்டேங்குது. அது இஷ்டத்துக்கு ஆடுது."

அவன் சொன்ன விதம்...

எதோ, "நீங்க தான் என் உலகம்... நீங்க தான் என் சாமி"னு கும்பிடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் சுன்னி விரைக்கிறதக் கூட அவ்ளோ பவ்யமாச் சொன்னான்.

நான் சைலன்ட் ஆயிட்டேன்.

என்னால மேற்கொண்டு எதுவும் பேச முடியல.

அவன் சொல்றதக் கேக்கக் கேக்க... என் உடம்புல சரக்கு அடிக்காமலே ஒரு போதை ஏறுற மாதிரி இருந்துச்சு.

'நான் ஸ்பெஷல்...' 'அவனுக்கு நான் மட்டும் தான் ஸ்பெஷல்...'

நான் பதிலைச் சொல்லாம, டீயைக் குடிக்கிற சாக்குல கப்பைக் கீழே பாத்தேன்.

என் மௌனம் அவனுக்கு இன்னும் தைரியத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவன் தொடர்ந்து பேசினான்.

"கல்யாணம் பண்ணச் சொல்றீங்க... ஆனா எனக்கு ஒரு தங்கச்சி இருக்கா மேடம்."

"அவளுக்குக் கல்யாணம் பண்ணிட்டுத்தான் எனக்குக் கல்யாணம்... ஆல்ரெடி நாங்க மாப்பிள்ளை தேடிட்டு இருக்கோம்..."

"என் குடும்பப் பாரம் எனக்குத்தான் தெரியும்..."

அவன் குடும்பக் கஷ்டத்தைச் சொன்னான்.

அதுல ஒரு நியாயம் இருந்துச்சு.

"ம்ம்... புரியுது..."

நான் மெதுவாத் தலையாட்டினான்.

திடீர்னு அவன் என்னைப் பாத்தான்.

அவன் கண்கள்ல ஒரு ஏக்கம்.

"அப்படியே நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாலும்..."

அவன் ஒரு நிமிஷம் தயங்கினான். அப்புறம் உடைச்சுச் சொன்னான்.

"எனக்கு... உங்களைப் போலவே ஒரு பொண்ணு கிடைச்சாத்தான் மேடம் பண்ணுவேன்."

"இல்லன்னா நான் கல்யாணமே பண்ணிக்க மாட்டேன். பிரம்மச்சாரியாவே போயிடுவேன்."

எனக்கு "பக்"குனு ஆச்சு.

உள்ளுக்குள்ள ஒரு அனல் காத்து "சர்ர்ர்"னு அடிச்சுச்சு.

முகம் தளதளன்னு கொதிக்க ஆரம்பிச்சுச்சு.

"என்னை மாதிரியா?"

நான் அதிர்ச்சியைக் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு கேட்டேன்.

"என்ன பிரகாஷ் பேசுற? உனக்கு மூளை இருக்கா?"

நான் கொஞ்சம் படபடப்பாப் பேசினேன்.

"நான் கல்யாணம் ஆனவ... ஒரு குழந்தைக்கு அம்மா..."

"என்னை விட எவ்வளவோ அழகான, இளமையான பொண்ணுங்க உனக்குக் கிடைப்பாங்க... என்னைப் போய்..."

அவன் உடனே மறுத்தான்.

"இல்ல மேடம்... அழகை மட்டும் சொல்லல..."

அவன் என் கண்ணைப் பாத்தான்.

"நீங்க பேசுற விதம்... சிரிக்கிற விதம்..."

"இந்த வீட்டை நீங்க பாத்துக்கிற அழகு..."

"உங்ககிட்ட இருக்கிற அந்த அமைதி... அந்த குணம்..."

"உங்களை மாதிரி ஒரு தேவதை கிடைச்சா... அவன் குடுத்து வச்சவன் மேடம்."

"உங்க புருஷன் குடுத்து வச்சவரு..."

"உங்களைப் பாக்குறப்போ எல்லாம்... நிஜமாவே ஒரு தேவதையைப் பாக்குற மாதிரி இருக்கு மேடம்..."

அவன் சொல்லச் சொல்ல... நான் அப்படியே மெழுகுவர்த்தி மாதிரி கரைஞ்சு போய்க்கிட்டு இருந்தேன்.

என் புருஷன் கூட என்னை இப்படி வர்ணிச்சது இல்ல. இவ்ளோ ரசிச்சது இல்ல.

"போதும்... ரொம்ப ஐஸ் வைக்காத..."

நான் பொய்யாக் கோவிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா என் உதட்டு ஓரத்துல வந்த சிரிப்பை என்னால மறைக்க முடியல.

அவன் அதைக் கவனிச்சுட்டான்.

அவனுக்குத் தெரிஞ்சு போச்சு... எனக்கு இது புடிச்சிருக்குன்னு.

"நான் உண்மையத்தான் சொல்றேன் மேடம்..."

அவன் பார்வை என் முகத்துல இருந்து என் கழுத்துக்கு வழுக்குச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்ச நேரம் பேசல.

அமைதியா டீயைக் குடிச்சோம்.

அந்த அமைதிக்குள்ள... ஆயிரம் அர்த்தங்கள் இருந்துச்சு.

நான் என் டீயைக் குடிச்சு முடிச்சேன்.

கப்பைக் கீழே வைக்கல.

"உன் கப்பைக் குடு..."

நான் என் கையை நீட்டினேன்.

அவன் கடைசி மிடறை விழுங்கிட்டு, கப்பை எடுத்தான்.

என்கிட்ட நீட்டினான்.

நான் வாங்கப் போனேன்.

வழக்கமா... கை படாம வாங்குறதுதான் மரியாதை.

ஆனா இந்தத் தடவை...

அவன் வேணும்னே பண்ணானா... இல்ல எதார்த்தமா நடந்ததான்னு தெரியல...

அவன் விரல்கள்... என் விரல்கள் மேல படிஞ்சுச்சு.

சும்மா உரசுன மாதிரி இல்ல.

என் உள்ளங்கையை அவன் விரல்களால அழுத்திப் பிடிச்ச மாதிரி... ஒரு டச்.

நல்ல அழுத்தம்.

"ஷாக்" அடிச்ச மாதிரி உடம்பு நடுங்குச்சு.

அவன் கையில இருந்த அந்தச் சூடு... என் உள்ளங்கை வழியாப் பாய்ஞ்சு... கை நரம்பு பூரா ஏறி... நேரா என் நெஞ்சைத் தாக்குச்சு.

என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.

அவன் கையை எடுக்கல.

நான் கப்பை இறுக்கிப் பிடிச்சேன்.

அவன் விரல்கள் என் விரல்கள் மேல ஒரு செகண்ட்... ரெண்டு செகண்ட்... அப்படியே தங்கி இருந்துச்சு.

அவன் என் கண்ணைப் பாத்தான்.

நானும் அவனைப் பாத்தேன்.

அந்தப் பார்வையில... "நான் உங்களைத் தொடுறேன் மேடம்... எனக்குப் புடிச்சிருக்கு"ங்கிற திமிர் இருந்துச்சு.

நான் கையை இழுக்கல. அவனை முறைக்கல.

அந்தத் தொடுதலை "ஸ்ஸ்ஸ்"னு மனசுக்குள்ள ரசிச்சேன்.

மெதுவா...

ரொம்ப மெதுவா... அவன் ஒரு கையை மட்டும் எடுத்தான்.

இன்னொரு கை... என் விரல் நுனியை வருடிக்கிட்டே விலகுச்சு.

எனக்கு மூச்சு முட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்தக் கப்பை என் மடி மேல வச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் சோஃபாவுல கொஞ்சம் முன்னாடி சாய்ஞ்சு உக்காந்திருந்தான்.

அவன் முன்னே குனிஞ்சு இருக்கும்போது...

அவன் மடி...

அந்த காக்கிப் பேன்ட்ல... அந்த இடம் புடைச்சுட்டு தெரிஞ்சது.

இப்போ அது என் கைக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல...

என் தொடைக்கு நேராத் தெரிஞ்சுச்சு.

எதோ எனக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருக்கிற மாதிரி... அது துடிச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அது ரொம்பப் பெரிசா தூக்கிட்டு... என்னை மிரட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் அதை மறைக்கல. பச்சையா காட்டுறான்.

நானும் கண்ணைத் திருப்பல. வெக்கமே இல்லாம பாக்குறேன்.

அந்த ஆபத்தான நெருக்கம்... அந்த ஹால் முழுக்க நிறைஞ்சு வழிஞ்சுச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு குரல் கத்துச்சு.

"இது தப்பு பவித்ரா... இப்போவே எழுந்து போ."

ஆனா என் உடம்பு...

அந்தச் சோஃபாவுல ஃபெவிகுவிக் போட்ட மாதிரி ஒட்டிக்கிட்டு... நகரவே மாட்டேன்னு அடம் பிடிச்சுச்சு.



Part 65

அந்த ஒரு வினாடி...

என் விரல் மேல அவன் விரல் பட்டு... உடம்பு முழுக்க 'ஷாக்' அடிச்ச மாதிரி ஒரு அதிர்வு பரவின அந்த வினாடி...

நான் டக்குனு சுதாரிச்சு, என் கையை மெதுவா விலக்கிக்கிட்டேன்.

கையில அவனோட காலியான டீ கப் இருந்துச்சு.

நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டாலும்... என் கண்ணு, என்னை அறியாமலே மறுபடியும் கீழே இறங்கப் போச்சு.

அவன் மடி மேல.

அந்த காக்கிப் பேன்ட் துணிக்குள்ள...

இன்னும் அடங்காம... வீங்கிப் போய், திமிறிக்கிட்டு நிக்கிற அந்த "இடம்".

அது எவ்ளோ பெருசா... எவ்ளோ கடினமா இருக்குன்னு என் கண்ணு எடை போட துடிச்சுச்சு.

மனசுக்குள்ள கேள்விகள் குடைஞ்சது.

"அது என்ன இரும்பா? இல்ல சதையா?"

"ஏன் அது அப்படித் துடிக்குது? உள்ள எதோ உயிரோட இருக்கிற மாதிரி அசையுதே..."

"சாதாரணமாவே இவனுக்கு இவ்வளவு பெருசா இருக்குமா?"

மனசுக்குள்ள ஒரு ஆயிரம் கேள்வி. ஒரு அடக்க முடியாத, அசிங்கமான ஆர்வம்.

ஆனா...

நான் பவித்ரா. நான் இப்படி இருக்கக் கூடாது.

நான் இப்போ அதை ரசிச்சா... இல்ல அதுல கவனம் செலுத்தினா...

அவன் என்ன நினைப்பான்?

"மேடம் விழுந்துட்டாங்க... இதுதான் சரியான சான்ஸ்... இப்பவே இவங்களை வளைச்சுப் போட்டுடலாம்"னு முடிவு பண்ணிடுவான்.

அது என் கௌரவத்துக்கு ஆபத்து. நான் விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது.

நான் உடனே என்னைச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

முகத்துல அதுவரைக்கும் இருந்த அந்த சிரிப்பை... அந்த நெருக்கத்தை... "சட்"னு மறைச்சேன்.

முகத்தை அப்படியே இறுக்கமா... எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாத மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

கண்களைக் கூர்மையா வெச்சுக்கிட்டு, அவனைப் பார்க்காமலே, அந்த கப்பை என் இடுப்பு பக்கம் கொண்டு போனேன்.

என் முகத்துல ஏற்பட்ட அந்த மாற்றத்தை அவன் கவனிச்சுட்டான்.

அவன் முகத்துல "பளீர்"னு ஒரு பயம் வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

"அய்யய்யோ... மேடம் பாத்துட்டாங்களா?"

"நம்ம வரம்பு மீறிட்டோமோ? மேடம் கோவிச்சுக்கிட்டாங்களோ?"

"இவ்ளோ நேரம் நல்லாத்தானே சிரிச்சுப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்க... ஏன் திடீர்னு முகம் மாறுது?"

அவன் மனசுக்குள்ள ஓடுன பதட்டம், அவன் கண்ணுல எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுச்சு.

ஒரு ஸ்கூல் பையன்... டீச்சர்கிட்ட எதோ தப்பு பண்ணிட்டு... "அடி விழுமோ, திட்டு விழுமோ"னு பயந்து ஒடுங்கி நிப்பானே...

அப்படி ஒரு குற்ற உணர்ச்சி அவன் கண்ணுல தெரிஞ்சுச்சு.

அவன் உடனே தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டான்.

அந்தப் பேன்ட் வீக்கத்தை மறைக்க... அவன் படாத பாடு பட்டான்.

கால்களை இருக்கி மூடிக்கிட்டான். கையை அது மேல வெச்சு, எதார்த்தமா உக்காந்து இருக்கிற மாதிரி மறைக்க முயற்சி பண்ணான்.

"மறைக்கிறயா? இப்போ மறைச்சு என்ன ஆகப்போகுது? நான் தான் அது தூக்கிட்டு நிக்கிறத எல்லாத்தையும் பார்த்துட்டேனே..."

அவன் அவ்ளோ பயப்படுறதப் பார்க்கும்போது...

எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பதட்டம் போய்... ஒரு விதமான நிம்மதி வந்துச்சு.

"பரவால்ல... இவன் இன்னும் என் கட்டுப்பாட்டுல தான் இருக்கான்."

"நான் முறைச்சா பயப்படுறான்."

"நான் அமைதியானா நடுங்குறான்."

இந்த அதிகாரம் எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு. அவனை ஆட்டிப் படைக்கிற சுகம் அது.

நான் அவனைத் திட்டல.

"சீ... என்ன இது? ஏன் இப்படி பண்ற?"னு கேட்கல.

வெறுமனே அந்த கப்பை எடுத்துக்கிட்டு எழுந்தேன்.

"இரு... இதைக் கழுவி வெச்சுட்டு வரேன்."

குரல்ல கோவம் இல்ல. ஆனா ஒரு இடைவெளி இருந்துச்சு. கொஞ்சம் கண்டிப்பு இருந்துச்சு.

நான் திரும்பினேன்.

கிச்சனை நோக்கி நடந்தேன்.

என் முதுகுக்குப் பின்னால... அவன் சிலையா, அசையாம உக்காந்திருந்தான்.

அவன் மூச்சு விடக் கூட பயந்துக்கிட்டு இருக்கான்னு எனக்குத் தெரியும்.

"மேடம் கோவிச்சுக்கிட்டாங்களா? இல்ல சும்மாதான் போறாங்களா?"னு அவனுக்கு ஒரே குழப்பமா இருக்கும்.

அந்தக் குழப்பம் அவனுக்கு இருக்கட்டும்.

அப்பதான் அவன் என் பின்னாடியே நாய் மாதிரி சுத்துவான்.

நான் கிச்சனுக்குள்ள நுழைஞ்சேன்.

சிங்க் கிட்ட போனேன்.

அந்த ரெண்டு டீ கப்பையும் சிங்க்ல போட்டேன்.

"டொம்"னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

பைப்பைத் திறந்தேன்.

தண்ணி "சர சர"னு கொட்டுச்சு.

நான் பாத்திரத்தைக் கழுவாம... சும்மா அந்தத் தண்ணியைப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னேன்.

மனசு லேசா அரிச்சுச்சு.

"அவன் பேன்ட் ஏன் அப்படி ஆச்சு?"

"நிஜமாவே என்னைப் பார்த்தா மட்டும்தான் அவனுக்கு அப்படி ஆகுதா?"

"அவன் சொன்னது உண்மையா?"

"அப்போ... என் மேல அவனுக்கு அவ்ளோ வெறியா? என்னைப் பாக்கும்போதெல்லாம் அவனுக்கு இப்படித்தான் முட்டிக்கிட்டு நிக்குமா?"

என் அடிவயித்துல ஒரு "குளு குளு" உணர்வு ஓடுச்சு.

நான் என் மார்பைத் தொட்டுப் பார்த்துக்கணும் போல இருந்துச்சு.

"இதை ரசிக்க ஒருத்தன் இருக்கான்... எனக்காக ஏங்க ஒருத்தன் இருக்கான்..."

திடீர்னு...

என் ஞாபகம் பின்னோக்கிப் போச்சு.

அந்த சிங்க்... அந்த சோப்பு வாசனை...

என் மூளைக்குள்ள ஒரு பழைய ஞாபகம் "பளிச்"னு மின்னல் அடிச்சுச்சு.

ரெண்டு வாரத்துக்கு முன்னாடி நடந்த விஷயம்.

அன்னைக்கு... அவன் அந்தப் பிரிண்டர் பாக்ஸைத் தூக்கிக்கிட்டு லிஃப்ட்ல வந்தான்.

அப்போ அவன் ஜட்டி பிரிண்டர் பாக்ஸ் மேலேயே வச்சுட்டு போயிட்டான்.

அதை நான் பார்த்தப்போ...

எனக்கு ஒரு மாதிரி அருவருப்பா இருந்துச்சு.

அதுல ஒரு மாதிரி அழுக்கு நாத்தம்.

எவ்ளோ நாளாப் போட்டிருந்தானோ தெரியல.

எல்லாம் கலந்த ஒரு அப்பட்டமான ஆம்பள வாடை.

அன்னைக்கு முகத்தைச் சுழிச்சேன். "சீ... கருமம்"னு தூக்கிப் போட நெனச்சேன்.

ஆனா...

இன்னைக்கு?

இப்போ அந்த ஞாபகம் வரும்போது... எனக்கு அருவருப்பா இல்ல.

மாறாக... என் வயிறு எரியுற மாதிரி ஒரு சூடு பரவுச்சு.

அந்த ஜட்டி... இப்போ ஹால்ல அவ்ளோ பெரிசா தூக்கிட்டு நின்னதே... அந்த "வீக்கத்தை"... அந்த உறுப்பைத் தாங்கிப் பிடிச்ச துணி.

அவன் தோலோட தோலா ஒட்டி உறவாடுன துணி.

அதை நெனைக்கும்போதே... என் கால் விரல் தானா மடங்கிச்சு.

நான் அதைத் துவைச்சு... காய வெச்சு... மடிச்சு வெச்சிருந்தேன்.

பால்கனி பக்கம் என் கண்ணு போச்சு.

துணி காயப்போடுற ஸ்டாண்ட்ல... ஓரமா... யாரு கண்ணுலயும் படாத மாதிரி, மத்த துணிகளுக்கு அடியில அதை ஒளிச்சு வெச்சிருந்தேன்.

"அதை அவன்கிட்ட கொடுத்துடலாமா?"

ஒரு எண்ணம் தோணுச்சு.

"சே... வேண்டாம் பவித்ரா. இப்போப் போயி... 'இந்தா உன் ஜட்டி'னு கொடுத்தா நல்லாவா இருக்கும்?"

"அவன் என்ன நினைப்பான்? 'இவ எதுக்கு என் ஜட்டியை இவ்ளோ நாளா பத்திரமா வெச்சிருக்கா?'னு தப்பா நினைக்க மாட்டான்?"

"இல்லன்னா... 'பரவால்ல என் ஜட்டியை மேடம் தன் கையால துவைச்சு வெச்சிருக்காங்க'னு சந்தோஷப்படுவானா?"

மனசு ஊசலாடுச்சு.

இது தப்பு. ஒரு குடும்பப் பொண்ணு பண்ணுற காரியம் இல்ல.

ஆனா...

அவன் கிளம்பப் போறான்.

இனிமே எப்ப வருவான்னு தெரியாது.

இன்னிக்கு விட்டா... அந்த ஜட்டி என் வீட்லேயே தங்கிடும்.

அது என் ரகசியமா மாறிடும். அதைத் தூக்கி குப்பையில போட வேண்டி வரும்.

வேண்டாம்.

"இல்ல... கொடுத்துடலாம். அவனோடத அவன்கிட்டயே கொடுத்துடலாம்."

"இதுல என்ன இருக்கு? துவைச்சுக் கொடுக்கிறேன்... அவ்ளோதானே?"

எனக்கு நானே பொய் சொல்லிக்கிட்டேன்.

நான் மெதுவா பால்கனிக்குப் போனேன்.

ஈரம் இல்லாத காத்து முகத்துல அடிச்சுச்சு.

அந்த ஸ்டாண்ட்ல... மத்த துணிகளுக்கு அடியில...

அது இருந்துச்சு.

ஒரு சாதாரண காட்டன் ஜட்டி. கொஞ்சம் சாயம் போனது. ப்ளூ கலர். இடுப்புல பட்டி வெச்சது.

நான் அதை கையில் எடுத்தேன்.

துவைச்சு காய வெச்சதால... அது கொஞ்சம் மென்மையா இருந்துச்சு.

ஆனா அவன் சுன்னி படுற இடத்துல எதோ காஞ்சு கெடந்துச்சு... தெரியல ஏன்-னு.

நான் அதை என் உள்ளங்கையில வெச்சுக்கிட்டேன்.

என் விரல்கள் அந்தத் தடிப்பை வருடிச்சு.

ஒரு வினாடி... அதை மூக்குக் கிட்ட கொண்டு போகலாமான்னு தோணுச்சு.

"சீ... பைத்தியக்காரி... என்ன பவித்ரா இது?"

கையக் கீழே போட்டேன்.

ஆனா மனசுக்குள்ள ஒரு நடுக்கம்.

இது அவனோடது.

இதுக்குள்ள தான் அவன் ஆண்மை இவ்ளோ நாளா ஒளிஞ்சிருக்கு.

இப்போ நான் அதை என் கையில பிடிச்சிருக்கேன்.

ஒரு விசித்திரமான நெருக்கம் எனக்குள்ள ஓடுச்சு.

நான் அதைச் சின்னதா மடிச்சேன்.

யாருக்கும் தெரியாத மாதிரி... ஒரு கைக்குட்டை அளவுக்குச் சுருட்டினேன்.

திரும்பினேன்.

ஹாலுக்குப் போகணும்.

அவன் அங்க இருக்கான்.

நான் வர்றதுக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருக்கான்.

எனக்கு மூச்சு வாங்குச்சு.

எதோ திருட்டுத்தனம் பண்ணிட்டு மாட்டிக்கப் போற மாதிரி ஒரு படபடப்பு.

நான் மெதுவா நடந்தேன்.

கிச்சனைத் தாண்டினேன்.

ஹால்ல எட்டிப் பார்த்தேன்.

பிரகாஷ்...

அவன் எழுந்து நின்னுட்டான்.

நான் ரொம்ப நேரம் எடுத்துக்கிட்டதால... 'சரி கிளம்பலாம்... நேரம் ஆயிடுச்சு'னு புரிஞ்சுக்கிட்டு...

சோஃபாவுக்குப் பக்கத்துல... ஒரு மரியாதையான தூரத்துல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் நிக்கிற விதம்...

ரொம்பப் பவ்யமா... தலை குனிஞ்சு... கைகளைக் கட்டிக்கிட்டு...

நான் வந்து "போயிட்டு வா"னு சொல்றதுக்காகத் தவம் கிடக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் அவசரப்படல.

எட்டிப் பார்க்கல.

அவன் அவ்ளோ கண்ணியமா நிக்கிறதப் பார்க்கும்போது... என் மனசு இன்னும் இளகிச்சு.

"இவனா என்னைப் பார்த்து ஜொள்ளு விட்டான்?"

"இவனா அவ்ளோ வெறியா என்னைப் பார்த்தான்?"

நம்பவே முடியல. இப்போ அவ்ளோ சாதுவா நிக்கிறான்.

நான் என் கையை முதுகுக்குப் பின்னாடி கொண்டு போனேன்.

அந்த மடிச்ச துணியை... என் உள்ளங்கையில மறைச்சு... இடுப்புக்குப் பின்னாடி பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் கண்ணுல படக்கூடாது.

கிட்டப் போய் தான் கொடுக்கணும்.

என் இதயம் "டப் டப்"னு அடிச்சுச்சு.

நான் மெதுவா ஹாலுக்குள்ள காலடி எடுத்து வெச்சேன்.

அவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

"மேடம்..."

அவன் கண்கள்ல... 'நான் கிளம்பவா?'ங்கிற கேள்வி.

நான் அவனையே பார்த்தேன்.

என் கை பின்னாடி எதையோ மறைச்சு வெச்சிருக்குன்னு அவனுக்குத் தெரியாது.

அதனால என்னோட முகம் சிவந்துடுச்சு.

எப்படி ஆரம்பிக்கிறது?

"இந்தா உன் ஜட்டி"னு சொல்ல முடியுமா?

இல்ல "அன்னைக்கு விழுந்துச்சே... அது"னு சொல்லலாமா?

எது சொன்னாலும் அது கூச்சம் தான்.

அதுவும் நான் ஒரு பொண்ணு... அவன் ஒரு ஆம்பள...

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல... அந்தச் சின்னத் துணி... ஒரு பெரிய அணுகுண்டு மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அவன் கிட்ட நெருங்கினேன்.

இன்னும் ஒரு நாலஞ்சு அடி தூரம் தான்.

அவன் என்னை ஏறிட்டுப் பார்த்தான்.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு... அவனுக்கு நேரா நின்னேன்.

என் கை இன்னும் முதுகுக்குப் பின்னாடி அந்தத் துணியை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

[yazhiniram]

---------------
Part 66
---------------

நான் ஹாலுக்குள்ள மெதுவா அடி எடுத்து வெச்சேன்.

என் இதயம் "தட... தட... தட..."னு அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கை முதுகுக்குப் பின்னாடி... அந்தத் துணியை... அவனோட அந்த 'ஜட்டியை' கசங்காம, ஆனா இருக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் உள்ளங்கையில அந்தத் துணியோட மென்மை உறுத்துச்சு.

பிரகாஷ் என்னை பார்த்தான்.

நான் உள்ள போய் ரொம்ப நேரம் எடுத்துக்கிட்டேன்ல...

அவனுக்குப் புரிஞ்சு போச்சு.

"சரி... இதுக்கு மேல இங்க இருந்தா மரியாதை இல்ல... நேரம் ஆயிடுச்சு"னு அவன் முடிவு பண்ணிட்டான் போல.

அவன் சோஃபாவுக்குப் பக்கத்துல இருந்து நகர்ந்தான்.

நின்ன இடத்துல இருந்து ஒரு அடி எடுத்து வெச்சு, வாசலை நோக்கித் திரும்பினான்.

என்னை ஒரு கும்பிடு போட்டான்.

"சரி மேடம்... நான் கிளம்புறேன் மேடம்..."

அவன் குரல்ல ஒரு திருப்தி... ஒரு நிறைவு இருந்துச்சு.

"ரொம்ப நன்றி மேடம்... தண்ணிக்கும்... அந்த டீக்கும்..."

மறுபடியும் ஆரம்பிக்கிறான்.

"நிஜமாவே மேடம்... டீ ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு மேடம்."

அவன் உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசினான்.

நான் மனசுக்குள்ள கண்ணை உருட்டினேன்.

"போதும் பிரகாஷ்... சொன்னதையே சொல்லாத."

"டீ தானே... அதுக்குப்போய் பெரிய பில்டப் கொடுக்காத..."

நான் சலிச்சுக்கிட்ட மாதிரி, முகத்தை சுருக்கிச் சொன்னேன்.

"சும்மாப் புகழ்ந்தா எனக்குப் பிடிக்காது."

நான் வெளிய அப்படிச் சொன்னாலும்...

உள்ளுக்குள்ள... அந்தப் பாராட்டு எனக்கு இனிச்சுச்சு.

"பரவால்ல... நம்மள இவ்ளோ உயர்வா மதிக்கிறானே..."ங்கிற ஒரு சந்தோஷம்.

"சரி மேடம்... சாரி மேடம்..."

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே, மெதுவா நடந்தான்.

மெயின் டோர் கிட்ட போனான்.

கதவுத் தாழ்ப்பாளை நோக்கி அவன் கை நீண்டுச்சு.

இன்னும் ஒரு வினாடி தான்.

அவன் அந்தக் கதவைத் திறந்து... வெளிய போய்... அந்த இருட்டுல மறைஞ்சுடுவான்.

அப்புறம்?

அப்புறம் நான் மட்டும் தான்.

இந்தத் தனிமை. இந்த டி.வி சத்தம்.

எனக்குத் தவிப்பா இருந்துச்சு.

"இப்படியே அனுப்பவா?"

"இல்ல... இதை இப்பவே கொடுத்துட்டு... ஒரு வழியா அந்த ஜட்டி என்கிட்ட இருந்து போயிடும்?"

"இதை இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு நான் ஒளிச்சு ஒளிச்சு வெக்கிறது?"

அவன் கை தாழ்ப்பாளைத் தொட்டது.

"பிரகாஷ்..."

என் குரல் தானா வெளிய வந்துச்சு.

நான் நெனச்சதை விடக் கொஞ்சம் சத்தமாவே கூப்பிட்டுட்டேன்.

அதுல ஒரு அதிகாரம் கலந்த அவசரம் இருந்துச்சு.

அவன் உடனே நின்னான்.

எதோ கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி... "விசுக்"குனு திரும்பினான்.

எதோ ரன்னிங் ஓடப் போற மாதிரி... "சொல்லுங்க மேடம்"ங்கிற பாவனையில தயாரா நின்னான்.

அவன் உடல்மொழி முழுக்க அவ்ளோ வேகம்.

அவன் கண்கள்ல அவ்ளோ எதிர்பார்ப்பு.

"ஏன் மேடம் கூப்பிட்டாங்க? இன்னும் எதாவது பேசப் போறாங்களா?"

"இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருக்கச் சொல்வாங்களா?"ங்கிற ஆசை அவன் கண்ணுல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுச்சு.

நான் அவனை நேராப் பார்த்தேன்.

என் முதுகுக்குப் பின்னாடி மறைச்சு வெச்சிருந்த கையை...

ரொம்ப மெதுவா... தயக்கத்தோட முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

என் உள்ளங்கையில...

அந்தச் சின்னதா மடிக்கப்பட்ட... நீல நிறத் துணி.

அவன்கிட்ட நீட்டினேன்.

"இந்தா... இதை எடுத்துக்கோ."

அவன் அதைப் பார்த்தான்.

முதல்ல அவனுக்குப் புரியல.

இல்ல... புரியாத மாதிரி நடிச்சான். அவன் மூளை அதை ஏத்துக்க மறுத்துச்சு.

கண்ணைச் சுருக்கினான்.

"மேடம்... இது... என்னது மேடம்?"

அவன் முகத்துல ஒரு அப்பாவித்தனம்.

எனக்குச் சிரிப்பு வரல. ஒரு விதமான சங்கடமும், பொய்யான கோவமும் தான் வந்துச்சு.

"தெரியாத மாதிரியே நடிக்காத பிரகாஷ்."

நான் குரலை அழுத்தினேன்.

"உன்னோட இன்னர்... வாங்கிக்கோ."

"ஜட்டி"னு சொல்ல நாக்கு கூசுச்சு.

ஒரு ஆம்பள முன்னாடி நின்னுக்கிட்டு... அவன் முகத்தைப் பார்த்துக்கிட்டு... "இந்தா உன் ஜட்டி"னு சொல்றது எவ்ளோ கஷ்டம்னு எனக்குத்தான் தெரியும்.

அதான் "இன்னர்"னு நாகரீகமாச் சொன்னேன்.

அவன் முகம் "பளீர்"னு மாறுச்சு.

இப்போ அவனுக்கு ஞாபகம் வந்திருக்கும்.

இல்ல... அவனுக்கு நல்லாவே ஞாபகம் இருக்கும். மேடம் கையில அது இருக்கான்னு நம்ப முடியாம நடிச்சான்.

"அய்யோ..."

அவன் பதறினான்.

கையப் பிசைஞ்சான்.

"மேடம்... அது... அய்யய்யோ..."

"ஒண்ணும் பேசாத. அன்னைக்கு அந்தப் பிரிண்டர் பாக்ஸ் கொண்டு வந்து வெக்கும்போது... அந்தப் பாக்ஸ் மேலேயே வெச்சுட்டு போயிட்டில்ல..."

"நான் அப்புறம் தான் பார்த்தேன்."

"அதான்... எடுத்துட்டுப் போ."

நான் விளக்கமாச் சொன்னேன்.

எதோ இது சாதாரண விஷயம் மாதிரி... எதோ கீழே கிடந்த ஒரு கர்சீஃப்பை எடுத்துக் கொடுக்கிற மாதிரி காட்டிக்கிட்டேன்.

ஆனா சொல்லும்போதே... என் மனசுக்குள்ள ஒரு பொறி தட்டிச்சு.

'அன்னைக்கு அவன் இதை விட்டுட்டுப் போனான்...'

'அப்போ...'

'அவன் வீட்டுக்குப் போகும்போது... ஜட்டி போடாமத் தான போனான்?'

'அந்தப் பேன்ட்டுக்குள்ள... வெறும் அது மட்டும்தான் இருந்திருக்குமா...'

அந்த நினைப்பு வந்ததும்... என் காது மடல்லாம் சூடாச்சு.

வெட்கம் பிச்சிக்கிட்டு வந்துச்சு.

அவனும் அதைத்தான் யோசிக்கிறான்னு அவன் கண்ணைப் பார்த்தாலே தெரிஞ்சுது.

'மேடம்க்குத் தெரிஞ்சு போச்சு... நாம அன்னைக்கு ஜட்டி போடாம போனோம்னு...'

அந்த எண்ணம் எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு கள்ளத்தனமான மௌனத்தை உண்டாக்கிச்சு.

அவன் அவசரமா கையை நீட்டினான்.

"சாரி மேடம்... அய்யய்யோ... சாரி மேடம்..."

"நான் சுத்தமா மறந்துட்டேன்... எவ்ளோ பெரிய தப்பு... அசிங்கம் மேடம்..."

அவன் அதை என் கையில இருந்து வாங்கினான்.

வாங்கும் போது... அவன் விரல் கூட என் மேல படல.

அவ்ளோ பவ்யமா... எதோ கோயில்ல சாமி பிரசாதத்தை வாங்குற மாதிரி... ரெண்டு கையை ஏந்தி வாங்கினான்.

வாங்கினதும்...

அவன் கையில் அந்தத் துணி பட்டதும்...

அவன் முகம் மாறுச்சு.

அது ஈரம் இல்லாம... காஞ்சு... மடிப்புல கலையாம இருக்குறத அவன் உணர்ந்தான்.

அதுவும்... அதுல இருந்து வந்த வாசம்.

என்னோட சோப்புத் தூள் வாசம்.

"கம்"முனு அந்த துணி மணக்குறத அவன் மூக்கு உணர்ந்திருக்கும்.

அவன் கண்ணு விரிஞ்சுச்சு.

என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

"மேடம்..."

குரல் கரகரப்பா, உடைஞ்சு போய் வந்துச்சு.

"நீங்க... நீங்க இதைத் துவைச்சீங்களா?"

அவன் இதை எதிர்பார்க்கல.

கனவுல கூட நெனச்சிருக்க மாட்டான்.

"மேடம்... இதைப் போயி நீங்க..."

அவன் கண்கள்ல தண்ணி திரண்டுச்சு.

ஒரு சாதாரண செக்யூரிட்டியோட அழுக்கு ஜட்டியை...

தேவதை மாதிரி இருக்கிற ஒரு பொண்ணு...

தன் கையால துவைச்சு... காயப்போட்டு... மடிச்சு பத்திரமா வெச்சிருக்காங்கங்கிறது...

அவனுக்குப் பெரிய அதிர்ச்சியா இருந்திருக்கும்.

நான் பதில் சொல்லல.

வார்த்தையாச் சொன்னா... அதுல வேற அர்த்தம் வந்துடும்.

"ஆமா... உன் மேல இருக்கிற ஆசையில துவைச்சேன்"னு அர்த்தம் வந்துடுமோன்னு பயம்.

சும்மா தலையை மட்டும் ஆட்டினேன்.

"ம்ம்..."

ஒரே ஒரு அசைவு.

அவன் அப்படியே உருகிப் போயிட்டான்.

கையக் கூப்பினான்.

"ரொம்ப நன்றி மேடம்... நீங்க... நீங்க நிஜமாவே தேவதை மேடம்..."

"என் துணியை நீங்க தொடலாமா... எனக்குக் கஷ்டமா இருக்கு... எனக்குத் தகுதி இல்ல மேடம்..."

அவன் உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசினான்.

அவன் குரல்ல இருந்த அந்த நன்றி... அந்த விசுவாசம்... அந்தத் தாழ்வு மனப்பான்மை...

எல்லாமே என் மனசை உலுக்கிச்சு.

"பரவால்ல... விடு."

நான் அவன் பேச்சைத் தடுத்தேன்.

"துவைக்குறப்போ... கூட இருந்துச்சு... போட்டுட்டேன். அவ்ளோதான்."

பொய் சொன்னேன். கையில தான் துவைச்சேன்.

"இதைப் போய் பெருசாப் பேசாத."

"போதும்... கிளம்பு இப்போ."

நான் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

"போய் உன் வேலையைப் பாரு. டூட்டிக்கு டைம் ஆச்சு."

இதுக்கு மேல இங்க நிக்க விட்டா... அவன் அழுதுடுவான் போல. இல்ல உணர்ச்சிவசப்பட்டு என் கால்ல விழுந்துடுவான் போல.

அது ஆபத்து.

"சரிங்க மேடம்..."

அவன் அந்தத் துணியை... ஒரு பொக்கிஷம் மாதிரி பத்திரமா தன் சட்டைப் பைக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டான்.

அது அவனோட நெஞ்சுக்கு நேரா போய் உக்காந்துக்கிச்சு.

இனிமே அது அவனுக்கு ஜட்டி இல்ல. அது நான் கொடுத்த பரிசு.

அவன் திரும்பினான்.

கதவைத் திறந்தான்.

வெளிய இருட்டு. காரிடார் லைட் வெளிச்சம் உள்ள விழுந்துச்சு.

வெளிய கால் வைக்கப் போனவன்...

திடீர்னு நின்னான்.

திரும்பினான்.

கடைசியா ஒரு முறை என்னைப் பார்த்தான்.

இந்தத் தடவை... அவன் பார்வையில அவ்ளோ ஆசை இல்ல.

என் மார்பையோ... என் இடுப்புக்கு கீழேயோ... அவன் பார்க்கல.

நேரா என் கண்ணைப் பார்த்தான்.

ஒரு ஆழமான, அமைதியான பார்வை.

"ஏன் மேடம் என் மேல இவ்ளோ அக்கறை?"

"ஏன் எனக்காக இப்டி எல்லாம் பண்றீங்க? நான் யாரு மேடம்?"

அப்படின்னு கேட்குற மாதிரி ஒரு ஊடுருவற பார்வை.

அந்தப் பார்வைக்கு முன்னாடி நான் கூசிப் போனேன்.

நான் என் புருவத்தை லேசா உயர்த்தினேன்.

"என்ன?"

கண்ணாலயே கேட்டேன்.

"ஒண்ணுமில்லையா? கிளம்பு..."

அவன் லேசாத் தலையை ஆட்டினான்.

"ஒண்ணுமில்ல மேடம்..."

ஒரு சின்னச் சிரிப்பு. ரொம்ப மென்மையான சிரிப்பு.

அப்புறம் திரும்பிக்கிட்டு... படியிறங்கத் தொடங்கினான்.

அவன் உருவம் மறையுற வரைக்கும் பார்த்துட்டு...

நான் கதவை மூடினேன்.

"டமார்..."

தாழ்ப்பாளைப் போட்டேன்.

"க்ளிக்..."

கதவு மூடுனதும்... நான் அங்கேயே நின்னேன்.

கதவுல சாய்ஞ்சுக்கிட்டு... ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"ஹ்ப்பா..."

எதோ பெரிய மலையைச் சுமந்து இறக்கின மாதிரி இருந்துச்சு.

சுவர்க்கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.

மணி 7:35.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"என்னது? ஏழரை ஆயிடுச்சா?"

"அடிப்பாவி..."

அவன் உள்ள வந்தது எப்போ? ஆறே முக்கால் இருக்கும்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம்...

ஐம்பது நிமிஷம்...

நானும் அவனும் மட்டும்... இந்த வீட்டுக்குள்ள... தனிமையில...

"கடவுளே..."

நான் என் நெத்தியில மெதுவா அடிச்சுக்கிட்டேன்.

"என்ன பவித்ரா நடக்குது இங்க?"

"நேரம் போனதே தெரியலையே..."

"அவன் கூடப் பேசிக்கிட்டு இருந்தா... நிமிஷம் கூட நொடியா ஓடுதே..."

என் புருஷன் இந்நேரம் கால் பண்ணியிருக்கலாம். இல்ல சீக்கிரம் வந்திருக்கலாம்.

நல்லவேளை தப்பிச்சேன்.

நான் மெதுவா நடந்து வந்தேன்.

சோஃபாக்கிட்ட வந்தேன்.

அவன் உக்காந்திருந்த அதே இடம்.

அந்த குஷன் இன்னும் லேசா அமுங்கி இருந்துச்சு.

அவன் உக்காந்து டீ குடிச்ச இடம்.

அவன் பேன்ட் வீங்கிப் போய்... துடிச்சுக்கிட்டு இருந்த இடம்.

நான் அப்படியே அந்தச் சோஃபாவுல உக்காந்தேன்.

கால் சோர்ந்து போயிருந்துச்சு.

மனசு முழுக்க... எதோ ஒரு பாரம்.

கூடவே... ஒரு விசித்திரமான சந்தோஷம்.

"அவன் ஜட்டியை வாங்கிக்கிட்டான்..."

"அவன் சந்தோஷப்பட்டான்..."

"அவன் என்னைப் பார்த்த விதம்..."

எல்லாம் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

என் உடம்பு சூடாச்சு.

குற்ற உணர்ச்சி ஒரு பக்கம் குத்துச்சு.

"நீ பண்றது தப்பு... ரொம்ப தப்பு..."

இன்னொரு பக்கம்... மனசு துள்ளுச்சு.

"பரவால்ல... இதுல என்ன இருக்கு? யாருக்கும் தெரியாதுல்ல..."

"அவன் பாவம்... ஏங்கிப் போய் கிடக்கான்... நானும் தான்..."

நான் சோஃபாவுல சாய்ஞ்சேன்.

கண்ணை மூடினேன்.

என் வீட்டு ஹால்ல... அவனோட வேர்வை வாசம் இன்னும் லேசா வீசுற மாதிரி இருந்துச்சு.

இனிமே ராத்திரி முழுக்க... இந்த ஞாபகம் தான் என்னை வருத்தப்போகுது.

எனக்குத் தெரியும்.

இன்னைக்கு ராத்திரி எனக்குத் தூக்கம் வராது.

என் கை... தானா என் மார்பு மேல போச்சு.

அவன் பார்த்த இடத்தைத் தொட்டுப் பார்த்துக்கிட்டேன்.

இதயம் "தட தட"னு அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.


---------------
Part 67
---------------

"டமார்..."

கதவு மூடுன சத்தம்.

அவன் போனான்.

அவன் போனதும்... அந்த ஹால்ல அவ்ளோ நேரம் இருந்த அந்த 'கரண்ட்' போன மாதிரி... வீடு அப்படியே "சப்"புனு ஆகிடுச்சு.

"விர்ர்ர்ர்..."னு ஃபேன் சுத்துற சத்தம் மட்டும்தான் கேட்குது.

அந்த அமைதி... எனக்குள்ள ஒரு விதமான தனிமையை உருவாக்குச்சு.

சுவர்க்கடிகாரத்தோட "டிக்... டிக்..." சத்தம் கூட இப்போ பெருசா கேட்டுச்சு.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி வரைக்கும்... இந்த ஹால்ல எவ்ளோ அனல் இருந்துச்சு?

அவன் பார்வை...

அவன் பேச்சு...

என் பதட்டம்...

அந்த ஜட்டி கைமாறின நிமிஷம்...

எல்லாமே இப்போ காத்துல கரைஞ்சு போன மாதிரி... மறுபடியும் பழைய பவித்ரா வாழ்க்கை.

நான் சோஃபாவுல இருந்து மெதுவா எழுந்தேன்.

உடம்பு முழுக்க ஒரு சோர்வு. மனசு முழுக்க ஒரு பாரம்.

எதோ பெரிய வேலையை முடிச்சக்களைப்பு... கை கால் எல்லாம் வலிச்சுச்சு.

கிச்சனுக்குப் போனேன்.

மதியம் வெச்ச சாப்பாடு மீதி இருந்துச்சு.

எதையும் சூடு பண்ணக் கூட தோணல. பசிக்கவே இல்ல.

ஆனா சாப்பிடணுமே... இல்லனா ராத்திரி பசிக்கும்.

அதனால தட்டுல போட்டுக்கிட்டேன்.

சாப்பிட்டேன்... இல்ல, முழுங்கினேன்.

வாயில ருசியே தெரியல. எதோ மரக்கட்டையை மென்னு முழுங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, கையைத் துடைச்சுக்கிட்டு ஹாலுக்கு வந்தேன்.

மணி எட்டதைத் தாண்டிடுச்சு.

"அப்பாவுக்குப் போன் பண்ணணும்..."

திடீர்னு என் பையன் ஞாபகம் வந்துச்சு.

அவன் அங்க என்ன பண்றானோ?

போனை எடுத்தேன். அப்பா நம்பரை டயல் பண்ணேன்.

"ட்ரிங்... ட்ரிங்..."

"ஹலோ பவிம்மா..." அப்பாவோட குரல்.

"அப்பா... போய்ச் சேர்ந்துட்டீங்களா? தம்பி என்ன பண்றான்?"

"நாங்க எப்பவோ வந்துட்டோம்மா... இவன் பாரு, கசின்ஸ் கூட ஒரே ஆட்டம்... போனைக் கூட எடுக்க மாட்றான்..."

பின்னாடி அவன் கத்துற சத்தம்... சிரிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"பாட்டி... நான் ஜெயிக்கப் போறேன்... பால் போடு..." அவன் குரல் மெலிசா காதுல விழுந்துச்சு.

அந்தக் குரலைக் கேட்டதும்... என் நெஞ்சில இருந்த பாரம் கொஞ்சம் இறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

"பரவால்ல... அவன் சந்தோஷமா இருக்கான்."

"நான் இல்லனாலும் அவன் ஜாலியாத்தான் இருக்கான்."

"சரிப்பா... அவன் நல்லா விளையாடட்டும். சாப்பிட்டுத் தூங்க வைங்க."

"சரிம்மா... நீ சாப்பிட்டியா? கார்த்திக் வந்தாரா?"

"நான் சாப்பிட்டேன்பா. அவர் இன்னும் வரல... லேட் ஆகும்."

"சரிம்மா, பார்த்து இரு. தனியா இருக்க... கதவைப் பூட்டிக்கோ."

"சரிப்பா."

போனை வெச்சேன்.

அவன் சந்தோஷமா இருக்கான்.

எனக்குத்தான் இங்க மனசு கிடந்து அடிச்சுக்குது.

நான் சோஃபாவுல உக்காந்தேன்.

என் உடம்புல இருந்த அந்த மஞ்சள் சுடிதார்...

இன்னைக்குச் சாயங்காலம் முழுக்க நான் போட்டுக்கிட்டு இருந்த டிரஸ்.

கோயில்ல ஆரம்பிச்சு... லிஃப்ட்... படிக்கட்டு... கிச்சன்... சோஃபான்னு...

எல்லா இடத்துலயும் என் கூடவே இருந்த சாட்சி.

முக்கியமா... பிரகாஷ் கண்ணு.

அவன் கண்ணு இந்த டிரஸ்ஸோட ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் மேஞ்சிருக்கு.

என் மார்பு... என் இடுப்பு... என் கழுத்து...

எல்லாத்தையும் அவன் ரசிச்சப்போ... என் மேல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்தது இந்த டிரஸ் தான்.

அது இப்போ எனக்கு ரொம்பக் கனமா... கசகசன்னு இருக்கிற மாதிரி தோணுச்சு.

எதோ அவன் பார்வை என் மேலேயே ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

"இதை மாத்தணும்... முதல்ல இதை கழட்டிப் போடணும்."

பெட்ரூமுக்கு போனேன்.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.

என்னை நானே ஒரு தடவை பார்த்தேன்.

என் முகம் களைப்பா இருந்தாலும்... கண்ணுல ஒரு புது ஒளி தெரிஞ்சுச்சு.

"இந்த அழகுக்காகத்தானே அவன் அவ்ளோ ஏங்குனான்?"

"இந்த உடம்பைத் தானே அவன் வெறிக்க வெறிக்கப் பார்த்தான்?"

எனக்கு லேசா வெட்கம் வந்துச்சு.

அப்புறம் சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

துப்பட்டா இல்லாத அந்த டாப்ஸைக் கழட்டினேன்.

அந்த இறுக்கமான பேன்ட்டைக் கழட்டினேன்.

அது என் இடுப்பை விட்டு இறங்கும்போது... ஒரு விடுதலை உணர்வு.

அப்பாடா...

உடம்புல காத்து பட்டதும் தான் உயிரே வந்துச்சு.

என்னோட வழக்கமான நைட்டியை எடுத்தேன்.

தளர்வான காட்டன் நைட்டி.

அதைப் போட்டுக்கிட்டதும்... என் உடம்பு "ஹாய்"னு ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

முகம் கழுவினேன்.

கூந்தலை அள்ளி கொண்டை போட்டுக்கிட்டேன்.

திரும்ப ஹாலுக்கு வந்தேன்.

மணி ஒன்பதைத் தொடுது.

கார்த்திக் இன்னும் வரல. போன் கூட பண்ணல.

வழக்கம் தான். வேலை, மீட்டிங், டிராஃபிக்.

எனக்குத் தூக்கம் வரல.

ஆனா பெட்ரூம்ல போய் தனியா படுக்கவும் தோணல. அங்க போனா பைத்தியம் பிடிச்சிரும்.

டிவியைப் போட்டேன்.

எதோ ஒரு சேனல்ல... எதோ ஒரு பழைய படம் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

சவுண்டைக் குறைச்சு வெச்சேன்.

சோஃபாவுல சாய்ஞ்சேன். கால் நீட்டி உக்காந்தேன்.

கண்ணு டிவி மேல இருந்துச்சு.

ஆனா மனசு?

அது பாட்டுக்கு 'ரீவைண்ட்' பட்டனை அமுக்கிடுச்சு.

சாயங்காலம் நடந்த ஒவ்வொரு விஷயமும்... கண்ணுக்கு முன்னாடி படமா ஓட ஆரம்பிச்சுச்சு.

முதல்ல கோயில்ல பார்த்தது...

அப்புறம் லிஃப்ட் நின்னது... அந்த இருட்டு...

அவன் என்னைத் தூக்கினது...

அவன் தோள்ல நான் சாய்ஞ்சது...

அந்த வியர்வை வாசனை... அவனோட மூச்சுக்காத்து...

என் இடுப்பை அவன் கை பிடிச்சிருந்த அந்த அழுத்தம்...

அப்புறம் டீ குடிக்கும் போது...

"உங்ககிட்ட மட்டும் தான்... எனக்கு அந்தக் கட்டுப்பாடு போகுது மேடம்..."

அந்த வார்த்தை... காதுக்குள்ள ரீங்காரம் மாதிரி ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

"ஹ்ப்பா..."

நான் என் தலையணைக்குள்ள முகத்தைப் புதைச்சேன்.

"நான் ஏன் அப்படி நடந்துகிட்டேன்?"

"நான் ஏன் அவனுக்கு டீ போட்டுக் கொடுத்தேன்? தண்ணி மட்டும் கொடுத்துட்டு, வெளிய போடான்னு சொல்லியிருக்கலாம்ல?"

"அவனை உள்ள விட்டு... உக்கார வெச்சு..."

"குனிஞ்சு டீல சுகர் கலக்குறப்போ... அவன் பார்க்குறான்னு தெரிஞ்சும்..."

"ஏன் என் முடியை ஒதுக்கினேன்?"

"ஏன் அவனுக்கு அந்த வாய்ப்பைக் கொடுத்தேன்?"

மனசாட்சி கேள்வி மேல கேள்வி கேட்டுச்சு.

"தப்பு பவித்ரா... நீ பண்ணது தப்பு."

"நீ ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. ஒருத்தனுக்கு மனைவி. ஒரு அம்மா."

"இப்படி ஒரு வாட்ச்மேன் கூட... ஒரு செக்யூரிட்டி கூட..."

குற்ற உணர்ச்சி ஊசி மாதிரி குத்துச்சு.

ஆனா...

இன்னொரு பக்கம்... மனசு நியாயம் பேசுச்சு.

"இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?"

"என் புருஷன் என்கிட்ட வந்து எவ்ளோ நாள் ஆச்சு?"

"என்னை எப்பவாது இப்படி ரசிச்சுப் பார்த்திருக்காரா?"

"எப்பவும் வேலை... லேப்டாப்... போன்... டயர்ட்..."

"நான் இங்க தனிமையில காஞ்சு போய் கிடக்கேன்..."

"இன்னிக்கு ஒருத்தன் என்னைத் தேவதைன்னான்... மகாலட்சுமின்னான்..."

"என்னைத் தொடக்கூடத் தயங்கினான்..."

"என் மேல அவ்ளோ ஆசை வெச்சிருக்கான்..."

"அவன் ஜட்டியைத் துவைச்சுக் கொடுத்தா... அதைக் கண்ணுல ஒத்திக்கிட்டு சட்டைப் பையில வெச்சுக்குறான்..."

"அந்த ஆசை எனக்குத் தேவைப்பட்டுச்சு... அவ்ளோதான்."

"இது துரோகம் இல்ல... இது ஆறுதல்."

"என் மனசுக்குக் கிடைச்ச ஒரு மருந்து."

எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டேன்.

டிவியில பாட்டு ஓடுச்சு. ஹீரோயின் ஹீரோவைப் பார்த்து உருகுறா.

எனக்கு அந்தப் பாட்டு கேட்கல.

என் காதுல பிரகாஷ் குரல் தான் கேட்டுச்சு.

"உங்களைப் போலவே ஒரு பொண்ணு கிடைச்சாத்தான் கல்யாணம் பண்ணுவேன்..."

அந்த வார்த்தைகள்... என் அடிவயித்துல பட்டாம்பூச்சி பறக்க வெச்சுச்சு.

நேரம் போனதே தெரியல.

பத்து மணி...

பத்தரை...

பதினொன்னு...

என் கண்ணு சொக்குச்சு.

யோசிச்சு யோசிச்சு... மனசு டயர்ட் ஆயிடுச்சு.

நான் அந்த சோஃபாவுலேயே...

ஒருக்களிச்சுப் படுத்தேன்.

டிவி வெளிச்சம் என் முகத்துல மின்னி மின்னி மறைஞ்சுச்சு.

மெதுவா...

தூக்கம் என்னை ஆட்கொண்டுச்சு.

அன்னைக்கு நடந்த அந்தச் சம்பவங்கள் எல்லாம்... கனவா வந்து என்னைத் தாலாட்டுச்சு.

திடீர்னு...

எனக்கு முழிப்பு தட்டுச்சு.

எவ்ளோ நேரம் தூங்கினேன்னு தெரியல.

சிறுநீர் கழிக்கணும் போல ஒரு உணர்வு.

நான் கண்ணைத் திறந்தேன்.

இருட்டு.

"விர்ர்ர்..."னு ஏசி சத்தம்.

"ஏசியா?"

ஹால்ல ஏசி கிடையாதே... ஃபேன் தானே ஓடுச்சு? டிவி வெளிச்சம் எங்கே?

நான் அதிர்ச்சியில கண்ணைக் கசக்கிக்கிட்டுப் பார்த்தேன்.

நான் ஹால் சோஃபாவுல இல்ல.

என் பெட்ரூம்ல... என் மெத்தையில படுத்திருக்கேன்.

எனக்குப் பக்கத்துல...

கார்த்திக்.

அவர் ஆழ்ந்து தூங்கிக்கிட்டு இருக்காரு.

எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல.

நான் எப்படி இங்க வந்தேன்?

நடந்து வந்தேனா?

இல்ல...

கார்த்திக் வந்திருப்பாரு.

நான் சோஃபாவுல தூங்குறதப் பார்த்திருப்பாரு.

என்னை எழுப்ப மனசு வராம...

என்னைத் தூக்கியோ... இல்ல தாங்கலா கூட்டிட்டு வந்தோ... இங்க படுக்க வெச்சிருக்காரு.

பெட்ஷீட் என் மேல போர்த்தியிருந்துச்சு.

நான் எழுந்து உட்கார்ந்தேன்.

மணி பார்த்தேன்.

விடியற்காலை 3:45.

கார்த்திக் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

களைப்பாத் தெரிஞ்சாரு.

ஆபிஸ் டென்ஷன்... வேலை பளு...

ஆனாலும்... என்னை பத்திரமா கொண்டு வந்து படுக்க வெச்சிருக்காரு.

என் மேல அவருக்குப் பாசம் இல்லாம இல்ல.

நேரம் தான் இல்ல.

நான் மெதுவா எழுந்து, பாத்ரூமுக்குப் போனேன்.

லைட்டைப் போட்டேன்.

கண்ணாடி முன்னாடி என் முகம் தெரிஞ்சுச்சு.

தூக்கக் கலக்கம். கலைஞ்ச தலைமுடி.

ஆனா உள்ளுக்குள்ள ஒரு தெளிவு வந்துச்சு.

"இதுதான் உன் வாழ்க்கை பவித்ரா."

"இந்த வீடு... இந்த பெட்ரூம்... அந்தத் தூங்குற மனுஷன்..."

"இதுதான் நிஜம்."

"சாயங்காலம் நடந்தது... அது ஒரு மாயை."

"அது ஒரு கனவு மாதிரி கலைஞ்சு போக வேண்டிய விஷயம்."

நான் முகம் கழுவிட்டு, லைட்டை ஆஃப் பண்ணேன்.

திரும்ப வந்து மெத்தையில உக்காந்தேன்.

கார்த்திக் பக்கத்துல படுத்தேன்.

அவர் மேல இருந்து வந்த அந்தப் பரிச்சயமான வாசனை.

அது எனக்குப் பாதுகாப்பா இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா நகர்ந்து... அவர் முதுகுக்குப் பின்னால போனேன்.

அவரை இறுக்கிக் கட்டிக்கிட்டேன்.

என் மார்பு அவர் முதுகுல பதியுற மாதிரி... ஒட்டிப் படுத்தேன்.

என் கையை அவர் இடுப்பு மேல போட்டேன்.

அவர் லேசா அசைஞ்சாரு. தூக்கத்துலயே என் கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

அந்த ஸ்பரிசம்...

"நான் இருக்கேன் பவித்ரா... நான் உன் புருஷன்"னு சொல்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அவர் முதுகுல என் முகத்தைப் புதைச்சேன்.

ஒரு சின்ன முத்தம் கொடுத்தேன்.

மனசுக்குள்ள ஒரு நிம்மதி.

"நான் இங்கதான் இருக்கேன்... நான் இவருக்குத்தான் சொந்தம்."

ஆனா...

கண்ணை மூடும்போது...

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் குரல்... மெலிசா ஒலிச்சுச்சு.

"நீ இங்க இருந்தாலும்... உன் மனசுல ஒரு மாற்றம் வந்திருக்கு பவித்ரா."

"இனிமே நீ பழைய பவித்ரா இல்ல."

"உனக்குள்ள ஒரு புது ஆசை துளிர்த்திருக்கு..."

"ஒரு அந்நியனோட பார்வைக்காக... ஒரு அந்நியனோட ரசனைக்காக... நீ ஏங்குற..."

"அது தப்புதான்... ஆனா அது அழியாது."

அந்த உண்மையை என்னால மறுக்க முடியல.

நான் கார்த்திக்கை இன்னும் இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

எதோ நான் தப்பு பண்ணிடக் கூடாதுன்னு... எனக்கு நானே போட்டுக்கிட்ட விலங்கு மாதிரி...

நான் அவரைப் பிடிச்சுக்கிட்டுத் தூங்க முயற்சி பண்ணேன்.

ஆனா என் ஆழ்மனசுல...

பிரகாஷோட முகம்...

அவன் கும்பிட்ட கை...

அவன் சட்டைப்பைக்குள்ள... அவன் இதயத்துக்கு மேல வெச்ச அந்த ஜட்டி...

எல்லாம் ஒரு நிழல் மாதிரி சுத்திச் சுத்தி வந்துச்சு.

[yazhiniram]

Part 68


"ட்ரிங்... ட்ரிங்..."

அலாரம் அடிச்ச சத்தம் கேட்டு நான் கண் முழிச்சேன்.

அவசரமா கையை நீட்டி அலாரத்தை ஆஃப் பண்ணேன்.

பக்கத்துல திரும்பிப் பார்த்தேன்.

கார்த்திக் நல்லா ஆழ்ந்த உறக்கத்துல இருந்தார்.

போர்வை பாதி விலகி இருந்துச்சு.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன களைப்பு தெரிஞ்சுது.

ராத்திரி ரொம்ப லேட்டா தான் வந்தாரு.

பாவம்... எழுப்ப மனசு வரல.

மெதுவா பெட்ல இருந்து இறங்கினேன்.

கால் தரைல பட்டதும் அந்த குளிர்ச்சி உடம்புல ஜிவ்வுனு ஏறுச்சு.

சத்தம் வராம பாத்ரூம் குள்ள போனேன்.

கண்ணாடியில என் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

தூங்கி வழிஞ்ச கண்கள்.

கலைஞ்ச தலைமுடி.

கழுத்துல தொங்கின அந்த தாலி செயின்.

முகம் கழுவிட்டு, பல்லு வெளக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ஃப்ரிட்ஜைத் திறந்து பால் பாக்கெட் எடுத்தேன்.

கத்திரிக்கோலால் கட் பண்ணி பாத்திரத்துல ஊத்துனேன்.

"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..."னு பால் ஊத்துற சத்தம் தான் அந்த வீட்டுல கேக்குற ஒரே சத்தம்.

அடுப்பைப் பத்த வெச்சு, பாலை சிம்ல வெச்சேன்.

பால் காயறதுக்குள்ள ஹால்ல போய் ஜன்னல் கர்ட்டனை (Curtain) விலக்கி விட்டேன்.

லேசான வெளிச்சம் உள்ள வந்துச்சு.

அப்படியே சோபா மேல இருந்த என் போனை கையில எடுத்தேன்.

கார்த்திக் தூங்குறதால, போன் சைலண்ட்ல தான் இருந்துச்சு.

ஸ்கிரீனை ஆன் பண்ணதுமே... நெஞ்சு ஒரு நிமிஷம் 'திக்'னு ஆச்சு.

வாட்ஸ்அப் ஐகான் மேல... அஞ்சு மெசேஜ்.

எல்லாமே பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து.

இதயத்துல லேசா ஒரு படபடப்பு ஆரம்பிச்சது.

சுத்தி முத்தி பார்த்துட்டு... யாரோ என்னைக் கண்காணிக்கிற மாதிரி ஒரு பயத்தோட... போனை அன்லாக் பண்ணேன்.

சேட்டை ஓபன் பண்ணேன்.

நேத்து ராத்திரி நான் டீ குடுத்துட்டு வந்த பிறகு, கிட்டத்தட்ட பன்னிரண்டு மணிக்கெல்லாம் வரிசையா மெசேஜ் அனுப்பியிருக்கான்.

"மேடம்... டீ ரொம்ப சூப்பர்."

"என் வாழ்நாள்ல இப்டி ஒரு டீ குடிச்சதே இல்ல."

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் மேடம்."

"லைட் ஆஃப் ஆயிடுச்சு... சரி குட் நைட் மேடம். நல்லா தூங்குங்க."

கடைசியா... இன்னைக்கு காலைல அஞ்சு மணிக்கே ஒரு மெசேஜ்.

"குட் மார்னிங் மேடம். இன்னைக்கு நாள் உங்களுக்கு சூப்பரா இருக்கணும்."

"சிரிச்சிக்கிட்டே இருங்க."

படிக்க படிக்க... என் கன்னம் தானா சூடேறுச்சு.

என் புருஷன் பக்கத்துல படுத்துத் தூங்கிட்டு இருக்காரு.

ஆனா வெளியில கேட்ல இருக்கிற ஒரு வாட்ச்மேன்...

ராத்திரி முழுக்க என்னையே நெனச்சுட்டு...

நான் தூங்கிட்டேனான்னு யோசிச்சு...

காலைல முதல் வேலையா எனக்கு விஷ் பண்றான்னா...

அந்த அக்கறை... அந்த ஏக்கம்...

அது தப்புன்னு தெரிஞ்சாலும், மனசுக்குள்ள எங்கேயோ ஒரு மூலையில இனிப்பா இருந்துச்சு.

நான் பதில் அனுப்பல.

அனுப்பக் கூடாது.

"ஏன் இவ்ளோ மெசேஜ் அனுப்புற?"ன்னு கண்டிச்சு சொல்லணும்னு தோணுச்சு.

ஆனா... சொல்ல மனசு வரல.

ஸ்கிரீனை பார்த்துக்கிட்டே நின்னேன்.

உதட்டுல என்னையும் மீறி ஒரு சின்ன புன்னகை வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

"ஷ்ஷப்பா... பவித்ரா... என்ன இது..."

எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டு, போனை ஆஃப் பண்ணி சோபா மேல போட்டேன்.

கிச்சன்ல பால் பொங்கி வர சத்தம் கேட்டுச்சு.

ஓடிப் போய் அடுப்பை ஆஃப் பண்ணேன்.

டிகாஷன் போட்டு, ஃபில்டர் காபி ரெடி பண்ணேன்.

அந்த வாசனை வீடு முழுக்க பரவ ஆரம்பிச்சது.

"பவி..."

பெட்ரூம்ல இருந்து கார்த்திக் குரல் கேட்டுச்சு.

"இதோ வந்துட்டேங்க..."

ரெண்டு டம்ளர்ல காபியை எடுத்துக்கிட்டு ரூமுக்கு போனேன்.

கார்த்திக் பெட்ல உக்காந்து சோம்பல் முறிச்சுக்கிட்டு இருந்தார்.

"மணி என்னாச்சு?"

"ஏழாகப் போகுதுங்க... இந்தாங்க காபி."

அவர் கையில காபியை குடுத்துட்டு, நான் ஜன்னல் ஓரமா இருந்த சேர்ல உக்காந்தேன்.

கார்த்திக் காபியை உறிஞ்சினார்.

"சூப்பர் காபி பவி..."

நான் லேசா சிரிச்சேன்.

"பையன்கிட்ட பேசுனியா?" அவர் கேட்டார்.

"இல்லங்க, இனிமே தான் போன் பண்ணனும்."

"கூப்பிடு..."

நான் என் போனை எடுத்து அப்பா நம்பருக்கு டயல் பண்ணி, ஸ்பீக்கர்ல போட்டேன்.

ரிங் போயிட்டே இருந்துச்சு.

அப்பா தான் எடுத்தார்.

"ஹலோ அப்பா... அவன் முழிச்சிட்டானா?"

"ஆமாம்மா... இப்பதான் எந்திருச்சான். இந்தா பேசு..."

ரிஷி போனை வாங்குன சத்தம் கேட்டுச்சு.

அவனோட பேச ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்.

"ஹலோ டாடி..."

"ஹேய் செல்லம்... என்ன பண்ற? தாத்தா வீட்டுல ஜாலியா இருக்கியா?"

"ம்ம்ம்... ஜாலி டாடி. தாத்தா எனக்கு நேத்து சாக்லேட் வாங்கித் தந்தாங்க..."

"ஓ... அப்படியா? சரி சரி... சமத்தா இருக்கணும். அம்மா பேசுவா பாரு."

கார்த்திக் சிரிச்சுக்கிட்டே போனை என்கிட்ட காட்டினார்.

நான் பேசினேன்.

"ரிஷி குட்டி... சாப்பிட்டியாடா? அடம் பிடிக்காம இருக்கியா?"

"நான் குட் பாய் மம்மி... நீ எப்போ வருவ?"

அவன் அப்படிக் கேட்கும்போது மனசுக்குள்ள சுருக்னு இருந்துச்சு.

"அப்பா வேலை முடிஞ்சதும் நெக்ஸ்ட் வீக் வந்துருவேன் செல்லம்... லவ் யூ டா."

"லவ் யூ மம்மி..."

போனை வெச்ச பிறகு, அந்த ரூம் மறுபடியும் அமைதியாச்சு.

கார்த்திக் காலி டம்ளரை டீப்பாய் மேல வெச்சார்.

அவரோட முகம் கொஞ்சம் சீரியஸா மாறுச்சு.

"பவி... ஒரு விஷயம் சொல்லணும்."

நான் ஆர்வமா நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

"என்னங்க?"

"அடுத்த வாரம் ஃபுல்லா எனக்கு கொஞ்சம் ஹெவி ஒர்க்."

"ம்ம்..."

"நிறைய கிளைண்ட் விசிட் இருக்கு. இங்க மட்டும் இல்ல, வெளியூருக்கும் போக வேண்டியிருக்கும் போல."

என் முகம் மாறுறதைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சி பண்ணேன்.

ஆனா உள்ளுக்குள்ள 'திக்'னு இருந்துச்சு.

இன்னைக்கு லீவு தான...

வெளிய எங்கயாச்சும் போயிட்டு, மார்க்கெட்லாம் போயிட்டு வரலாம்னு இருந்தேன்.

ஆனா... இன்னைக்கு இப்படி சொல்றாரு.

இன்னைக்குக் கூட ஆபிஸ் போறாராம்.

"அப்போ... சீக்கிரம் வர மாட்டீங்களா?"

"வாய்ப்பே இல்ல பவி. நைட் வீட்டுக்கு வரதே பத்து மணி, பதினொரு மணி ஆகும். ஒரு சில நாள் வர முடியாம கூட போகலாம்."

எனக்குத் தொண்டை அடைக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

இப்போ எல்லா பிளானும் வீணா போச்சு.

"என்ன பவி... கோவமா?" அவர் என் முகத்தைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

"அதெல்லாம் இல்லங்க... ஒர்க் தானே, முக்கியம் தான்..."

பொய்யா ஒரு சிரிப்பை வரவழைச்சுக்கிட்டு சொன்னேன்.

"சாரி பவி. இந்த ப்ராஜெக்ட் முடிஞ்சா தான் எனக்கு ப்ரமோஷன் கிடைக்கும்."

"பரவால்லங்க. நீங்க ஒன்னும் கவலைப்படாதீங்க."

"நீ தனியா இருப்பியேன்னு தான் பாக்குறேன்..."

"அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல... நான் பாத்துக்குறேன். நீங்க டைமுக்கு சாப்டுங்க. உடம்பை பார்த்துக்கோங்க."

நான் ஒரு நல்ல மனைவியா, என்ன பேசணுமோ அதைத் தான் பேசினேன்.

ஆனா மனசுக்குள்ள...

"எனக்குன்னு யாருமே இல்லையா? நான் இப்படியே தான் இருக்கணுமா?"ங்கிற கேள்வி குடைஞ்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

கார்த்திக் குளிக்கப் போனார்.

அவர் குளிச்சுட்டு, டிரஸ் பண்ணிட்டு அவசர அவசரமா கிளம்பும்போது மணி எட்டரை.

"பை பவி... நான் கிளம்புறேன். லேட் ஆயிடுச்சு."

ஷூவை மாட்டிக்கிட்டு கதவைத் திறந்தார்.

"எதா இருந்தாலும் கால் பண்ணு."

அவ்வளவு தான்.

திரும்பி கூடப் பார்க்கல.

கதவு மூடுற சத்தம் "டக்"னு கேட்டுச்சு.

அந்தச் சத்தம்... என் தனிமையை உறுதி பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

வீடு வெறுச்சோடிப் போச்சு.

டிவியை போட மனசு வரல.

வேலையிலயும் நாட்டம் இல்ல.

அப்படியே ஹால் சோபால வந்து பொத்துன்னு உக்காந்தேன்.

என் கண்ணு முன்னாடி ஹால் டேபிள் மேல இருந்த ஃப்ளவர் வாஸ் தெரிஞ்சுது.

அதுல இருந்த பூக்கள் கூட என்னைப் பார்த்து பரிதாபப்படுற மாதிரி இருந்துச்சு.

வீடு அவ்ளோ அமைதியா இருந்துச்சு.

என் மூச்சுச் சத்தம் எனக்கே கேட்டுச்சு.

அப்போ திடீர்னு என் போன் ரிங் ஆச்சு.

நான் திடுக்கிட்டுப் போனேன்.

எடுத்துப் பார்த்தேன்.

கவிதா.

அவளே தான்... இன்னைக்கு என்ன டைம்பாம் (Timebomb) ஓட கூப்பிடுறாளோ...

கால் அட்டெண்ட் பண்ணேன்.

"ஹலோ கவி..."

"என்னடி பவித்ரா மேடம்... எப்படி இருக்க?"

அவளோட குரலே கலகலப்பா இருக்கும்.

"ம்ம்... இருக்கேன் டி. சொல்லு."

"புருஷன் கூட ஜாலியா இருக்கியா?"

"ச்சீ... என்னடி பேச்சு இது? அவர் இப்போ தான் ஆபிஸ் கிளம்பிப் போனாரு. நான் சும்மா தான் உக்காந்திருக்கேன்."

"ஓ... அப்படியா?"

"ம்ம்ம்..."

"அப்போ நேத்து நைட் ஃப்ரைடே (Friday) வேற... அப்படின்னா கண்டிப்பா ஏதாச்சும் ஸ்பெஷலா நடந்திருக்குமே?"

அவள் எதைச் சொல்றான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

கவிதா எப்பவுமே இப்படித்தான் பேசுவா.

எந்த ஒளிவு மறைவும் கிடையாது அவகிட்ட.

"அட போடி... ஒன்னும் நடக்கல. அவர் லேட்டா தான் வந்தாரு. வந்து டயர்ட்ல தூங்கிட்டாரு."

"என்னடி நீ... வேஸ்ட் பண்ணிட்ட?"

"ம்ம்..."

"புருஷன் பக்கத்துல இருந்தா சும்மா விடக்கூடாதுடி. நீ தான் எதாச்சும் பண்ணி உசுப்பேத்தணும்."

நான் அமைதியா இருந்தேன்.

"சரி, புதுசா எதாச்சும் ட்ரை பண்ணியா?"

அவள் கேட்டதும் எனக்கு ஒரு மாதிரி குற்ற உணர்ச்சியா இருந்துச்சு.

புதுசா ட்ரை பண்ணேன்... ஆனா என் புருஷன்கிட்ட இல்ல.

"இல்ல கவி... எப்பவும் போல தான் டி, எந்த சேஞ்சும் இல்ல."

பொய் சொன்னேன்.

மனசுக்குள்ள ஒரு விதமான நடுக்கம் இருந்துச்சு.

"நீ திருந்தவே மாட்ட பவி. சரி விடு."

"வேற என்னடி விசேஷம்?" நான் பேச்சை மாத்த நினைச்சேன்.

"நான் நேத்து என் ஹஸ்பண்ட் கூட படத்துக்குப் போனேன் தெரியுமா?"

"என்ன படம்? நல்லா இருந்துச்சா?"

"படம் செம மொக்கை டி. தூக்கம் தான் வந்துச்சு."

"அச்சச்சோ..."

"ஆனா... தியேட்டர்ல நான் பார்த்த ஒரு சீன் இருக்கே..."

அவள் குரல் தாழ்ந்தது. ஒரு ரகசியம் சொல்ற தொனி.

"படம் பார்த்ததை விட அது தான் எனக்கு செம த்ரில்லா இருந்துச்சு."

"என்னடி சொல்ற? என்னாச்சு?"

நான் சோபால காலை மடக்கிக் கிட்டு வசதியா உக்காந்தேன்.

"தியேட்டர்ல கூட்டம் கம்மி டி. நாங்க கார்னர் சீட்ல உக்காந்திருந்தோம்."

"ம்ம்ம்..."

"எங்களுக்கு முன்னாடி சீட்ல... ஒரு காலேஜ் ஜோடி. பையன் சும்மா ஒரு இருபது வயசு இருக்கும். பொண்ணும் அதே வயசு தான்."

"லவ்வர்ஸா?"

"பின்ன... அண்ணன் தங்கச்சியா வருவாங்க? செம ஜோடி டி."

நான் ஆர்வமா காதைக் கொடுத்தேன்.

"படம் ஆரம்பிச்சு பத்து நிமிஷம் கூட ஆகியிருக்காது. தியேட்டர்ல ஃபுல்லா இருட்டு. அந்தப் பையன் மெதுவா அந்தப் பொண்ணு தோள் மேல கை போட்டான்."

"ம்ம்..."

"அந்தப் பொண்ணு எதும் சொல்லல. சும்மா உக்காந்திருந்தா."

"அப்புறம்?"

"அப்புறம் என்ன... பையன் சும்மா இருப்பானா? மெதுவா கையை இறக்கி... அவள் டீ-ஷர்ட் மேலேயே அவ மார்பைப் பிடிச்சு பிசைய ஆரம்பிச்சுட்டான் டி."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"ஹேய்... நிஜமாவா?"

"ஆமாடி... நான் கண்ணால பார்த்தேன். நம்ம காலத்துல எல்லாம் பையங்க கையப் பிடிக்கவே பயப்படுவாங்க. இவன் என்னடான்னா அவ்ளோ தைரியமா..."

"அந்தப் பொண்ணு எதுவும் சொல்லலையா?"

"அவ எங்க சொல்றா... அவளுக்கு அது பிடிச்சிருக்கு போல. அவன் தோள்ல சாஞ்சுக்கிட்டா."

கவிதா சொல்லச் சொல்ல... என் கண்ணு முன்னாடி அந்தக் காட்சி விரிஞ்சுது.

இருட்டான தியேட்டர்.

ஏசி குளிர்.

யாருக்கும் தெரியாம நடக்கிற சீண்டல்.

அந்தப் பையனோட கை... அந்தப் பொண்ணோட மார்பு மேல...

என் மார்பு காம்பு லேசா விறைக்கிற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

"அப்புறம் என்னாச்சு தெரியுமா?" கவிதா ஆர்வமா கேட்டா.

"என்ன?" என் தொண்டை வரண்டு போச்சு.

"அந்தப் பொண்ணு... கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு... அவ கையை எடுத்து... அந்தப் பையனோட பேண்ட்டுக்குள்ள விட்டா டி!"

"என்னது?!"

நான் அதிர்ச்சியில வாயைப் பிளந்தேன்.

"கவி... சும்மா சொல்லாத..."

"சத்தியமாடி... அவன் ஜிப்பைத் திறந்து... உள்ள கையை விட்டு... அவன் அதை... பிடிச்சுட்டா."

"ஐயையோ..."

"எவ்ளோ தைரியம் பாரு அவளுக்கு. அவன் அதுக்கு மேல தாங்க முடியாம தலையை பின்னாடி சாய்ச்சுக்கிட்டான். அவ மெதுவா ஆட்டிவிட்டுட்டே படம் பார்த்தா..."

கவிதா விவரிக்க விவரிக்க...

என் உடம்பு முழுக்க ஏதோ ஊர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

வயித்தோட அடிப்பகுதியில ஒரு சூடு பரவ ஆரம்பிச்சது.

'பேண்ட்டுக்குள்ள கையை விட்டு...'

இந்த வார்த்தை கேட்டதும்...

என் மனசு சட்டுன்னு நேத்து சாயங்காலம் நடந்த சம்பவத்துக்குப் போச்சு.

மாடிப் படியில...

அரை இருட்டுல...

பிரகாஷ் என் முன்னாடி நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் தடுக்கி விழப்போனப்போ அவன் என்னைத் தாங்கினான்.

அப்போ என் கை...

தவறுதலா...

இல்ல, வேணும்னே... ஏதோ ஒரு வேகத்துல...

அவன் பேண்ட்டுக்கு மேல...

அவன் விதைப்பை மேல... அவனோட சுண்ணிய...

அழுத்திப் பிடிச்சது.

அந்த நினைப்பு வந்ததும் என் உள்ளங்கை வேர்த்துச்சு.

என் கை விரல்கள் துடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

பிரகாஷோட அந்த இடம்...

கல்லு மாதிரி இருகியிருந்தது...

சூடா இருந்தது...

அதை நான் தொட்டப்போ என் உடம்புல ஓடின அந்த மின்னல்...

அந்த காலேஜ் பொண்ணு செஞ்சதை...

நான் கிட்டத்தட்ட செஞ்சுட்டேன்.

ஆனா என் புருஷன்கிட்ட இல்ல.

பிரகாஷ் கிட்ட.

ஒரு படிக்காத, கருப்பான ஆளுக்கிட்ட.

"பவி... லைன்ல இருக்கியா?"

கவிதா குரல் கேட்டதும் நான் திடுக்கிட்டு சுயநினைவுக்கு வந்தேன்.

"ஆ... ஆங்... இருக்கேன் கவி."

"என்ன அமைதி ஆயிட்ட? ஷாக் ஆயிட்டியா?"

"இல்ல... கேக்குறதுக்கே ஒரு மாதிரி கூச்சமா இருக்குடி."

"கூச்சமா? எனக்குப் பொறாமையா இருந்துச்சுடி."

"பொறாமையா?"

"ஆமா பின்ன... நம்ம காலேஜ் படிக்கும்போது எவ்ளோ பயந்தாங்கொழியா இருந்தோம்? இப்படியெல்லாம் தியேட்டர்ல உக்காந்து ஜாலியா இருந்திருக்கலாம்."

"ம்ம்..."

"அந்த வயசுல நமக்கு அந்தத் தைரியம் இல்ல. ஆனா அந்தப் பொண்ணு குடுத்து வெச்சவ."

"அது தப்பில்லையா கவி?" நான் மெதுவா கேட்டேன்.

"தப்பு தான்... ஆனா அந்தத் த்ரில் இருக்கு பாத்தியா... அது வேற லெவல் பவி."

"த்ரில்..."

அந்த வார்த்தையை நான் முணுமுணுத்தேன்.

ஆமாம்.

பயம் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும்...

நேத்து பிரகாஷைத் தொட்டப்போ எனக்குள்ள ஓடுன அந்த மின்சாரம்...

அது த்ரில் தானே?

தப்புன்னு தெரிஞ்சும், அந்த ஆபத்தான விளிம்புல நிக்குறப்போ கிடைக்கிற ஒரு விதமான போதை.

கவிதா தொடர்ந்து பேசிக்கிட்டே இருந்தா.

"அந்தப் பையன் மெதுவா அவள் டாப்ஸ்க்குள்ள கையை விட்டு... உள்ள எதையோ தேடுற மாதிரி..."

நான் போனை காதுல வெச்சுக்கிட்டே, என் கையை என் மார்பு மேல வெச்சேன்.

என் இதயம் துடிக்கிற வேகம் எனக்குத் தெளிவா கேட்டுச்சு.

கவிதா சொல்ற அந்தக் கதையில வர்ற பொண்ணு நானாகவும்...

அந்தப் பையன்...

கார்த்திக்கா இல்லாம...

முரட்டுத்தனமான கைகள் கொண்ட பிரகாஷாகவும்...

என் கற்பனை விரிய ஆரம்பிச்சது.

என் வீட்டு ஹால்ல நான் தனியா இருக்கேன்.

ஆனா என் மனசு முழுக்க...

அந்த இருட்டான தியேட்டர்ல...

பிரகாஷோட மடியில...

நான் செய்வது பாவம்.

மகா பாவம்.

ஆனா அதை நிறுத்த முடியல.

அந்தக் கதையைக் கேட்கக் கேட்க...

என் கால்கள் தன்னிச்சையா ஒன்னோட ஒன்னு பின்னிக்கிச்சு.

மூச்சு வாங்குறது அதிகமாச்சு.

"ஹலோ... பவி... கேக்குதா?"

"ம்ம்... சொல்லு கவி... கேக்குறேன்..."

என் குரல் லேசா கரகரப்பா, போதையா மாறுச்சு.

அந்தத் தனிமையான வீட்டுல...

என் தோழியோட குரல் வழியா...

ஒரு புதிய, ஆபத்தான ஆசை எனக்குள்ள வேர் விட ஆரம்பிச்சது.




Part 69


கவிதா பேச்சை நிறுத்தவே இல்ல.

அவள் குரல்ல இருந்த அந்தப் பரபரப்பு... அந்த ஏக்கம்...

அது என் காதுக்குள்ள மட்டும் இல்ல, என் நரம்புக்குள்ளயும் ஊடுருவ ஆரம்பிச்சுது.

"இன்டர்வெல் முடிஞ்சது பவி."

"ம்ம்..."

"லைட் ஆஃப் பண்ணிட்டாங்க. மறுபடியும் இருட்டு."

"என் புருஷன் நல்லப் பிள்ளையா எப்பவும் போல படத்தைப் பார்த்துட்டு இருந்தாரு. ஆனா என் கண்ணு என்னவோ முன்னாடி சீட்ல தான் இருந்துச்சு."

"நீ திருந்தவே மாட்ட..." நான் முணுமுணுத்தேன்.

"கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு... அந்தப் பொண்ணு என்ன பண்ணா தெரியுமா?"

"என்ன?"

"மெதுவா சீட்ல இருந்து கீழ இறங்கிட்டா டி."

"கீழயா?"

"ஆமா... அந்தப் பையனோட காலுக்கு நடுவுல... தரைல முட்டி போட்டு உக்காந்துட்டா."

"எதுக்கு?" நான் புரியாமக் கேட்டேன்.

"ஐயோ பவித்ரா... நீயெல்லாம் எந்த உலகத்துல டி இருக்க?"

"எதுக்கு உக்காருவா?"

"அந்தப் பையன் கால்ல இருந்த ஜீன்ஸை கழட்டிவிட்டு... அவன் சுண்ணியை வெளிய எடுத்து... வாயில வெச்சு ஊம்ப ஆரம்பிச்சுட்டா டி!"

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"சீ... என்னடி சொல்ற? தியேட்டர்லயா?"

"ஆமாடி... இருட்டுல யாருக்கும் தெரியல."

"யாராச்சும் பார்த்தா என்ன ஆகுறது?"

"யாரு பாக்குறா? எல்லாரும் ஸ்கிரீனைப் பார்த்துட்டு இருந்தாங்க. ஆனா நான் கார்னர் சீட்ல இருந்ததால எனக்கு நல்லா தெரிஞ்சுது."

"ச்சீ..."

"அவ தலை அந்தப் பையனோட மடிக்குள்ள முன்னாடியும் பின்னாடியும் ஆடுறதை நான் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தேன்."

எனக்கு மூச்சு முட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"கவி... போதும் நிறுத்து. எனக்குக் கேக்கவே ஒரு மாதிரி இருக்கு."

"இன்னும் கேளு டி. அப்போ திடீர்னு ஸ்கிரீன்ல வெளிச்சம் வந்துச்சு."

"என்னாச்சு?"

"ஒரு பாட்டு சீன் போல... அந்த வெளிச்சம் டக்குனு அவங்க மேல பட்டுது."

"அப்போ..."

"அப்போ நான் அதைத் தெளிவா பார்த்தேன் பவி. அவ வாயில இருந்து அதை வெளிய எடுத்தா."

"எதை?"

"அவன் சாமானைத்தான்... பளபளன்னு எச்சியோட..."

அவள் மூச்சு வாங்குனாள்.

"அப்பா... என்ன சைஸ் தெரியுமா அது?"

என் இதயம் படபடவென அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.

"எ... எப்படி இருந்துச்சு?" என் குரல் தன்னிச்சையா வெளிய வந்துச்சு.

"சும்மா பெரிய வெள்ளரிக்கா மாதிரி டி!"

"வெள்ளரிக்காவா?"

"ஆமா... நல்லா தடியா... நீளமா... கருப்பா..."

"கருப்பாவா?"

"ஆமாடி... முரட்டு கருப்பு. நரம்பெல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு... சும்மா எருமை மாட்டுக்கு இருக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு."

எனக்குத் தொண்டை காஞ்சு போச்சு.

"அந்தப் பையன் சும்மா இருபது வயசு தான் இருக்கும். ஆனா அவனுக்கு இருந்தது... அவ்ளோ பெருசு."

கவிதா ஒரு பெருமூச்சு விட்டா.

"என் புருஷன்கிட்ட கூட அவ்ளோ பெருசா இல்ல பவி."

"என்னடி சொல்ற?"

"ஆமா பின்ன... அவன் கூட கம்பேர் பண்ணுன... இவருக்கெல்லாம் சும்மா சுண்டக்காய் சைஸ் தான்."

"ஏய்... தப்பு டி..."

"என்னடி தப்பு? உள்ளத தான சொல்றேன். என் புருஷன் இருக்காரே... அவருக்கு இருக்கிறது எல்லாம் ஒரு அளவா? ஏதோ கடமைக்கு இருக்குனு இப்போ தோணுது டி."

"போதும் கவி..."

"இல்லடி... நிஜமாத்தான். அந்தப் பையனுக்கு இருந்தத பார்த்த பிறகு தான் எனக்கே தெரிஞ்சுது, ஆம்பளைன்னா சாமானம் இப்டி இருக்கணும்னு."

"............"

"என் புருஷனோடது ஓரளவுக்கு இருக்கும். ஆனா அந்தப் பையனோடது... சும்மா உருட்டுக்கட்டை மாதிரி... வீங்கிப் போய் இருந்துச்சு."

'பெரிய வெள்ளரிக்கா...'

'எருமை மாடு மாதிரி...'

'உருட்டுக்கட்டை...'

கவிதா சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என் மண்டையில சுத்தியல் வெச்சு அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

வெளிப்பக்கமா நான் அவளைத் திட்டினேன்.

"சீ... உனக்கு வெக்கமாவே இல்லையா கவி?"

"என்னடி வெக்கம்?"

"அடுத்தவன் சுண்ணியை எப்டி வர்ணிக்கிற பாரு... சீ, அசிங்கம். உனக்கு மானமே இல்லையா?"

ஆனா உள்ளுக்குள்ள...

அந்த 'பெரிய சைஸ்'ங்கிற வார்த்தை கேட்டதும்...

'முரட்டு கருப்பு'ங்கிற வார்த்தை கேட்டதும்...

என் புத்தி தானா பிரகாஷ் மேல திரும்புச்சு.

நேத்து சாயங்காலம் மாடிப் படியில...

நான் தடுக்கி விழுந்தப்போ... என் கை அவன் பேண்ட்டுக்கு மேல பட்டப்போ...

அங்க தெரிஞ்ச அந்த அழுத்தம்.

அதுவும் சும்மா இல்ல.

நல்ல கனமா... கல்லு மாதிரி...

அவன் நேத்து டீ குடிக்கும்போது, கால் மேல கால் போட்டு உக்காந்திருந்தானே...

அப்போ அந்த காக்கி பேண்ட் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வர்ற மாதிரி தெரிஞ்ச அந்த புடைப்பு...

அதையெல்லாம் நினைக்கும்போதே...

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல 'ஜிவ்வுனு' ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சது.

என் பாண்டீஸ் ஈரம் ஆகுறதை என்னால உணர முடிஞ்சது.

ஒரு விதமான வெப்பம் என் அடிவயித்துல இருந்து கிளம்பி உடம்பு முழுக்கப் பரவுச்சு.

என்னையும் அறியாம என் தொடைகளை ஒன்னோட ஒன்னு இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அந்த ஈரத்தை மறைக்க...

அந்த உணர்ச்சியை அடக்க...

சோபாவோட விளிம்பை கெட்டியா பிடிச்சேன்.

கவிதா தொடர்ந்து பேசினாள்.

"அந்தப் பொண்ணு பாவம் டி... அவ்ளோ பெரிய சாமானை வாய்க்குள்ள விட முடியாமத் திணறுனா."

"ச்சீ..."

"நிஜமாத்தான் பவி... அது அவ வாய்க்குள்ள போகவே மாட்டேங்குது. பாதி தான் உள்ள போச்சு. மீதி வெளியவே நீட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"ஐயோ..."

"அவ கஷ்டப்பட்டு வாயை நல்லா ஆவெனத் திறந்து உள்ள வாங்க ட்ரை பண்ணா. அவ கன்னமெல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"ம்ம்..."

"அவன் வேற விடாம அவள் தலையைப் பிடிச்சு அழுத்துனான். அவளால மூச்சு விட முடியல போல. 'உக்... உக்...'னு சத்தம் போட்டுக்கிட்டே ஊம்புனா."

"கேக்கவே பயமா இருக்குடி..."

"பயமா? எனக்கு எப்டி இருந்துச்சு தெரியுமா? நான் மட்டும் அந்த இடத்துல இருந்திருந்தா... லபக்னு முழுசா உள்ள விட்டுருப்பேன்."

"கவி... நீயா இப்டி பேசுற?"

"ஆமாடி... அந்தப் பொண்ணுக்கு ஊம்பத் தெரியல. அவ்ளோ பெரிய சுண்ணி கிடைச்சா எப்டி அனுபவிக்கணும்னு அவளுக்குத் தெரியல. பல்லு படாம, நாக்காலயே தடவிக்கொடுத்து... அந்த மொட்டை சப்பி இழுத்தா... அவன் உயிரு போயிருக்கும்."

"நிறுத்துடி..."

"அவன் சாமான்ல இருந்து அந்த வழவழப்பு நீர் வடியுது... அதை அவ நக்கிச் சாப்பிடும்போது... எனக்குத் தொண்டையில எச்சில் ஊறுச்சு டி."

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சேன்.

கவிதா விவரிக்க விவரிக்க...

என் கண்ணு முன்னாடி, நான் பிரகாஷுக்கு முன்னாடி முட்டி போட்டு உக்காந்திருக்கிற மாதிரி ஒரு பிம்பம் தோணுச்சு.

அவனோடது... கவிதா சொன்ன மாதிரி கருப்பா, பெருசா...

என் வாய்க்குள்ள அது நுழையாம... நானும் திணறுற மாதிரி...

"எனக்கு அதைப் பார்த்ததும் என்னமோ பண்ணிடுச்சு பவி."

"ம்ம்..."

"வீட்டுக்கு வந்ததும் என் புருஷனைப் பிடிச்சுப் படுக்கப் போட்டு... கசக்கிப் பிழிஞ்சுட்டேன். ரெண்டு ரவுண்டு போனேன்."

"அப்படியா..."

"ஆனா என்ன... பண்றது என் புருஷனா இருந்தாலும்... என் கண்ணை மூடுனா அந்தப் பையனோட சுண்ணியும், அந்தத் தியேட்டர் இருட்டும் தான் வந்துச்சு."

"கவி... நீ ரொம்ப மோசம்..."

"என் புருஷனோட அந்த சின்ன சுண்ணிய வெச்சுக்கிட்டு நான் பட்ட பாடு இருக்கே... ச்சை."

"ஏன்டி அவர இப்டி மட்டம் தட்டுற?"

"மட்டம் தட்டல டி... ஆதங்கம். அந்தப் பையனோட சுண்ணிய பாத்துட்டு, என் புருஷனுக்கு இருக்கிறதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லைங்கிற மாதிரி ஆயிடுச்சு டி. அப்போ எனக்கு அந்தப் பையனோட அந்த கருப்புத் தடியை வாயில வெச்சா எப்டி இருக்கும்னு யோசிச்சுக்கிட்டே என் புருஷன் கூடப் பண்ணேன்."

நான் பதில் பேச முடியாமத் திணறினேன்.

"எல்லாம் ஒரு ஜாலி தான் டி. சரி, என்ன பத்தி தெரியும்ல... உன்கிட்ட தான் மனசு விட்டுப் பேச முடியும். அதான் டி. அப்பறம் உனக்கு என்ன நடக்குது?"

திடீர்னு கேள்வி என்னைத் தாக்குச்சு.

"நேத்து நைட் தான் மேடம் தனியா இருந்தீங்களே... கார்த்திக் லேட்டா வந்தாரு... ஏதாச்சும் நடந்துச்சா?"

நான் அவசரமா என் மனசுல ஓடுற அசிங்கத்தை மறைச்சேன்.

ஒரு சாதாரண குடும்பப் பொண்ணா, வெகுளியா பதில் சொன்னேன்.

"ஒன்னும் இல்லடி... அதே பழைய கதை தான்."

"என்னடி சப்புனு சொல்ற?"

"வேற என்ன? கார்த்திக் வந்தாரு, டயர்ட்னு தூங்குனாரு. இப்போ ஆபிஸ் போயிட்டாரு. அவர் வேலை, பிஸினஸ்னு ஒரே பிஸியா இருக்காரு."

என் குரல்ல ஒரு சலிப்பு தெரிஞ்சுது.

கவிதா சிரிச்சாள்.

"பாவம் டி நீ. ஆனா நீ மட்டும் அந்தப் பையனோட சுண்ணியைப் பார்த்திருந்தா... இந்நேரம் இப்டி சலிச்சுக்க மாட்ட."

"போதும்டி..."

"நிஜமாத்தான் பவி... ஒரு தடவை அந்த மாதிரி முரட்டுச் சுண்ணியைப் பார்த்தா, கண்ணை எடுக்காம பார்த்திருப்ப... கார்த்திக்கை எல்லாம் மறந்துருப்ப. உனக்கும் என்ன மாதிரி தான் தோணிருக்கும்."

"ஏய்... லூசு மாதிரி பேசாத..." நான் கோபப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"சரி சரி கோவப்படாத... அய்யோ, என் புருஷன் கூப்பிடுறாரு."

"சரி வை."

"நான் அப்புறம் பேசுறேன் பவி. பை..."

"பை..."

சொல்லி முடிச்ச அடுத்த நொடி, கால் கட் ஆச்சு.

வீடு மறுபடியும் மயான அமைதிக்குத் திரும்புச்சு.

நான் அப்படியே சிலையாகி உக்காந்திருந்தேன்.

கையில இருந்த போன் சூடா இருந்துச்சு.

ஆனா அதை விட என் உடம்பும் மனசும் கொதிச்சுட்டு இருந்துச்சு.

கவிதா சொன்ன கதையும், என் மனசுல இருக்கிற கற்பனையும் ஒன்னோடு ஒன்னு கலந்து...

என்னை நாசமாக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் மனசு ஒரு கேவலமான ஒப்பீட்டுல இறங்குச்சு.

கார்த்திக்...

அவர் எனக்குப் புருஷன். நல்லவர்.

ஆனா படுக்கையில... அவர் சாதாரணமானவர்.

அவரோடது... அளவு குறைவு தான்.

கவிதா சொன்ன மாதிரி 'வெள்ளரிக்கா' எல்லாம் இல்ல.

சின்னதா... மென்மையா... ஏதோ கடமைக்கு செய்ற மாதிரி இருக்கும்.

ஆனா பிரகாஷ்?

நான் அவனை முழுசா பார்த்தது இல்ல.

ஆனா என் கற்பனை எனக்குத் தெரியாமலே அந்த படத்தை வரைஞ்சுது.

அவன் ஆளு என்னமோ குட்டியானவன் தான்.

ஆனா கை, காலு எல்லாம் முரட்டுத்தனமான ஆளு மாதிரி...

கறுப்பான உடம்பு.

வேர்வை நாத்தம்.

அழுக்கான யூனிபார்ம்.

அவனுக்குள்ள இருக்கிறது... கண்டிப்பா கார்த்திக்கை விட மடங்கு பெருசா இருக்கும்.

கறுப்பா... தடியா... முரட்டு இரும்பு மாதிரி...

கவிதா பார்த்த அந்த காலேஜ் பையனோடதை விட... பிரகாஷோடது பயங்கரமா இருக்கும்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.

வாட்ச்மேன் ரூம்ல...

அவன் பேண்ட்டை அவுத்தா...

அது தொடை வரைக்கும் தொங்குமோ?

அந்த நினைப்பு வந்ததும்...

வெட்கம் ஒரு பக்கம் பிடுங்கித் தின்னாலும்...

ஆசை இன்னொரு பக்கம் நெருப்பா சுட்டுச்சு.

"சீ... என்ன பவித்ரா இது... ஒரு வாட்ச்மேனைப் பத்தி இப்டி அசிங்கமா யோசிக்கிற..."

எனக்கு நானே திட்டிக்கிட்டேன்.

"எல்லாம் அந்த கவிதா செஞ்ச வேலை. அவ எதுக்கு கூப்பிட்டு என்னோட மனச கெடுக்குறதையே வேலையா வெச்சிருக்கா?"

அவளைக் குறை சொன்னேன்.

ஆனா மனசுக்குள்ள ஆழமா எனக்குத் தெரியும்...

கவிதா பத்த வெச்சது வெறும் திரி தான்.

எண்ணெய் ஏற்கெனவே எனக்குள்ள ஊறிப்போய் தான் இருந்துச்சு.

அந்தப் பசி... அது என்னோடது.

என் புருஷனால கண்டுக்காத, தீர்க்க முடியாத... ஒரு முரட்டுப் பசி.

[yazhiniram]

மன்னிக்கவும் நண்பர்களே, தற்போது விடுமுறையில் இருப்பதால் கதையைத் தொடர சிறிய இடைவெளி எடுத்துள்ளேன். பொங்கலுக்கு முன் மீண்டும் திரும்பி வந்ததும், கதையின் அடுத்த பகுதிகளை வழக்கம்போல் தொடர்ந்து மற்றும் விரிவாக பகிர்வேன். உங்கள் பொறுமைக்கும் ஆதரவுக்கும் மனப்பூர்வமான நன்றி.

[yazhiniram]

Part 70:


கவிதா போனைக் கட் பண்ணிட்டா.

ஆனா அவ பேசுனது... அவ சொன்ன அந்த வார்த்தைகள்...

'பெரிய வெள்ளரிக்கா...'

'முரட்டு கருப்பு...'

'வாய்க்கே பத்தாத சைஸ்...'

எல்லாம் என் மண்டைக்குள்ள ரீங்காரம் மாதிரி ஒலிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

வீடு மயான அமைதியா இருந்துச்சு.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஒரு புயல் அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

என்னால சும்மா இருக்க முடியல.

உடம்புக்குள்ள ஒரு விதமான நடுக்கம்... ஒரு பரபரப்பு...

எதையாவது செய்யணும் போல இருந்துச்சு.

கால்கள் தரையில நிக்காம தவிச்சுச்சு.

என் கை தானா சோபா மேல இருந்த போனைத் தேடுச்சு.

வாட்ஸ்அப் ஓபன் பண்ணேன்.

பிரகாஷ் அனுப்புன அந்த "குட் மார்னிங்" மெசேஜ் அப்படியே இருந்துச்சு.

சாதாரணமா நான் ரிப்ளை பண்ண மாட்டேன்.

பண்ணவும் கூடாது.

ஆனா இன்னைக்கு... அந்த கவிதா ஏத்தி விட்ட சூடு... என் புத்தியை மழுங்கடிச்சுச்சு.

"பாவம்... அவன் காலையிலயே மெசேஜ் பண்ணிருக்கான்..."

"அவனும் பாவம் தானே... எவ்ளோ ஆசையா மெசேஜ் பண்றான்."

"ஒரு பதில்... ஒரு ரிப்ளை பண்ணா என்ன?"

எனக்கு நானே ஒரு சாக்கு சொல்லிக்கிட்டேன்.

விரல்கள் நடுங்கிக்கிட்டே டைப் பண்ணுச்சு.

"Good morning Prakash."

அவ்வளவு தான்.

வேற எதுவும் டைப் பண்ணல.

மணி அப்போ பத்து.

செண்ட் பட்டனை அமுக்கினேன்.

மெசேஜ் போனதும், 'திக்'னு ஒரு பயம் வந்துச்சு.

"ஐயோ... ஏன் அனுப்புனோம்? இப்போ எதாச்சும் லூசு மாதிரி ரிப்ளை பண்ணுவானே..."

உடனே போனை லாக் பண்ணி, சோபா மேல தூக்கிப் போட்டேன்.

"போதும் பவித்ரா... இதுக்கு மேல போனைத் தொடாத."

எழுந்து வேகமா வேலையில இறங்கினேன்.

மனச திசை திருப்பணும்.

வீட்டைச் சுத்தம் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

ஹால், கிச்சன், பெட்ரூம்னு எல்லா இடத்தையும் பெருக்கித் துடைச்சேன்.

துடைப்பத்தை அழுத்திப் பிடிச்சுத் தேய்க்கும்போது... என் மனசுல இருந்த அந்தப் பதட்டமும் குறையிற மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஷ்ஷப்பா... என்ன தூசி இது..."

வேலையில கவனத்தைத் திருப்புனேன்.

என் உடம்புல இருந்து லேசா வேர்வை கசிய ஆரம்பிச்சது.

அந்த வேர்வை... என் உடம்போட சூட்டைத் தணிக்க ட்ரை பண்ணுச்சு.

கவிதா சொன்ன அந்தக் கதையை மறக்க முயற்சி பண்ணேன்.

ஆனா ஒவ்வொரு தடவையும் குனிஞ்சு நிமிரும்போதும்...

என் கற்பனைக்குள்ள பிரகாஷோட முரட்டு உருவம் வந்து வந்து போச்சு.

"அந்தக் காலேஜ் பையன் மாதிரி இவனுக்கும் இருக்குமா?"

"ச்சீ... போடி..."

எனக்கு நானே பேசிக்கிட்டு வேலையை முடிச்சேன்.

மணி பதினொன்றரை ஆச்சு.

வேலை எல்லாம் முடிஞ்சுது.

உடம்பு பிசுபிசுன்னு இருந்துச்சு.

குளிக்கப் போனேன்.

பாத்ரூம் கதவைச் சாத்திட்டு, நைட்டியை உருவிப் போட்டேன்.

உள்ளாடை எதுவும் இல்லாம... முழு நிர்வாணமா கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.

குளியலறை கண்ணாடியில என் முழு உடம்பும் தெரிஞ்சுது.

என் உடம்பைப் பார்த்தேன்.

கல்யாணமாகி, ஒரு குழந்தை பெத்த பிறகும்... என் உடம்புல பெரிய மாற்றம் எதுவும் இல்ல.

என் மார்பு... இன்னும் தளராம, கிண்ணம் மாதிரி கச்சிதமா இருந்துச்சு.

ஒரு பொண்ணுக்கு இருக்க வேண்டிய சரியான அளவு.

பால் குடுத்த மார்புன்னு சொன்னா யாரும் நம்ப மாட்டாங்க.

கூர்மையான காம்புகள்... கருப்பா, விறைப்பா முன்னாடி பார்த்துட்டு இருந்துச்சு.

கீழ பார்த்தேன்.

என் இடுப்பு... லேசான வளைவு. சதைப்பிடிப்பான இடுப்பு.

அதை விட முக்கியமா என் வயிறு. தட்டையா, வழுவழுப்பா இருந்துச்சு.

தொப்புள் ஒரு சின்ன குழி மாதிரி அழகா அமைஞ்சிருந்துச்சு.

இன்னும் கீழ...

என் கால்களுக்கு நடுவுல...

கருப்பா, அடர்த்தியான முடி காடு மாதிரி வளர்ந்திருந்துச்சு.

நான் பார்லர் போய் கிளீன் பண்ணி ரொம்ப நாள் ஆச்சு.

அந்தக் கருப்பு முக்கோணத்துக்கு அடியில... என் பெண்மை மறைஞ்சு கிடந்துச்சு.

லேசா தொட்டுப் பார்த்தேன்.

ஈரமா... பிசுபிசுன்னு இருந்துச்சு.

என் இதழ்கள் ரெண்டும் பூ மாதிரி மூடி இருந்தது.

கவிதா சொன்ன கதையைக் கேட்டதுல இருந்து... அங்க ஈரம் கசிஞ்சு, என் விரல் பட்டதும் வழுக்கிக்கிட்டு போச்சு.

திரும்பிப் பார்த்தேன்.

என் பின்புறம்...

கண்ணாடிக்குத் திரும்பி நின்னு பார்த்தப்போ தான் தெரிஞ்சுது... அது எவ்ளோ எடுப்பா இருக்குன்னு.

நல்ல அகலமா, உருண்டையா... ரெண்டு அரைவட்ட நிலா மாதிரி...

நடக்கும்போது அது ஆடுற அழகை... பாக்குறவங்க எவ்ளோ ரசிப்பாங்கன்னு எனக்கே புரிஞ்சுது.

தொடைக்கும் இடுப்புக்கும் நடுவுல இருக்கிற அந்த வளைவு... ஒரு சிலையில செதுக்கின மாதிரி இருந்துச்சு.

கவிதா சொன்ன அந்த காலேஜ் பொண்ணு மாதிரி... என் உடம்பு இன்னும் இளமையாத் தான் இருக்கு.

யாரும் என்னைப் பார்த்தா ஒரு குழந்தைக்கு அம்மான்னு சொல்ல மாட்டாங்க.

காலேஜ் பொண்ணுன்னு தான் சொல்லுவாங்க.

ஷவரைத் திறந்தேன்.

தண்ணீர் சில்லுனு உடம்புல படும்போது தான் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருந்துச்சு.

சோப் போட்டுத் தேய்க்கும்போது... என் கைகள் என் மார்பு மேல, இடுப்பு மேல படும்போது...

ஒரு சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.

கழுத்துல, அக்குள்ள சோப் போடும்போது... யாரோ என்னைத் தொடுற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

வேணும்னே என் கையை என் மார்பு காம்பு மேல ஓட விட்டேன்.

"ஸ்ஸ்ஸ்..."

குளிச்சு முடிச்சுட்டுப் பார்த்தா... தண்ணீர் போற ஓட்டை லேசா அடைச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

தண்ணீர் மெதுவா தான் இறங்குது. சுழிச்சுக்கிட்டு நிக்குது.

"ச்சே... இது வேறயா..."

"ஏற்கெனவே சிங்க் பைப் லீக் ஆகுது... இப்போ இதுவும் அடைச்சுக்கிச்சா?"

அசோசியேஷன்ல கம்ப்ளைண்ட் சொல்லணும்.

பிளம்பர் யாராச்சும் வந்து சரி பண்ணா தான் உண்டு.

"சரி, அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்."

ஈரத் துண்டைச் சுத்திக்கிட்டு பெட்ரூமுக்கு வந்தேன்.

கண்ணாடியைப் பார்த்தேன்.

ஈரத் தலைமுடி தோள் மேல சிதறிக் கிடந்துச்சு.

முகம் பளபளன்னு ஃப்ரெஷ்ஷா இருந்துச்சு.

அந்த ஈரம் என் முகத்துல ஒரு தனி மினுமினுப்பைக் கொடுத்துச்சு.

வார்ட்ரோபைத் திறந்தேன்.

"இன்னைக்கு என்ன போடலாம்?"

கையில கிடைச்சதை எடுக்காம... நிதானமாத் தேடினேன்.

முதல்ல உள்ளாடை.

ஒரு வெள்ளை கலர் பிரா எடுத்தேன்.

அதை மாட்டுனதும்... என் மார்பு கச்சிதமா அதுக்குள்ள அடங்குச்சு.

அப்புறம் ஒரு பேண்டி.

அது என் இடுப்பை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

அப்போ ஒரு பிங்க் கலர் சுடிதார் கண்ணுல பட்டுது.

அது எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.

டாப்ஸ் கொஞ்சம் டைட்டா இருக்கும். உடம்போடு ஒட்டி, என் நிறத்தை இன்னும் எடுத்துக் காட்டும்.

சுடிதாரைப் போட்டேன்.

பேண்ட் நாடாவை இடுப்புல இருக்கிக் கட்டினேன்.

டாப்ஸைப் போட்டதும்... என் மார்பு கச்சிதமா அதுக்குள்ள உக்காந்துச்சு.

என் உடம்பு வாகு... அந்த டிரஸ்ல அப்படியே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

துப்பட்டாவை எடுத்து ஒரு பக்கமா பின் பண்ணினேன்.

கண்ணாடியில முழுசா என்னைப் பார்த்தேன்.

அந்த டிரஸ் என் வளைவுகளை அழகா காட்டுச்சு.

இடுப்புக்கிட்ட இருக்கிற அந்த ஷேப்... மார்பு மேல துப்பட்டா விழுந்திருக்கிற விதம்...

நான் மேக்கப் எதுவும் போடல.

எதுக்கு போடணும்? இந்த முகமே நல்லாத்தானே இருக்கு.

தலைமுடியை உதறி விட்டேன்.

எனக்கே என்னைப் பார்க்க அழகாக் தெரிஞ்சுது.

மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன சந்தோஷம்.

மணி பன்னிரண்டு.

ஹால் சோபா மேல கிடந்த போனை எடுத்தேன்.

நோட்டிஃபிகேஷன் லைட் மின்னுச்சு.

நெஞ்சு 'திக் திக்'னு அடிச்சுக்கிச்சு.

எடுத்துப் பார்த்தேன்.

பிரகாஷ்.

நான் 10 மணிக்கு மெசேஜ் போட்டேன்ல... அவன் 11:45க்கு ரிப்ளை பண்ணிருக்கான்.

ஆர்வத்தோட ஓபன் பண்ணேன்.

"Good morning Madam. Have a nice day my angel."

சிம்பிளா தான் அனுப்பியிருந்தான்.

ஆனா அந்த 'my angel'ங்குற வார்த்தை... மனசுக்குள்ள ஒரு பட்டாம்பூச்சியை பறக்க விட்டுச்சு.

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

நானும் டைப் பண்ணேன்.

"என்ன இப்போ தான் குட் மார்னிங்கா? மணி 12 ஆச்சு."

உடனே 'Typing...'னு வந்துச்சு.

அவன் போன் கையிலேயே வெச்சிருக்கான் போல.

"சாரி மேடம். நேத்து நைட் டூட்டி. காலைல அஞ்சு மணிக்கு தான் ரூமுக்கு போனேன். இப்போ தான் முழிச்சேன்."

"அப்டியா..."

"ஆமா மேடம். கண்ணை முழிச்சுப் பார்த்தா உங்க மெசேஜ். செம்ம சந்தோஷம் மேடம். இன்னைக்கு நாள் நல்லா போகும்."

அவன் டைப் பண்ற விதம்... அவ்ளோ பணிவா இருந்துச்சு.

"சரி... சாப்டீங்களா?" அவன் கேட்டான்.

"சாப்டேன்... மத்தியானத்துக்கு இனிமே தான் சமைக்கணும். இப்போ தான் குளிச்சுட்டு வந்தேன்."

"ஓ..."

"காய்கறி வாங்க கடைக்குப் போகணும்."

மெசேஜ் செண்ட் ஆனதும்... அவன் டைப் பண்ணாம கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தான்.

அப்புறம் மெதுவா ஒரு மெசேஜ் வந்துச்சு.

"குளிச்சீங்களா?"

அந்தக் கேள்வியில இருந்த அந்தத் தொனி... எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் பதில் அனுப்பினேன்.

"ஆமா... அதுக்கென்ன இப்போ?"

"ஒன்னுமில்ல மேடம்... குளிச்சுட்டு வந்தா நீங்க எவ்ளோ ஃப்ரெஷ்ஷா இருப்பீங்கனு யோசிச்சுப் பார்த்தேன்."

"ம்ம்ம்..."

"ஈரத் தலையோட... ஃப்ரெஷ்ஷா... என் தேவதையைப் பார்க்கணும் போல ஆசையா இருக்கு மேடம்."

என் முகம் சூடாச்சு.

இவன் சான்ஸ் கிடைச்சா உடனே ஆரம்பிச்சுடுறானே.

"சும்மா இரு பிரகாஷ். ஓவரா பேசாத."

"ப்ளீஸ் மேடம்... தப்பா நினைக்காதீங்க. சும்மா ஒரு ஆசை தான்."

"என்ன ஆசை?"

"என் தேவதை முகத்தை ஒரு தடவை பார்க்கணும் போல இருக்கு. ப்ளீஸ் மேடம்."

"ஐஸ் வைக்காத."

"நிஜமாத்தான் மேடம். ஒரே ஒரு போட்டோ... ப்ளீஸ். பாத்துட்டு அழிச்சுடுறேன்."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"அதெல்லாம் முடியாது. போட்டோவாம் போட்டோ. போட்டோ கேக்கக் கூடாதுன்னு சொல்லியிருந்தேன்ல?"

நான் மறுத்தேன்.

"சாரி மேடம். இனிமே கேக்கல. சும்மா மனசுல தோணுன ஆசையைச் சொன்னேன். நீங்க ஃப்ரெஷ்ஷா... அந்த ஈரத் தலையோட எப்டி இருப்பீங்கனு கற்பனை பண்ணிப் பார்த்தேன்..."

"ம்ம்ம்... கற்பனை எல்லாம் வேணாம்."

"சாரி மேடம்."

அவன் மன்னிப்பு கேக்குறதைப் பார்க்கும்போது... எனக்குப் பாவமா இருந்துச்சு.

அதுமட்டும் இல்லாம...

நான் இப்போ அவ்ளோ அழகா ரெடியாகி இருக்கேன்.

கார்த்திக் இதை ரசிக்கப் போறது இல்ல. அவர் வேலையில பிஸி.

வேற யாரு பார்க்கப் போறா?

இவன் தான் என்னைத் தேவதைங்கிறான்... அழகிங்கிறான்...

இவனுக்குக் காட்டினா என்ன?

கொஞ்சம் திமிரா, கொஞ்சம் கர்வமா தோணுச்சு.

"சும்மா முகம் தானே... தப்பில்ல..."

"அவன் தான் அவ்ளோ கெஞ்சுறான்ல..."

மனசைத் தேத்திக்கிட்டு...

சோபால நல்லா நிமிர்ந்து உக்காந்தேன்.

துப்பட்டாவைச் சரி பண்ணேன்.

கேமராவை ஆன் பண்ணேன்.

முகம் மட்டும் தெரியுற மாதிரி... அந்த பிங்க் கலர் துப்பட்டா தெரியுற மாதிரி...

ஈர முடி முன்னாடி விழுற மாதிரி...

லேசா ஒரு சிரிப்போட...

'கிளிக்' பண்ணேன்.

பார்த்தேன். நல்லா வந்திருந்துச்சு.

எந்த ஃபில்டரும் போடாம... அப்படியே அவனுக்கு செண்ட் பண்ணேன்.

மெசேஜ் போன அடுத்த செகண்ட்... ப்ளூ டிக் விழுந்துச்சு.

அவன் பார்த்தாச்சு.

என் இதயம் 'டப் டப்'னு அடிச்சுக்கிச்சு.

அவன்கிட்ட இருந்து பதிலே காணோம்.

ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு.

நான் பயந்துட்டேன். ஒருவேளை நல்லா இல்லையோ?

அப்போ வரிசையா மெசேஜ் வந்துச்சு.

"ஆண்டவா..."

"இப்டி ஒரு அழகை நான் பார்த்ததே இல்ல மேடம்."

"கண்ணு கூசுது மேடம்."

"என்ன மேடம் இது... மனுஷப் பிறவியே இல்ல நீங்க. தேவதை மாதிரி இருக்கீங்க."

"அந்த பிங்க் கலர் டிரஸ்... நெற்றில அந்தப் பொட்டு..."

"சத்தியமா சொல்றேன் மேடம்... கோயில்ல இருக்கிற சாமி சிலை மாதிரி இருக்கீங்க."

"கும்பிடணும் போல இருக்கு மேடம்."

படிக்க படிக்க... எனக்குத் தலைகால் புரியல.

உடம்பு காத்துல மிதக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

இவ்ளோ நாளா... இப்டி ஒரு பாராட்டுக்குத் தானே நான் ஏங்கிக்கிட்டு இருந்தேன்?

வெளியில கண்டிப்பு காட்டினேன்.

"போதும் போதும்... ஐஸ் வைக்காத."

"ஐஸ் இல்ல மேடம். நெருப்பு. சுடுது மேடம் உங்க அழகு."

"உங்க கண்ணுல இருக்கிற அந்த ஒளி இருக்கே..."

"சீ... நிறுத்து. மொதல்ல அந்த போட்டோவ டெலீட் பண்ணு."

"அய்யோ மேடம்... இன்னும் கொஞ்ச நேரம்..."

"முடியாது. சொன்னாக் கேளு. டெலீட் பண்ணு. இல்லன்னா இனிமே பேச மாட்டேன்."

"சரி சரி மேடம்... கோவப்படாதீங்க. டெலீட் பண்ணிட்டேன்."

"நிஜமாவா?"

"உங்க மேல சத்தியமா மேடம். பார்த்துட்டேன்ல... அதுவே போதும். மனசுக்குள்ள பிரிண்ட் ஆயிடுச்சு. இனிமே சாகும் வரைக்கும் மறக்க மாட்டேன்."

எனக்கு லேசா சிரிப்பு வந்துச்சு.

"சரி... நான் கடைக்குப் போறேன். லேட் ஆச்சு."

பேச்சை மாத்தினேன்.

"எந்தக் கடை மேடம்?"

எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு.

"அது எதுக்கு உனக்கு? அதெல்லாம் சொல்ல முடியாது."

"இல்ல மேடம்... சும்மா தெரிஞ்சுக்கத் தான்."

"இங்க பக்கத்துல இருக்கிற காய்கறிக் கடைக்குத் தான்."

"அய்யோ மேடம்... அங்க வாங்காதீங்க. எல்லாம் பழைய காய்."

"வேற எங்க போறது?"

"சிட்டி மார்க்கெட் போங்க மேடம். இன்னைக்கு சனிக்கிழமை."

"அதுக்கு?"

"அங்க தான் ஃப்ரெஷ்ஷா ஸ்டாக் வந்திருக்கும். விலையும் கம்மி. நல்லா இருக்கும். நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட்ல பாதிப் பேர் அங்க தான் போவாங்க."

அவன் சொல்றது நியாயமாத் தெரிஞ்சுது.

எனக்கும் ஃப்ரெஷ்ஷா வாங்கணும்னு ஆசை தான்.

"அது ரொம்பத் தூரம் ஆச்சே பிரகாஷ்."

"ஆமா மேடம்... கொஞ்சம் தூரம் தான்."

"நான் தனியா எப்டி போறது? கார்த்திக் இருந்தா கார்ல போலாம். அவர் இல்ல."

"ஆட்டோல போலாமே மேடம்?"

"ஆட்டோலya."

நான் டைப் பண்ணிட்டு இருக்கும்போதே...

அவன் ஒரு மெசேஜ் அனுப்புனான்.

"மேடம்... தப்பா நினைக்கலைன்னா ஒன்னு சொல்லவா?"

"என்ன?"

"எனக்கு இன்னைக்கு ஈவ்னிங் தான் டூட்டி. இப்போ நான் சும்மா தான் இருக்கேன்."

"அதுக்கு?"

"என் ஆக்டிவா பைக் இருக்கு மேடம். நீங்க ஓகே சொன்னா... நான் உங்களைக் கூட்டிட்டுப் போறேன்."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

பைக்லயா?

அவன் கூடவா?

மார்க்கெட் வரைக்கும்... அவன் பின்னாடி உக்காந்துட்டு...

என் நெஞ்சுல 'திக் திக்'னு சத்தம்.

அது வசதியா இருக்கும் தான்.

ஆனா... அது அவன் கூட தனியா போறது மாதிரி இல்ல?

ஒரு வாட்ச்மேன் பைக்ல...

ஊரு உலகத்துல பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க?

அதுவும் இல்லாம...

அவன் முதுகுக்குப் பின்னாடி உக்காந்து...

அவன் பிரேக் போடும்போதெல்லாம்... என் உடம்பு அவன் மேல இடிக்கும்...

அவன் மேல உரசிக்கிட்டே போகணும்...

அந்தக் கற்பனையே ஒரு மாதிரி திகிலா இருந்துச்சு.

வேகமா மறுத்தேன்.

"தேவையில்ல பிரகாஷ். தேங்க்ஸ்."

"மேடம்... சும்மா ஹெல்ப் பண்ணலாம்னு தான்..."

"இல்ல... வேணாம். நான் இங்க பக்கத்துலேயே வாங்கிக்கிறேன். நீ வர வேண்டாம்."

கொஞ்சம் கறாராவே சொல்லிட்டேன்.

அவன் உடனே பின்வாங்கினான்.

"ஓகே மேடம். சாரி மேடம். தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. நீங்க கஷ்டப்படுறீங்களேன்னு தான் கேட்டேன்."

"பரவால்ல. பை."

"பை மேடம். பத்திரமா போங்க."

போனை லாக் பண்ணேன்.

சோபால இருந்து எழுந்தேன்.

என் ஹேண்ட்பேக்கை எடுத்தேன்.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு துப்பட்டாவைச் சரி பண்ணேன்.

"நோ" சொல்லிட்டேன்.

ஆனா மனசுக்குள்ள...

"போயிருக்கலாமோ?"ங்கிற எண்ணம் எட்டிப் பாத்துச்சு.

அந்த ஆக்டிவா பைக்ல... அவன் தோளைப் பிடிச்சுக்கிட்டு...

காத்துல பறந்துக்கிட்டே போயிருக்கலாம்.

"ச்சீ... லூசு... என்னடி இது புத்தி..."

தலையை உதறிக்கிட்டு, செருப்பை மாட்டிக்கிட்டு, கதவைத் திறந்தேன்.

வெளியில காத்து முகத்துல அடிச்சது.

ஆனா என் மனசு முழுக்க... அந்த பைக் ரைடு ஆஃபர் தான் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.




Part 71:


கதவைத் திறந்துகிட்டு வெளிய வந்தேன்.

மத்தியான வெயில் மண்டையைப் பிளந்தது.

"அப்பா... என்ன வெயில்..."

துப்பட்டாவால தலையை மூடிக்கிட்டு, வேகமா நடந்தேன்.

அப்பார்ட்மெண்ட் கேட் தாண்டி, தெருமுனைக்கு வந்தேன்.

வழக்கமா காய் வாங்குற அண்ணாச்சி கடை அங்க தான் இருக்கு.

எப்பவும் கூட்டமா இருக்குற கடை...

இன்னைக்கு ஷட்டர் பூட்டியிருந்துச்சு.

ஷட்டர் மேல ஒரு பேப்பரை ஒட்டியிருந்தாங்க.

"ஊர் திருவிழா காரணமாக 3 நாட்கள் விடுமுறை."

"அடக் கடவுளே..."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"இப்போ என்ன பண்றது?"

வீட்டுல வெங்காயம், தக்காளி ஒண்ணுமே இல்ல.

நாளைக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை. கார்த்திக் வீட்ல இருப்பாரு.

"இப்போ காய் வாங்காம வீட்டுக்குப் போனா... கார்த்திக் வேற நாளைக்கு கடைக்குக் கூப்பிட்டா கோவிச்சுக்குவாரு."

"லீவு நாள்ல என்ன அலைக்கழிக்கிற... ஏன் முன்னாடியே பார்த்து வாங்கி வைக்க மாட்டியான்னு திட்டுவாரு."

நடுரோட்டுல நின்னுக்கிட்டு முழிச்சேன்.

இங்க இருந்து சிட்டி மார்க்கெட் நாலு கிலோமீட்டர்.

நடந்து போற தூரம் இல்ல.

என் போனை எடுத்தேன்.

உடனே ஒரு ஆட்டோ புக் பண்ணலாம்னு பார்த்தேன்.

ஓலா ஆப்பை ஓபன் பண்ணேன்.

லொகேஷன் போட்டேன்.

"Searching for auto..."னு சுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

வெயில்ல வேர்த்து விறுவிறுக்க நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன்.

திடீர்னு ஒரு டிரைவர் அக்செப்ட் பண்ணாரு.

"ஹப்பாடா..."னு மூச்சு விட்டேன்.

அடுத்த ரெண்டே நிமிஷத்துல...

"Driver cancelled your trip."

"என்னடா இது கொடுமை..."

மறுபடியும் புக் பண்ணேன்.

வேற ஒருத்தர் எடுத்தாரு. போன் பண்ணாரு.

"மேடம் டிராப் எங்க?"

"மார்க்கெட் வரைக்கும் தாங்க... நாலு கிலோமீட்டர்."

"அய்யோ மேடம்... அதுக்கெல்லாம் வர முடியாது. சவாரி கம்மி."

அவரே கட் பண்ணிட்டாரு.

இப்படியே பத்து நிமிஷம் போச்சு.

மூணு ஆட்டோக்காரங்க கேன்சல் பண்ணிட்டாங்க.

நூறு ரூபாய்க்குக் கீழ சவாரி வந்தா எவனும் வர மாட்டேங்கிறான்.

எனக்கு ஒரு மாதிரி ஆயிடுச்சு.

வெயில் ஒரு பக்கம் சுடுது.

கால் வலிக்குது.

அப்பார்ட்மெண்ட்ல இருந்து ஒரு இருநூறு மீட்டர் தள்ளி நின்னுக்கிட்டு இருக்கேன்.

தெருவுல ஈ காக்கா கூட இல்ல.

"இப்போ என்ன பண்றது? வீட்டுக்கே திரும்பிப் போயிடலாமா?"

"வெறும் கையோட போனா... சமைக்க என்ன பண்றது?"

அப்போ தான் அந்த ஞாபகம் வந்துச்சு.

பிரகாஷ்.

அவன் தான் பைக்கைக் கொண்டு வரவான்னு கேட்டான்.

நான் தான் திமிரா வேணாம்னு சொன்னேன்.

இப்போ வேற வழியில்லை.

"கூப்பிடலாமா? வேணாமா?"

மனசு ஊசலாடுச்சு.

"ஒரு வாட்ச்மேனை வரச் சொல்றது தப்பில்லையா?"

"வேற என்ன பண்றது? ஆட்டோ வரலையே..."

ஒரு வினாடி யோசிச்சேன்.

சுத்தி முத்தி பார்த்தேன்.

யாரும் இல்ல.

சட்டுனு போனை எடுத்து பிரகாஷ் நம்பருக்கு டயல் பண்ணேன்.

ஒரே ரிங் தான்.

எடுத்தான்.

"சொல்லுங்க மேடம்."

அவன் குரல்ல அவ்ளோ ஆர்வம். அவ்ளோ மரியாதை.

நான் குரலைத் தாழ்த்திப் பேசினேன்.

"பிரகாஷ்... நீ ஃப்ரீயா இருக்கியா?"

"ஆமா மேடம்... சும்மா தான் இருக்கேன்."

"எனக்கு ஒரு உதவி வேணும். இங்க கடை க்ளோஸ் ஆகிருக்கு. நான் மார்க்கெட் வரைக்கும் போகணும். ஆட்டோ கிடைக்கல."

"அய்யோ மேடம்... நான் உடனே வரேன். பைக் எடுக்கவா?"

"ம்ம்... வா. ஆனா அப்பார்ட்மெண்ட் கேட்டுக்கு வராத."

"சரிங்க மேடம்."

"இங்க காய்கறிக் கடை கார்னர் இருக்குல... அங்க வா."

"ஓகே மேடம். அஞ்சு நிமிஷத்துல அங்க நிக்கிறேன்."

அவன் போனை வைக்கப்போனான்.

எனக்குத் திக்குனு ஒரு பயம் வந்துச்சு.

அவன் முகம்... என் முகம்... யாராச்சும் பார்த்தா?

"பிரகாஷ்... ஒரு நிமிஷம்."

"சொல்லுங்க மேடம்."

"வரும்போது... கண்டிப்பா ஹெல்மெட் போட்டுட்டு வா."

"சரிங்க மேடம்."

"அப்புறம் மாஸ்க்... முகத்துக்கு மாஸ்க் போட்டுக்கோ. எனக்கும் ஒரு புது மாஸ்க் இருந்தா எடுத்துட்டு வா."

"எதுக்கு மேடம்?"

"அது... அங்க மார்க்கெட்ல ரொம்ப தூசியா இருக்கும். எனக்கு அலர்ஜி. அதான்."

பொய் சொன்னேன்.

தூசி மேல பயம் இல்ல.

யாராச்சும் எங்களைப் பார்த்துட்டா என்ன பண்றதுங்கிற பயம் தான் அதிகம்.

எங்க முகத்தை மூடிக்கிட்டா... யாருக்கும் அடையாளம் தெரியாதுல.

"கண்டிப்பா மேடம். என்கிட்ட புது பாக்கெட் மாஸ்க் இருக்கு. எடுத்துட்டு வரேன்."

"சீக்கிரம் வா."

போனை வெச்சேன்.

மரத்தடி நிழல்ல ஒதுங்கி நின்னேன்.

நிமிஷம் ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அஞ்சு நிமிஷம் ஆச்சு.

காணோம்.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள உதறல் எடுக்க ஆரம்பிச்சது.

"தப்பு பண்றோமோ?"

"வாட்ச்மேன் கூட... அதுவும் யாருக்கும் தெரியாம போறது எவ்ளோ பெரிய தப்பு?"

"என் புருஷனுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன நினைப்பாரு?"

"வாட்ச்மேன் கூட பைக்ல சுத்துறான்னு யாராச்சும் சொன்னா... என் மானம் என்னத்துக்கு ஆகுறது?"

வேணாம்... இது சரிப்பட்டு வராது.

பயம் தொண்டையை அடைச்சது.

பிரகாஷ் வந்தா கூட... "வேணாம் நீ போ"ன்னு சொல்லிடலாம்.

இல்லன்னா... இப்படியே வீட்டுக்கு ஓடிப் போயிடலாம்.

முடிவு பண்ணிட்டேன்.

திரும்பி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அப்போ...

"டுர்ர்ர்ர்ர்... பட்... பட்... பட்..."

ஒரு பயங்கரமான சத்தம் கேட்டுச்சு.

ஏதோ பழைய ஜெனரேட்டர் ஓடுற மாதிரி ஒரு சத்தம்.

திரும்பிப் பார்த்தேன்.

ஒரு பழைய ஆக்டிவா ஸ்கூட்டர்.

வெள்ளை கலர் தான். ஆனா அது அழுக்காகி, பழுப்பு கலர்ல இருந்துச்சு.

முன்னாடி மட்கார்ட் உடைஞ்சு தொங்குச்சு.

சைலன்சர் துருப்பிடிச்சுப் போயிருந்துச்சு.

வண்டி நிக்காம ஆடிக்கிட்டே வந்து என் முன்னாடி நின்னுச்சு.

பிரகாஷ் தான்.

தலைல ஹெல்மெட் போட்டிருந்தான். முகம் முழுக்க ஒரு கர்ச்சீப் கட்டியிருந்தான்.

வண்டியை நிறுத்தினதும், அந்த இன்ஜின் சத்தம் அடங்கல. உடம்பு முழுக்க அதிர்ற மாதிரி வண்டி ஆடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அவன் ஹெல்மெட்டை கழட்டப் போனான்.

நான் பதறிப்போய் கையை நீட்டினேன்.

"கழட்டாத... அப்படியே இருக்கட்டும்."

அவன் புரிஞ்சுக்கிட்டான் போல.

"சரிங்க மேடம்."

பாக்கெட்ல இருந்து ஒரு புது சர்ஜிக்கல் மாஸ்க்கை எடுத்து நீட்டினான்.

"இந்தாங்க மேடம். புதுசு தான்."

நான் அவசரமா அதை வாங்கினேன்.

என் முகத்துல மாட்டிக்கிட்டேன்.

மூக்கு, வாய், கன்னம் எல்லாம் மறைஞ்சு போச்சு.

என் கண்கள் மட்டும் தான் வெளிய தெரிஞ்சுது.

நேத்து ராத்திரி அவனுக்கு அனுப்புன போட்டோ ஞாபகம் வந்துச்சு.

அப்போ முகம் தெரிஞ்சுது... இப்போ கண்ணு மட்டும் தான் தெரியுது.

"ஏறுங்க மேடம்."

அவன் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து உக்காந்தான்.

சீட்ல பின்னாடி இடம் இருந்துச்சு.

ஆனா அந்த சீட் கவர் கிழிஞ்சு, உள்ள இருக்கிற பஞ்சு வெளிய தெரிஞ்சுது.

எனக்கு ஒரு மாதிரி கூச்சமா இருந்துச்சு.

"என்ன வண்டி இது... இப்டி இருக்கு..." மனசுக்குள்ள நினைச்சுக்கிட்டேன்.

வேற வழி இல்ல.

என் பிங்க் கலர் துப்பட்டாவைச் சரி பண்ணிக்கிட்டு...

மெதுவா பைக்ல ஏறினேன்.

கால்ல செருப்பு போட்டிருந்ததால, ஃபுட்ரெஸ்ட் மேல காலை வைக்கக் கஷ்டமா இருந்துச்சு.

ஒரு வழியா ஏறி உக்காந்தேன்.

ரெண்டு காலையும் ஒரே பக்கமாத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டு... 'சைட் சாடில்' முறையில உக்காந்தேன்.

இது தான் டீசன்ட்.

இடையில என் கவர் பேக்கை வெச்சுக்கிட்டேன்.

எனக்கும் அவனுக்கும் நடுவுல ஒரு ஒரு அடி கேப் விட்டேன்.

அவன் மேல இடிச்சிரக் கூடாதுங்கிறதுல கவனமா இருந்தேன்.

"போலாமா மேடம்?"

"ம்ம்... போலாம்."

அவன் ஆக்ஸிலேட்டரை முறுக்கினான்.

"கர்ர்ர்ர்ர்... புஸ்ஸ்ஸ்ஸ்..."னு வண்டி ஒரு இழுப்பு இழுத்துச்சு.

அப்படியே கிளம்புச்சு.

ரோடு மேல வண்டி ஏறினதும் தான் தெரிஞ்சுது... அந்த வண்டி எவ்ளோ மோசம்னு.

சஸ்பென்ஷன் வேலையே செய்யல போல.

சின்னக் கல்லுல ஏறினா கூட... 'டம்'முனு உடம்பு அதிருது.

வண்டி ஓடும்போதே 'கட கட கட'ன்னு ஆடிக்கிட்டே போச்சு.

சீட்டுக்கு அடியில இருந்து ஒரு அதிர்வு... ஜிவ்வுனு என் தொடைக்கும், பின்பக்கத்துக்கும் ஏறுச்சு.

எனக்கு பயம் வந்துச்சு.

"பத்திரமா ஓட்டு பிரகாஷ்."

"பயப்படாதீங்க மேடம்... வண்டி கொஞ்சம் பழசு. ஆனா இன்ஜின் ஸ்ட்ராங்."

அவன் குரல் காத்துல கரைஞ்சுது.

நான் அவனைப் பின்னாடி இருந்து கவனிச்சேன்.

வாட்ச்மேன் யூனிபார்ம் போடல.

ஒரு சாதாரண டீ-ஷர்ட். அதுவும் கொஞ்சம் சாயம் போனது தான்.

கீழ ஒரு ட்ராக் பேண்ட். நைட்டு தூங்கும்போது போடுற பேண்ட் மாதிரி.

ஆனா...

வழக்கமா அவன்கிட்ட அடிக்கிற அந்த வியர்வை நாத்தம் இன்னைக்கு இல்ல.

காத்துல லேசா சோப்பு வாசனை வந்துச்சு.

எனக்காகக் குளிச்சிருப்பானோ?

இந்த டிரஸும் துவைச்சது தான் போல. அவன்கிட்ட இருக்கிற நல்ல டிரஸ் இதுவாத்தான் இருக்கும்.

எனக்கு ஒரு மாதிரி சங்கடமா இருந்துச்சு.

நான் இவ்ளோ அழகா, பட்டு மாதிரி டிரஸ் பண்ணிட்டு வந்திருக்கேன். என் உடம்பு வாசனை திரவியம் மாதிரி மணக்குது.

அவன் என்னடான்னா... இந்த பழைய வண்டியில, இந்த நைட் டிரஸ்ல...

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் இருக்கிற அந்த வித்யாசம்... அந்த இடைவெளி... அது அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"நம்ம தகுதிக்கு இவன் பைக்ல போறோம்..."

பைக் மெயின் ரோட்டுக்கு வந்துச்சு.

இங்க ரோடு ரொம்ப மோசம்.

எங்க பார்த்தாலும் குழியும் மேடுமா இருக்கும்.

திடீர்னு ஒரு ஸ்பீட் பிரேக்கர்.

பிரகாஷ் பிரேக் போட்டான்.

ஆனா அந்த வண்டி நிக்கல. பிரேக் பிடிக்கலையோ என்னவோ.

'டொம்'னு ஏறி இறங்குச்சு.

"அம்மா..."

நான் பயத்துல சீட்டுக்கு அடியில இருந்த கம்பியைப் பிடிச்சேன்.

அது இரும்பு கம்பி. துருப்பிடிச்சுப் போயிருந்துச்சு.

நான் பிடிச்ச வேகத்துல... அது ஆடுறது தெரிஞ்சுது.

ஸ்க்ரூ லூசா இருக்கு போல.

"கடக்... கடக்..."னு கம்பி ஆடுச்சு.

எனக்கு உசுரு போயிடுச்சு.

"ஐயோ... இது கழண்டு வந்துடுமோ?"

இன்னொரு கையால என் கவர் பேக்கை இறுக்கிப் பிடிச்சேன்.

வண்டி ஒவ்வொரு குழிக்குள்ள இறங்கும்போதும்... என் உடம்பு தூக்கிப் போட்டுச்சு.

என் மார்பு குலுங்குறது எனக்கே தெரிஞ்சுது.

பிராவுக்குள்ள அடங்காம குதிக்குது.

என் பெரிய பின்புறம்... அந்த கிழிஞ்ச சீட்ல பட்டு பட்டுத் தேயுது.

இடுப்பு வலிச்சுது.

பின்னால எதையும் பிடிக்க முடியல.

பிடிக்கிறதுக்கு இருந்த ஒரே ஆதாரம் அந்தத் துருப்பிடிச்ச கம்பி தான்.

அதுவும் இப்போ கழண்டு விழுற நிலைமையில இருக்கு.

மனசுக்குள்ள பயம்.

அப்பார்ட்மெண்ட்ல இருக்கிறவங்க யாராச்சும் எதிர்ல போனா?

நான் மாஸ்க் போட்டிருக்கேன்... ஆனாலும் நான் யாருன்னு கண்டுபிடிச்சுட்டா?

பயம் ஒரு பக்கம்.

இந்தக் குலுங்கல் இன்னொரு பக்கம்.

திடீர்னு ஒரு பெரிய பள்ளம்.

ரோடு வேலை நடக்குறதால தோண்டிப் போட்டிருந்தாங்க.

பிரகாஷ் அதை கவனிக்கல போல.

வேகமா உள்ள விட்டான்.

"டம்மாால..."

வண்டி பயங்கரமா குலுங்குச்சு.

நான் காத்துல பறக்குற மாதிரி உணர்ந்தேன்.

நான் பிடிச்சிருந்த அந்தக் கம்பி... என் கையோட வந்துடும் போல இருந்துச்சு.

என் பேலன்ஸ் தவறுச்சு.

நான் விழப்போறேன்னு தோணுச்சு.

என் கை தானா முன்னாடி போச்சு.

வேற எதையாவது பிடிக்கணும்...

இல்லன்னா கீழ விழுந்து மண்டை உடையும்.

எதிரில் பிடிக்கிறதுக்கு இருந்தது ஒன்னே ஒன்னு தான்.

பிரகாஷோட இடுப்பு.

இன்னும் ஒரு குலுங்கல் வந்தா... நான் கண்டிப்பா அவனைப் பிடிச்சு தான் ஆகணும்.

என் கைகள் நடுங்கிக்கிட்டே அவன் முதுகுக்குப் பக்கத்துல காத்துல நின்னுச்சு.

வண்டி அடுத்த பள்ளத்தை நோக்கிப் போய்க்கிட்டே இருந்துச்சு.

[yazhiniram]

Part 72:


வண்டி போயிட்டு இருந்துச்சு.

"டுர்ர்ர்ர்ர்... பட்... பட்... பட்..."

அந்தப் பழைய ஆக்டிவா போடுற சத்தம் காதையே அடைச்சது.

ரோடு வேற படுமோசமா இருந்துச்சு.

முன்னாடி எல்லாம் தார் ரோடு. இப்போ ரோடு வேலை நடக்குறதால எல்லாம் குண்டும் குழியுமா கிடந்துச்சு.

வண்டி ஒவ்வொரு தடவை குழிக்குள்ள இறங்கும்போதும்... என் உசுரு போயிட்டு வந்துச்சு.

அந்த வண்டியில சஸ்பென்ஷன் சுத்தமா வேலையே செய்யலன்னு நினைக்கிறேன்.

"டொம்... டொம்..."னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

அந்த அதிர்வு அப்படியே என் முதுகுத் தண்டுவடம் வரைக்கும் ஏறுச்சு.

நான் 'சைட் சாடில்' முறையில... அதாவது ரெண்டு காலையும் ஒரே பக்கமா போட்டு உக்காந்திருந்தேன்.

இப்படி உக்காந்தா சுத்தமா பேலன்ஸ் நிக்கல.

கைப்பிடியை உயிர்ப் பயத்துல பிடிச்சிருந்தேன்.

வெயில் மண்டையைப் பொளந்தது.

பிரகாஷ் வண்டியை ரொம்பப் பொறுமையாத் தான் ஓட்டினான்.

"மேடம்... ரோடு சரியில்ல. கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்க."

"பரவால்ல பிரகாஷ்... நீ பார்த்து ஓட்டு."

நான் இயல்பாத் தான் சொன்னேன்.

ஆனா வண்டி கண்டிஷன் அப்படி. அவன் பாவம் என்ன பண்ணுவான்?

திடீர்னு ஒரு பெரிய வேகத்தடை.

அதுவும் வர்ணம் பூசாத வேகத்தடை. மண்ணு நிறத்துலேயே இருந்துச்சு.

தூசி பறந்ததுல அவனுக்கு அது தெரியல போல.

கிட்ட போனதும் தான் பார்த்தான்.

சட்டுனு பிரேக் போட்டான்.

ஆனா அந்தப் பழைய பிரேக் சரியா பிடிக்கல.

வண்டி வேகமா அந்த மேட்டுல ஏறுச்சு.

"ஐயோ..."

வண்டி அந்தரத்தில் பறக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

"டம்மாால்..."னு கீழ இறங்குச்சு.

நான் சீட்ல இருந்து தூக்கி வீசப்பட்டேன்.

நான் பிடிச்சிருந்த கம்பி நழுவுச்சு.

என் உடம்பு பின்னாடி சாயாம... முன்னாடி சரிஞ்சுது.

நான் விழுந்துடுவேன்னு தோணுச்சு.

"மேடம்! என்னைப் பிடிச்சுக்கோங்க!"

பிரகாஷ் கொஞ்சம் வேகமா கத்தினான்.

எனக்கு யோசிக்க நேரமில்ல.

விழுந்துடுவோம்னு பயம்.

என் கை தானா முன்னாடி போச்சு.

வேற எதையும் தேடல.

சட்டுனு அவனோட இடுப்பை 'கப்'னு பிடிச்சேன்.

என் விரல்கள் அவனோட டீ-ஷர்ட்டை அழுத்தி... உள்ள இருந்த சதையைப் பிடிச்சுது.

ஒரு வினாடி உலகம் ஸ்தம்பிச்சுப் போச்சு.

வண்டி ஆடிக்கிட்டே போய் ஒரு வழியா சமநிலைக்கு வந்துச்சு.

ஆனா என் கை... இன்னும் அவன் இடுப்பை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டுத் தான் இருந்துச்சு.

அந்த உணர்வு...

என் உள்ளங்கை... பஞ்சு மாதிரி மென்மையா இருக்கும்.

வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்து, எந்தக் கஷ்டமான வேலையும் பார்க்காத கை.

ஆனா நான் பிடிச்சிருந்த அவனோட இடுப்பு...

கல்லு மாதிரி இருந்துச்சு.

என் புருஷன் கார்த்திக் இடுப்பைத் தொட்டா... மெத்துனு சாஃப்டா  இருக்கும்.

ஆனா இவன்...

எலும்பும், நரம்பும், முறுக்கேறின தசைவுமா... குட்டியா இருந்தாலும், இரும்புத் தூண் மாதிரி இருந்தான்.

அவன் இடுப்பு எலும்பு என் உள்ளங்கையில குத்துச்சு.

அவனோட அந்த உடல் சூடு... டீ-ஷர்ட் வழியா என் கைக்கு பரவுச்சு.

எனக்கு 'ஷாக்' அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

படக்குனு கையை எடுத்தேன்.

"சா... சாரி பிரகாஷ்..."

என் குரல் நடுங்குச்சு.

அவனும் கொஞ்சம் ஆடித்தான் போயிருப்பான்.

"பரவால்ல மேடம்... வண்டி குலுங்கிடுச்சு... நீங்க விழாம இருந்தா சரி."

என் மென்மையான கை பட்டதும்... அவன் உடம்பு லேசா சிலிர்த்ததை நான் உணர்ந்தேன்.

வண்டி மெதுவா போயிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா அந்தத் தொடுதலோட தாக்கம்... இன்னும் என் விரல் நுனியில இருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் பின்னாடி நகர்ந்து உக்காந்தேன்.

இந்தத் தர்மசங்கடத்தைப் போக்கணும்.

பேச்சைத் திருப்பினேன்.

"வண்டி ரொம்பப் பழசு போல?"

சும்மா ஒரு கேள்வி.

அவன் பதில் சொன்னான்.

"ஆமா மேடம்... இது 2007 மாடல்."

"எப்போ வாங்குன?"

"ரெண்டு வருஷம் முன்னாடி தான் வாங்கினேன் மேடம். செகண்ட் ஹேண்ட்ல."

"எவ்ளோ?"

"பதினைஞ்சாயிரம் ரூபா மேடம். என் சம்பளத்துல கொஞ்சம் கொஞ்சமா சேத்து வெச்சு வாங்கினேன்."

அவன் குரல்ல ஒரு பெருமை தெரிஞ்சுது.

"ஓ... பரவால்லையே. சீப்பா கிடைச்சிருக்கே."

"ஆமா மேடம். இன்ஜின் நல்லா இருந்துச்சு. பாடி தான் கொஞ்சம் டேமேஜ். நானே மெக்கானிக் ஷாப்ல குடுத்து ரெடி பண்ணேன்."

"ம்ம்..."

"ஆமா மேடம், இது தான் மேடம் என் சொத்து."

அவன் சொல்லச் சொல்ல... எனக்கு மனசுக்குள்ள ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் ஒரு காய்கறிக்கு செலவு பண்ற காசு... அவனுக்கு ஒரு மாச பெட்ரோல் காசு.

அவன் வாழ்க்கை எவ்ளோ கஷ்டம்னு புரிஞ்சுது.

இவ்ளோ கஷ்டத்துலயும்... அவன் என்னை பைக்ல கூட்டிட்டு வர்றான்.

ஹெல்மெட் போடுறான். மாஸ்க் தர்றான்.

அவன் மேல ஒரு இரக்கம் வந்துச்சு.

ஒரு பத்து நிமிஷத்துல சிட்டி மார்க்கெட் வந்துட்டோம்.

"இங்கேயே நிறுத்து பிரகாஷ். நான் போய் வாங்கிட்டு வந்துடுறேன்."

"நான் கூட வரவா மேடம்?"

"இல்ல இல்ல... வேணாம். நீ வண்டியிலயே இரு."

"சரிங்க மேடம்."

அவன் ஓரமா வண்டியை நிறுத்தினான்.

நான் இறங்கி மார்க்கெட்டுக்குள்ள போனேன்.

உள்ள போனதும்... என்னோட புத்தி வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சது.

அவன் சொன்னது நிஜம் தான்.

காய்கறி எல்லாம் அவ்ளோ ஃப்ரெஷ்ஷா இருந்துச்சு.

தக்காளி பழம் பளபளன்னு இருந்துச்சு.

வெண்டைக்காய் பிஞ்சா இருந்துச்சு.

விலையும் கொஞ்சம் கம்மி தான்.

எனக்கு சந்தோஷம் தாங்கல.

"வாவ்... சூப்பர்..."

நான் வந்த வேலையை மறந்தேன்.

பைக்ல வந்திருக்கோம்... தூக்கிக்கிட்டு போகணும்ங்கிறதை எல்லாம் மறந்துட்டேன்.

கைக்குக் கிடைச்சதை எல்லாம் வாங்கினேன்.

தக்காளி ரெண்டு கிலோ.

வெங்காயம் மூணு கிலோ.

உருளைக்கிழங்கு, கேரட், பீன்ஸ், அவரைக்காய்...

அப்புறம் கீரைக்கட்டு வேற ஃப்ரெஷ்ஷா இருந்துச்சு. அதுல ஒரு நாலு கட்டு.

பழக்கடை பக்கம் போனேன்.

மாதுளம்பழம் நல்லா இருந்துச்சு. அதுல ஒரு கிலோ.

சாத்துக்குடி ஒரு கிலோ.

எல்லாம் வாங்கி முடிச்சப்போ தான் தெரிஞ்சுது...

ரெண்டு பெரிய பை நெறைய சாமான்கள்.

கையில தூக்கவே முடியல. அவ்ளோ வெயிட்.

"ஐயோ... இவ்வளவா வாங்கிட்டோம்?"

மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

பிரகாஷ் வண்டி மேல உக்காந்து வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருந்தான்.

என்னைப் பார்த்ததும் ஓடி வந்தான்.

"என்ன மேடம்... இவ்வளவு வாங்கிட்டீங்க?"

"ஆமா பிரகாஷ்... காய் எல்லாம் நல்லா இருந்துச்சா... அதான்..."

நான் அசடு வழிஞ்சேன்.

அவன் என் கையில இருந்த ரெண்டு பையையும் வாங்கினான்.

எனக்குத் தூக்கவே கை வலிச்சது.

ஆனா அவன்... சும்மா பூப்பந்து தூக்குற மாதிரி தூக்கினான்.

அவன் கை நரம்புகள் புடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"பரவால்ல மேடம்... நல்லதாப் போச்சு. ஒரு வாரத்துக்கு வரும்."

"ஆனா எப்டி கொண்டு போறது?"

"அதெல்லாம் பார்த்துக்கலாம் மேடம்."

வண்டி கிட்ட போனோம்.

ஒரு பையை எடுத்து... முன்னாடி கால் வைக்கிற இடத்துல வெச்சான்.

அந்த ஆக்டிவால முன்னாடி இடம் கம்மி.

ஒரு பை வெச்சதுமே இடம் அடைச்சுக்கிச்சு.

"இன்னொரு பையை?" நான் கேட்டேன்.

"இதுவும் வெயிட் போல மேடம். இங்க கீழ இருக்கிற பை மேல இதையும் வைக்கலாம் மேடம். ஆனா..."

"ஆனா என்ன?"

"நீங்க ஒரு பக்கமா கால் போட்டு உக்காந்தா... இதை பிடிக்க கஷ்டமா இருக்கும். அதுவும் இல்லாம முன்னாடி பை ஆடும்."

"அப்போ?"

"இல்ல மேடம்... நீங்க பைக்ல ரெண்டு பக்கமும் கால் போட்டு உக்காந்தீங்கன்னா... முன்னாடி இருக்கிற பையை நீங்க பிடிக்க வசதியா இருக்கும். எனக்கும் வண்டி ஓட்ட பேலன்ஸ் கிடைக்கும்."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

ரெண்டு பக்கமும் கால் போட்டா?

அது கொஞ்சம் ஓவரா இருக்காதா?

"இல்ல பிரகாஷ்... பரவால்ல. நான் மடியிலயே வெச்சுக்குறேன்."

எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

"சரிங்க மேடம். உங்க இஷ்டம்."

நான் பின்னாடி சீட்ல ஏறி உக்காந்தேன்.

மறுபடியும் அதே 'சைட் சாடில்'.

ரெண்டு காலையும் ஒரு பக்கமாத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டு...

அந்த கனமான பையை என் மடியில வெச்சேன்.

பை ரொம்ப பெருசு.

என் மடி முழுக்க அடைச்சுக்கிச்சு.

என் பார்வை மறைக்குது.

"போலாமா மேடம்?"

"ம்ம்... போலாம். ஆனா அந்த மசாலா கடைக்கு போகணும். ஒரு அரை கிலோமீட்டர் தூரம்."

"சரிங்க மேடம்."

வண்டி கிளம்புச்சு.

இந்த அரை கிலோமீட்டர் பயணம்... ஒரு நரக வேதனை.

அந்தப் பை சரியான வெயிட்.

வண்டி ஆடும்போதெல்லாம் பையும் ஆடுது.

அது கீழ விழுந்துடக் கூடாதுன்னு நான் ஒரு கையால இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

இன்னொரு கையால என் உடம்பைப் பேலன்ஸ் பண்ணனும்.

முதுகு வலிச்சது.

உடம்பை ஒரு பக்கமா வளைச்சு உக்காந்திருந்ததால... இடுப்பு சுளுக்கிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஷ்ஷப்பா..."

ஒரு வழியா மசாலா கடை வந்துச்சு.

வண்டியை நிறுத்தினான்.

"நீங்க இருங்க பிரகாஷ். நான் போய் வாங்கிட்டு வர்றேன்."

நான் கஷ்டப்பட்டு வண்டியில இருந்து இறங்கினேன்.

முதுகுல 'சுரீர்'னு வலி.

கடைக்குள்ள போய், மசாலா பாக்கெட் எல்லாம் வாங்கினேன்.

சீக்கிரம் வாங்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.

சின்ன பாக்கெட் தான்.

அதை சீட்டுக்கு அடியில இருக்கிற டிக்கியைத் திறந்து உள்ள போட்டான்.

இப்போ தான் பெரிய பிரச்சினை.

இங்க இருந்து அப்பார்ட்மெண்ட் போக அஞ்சு கிலோமீட்டர் ஆகும்.

ரோடு வேற மோசம்.

நான் இப்டியே மடியில பையை வெச்சுக்கிட்டு போனா... என் முதுகு உடைஞ்சு போயிடும்.

கண்டிப்பா முடியாது.

"பிரகாஷ்..."

"சொல்லுங்க மேடம்."

"என்னால இந்தப் பையை மடியில வெச்சுக்கிட்டு வர முடியாது. ரொம்ப வெயிட்டா இருக்கு."

"நான் தான் சொன்னேன்ல மேடம்."

"வேற எங்கயாச்சும் வைக்க முடியுமா?"

"முன்னாடி தான் மேடம் வைக்கணும். ஆனா ஏற்கெனவே ஒரு பை இருக்கு."

"அதுக்கு மேல வை."

"சரிங்க மேடம்."

என் கையில இருந்த பையை வாங்கினான்.

முன்னாடி இருந்த பை மேல... இந்தப் பையைத் தூக்கி வெச்சான்.

இப்போ ரெண்டு பையும் ஒன்னு மேல ஒன்னு.

அந்த ஆக்டிவால ஹூக் உடைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

அதனால பையை மாட்ட முடியாது.

சும்மா அடுக்கித் தான் வெச்சிருக்கான்.

வண்டி ஆடுனா... மேல இருக்கிற பை சரிஞ்சு விழ வாய்ப்பிருக்கு.

பிரகாஷ் வண்டியில ஏறினான்.

அவன் காலுக்குக் கூட இடம் இல்ல.

ரெண்டு காலையும் அகலமா வெச்சு, ஓரத்துல தான் கால் வெச்சான்.

அவனோட தொடை ரெண்டும் அந்தப் பையை இடுக்கிப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

"மேடம்... இப்போ நீங்க பழைய மாதிரி உக்காந்தா, பை விழுந்துடும்."

எனக்குப் புரிஞ்சது.

இப்போ வேற வழியே இல்ல.

அவன் சொன்ன பொசிஷன்ல தான் உக்காரணும்.

அப்படி உக்காந்தா தான்... நான் முன்னாடி குனிஞ்சு அந்தப் பையைப் பிடிக்க முடியும்.

இல்லன்னா என் கையை முன்னாடி கொண்டு போகவே முடியாது.

நான் சுடிதார் தான் போட்டிருக்கேன். பேண்ட் தான்.

புடவை கட்டிருந்தா தான் பிரச்சனை.

"சரி பரவால்ல... யாராச்சும் பார்த்தா, பை பிடிக்கிறதுக்காக உக்காந்திருக்கேன்னு நினைச்சுப்பாங்க."

எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டேன்.

"சரி பிரகாஷ்... வண்டியை நேரா பிடி."

"சரிங்க மேடம்."

நான் என் வலது காலைத் தூக்கி... சீட்டுக்கு அந்தப் பக்கம் போட்டேன்.

என் பிங்க் சுடிதார் பேண்ட் இழுத்துச்சு.

இப்போ நான் பைக் சீட்டுக்கு மேல... ரெண்டு காலையும் ரெண்டு பக்கமும் போட்டு உக்காந்தேன்.

என் இடுப்பை சீட்ல நல்லா உக்கார வெச்சேன்.

இந்த மாதிரி உக்காந்தா... என் சூத்து அப்படியே அந்த சீட்ல பதியும்.

உக்காந்தேன்.

"ஹப்பாடா..."

இப்போ தான் கொஞ்சம் கிரிப் கிடைச்சது.

பேலன்ஸ் பண்றது ஈசியா இருந்துச்சு.

ஆனா...

இப்போ நான் அவனுக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல வந்துட்டேன்.

முன்னாடி உக்காந்திருக்கும்போது கொஞ்சம் இடைவெளி இருந்துச்சு.

இப்போ என் தொடைகள் ரெண்டும்... அவனோட இடுப்புக்கு நேரா வந்துச்சு.

என் அடிவயிறு அவன் முதுகுக்குப் பின்னால வந்துச்சு.

"போலாமா மேடம்?"

"ம்ம்... போலாம்."

வண்டி கிளம்புச்சு.

"கர்ர்ர்ர்ர்..."

வண்டி கிளம்பினதுமே... முன்னாடி இருந்த பை லேசா ஆடுச்சு.

"மேடம்... பை விழுகுற மாதிரி இருக்கு. நீங்க கொஞ்சம் முன்னாடி வந்து அந்தப் பையை பிடிச்சுக்கோங்க."

"சரி..."

நான் மெதுவா என் கைகளை உயர்த்தினேன்.

முன்னாடி நகர்ந்து...

அவன் இடுப்புக்கு ரெண்டு பக்கமும் என் கைகளை விட்டேன்.

முன்னாடி இருந்த அந்தப் பையோட கைப்பிடியைப் பிடிக்க முயற்சி பண்ணேன்.

அப்படிப் பிடிக்கும்போது... என் கைகள் அவன் வயித்துப் பகுதியைச் சுத்தி வளைஞ்சது.

இப்போ நான் கிட்டத்தட்ட அவனைக் கட்டிப்பிடிச்ச நிலைமைல தான் இருந்தேன்.

என் உள்ளங்கைகள் பையைப் பிடிச்சிருந்தாலும்... என் முழங்கைகள் அவன் இடுப்புல இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் உடம்பு சூடு... தகதகன்னு இருந்துச்சு.

வியர்வை ஈரம் அந்த டீ-ஷர்ட்ல இருந்துச்சு.

அது என் கையில ஒட்டுச்சு.

ஆனா நிஜமான பிரச்சனை அது இல்ல.

என்னோட மார்பு.

நான் இப்டி உக்காந்து, முன்னாடி பையைப் பிடிச்சா...

என் மார்பகங்கள் அவன் முதுகுல உரசும்.

என்னோட முலை... கூர்மையான காம்புகளோட... அவன் முதுகுல அழுந்தினா...

அது விபரீதம்.

அது அவனுக்கு தப்பான எண்ணத்தைக் கொடுக்கும்.

எனக்கும் அது கூச்சமா இருக்கும்.

அதை மட்டும் அனுமதிக்கக் கூடாது.

வண்டி ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் என் முதுகுத் தண்டை வளைச்சேன்.

என் இடுப்பை சீட்ல அழுத்திக்கிட்டு...

என் மேல் உடம்பை மட்டும் பின்னாடி வளைச்சேன்.

என் கைகள் முன்னாடி பையைப் பிடிச்சிருந்தாலும்...

என் மார்பு அவன் முதுகுல படாம இருக்க... நான் பெரும் முயற்சி எடுத்தேன்.

ஒரு இன்ச் கேப்.

வெறும் ஒரு இன்ச் இடைவெளி தான் எனக்கும் அவனுக்கும்.

காத்து அந்த இடைவெளியில புகுந்து போச்சு.

வண்டி குலுங்கும்போதெல்லாம்... என் உடம்பு முன்னாடி போகத் துடிக்கும்.

நான் என் வயித்துத் தசைகளை இறுக்கிப் பிடிச்சு... பின்னாடி இழுப்பேன்.

"படக்... படக்..."

ஒவ்வொரு குழியில இறங்கும்போதும்... இது ஒரு போராட்டமா இருந்துச்சு.

என் கைகள் முன்னாடி இருந்த பையை கெட்டியா பிடிச்சிருந்துச்சு.

என் தொடைகள் சீட்டை இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

ஆனா என் மார்பு மட்டும்... ஒரு புனிதமான இடைவெளியைக் காப்பாத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இது எவ்ளோ கஷ்டம்னு எனக்குத் தான் தெரியும்.

தசை வலிச்சுது.

ஆனா அதை விட...

அந்த நெருக்கம்.

அவன் முதுகுல இருந்து வர்ற அந்த வாசனை.

வியர்வையும், சோப்பும் கலந்த ஒரு ஆண் வாசனை.

அது என் மூக்குக்குள்ள நுழைஞ்சு... என் மூளையை மயக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல... அந்த பைக் சீட்டோட அதிர்வு... 'ஜிவ்வுனு' பரவுச்சு.

ஏற்கெனவே கசிஞ்ச ஈரம்... இப்போ இன்னும் அதிகமாகி...

என் பேண்ட்டை நனைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு வாட்ச்மேனைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு...

நடுரோட்டுல போயிட்டு இருக்கேன்.

என் மார்பு அவன் மேல படாம இருக்க போராடிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா என் மனசு...

"விட்று பவித்ரா... ஏன் கஷ்டப்படுற... சாய்ஞ்சுக்கோ..."ன்னு சொல்லிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அந்தக் குரலை அடக்கிக்கிட்டு...

நான் விறைப்பா உக்காந்து வந்தேன்.



Part 73:


வண்டி மெதுவா நகர்ந்து போயிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் ரொம்பப் பொறுமையாத் தான் ஓட்டுனான்.

"டுர்ர்ர்ர்ர்..."

அந்தப் பழைய இன்ஜின் சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

ரோடு குண்டும் குழியுமா இருந்ததால, அவன் ஒவ்வொரு குழியையும் பார்த்துப் பார்த்து, வளைச்சு வளைச்சு ஓட்டுனான்.

"மேடம்... ரோடு ரொம்ப மோசம்... நான் கொஞ்சம் பொறுமையாத் தான் போறேன். லேட் ஆனா தப்பா நினைக்காதீங்க."

"பரவால்ல பிரகாஷ்... நீ மெதுவாவே போ. அவசரம் ஒன்னும் இல்ல."

நான் பின்னாடி உக்காந்துகிட்டு... என்னோட போராட்டத்தைத் தொடர்ந்தேன்.

என் முதுகு வளைச்சு... பின்னாடி இழுத்துப்பிடிச்சு உக்காந்திருந்தேன்.

என் முலை அவன் முதுகுல படக்கூடாது. அதுல நான் ரொம்பத் தெளிவா இருந்தேன்.

ஒரு இன்ச் கேப்.

அந்தச் சின்ன இடைவெளியை மெயின்டெய்ன் பண்றதுக்காக... என் வயித்த இறுக்கிப் பிடிச்சு, மூச்சைக் கூட சரியா விடாம உக்காந்திருந்தேன்.

தசை வலிச்சுது. இடுப்பு சுளுக்கிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா அவன் நல்லவன்.

வேகத்தடை வரும்போதெல்லாம் வண்டியை சுத்தமா ஸ்லோ பண்ணிட்டு, கால் ஊன்றித் தான் ஏறுனான்.

என் நிலைமை அவனுக்குப் புரிஞ்சிருக்கும் போல.

எனக்கு அவன் மேல ஒரு மரியாதை வந்துச்சு.

"பரவால்ல... வாட்ச்மேனா இருந்தாலும் நாகரீகமா நடந்துக்குறான்."

"வேற எவனாச்சும் இருந்தா... இந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி வேணும்னே பிரேக் போட்டு இடிக்க வைப்பான்."

"இவன் நல்லவன். பாவம், நான் தான் தப்பா நினைக்கிறேனோ?"

மனசுக்குள்ள அவனைப் பாராட்டிக்கிட்டே வந்தேன்.

ஆனா...

அந்த நல்ல நேரம் ரொம்ப நேரம் நீடிக்கல.

ரோடு திடீர்னு இன்னும் மோசமாச்சு.

இதுவரைக்கும் சின்னச் சின்னக் குழிகள் தான் இருந்துச்சு.

இப்போ... ரோடு முழுக்கவே பள்ளம் தான். தார் ரோடே காணோம். வெறும் ஜல்லிக் கற்களும், செம்மண்ணும் தான்.

வண்டி ஆட்டம் அதிகமாச்சு.

"படக்... படக்... படக்..."

அந்தப் பழைய வண்டியில சஸ்பென்ஷன் வேலையே செய்யலன்னு இப்போ தான் முழுசா புரிஞ்சுது.

வெறும் ஸ்பிரிங் மேல உக்காந்து போற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒவ்வொரு கல்லுல ஏறும்போதும்... அந்த அதிர்வு என் சூத்து வழியா ஏறி, முதுகுத் தண்டுவடம் வரைக்கும் சிலிர்த்துச்சு.

நான் எவ்ளோ தான் என் உடம்பை விறைப்பா வெச்சிருந்தாலும்...

புவி ஈர்ப்பு விசை என் கட்டுப்பாட்டை மீறிச்சு.

திடீர்னு ஒரு பெரிய பள்ளம்.

ரோட்டுக்கு நடுவுல கிணறு வெட்டுன மாதிரி ஒரு பள்ளம்.

பிரகாஷ் அதை எதிர்பார்க்கல போல.

சுதாரிக்குறதுக்குள்ள... வண்டி உள்ள இறங்குச்சு.

"டமார்..."

பக்கவாட்டுல இல்ல... நேரா செங்குத்தா இறங்குச்சு வண்டி.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

நான் பிடிச்சிருந்த கிரிப் நழுவுச்சு.

என் உடம்பை பின்னாடி இழுத்துப் பிடிச்சிருந்த அந்த விசை... சட்டுனு உடைஞ்சுது.

"அம்மா..."

என்னை அறியாமலே என் உடம்பு முன்னாடி பாய்ஞ்சுது.

தடுக்கவே முடியல.

'பொத்'னு போய் அவன் முதுகுல விழுந்தேன்.

என் முலைகள்...

ரெண்டும் நல்லாத் திரட்சியா, கனமா இருக்கும்.

அது அப்படியே போய் அவன் முதுகுல அப்பிக்கிச்சு.

எந்த இடைவெளியும் இல்ல.

காற்று புக முடியாத நெருக்கம்.

பஞ்சு மெத்தையில போய் இரும்புத் தூண் இடிச்ச மாதிரி...

என் மென்மையான முலைகள்... அவனோட முரட்டு முதுகுல அழுத்தமாப் பதிஞ்சுது.

என் மண்டை போய் அவன் ஹெல்மெட் மேல 'டக்'னு இடிச்சுது.

என் முகம்... அவன் கழுத்துக்கிட்ட போச்சு.

மாஸ்க் போட்டிருந்தாலும்... அந்த நெருக்கம் எனக்குப் புதுசா இருந்துச்சு.

ஒரு வினாடி நான் உறைஞ்சு போயிட்டேன்.

விலகணும்னு தோணுச்சு.

ஆனா வண்டி அடுத்தடுத்து குழிக்குள்ள இறங்கி ஏறினதால... என்னால பின்னாடி நகர முடியல.

அவன் கழுத்துக்கிட்ட என் மூக்கு இருந்துச்சு.

அப்போ தான் அந்த வாசனை என் மூக்குல ஏறுச்சு.

நான் மாஸ்க் போட்டிருந்தேன்.

ஆனா அந்த மாஸ்க்கையும் மீறி... ஒரு நெடி.

அது வியர்வை நாத்தம் இல்ல.

அழுக்கு நாத்தமும் இல்ல.

வெயில்ல அலைஞ்ச உடம்பு...

கஷ்டப்பட்டு உழைக்கிற ஆம்பளையோட உடம்பு...

அந்த டீ-ஷர்ட்ல ஊறியிருந்த வேர்வை ஈரம்...

எல்லாம் கலந்து ஒரு விதமான காரமான ஆண் வாசனை.

வழக்கமா எனக்கு இந்த மாதிரி வாசனை பிடிக்காது.

கார்த்திக் எப்பவுமே ஆபீஸ் போகும்போது சென்ட் போட்டுட்டு, பவுடர் போட்டுட்டு தான் பக்கத்துல வருவாரு. சாயங்காலம் வந்தாலும் ஏசி ரூம் வாசனை தான் வரும்.

ஆனா...

பிரகாஷோட இந்த வாசனை...

ஏன்னே தெரியல... எனக்குக் குமட்டல.

பதிலா... ஒரு விதமான போதையைத் தந்துச்சு.

என்னை அறியாமலே மூச்சை ஆழமா இழுத்து விட்டேன்.

அந்த வாசனை என் நுரையீரலுக்குள்ள போய்... ரத்தத்துல கலக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"இது தான் ஆண் வாசனையா?"

மனசுக்குள்ள ஒரு கேள்வி.

வண்டி தொடர்ந்து குலுங்கிக்கிட்டே போச்சு.

என்னால இனிமே பழைய மாதிரி இடைவெளி விட்டு உக்கார முடியல.

ஒவ்வொரு தடவை வண்டி மேல ஏறி இறங்கும்போதும்...

என் முலை அவன் முதுகுல இடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அது சும்மா இடிக்கல.

ஒரு ரிதம் மாதிரி...

அழுந்தும்... விலகும்... அழுந்தும்... விலகும்...

என் முலைக் காம்புகள் பிராவுக்குள்ள விறைச்சுப் போய் குத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் மென்மையான முலை அவன் மேல உரசும்போது... அவனுக்கு எவ்ளோ சுகமா இருக்கும்?

அந்த உரசல்ல எனக்கும் ஒரு சுகம் இருந்துச்சு.

அதை மறுக்க முடியல.

அவனும் அதை ரசிக்கிறான் போல.

வண்டியில அவன் உக்காந்திருக்கிற விதத்துல ஒரு மாற்றம் தெரிஞ்சுது.

அவன் முதுகு இன்னும் விறைப்பான மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு.

ஒரு வாட்ச்மேன் முதுகுல இப்டி உரசுறது தப்பு.

"பிரகாஷ்... கொஞ்சம் பார்த்து ஓட்டு."

பேருக்குச் சொன்னேன்.

"ரோடு சரியில்ல மேடம்... என்ன பண்றது..."

அவனும் காரணம் சொன்னான்.

ஆனா ரெண்டு பேருக்குமே தெரியும்... இந்த உரசல் எங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்குன்னு.

இப்படியே ஒரு ரெண்டு கிலோமீட்டர் போயிருப்போம்.

திடீர்னு ஒரு ஆபத்து.

ஒரு வேகத்தடை. அதுக்கு அடுத்து ஒரு பள்ளம்.

இதை 'டபுள் ஹசார்ட்' னு சொல்லுவாங்க.

பிரகாஷ் வேகத்தடையில ஏறி இறங்கினான்.

வண்டி ஆடுச்சு.

சுதாரிக்குறதுக்குள்ள... அடுத்த பள்ளத்துல டயர் இறங்குச்சு.

இது பயங்கரமான குலுங்கல்.

"டமார்... கடக்..."

வண்டி ஒரு பக்கம் சாஞ்சுச்சு.

நான் முன்னாடி பையைப் பிடிச்சிருந்தேன்ல... என் கை நழுவுச்சு.

பேலன்ஸ் போச்சு.

விழுந்துடுவேனோங்கற பயத்துல... என் வலது கை தானா எதையாவது பிடிக்கத் தேடுச்சு.

கைப்பிடி எட்டல.

என் கைக்குக் கிடைச்சது...

அவன் கால்களுக்கு நடுவுல...

தொடைக்கு மேல...

நான் எதைப் பிடிக்கிறேன்னு எனக்கே தெரியல.

உயிர்ப் பயத்துல இருக்கமாப் பிடிச்சேன்.

"கப்..."

என் உள்ளங்கையில ஒரு உருளை வடிவம் சிக்கிச்சு.

சூடா... கனமா...

நான் பிடிச்ச அடுத்த வினாடி...

என் கைக்குள்ள இருந்த அந்தப் பொருள்... துடிச்சுது.

உயிரோட இருக்கிற ஒரு பிராணி மாதிரி... 'விண்... விண்...'னு துடிச்சுது.

எனக்கு 'ஷாக்' அடிச்சது.

நான் எதைப் பிடிச்சிருக்கேன்?

குனிஞ்சு பார்க்கல. ஆனா உணர்வு சொல்லுச்சு.

அது அவனோட ஆணுறுப்பு.

அவனோட சுண்ணி.

முழுசா விறைக்கல.

ஆனா அதுவே அவ்ளோ பெருசா இருந்துச்சு.

என் கைக்குள்ள அடங்காத அளவுக்கு ஒரு கனம்.

ஒரு பெரிய சுண்ணி.

நான் பிடிச்ச அந்த ஒரு வினாடியில...

அது என் கைக்குள்ளேயே வளருறதை என்னால உணர முடிஞ்சுது.

ரத்தம் பாயுற வேகம்.

அதுவரைக்கும் தூங்கிட்டு இருந்த மிருகம்... என் தொடுதல் பட்டதும் முழிச்சுக்கிட்ட மாதிரி...

சட்டுனு நீளமாச்சு.

தடிச்சது.

என் விரல்களுக்கு இடையில அந்தச் சூடு பரவுச்சு.

அவன் போட்டிருந்த அந்த ட்ராக் பேண்ட் வழியா... அவனோட நரம்புகள் புடைக்கிறதைக் கூட என்னால உணர முடிஞ்சுது.

கவிதா சொன்னாளே... 'எருமை மாடு சைஸ்'...

அது நிஜம் தானோ?

சும்மா அரை விறைப்புலேயே இப்டி இருக்கே...

என் உடம்பு முழுக்க ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்சது.

வெட்கம், பயம், அருவருப்பு, ஆசை... எல்லாம் கலந்து ஒரு கலவை.

படக்குனு கையை எடுத்தேன்.

நெருப்பைத் தொட்ட மாதிரி கையை உதறினேன்.

என் முகம் தீயா எரிஞ்சுது.

"சாரி... சாரி பிரகாஷ்... கை நழுவிடுச்சு..."

என் குரல் உடைஞ்சு போச்சு.

வண்டி கொஞ்சம் ஆடுச்சு.

பிரகாஷும் நிலைகுலைஞ்சு போயிட்டான் போல.

வண்டியை ரொம்ப ஸ்லோ பண்ணினான், ஆனா நிறுத்தல.

அவன் குரல் கரகரப்பா, நடுக்கமா இருந்துச்சு.

"பரவால்ல மேடம்... ஒன்னும் இல்ல..."

அவன் மூச்சு வாங்குறது எனக்குக் கேட்டுச்சு.

நான் செஞ்ச அந்தத் தப்பு... அவனுக்குள்ள என்ன மாற்றத்தை உண்டாக்கியிருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.

இனிமே அந்த இடத்துல கையை வைக்க முடியாது.

நான் கையை எடுத்துட்டு... மறுபடியும் அந்த காய்கறிப் பையைப் பிடிக்கப் போனேன்.

ஆனா கை நடுங்குச்சு.

அப்போ பிரகாஷ் சொன்னான்.

"மேடம்..."

"என்ன?"

"நீங்க பையைப் பிடிக்க வேணாம். அது இப்போதைக்கு விழாது. நான் காலால் இடுக்கிட்டேன்."

"அப்போ... நான் எதைப் பிடிக்கிறது?"

"ஒரு கையால பையைப் பிடிச்சுக்கோங்க... இன்னொரு கையை..."

அவன் தயங்கினான்.

"சொல்லு..."

"இன்னொரு கையை என் இடுப்புல வெச்சுக்கோங்க மேடம். இல்லன்னா என் வயித்தைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கோங்க."

"என்னது?"

"ஆமா மேடம்... சேஃப்டிக்கு தான் சொல்றேன். நீங்க மறுபடியும் கை நழுவி... எதாச்சும் ஆகிடப் போகுது."

அவன் சொன்னதுல ஒரு நியாயம் இருந்துச்சு.

மறுபடியும் கை நழுவி... அதே இடத்தைப் பிடிச்சுட்டா?

இல்ல கீழ விழுந்துட்டா?

"இது பிரச்சினை."

"வேற வழி இல்ல பவித்ரா."

"அவன் சொல்றதும் சரிதான்."

நான் சம்மதிச்சேன்.

"சரி பிரகாஷ்."

நான் மெதுவா என் வலது கையை... அவன் வயித்தைச் சுத்தி வளைச்சேன்.

இப்போ கூச்சப்படல.

அழுத்தமா... இறுக்கமா அவனைக் கட்டிப்பிடிச்சேன்.

என் கைவிரல்கள் கோர்த்துக்கிச்சு.

இப்போ எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல எந்த இடைவெளியும் இல்ல.

அந்த ஒரு இன்ச் கேப்... இப்போ மறைஞ்சு போச்சு.

நான் முழுசா அவன் முதுகுல ஒட்டிக்கிட்டேன்.

என் முலைகள்...

நல்லா கனமான அந்தக் கோளங்கள்...

அவன் முதுகுல முழுசாப் பதிஞ்சுது.

நசுங்குச்சு.

என் முலைக் காம்புகள் அவன் முதுகெலும்புல உரசுச்சு.

அவனோட ஒவ்வொரு அசைவும் என் உடம்புல எதிரொலிச்சது.

என் தொடை... அவன் இடுப்பை ஒட்டி உரசிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் அடிவயிறு... அவன் பின்பக்கத்தை இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இது ஒரு பைக் சவாரி மாதிரி இல்ல.

நடுரோட்டுல... ஊர் கண்ணு முன்னாடி...

நான் என் வாட்ச்மேனைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு போய்க்கிட்டு இருக்கேன்.

இன்னும் ரெண்டு கிலோமீட்டர் போகணும்.

வண்டி ஆடும்போதெல்லாம்... நான் இன்னும் இருக்கமா அவனைக் கட்டிப்பிடிச்சேன்.

அவனோட சூடு... என் உடம்புக்குள்ள இறங்கிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

முன்னாடி எல்லாம் பயத்துல பிடிச்சேன்.

இப்போ...

எனக்கே தெரியாம ஒரு சுகத்துல பிடிச்சேன்.

"இது தப்பு..."னு புத்தி சொல்லுச்சு.

"பரவால்ல... நல்லாருக்கு..."னு மனசு சொல்லுச்சு.

ரோடு வெறிச்சோடி இருந்துச்சு.

வண்டி காத்துல கிழிச்சுக்கிட்டு போச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும்... ஒரு உடம்பு மாதிரி ஒட்டி உரசிப் பயணம் செஞ்சோம்.

[yazhiniram]

Part 74:


வண்டி போயிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ரோடு குலுங்கிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்தப் பழைய ஸ்கூட்டர்ல ஒட்டி உரசிப் பயணம் செஞ்சுக்கிட்டு இருந்தோம்.

என் மார்பு... என் முலைகள் ரெண்டும் அவன் முதுகுல முழுசா அழுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த அழுத்தம் எனக்குள்ள ஒரு விதமான ஏக்கத்தைத் தூண்டுச்சு.

ஆனா என் மைண்ட் இங்க இல்ல.

என் மனசு முழுக்க அந்த போன் கால் தான் ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

கவிதா சொன்ன அந்த வார்த்தைகள்...

"பெரிய வெள்ளரிக்கா..."

"வாயே பத்தல அந்தச் சுண்ணிக்கு..."

"எருமை மாடு மாதிரி..."

இந்த வார்த்தைகள் எல்லாம் என் மண்டைக்குள்ள ரீங்காரம் மாதிரி சுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

எனக்கு ஒரு விபரீதமான ஆசை வந்துச்சு.

ஒரு போட்டி மனப்பான்மை.

கவிதா ஏதோ பெரிய விஷயத்தைப் பார்த்ததா பீத்திக்கிட்டா.

ஆனா இப்போ...

என் முன்னாடி...

என் கைக்கு எட்டின தூரத்துல...

ஒருத்தன் உக்காந்து வண்டி ஓட்டிட்டு இருக்கான்.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி... கை தவறி நான் பிடிச்சப்போ...

என் கைக்குள்ள சிக்கினது... சாதாரணமானது இல்ல.

அது அவ்ளோ பெருசா தெரிஞ்சுது.

"நிஜமாவே அவ்ளோ பெருசா இருக்குமா?"

"இல்ல எனக்கு அப்படித் தோணுச்சா?"

"கவிதா பார்த்த அந்த காலேஜ் பையனோட சுண்ணியை விட... இவனுக்குப் பெருசா இருக்குமா?"

இந்தக் கேள்வி என் மூளையைக் குடைஞ்சுது.

எனக்கு அது தெரிஞ்சே ஆகணும்.

எனக்கு என்னோட கட்டுப்பாடு, என்னோட ஒழுக்கம் எல்லாம் மறைஞ்சுது... என்னோட புத்தி மழுங்கிடுச்சு.

ஆசை கண்ணை மறைக்குதுன்னு சொல்லுவாங்களே... அது இதுதானோ?

நான் முடிவு பண்ணேன்.

"இன்னொரு தடவை தொட்டுப் பார்க்கணும்."

"இந்தத் தடவை கை தவறி இல்ல."

"வேணும்னே... பிடிச்சுப் பார்க்கணும்."

"முழுசா கையில் பிடிச்சு... அது என்ன சைஸ்னு தெரிஞ்சுக்கணும்."

"சும்மா மேலோட்டமா தொடக்கூடாது."

"நல்லா... கெட்டியா பிடிச்சு... அதோட ஆழத்தை அளக்கணும்."

என் கண்கள் ரோட்டைப் பாத்துச்சு.

அடுத்த பள்ளம் எங்க வருதுன்னு தேடினேன்.

கொஞ்சம் தூரத்துல... ஒரு வேகத்தடை தெரிஞ்சுது.

அது கொஞ்சம் உயரமாத் தான் இருந்துச்சு.

இதுதான் சான்ஸ்.

இதை விட்டா வேற வாய்ப்புக் கிடைக்காது.

நான் ஒரு ஐடியா பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

முதல்ல அவன் சந்தேகப்படக் கூடாது.

அதுக்காக நான் அவன்கிட்ட வார்ன் பண்ணனும்னு நினைச்சேன்.

என் குரலை உசத்தி... கொஞ்சம் பயந்த மாதிரி சொன்னேன்.

"பிரகாஷ்... முன்னாடி ஸ்பீட் பிரேக்கர் வருது... பார்த்துப் போ."

"மெதுவா போ பிரகாஷ்."

அவன் என் பேச்சைக் கேட்டான்.

"சரிங்க மேடம்."

வண்டியை ஸ்லோ பண்ணான்.

வண்டி ஸ்லோ ஆகும்போது... இன்ஜின் அதிர்வு அதிகமாச்சு.

"கடக்... கடக்... கடக்..."னு வண்டி குலுங்குச்சு.

அந்தக் குலுங்கல்ல...

என் உடம்பு தானா முன்னாடி நகர்ந்துச்சு.

ஏற்கெனவே ஒட்டிட்டு இருந்த என் உடம்பு... இப்போ இன்னும் அழுத்தமா அவன் மேல பதிஞ்சுது.

என் முலைகள்...

என் திரட்சியான முலைகள்...

அவன் முதுகுல சப்பாத்தியா நசுங்குச்சு.

என் முலைக் காம்புகள்... என்னோட பிராவுக்குள்ள படாத பாடு பட்டுச்சு.

அவன் உடம்பு சூடு... என் முலை வழியா என் உடம்புக்குள்ள இறங்குச்சு.

அந்த வியர்வை வாசனை... என் மூக்கைத் துளைச்சுது.

எனக்குள்ள வெறி ஏறுச்சு.

வேகத்தடை நெருங்குச்சு.

வண்டி முன்னாடி சக்கரம் மேல ஏறுச்சு.

"டொம்..."

வண்டி குலுங்குச்சு.

இதுதான் சரியான நேரம்.

என் வலது கை... அவன் வயித்தைக் கட்டிப்பிடிச்சிருந்துச்சு.

வண்டி குலுங்கின அந்த நொடியில...

நான் என் பிடியைத் தளர்த்தினேன்.

கை தவறுன மாதிரி...

என் உள்ளங்கை அவன் வயித்துல இருந்து சறுக்குச்சு.

ஒவ்வொரு இன்ச்சா என் கை கீழ இறங்குச்சு.

முதல்ல அவன் தொப்புள் பகுதி.

அங்க சூடா இருந்துச்சு.

அடுத்து அவன் ட்ராக் பேண்ட்டோட எலாஸ்டிக் பட்டி.

என் விரல்கள் அதைத் தாண்டிச்சு.

இப்போ நான் ஆபத்தான இடத்துக்கு வந்துட்டேன்.

என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

"செய் பவித்ரா... பிடிச்சுப் பாரு..."னு மனசு தூண்டுச்சு.

என் உள்ளங்கை வேர்த்துப் போயிருந்துச்சு.

ஆனா நான் நிறுத்தல.

என் விரல்களை இன்னும் கீழ இறக்கினேன்.

அவன் தொடை இடுக்குக்கு நடுவுல...

அந்த இடம்.

என் கை அங்க போய் சேந்ததும்...

என் உள்ளங்கைக்கு ஒரு அனல் காத்து அடிச்சது.

தயங்கல.

"கப்..."

என் ஐந்து விரல்களையும் நல்லா விரிச்சு...

அங்க வீங்கியிருந்த அந்தப் பாகத்தை மொத்தமாப் பிடிச்சேன்.

இந்தத் தடவை மேலோட்டமா தொடல.

அழுத்திப் பிடிச்சேன்.

கம்பியை சப்போர்ட்டுக்குப் பிடிச்சு நிக்கிற மாதிரி...

முழுசா கவ்விப் பிடிச்சேன்.

பிடிச்ச அடுத்த நொடி...

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"ஆத்தி..."

என் கண்ணு இருட்டிடுச்சு.

நான் நினைச்சதை விட... அது பன்மடங்கு பெருசா இருந்துச்சு.

அது சதையே இல்ல.

இரும்பு.

பழுக்கக் காய்ச்சின இரும்புத் துண்டு மாதிரி... தகதகன்னு கொதிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

முழுசா விறைச்சுப் போய்...

கல்லு மாதிரி நிமிர்ந்து நின்னுச்சு.

அவனோட சுண்ணி.

அவனோட பூலு.

என் கை...

என் விரல்கள் சின்னது தான்.

ஆனா என் விரல்களால அவனோட அந்தத் தடிமனை முழுசாச் சுத்தி வளைக்க முடியல.

அவ்ளோ தடிமன்.

அவ்ளோ பருமன்.

என் மோதிர விரலுக்கும், கட்டை விரலுக்கும் நடுவுல... பெரிய இடைவெளி இருந்துச்சு.

அதை முழுசாப் பிடிக்க முடியாம என் கை திணறுச்சு.

என் உள்ளங்கைக்குள்ள அது அடங்கல.

பாதி சுண்ணியோட தடிமன் என் கைக்கு வெளிய நீட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் ட்ராக் பேண்ட் துணிக்கு உள்ள...

அந்தச் சுண்ணி புடைச்சுக்கிட்டு... துடிக்கிறதை என்னால உணர முடிஞ்சுது.

நான் முன்னாடி என் முலையால அவன் முதுகைத் தேய்ச்சேன்ல...

அந்த சூட்டுல... அவனோடது மிருகம் முழுசா முழிச்சுக்கிச்சு.

வெறி பிடிச்சு அலைஞ்சுக்கிட்டு இருக்கு.

வண்டி வேகத்தடையைத் தாண்டிடுச்சு.

ரோடு சமமா ஆயிடுச்சு.

ஆனா நான் கையை எடுக்கல.

எடுக்க மனசு வரல.

ஒரு பத்து செகண்ட்.

தைரியமா... திமிரா... அவனோட சுண்ணியை என் கைக்குள்ள வெச்சிருந்தேன்.

என் விரல்களால அந்தச் சுண்ணியோட வடிவத்தை ஆராய்ஞ்சேன்.

ஒவ்வொரு பாகமாத் தடவிப் பார்த்தேன்.

அடிப்பக்கம்...

நல்லா உருண்டையா... தடியா... ஒரு மரம் மாதிரி இருந்துச்சு.

என் சுண்டு விரலால் அந்த அடிப்பக்கத்தைத் தேய்ச்சேன்.

அங்க முடி அடர்த்தியா இருந்துச்சு.

மேல போகப் போக...

அது இன்னும் பெருசான மாதிரி இருந்துச்சு.

அவனோட சுண்ணி தண்டு... தண்டு ஓட நீளம் தடிமனா இருந்துச்சு...

அது வழுவழுன்னு இல்ல.

கரடு முரடா... முறுக்கேறிப் போய் இருந்துச்சு.

அந்த நைலான் துணிக்கு அடியில...

அவனோட நரம்புகள் புடைச்சுக்கிட்டு இருக்கிறத என்னால உணர முடிஞ்சுது.

சும்மா நூல் மாதிரி நரம்பு இல்ல.

நல்ல தடிமன் தடிமனா... மண்புழு மாதிரி நெளிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் விரல்கள் அந்த நரம்புகள் மேல ஊர்ந்துச்சு.

கடைசியா...

அவனோட சுண்ணி மொட்டு...

அது ஒரு பெரிய காளான் மாதிரி வீங்கியிருந்துச்சு.

என் ஆள்காட்டி விரல் நுனி அந்த மொட்டைத் தொட்டுப் பார்த்துச்சு.

அது வழவழன்னு... ஆனா கல்லு மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஷ்ஷப்பா... எவ்ளோ பெருசு டா இது..."

மனசுக்குள்ள நான் அலறினேன்.

என் கைக்குள்ள அது 'விண்... விண்...'னு துடிச்சுது.

ஒவ்வொரு துடிப்புக்கும்... என் கை அதிருற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் புருஷன் கார்த்திக் கிட்ட இருக்கிறது... இதுல பாதி கூட இருக்காது.

அவரோடது மென்மையா... சின்னதா இருக்கும்.

பிடிச்சா பஞ்சு மாதிரி உள்ள போகும்.

விறைச்சா கூட... ஒரு ரெண்டு விரல் தடிமன் தான் இருக்கும்.

ஆனா இது?

இது உலக்கை மாதிரி இருக்கு.

என் கைக்குள்ள ஒரு மலைப்பாம்பு சிக்கின மாதிரி இருக்கு.

இவனுக்கு இவ்ளோ பெரிய சாமானா?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு குரல் ஒலிச்சுது.

அது கவிதாவுக்கான குரல்.

"ஏய் கவிதா..."

"நீ என்னடி பெரிய வெள்ளரிக்கானு பீத்திக்கிட்ட?"

"இங்க பாருடி."

"நான் எதைப் பிடிச்சிருக்கேன்னு பாரு."

"நீ பார்த்தது எல்லாம் ஜூஜூபி."

"நீ பார்த்த காலேஜ் பையன் சுண்ணி... இதுக்கு முன்னாடி ஒண்ணுமே இல்ல டி."

"இதுதான் டி நிஜமான மான்ஸ்டர்."

"இதுதான் டி நிஜமான ஆம்பளைச் சரக்கு."

"இது என்ன சைஸ் தெரியுமா?"

"என் கையிலயே பிடிக்க முடியல டி."

"இரும்பு மாதிரி இருக்கு."

"இதை எவ வாயில வெச்சாலும்... தொண்டை அடைச்சுச் செத்துருவா டி."

"இதுல எவ ஓல் வாங்கினாலும்... அவளுக்கு கிழிஞ்சுத் தொங்கும்."

"நீ ஏதோ தூரத்துல இருந்து சினிமா தியேட்டர் லைட்ல ஒளிஞ்சு பார்த்த... இப்போ பாரு நான்... கையில பிடிச்சு தடவிட்டு இருக்கேன் டி."

எனக்குள்ள ஒரு கர்வம் வந்துச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேனோட சுண்ணியை...

நடுரோட்டுல... பைக்ல போகும்போது...

அவன் வேலை செய்யுற ஒரு வீட்டுல இருக்க பொண்ணு பிடிச்சுக்கிட்டு வரா... அதுவும் அவளைப் பாக்குறதுக்கே இவன் ஏங்குவான்... அப்படிப்பட்ட பொண்ணு அவன் சுண்ணியைப் பிடிச்சிருக்கா.

இந்த எண்ணம் வந்ததும்...

என் உடம்புல ரசாயன மாற்றம் நடந்துச்சு.

என் தொடை இடுக்குல...

என் புண்டைக்குள்ள...

திடீர்னு ஒரு வெள்ளம் பெருகெடுத்துச்சு.

'சொதசொத'ன்னு மதன நீர் கசிஞ்சு... என் பாண்டீஸை மொத்தமா நனைச்சுது.

அந்த ஈரம் என் தொடை வழியா வழிஞ்சு...

அந்த பைக் சீட்ல படுற அளவுக்கு ஊறுச்சு.

"ஆஹா... எவ்ளோ சூடு..."

வெப்பம் என் உடம்பு முழுக்கப் பரவுச்சு.

என் முலைக் காம்புகள் வலிக்குற அளவுக்கு விறைச்சுது.

என் பிராவுக்குள்ள அது முட்டி மோதிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் சூத்து ஓட்டை கூடச் சுருங்கி விரிஞ்சுது.

ஏதோ ஒன்னு உள்ள நுழையாதான்னு ஏங்குற மாதிரி... என் சொர்க்க வாசல் துடிச்சுது.

நான் ரொம்ப கேவலமா உணர்ந்தேன்.

சீப்பாவும் உணர்ந்தேன்.

"ஒரு வாட்ச்மேன் சுண்ணியப் பிடிச்சுக்கிட்டு இப்டி வெறியேறிப் போயிருக்கியே பவித்ரா..."

ஆனா அதே சமயம்... ரொம்ப பவர்ஃபுல்லாவும் உணர்ந்தேன்.

இந்த முரட்டு ஆம்பளை...

இந்த இரும்புத் தடி வெச்சிருக்கிற ஆம்பளை...

இப்போ என் கைக்குள்ள இருக்கான்.

நான் நினைச்சா நசுக்கலாம்.

எனக்கு ஒரு தைரியம் வந்துச்சு.

நான் சும்மா பிடிச்சுக்கிட்டு மட்டும் இருக்கல.

லேசா என் விரல்களை மடக்கி... அந்தச் சுண்ணியை அழுத்தினேன்.

லேசா கசக்கினேன்.

கீழ இருந்து மேல வரைக்கும்... ஒரு தடவை உருவி விட்டேன்.

"விண்... விண்..."

அது துடிச்சுது.

என் கை அழுத்தத்துக்குப் பதில் சொல்ற மாதிரி... அது இன்னும் பெருசான மாதிரி இருந்துச்சு.

அவனோட அந்தச் சூடு... என் உள்ளங்கை வழியா ஏறி... என் நரம்பு மண்டலத்தையே ஆட்டிப் படைச்சுது.

இதுதான் நிஜம்.

கவிதா சொன்னது கதை.

ஆனா நான் அனுபவிக்கிறது நிஜம்.

அவன் மூச்சு வாங்குறது எனக்குக் கேட்டுச்சு.

வண்டி லேசா ஆடுச்சு.

பத்து செகண்ட் முடிஞ்சுது.

வண்டி இப்போ நேரா போயிட்டு இருந்துச்சு.

இதுக்கு மேல பிடிச்சிருந்தா... அது விபரீதம்.

அவன் கண்டுபிடிச்சுடுவான்.

"மேடம் என்ன வேணும்னே சுண்ணியப் பிடிக்கிறாங்களோ?"னு நினைச்சுடுவான்.

நான் இன்னும் அவனுக்கு 'மேடம்' தான்.

அந்த மரியாதையைக் கெடுத்துக்கக் கூடாது.

நான் அவன் சுண்ணியை வேணும்னே பிடிச்சு பார்த்தேன் அப்படிங்கற மாதிரி அவனுக்குக் காட்டக் கூடாது.

"போதும் பவித்ரா... கையை எடு."

மனசு வரலைனாலும்...

மெதுவா என் பிடியைத் தளர்த்தினேன்.

என் விரல்களை அந்த இரும்புத் தடியில இருந்து பிரிச்சேன்.

கையை எடுக்கும்போது... அந்தச் சுண்ணி என் கையை விட்டு விலக மனசு இல்லாத மாதிரி... என் கையோடவே ஒட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

கடைசியா என் விரல் நுனி... அவனோட அந்த வீங்கின மொட்டுல பட்டு விலகுச்சு.

கையை மெதுவா மேல ஏத்தினேன்.

மறுபடியும் அவன் வயித்துப் பகுதிக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

எதுவும் நடக்காத மாதிரி...

சும்மா வண்டி ஆடுனதால கை சறுக்கின மாதிரி...

இயல்பா இருக்க முயற்சி பண்ணேன்.

ஆனா என் இதயம்...

'டப் டப் டப்'னு மாரடைப்பு வந்த மாதிரி அடிச்சுக்கிச்சு.

என் உள்ளங்கையில... அந்தச் சுண்ணியோட சூடு இன்னும் ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் விரல்கள் நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் கையை மூக்குக் கிட்ட கொண்டு வந்து முகர்ந்து பார்க்கணும் போல ஆசைப்பட்டேன்.

ஆனா அடக்கிக்கிட்டேன்.

என் மதன நீர்... என் பாண்டீஸை நனைச்சு... என் தொடையில பிசுபிசுன்னு ஒட்டுச்சு.

வண்டி சத்தம் மட்டும் கேட்டுச்சு.

நாங்க அமைதியா போய்க்கிட்டு இருந்தோம்.

ஆனா எனக்குத் தெரியும்.

நான் ஒரு கோட்டைத் தாண்டிட்டேன்.

இனிமே பழைய பவித்ராவா இருக்க முடியாது.

பிரகாஷோட நிஜ ரூபத்தை... அவனோட விஸ்வரூபத்தை நான் தொட்டுப் பார்த்துட்டேன்.

என்னதான் பேண்ட் மேல தொட்டாலும்... தொட்டுட்டேன்.

என் புருஷனோட சுண்ணிக்கும்...

இவனோட முரட்டுச் சுண்ணிக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை என் கை உணர்ந்துடுச்சு.

அது என் ரத்தத்துல கலந்துடுச்சு.

இனிமே ராத்திரி தூங்கும்போது... எங்க படுத்தாலும்...

என் கனவுல வரப்போறது... என் கைக்குள்ள துடிச்ச இந்த கருப்புத் தடி தான்.



Part 75:


வண்டி மெதுவா போயிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அந்தக் கடைசி வேகத்தடை முடிஞ்சு... ரோடு கொஞ்சம் சமமாச்சு.

நான் அதுவரைக்கும் அவனைக் கட்டிப்பிடிச்சிருந்தேன்ல...

என் பிடியைத் தளர்த்தினேன்.

மெதுவா பின்னாடி நகர்ந்தேன்.

என்னோட மார்பு... என் முலைகள்...

அவ்ளோ நேரமா அவன் முதுகுல அழுந்திக்கிட்டு, சப்பாத்தியா நசுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இப்போ நான் விலகினதும்...

அந்த இடைவெளி உருவாச்சு.

"ஜில்லுனு..." காத்து அந்த இடைவெளியில புகுந்துச்சு.

அந்த வினாடி எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

ஏதோ ஒரு வித மயக்கம் தெளிஞ்ச மாதிரி... இல்ல ஒரு பாதுகாப்பான இடத்தை விட்டு வெளியே வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

என் முலைகள் அவ்ளோ நேரம் ஒரு சூடான முதுகுல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தச் சூடு எனக்குப் பழகிப் போச்சு.

இப்போ திடீர்னு விலகினதும்...

என் முலைக் காம்புகள் 'விண் விண்'னு வலிச்சுது.

ஏதோ ஒன்னை இழந்த மாதிரி... என் முலைகள் அந்த அழுத்தத்துக்காக ஏங்குச்சு.

வெறுமையா உணர்ந்தேன்.

குளிரா உணர்ந்தேன்.

"ஏன் விலகினோம்?"னு மனசு ஒரு பக்கம் கேட்டுச்சு.

"இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இப்படியே ஒட்டிட்டு வந்திருக்கலாமே"னு தோணுச்சு.

ஆனா புத்தி தடுத்துச்சு.

"போதும் பவித்ரா... ஓவரா போற..."

"இனிமே ரோடு நல்லாருக்கு... இப்டி ஒட்டிட்டு வரத் தேவையில்லை."

நான் என் நிலையை மறைக்க... அவன்கிட்ட கோவப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

குரலை உசத்தி கத்தினேன்.

"என்ன பிரகாஷ் இது? இப்டியா வண்டி ஓட்டுறது?"

"பார்த்து ஓட்ட மாட்டியா?"

"என்னை கீழ தள்ளி விட்டுருப்ப போல..."

நான் ஒரு கண்டிப்பான பொண்ணு மாதிரி பேசினேன்.

என் குரல்ல ஒரு அதிகாரம் இருந்துச்சு.

ஆனா உள்ளுக்குள்ள?

என் நிலைமை எனக்குத் தானே தெரியும்.

என் தொடை இடுக்குல... என் பாண்டீஸ் 'சொதசொத'னு ஈரம்.

நான் எப்போ அவன் சுண்ணியைப் பிடிச்சேனோ... அப்பவே வெள்ளம் கொட்டிருச்சு.

அந்த ஈரம் இன்னும் காயல.

என் பாண்டீஸ் துணி... என் புண்டையோடு ஒட்டிக்கிட்டு... ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் உரசிகிட்டு இருந்துச்சு.

நான் வெளியில அவனைக் குறை சொன்னாலும்...

மனசுக்குள்ள எனக்குத் தெரியும்.

அவன் மேல தப்பு இல்ல.

நான் தான் வேணும்னே பிடிச்சேன்.

அதுவும் இல்லாம...

இப்போ அவன் நிலைமை என்னன்னு எனக்குத் தெரியும்.

நான் பின்னாடி உக்காந்து கத்தினாலும்...

முன்னாடி அவன் கால் இடுக்குல...

அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணி...

இன்னும் அடங்காம, வெறி பிடிச்சுத் துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.

என் கைப்பட்ட சூடு... அவ்ளோ சீக்கிரம் ஆறாது.

அவன் பேண்ட்டுக்குள்ள அது இன்னும் விறைச்சுக்கிட்டுத் தான் இருக்கும்.

அவன் பதில் சொல்லல.

"சாரி மேடம்..."னு மெதுவா சொன்னான்.

ஆனா அவனுக்கும் தெரியும், நான் சும்மா தான் கத்துறேன்னு.

ஒரு ஐநூறு மீட்டர் தூரத்துல... அப்பார்ட்மெண்ட் நெருங்குச்சு.

"பிரகாஷ்... இங்கேயே நிறுத்து."

கேட்டுக்கு முன்னாடியே வண்டியை நிறுத்தச் சொன்னேன்.

வண்டி நின்னுச்சு.

நான் மெதுவா இறங்கினேன்.

கால் தரையில பட்டதும்...

என் கால்கள் ரெண்டும் 'கட கட'னு நடுங்குச்சு.

நிக்கவே தெம்பு இல்ல.

இடுப்பு வலி ஒரு பக்கம்.

அதை விட... அந்த அதிர்ச்சி.

என் உடம்புல இருந்த தெம்பு மொத்தத்தையும் அந்தச் சம்பவம் உறிஞ்சி எடுத்துருச்சு.

நான் தள்ளாடினேன்.

முன்னாடி இருந்த காய்கறிப் பையை எடுக்கப் போனேன்.

என்னால குனிய முடியல.

கை நடுக்கமா இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் உடனே இறங்கி வந்தான்.

"மேடம்... நீங்க விடுங்க. பையை நான் எடுத்துட்டு வர்றேன்."

"இல்ல பிரகாஷ்... பரவால்ல."

"இல்ல மேடம்... ரெண்டு பையும் நல்ல வெயிட். உங்களால தூக்க முடியாது. நீங்க முன்னாடி போங்க. நான் பைக்ல கொண்டு வந்து பார்க்கிங்ல வெச்சுட்டு... அப்புறம் லிஃப்ட்ல கொண்டு வர்றேன்."

அவன் சொன்னது சரிதான்.

இந்த நிலைமையில என்னால ஒரு டம்ளர் தண்ணீரைக் கூடத் தூக்க முடியாது.

என் உடம்பு இன்னும் அந்த நடுக்கத்துல தான் இருந்துச்சு.

"சரி... நீ ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் கழிச்சு வா. நான் முன்னாடி போறேன்."

"சரிங்க மேடம்."

நான் நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

தனியா... அந்த வெயில்ல... அப்பார்ட்மெண்ட் நோக்கி நடந்தேன்.

ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்து வைக்கும்போது...

என் உள்ளாடை... அந்த ஈரமான பாண்டீஸ்...

என் புண்டையை உரசுச்சு.

என் கிளிட்டோரிஸ்... என் பருப்பு...

ஏற்கெனவே வீங்கிப் போய் இருந்துச்சு.

அந்தத் துணி உரச உரச...

"ஸ்ஸ்ஸ்..."

எனக்கு கரண்ட் பாயுற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் மனசு முழுக்க ஒரே சிந்தனை.

"லூப்" மாதிரி ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

"பிடிச்சுட்டேன்."

"கடைசியா கையில் பிடிச்சுட்டேன்."

"எவ்ளோ பெருசு டா சாமி..."

"கார்த்திக் கிட்ட இருக்கிறதை விட... இது ரெண்டு மடங்கு பெருசு."

"இல்ல... மூணு மடங்கு இருக்கும்."

"என் கைக்குள்ள அடங்கவே இல்லையே."

"அந்த நரம்பெல்லாம் எப்டி புடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு..."

"அது என் கையில துடிச்ச வேகம்..."

"அவன் ஒரு முரட்டுத்தனமான சுண்ணி."

"அந்த இடத்துல அவ்ளோ பெரிய சுண்ணியை மறைச்சு வெச்சிருக்கான்."

திடீர்னு ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு.

அவன் உள்ள ஜட்டி போட்டிருந்தானா இல்லையா?

நான் பிடிச்சப்போ...

எனக்குத் துணி தட்டுப்பட்ட மாதிரி தெரியல.

வெறும் அந்த மெலிசான ட்ராக் பேண்ட் துணி மட்டும் தான் கையில தட்டுப்பட்டுச்சு.

உள்ள வேற எந்தத் தடிப்பும் தெரியல.

அவன் ஜட்டியே போடலன்னு நினைக்கிறேன்.

ஆமா... கண்டிப்பா போட்டிருக்க மாட்டான்.

அதான் என் கை பட்டதும்... அவ்ளோ தெளிவா அதோட சூடு தெரிஞ்சுது.

அவ்ளோ ஈஸியா என்னால அதைப் பிடிக்க முடிஞ்சுது.

"அப்போ... அவன் சும்மா தான் வண்டி ஓட்டிட்டு வந்தானா?"

"காத்துல அது ஆடிக்கிட்டே வந்திருக்குமா?"

அந்த நினைப்பு வந்ததும்... என் உடம்பு இன்னும் சூடாச்சு.

நான் எனக்குள்ளேயே பேசிக்கிட்டே நடந்தேன்.

"இனிமே இதைச் செய்யக் கூடாது பவித்ரா."

"இது ரொம்பத் தப்பு."

"நீ ஒரு குடும்பப் பொண்ணு."

"இன்னைக்கு ஏதோ ஆர்வத்துல பிடிச்சுட்ட..."

எனக்கு நானே அறிவுரை சொல்லிக்கிட்டேன்.

ஆனா...

என் உடம்பு அந்த அறிவுரையைக் கேக்குற நிலைமையில இல்ல.

அது இன்னும் அந்த அதிர்ச்சியிலயே... அந்த இன்பத்துலயே மிதந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

லிஃப்ட்ல ஏறினேன்.

யாரும் இல்ல.

கண்ணாடில என் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

கன்னம் செவந்து போயிருந்துச்சு. கண்கள்ல ஒரு விதமான மினுமினுப்பு.

வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சேன்.

கதவைச் சாத்தினதும் தான் மூச்சு வந்துச்சு.

வீடு அனலா இருந்துச்சு.

ஃபேன் கூட போடல.

ஜன்னல் எல்லாம் மூடி இருந்ததால... புழுக்கம் தாங்க முடியல.

என் உடம்பு பிசுபிசுன்னு இருந்துச்சு.

வெளியில அலைஞ்ச தூசி.

வெயில் சூடு.

எல்லாத்தையும் விட...

அந்தப் பிரகாஷோட வாசனை.

அவன் முதுகுல உரசுனதால... அவன் வியர்வை நெடி என் மேல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என்னமோ அழுக்கா உணர்ந்தேன்.

ஆனா அந்த அழுக்கு எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது.

பெட்ரூமுக்குள்ள போனேன்.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.

என்னை நானே பார்த்தேன்.

"சேஞ்ச் பண்ணனும்."

"இந்த டிரஸ் முழுக்க அவன் ஞாபகம்."

"இந்த டிரஸ் போட்டுட்டு இருக்கும்போது தான் அவன் சுண்ணியைப் பிடிச்சேன்."

மெதுவா என் துப்பட்டாவைக் கழட்டினேன்.

அதை சோபா மேல வீசினேன்.

அடுத்து... என் சுடிதார் டாப்ஸ்.

ஜிப் எதையும் திறக்காம... அப்படியே தலை வழியா உருவினேன்.

வேர்வை ஈரம் இருந்ததால... டிரஸ் உடம்போட ஒட்டிக்கிச்சு.

"ச்சீ... என்ன புழுக்கம் இது..."

கஷ்டப்பட்டு கழட்டி எறிஞ்சேன்.

இப்போ நான் வெறும் பிராவுல நின்னேன்.

வெள்ளை கலர் பிரா.

அதுக்குள்ள என் முலைகள்...

"கும்முனு" அடைஞ்சு கிடந்துச்சு.

அவ்ளோ நேரம் பைக்ல நசுங்கினதால... என் மார்பகங்கள் சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அந்தப் பிரா ஸ்ட்ராப் என் தோள்ல ஆழமாப் பதிஞ்சிருந்தது.

நான் கையை பின்னாடி கொண்டு போனேன்.

ஹூக்கை அவிழ்த்தேன்.

"லபக்"னு பிரா லூஸ் ஆச்சு.

அதை உருவிப் போட்டேன்.

என் முலைகள் விடுதலையாகி... லேசா குலுங்குச்சு.

என் முலைக் காம்புகள்... பிரா துணிக்குள்ளேயே விறைச்சுக்கிட்டு நிமிர்ந்து நின்னுச்சு.

அதைச் சுத்தி இருக்கிற வட்டம்... நல்லா கருத்துப் போய் இருந்துச்சு.

அடுத்து... என் பேண்ட்.

நாடாவை அவிழ்த்தேன்.

கீழ இறக்கினேன்.

கால்களை உதறி... பேண்ட்டை உருவினேன்.

இப்போ நான் வெறும் உள்ளாடையோட நின்னேன்.

என் பாண்டீஸைப் பார்த்தேன்.

பிங்க் கலர் பாண்டீஸ்.

ஆனா அதோட நடுப்பகுதி...

முழுசா நனைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

என் ஆசையோட நீர்... என் மதன நீர்...

ஒரு பெரிய திட்டா தெரிஞ்சுது.

அதைப் பார்க்கவே எனக்கு வெக்கமா இருந்துச்சு.

"சீ... பவித்ரா... எவ்ளோ ஒழுகியிருக்கு பாரு..."

"வெறும் ஒரு வாட்ச்மேன் சுண்ணியப் பிடிச்சதுக்கே இப்டியா?"

"உன் உடம்பு அவ்ளோ ஏங்கியிருக்கா?"

திடீர்னு என் வலது கையை உசத்தினேன்.

எந்தக் கையால அவன் சுண்ணியைப் பிடிச்சேனோ... அந்தக் கை.

என் விரல்களை விரிச்சுப் பார்த்தேன்.

இன்னும் அந்த சூடு என் கையில ஒட்டியிருக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த நரம்புகள் என் உள்ளங்கையில ஓடுன தடம் தெரியுற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் கையை மூக்குக் கிட்ட கொண்டு போனேன்.

முகர்ந்து பார்த்தேன்.

நான் அவன் பேண்ட் மேல தான் பிடிச்சேன்.

நேரடியாத் தொடல.

இருந்தாலும்...

என் கற்பனையில... அவனோட அந்த ஆண் குறி வாசனை...

அந்த வியர்வை கலந்த ஆண் வாசனை...

என் உள்ளங்கையில ஒட்டியிருக்கிற மாதிரி ஒரு பிரமை.

ஆழமா மூச்சை இழுத்தேன்.

எனக்குத் தலை சுத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

"டிரஸ் மாத்தணும்."

வார்ட்ரோபைத் திறந்தேன்.

குளிக்கணும் போல இருந்துச்சு. ஆனா பிரகாஷ் இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்துல வந்துடுவான். அதுக்கு டைம் இல்ல.

நைட்டி போடலாம்.

எப்பவும் போடுற அந்த காட்டன் நைட்டியைத் தொட்டேன்.

கனமான துணி.

உடம்பு முழுக்க மூடுற மாதிரி இருக்கும்.

"கல்யாணமான பொண்ணு"க்கான உடை.

ஆனா இன்னைக்கு...

என் உடம்பு கொதிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்குக் காத்து வேணும்.

என் உடம்புல துணி படாம இருக்கணும்.

எந்த இறுக்கமும் இருக்கக் கூடாது.

அந்தக் காட்டன் நைட்டியைத் தள்ளி விட்டேன்.

கை துழாவி...

பின்னாடி இருந்த ஒரு நைட்டியை எடுத்தேன்.

அது ஒரு முழங்கால் அளவு நைட்டி.

மெலிசான சிந்தெடிக் துணி.

லேசா ட்ரான்ஸ்பரன்ட்டா இருக்கும்.

நான் எப்போவோ வாங்கினது. ஆனா நான் இதுவரைக்கும் இதைப் போட்டதே இல்ல.

"இதைப் போட்டுக்கலாமா?"

"வீட்டுல யாரும் இல்லையே..."

"கொஞ்ச நேரம் காத்து வாங்கட்டும்."

"பிரகாஷ் வந்தா... கதவைத் திறக்காமலேயே பேசி அனுப்பலாம்."

எதுவும் யோசிக்காம அதைத் தலை வழியா மாட்டிக்கிட்டேன்.

அந்தத் துணி... பட்டு மாதிரி என் உடம்புல சறுக்கிக்கிட்டு இறங்குச்சு.

எவ்ளோ மெலிசு...

உள்ள நான் போட்டிருந்த வெள்ளை பிரா... இல்ல, நான் பிரா போடலையே...

வெறும் முலைகள் தான்.

அந்த மெலிசான துணிக்குள்ள... என் முலைகள் அப்படியே தெரிஞ்சுது.

கருப்பான முலைக் காம்புகள்... துணியை முட்டிக்கிட்டு தெரிஞ்சுது.

கீழ போட்டிருந்த அந்த ஈரமான பாண்டீஸ்... அதோட கலர் கூட வெளிய தெரிஞ்சுது.

கண்ணாடி முன்னாடி போய் நின்னேன்.

எனக்கே என்னைப் பார்க்க ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

இது பவித்ரா இல்ல.

இது வேற யாரோ.

ஒரு கெட்டுப்போன குடும்பப் பொண்ணு.

ஒரு வாட்ச்மேன் கூட பைக்ல சுத்திட்டு... அவன் சுண்ணியைப் பிடிச்சுட்டு வந்து நிக்கிற ஒரு ஆசைக்காரி.

அந்த நைட்டி என் முழங்காலுக்கு மேல வரைக்கும் தான் இருந்துச்சு.

என் கால்கள் முழுசா வெளில தெரிஞ்சுது.

என் கெண்டைக்கால்... என் தொடையோட கீழ் பகுதி...

வழக்கமா இதையெல்லாம் நான் யாருக்கும் காட்ட மாட்டேன்.

இன்னைக்குக் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு...

என்னை நானே ரசிச்சேன்.

திரும்பி நின்னு என் பின்னழகைப் பார்த்தேன்.

அந்த மெலிசான துணிக்குள்ள... என் சூத்து உருண்டையாத் தெரிஞ்சுது.

குனிஞ்சு பார்த்தேன்.

என் மார்பு பிளவு... அந்த நைட்டி கழுத்து வழியா பொங்கிக்கிட்டுத் தெரிஞ்சுது.

எனக்கு ஒரு விதமான திமிர் வந்துச்சு.

"நான் அழகா இருக்கேன்."

"கார்த்திக் கொடுத்து வெச்சவர்."

"ஆனா அவர் இதையெல்லாம் அனுபவிக்கல."

திடீர்னு...

ஒரு உண்மை என் மண்டையில உறைச்சது.

"அய்யோ... பிரகாஷ்!"

அவன் இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்துல வருவான்னு சொன்னானே.

இப்போ மணி எவ்ளோ?

நேரம் ஆயிடுச்சு.

அவன் எந்த நேரத்துல வேணாலும் வந்துடுவான்.

காலிங் பெல் அடிப்பான்.

நான் போய்க் கதவைத் திறக்கணும்.

நான் இப்டியே போகட்டுமா?

அவன்கிட்ட பையை வாங்கிட்டு அப்படியே அனுப்பி விடலாம்.

ஆனா அவன் கதவைத் திறக்குறப்போ என்னைப் பாத்துட்டா?

என்ன பண்றது?

நெஞ்சு 'திக்'னு ஆச்சு.

நான் கதவைத் திறக்குறேன்.

எதிர்ல பிரகாஷ் நிக்கிறான்.

கையில காய்கறிப் பை.

என்னைப் பார்த்ததும்... அவன் கண்ணு பிதுங்கிடும்.

அவன் இதுவரைக்கும் என்னைப் புடவையிலயும், சுடிதார்லயும் தான் பார்த்திருக்கான்.

இவ்ளோ பச்சையா... அரைகுறை ஆடையில பார்த்தா?

ஏற்கெனவே அவன் சுண்ணி விறைச்சுப் போய் இருக்கும்.

இதைப் பார்த்தா...

அது கண்டிப்பா பேண்ட்டைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வந்துடும்.

அவன் கண்கள் என் முலையை மேயும்.

என் தொடையைப் பார்க்கும்.

என் உள்ளாடையைப் பார்க்கும்.

நினைக்கும்போதே... என் உடம்புல ஒரு நடுக்கம்.

அது பயமா... இல்ல எதிர்பார்ப்பான்னு எனக்கே தெரியல.

"வேணாம் பவித்ரா... இது ஆபத்து."

"அவன் ஏதாவது தப்பா நடந்துக்கிட்டா?"

"இல்ல நான் ஏதாவது பண்ணிட்டா?"

"உடனே டிரஸ் மாத்து."

என் மனசு அலறுச்சு.

"அந்தக் காட்டன் நைட்டியைப் போடு."

நான் வேகமாத் திரும்பினேன்.

வார்ட்ரோபை நோக்கி ஓடினேன்.

கையில அந்த நைட்டியை எடுக்கப் போனேன்.

அப்போ...

"ட்ரிங்... ட்ரிங்..."

காலிங் பெல் சத்தம்.

என் இதயம் நின்னு போச்சு.

கை அப்படியே காத்துல உறைஞ்சு போச்சு.

வந்துட்டான்.

வாசல் கதவுக்கு அந்தப் பக்கம்...

அவன் நிக்கிறான்.

அவ்ளோ பெரிய சுண்ணியை வெச்சிருக்கிறவன் நிக்கிறான்.

நான் இங்க... பெட்ரூம்ல...

இந்த மெலிசான, ஒண்ணுமே மறைக்காத நைட்டியோட நிக்கிறேன்.

மாத்துறதுக்கு டைம் இல்ல.

அவன் காத்துகிட்டு இருக்கான்.

நான் இப்டியே போகணும்.

இல்லன்னா... "மேடம் என்ன பண்றாங்க?"னு சந்தேகம் வரும்.

என் மூச்சு வாங்குச்சு.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்ன என் உருவத்தைப் பார்த்தேன்.

பயத்துல...

என் முலைக் காம்புகள்...

அந்த மெலிசான நைட்டியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வர்ற மாதிரி... விறைச்சுப் போய் குத்துச்சு.

என் கால் நடுங்குச்சு.

ஆனா அந்த நடுக்கத்துலயும்... ஒரு பயங்கரமான த்ரில் இருந்துச்சு.

நான் மாட்டிக்கிட்டேன்.

இனிமே தப்பிக்க முடியாது.

இந்த அரைகுறை கோலத்துல... அவனை சந்திக்கணும்.

[yazhiniram]

Part 76:


"ட்ரிங்... ட்ரிங்..."

அந்தக் காலிங் பெல் சத்தம் என் காதுக்குள்ள இடி மாதிரி வந்து விழுந்துச்சு.

என் இதயம் ஒரு நிமிஷம் நின்னு துடிச்சது. அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

என் பார்வை தானா என் உடம்பு மேல போச்சு.

நான் போட்டுருக்கிற இந்த மெலிசான நைட்டி.

முழங்கால் வரைக்கும் தான் இருக்கு. அதுக்கு மேல ஒன்னும் இல்ல.

உள்ளாடை வெளிய தெரியுற அளவுக்குத் துணி லேசா இருக்கு.

முக்கியமா, நான் உள்ள பிரா போடல. என் மார்பு அப்படியே ஒரு சப்போர்ட்டும் இல்லாம இருக்கு.

"கடவுளே... ஏன் எனக்கு மட்டும் எப்பவுமே இப்படி நடக்குது?"

எனக்குக் கடவுள் மேல கோவம் கோவமா வந்துச்சு.

"நீ வேணும்னே தான் பண்றியா?"

"ஏற்கெனவே என் புத்தி தடுமாறிப் போய் கிடக்கு."

"இப்போ நான் இந்த கோலத்துல இருக்கும்போது தான் அவனை வர வைக்கணுமா?"

"நான் இப்போ தான் சேஞ்ச் பண்ணலாம்னு டிரஸ் எடுக்கப் போனேன்... கரெக்டா அந்த நேரம் பார்த்து அவனை நீ சென்ட் பண்ணனுமா?"

"வேற ஏதாவது டைம்ல அவனை வர வெச்சிருக்கக் கூடாதா?"

மனசுக்குள்ள புலம்பிக்கிட்டே இருந்தேன்.

"ட்ரிங்... ட்ரிங்..."

மறுபடியும் பெல் அடிச்சது.

"ஐயோ... பொறுமை இல்ல இவனுக்கு..."

இப்போ போய் டிரஸ் மாத்துறதுக்கு டைம் இல்ல.

நான் உள்ள போய் வேற நல்ல டிரஸ் தேடி எடுத்து, அதைப் போட்டுட்டு வர்றதுக்குள்ள... அவன் போயிட்டான்னா?

இல்லன்னா... வேற யாராவது அந்தப் பக்கம் வந்து, "இவன் எதுக்கு இவங்க வீட்டு முன்னாடி நிக்கிறான்?"னு கேட்டா?

"மேடம் இன்னும் திறக்கலையே... ஒருவேளை வீட்ல இல்லையோ?"னு நினைச்சுட்டு, அவன் பாட்டுக்குக் கிளம்பிட்டான்னா?

வேற வழி இல்ல.

"சரி... கதவை முழுசா திறக்க வேணாம்."

"சும்மா கதவை லேசாத் திறந்து, என் உடம்பை மறைச்சுக்கிட்டு, என் தலையை மட்டும் காட்டி அனுப்பி வெச்சுடலாம்."

"அவனுக்கு என் உடம்பு தெரியாது. என் முகம் மட்டும் தானே தெரியும்."

எனக்கு நானே தைரியம் சொல்லிக்கிட்டேன்.

மெதுவா நடந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.

ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்து வைக்கும்போது... அந்த நைட்டி என் தொடையில பட்டு வழுக்கிக்கிட்டு போச்சு.

கீழ ஃபேன் காத்துல என் கால்கள் சில்லுனு இருந்துச்சு.

கதவு கிட்ட போனேன்.

உடனே திறக்கல.

லென்ஸ் வழியா பார்த்தேன்.

வெளியில பிரகாஷ் நின்னான்.

கையில அந்த ரெண்டு கனமான காய்கறிப் பைகள்.

ஆனா அவனைப் பார்த்தா... எனக்குப் பகீர்னு இருந்துச்சு.

அவன் உடம்பு முழுக்கத் தொப்பையா நனைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

தலைமுடி ஈரம். முகம் முழுக்க வேர்வை வழிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் போட்டுட்டு வந்த அந்த டீ-ஷர்ட்... வேர்வையில நனைஞ்சு, அவன் உடம்போட ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் மூச்சு வாங்குறது லென்ஸ் வழியாவே எனக்குத் தெரிஞ்சுது. தோள் பட்டை ஏறி ஏறி இறங்குச்சு.

"என்ன ஆச்சு இவனுக்கு?"

"பைக் ஓட்டிட்டு வந்தா இவ்ளோ வேர்க்குமா?"

"வெயில் அதிகம் தான்... இருந்தாலும் இப்டி குளிச்ச மாதிரி இருக்கானே..."

எனக்கு ஒன்னும் புரியல.

கதவை லேசாத் திறந்தேன்.

என் உடம்பு வெளிய தெரியாத மாதிரி... கதவு மறைவுல நின்னுக்கிட்டு...

என் தலையை மட்டும் வெளிய நீட்டினேன்.

"பிரகாஷ்..."

என்னைப் பார்த்ததும் அவன் நிமிர்ந்தான்.

"மேடம்..."

அவன் குரல் ரொம்பச் சோர்வா இருந்துச்சு. மூச்சு வாங்கினான்.

எனக்கு அவனைப் பார்க்கப் பாவமா இருந்துச்சு.

இருந்தாலும்... என் கோலம் சரியில்லையே. நான் வெளிய வர முடியாதே.

"சரி பிரகாஷ்... அந்தப் பையை அங்கேயே வாசல்ல வெச்சுடு. நான் எடுத்துக்குறேன்."

"சரிங்க மேடம்."

அவன் மறுபேச்சு பேசல.

உடனே குனிஞ்சு அந்த ரெண்டு பையையும் வாசப்படியில வெச்சான்.

நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தான்.

"வேற ஏதாச்சும் வேணுமா மேடம்?"

"ஒன்னும் வேணாம். நீ கிளம்பு. போயிட்டு வா."

"சரிங்க மேடம்."

அவன் திரும்புனான்.

திரும்பி லிஃப்டை நோக்கி நடக்கல. படிக்கட்டை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் நடக்குற விதமே தளர்ந்து போய் இருந்துச்சு.

கால் ஒரு பக்கம் இழுக்குற மாதிரி... ரொம்பக் களைப்பா, கஷ்டப்பட்டு நடந்தான்.

எனக்கு மனசு உறுத்துச்சு.

நான் ஒரு மனுஷியா கூட நடந்துக்கலையே.

அவன் எனக்காக இவ்ளோ தூரம் வெயில்ல அலைஞ்சு, அந்தக் காய்கறி பைகளைத் தூக்கிட்டு வந்திருக்கான்.

இப்போ இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வந்து நிக்குறான்.

நான் என்னடான்னா... ஒரு நன்றி கூடச் சொல்லாம... ஒரு டம்ளர் தண்ணி கூடக் குடுக்காம, மூஞ்சியில அடிச்ச மாதிரி விரட்டுறேன்.

"குறைந்தபட்சம் தண்ணியாவது குடு பவித்ரா... என்ன ஜென்மம் நீ..."

என் மனசாட்சி என்னைக் குத்துச்சு.

"ஏய் நில்லு..."

என் வாயில இருந்து வார்த்தை தானா வந்துச்சு.

அவன் நின்னான். திரும்பினான்.

"என்ன மேடம்?"

"ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்க? என்ன ஆச்சு?"

"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல மேடம்."

"பின்ன ஏன் இப்டி வேர்த்து கொட்டுது? மூச்சு வாங்குது? பார்த்தாலே தெரியுதே."

அவன் தயங்கினான்.

கையில இருந்த கர்ச்சீப்பால் முகத்தைத் துடைச்சான்.

"அது வந்து மேடம்... நம்ம லிஃப்ட் மறுபடியும் ரிப்பேர் ஆயிடுச்சு."

"என்னது? லிஃப்ட் ரிப்பேரா?"

"ஆமா மேடம். நான் பார்க்கிங்ல வண்டியை நிறுத்திட்டு... லிஃப்ட் பட்டனை அமுக்கினேன். அது வேலை செய்யல."

"அச்சச்சோ..."

"நீங்க வேற காய்கறிக்கு வெயிட் பண்ணுவீங்களேன்னு... நான் படியிலயே ஏறி வந்துட்டேன்."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

என்னோட வீடு இருக்கிறது ஏழாவது ஃப்ளோர்.

கீழ பார்க்கிங்ல இருந்து கணக்கு பண்ணா மொத்தம் எட்டு ஃப்ளோர்.

அந்த ரெண்டு கனமான பைகளைத் தூக்கிக்கிட்டு...

இந்த மத்தியான வெயில்ல...

எட்டு மாடிக்கு மூச்சு முட்டப் படியில ஏறி வந்திருக்கானா?

அதான் இப்டி வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போயிருக்கான். சட்டையெல்லாம் நனைஞ்சு போயிருக்கு.

எனக்குக் குற்றவுணர்ச்சி நெஞ்சை அடைச்சது.

"அய்யோ... பாவம்..."

"எனக்காக இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டிருக்கான்."

"நான் என்னடான்னா... இவன்கிட்ட போய் தண்ணி கூடக் குடுக்காம அனுப்புறேன்."

"இது மகா பாவம்."

"மனுஷத் தன்மையே இல்லாம நடந்துக்குறேன்."

என் மனசு பதறுச்சு.

"பிரகாஷ்... தண்ணி ஏதாச்சும் குடிக்கிறியா?"

அவன் வேணாம்னு தலையாட்டினான்.

"பரவால்ல மேடம்... நான் பரவால்ல. நான் கீழ போய் குடிச்சுக்குறேன். நீங்க உள்ள போங்க."

அவன் ஒரு நல்ல மனுஷனா... எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம நடக்க ஆரம்பிச்சான்.

ஆனா என்னால விட முடியல.

அவன் இப்டியே போய்... மயங்கி விழுந்துட்டா?

"ஏய் நில்லு பிரகாஷ்."

கொஞ்சம் அதட்டலாச் சொன்னேன்.

"இவ்ளோ தூரம் மூச்சு வாங்க ஏறி வந்திருக்க... இப்டியே போனா மயக்கம் போட்டு விழுந்துடுவ."

"பரவால்ல மேடம்..."

"சொன்னா கேளு. அந்தப் பாவம் எனக்குத் தான் வரும். வந்து தண்ணி குடிச்சுட்டுப் போ."

அவன் தயங்கினான். என்னைப் பார்த்தான்.

"பரவால்ல வா... வந்து தண்ணி குடி."

நான் கூப்பிட்டதும்... அவன் சரின்னு தலையாட்டினான்.

திரும்பி வந்தான்.

வாசல் கதவு கிட்ட வந்தான்.

கால்ல போட்டிருந்த செருப்பைக் கழட்டினான்.

கீழ வெச்சிருந்த அந்த ரெண்டு பையையும் கையில எடுத்தான்.

"உள்ள வைக்கவா மேடம்?"

"ம்ம்... உள்ள கொண்டு வந்து வை."

நான் சொன்னேன்.

இப்போ தான் அந்தத் தருணம்.

அவன் உள்ள வரணும்னா... நான் வழி விடணும்.

நான் கதவை மறைச்சுக்கிட்டு, என் உடம்பு தெரியாம நின்னுட்டு இருந்தேன்.

நான் நகர்ந்தாத் தான் அவன் உள்ள வர முடியும்.

ஆனா நான் நகர்ந்தா...

என் முழு உருவமும் அவனுக்குத் தெரியும்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு போராட்டம்.

"பரவால்ல... தண்ணி குடுக்கத்தானே கூப்பிட்டோம்."

"அவன் டயர்டா இருக்கான். அவனுக்கு அதெல்லாம் பார்க்கத் தோணாது."

"சீக்கிரம் குடுத்து அனுப்பிட்டா போச்சு."

"யாரும் பார்க்கப் போறது இல்ல."

நான் மெதுவா கதவை முழுசாத் திறந்தேன்.

கதவுக்குப் பின்னால இருந்து வெளிய வந்தேன்.

அவன் உள்ள அடியெடுத்து வெச்சான்.

தலை குனிஞ்சு தான் உள்ள வந்தான்.

ஆனா உள்ள வந்ததும்... அவன் பார்வை தானா நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்துச்சு.

அவன் கண்கள்...

என் முகத்துல இருந்து... அப்படியே கீழ இறங்குச்சு.

அவன் கண்ணு விரியுறதை நான் நேரடியாப் பார்த்தேன்.

அவன் இதை எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டான்.

இப்போ தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி என்னைப் பிங்க் கலர் சுடிதார்ல பார்த்தான்.

நான் வீட்டுக்கு வந்ததும் டிரஸ் மாத்தியிருப்பேன்னு அவன் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டான்.

அதுவும் இப்டி ஒரு டிரஸ்ஸை அவன் கனவுல கூட நினைச்சிருக்க மாட்டான்.

அவன் பார்வை என் முழங்கால் மேல பட்டுச்சு.

என் திறந்த கால்கள்... பளபளன்னு தெரிஞ்சுது.

அப்படியே பார்வை மேல ஏறுச்சு.

என் தொடை...

என் இடுப்பு...

அந்த மெலிசான நைட்டிக்குள்ள ஒளிஞ்சிருக்கிற என் பாண்டீஸ்... அதோட கலர்...

கடைசியா...

என் மார்பு.

பிரா போடாத... சப்போர்ட் இல்லாம நிக்கிற என் முலைகள்.

அந்தத் துணி வழியா என் காம்புகள் துருத்திக்கிட்டு நிக்கிறது... அவனுக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சிருக்கும்.

ஒரு வினாடி...

அவன் முகத்துல இருந்த அந்த களைப்பு, சோர்வு எல்லாம் மாயமா மறைஞ்சு போச்சு.

அதுக்கு பதிலா...

அவன் கண்கள்ல ஒரு மின்னல்.

அவன் முகத்துல ஒரு மாற்றம்.

நான் பைக்கில போகும்போது உணர்ந்தேனே... அதே பார்வை.

அவன் வாயடைச்சுப் போய் நின்னான்.

எனக்கு உடம்பு முழுக்க 'ஜிவ்வுனு' ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்சது.

வெட்கமா? பயமா? இல்ல சந்தோஷமா?

எதுனே தெரியல.

என் முலைக் காம்புகள் இன்னும் விறைச்சுப் போச்சு.

நான் சுதாரிச்சேன்.

அவன் இப்டி வெறித்துப் பாக்குறதை அனுமதிக்கக் கூடாது.

நான் என் முகத்தை இறுக்கமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

கண்ணாலயே "என்ன?"னு கேட்டேன்.

அவன் திடுக்கிட்டுப் போனான்.

"ஒன்னுமில்ல மேடம்..."ங்கற மாதிரி தலையை ஆட்டினான்.

பார்வையை அவசரமாத் திருப்பினான்.

நான் என் முகத்தை மட்டும் பார்க்கச் சொல்லி சைகை பண்ணேன்.

அவன் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

"அந்தப் பையை கிச்சன்ல கவுண்ட்டர் மேல வை."

கறாராச் சொன்னேன்.

அவன் கிச்சனைப் பார்த்தான்.

"சரிங்க மேடம்."

பையைத் தூக்கிக்கிட்டு கிச்சனை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் என்னைத் தாண்டிப் போகும்போது...

அவன் மேல இருந்து அடிச்ச அந்த வேர்வை நெடி... என் மூக்கைத் துளைச்சுது.

அவன் போனதும்...

நான் வாசல் கதவைப் பார்த்தேன்.

வெளிய யாராச்சும் பார்த்தா?

எதிர் வீட்டுக்காரங்க யாராச்சும் வந்தா?

நான் இந்த கோலத்துல... வீட்டுக்குள்ள ஒரு வாட்ச்மேன் இருக்கான்னு தெரிஞ்சா அவ்ளோ தான்.

எல்லாரும் தப்பாப் பேசுவாங்க.

சட்டுனு கதவைச் சாத்தினேன்.

"டப்..."னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

தாழ்ப்பாள் போட்டேன்.

இப்போ நானும் அவனும் மட்டும் தான் வீட்டுக்குள்ள.

வேற யாரும் இல்ல.

என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் மெதுவா கிச்சனை நோக்கி நடந்தேன்.

அவன் முன்னாடி போயிட்டு இருந்தான்.

அவன் முதுகுத் தோற்றம் தெரிஞ்சுது.

அவன் ட்ராக் பேண்ட் நனைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

கிச்சன் கவுண்ட்டர் கிட்ட போனான்.

அவன் நின்னான்.

அந்த ரெண்டு பையையும் எங்க வைக்கிறதுன்னு தெரியாம முழிச்சான்.

கவுண்ட்டர் மேல பாத்திரம் கிடந்துச்சு.

நான் அவன் பின்னாடி போய் நின்னேன்.

"அங்க கவுண்ட்டர்ல ஓரமா இடம் இருக்கு பாரு... அங்க வை."

என் குரல் கேட்டு அவன் திரும்பாமலேயே... அந்தப் பையை ஓரமா நகர்த்தி வெச்சான்.

"வெச்சுட்டேன் மேடம்."

அவன் வேலையை முடிச்சுட்டுத் திரும்பினான்.

இப்போ நாங்க ரெண்டு பேரும் கிச்சனுக்குள்ள.

ரொம்பப் பக்கத்துல.

அவன் திரும்புனதும்...

அவன் முகம் என் மார்புக்கு நேரா இருந்துச்சு.

அவன் பார்வை மறுபடியும் அங்கேயே போச்சு.

கீழ இருந்து மேல வரைக்கும்... என்னை "ஸ்கேன்" பண்ற மாதிரி பார்த்தான்.

என் திறந்த கால்கள்ல ஆரம்பிச்சு...

என் இடுப்பு வளைவு...

கடைசியா என் மார்புல வந்து நிக்குது.

நான் மூச்சு விடும்போது... என் முலைகள் ஏறி இறங்குறத அவன் ரசிச்சுப் பார்த்தான்.

அந்த மெலிசான துணிக்குள்ள... என் முலைகள் ஆடுறது அவனுக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

நான் உள்ள பிரா போடலைன்னு அவனுக்குத் தெளிவா புரிஞ்சிருக்கும்.

என் காம்புகள் அந்தத் துணியை முட்டிக்கிட்டு நிக்கிறதை அவன் உத்து உத்துப் பார்த்தான்.

அவன் பார்வையில ஒரு பசி இருந்துச்சு.

அது தப்பு.

ரொம்பத் தப்பு.

ஆனா என்னால அதைத் தடுக்க முடியல.

என் உடம்பு சூடாச்சு.

இருந்தாலும்... நான் நடிக்கணும்ல.

"ஏய்... என்ன பார்க்குற?"

"கண்ணை ஒழுங்கா வை பிரகாஷ்."

நான் அதட்டினேன்.

அவன் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தான்.

என் கண்ணைப் பார்த்தான்.

"ஒ... ஒன்னுமில்ல மேடம்."

அவன் குரல் நடுங்குச்சு.

"ஒழுங்கா நடந்துக்கோ. மேடம்னு மரியாதை குடுக்குறேன்... அதுக்காக இப்டி பார்க்குறதெல்லாம் வெச்சுக்காத."

நான் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

ஆனா என் குரல்ல அந்த கண்டிப்பு முழுசா இல்ல.

ஒரு நடுக்கம் இருந்துச்சு.

அவனும் அதை கவனிச்சிருப்பான்.

"சாரி மேடம்..." அவன் தலை குனிஞ்சான்.

"ம்ம்... சரி."

நான் அவனைத் தாண்டி ஃப்ரிட்ஜ் கிட்ட போனேன்.

நான் நடக்கும்போது... என் நைட்டி என் பின்னழகை எப்டி காட்டும்னு எனக்குத் தெரியும்.

என் சூத்து ஆடுறது அவனுக்குத் தெரியும்.

அவன் கண்டிப்பா என் பின்னழகைப் பார்ப்பான்.

ஃப்ரிட்ஜைத் திறந்தேன்.

ஜில்லுனு காத்து என் முகத்துல அடிச்சது.

உள்ள இருந்து ஒரு வாட்டர் பாட்டிலை எடுத்தேன்.

நல்லா ஜில்லுனு வேர்த்துப் போய் இருந்துச்சு அந்தப் பாட்டில்.

அதை எடுத்துக்கிட்டுத் திரும்பினேன்.

அவன் இன்னும் அங்கேயே நின்னுட்டு இருந்தான்.

என் கையில இருந்த பாட்டிலை அவன்கிட்ட நீட்டினேன்.

"இந்தா... குடி."

அவன் கையை நீட்டி வாங்கினான்.

வாங்கும் போது... அவன் விரல் என் விரல் மேல பட்டுச்சு.

ஒரு கணம்... அந்தப் பழைய ஞாபகம்.

ரோட்டுல நான் அவன் சுண்ணியைப் பிடிச்சப்போ... அவன் விரல் பட்டது...

அதே கரண்ட்.

நான் கையை எடுக்கல. அவனும் எடுக்கல.

பாட்டில்ல இருந்த குளிர்ச்சி... எங்க ரெண்டு பேர் கைக்கும் நடுவுல இருந்த அந்தச் சூட்டைத் தணிக்க முடியல.

அவன் கண்ணை நேராப் பார்த்தேன்.

அவன் கண்ணுல தெரிஞ்சது நன்றியா... இல்ல வேற ஏதாவதான்னு எனக்குப் புரியல.



Part 77:


அவன் என் கையில இருந்து அந்த வாட்டர் பாட்டிலை வாங்கினான்.

வாங்கும்போதே அவன் கை நடுக்கத்தை என்னால பார்க்க முடிஞ்சுது.

அவன் ரொம்ப தாகத்துல இருந்தான் போல.

மூடியைத் திறந்தான்.

அப்படியே பாட்டிலை வாய்க்கு மேல தூக்கிப் பிடிச்சான்.

பாட்டில் அவன் உதட்டுல படல. அண்ணாந்து தான் குடிச்சான்.

"கடக்... கடக்... கடக்..."

தண்ணி உள்ள இறங்குற சத்தம் வெளியவே கேட்டுது.

அது ஒரு லிட்டர் பாட்டில்.

கிட்டத்தட்ட முக்கால்வாசி பாட்டில் தண்ணியை ஒரே மூச்சுல குடிச்சுட்டான்.

அவன் தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்குறத நான் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தேன்.

தாகம் அடங்கினதும், மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே பாட்டிலை கீழே இறக்கினான்.

"ஹப்பாடா..."னு ஒரு சத்தம் போட்டான்.

பாட்டிலை என்கிட்ட நீட்டினான்.

"தேங்க்ஸ் மேடம்."

நான் அந்தப் பாட்டிலை வாங்கினான்.

எனக்கும் தொண்டை வறண்டு போய் தான் இருந்துச்சு.

வெயில்ல நடந்து வந்தது... அப்புறம் அந்தப் பதட்டம்... எல்லாம் சேர்ந்து எனக்கும் தண்ணி தாகம் எடுத்துச்சு.

அவன் எப்படி குடிச்சான்னா, பாட்டிலை வாயில வைக்காம, மேல தூக்கி அண்ணாந்து குடிச்சான்.

அதுதான் நாகரீகம். அடுத்தவங்க பாட்டில்ல வாய் வெச்சுக் குடிக்கக் கூடாதுனு அவனுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கு.

ஆனா நான்?

நான் பாட்டிலை என் வாயில வெச்சேன்.

என் உதடுகள் அந்தப் பிளாஸ்டிக் பாட்டிலோட விளிம்புல பட்டுச்சு.

பாட்டில் ஜில்லுனு இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா தண்ணி குடிச்சேன்.

அவன் வாய் வெக்காம குடிச்சான். நான் வாய் வெச்சுக் குடிக்கிறேன்.

இது என் பாட்டில். என் இஷ்டம்.

நான் கொஞ்சம் தண்ணி குடிச்சுட்டு, பாட்டிலை எடுத்தேன்.

இன்னும் கொஞ்சம் தண்ணி மீதி இருந்துச்சு.

அதை மூடி, பக்கத்துல கிச்சன் கவுண்ட்டர் மேல வெச்சேன்.

வெயில் வேற மண்டையைப் பிளக்குது.

வெறும் தண்ணி மட்டும் பத்தாதுன்னு தோணுச்சு.

அவனும் பாவம், எட்டு மாடி ஏறி வந்திருக்கான்.

இன்னும் வேர்த்து விறுவிறுத்துப்போய் தான் நிக்கிறான்.

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

"வேற ஏதாச்சும் குடிக்கிறியா பிரகாஷ்? மோர் இல்ல ஜூஸ் ஏதாச்சும்?"

நான் கேட்டேன்.

அவன் பதில் சொல்லல.

"இல்ல மேடம்... பரவால்ல..."னு வாய்ல சொன்னான்.

ஆனா அவன் கண்ணு வேற எங்கயோ மேஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் பார்வை என் முகத்துல இல்ல.

கொஞ்சம் கீழே இறங்கி இருந்துச்சு.

என் கழுத்து... அதுக்குக் கீழே என் மார்பு.

நான் தான் பிரா போடலையே.

அந்த மெலிசான நைட்டிக்குள்ள... என் முலைகள் தனித்தனியா, சப்போர்ட் இல்லாமத் தெரிஞ்சுது.

அவன் கண்கள் அதைத் தான் நோட்டம் விட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் முலைக் காம்புகள் அந்தத் துணிக்குள்ள எங்க இருக்குனு தேடுற மாதிரி... அவன் பார்வை அங்குமிங்கும் ஓடுச்சு.

அவன் என்னைத் தப்பாப் பாக்குறான்.

அது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

"என்ன இவன்... தண்ணி குடுத்து உபசரிச்சா... இவன் வேற வேலையைப் பாக்குறான்."

நான் சும்மா விடல.

உடனே கேட்டேன்.

"என்ன பிரகாஷ்? எங்க பார்க்குற?"

அவன் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தான்.

"மேடம்... அது..."

"இல்ல... நீ என்ன சொன்ன? நான் உங்களுக்கு ஃபிரண்டு மாதிரி... என்கிட்ட ஃபிரண்டு மாதிரி பேசுங்கனு சொன்னீல?"

"ஆமா மேடம்."

"ஒரு ஃபிரண்டுன்னா... பேசும்போது முகத்தைப் பார்த்துத் தானே பேசுவாங்க? நீ எங்க பார்த்துக்கிட்டு இருக்க?"

நான் நேரடியாவே கேட்டேன்.

அவன் திருதிருன்னு முழிச்சான்.

தலை குனிஞ்சான்.

"சாரி மேடம்... மன்னிச்சுடுங்க."

"என்ன சாரி? ஏன் பார்க்குறன்னு கேட்டேன்."

"இல்ல மேடம்... அது வந்து..."

"என்ன வந்து... போயி?"

"என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல மேடம்."

அவன் சொன்ன பதிலைக் கேட்டு எனக்குக் கோவம் கலந்த ஆச்சரியம் வந்துச்சு.

"என்னது கண்ட்ரோல் பண்ண முடியலையா?"

"ஆமா மேடம்... சாரி மேடம்."

"எப்பப் பார்த்தாலும் இதே டயலாக் தான்... நோ கண்ட்ரோல்... நோ கண்ட்ரோல்னு... அப்படி என்னத்த கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல?"

நான் அவனை மடக்கிக் கேட்டேன்.

அவன் மெதுவாத் தலையை நிமிர்த்தினான்.

என் கண்ணைப் பார்த்தான்.

"இல்ல மேடம்... நீங்க இன்னைக்கு இருக்கிற இந்த டிரஸ் அப்படி."

"என்னது?"

"கோவப்படாதீங்க மேடம்... எப்பவுமே உங்களைச் சேலையிலயும் சுடிதார்லயும் பார்த்துப் பழகிடுச்சு... இன்னைக்குத் திடீர்னு இந்த டிரஸ்ல பார்த்ததும்... என் கண்ணு தானா அப்படி போயிடுச்சு."

"அதுக்கு?"

"அதான் மேடம்... என்னையும் மீறிப் பார்த்துட்டேன். தப்பா நினைக்காதீங்க."

அவன் கெஞ்சுற மாதிரி சொன்னான்.

அவன் சொல்றதுல ஒரு நியாயம் இருக்கிற மாதிரித் தெரிஞ்சுது.

அவன் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முயற்சி பண்றான்... ஆனா அவனாலயே முடியலைனு ஒத்துக்கிறான்.

அவனைப் பார்த்தா எனக்குப் பாவமாத் தோணுச்சு.

ஆம்பளை தானே.

இவ்ளோ கவர்ச்சியா ஒரு பொண்ணு நிக்கும்போது... பார்க்காம எப்டி இருப்பான்?

அதுவும் நான் உள்ளாடை போடாம நிக்கிறேன்.

அவன் ரசிச்சுப் பாக்குறான்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன சந்தோஷம் எட்டிப் பார்த்துச்சு.

"பரவால்ல... இவனாவது நம்ம அழகை ரசிக்கிறானே."

நான் மேற்கொண்டு அதை வளர்க்க விரும்பல.

"சரி சரி... இனிமே கண்ணை அங்க இங்க அலைய விடாத."

நான் பேச்சை மாத்தினேன்.

"குடிக்கிறதுக்கு ஏதாவது வேணுமா இல்லையா? சொல்லு."

அவன் தலையாட்டினான்.

"சரிங்க மேடம்... குடுங்க."

"என்ன வேணும்? ஜூஸ் போடவா? இல்ல லைம் சோடா போடவா?"

அவன் யோசிச்சான்.

"எதுவா இருந்தாலும் ஓகே மேடம்."

"சரி... சோடா போடுறேன். வெயிலுக்கு நல்லாருக்கும்."

நான் திரும்பி காய்கறிப் பையைப் பார்த்தேன்.

இப்போ தானே எலுமிச்சம்பழம் வாங்கிட்டு வந்தேன்.

அதில் இருந்து ரெண்டு பழத்தை எடுத்தேன்.

கத்தியை எடுத்து வெட்டினேன்.

அவன் அங்கேயே கவுண்ட்டரை ஒட்டி நின்னுட்டு இருந்தான்.

நான் சோடா செய்ய ஆரம்பிச்சேன்.

ஃப்ரிட்ஜ்ல இருந்து சோடா பாட்டிலை எடுத்தேன்.

எலுமிச்சம்பழத்தைப் பிழிஞ்சேன்.

கிளாஸ்ல சத்தம் கேட்டுச்சு.

நான் வேலையைப் பார்த்துக்கிட்டே அவன்கிட்ட பேச்சுக் கொடுத்தேன்.

சும்மா அமைதியா இருந்தா... அவனுக்கு வேற எண்ணம் வரும்.

பேசிக்கிட்டே இருந்தா அவனைக் கொஞ்சம் திசை திருப்பலாம்.

"நைட் டூட்டி முடிச்சுட்டு எப்போ வீட்டுக்குப் போன?"

நான் கேட்டேன்.

"காலைல அஞ்சு மணிக்கு மேடம். ஷிப்ட் முடிஞ்சதும் உடனே கிளம்பிட்டேன்."

"வீட்டுக்குப் போய் என்ன பண்ண? தூங்குனியா?"

"ஆமா மேடம். போனதும் படுத்தேன். ஒரே அசதியா இருந்துச்சு."

"சாப்டியா?"

"இல்ல மேடம். பசி எடுக்கல. அப்படியே தூங்கிட்டேன்."

"அப்புறம்?"

"பதினோரு மணி வரைக்கும் நல்லாத் தூங்கிட்டேன் மேடம். அப்புறம் தான் முழிச்சேன்."

"ம்ம்..."

"முழிச்சுப் போனைப் பார்த்தா... நீங்க மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தீங்க."

அவன் சொன்னான்.

"ம்ம்... பார்த்தேன்."

"உங்க மெசேஜைப் பார்த்ததும் எனக்குத் தூக்கமே போயிடுச்சு மேடம். அவ்ளோ சந்தோஷம்."

அவன் சொன்ன விதத்துல ஒரு ஆர்வம் தெரிஞ்சுது.

"அப்புறம் உங்ககிட்ட மெசேஜ் பண்ணிட்டு தான் குளிச்சுட்டு, சாப்டு வந்தேன்... அதுக்குள்ள நீங்க மார்க்கெட்டுக்குக் கூப்பிட்டீங்க."

"ஓ... அதான் இவ்ளோ ஃப்ரெஷ்ஷா இருக்கியா..."

நான் அதுக்குப் பதில் சொல்லல.

சும்மா "ம்ம்... ம்ம்..."னு தலையாட்டினேன்.

நான் உப்பு, சர்க்கரை எல்லாம் எடுத்துப் போட்டேன்.

சோடாவைத் திறந்தேன்.

"புஸ்ஸ்ஸ்..."னு சத்தம் வந்துச்சு.

அதை கிளாஸ்ல ஊத்தினேன்.

நுரை பொங்கி வந்துச்சு.

நான் வேலையில மும்முரமா இருந்தேன்.

ஆனா என் கண்ணு ஓரமா அவனைக் கவனிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அவன் என்ன பண்றான்னு.

அவன் சும்மா நிக்கல.

அவன் கை மெதுவா நகர்ந்துச்சு.

நான் குடிச்சு வெச்சேனே... அந்த வாட்டர் பாட்டில்.

அது என் பக்கத்துல கவுண்ட்டர் மேல இருந்துச்சு.

அவன் அதை எடுத்தான்.

"ஓ... தண்ணி தாகம் போல... மறுபடியும் குடிக்கப் போறான்."

நான் நினைச்சேன்.

அவன் மூடியைத் திறந்தான்.

பாட்டிலை வாய்க்குக் கொண்டு போனான்.

நான் நினைச்சேன், அவன் வழக்கம் போல அண்ணாந்து, வாய் படாம குடிப்பான்னு.

ஆனா...

அவன் செஞ்ச காரியம் எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

அவன் பாட்டிலை வாயில வெச்சான்.

சரியாச் சொல்லணும்னா...

என்னோட உதடு அந்தப் பாட்டில்ல எந்த இடத்துல பட்டுச்சோ...

சரியா அதே இடத்துல...

அவன் தன்னோட உதட்டை வெச்சான்.

பாட்டிலைக் கவ்விப் பிடிச்சான்.

அப்படியே தண்ணியைக் குடிச்சான்.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டேன்.

என் கை சோடா கலக்குறதை நிறுத்திடுச்சு.

"என்ன பண்றான் இவன்?"

"முதல்ல குடிக்கும்போது நாகரீகமா வாய் படாம குடிச்சான்."

"இப்போ என்னடான்னா... வாய் வெச்சுக் குடிக்கிறான்?"

"அதுவும் நான் குடிச்ச பாட்டில்."

"நான் என் உதட்டை வெச்ச அதே இடத்துல... இவன் உதட்டை வெக்குறான்."

இது சாதரணமாத் தண்ணி குடிக்கிற மாதிரி தெரியல.

இது வேற ஏதோ மாதிரி இருந்துச்சு.

என் எச்சில் பட்ட இடத்துல... அவன் வாய் வைக்குறான்.

"என் எச்சில் தான் அவனுக்கு வேணுமா?"

மறைமுகமா என்ன முத்தம் குடுக்குற மாதிரி...

என் உதட்டோட ஈரம் இன்னும் அந்தப் பிளாஸ்டிக்ல காஞ்சிருக்காது.

அதை அவன் உணர்றானா?

அவன் கண்கள் மூடியிருந்துச்சு.

ஏதோ அமிர்தத்தைக் குடிக்கிற மாதிரி... ரசிச்சுக் குடிச்சான்.

அவன் தொண்டை இறங்குறத நான் பார்த்தேன்.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள 'ஜிவ்வுனு' இருந்துச்சு.

கேக்கலாமா?

"ஏய்... என்ன பண்ற? நான் வாய் வெச்சுக் குடிச்ச பாட்டில் அது. ஏன் வாய் வெக்குற?"னு கேக்கலாமா?

யோசிச்சேன்.

கேட்டா... அவன் என்ன சொல்வான்?

"சாரி மேடம்... தெரியாம குடிச்சுட்டேன்"னு சொல்வான்.

இல்லன்னா... "தண்ணி தாகத்துல கவனிக்கல மேடம்"னு சாக்கு சொல்வான்.

எது சொன்னாலும்... அவன் செஞ்சது செஞ்சது தான்.

அவன் வேணும்னே தான் செய்யுறான்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

அவன் என் எச்சிலைக் குடிக்க ஆசைப்படுறான்.

என்னோட அந்த நெருக்கத்தை அவன் விரும்புறான்.

அதை நினைக்கும்போது... எனக்குக் கோவம் வரல.

மாறா... ஒரு விதமான கூச்சம் வந்துச்சு.

என் உதடுகள் லேசாத் துடிச்சது.

நான் எதையும் பாக்காத மாதிரி திரும்பிக்கிட்டேன்.

நான் அவனைப் பார்த்ததை அவன் கவனிச்சுட்டான்.

நான் அதிர்ச்சியானதை அவன் பார்த்துட்டான்.

ஆனா அவனும் எதுவும் சொல்லல.

பாட்டிலை மெதுவா கீழே வெச்சான்.

மூடியை மூடினான்.

அவன் முகத்துல ஒரு சின்ன திருப்தி தெரிஞ்சுது.

நான் மறுபடியும் சோடாவுல கவனத்தைத் திருப்பினேன்.

கரண்டியால் கலக்கினேன்.

"கலக்... கலக்..."னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

மனசுக்குள்ள மட்டும் ஓராயிரம் கேள்வி.

"அவன் ஏன் இப்டி பண்ணான்?"

"அவனுக்கு என் மேல அவ்ளோ ஆசையா?"

"ஒரு பாட்டில்ல வாய் வெச்சதுக்கே இப்டி ஃபீல் பண்றானே..."

சோடா ரெடி ஆயிடுச்சு.

நான் கிளாஸை எடுத்தேன்.

அவன் பக்கம் திரும்பினேன்.

"இந்தா... சோடா."

என் குரல் லேசா கரகரப்பா இருந்துச்சு.

நான் அவன் கண்ணைப் பார்க்கத் தயங்கினேன்.

ஏன்னா... இப்போ நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு ரகசியத்தைப் பகிர்ந்துகிட்ட மாதிரி ஒரு உணர்வு.

அந்த வாட்டர் பாட்டில்... எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு பாலமா மாறிடுச்சு.

[yazhiniram]

Part 78:



நான் சோடாவை நல்லா கலக்கிட்டு, ரெண்டு கிளாஸையும் கையில எடுத்தேன்.

அந்தக் கிளாஸ்ல இருந்த 'சில்னஸ்' என் உள்ளங்கையில பட்டுச்சு.

"ஜில்லுனு" இருந்துச்சு.

ஒன்னு அவன்கிட்ட நீட்டினேன்.

"இந்தா பிடி."

அவன் தயங்கித் தயங்கி வாங்கிக்கிட்டான்.

இன்னொரு கிளாஸை என் கையில வெச்சுக்கிட்டேன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் கிச்சன்ல நின்னுட்டு இருந்தோம்.

கிச்சன் கொஞ்சம் சின்னது. இங்க நின்னு குடிச்சா...

அவ்ளோ வசதியா இருக்காது.

எனக்கு அவனை இன்னும் கொஞ்சம் 'டீஸ்' பண்ணலாமானு தோணுச்சு.

இங்கேயே நின்னு குடிச்சுட்டு போயிட்டா...

சுவாரஸ்யமா இருக்காது.

ஹால்ல போய் உக்காந்தா...

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பேசலாம்.

அவனும் என்னை நல்லா பார்க்க வசதியா இருக்கும்.

"இங்க வேணாம்...

வா, ஹால்ல சோபால உக்காந்து குடிக்கலாம்."

நான் சொன்னேன்.

"சரிங்க மேடம்."

அவன் தலையாட்டினான்.

நான் திரும்பினேன்.

அவனுக்கு முன்னாடி நான் நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஹால் சோபா ஒரு பத்து அடி தூரத்துல இருந்துச்சு.

இந்தச் சின்ன தூரம் தான்...

ஆனா இது எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு.

எனக்குத் தெரியும்.

என் பின்னாடி அவன் நடந்து வர்றான்.

நான் முன்னாடி போறேன்.

அவன் கண்கள் என் மேல தான் இருக்கும்.

வேற எங்க பார்க்கப் போறான்?

நான் போட்டிருக்கிறது அந்த மெலிசான, முழங்கால் அளவு நைட்டி.

அது சிந்தெடிக் மெட்டீரியல்ங்குறதால...

உடம்போடு ஒட்டாம, ஆனா வழுவழுன்னு இருக்கும்.

நான் நடக்கும்போது...

அந்தத் துணி என் பின்னழகை மறைச்சும் மறைக்காமலும் ஆடும்.

அதுவும் நான் உள்ளாடை போட்டிருக்கறதால...

என் பேண்டி லைன் கூட அவனுக்குத் தெரியும்.

நான் சாதாரணமாக நடக்கல.

வேணும்னே...

என் இடுப்பை லேசா ஆட்டி ஆட்டி நடந்தேன்.

வலது கால் எடுத்து வைக்கும்போது...

வலது பக்கக் குண்டி மேல ஏறும்.

இடது கால் வைக்கும்போது...

இடது பக்கம் மேல ஏறும்.

"டக்...

டக்..."னு ஒரு தாளத்தோட என் சூத்து ஆடுறதை...

அவன் பின்னாடி இருந்து ரசிப்பான்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு குரல் ஒலிச்சுது.

"பார்க்கட்டும்..."

"நல்லா பார்க்கட்டும்..."

"பாவம்...

வெயில்ல எனக்காக எட்டு மாடி ஏறி வந்திருக்கான்."

"அந்தக் கனமான பைகளைச் சுமந்துட்டு, மூச்சு வாங்க வந்தான்."

"கூலியா காசு குடுக்குறதை விட...

இது அவனுக்கு ஒரு விருந்து வைக்கிற மாதிரி இருக்கும்னு தோணுச்சு."

"அவன் கண்கள் இப்போ என் குண்டியில தான் ஒட்டியிருக்கும்."

"அவன் மனசுக்குள்ள என்ன நினைப்பான்?"

"மேடத்தோட சூத்து எவ்ளோ பெருசுன்னு நினைப்பானா?"

"இல்ல...

அதைக் கையில் பிடிச்சு கசக்கலாமானு நினைப்பானா?"

நிச்சயமா அவன் பேண்ட்டுக்குள்ள...

அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணி...

அந்தப் பெருத்த பூலு...

ஏற்கெனவே விறைச்சுப் போய் தான் இருக்கும்.

இப்போ நான் நடக்குற அழகைப் பார்த்து...

அது இன்னும் பெருசா வளருதான்னு தெரியல.

"வளரட்டும்...

துடிக்கட்டும்..."

"என் பின்னாடி வர்றவன் சாதாரண ஆள் இல்ல...

என் கைக்குள்ள அடங்காத சுண்ணியை வெச்சிருக்கிறவன்."

அந்த நினைப்பே எனக்குப் போதையா இருந்துச்சு.

நான் சோபா கிட்ட வந்தேன்.

முதல்ல நான் போய் உக்காந்தேன்.

வேணும்னே சோபாவோட நடுப்பகுதியில உக்காராம...

கொஞ்சம் ஓரமா, காலை நீட்டி உக்காந்தேன்.

சோபா மெத்தை உள்ள அமுங்குச்சு.

அப்போ...

அந்த மெலிசான நைட்டி என் தொடையை விட்டு மேலே ஏறுச்சு.

நான் உக்காந்த வேகத்துல...

வழுக்கிக்கிட்டு பின்னாடி போச்சு.

என் முழங்கால் முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுது.

அதுக்கும் மேல...

என் தொடை ஓரளவுக்கு வெளிய தெரிஞ்சுது.

பளிங்கு மாதிரி...

வெள்ளையா...

வழவழன்னு என் தொடைகள்.

வீட்டுக்குள்ளேயே இருக்கிறதால...

என் கால்ல பளபளனு ஒரு கரும்புள்ளி கூட இல்லாம இருக்கும்.

நான் அதைச் சரி பண்ணல.

துணியை இழுத்து மூடல.

அப்படியே விட்டேன்.

என் ரெண்டு காலையும் சேர்த்து வெச்சிருந்தேன்.

கால்கள் மூடி இருந்தாலும்...

அந்தத் துணி ஏறினதால, என் தொடையோட அந்த ஷேப், அந்தச் சதைப்பிடிப்பு...

எல்லாம் அவனுக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

பிரகாஷ் வந்து, எனக்கு எதிர்ல இருந்த சோபால உக்காந்தான்.

அவன் உக்காந்த விதம்...

ரொம்பத் தர்மசங்கடமா இருந்துச்சு.

முழுசாச் சாயாம, நுனி சோபால, பயந்து போய் உக்காந்தான்.

அவன் உக்காந்ததும்...

அவனோட கண்கள் நேரா என் தொடை மேல தான் விழுந்துச்சு.

அவன் திடுக்கிட்டான்.

கண்ணை விலக்க முயற்சி பண்ணான்.

ஆனா முடியல.

காந்தம் இரும்பை இழுக்குற மாதிரி...

என் வெள்ளைத்தொடைகள் அவன் பார்வையை இழுத்துப்பிடிச்சுது.

அவன் தவிச்சான்.

அவன் கண்கள் என் முழங்கால்ல ஆரம்பிச்சு...

மெதுவா மேல ஊர்ந்து...

என் தொடை தெரியுற விளிம்பு வரைக்கும் போறதை நான் கவனிச்சேன்.

அவன் தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்குச்சு.

"என்ன பார்வை டா இது..."

எனக்குள்ள ஒரு கிளுகிளுப்பு.

ஆனா வெளியில நான் அதட்டினேன்.

"ஏய் பிரகாஷ்..."

அவன் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தான்.

"என்ன பார்வை? கண்ணு எங்க மேயுது?"

"உக்காந்து குடிக்கச் சொன்னா...

நீ என்ன ஆராய்ச்சி பண்ற?"

நான் கொஞ்சம் கடுமையாத் தான் கேட்டேன்.

அவன் பதறிப் போனான்.

சிரிப்பை வரவழைச்சுக்கிட்டு...

சமாளிக்கப் பார்த்தான்.

"அய்யோ...

இல்ல மேடம்...

சும்மா..."

"என்ன சும்மா? கண்ணு வெட்டாம என் காலையே பார்த்துட்டு இருக்க?"

"இல்ல மேடம்...

அது வந்து...

நீங்க..."

"என்ன நான்?"

"இன்னைக்கு இந்த டிரஸ்ல...

நீங்க ரொம்ப..."

அவன் வார்த்தை வராமத் திணறினான்.

"என்ன ரொம்ப?"

"ரொம்ப வித்யாசமா இருக்கீங்க மேடம். நல்லாருக்கு."

"அதான் பார்த்தேன்."

நான் அவனை இடைமறிச்சேன்.

"ரொம்ப சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாத பிரகாஷ்...

நீ எங்க பாக்குறனு எனக்குத் தெரியும்."

"ஒழுங்கா சோடாவைக் குடி."

அவன் அசடு வழிஞ்சான்.

"இல்ல மேடம்...

நிஜமாத் தான் சொல்றேன். நான் தப்பாப் பார்க்கல."

"அப்போ எப்டி பார்த்த?"

"மரியாதையாப் பார்த்தேன் மேடம். ரசிச்சுப் பார்த்தேன்."

"என்னது மரியாதையா?"

"ஆமா மேடம்...

உங்க கால்...

அவ்ளோ அழகா இருக்கு."

அவன் தைரியத்தை வரவழைச்சுக்கிட்டுப் பேசினான்.

"உங்க கால் இவ்ளோ கலரா...

இவ்ளோ ஷைனிங்கா இருக்கும்னு நான் நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கல மேடம்."

"எப்டி மேடம் இவ்ளோ பளபளன்னு வெச்சிருக்கீங்க?"

"கண்ணை எடுக்கவே முடியல. மயக்குற மாதிரி இருக்கு."

அவன் சொன்ன விதம்...

ஒரு வாட்ச்மேன் இப்டி பேசலாமா?

இது ரொம்பத் துணிச்சல்.

என் புருஷன் கூட என்னைக்குமே என் காலைப் பார்த்து இவ்ளோ வர்ணிச்சது இல்ல.

ஆனா இவன்...

ஒவ்வொரு இன்ச்சா ரசிச்சுப் பார்க்குறான்.

"ரொம்பத் தைரியம் வந்துடுச்சு உனக்கு..."

நான் பொய்யா முறைச்சேன்.

"என்ன பிரகாஷ்...

ரொம்ப ஓவராப் பேசுற?"

"சாரி மேடம்...

மனசுல பட்டதைச் சொன்னேன். அவ்ளோ வழவழன்னு இருக்கே...

அதான் கேட்டேன்."

அவன் கண்கள் இன்னும் என் தொடையை விட்டு விலகல.

எனக்கு ஒரு பெருமை.

என் கால்களை அவன் அவ்ளோ ரசிக்கிறான்.

"அதுவா...

நான் வேக்சிங் பண்ணுவேன்."

நான் இயல்பாச் சொன்னேன்.

அவன் புரியாம முழிச்சான்.

"வேக்சிங்கா? அப்படின்னா என்ன மேடம்?"

அவனுக்குப் புரியல. பாவம் படிக்காதவன்.

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"உனக்கு அது கூடத் தெரியாதா?"

"தெரியாது மேடம்...

சொல்லுங்க."

அவன் ஆர்வமா முன்னாடி சாய்ஞ்சான்.

நான் அவனைக் கிண்டல் பண்ணேன்.

"என்ன பிரகாஷ் நீ? உனக்கு இருபத்தி எட்டு வயசு ஆகுதுன்னு சொன்ன..."

"ஆமா மேடம்."

"இவ்ளோ வருஷமா இது கூட என்னன்னு தெரியாமயா இருக்க?"

"இல்ல மேடம்...

எனக்கு யாரும் சொன்னது இல்ல. இதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது."

அவன் ரொம்ப அப்பாாவியா சொன்னான்.

நான் விளக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"வேக்சிங்னா ஒன்னும் இல்ல...

இது பார்லர்ல பண்ணுவாங்க. வெளிய நிறைய பியூட்டி பார்லர் இருக்குல..."

"ஆமா மேடம், பார்த்திருக்கேன்."

"அங்க போனா பண்ணி விடுவாங்க."

"எப்டி மேடம்?"

"ஒரு விதமான மெழுகு மாதிரி இருக்கும். அதைச் சூடு பண்ணி, கால்ல முடி இருக்கிற இடத்துல தடவுவாங்க."

"சூடு பண்ணியா?"

"ஆமா...

லேசா சூடு பண்ணித் தடவிட்டு...

அதுக்கு மேல ஒரு துணியை வெச்சு ஒட்டிட்டு...

சட்டுனு பிய்த்து எடுப்பாங்க."

நான் கையை வெச்சு சைகை செஞ்சு காட்டினேன்.

அவன் வாயைப் பிளந்து கேட்டான்.

"அய்யோ...

அப்டி இழுத்தா...

வலிக்குமே மேடம்?"

"கொஞ்சம் வலிக்கும். ஆனா அப்டி எடுத்தாத் தான் முடி வேரோட வரும்."

"ஓ..."

"ஷேவ் பண்ணா மறுபடியும் குத்துற மாதிரி வளரும். ஆனா வேக்சிங் பண்ணா...

முடி சுத்தமா வராது."

"அதான் கால்ல ஒரு முடி கூட இல்லாம...

இப்டி இருக்கு."

அவன் மறுபடியும் என் காலைப் பார்த்தான்.

இப்போ அவன் பார்வையில இன்னும் ஆச்சரியம் கூடி இருந்துச்சு.

"பரவால்ல மேடம்...

இவ்ளோ விஷயம் இருக்கா?"

"நீங்க ரொம்ப அழகா மெயின்டெய்ன் பண்றீங்க மேடம்."

"பொண்ணுங்கன்னா அப்படித்தான்."

நான் லேசாச் சிரிச்சேன்.

அவன் பார்வை என் காலை விட்டு நகரல.

எனக்கே ஒரு ஆசை வந்துச்சு.

"தொட்டுப் பார்க்க ஆசைப்படுறானா?"

"சரி சரி...

பேச்சை நிறுத்து. முதல்ல சோடாவைக் குடி. ஐஸ் கரைஞ்சு போச்சுன்னா நல்லாருக்காது."

நான் அதட்டினேன்.

அவன் கிளாஸை வாயில வெச்சான்.

ஒரு சிப் குடிச்சான்.

"ஆஹா..."

"சூப்பரா இருக்கு மேடம்."

"எலுமிச்சை, உப்பு, சர்க்கரை எல்லாம் கரெக்டா இருக்கு."

"வெயிலுக்கு அமிர்தம் மாதிரி இருக்கு மேடம்."

அவன் பாராட்டினான்.

அது சும்மா என் கவனத்தைத் திசை திருப்பத்தான். அவனோட ஆசையை மறைக்கத்தான்.

எனக்குத் தெரியும்.

நான் மடமடன்னு குடிச்சு முடிச்சேன்.

அவனும் குடிச்சு முடிச்சான்.

"காலி கிளாஸைக் குடு."

நான் கேட்டேன்.

அவன் எழுந்திரிச்சு, என் பக்கம் வந்தான்.

நான் உக்காந்தபடியே கையை நீட்டினேன்.

அவன் குனிஞ்சு, கிளாஸை என் கையில குடுத்தான்.

சும்மா குடுத்திருக்கலாம்.

ஆனா...

கிளாஸை என் கையில வைக்கும்போது...

அவனோட விரல்கள்...

என் விரல்கள் மேல பட்டுச்சு.

இந்தத் தடவை...

எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம...

வேணும்னே...

என் உள்ளங்கை மேல, அவன் விரல்கள் உரசுச்சு.

அவன் கை சொர சொரன்னு, கரடு முரடா இருந்துச்சு.

வேலை செஞ்சு செஞ்சு காய்ச்சுப் போன கை.

என் கை மென்மையா, பூ மாதிரி இருக்கும்.

அந்தக் கரடு முரடான தோல்...

என் மென்மையான தோல் மேல உரசும்போது...

எனக்கு உடம்பு முழுக்கச் சிலிர்த்துச்சு.

அது ஒரு கரண்ட் மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் கையை எடுக்கல.

அவனும் எடுக்கல.

ஒரு வினாடி...

அந்த ஸ்பரிசத்தை அனுபவிச்சோம்.

அவன் உடம்பு சூடு என் கைக்குள்ள பரவுச்சு.

"பரவால்ல...

தொடட்டும்..."

"அவன் தான் இப்போ என் அழகை அவ்ளோ ரசிச்சான்ல...

அதோட, இந்தச் சின்ன சந்தோஷத்தை அனுபவிக்கட்டும்."

நான் எதுவும் சொல்லாம, மெதுவா கிளாஸை வாங்கிக்கிட்டேன்.

அவன் கையை எடுத்தான்.

"சரி...

நீ உக்காரு. நான் இதை சிங்க்ல போட்டுட்டு வர்றேன்."

நான் எழுந்தேன்.

நான் எழும்போதே...

என் நைட்டி லேசா கீழே இறங்குச்சு. என் தொடையை மறைச்சுச்சு.

ஆனா அந்த ஷேப் அப்படியே தெரிஞ்சுது.

நான் திரும்பினேன்.

கிச்சனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

இது அடுத்த ரவுண்ட்.

எனக்குத் தெரியும்.

அவன் சோபால உக்காந்து...

கழுத்தைத் திருப்பி என்னைப் பார்ப்பான்.

என் பின்னழகை ரசிப்பான்.

நான் சும்மா நடக்கல.

இன்னும் அதிகமா...

என் இடுப்பை ஆட்டி ஆட்டி நடந்தேன்.

"டக்...

டக்..."

என் சூத்து அந்த மெலிசான நைட்டிக்குள்ள ஆடுற அழகை...

அவன் கண்ணு கொட்டாம பாக்குறான்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் பார்வை என் முதுகுல படுற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

"பார்த்துக்கோ பிரகாஷ்...

இது உனக்காகத் தான்."

நான் கிச்சனுக்குள்ள போனேன்.

கிளாஸை சிங்க்ல போட்டேன்.

கையைத் துடைச்சேன்.

திரும்பி வந்தேன்.

அவன் இன்னும் சோபாலயே உக்காந்துட்டு இருந்தான்.

நல்லாச் சாய்ஞ்சு, கால் மேல கால் போட்டு...

ரிலாக்ஸா இருந்தான்.

அவன் மூஞ்சி பாவனையைப் பார்த்தா...

அவனுக்குக் கிளம்ப மனசே இல்லைன்னு தெரிஞ்சுது.

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இப்படியே இருக்கலாம்...

மேடம் அழகை இன்னும் உரிச்சுப் பார்க்கலாம்னு நினைக்கிறான் போல.

ஆனா இது ரொம்பத் தப்பு.

யாராச்சும் வந்தா தப்பா நினைப்பாங்க.

நான் அவன் முன்னாடி போய் நின்னேன்.

"தேங்க்ஸ் பிரகாஷ். காய்கறி வாங்க மார்க்கெட் வந்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."

நான் சொன்ன தொனியில...

"கிளம்பு"ங்கிற அர்த்தம் இருந்துச்சு.

"வேலை முடிஞ்சுது...

நீ போகலாம்."

அவன் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

வேற வழி இல்லாம மெதுவா சோபால இருந்து எழுந்தான்.

"பரவால்ல மேடம்...

அது என் கடமை."

"வேற ஏதாச்சும் வேலை இருக்கா மேடம்?"

"வேற ஒன்னும் இல்ல."

அவன் வாசலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சான்.

செருப்பை வாசல்ல தான் கழட்டி வெச்சிருந்தான்.

கதவைத் திறக்கப் போனான்.

எனக்குத் திடீர்னு ஒரு ஞாபகம் வந்துச்சு.

அவனை சும்மா அனுப்பக் கூடாது.

ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லி...

இல்ல, நிஜமாவே ஒரு வேலை இருக்கு.

"ஏய் பிரகாஷ்...

ஒரு நிமிஷம்."

அவன் நின்னான்.

திரும்பிப் பார்த்தான்.

"சொல்லுங்க மேடம்."

"ஒரு முக்கியமான விஷயம்."

"எங்க அட்டாச்டு பாத்ரூம் இருக்குல..."

நான் 'அட்டாச்டு பாத்ரூம்'ங்கிற வார்த்தையைத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அங்க சிங்க்ல தண்ணி போகவே மாட்டேங்குது. அடைச்சுக்கிட்டு நிக்குது."

"அப்படியா மேடம்?"

"ஆமா...

நான் குளிக்கும்போது பார்த்தேன். தண்ணி தேங்கி நிக்குது. நீ போகும்போது அசோசியேஷன் ஆபீஸ்ல சொல்லி...

பிளம்பர் யாராச்சும் இருந்தா அனுப்பி வைக்கச் சொல்றியா?"

நான் அவனை அசோசியேஷன்ல இன்ஃபார்ம் பண்ணச் சொன்னேன்.



Part 79:

"நான் அசோசியேஷன்ல இன்ஃபார்ம் பண்ணச் சொன்னேன்."

நான் சொல்லி முடிச்சதும், பிரகாஷ் கொஞ்சம் கூட யோசிக்கல.

உடனே மறுத்தான்.

"வேணாம் மேடம்...

அதுக்கு எதுக்கு அசோசியேஷன் ஆளுங்க கிட்ட சொல்லிக்கிட்டு?"

"ஏன்? அதுதானே முறை?"

"இல்ல மேடம்...

அவங்க கிட்ட சொன்னா, அவங்க பிளம்பரை வர வைக்க எப்படியும் சாயங்காலம் ஆகிடும். இல்லன்னா நாளைக்குக் காலைல தான் வருவாங்க."

"அதுவரைக்கும் தண்ணி தேங்கி நின்னா...

வீடு முழுக்க வாசனை வரும் மேடம். உங்களால இருக்க முடியாது."

அவன் சொல்றதுல ஒரு நியாயம் இருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சாலும்...

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள வேற ஒன்னு பட்டுச்சு.

அவ்ளோ பெரிய அடைப்பு எல்லாம் இல்ல. தண்ணி மெதுவாத் தான் போகுது.

ஆனா இவன் அதை ஒரு பெரிய சாக்கா வெச்சுக்குறான்.

இங்க இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருக்கறதுக்காக...

சும்மா பில்டப் பண்றான்னு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

நான் யோசிச்சேன்.

"பரவால்ல...

நீ அசோசியேஷன்ல சொல்லிட்டுப் போ. நான் அவங்க எப்போ பிளம்பர் அனுப்புறாங்களோ அப்போ ரெடி பண்ணா போதும். அது ஒன்னும் பெரிய அடைப்பு இல்ல."

நான் அவனைத் தவிர்க்கப் பார்த்தேன்.

ஆனா பிரகாஷ் விடுறதா இல்ல.

"இல்ல மேடம்...

எனக்குப் பிளம்பிங் வேலை தெரியும். சின்ன வேலை தானே? நானே சரி பண்ணிடுறேன்."

அவன் ரொம்ப ஆர்வமா, விடாப்பிடியா சொன்னான்.

அவன் முகத்துல ஒரு அவசரம் தெரிஞ்சுது.

எனக்குத் தோணுச்சு, அவனுக்கு அந்த வேலையைச் செய்யணும்ங்கறதை விட...

வேற ஏதோ ஒரு ஆர்வம் இருக்கு.

என் பெட்ரூமுக்குள்ள நுழையணும்.

என் அந்தரங்க அறைக்குள்ள கால் வைக்கணும்.

என்னோட அந்தரங்கத்தைப் பார்க்கணும்.

அதுதான் அவனோட ஆசை. அது எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

நான் கொஞ்சம் தயங்கினேன்.

"இல்ல பிரகாஷ்...

நீ ஏற்கனவே டயர்டா இருக்க. எட்டு மாடி ஏறி, வெயில்ல அலைஞ்சு வந்திருக்க. இதுல இது வேறயா? வேணாம், நீ சிரமப்படாத."

"இதுல என்ன மேடம் சிரமம்? அஞ்சு நிமிஷ வேலை."

"என்கிட்ட டூல்ஸ் இல்லனாலும் பரவால்ல...

சும்மா ஒரு குச்சிய வெச்சு குத்தினாலே சரியாகிடும்."

"பரவால்ல மேடம்...

நான் பண்றேன். ப்ளீஸ்."

அவன் கெஞ்சுற மாதிரி கேட்டான்.

எனக்கும் ஒரு மாதிரி தோணுச்சு.

"சரி...

அவன் தான் அவ்ளோ கேக்குறான்ல..."

"இனிமே பிளம்பர் வந்து, அவன்கிட்ட எக்ஸ்பிளெய்ன் பண்ணி...

அது பெரிய வேலை."

"இவன் தான் இங்கேயே இருக்கான். இவன்கிட்டயே வேலையை முடிச்சுட்டுப் போகச் சொல்லலாம்."

"சரி...

உள்ள போய் பாரு."

நான் சம்மதிச்சேன்.

அவன் முகம் மலர்ந்துச்சு.

"தேங்க்ஸ் மேடம்."

அவன் நகர ஆரம்பிச்சான்.

ஹால்ல இருந்து பெட்ரூமை நோக்கி நடந்தான்.

எனக்கு ஒரு மாதிரி "திக்"னு இருந்துச்சு.

இதுவரைக்கும் அவன் வாசல்ல நின்னுருக்கான். ஹால்ல உக்காந்திருக்கான். கிச்சன் வரைக்கும் வந்திருக்கான்.

ஆனா பெட்ரூம்?

அது என்னோட தனிப்பட்ட இடம்.

என்னோட அந்தரங்கம்.

அங்க ஒரு வாட்ச்மேன் நுழையப் போறான்.

அவன் அந்த வாசப்படியை நெருங்கும்போது...

சரியா அந்த நேரம் பார்த்து...

"ட்ரிங்...

ட்ரிங்...

ட்ரிங்..."

என் கையில் இருந்த போன் அடிச்சது.

சத்தம் கேட்டு பிரகாஷ் நின்னான். திரும்பிப் பார்த்தான்.

நான் போனைப் பார்த்தேன்.

டிஸ்பிளேவுல "Hubby calling"னு வந்துச்சு.

கார்த்திக்.

சரியா மணி ரெண்டு.

வழக்கமா சாப்பிட்டியானு கேக்கக் கூப்பிடுவார்.

"இப்போ போய் கூப்பிடுறாரே..."

எனக்கு ஒரு நிமிஷம் பதட்டம் ஆச்சு.

நான் இந்த அரைகுறை டிரஸ்ல இருக்கேன்.

எதிர்ல ஒரு பிரகாஷ் வேற நிக்கிறான்.

அவன் என் பெட்ரூமுக்குள்ள நுழையத் தயாரா இருக்கான்.

இந்த நேரத்துல புருஷன் போன் பண்றார்.

"ஹலோ..."

நான் அட்டெண்ட் பண்ணேன்.

பிரகாஷ் அங்கேயே நின்னான். நான் பேசுறதைக் கவனிச்சான். அவன் நகரல.

"ஹாய் பவி...

என்ன பண்ற?" கார்த்திக் குரல். ரொம்ப சோர்வா இருந்துச்சு.

"ஒன்னுமில்லங்க...

சும்மா தான் இருக்கேன். நீங்க சாப்பிட்டீங்களா?"

"இல்ல மா...

இனிமே தான். இன்னைக்கு மீட்டிங் கொஞ்சம் இழுத்துடுச்சு."

"ஓ...

சரிங்க."

"நீ சாப்பிட்டியா?"

"இன்னும் இல்லங்க. இனிமே தான் சாப்பிடணும்."

"ஏன் இவ்ளோ லேட்? மணி ரெண்டு ஆச்சுல?"

"அது வந்துங்க...

ஒரு சின்ன வேலை. நம்ம அட்டாச்டு பாத்ரூம்ல தண்ணி போகாம அடைச்சுக்கிச்சு. அதான் அதைச் சரி பண்ண ஆள் வந்திருக்காங்க."

நான் பொய் சொன்னேன்.

இல்ல...

பாதி உண்மை. பாதி பொய்.

ஆள் வந்திருக்கிறது உண்மை.

ஆனா வந்தது பிளம்பர் இல்ல. செக்யூரிட்டி.

நான் பேசிக்கிட்டே பிரகாஷைப் பார்த்தேன்.

அவன் என் கண்ணுக்கு முன்னாடி, ஹால்ல நின்னுட்டு இருந்தான்.

என் கண்கள் அவனை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் பார்த்தது.

நான் என் புருஷன்கிட்ட இவனை "ஆள் வந்திருக்காங்க"னு சொல்லிட்டேன்.

"ஓ...

பாத்ரூம்லயா? காலையில நல்லாத்தானே இருந்துச்சு?"

"ஆமாங்க...

நான் குளிக்கும்போது திடீர்னு தண்ணி நிக்க ஆரம்பிச்சுது."

"சரி சரி...

யாரு? பிளம்பரா?"

"ஆமாங்க...

வந்துட்டாரு. இப்போ தான் உள்ள போறாரு."

நான் பிரகாஷைப் பார்த்துக்கிட்டே சொன்னேன்.

அவன் நான் பேசுறதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனுக்கு நான் என்ன பேசுறேன்னு புரியும்.

நான் அவனைத் தான் சொல்றேன்னு அவனுக்குத் தெரியும்.

இப்போ தான் கார்த்திக் அந்த இன்ஸ்ட்ரக்ஷன் கொடுக்க ஆரம்பிச்சார்.

அவர் சாதாரணமாத் தான் சொன்னார். வீட்ல ஒரு பிரச்சனைன்னா எப்டி சரி பண்ணனும்னு சொல்ற அக்கறை.

ஆனா என் மனசு...

ஏற்கனவே ஆசையில ஊறிப் போயிருந்த என் மனசு...

அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் வேற அர்த்தம் கற்பனை பண்ணுச்சு.

கார்த்திக் சொன்னார்:

"சரி பவி...

அவன்கிட்ட சொல்லி ஒழுங்கா கிளீன் பண்ணச் சொல்லு. போன தடவை வந்தவன் சரியாவே பண்ணல."

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பொறி தட்டிச்சு.

என் கண்கள் பிரகாஷோட கால்களுக்கு நடுவுல போச்சு.

என் மனசு வேற ஒரு "கிளீனிங்" பத்தி யோசிச்சது.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவன் ஒழுங்கா கிளீன் பண்ணுவான்."

"என்னை நல்லா கிளீன் பண்ணுவான்னு தான் நினைக்கிறேன்."

"நீங்க பண்ணாததை...

அவன் பண்ணுவான்."

"இவ்ளோ நாள் நான் ஏங்கிட்டு இருந்த இடத்தையெல்லாம்...

அவன் சுத்தம் பண்ணுவான்ங்கிற மாதிரி தான் தெரியுது."

என் கற்பனை விரிஞ்சுது.

என் தொண்டை வறண்டு போச்சு. குரல் கரகரப்பா மாறுச்சு.

"ஹலோ...

பவி இருக்கியா?"

"ஆ...

இருக்கேங்க."

"என்ன சொன்னேன் கேட்டதா? அவனை நல்லா கிளீன் பண்ணச் சொல்லு."

"சரிங்க...

அதுக்குத் தான் அவன் வந்திருக்கான். அவன் சுத்தமா கிளீன் பண்ணிடுவான். நான் பார்த்துக்கிறேன்."

என் குரல்ல இருந்த அந்த மாடுலேஷன்...

கார்த்திக்குக்குப் புரிஞ்சிருக்காது.

ஆனா எனக்குப் புரிஞ்சது. என் உடம்பு சூடாச்சு.

அடுத்து கார்த்திக் சொன்னார்:

"அவன்கிட்ட சொல்லு...

முதல்ல அந்த டிரைனேஜ் மூடியைக் கழட்டச் சொல்லு."

"என்னங்க?"

"அதான் மா...

தரையில தண்ணி போற இடத்துல ஒரு மூடி இருக்கும்ல...

அதைக் கழட்டிட்டுப் பார்க்கச் சொல்லு."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"மூடியைக் கழட்டணுமா..."

என் மனசு உடனே என் நைட்டிக்கு உள்ள போச்சு.

என் தொடை இடுக்குல...

என் அந்தரங்கத்தை மறைச்சுக்கிட்டு இருக்கிற அந்தச் சின்னத் துணி.

என்னோட பாண்டீஸ்.

"கார்த்திக் மூடியைக் கழட்டச் சொல்றாரு..."

"அதாவது என் பாண்டீஸைக் கழட்டச் சொல்றாரு."

"பிரகாஷ்கிட்ட சொல்லி...

என் பாண்டீஸைக் கழட்டச் சொல்றாரு."

"அவன் முதல்ல என் மூடியைக் கழட்டினாத் தானே...

உள்ளே இருக்கிறதைப் பார்க்க முடியும்?"

எனக்கு உடம்பு முழுக்க 'ஜிவ்'வுனு இருந்துச்சு.

அடுத்து அவர் சொன்னார்:

"மூடியைக் கழட்டிட்டு...

சும்மா கையால பண்ணச் சொல்லாத. ஏதாவது பெரிய கம்பி இல்லன்னா குச்சி வெச்சு இடிக்கச் சொல்லு."

"குழிக்குள்ள அந்த கம்பியை விட்டு நல்லா ஆட்டச் சொல்லு. அப்போ தான் அடைப்பு நீங்கும்."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"பெரிய கம்பி..."

"குச்சி..."

நான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி பைக்ல வரும்போது பிடிச்சேனே...

அவனோட அந்தச் சுண்ணி.

அது என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

"அது குச்சி இல்ல கார்த்திக்."

"அது உலக்கை."

"இரும்புத் தடி."

"கருப்பா...

தடிமனா...

நீளமா..."

"உங்ககிட்ட இருக்கிற சின்னக் குச்சி மாதிரி இல்ல."

"அவன் அந்தப் பெரிய கம்பியை எடுத்து...

என் குழிக்குள்ள விட்டா..."

"என் புண்டைக்குழிக்குள்ள அந்தத் தடியை இறக்கினா..."

"நிச்சயமா என் அடைப்பு நீங்கிடும்."

"அவன் இடிக்குற இடியில...

என் உடம்பே பிளந்து போயிடும்."

"இவன் வெச்சிருக்கிறது நிஜமான ராடு."

என் பாண்டீஸ்்க்குள்ள ஈரம் கசிஞ்சுது.

என் கால் நடுங்குச்சு.

நான் பிரகாஷைப் பார்த்தேன்.

அவன் பேண்ட் மேல என் பார்வை நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அவன் சும்மா நின்னுகிட்டு இருந்தாலும்...

அந்தப் பேண்ட்டுக்குள்ள இருக்கிற விஷயம் எனக்குத் தெரியும்.

அது சும்மா குச்சி இல்ல...

அது ஒரு ஆயுதம்.

அதை வெச்சு இடிச்சா...

என் அடைப்பு மட்டும் இல்ல...

என் உயிரே போயிடும் போல.

கார்த்திக் விடல. இன்னும் சொல்லிக்கிட்டே போனார்.

"பவி...

சில சமயம் குச்சி விட்டாலும் போகாது."

"அப்படியா?"

"ஆமா...

வீட்ல ஆசிட் பாட்டில் இருந்தா எடுத்துக் குடு. உள்ள ஊத்தச் சொல்லு."

"ஆசிட்டா?"

"ஆமா...

ஆசிட்டை ஊத்தினா...

அங்க இருக்கிற அழுக்கெல்லாம் கரைஞ்சு போயிடும். கிளீன் ஆயிடும்."

என் புத்தி தடுமாறிடுச்சு.

"ஆசிட்..."

"திரவம்..."

"பிரகாஷோட வாயில இருந்து வர்ற அந்தத் திரவம்..."

"அவனோட எச்சில்..."

"அவன் என் குழியில வாய் வெச்சு...

அவன் எச்சிலைத் துப்பி...

என் அழுக்கை எல்லாம் நக்கி எடுப்பானா?"

"இல்ல...

கடைசியா அவன் முடிக்கும்போது...

அவன் உடம்புல இருந்து ஒரு திரவம் பீய்ச்சி அடிக்குமே..."

"அந்த சூடான கஞ்சியை உள்ள ஊத்தச் சொல்றாரோ?"

"அவன் கஞ்சியை உள்ள ஊத்தினா...

என் குழி நிரம்பி வழியும்."

"எல்லாத்தையும் சுத்தம் பண்ணிடும்."

"ஷ்ஷப்பா...

என்ன பேச்சு பேசுறாரு இவரு..."

நான் என் தொடைகளை இறுக்கிக்கிட்டேன்.

பிரகாஷ் எதிர்ல நிக்கிறான். நான் இங்க நின்னுகிட்டு இப்டி எல்லாம் யோசிக்கிறேன்.

"பவி...

கேக்குதா?"

"கேக்குதுங்க..."

"கம்பியை விட்டு நல்லா குத்தச் சொல்லு. ஆசிட் ஊத்தச் சொல்லு."

"சரிங்க...

நான் சொல்றேன். பெரிய கம்பியை விட்டு குத்தச் சொல்றேன்."

நான் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

அந்த வார்த்தையைச் சொல்லும்போதே...

எனக்கு இன்பமா இருந்துச்சு.

அடுத்து அவர் சொன்னார்:

"மேலோட்டமா பண்ண வேணாம்னு சொல்லு. நல்லா ஆழமா விடச் சொல்லு."

"கை போற வரைக்கும் உள்ள விட்டு நோண்டச் சொல்லு."

"ஷ்ஷப்பா..."

என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.

"ஆழமா..."

"ஆமா...

அவன் ஆழமாத் தான் விடுவான்னு நினைக்கிறேன்."

"அவனோட அந்த நீளமான சுண்ணியை...

என் புண்டைக்குள்ள அடி ஆழம் வரைக்கும் இறக்குவான்."

"என் கர்ப்பப்பை வாய் வரைக்கும் அது போய் இடிக்கும்."

"உங்களால போக முடியாத ஆழத்துக்கு...

இவன் போவான்."

"அவன் நோண்டும்போது...

எனக்கு உயிர் போகும்."

என் மூச்சு காத்து சூடாச்சு.

நான் போனை இறுக்கமாப் பிடிச்சிருந்தேன்.

என் இன்னொரு கை...

சும்மா தொங்கல. என் நைட்டியை இறுக்கமாப் பிடிச்சிருந்தது.

கூடவே ஆசையும் வந்துச்சு.

"சரிங்க...

நான் ஆழமா விடச் சொல்றேன்."

"கடைசியா ஒன்னு..."

"என்னங்க?"

"நீ அங்க இங்க போகாத. அவன் பக்கத்துலேயே நில்லு."

"அவன் என்ன பண்றான்னு பக்கத்துல நின்னு வேடிக்கை பாரு. அப்போ தான் அவன் உருப்படியா வேலை செய்வான்."

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"நான் வேடிக்கை பார்க்குறேன் கார்த்திக்."

"கண்டிப்பா பார்க்குறேன்."

"அவன் பேண்ட்டைக் கழட்டி...

அந்த இரும்புத் தடியை வெளிய எடுக்குறதை நான் பார்க்கணும்."

"அவன் என் மேல ஏறி வேலை செய்யும்போது...

அவன் உடம்புல இருந்து வேர்வை கொட்டுறதை நான் பார்க்கணும்."

"என் ஓட்டையை அவன் எப்டி குத்திச் சரி பண்றான்னு...

நான் கண்ணு கொட்டாம பார்க்குறேன்."

"நீங்க சொன்ன மாதிரியே நடக்கும்."

"சரிங்க...

நான் அவன் பக்கத்துலேயே நிக்கிறேன். அவன் செய்யுறதை உத்து பார்க்குறேன். நீங்க கவலைப்படாதீங்க."

"சரிங்க...

ஆனா எனக்கு ஒரு சந்தேகம்."

"என்ன?"

"அவன் ரொம்ப நேரம் எடுத்துக்கிட்டா?"

"பரவால்ல...

வேலை முடியுற வரைக்கும் கூடவே இரு."

"சரிங்க...

அவன் எவ்ளோ நேரம் ஆனாலும்...

எவ்ளோ ஆழமா போனாலும்...

நான் கூடவே இருந்து கவனிச்சுக்குறேன்."

"அவன் நல்லா இடிச்சு வேலை செய்யுறானான்னு பார்க்குறேன்."

"அவன் மூச்சு வாங்க வேலை செய்யுற அழகைப் பார்க்குறேன்."

"நீங்க சொன்ன மாதிரி...

ஒரு துளி கூட மிச்சம் வைக்காம கிளீன் பண்ணச் சொல்றேன்."

"சரி மா...

நான் வெக்கிறேன். நைட்டு வர லேட் ஆகும். நீ சாப்பிடு."

"சரிங்க...

பை."

கார்த்திக் போனை வெச்சார்.

"நைட் வர லேட் ஆகுமாம்..."

அது இன்னும் வசதியா போச்சு.

நான் போனைத் துண்டிச்சேன்.

கையில போனை வெச்சுக்கிட்டு...

அப்படியே நின்னேன்.

என் முகம் ஜுரம் அடிச்ச மாதிரி சூடா இருந்துச்சு.

என் உடம்பு முழுக்க ஒரு விதமான நடுக்கம்.

என் புருஷன்கிட்ட பேசிக்கிட்டே...

வேற ஒருத்தனை நினைச்சு...

அவனை என் உடம்புக்குள்ள விடுற மாதிரி கற்பனை பண்ணிப் பேசினது...

எனக்கு ஒரு பயங்கரமான "கிக்" கொடுத்துச்சு.

இது ஒரு விதமான துரோகம் தான்.

ஆனா என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல. கார்த்திக் ஏன் புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்குறாரு?

எனக்கும் ஆசை இருக்கு. எனக்கும் தேவை இருக்கு.

அவர் அதைச் சரியா கவனிக்காதப்போ...

என் மனசு இதுக்கெல்லாம் ஏங்குது.

இது தப்புன்னு தெரிஞ்சாலும்...

இந்தத் தப்புல ஒரு சுகம் இருக்கு.

நான் நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

பிரகாஷ் இன்னும் அங்கேயே நின்னுட்டு இருந்தான்.

அவன் நான் பேசுனதைக் கவனிச்சான்.

ஆனா மறுபக்கம் கார்த்திக் என்ன சொன்னாருன்னு அவனுக்குக் கேத்திருக்காது.

நான் மட்டும் தான் பேசிட்டு இருந்தேன்.

"பெரிய கம்பி..."

"ஆழமா..."

"பக்கத்துலேயே நின்னு பார்க்குறேன்..."

இந்த வார்த்தைகளை மட்டும் அவன் கேட்டிருப்பான்.

அவன் முகத்துல ஒரு குழப்பம். அதே சமயம் ஒரு ஆர்வம்.

என் முகத்துல சிவந்து இருந்ததைப் பார்த்து...

அவன் ஏதோ புரிஞ்சுக்க முயற்சி பண்ணான்.

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

என் கண்கள்ல இப்போ தயக்கம் இல்ல.

ஒரு அழைப்பு இருந்துச்சு.

என் கண்ணாலயே "என்ன?"னு கேட்டேன்.

அவன் ஒன்னுமில்லங்கிற மாதிரி தலையை ஆட்டினான்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு மௌனம்.

அந்த மௌனம் ரொம்பக் கனமா இருந்துச்சு.

காத்துல ஆசை நிரம்பி வழிஞ்சுது.

நான் முடிவு பண்ணிட்டேன்.

"சரி...

போ."

நான் சைகை பண்ணேன்.

"உள்ள போ."

என் குரல் மெதுவா, ஆனா உறுதியா வந்துச்சு.

அவன் தலையாட்டினான்.

"சரிங்க மேடம்."

வெறும் கையோட...

என் பெட்ரூமை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் நடக்குற ஒவ்வொரு அடியும்...

என் இதயத்துல மிதிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் அந்த நிலைப்படியைத் தாண்டி...

என் படுக்கையறைக்குள்ள நுழைஞ்சான்.

அந்த தடை செய்யப்பட்ட பகுதிக்குள்ள...

ஒரு அந்நியன் நுழைஞ்சுட்டான்.

[yazhiniram]

--------
Part 80:
--------


அவன் என் பெட்ரூமுக்குள்ள கால் எடுத்து வெச்சான்.

நான் அவன் பின்னாடியே போனேன்.

அவன் உள்ள நுழைஞ்சதும்...

அவன் பார்வை எதையும் தேடல.

நேராத் தரையில விழுந்துச்சு.

அங்கே...

நான் அவசரத்துல கழட்டிப் போட்ட என்னோட டிரஸ் எல்லாம் ஒரு குவியலா கிடந்துச்சு.

நான் இப்போ போட்டுருக்கிற நைட்டியை மாத்துறதுக்கு முன்னாடி...

நான் போட்டுட்டு வந்த பிங்க் கலர் சுடிதார்...

என் பேண்ட்...

எல்லாத்தையும் விட முக்கியமா...

அந்தக் குவியலுக்கு மேல...

என்னோட வெள்ளை கலர் பிரா தனியாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் அதைத்தான் பார்த்தான்.

அவன் கண்கள் அந்தப் பிரா மேலேயே நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அவன் பார்வை அங்க இருந்து...

மெதுவா நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்துச்சு.

என் மார்பைப் பார்த்துச்சு.

அவனுக்கு நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கும்.

"பிரா தரையில கிடக்கு..."

"மேடம் உடம்புல நைட்டி இருக்கு..."

"அப்போ...

நைட்டிக்குள்ள பிரா இல்ல."

இந்த உண்மை அவனுக்கு அந்த ஒரு வினாடியில புரிஞ்சிருக்கும்.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"அய்யோ...

அவசரத்துல அதை எடுத்து வைக்க மறந்துட்டேனே..."

என் முகம் தீயா எரிஞ்சுது.

அவன் பார்வை என் நைட்டி மேல படும்போது...

எனக்கு கூச்சமா இருந்துச்சு.

இவ்ளோ நேரம் அவனுக்குச் சந்தேகம் இருந்திருக்கலாம்.

ஆனா இப்போ அது உறுதி ஆயிடுச்சு.

என் முலைகள் எந்தப் பிடிப்பும் இல்லாம...

சுதந்திரமாத் தொங்குறதை அவன் தெரிஞ்சுக்கிட்டான்.

ஏற்கனவே சப்போர்ட் இல்லாம ஆடிக்கிட்டு இருக்கு.

இப்போ அவன் பார்வை பட்டதும்...

என் காம்புகள் இன்னும் விறைச்சுப் போச்சு.

எனக்கு ஒரு விதமான வெட்கம் கலந்த பயம்.

அவன் என்னைத் தப்பா நினைப்பானா?

"மேடம் என்ன...

கழட்டிப் போட்டதை கூட எடுத்து வைக்காம இருக்காங்க...

அவ்ளோ அவசரமா?"னு நினைப்பானா?

இல்ல...

இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்க நினைப்பானா?

அவன் கண்ணுல தெரிஞ்ச அந்த மின்னல்...

எனக்குப் பதட்டத்தைக் கொடுத்துச்சு.

நான் உடனே பேச்சை மாத்தணும்.

அவனோட கவனத்தைத் திருப்பணும்.

நான் வேகமா முன்னாடி போனேன்.

"வா பிரகாஷ்...

இங்க தான் பாத்ரூம்."

நான் பாத்ரூம் கதவைக் காட்டினேன்.

அவன் பார்வையை என் மார்புல இருந்து கஷ்டப்பட்டு விலக்கினான்.

"சரிங்க மேடம்."

அவன் பாத்ரூமை நோக்கி நடந்தான்.

கதவைத் திறந்தான்.

உள்ள நுழைஞ்சான்.

அது ஒரு சின்ன பாத்ரூம். அட்டாச்டு பாத்ரூம்.

நானும் கார்த்திக்கும் மட்டும் பயன்படுத்துற இடம்.

அவன் உள்ள போனதும்...

அவனுக்கே ஒரு நிமிஷம் தயக்கம் இருந்திருக்கும்.

ஏன்னா...

அந்த பாத்ரூம் முழுக்க என்னோட வாசனை.

என்னோட குளிக்கிற சோப்...

ஷாம்பு...

கண்டிஷனர்...

எல்லாத்தோட வாசனையும் கலந்து...

ஒரு பொண்ணு பயன்படுத்துற இடம்ங்கறது அந்த காத்துலயே தெரிஞ்சுது.

ஈரத் துண்டுகள் ஹேங்கர்ல தொங்குச்சு.

அவன் மூக்கை லேசா உறிஞ்சினான். அந்த வாசனையை ரசிச்சான்.

அவன் பார்வை சிங்க் மேல, ஷெல்ஃப் மேல இருந்த என் அழகு சாதனப் பொருட்கள் மேல போச்சு.

"இங்க பாரு பிரகாஷ்...

இங்க தான் தண்ணி நின்னுச்சு."

நான் தரைப்பகுதியைக் காட்டினேன்.

அவன் குனிஞ்சு பார்த்தான்.

தண்ணி இப்போ நிக்கல. வடிஞ்சுடுச்சு.

ஆனா சோப்பு நுரை எல்லாம் கரையாம அப்படியே இருந்துச்சு.

அழுக்குத் திட்டு திட்டாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் முட்டி போட்டு உக்காந்தான்.

அந்தத் தரையில இருந்த டிரைனேஜ் மூடி...

அது பிளாஸ்டிக் மூடி.

அவன் கையை வெச்சு அதைத் திருப்பினான்.

"டக்"னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

இப்போ அந்த ஓட்டை திறந்துச்சு.

உள்ள இருட்டா இருந்துச்சு. அழுக்குத் தண்ணி லேசாத் தேங்கி இருந்துச்சு.

அவன் பாக்கெட்டில் இருந்து போனை எடுத்தான்.

டார்ச் லைட்டை ஆன் பண்ணான்.

அந்த ஓட்டைக்குள்ள வெளிச்சம் அடிச்சுப் பார்த்தான்.

"என்ன பிரகாஷ்...

என்ன தெரியுது?"

"ஒன்னும் தெரியல மேடம். உள்ள ஏதோ சிக்கியிருக்கு."

அவன் சொன்னான்.

"சரி...

என்ன பண்ணலாம்?"

"ஏதாச்சும் குச்சி இருக்கா மேடம்? துடைப்பம் குச்சி எதாச்சும்?"

"இருக்கு...

இரு எடுத்துட்டு வர்றேன்."

நான் வேகமா பால்கனிக்குப் போய்...

ஒரு பழைய மாப் குச்சி இருந்துச்சு. அதை எடுத்துட்டு வந்தேன்.

அது மரக்குச்சி. நல்லாத் தடிமனா இருக்கும்.

"இந்தா..."

அவன் அதை வாங்கினான்.

அந்தக் குச்சியை...

அந்த ஓட்டைக்குள்ள விட்டான்.

"குத்...

குத்..."னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

அவன் குத்த ஆரம்பிச்சான்.

கார்த்திக் போன்ல சொன்னது என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

"பெரிய கம்பியை விட்டு இடிக்கச் சொல்லு..."

இப்போ பிரகாஷ் அதைத் தான் செஞ்சுட்டு இருந்தான்.

அந்தக் குச்சியை உள்ள விட்டு...

மேலேயும் கீழேயும் ஆட்டினான்.

நான் அவன் பக்கத்துல நின்னு வேடிக்கை பார்த்தேன்.

என் மனசு சும்மா இருக்கல.

"அவன் ஓட்டையைத் திறக்கப் பார்க்குறான்."

"அந்தக் குச்சி உள்ள போகுது...

வெளிய வருது..."

"என் அடைப்பை நீக்குறதுக்காக அவன் இடிக்குறான்."

எனக்கு இது பாத்ரூம் அடைப்பைச் சரி பண்ற மாதிரி தெரியல.

வேற ஏதோ ஒரு 'கேம்' விளையாடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் கையை ஆட்டி ஆட்டி இடிக்கும்போது...

அவனோட தசைகள் அசையுறதை நான் பார்த்தேன்.

அவன் இடுப்புல இருக்கிற அந்தப் பெரிய தடியை எடுத்து இடிச்சா...

இன்னும் வேகமா வேலை நடக்கும்னு என் மனசு ஏங்குச்சு.

அவன் கொஞ்ச நேரம் முயற்சி பண்ணான்.

குச்சி உள்ள போகல. வளைஞ்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

"மேடம்...

இது வேலைக்கு ஆகாது போல."

அவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

"ஏன்?"

"குச்சி உள்ள போக மாட்டேங்குது. வளைவுல ஏதோ சிக்கியிருக்கு."

"அப்போ என்ன பண்றது?"

"நான் கையை விட்டுத் தான் எடுக்கணும் மேடம்."

"கையையா? சீ...

அது அழுக்கா இருக்குமே."

"பரவால்ல மேடம்...

வேற வழி இல்ல. கைய உள்ள விட்டாத் தான் என்ன இருக்குனு தெரியும்."

அவன் எழுந்து நின்னான்.

"ஆனா ஒரு நிமிஷம் மேடம்...

நான் இந்த டீ-ஷர்ட்டைக் கழட்டிடுறேன்."

"ஏன்?"

"கையை உள்ள விடும்போது...

சட்டை நனைஞ்சுடும். அழுக்காயிடும். அப்புறம் நான் இதைப் போட்டுட்டுப் போக முடியாது."

அவன் என்கிட்ட அனுமதி கேக்கல.

சொல்லிக்கிட்டே...

அவன் டீ-ஷர்ட்டைப் பிடிச்சான்.

அடிப்பக்கத்தைப் பிடிச்சு...

அப்படியே தலைக்கு மேல தூக்கினான்.

"சர்ர்ர்..."னு சட்டையைக் கழட்டினான்.

எனக்கு ஒரு நிமிஷம் மூச்சு நின்னு போச்சு.

இவ்ளோ நாள் நான் அவனை யூனிபார்ம்ல பார்த்திருக்கேன்.

இல்லன்னா இந்த டீ-ஷர்ட்ல பார்த்திருக்கேன்.

இன்னைக்குத் தான் முதல் முறையா...

அவன் மேலச் சட்டை இல்லாம...

வெத்து உடம்போட நின்னான்.

என் கண்கள் அவனை அப்படியே முழுசாப் பார்த்துச்சு.

எனக்குச் சிரிப்பு வர மாதிரி இருந்துச்சு.

ஏன்னா...

அவன் அவ்ளோ உயரம் எல்லாம் இல்ல.

என்னை விடக் கொஞ்சம் தான் உயரம் இருப்பான். இல்லன்னா என் உயரத்துக்குச் சமமா இருப்பான்.

கார்த்திக் நல்லா ஆறடி உயரம்.

ஆனா இவன் குள்ளமா, கச்சிதமா இருந்தான்.

ஆனா உடம்பு...

கார்த்திக் மாதிரி தொள தொளன்னு இல்லாம...

நல்லா கல்லு மாதிரி இருந்துச்சு.

தோள்பட்டை நல்லா அகலமா...

உருண்டையா இருந்துச்சு.

அவன் மார்புல...

அடர்த்தியா முடி வளர்ந்து இருந்துச்சு.

அந்தக் கருப்பு முடி...

அவன் தொப்புள் வரைக்கும் ஒரு கோடு மாதிரி இறங்குச்சு.

அவன் உடம்பு முழுக்க வேர்வை.

எட்டு மாடி ஏறி வந்த களைப்பு...

அப்புறம் இந்த பாத்ரூம் புழுக்கம்...

அவன் மார்புல வேர்வை துளித்துளியா மின்னுச்சு.

எண்ணெய் தடவின மாதிரி...

அவன் உடம்பு பளபளன்னு இருந்துச்சு.

"இவன் உயரம் கம்மி தான்...

ஆனா சரக்கு ஸ்ட்ராங் போல..."

என் மனசுக்குள்ள ஒரு நக்கல் ஓடுச்சு.

அவன் சட்டையை என் கையில நீட்டினான்.

"இதை ஒரு நிமிஷம் பிடிங்க மேடம்."

நான் வாங்கினேன்.

வாங்கும்போதே...

அந்தச் சட்டையோட ஈரம் என் கையில பட்டுச்சு.

அதுல இருந்து வந்த வாசனை...

"கும்முனு" என் மூக்கைத் தாக்குச்சு.

அது வெறும் வேர்வை நாத்தம் இல்ல.

ஒரு ஆணின் வாசனை.

கடினமா உழைக்கிற ஒரு ஆணின் உடம்புல இருந்து வர்ற நெடி.

எனக்கு அது பிடிக்கலன்னு சொல்லணும்.

ஆனா...

எனக்கு அது பிடிச்சிருந்தது.

என்னை அறியாமலே...

அந்தச் சட்டையை என் மார்போடு அணைச்சுக்கிட்டேன்.

அந்த வாசனை என் நாசிக்குள்ள ஏறி...

என் மூளையை மயக்குச்சு.

இப்போ அவன் மேல் சட்டை இல்லாம நின்னான்.

என் கண்கள் தானா கீழே இறங்குச்சு.

அவன் போட்டிருந்த அந்த ட்ராக் பேண்ட்.

இடுப்புல இருக்கிற நாடா லேசாத் தொங்குச்சு.

அதுக்குக் கீழே...

அவனோட அந்தப் பகுதி.

பைக்ல வரும்போது விறைப்பா இருந்தது...

இப்போ கொஞ்சம் அடங்கியிருந்தது.

ஆனா முழுசாச் சுருங்கல.

ஒரு பெரிய சதைப்பிண்டம் மாதிரி...

கனமா...

அவன் தொடையை ஒட்டிப் படுத்துக்கிடந்துச்சு.

பாதி விறைப்புலேயே...

அது அவ்ளோ பெருசாத் தெரிஞ்சுது.

"இதைத்தான் நான் கையில பிடிச்சேன்..."

அந்த ஞாபகம் வந்ததும்...

என் தொடை நடுங்குச்சு.

"சரி மேடம்...

நான் பார்க்குறேன்."

அவன் மறுபடியும் முட்டி போட்டான்.

இப்போ அவன் முகம்...

என் இடுப்பு உயரத்துக்கு நேரா இருந்துச்சு.

நான் கொஞ்சம் நகர்ந்து நின்னேன்.

இல்லன்னா அவன் மூச்சுக்காத்து என் தொடையில படும்.

அவன் கையைத் தயார் பண்ணான்.

வலது கையை...

அந்தச் சின்ன ஓட்டைக்குள்ள விட்டான்.

முதல்ல விரல்கள் உள்ள போச்சு.

அப்புறம் மணிக்கட்டு.

"ஸ்ஸ்ஸ்..."னு மூச்சியிழுத்துக்கிட்டு...

அவன் கையை இன்னும் உள்ள தள்ளினான்.

முழங்கை வரைக்கும் உள்ள போச்சு.

என் பாத்ரூம் ஓட்டை அவ்ளோ பெருசு இல்ல.

ஆனா அவன் எப்டியோ கஷ்டப்பட்டு உள்ள நுழைச்சான்.

அவன் தோள்பட்டை தசை இறுகுறதை நான் பார்த்தேன்.

"எவ்ளோ ஆழமா விடுறான்..."

என் மனசுக்குள்ள கார்த்திக் சொன்னது ஓடுச்சு.

"ஆழமா விடச் சொல்லு..."

இவன் நிஜமாவே ஆழமா விடுறான்.

தோள்பட்டை வரைக்கும் உள்ள விட்டுட்டான்.

கிட்டத்தட்ட அவன் முழு கையும்...

அந்தத் தரைக்கு அடியில மறைஞ்சு போச்சு.

அவன் முகத்துல ஒரு இறுக்கம்.

பல்லைக் கடிச்சுக்கிட்டு...

உள்ள எதையோத் தேடினான்.

என் மனசு அலை பாய்ஞ்சுது.

"இவன் கை எவ்ளோ நீளம்..."

"இவ்ளோ பெரிய கையை...

ஒரு சின்ன ஓட்டைக்குள்ள விடுறான்."

"நாளைக்கு இவன் கையை...

என் உடம்புக்குள்ள விட்டா?"

"என் ஓட்டைக்குள்ள...

இவன் கை இப்டி முழங்கை வரைக்கும் இறங்கினா?"

"அந்த நினைப்பே எனக்கு வலிச்சது. கூடவே சுகமா இருந்துச்சு."

எனக்குள்ள ஒரு கற்பனை அழுத்தம்.

ஏதோ ஒன்னு எனக்குள்ள நுழையுற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

"சீ...

என்ன பவித்ரா இது..."

நான் வெளியில "சீ..."னு சொன்னேன்.

"என்ன மேடம்?" அவன் கேட்டான்.

"ஒன்னுமில்ல...

ரொம்ப அழுக்கா இருக்குமேன்னு பார்த்தேன்."

"பிளம்பிங் வேலைனா அப்டித் தான் மேடம்."

அவன் கையை ஆட்டினான்.

"ஆ...

சிக்கிடுச்சு."

"என்னது?"

"ஏதோ சிக்கியிருக்கு மேடம். இதோ வந்துடும்."

அவன் பலத்தைக் கொடுத்து இழுத்தான்.

"சளக்..."னு ஒரு சத்தம்.

அவன் கையை வெளிய எடுத்தான்.

அவன் கை முழுக்க கருப்பா சேறு.

விரல் இடுக்குல...

ஒரு பெரிய கொத்து.

அது முடி.

என்னோட தலைமுடி.

குளிக்கும்போது கொட்டின முடி எல்லாம் ஒன்னு சேர்ந்து...

ஒரு பந்து மாதிரி அடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கூடவே கொஞ்சம் சோப்புத் துண்டு, பிளாஸ்டிக் கவர் எல்லாம் இருந்துச்சு.

பார்க்கவே அருவருப்பா இருந்துச்சு.

"பாருங்க மேடம்...

இதுதான் அடைப்பு."

அவன் என் கிட்ட காட்டினான்.

என்னோட அழுக்கு.

என்னோட உடம்புல இருந்து வந்த கழிவு.

அதை அவன் வெறுங்கையால தொட்டிருக்கான்.

அவன் முகத்துல அருவருப்பு இல்ல.

"டஸ்ட்பின் இருக்கா மேடம்?"

"இதோ இருக்கு."

நான் ஓரமா இருந்த சின்ன டஸ்ட்பினை எட்டி உதைச்சேன்.

அவன் அதுல அந்த அழுக்கைப் போட்டான்.

"இப்போ தண்ணி ஊத்திப் பாருங்க மேடம்."

நான் பக்கெட்ல இருந்த தண்ணியை ஊத்தினேன்.

"சர்ர்ர்..."னு தண்ணி சுழிச்சுக்கிட்டு உள்ள ஓடுச்சு.

"சூப்பர் பிரகாஷ்...

சரியா போச்சு."

அவன் எழுந்தான்.

அவன் வலது கை முழுக்கக் கருப்பு.

"கை கழுவணும் மேடம்...

சோப்பு கிடைக்குமா?"

நான் சிங்க் மேல இருந்த சோப்பு டப்பாவைக் காட்டினேன்.

"அதில இருக்கு பாரு."

அவன் எடுத்தான்.

அது என்னோட பிங்க் கலர் சோப்பு.

தினமும் நான் குளிக்கும்போது...

என் உடம்பு முழுக்கத் தேய்க்கிற சோப்பு.

என் மார்பு, என் வயிறு, என் தொடை இடுக்கு...

எல்லா இடத்துலயும் பட்ட சோப்பு.

அவன் அதைத் தன் கைல எடுத்தான்.

தண்ணியைத் திறந்துட்டான்.

ரெண்டு கைக்கும் நடுவுல அந்தச் சோப்பை வெச்சுத் தேய்ச்சான்.

நுரை வந்துச்சு.

அவன் சொர சொரப்பான உள்ளங்கையில...

என் மென்மையான சோப்பு கரையுறதை நான் பார்த்தேன்.

அந்தக் காட்சி எனக்கு ஏதோ தப்பான ஒன்னை உணர்த்துச்சு.

அவன் என் சோப்பைத் தொடுறான்...

அதாவது என்னைத் தொடுற மாதிரி.

அவன் கையை நல்லாத் தேய்ச்சுக் கழுவினான்.

அழுக்கு எல்லாம் போச்சு.

இப்போ அவன் கை சுத்தமாச்சு.

அவன் நிமிர்ந்தான்.

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

வேலை முடிஞ்சுது.

நான் அவனைக் கிளம்பச் சொல்லணும்.

"ரொம்பத் தேங்க்ஸ் பிரகாஷ். பெரிய உதவி பண்ணிட்ட. நான் எதிர்பாக்கவே இல்ல."

"இதுல என்ன மேடம் இருக்கு."

"சரி...

நீ கிளம்பு. நான் பார்த்துக்குறேன்."

நான் அவனை அனுப்பப் பார்த்தேன்.

ஆனா அவன் கிளம்பத் தயாரா இல்ல.

அவன் அங்கேயே நின்னான்.

"மேடம்...

வேற ஏதாச்சும் பிரச்சனை இருக்கா?"

"வேற ஒன்னும் இல்லையே."

"நல்லா யோசிச்சுப் பாருங்க மேடம். நான் தான் உள்ள வந்துட்டேன்ல...

வேற ஏதாச்சும் அடைப்பு, இல்ல குழாய் லீக் ஏதாச்சும் இருந்தா சொல்லுங்க. பார்த்துட்டுப் போறேன்."

அவன் விடாப்பிடியா கேட்டான்.

அவன் என்னை விட்டுப் போக மனசு இல்லாம கேக்குறான்.

இன்னும் கொஞ்ச நேரம் என் பாத்ரூமுக்குள்ள இருக்கணும்னு ஆசைப்படுறான்.

எனக்கும் தோணுச்சு.

"இவன் தான் அவ்ளோ கேக்குறான்ல..."

"ஷவர் பிரச்சனை இருக்கு. அதைச் சொல்லலாமா?"

"இவன் சட்டை இல்லாம நிக்கிறதைப் பார்க்கவே நல்லாருக்கு. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் நிக்கட்டும்."

"ஆமா பிரகாஷ்...

அந்த ஷவர் இருக்குல..."

"அதுல தண்ணி ரொம்ப ஸ்லோவா வருது. சரியாவே வர மாட்டேங்குது."

"ஓ...

அப்படியா?"

அவன் உடனே ஷவர் பக்கம் திரும்பினான்.

ஷவர் தலைக்கு மேல உயரமா இருந்துச்சு.

அவன் உயரம் எனக்குத் தெரியும்ல...

அவன் எட்டிப் பார்த்தான்.

ஷவருக்குக் கீழே போய் நின்னான்.

மேல் சட்டை இல்லாம...

வெறும் உடம்போட நின்னான்.

குழாயைத் திருப்பினான்.

தண்ணி வந்துச்சு.

ஆனா நான் சொன்ன மாதிரி...

தண்ணி முழுசா வரல.

ஒரு பக்கம் அடைச்சுக்கிட்டு...

தண்ணி இஷ்டத்துக்குத் தெளிச்சுது.

அவன் உயரம் பத்தாததால...

அந்தத் தண்ணி நேரா அவன் முகத்துல அடிச்சுது.

அவன் கண்ணை மூடிக்கிட்டான்.

தண்ணி அவன் மூஞ்சியில இருந்து வழிஞ்சு...

அவன் கழுத்து வழியா இறங்கி...

அவன் மார்புல விழுந்துச்சு.

அவன் மார்புல இருந்த அந்த அடர்த்தியான முடிக்குள்ள புகுந்துச்சு.

அந்த ஈரம் அவன் உடம்பை இன்னும் பளபளப்பா காட்டுச்சு.

பார்க்க ஒரு முரட்டு ஆம்பளை மாதிரி...

என் பாத்ரூமுக்குள்ள நின்னு குளிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அவனை ரசிச்சுப் பார்த்தேன்.

அவன் குழாயை மூடினான்.

முகத்தைத் துடைச்சான்.

தலையை உதறினான்.

"மேடம்...

இதுல உப்பு அடைச்சிருக்கு."

"அந்த ஷவர் தலையை கழட்டி சுத்தம் பண்ணனும்."

"அப்படியா?"

"ஆமா மேடம். மேல கையை வெச்சுத் திருகணும். ஆனா எனக்கு உயரம் பத்தாது."

அவன் அண்ணாந்து பார்த்தான்.

அவன் கையை உசத்திக் காட்டினான். கொஞ்சம் எட்டல.

அவன் என் பக்கம் திரும்பினான்.

தண்ணி அவன் உடம்புல இருந்து சொட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"மேடம்...

ஏதாச்சும் ஸ்டூல் இருக்கா?"

"மேல ஏறி நின்னு கழட்டணும்."

அவன் கேட்டான்.



--------
Part 81:
--------


"இருக்கு பிரகாஷ்...

எடுத்துட்டு வர்றேன்."

நான் வேகமாத் திரும்பினேன்.

பாத்ரூமை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

யூட்டிலிட்டி ஏரியா பக்கம் போனேன்.

அங்க தான் அந்தச் சின்ன பிளாஸ்டிக் ஸ்டூல் கிடந்துச்சு.

துணி துவைக்கப் பயன்படுத்துற ஸ்டூல்.

அதை எடுத்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு விதமான படபடப்பு.

"நான் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கேன்?"

"ஒரு வாட்ச்மேனை பாத்ரூமுக்குள்ள விட்டுட்டு...

அவனுக்கு ஸ்டூல் எடுத்துட்டுப் போறேன்."

"அவன் அங்க சட்டை இல்லாம அரை நிர்வாணமா நிக்கிறான்."

"இது எங்க போய் முடியப் போகுதுன்னு தெரியல."

"ஆனா என்ன நடக்குதுனு தான் பார்க்கலாமே."

"அவன் என்ன பண்றான்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்."

என் கால் நிக்கல.

வேகமா அந்த ஸ்டூலைத் தூக்கிக்கிட்டுத் திரும்பினேன்.

மறுபடியும் பெட்ரூம் வழியா பாத்ரூமுக்குள்ள போனேன்.

அவன் அங்கேயே நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

ஷவரை அண்ணாந்து பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.

தண்ணி சொட்டச் சொட்ட நின்னான்.

"இந்தா பிரகாஷ்."

நான் ஸ்டூலைக் கொடுத்தேன்.

அவன் வாங்கினான்.

ஷவருக்கு நேரா கீழே ஸ்டூலைப் போட்டான்.

தரை ஈரம். வழுக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

சோப்புத் தண்ணி வேற அங்கங்க இருந்துச்சு.

"மேடம்...

தரை வழுக்குது."

"அப்படியா?"

"ஆமா மேடம். நான் மேல ஏறி நிக்கும்போது சேர் நகர்ந்து, நான் விழுந்துட்டா கஷ்டம். நீங்க கொஞ்சம் அந்த ஸ்டூலைப் பிடிச்சுக்குறீங்களா?"

"நான் ஏறி கழட்டிடுறேன்."

அவன் கேட்டான்.

எனக்கு வேற வழி தெரியல.

"சரி...

ஏறு. நான் பிடிச்சுக்குறேன்."

அவன் ஸ்டூல் மேல ஒரு காலை வெச்சான்.

நான் அவன் காலுக்குப் பக்கத்துல போனேன்.

நான் குனிஞ்சேன்.

முட்டி போடல. ஆனா நல்லாத் தாழ்வா குனிஞ்சு...

அந்த ஸ்டூலோட ரெண்டு காலையும் கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் மெதுவா மேல ஏறினான்.

இப்போ அவன் என் தலைக்கு மேல நின்னான்.

அவன் நேரா நிக்கல. ஒரு பக்கமாத் திரும்பி நின்னான்.

என்னோட முகம்...

அவனோட இடுப்பு உயரத்துக்கு நேரா இருந்துச்சு.

சரியாச் சொல்லணும்னா...

அவனோட அந்தப் பகுதிக்கு நேரா என் கண்ணு இருந்துச்சு.

நான் அண்ணாந்து பார்க்கல.

என் பார்வை நேரா முன்னாடி போச்சு.

அங்கே...

அந்த நைலான் ட்ராக் பேண்ட்.

அவன் மேல ஏறி நிக்குறதால...

அது என் கண்ணுக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல இருந்துச்சு.

வெறும் ஒரு அடி தூரம் தான் இருக்கும்.

அவனோட அந்தப் பகுதி...

ஒரு பெரிய மேடு மாதிரி வீங்கியிருந்துச்சு.

பைக்ல வரும்போது விறைச்சுப் போய், இரும்புக் கம்பி மாதிரி இருந்தது.

இப்போ வேலை மும்முரத்துல...

கொஞ்சம் அடங்கியிருந்துச்சு.

ஆனா முழுசாச் சுருங்கல.

அது கனமா...

தடிமனா...

நீளமாத் தொங்குறது அந்தத் துணிக்கு வெளியவே தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் கையை உசத்தி வேலையை ஆரம்பிச்சான்.

அவன் உடம்பு அசையும் போதெல்லாம்...

அந்தப் பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த அவனோட உறுப்பு...

"டங்...

டங்..."னு ஊஞ்சல் மாதிரி ஆடுச்சு.

அதுக்கு ஒரு தனி எடை இருக்கிறது எனக்குப் புரிஞ்சது.

அது தனியாத் தொங்கிட்டு இருக்கிறது எனக்கு க்ளியராத் தெரிஞ்சுது.

உள்ள ஜட்டி போட்டிருந்தா...

அது இப்டி தனியா ஆடிக்கிட்டு இருக்காது.

சேர்ந்து இருக்கும்.

ஆனா இது...

சுதந்திரமா ஆடுச்சு.

அந்தத் துணி வழியா அதோட வடிவத்தைப் பார்க்க முடிஞ்சது.

அவன் இடுப்புப் பகுதி நல்லா அகலமா இருந்துச்சு.

நான் அதை உத்து உத்துப் பார்த்தேன்.

என் மூச்சு என் தொண்டையிலயே சிக்கிக்கிச்சு.

"இவ்ளோ பக்கத்துல..."

"நான் நினைச்சா...

லேசா முன்னாடி போய்...

என் முகத்தாலேயே அதை உரசிடலாம்."

"என் மூக்கால அதைத் தொடலாம்."

"அவன் இப்போ கையால ஷவர் ஹெட்டை ரிப்பேர் பண்ணப் போறான்...

நான் எதையோ பார்க்குறேன்."

அந்த எண்ணம் வந்ததும் எனக்குத் தலை சுத்துச்சு.

அவன் கையை உசத்தி, அந்த ஷவர் தலையைத் திருக ஆரம்பிச்சான்.

"க்ரக்...

க்ரக்..."னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

அவன் ரெண்டு கையும் தலைக்கு மேல உயர்ந்து இருந்துச்சு.

அவன் சட்டை போடலையே.

அதனால...

அவனோட அக்குள் பகுதி எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

கருப்பா...

அடர்த்தியான முடி.

வியர்வை ஈரம் மினுமினுச்சு.

அவன் கையைத் தூக்கினதால...

அவனோட உடம்பு வாசனை நேரா என் மூக்குக்கு வந்துச்சு.

காத்துல அந்த நெடி பரவுச்சு.

அது ஒரு மாதிரியான வாசனை.

கெட்ட வாசனை இல்ல.

ரொம்ப காட்டமான, வீரியமான ஆண் வாசனை.

வேலை செய்யுற ஆணோட வாசனை.

வெயில்ல அலைஞ்ச உடம்புல இருந்து வர்ற அந்த சூடான வாசனை.

எனக்கு அந்த வாசனை பிடிக்கலன்னு பொய் சொல்ல முடியாது.

அது என்னை ஏதோ பண்ணுச்சு.

என்னை அறியாமலே நான் மூச்சை ஆழமா இழுத்தேன்.

அந்த வாசனை என் நுரையீரலுக்குள்ள போய் நிறைஞ்சுது.

என் வாய்க்குள்ள எச்சில் ஊறுச்சு.

எனக்கு ஒரு விதமான பசி வந்துச்சு.

"மேடம்..."

திடீர்னு அவன் கூப்பிட்டான்.

நான் திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தேன்.

"என்ன?"

அவன் அந்த ஷவர் தலையை கழட்டிட்டான்.

அதுக்குள்ள ஒரு சின்ன பிளாஸ்டிக் மூடி இருந்துச்சு.

அதை என் கையில நீட்டினான்.

"இதைத் தான் கழுவணும் மேடம். இதுல தான் உப்பு அடைச்சிருக்கு."

"இதை நல்லாத் தண்ணில அலசிக் குடுங்க."

நான் கையை நீட்டி வாங்கினேன்.

"சரி...

இரு."

நான் ஸ்டூலை விட்டு கையை எடுத்தேன்.

எழுந்து நின்னேன்.

அந்த ஷவருக்கு நேரா கீழே...

ஒரு குழாய் இருந்துச்சு.

பக்கெட் பிடிக்கிற குழாய்.

நான் அதைத் திறந்து கழுவலாம்னு போனேன்.

என் கவனம் முழுக்க அவன் மேலயும், அந்த வாசனையிலயும் இருந்ததுனால...

நான் ஒரு பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேன்.

அந்தக் குழாய்ல ஒரு சின்ன நாப் இருக்கும்.

அதை இழுத்தா ஷவர்ல தண்ணி வரும். கீழே தள்ளினா குழாய்ல வரும்.

கடைசியா அவன் டெஸ்ட் பண்ணும்போது...

அதை ஷவர்ல வெச்சிருந்தான்.

அதை நான் மாத்த மறந்துட்டேன்.

நான் குனிஞ்சு...

அந்தக் குழாயைத் திருப்பினேன்.

தண்ணி குழாய்ல வரல.

மேல இருந்து...

"சர்ர்ர்ர்ர்..."

ஷவர் பைப்ல இருந்து தண்ணி பீய்ச்சி அடிச்சது.

இப்போ ஷவர் தலை இல்ல. வெறும் பைப் மட்டும் தான் இருக்கு.

அதனால தண்ணி பூவா வராம...

ஒரு பெரிய தாரையா கொட்டிச்சு.

சரியா பிரகாஷ் மேல.

அவன் எதிர்பார்க்கல.

"அய்யோ..."

அவன் கத்தினான்.

தண்ணி அவன் தலை, முகம், மார்பு எல்லாத்துலயும் வேகமா அடிச்சது.

அவன் நிலைதடுமாறினான்.

தண்ணி அவன் உடம்புல பட்டுத் தெறிச்சு...

என் மேலயும் விழுந்துச்சு.

"சளக்..."னு என் நைட்டி முன்னாடி நனைஞ்சுது.

நான் பதறிப் போனேன்.

"அச்சச்சோ..."

வேகமா அந்தக் குழாயை மூடினேன்.

தண்ணி நின்னுச்சு.

ஆனா நடக்க வேண்டியது நடந்துடுச்சு.

பிரகாஷ் முழுசாத் தொப்பையா நனைஞ்சு போயிட்டான்.

அவன் தலையில இருந்து தண்ணி வழிஞ்சுது.

அவன் கண் இமை, மூக்கு, வாய்...

எல்லாத்துலயும் தண்ணி.

அவன் கருப்பா இருக்கறதால...

அந்தத் தண்ணி அவன் உடம்புல பட்டதும்...

அவன் உடம்பு அப்படியே பளபளன்னு மின்னுச்சு.

எண்ணெய் தேய்ச்சு விட்ட மாதிரி...

அவன் தோள்பட்டை, மார்பு தசைகள் எல்லாம் பளபளன்னு தெரிஞ்சுது.

பார்க்க ஒரு கருப்புச் சிலை மாதிரி நின்னான்.

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

"சாரி பிரகாஷ்...

தெரியாம திருப்பிட்டேன்."

அவன் கண்ணைத் துடைச்சுக்கிட்டே சிரிச்சான்.

"பரவால்ல மேடம்...

ஏற்கனவே வேர்வையில தான் இருந்தேன். இப்போ குளிச்ச மாதிரி ஆயிடுச்சு."

"இந்தக் கேப்பை இப்போ கழுவிடுங்க."

அவன் சொன்னது சாதாரணமாத் தான் இருந்துச்சு.

ஆனா என் கண்ணு...

என் பார்வை அவன் இடுப்புப் பகுதிக்குப் போச்சு.

அவன் போட்டிருந்த அந்த ட்ராக் பேண்ட்.

அது சிந்தெடிக் துணி.

தண்ணி பட்டதும்...

அது அப்படியே அவன் தோலோட ஒட்டிக்கிச்சு.

"ஸ்கின் டைட்" மாதிரி ஒட்டிக்கிச்சு.

அப்பதான் எனக்கு அந்த உண்மை தெரிஞ்சுது.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"அய்யோ..."

என் கண்ணை என்னால நம்ப முடியல.

வழக்கமா பேண்ட் நனைஞ்சா...

உள்ள ஜட்டியோட கோடு தெரியும்.

இடுப்புல எலாஸ்டிக் தெரியும்.

இல்லன்னா தொடை இடுக்குல ஜட்டியோட அந்த "V" ஷேப் தெரியும்.

ஆனா இங்க?

எந்தக் கோடும் இல்ல.

எந்தத் தடிப்பும் இல்ல.

அந்த ட்ராக் பேண்ட் துணி...

நேரடியா அவன் தோலோட ஒட்டியிருந்துச்சு.

அவன் உள்ள ஜட்டி போடல.

இவன் ஜட்டியே போடாமயா வந்தான்?

எனக்கு உடம்பு முழுக்க 'ஜிவ்'வுனு ஆச்சு.

"என்ன இது..."

"இவன் ஜட்டியே போடாமயா வந்தான்?"

"இல்ல...

நான் கூப்பிட்டப்போ, என் கூட வரும்போது, எதாச்சும் நடக்கலாம்னு நினைச்சு...

வேணும்னே போடாம வந்தானா?"

"பைக்ல வரும்போது...

நான் பிடிச்சேனே..."

"அப்போ என் கைக்குத் தட்டுப்பட்டது...

வெறும் பேண்ட் துணி மட்டும் தானா?"

"அதுக்குள்ள இருந்தது...

அவனோட நிஜமான சதையா?"

அதான் அவ்ளோ சூடா இருந்துச்சு போல.

இப்போ தண்ணி பட்டதும்...

அந்தத் துணி ஒரு தோல் மாதிரி மாறிடுச்சு.

அவன் உள்ள எப்டி இருக்கானோ...

அதை அப்படியே அச்சு பிடிச்ச மாதிரி காட்டிக்கொடுத்துடுச்சு.

அவனோட அந்த ஆணுறுப்பு...

அவனோட சுண்ணி.

அது எந்தப் பக்கமா சாஞ்சு இருக்கு...

அதோட மொட்டு எங்க இருக்கு...

அதோட தடிமன் எவ்ளோ...

எல்லாமே தெள்ளத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

ஒரு மெலிசான துணிக்குள்ள அதை மறைக்க முடியாது.

அதுமட்டும் இல்ல.

அதுக்குக் கீழே...

அவனோட விதைகள்.

ரெண்டு உருண்டையும்...

தனித்தனியாத் தொங்குறது தெரிஞ்சுது.

ஜட்டி போட்டிருந்தா...

அது சேர்ந்து இருக்கும்.

ஆனா இப்போ...

அது சுதந்திரமாத் தொங்குச்சு.

அந்தத் துணி ஈரம் காரணமா...

அது மேலேயே ஒட்டி...

அதோட வடிவத்தை முழுசா வெளிய காட்டுச்சு.

பார்க்கவே அவ்ளோ பச்சையா...

அதே சமயம் மிரட்டலா இருந்துச்சு.

நான் வாயடைச்சுப் போய் நின்னேன்.

அவன் முகத்தைத் துடைச்சுக்கிட்டு...

"மேடம்...

அந்த மூடியைக் கழுவிட்டிங்களா?"னு கேட்டான்.

நான் சுயநினைவுக்கு வந்தேன்.

"ஆ...

இதோ."

நான் வேகமா அந்தக் குழாயைத் திறந்து...

(இப்போ சரியாத் திறந்தேன்)...

அந்த மூடியைக் கழுவினேன்.

அவன்கிட்ட நீட்டினேன்.

அவன் வாங்கினான்.

வாங்கிட்டு...

வேகமா அதைத் திருகி மாட்டினான்.

வேலை முடிஞ்சுது.

அவன் ஸ்டூல்ல இருந்து கீழே குதிச்சான்.

"தொப்..."னு என் முன்னாடி வந்து நின்னான்.

அந்த பாத்ரூம் ரொம்பச் சின்னது.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப நெருக்கமா நின்னோம்.

வெறும் ஒரு அடி தூரம் கூட இல்ல.

என் முகத்துக்கு நேரா அவனோட மார்பு இருந்துச்சு.

"சாரி பிரகாஷ்...

எக்ஸ்ட்ரீம்லி சாரி. நான் கவனிக்கல."

"பரவால்ல மேடம். விடுங்க."

அவன் சொன்னான்.

ஆனா நான் அவன் முகத்தைப் பார்க்கல.

என் கண்கள் மறுபடியும் கீழே போச்சு.

அங்கே ஒரு அதிசயம் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் இடுப்புல.

அந்தக் குளிர்ந்த தண்ணி பட்டதாலயா...

இல்ல நான் அவ்ளோ பக்கத்துல நிக்கிறதாலயா...

அந்த ட்ராக் பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த அவனோட உறுப்பு...

என் கண்ணு முன்னாடியே உயிர் பெற ஆரம்பிச்சுது.

அதுவரைக்கும் தூங்கிட்டு இருந்த பாம்பு...

தலையைத் தூக்குற மாதிரி...

அந்தச் சுண்ணி மெதுவா அசஞ்சுது.

"துடிக்...

துடிக்..."

அது துடிச்சுது.

ஈரத் துணி ஒட்டியிருந்ததால...

அந்த அசைவு நல்லாத் தெரிஞ்சுது.

அது நீளமாச்சு.

தடிமாச்சு.

கீழே தொங்கிக்கிட்டு இருந்தது...

மெதுவா மேல எழும்புச்சு.

அது விறைக்கிற வேகம் எனக்குப் பயங்கரமா இருந்துச்சு.

அவன் ஜட்டி போடாததால...

அதை மறைக்கவோ, அடக்கவோ அங்க எதுவும் இல்ல.

அது நேரா என்னை நோக்கி குறி பாக்குற மாதிரி நீண்டுச்சு.

அந்தத் துணி கூடவே சேர்ந்து மேல ஏறுச்சு.

அவன் மூச்சுச் சத்தம் அதிகமாச்சு.

நான் பயந்துபோய் நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

அவன் என்னைப் பார்க்கல.

அவன் கண்கள் என் முகத்துல இல்ல.

கொஞ்சம் கீழே...

என் மார்பு மேல நிலைச்சு நின்னுச்சு.

எனக்குத் திடுக்கிட்டுப் போச்சு.

நான் என்னை நோக்கிக் குனிஞ்சு பார்த்தேன்.

"அய்யோ..."

அந்தத் தண்ணி...

அவன் மேல மட்டும் படல.

என் மேலயும் பட்டுத் தெறிச்சது.

என் நைட்டியோட முன்பக்கம்...

மார்பு வரைக்கும் முழுசா நனைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

நான் போட்டிருந்தது மெலிசான, வெளிர் நிற நைட்டி.

ஈரம் பட்டதும்...

அது கண்ணாடி மாதிரி ஆயிடுச்சு.

என் உடம்புல ஒன்னும் இல்லாத மாதிரி தெரிஞ்சுது.

நான் உள்ள பிரா போடலைன்னு எனக்குத் தெரியும்.

இப்போ அது அவனுக்கும் நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

என் மார்பகங்கள்...

தண்ணி பட்ட அந்தக் குளிர்ச்சியில...

என் காம்புகள் விறைச்சுப் போய்...

கல்லு மாதிரி நிமிர்ந்து நின்னுச்சு.

அதைச் சுத்தி இருந்த அந்த கருப்பு வட்டம்...

அந்த ஈரத் துணிக்கு வெளிய அப்படியே பச்சையாத் தெரிஞ்சுது.

என் மார்பு வடிவம் முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுது.

அதுக்கும் கீழே...

என் தொப்புள் குழி.

ஈரத் துணி என் வயித்தோட ஒட்டி...

என் தொப்புள் குழியை எடுத்துக்கிக் காட்டுச்சு.

இன்னும் கீழே...

என் பாண்டீஸோட அந்த முக்கோண வடிவம்...

கலர்...

எல்லாமே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

நான் ஒரு வாட்ச்மேன் முன்னாடி...

பாத்ரூமுக்குள்ள...

பாதி நிர்வாணமா நிக்கிறேன்.

அவனும் ஜட்டி போடாம...

விறைச்ச சுண்ணியோட என் முன்னாடி நிக்கிறான்.

அவன் பார்வை என் முலையை விட்டு நகரல.

அவன் கண்கள்ல இருந்த அந்த வெறி...

என்னைத் தின்னுடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்கு வெட்கம் பிச்சிக்கிட்டு வந்துச்சு.

அதே சமயம்...

அடிவயித்துல ஒரு பயங்கரமான கிளர்ச்சி.

என் கால்கள் நடுங்குச்சு.

"இவன் இப்போ கையைப் பிடிச்சா என்ன பண்றது?"

"இல்ல...

என்னைக் கட்டிப்பிடிச்சா?"

அந்தச் சூழ்நிலை ரொம்ப ஆபத்தா இருந்துச்சு.

மூச்சு முட்டுற அளவுக்குக் காம நெடி.

நான் சுதாரிச்சேன்.

"இங்க நிக்கக் கூடாது. ஓடிடு."

நான் வேகமா என் ரெண்டு கைகளையும் மார்புக்குக் குறுக்க வெச்சு மறைச்சேன்.

என் முலைகளை மூடிக்கிட்டேன்.

குரல் நடுங்க...

சொன்னேன்.

"வெளிய வா...

நான் துண்டு தர்றேன்."

பதில் கூட எதிர்பார்க்காம...

நான் வேகமாத் திரும்பினேன்.

பாத்ரூமை விட்டு வெளிய ஓடினேன்.

அவனோட அந்தப் பசியான கண்களையும்...

அந்த ஈரத் துணிக்குள்ள திமிறிக்கிட்டு நின்ன அவனோட சுண்ணியையும்...

என்னால இதுக்கு மேல எதிர்கொள்ள முடியல.

நான் பெட்ரூமுக்குள்ள ஓடினேன்.

என் இதயம் மார்பைப் பொளந்துக்கிட்டு வெளிய வர்ற மாதிரி அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் தப்பிச்சுட்டேன்.

ஆனா என் மனசு அங்கேயே தான் இருந்துச்சு.

[yazhiniram]

Part 82:

நான் பாத்ரூமை விட்டு வெளிய ஓடினேன்.

என் நெஞ்சு "திக் திக்"னு அடிச்சுக்கிச்சு.

ஆனா முழுசா வெளிய போகல.

பெட்ரூம்ல இருந்த கபோர்டைத் திறந்தேன்.

அங்க ஒரு டவல் இருந்துச்சு.

அது ஒரு சின்ன ஃபேஸ் டவல் . கை துடைக்கிற டவல்.

வேற பெரிய டவல் எதுவும் கண்ணுல படல.

எல்லாம் துவைக்கப் போட்டிருக்கேன் போல.

"பரவால்ல...

இதை வெச்சுத் துடைக்கட்டும்."

"அவன் என்ன குளிச்சிட்டா வந்தான்? சும்மா மேல தானே தண்ணி பட்டுச்சு. இது போதும்."

நான் அந்த டவலை எடுத்துக்கிட்டுத் திரும்பினேன்.

மறுபடியும் பாத்ரூம் வாசலுக்குப் போனேன்.

அவன் அங்கேயே வாசல்ல, தண்ணி சொட்டச் சொட்ட நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

"இந்தா பிரகாஷ்...

டவல்."

நான் கையை நீட்டினேன்.

அவன் வாங்க கையை நீட்டினான்.

அந்த ஒரு வினாடி...

என் கண்கள் என்னையும் அறியாம, தானா கீழே போச்சு.

அவனோட இடுப்புப் பகுதிக்கு.

அந்த ஈரம் சொட்டுற ட்ராக் பேண்ட்.

நான் போய் டவல் எடுத்துட்டு வர்ற அந்தச் சின்ன கேப்ல...

அங்க நிலைமை இன்னும் மோசமா ஆகியிருந்துச்சு.

அந்தக் குளிர்ந்த தண்ணி பட்டதாலயும்...

நான் அவ்ளோ பக்கத்துல நின்னதாலயும்...

அவனோட சுண்ணி...

முழுசா முழிச்சுக்கிச்சு.

அதுவரைக்கும் படுத்துக்கிடந்த அந்தச் சதைப்பிண்டம்...

இப்போ முழுசா விறைச்சுப் போய்...

நேரா நிமிர்ந்து நின்னுச்சு.

அவன் ஜட்டி போடாததால...

அந்த மெலிசான பேண்ட் துணியை முட்டிக்கிட்டு...

ஒரு கூடாரம் மாதிரி அது முன்னாடி துருத்திக்கிட்டு நின்னுச்சு.

ரொம்ப மூர்க்கமாத் தெரிஞ்சுது.

அதோட வடிவம்...

அடிப்பக்கம் தடியாவும்...

நுனிப்பக்கம் கூர்மையாவும்...

தெள்ளத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

"எவ்ளோ நீளம்..."

"அது நேரா என்னைப் பாக்குது."

"என்னைத் தொடுன்னு கூப்பிடுது."

"அந்தத் துணியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வரப் பாக்குது."

எனக்கு ஒரு வினாடி...

கையை நீட்டி...

அந்தத் துணிக்கு மேலேயே அதைப் பிடிச்சுப் பார்க்கணும் போல ஒரு வெறி வந்துச்சு.

என் கை விரல்கள் துடிச்சுது.

"சீ...

பவித்ரா...

என்ன இது..."

"அவன் பார்த்துட்டான்னா அவ்ளோ தான்."

நான் உடனே சுதாரிச்சேன்.

அவன் என் பார்வையை கவனிக்கிறதுக்குள்ள...

நான் திரும்பினேன்.

அந்தச் சூழ்நிலையை உடைக்கணுமே.

அங்க கீழே கிடந்த அந்த ஸ்டூலைப் பார்த்தேன்.

"நான்...

நான் இந்த ஸ்டூலை எடுத்துட்டுப் போறேன்."

"இதை யூட்டிலிட்டி ஏரியாவுல வெச்சுடுறேன்."

வேகமா அந்த ஸ்டூலைத் தூக்கிக்கிட்டு...

அந்த இடத்தை விட்டு ஓடினேன்.

பெட்ரூமை விட்டு வெளிய போய்...

பால்கனில வெச்சேன்.

அப்படியே அங்கேயே நின்னு...

ரெண்டு மூச்சு விட்டேன்.

"ஹப்பாடா..."

என் உடம்பு சூடு குறையல.

ஆனா நான் மறுபடியும் உள்ள போகணும். அவன் அங்க நிக்கிறான்.

நான் மெதுவாத் திரும்பி பெட்ரூமுக்குள்ள வந்தேன்.

பிரகாஷ் பாத்ரூம் வாசல்ல நின்னு...

அந்தச் சின்ன டவலை வெச்சு, அவன் முகம், கழுத்து, மார்பு எல்லாத்தையும் துடைச்சுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் கையைத் தூக்கித் துடைக்கும்போது...

அவன் முதுகுத் தசைகள் அசையுறத நான் பார்த்தேன்.

நான் ஒரு ஓரம் ஒதுங்கி நின்னேன்.

அங்க ஒரு பெரிய நிலக்கண்ணாடி இருந்துச்சு.

என் பார்வை எதேச்சையா அதுல விழுந்துச்சு.

அந்தக் கண்ணாடியில தெரிஞ்ச உருவத்தைப் பார்த்து...

நானே ஷாக் ஆயிட்டேன்.

அது நான் தானா?

அந்தத் தண்ணி பட்டதுல...

என் நைட்டியோட முன்பக்கம் முழுசா நனைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

அது ஒரு மெலிசான, வெளிர் நிற நைட்டி.

ஈரத்துல அது அப்படியே ட்ரான்ஸ்பரன்ட்டா மாறிடுச்சு.

கண்ணாடி மாதிரி...

உள்ள இருக்கிறதைக் காட்டுச்சு.

நான் உள்ள பிரா போடல.

என்னோட முலைகள்...

ரெண்டும் நல்லாத் திரட்சியா, கனமாத் தொங்குச்சு.

அந்த ஈரம் பட்ட குளிருல...

என் முலைக் காம்புகள் விறைச்சுப் போய்...

கல்லு மாதிரி நிமிர்ந்து நின்னுச்சு.

அதைச் சுத்தி இருக்கிற அந்த கருப்பு வட்டம்...

அந்தத் துணிக்கு வெளிய அப்படியே பச்சையாத் தெரிஞ்சுது.

என் முலையோட ஒவ்வொரு வளைவும்...

அந்தத் துணிக்குள்ள இருந்து வெளிய தெரிஞ்சுது.

நான் பார்த்தேன்.

எனக்கு வெட்கமா இருந்துச்சு.

ஒரு சாதாரண பொண்ணுன்னா...

இந்நேரம் கையைக் குறுக்க வெச்சு மறைச்சிருப்பா.

இல்லன்னா துப்பட்டாவைத் தேடிப் போட்டுருப்பா.

ஆனா நான்?

எனக்கு ஏதோ ஒரு தைரியம் வந்துச்சு.

"அவன் பார்க்கட்டும்."

"எப்படியும் பாத்ரூம்ல இருக்கும்போதே அவன் கண்ணுல பட்டுடுச்சு."

"இனிமே மறைச்சு என்ன ஆகப்போகுது?"

"அவன் என் அழகைப் பார்த்து ரசிக்கட்டும்."

"அவன் சுண்ணி எனக்காகத் தான் விறைச்சிருக்கு...

என் முலை அவனுக்காகத் தான் விறைச்சிருக்கு."

"என் காம்புகள் விறைச்சதை அவன் பார்க்கணும்."

நான் என் கையைத் தொங்கப் போட்டேன்.

மறைக்கல.

நெஞ்சை நிமிர்த்தி நின்னேன்.

என் முலைகள் கண்ணாடியில இன்னும் எடுப்பாத் தெரிஞ்சுது.

பிரகாஷ் முகத்தைத் துடைச்சுட்டுத் திரும்பினான்.

அவன் பார்வை கண்டிப்பா என் மேல விழும்னு எனக்குத் தெரியும்.

நான் அதை அனுமதிச்சேன்.

அவன் என்னைப் பார்க்கட்டும்.

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

அவன் இடுப்புக்குக் கீழே...

அந்த நனைஞ்ச பேண்ட்.

அது இன்னும் ஈரம் சொட்டச் சொட்ட இருந்துச்சு.

தண்ணி அவன் கால் வழியா வடிஞ்சு தரை வரைக்கும் போச்சு.

அது ரொம்பக் கனமா, அவன் காலோட ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

முக்கியமா...

அந்த விறைச்ச சுண்ணியோட அது ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"இப்டியே விட்டா...

தரை முழுக்க ஈரம் ஆகிடும்."

"அவனும் ரொம்பக் கஷ்டப்படுவான்."

எனக்கு ஒரு யோசனை வந்துச்சு.

இல்ல...

அது ஒரு சாக்கு.

ஒருத்தங்க சொல்ற சாதாரண காரணம்.

இதைச் சாக்கா வெச்சு...

அவனைக் கழட்டச் சொல்லலாம்.

"பிரகாஷ்..."

"சொல்லுங்க மேடம்."

"அந்தப் பேண்ட் ரொம்ப நனைஞ்சு போச்சு. அதுல இருந்து தண்ணி சொட்டுது பாரு."

"பரவால்ல மேடம்...

காஞ்சுடும்."

"இல்ல...

இப்டியே போட்டுட்டுப் போனா, உனக்கு மறுபடியும் ஜுரம் வந்துடும்."

"ஏற்கனவே வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போயிருக்க. இதுல ஈரத் துணி வேற."

"அதைக்கழட்டு."

"நான் வாஷிங் மெஷின்ல போட்டு டிரையர் ஓட விடுறேன். அஞ்சு நிமிஷத்துல காஞ்சுடும்."

அவன் திடுக்கிட்டான்.

"அய்யோ...

இல்ல மேடம். அது வேணாம்."

"பரவால்ல...

கழட்டுன்னு சொல்றேன்ல."

"இல்ல மேடம்...

அது வந்து..."

அவன் ஏன் மறுக்குறான்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் உள்ள ஜட்டி போடல.

பேண்ட்டைக் கழட்டினா...

அவன் அம்மணமா நிக்கணும்.

முழு நிர்வாணமா நிக்கணும்.

அதுவும் அந்த விறைச்ச சுண்ணியோட நிக்கணும்.

அதான் அவன் தயங்குறான்.

ஆனா எனக்கு அது தான் வேணும்.

அவன் உள்ள எப்டி இருக்கான்னு நான் பார்க்கணும்.

"எதுக்குத் தயங்குற? நான் தான் சொல்றேன்ல."

"உனக்கு ஜுரம் வந்தா யாரு பாத்துக்குறது?"

"என் பேச்சைக் கேளு. அதைக் கழட்டு."

என் குரல்ல ஒரு அதிகாரம் இருந்துச்சு. அதே சமயம் ஒரு கிசுகிசுப்பும் இருந்துச்சு.

அவன் என்னைப் பார்த்தான்.

என் கண்கள்ல இருந்த அந்த உறுதியைப் பார்த்தான்.

வேற வழி இல்லைன்னு அவனுக்குப் புரிஞ்சுது.

"சரிங்க மேடம்."

அவன் தலை குனிஞ்சான்.

"நான் வெளிய நிக்கிறேன். நீ கழட்டிட்டுச் சொல்லு."

"கதவைச் சாத்திட்டு வெளிய நிக்கிறேன்."

நான் சொன்னேன்.

திரும்பினேன்.

பெட்ரூம் கதவை நோக்கி நடந்தேன்.

வெளிய போய்...

கதவைச் சாத்தினேன்.

ஆனா நான் அங்கருந்து போகல.

கதவுக்குப் பின்னாலேயே நின்னேன்.

காதை அந்தக் கதவோட ஒட்டி வெச்சுக்கிட்டேன்.

உள்ள என்ன நடக்குதுன்னு கேட்கணும்.

"சலக்...

சலக்..."

ஈரத் துணி அசையுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

அவன் அந்தப் பேண்ட்டைக் கழட்டுறான்.

ஈரமா இருக்கறதால...

அது உடம்போட ஒட்டி இருக்கும்.

அதை உறிச்சு எடுக்கணும்.

"ஸ்க்விச்..."

அந்தத் தோல் உரியுற சத்தம்.

அவன் தன் கால்ல இருந்து அந்தப் பேண்ட்டை உருவுறான்.

"தொப்..."

அந்தக் கனமான, ஈரமான துணி தரையில விழுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

என் கற்பனை குதிரை ஓட ஆரம்பிச்சது.

"இப்போ அவன் உள்ள அம்மணமா நிப்பான்."

"என் புருஷனும் நானும் படுக்குற அந்த பெட்ரூம்ல..."

"ஒரு வாட்ச்மேன்...

பிறந்த மேனியாக நிக்கிறான்."

"அவன் உடம்பு முழுக்கக் கருப்பா இருக்கும்."

"அவன் தொடை நல்லாத் தடிமனா, வைரம் பாய்ஞ்ச கட்டை மாதிரி இருக்கும்."

"அவன் கால்ல அடர்த்தியா முடி இருக்கும்."

"எல்லாத்தையும் விட..."

"அவனோட அந்தப் பூலு..."

"அந்தக் கருப்புத் தடி..."

"எந்தத் துணியும் இல்லாம...

சுதந்திரமாத் தொங்கிக்கிட்டு இருக்கும்."

"இல்ல...

விறைச்சுப் போய் ஆடிக்கிட்டு இருக்கும்."

எனக்கு மூச்சு முட்டுச்சு.

திடீர்னு ஒரு ஞாபகம் வந்துச்சு.

"அய்யோ...

நான் அவன்கிட்ட கொடுத்தது சின்ன ஃபேஸ் டவல் ஆச்சே..."

"அது கைக்குட்டை சைஸ் தான் இருக்கும்."

"அதை வெச்சு அவன் எதை மறைப்பான்?"

"முகத்தைத் துடைக்கவே அது பத்தாது."

"அவனோட அந்தப் பெரிய உடம்பை அது எப்டி மறைக்கும்?"

"பாவம்...

அவன் எப்டி வெளிய வருவான்?"

நான் உடனே முடிவு பண்ணேன்.

"ஏதாச்சும் உடுத்திக் குடுக்கணும்."

"கார்த்திக்கோட லுங்கி இல்லன்னா ஷார்ட்ஸ் ஏதாச்சும் குடுக்கலாம்."

நான் வெளிய இருந்தே கத்தினேன்.

"ஏய் பிரகாஷ்..."

உள்ள இருந்து சத்தம் வரல.

"உனக்கு மாத்திக்க துணி வேணுமா? சாரோட லுங்கி இருக்கு...

தரவா?"

"இல்ல ஷார்ட்ஸ் வேணுமா?"

நான் பதிலை எதிர்பார்க்கல.

"எதுவா இருந்தாலும் உள்ள போய் எடுத்துத் தரலாம்."

"அவன் இந்நேரம் எப்டியாவது மறைச்சிருப்பான்."

"அந்தச் சின்ன டவலை வெச்சு...

முன்னாடி மட்டும் பொத்திட்டு நிப்பான்."

ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஒரு நப்பாசை.

"ஒருவேளை அவன் மறைக்கலன்னா?"

"ஒருவேளை அவன் அப்படியே நின்னா?"

"அவன் மறச்சிருந்தாலும் பரவால்ல...

நான் உள்ள போகும்போது அவன் ட்ரெஸ் பண்ணிட்டு இருக்கணும்."

"அப்போ எப்டியும் பார்க்கலாம்."

அந்த ஆசை என்னை உந்தித் தள்ளுச்சு.

நான் கதவுப் பிடியைப் பிடிச்சேன்.

திருப்பினேன்.

கதவைத் திறந்தேன்.

உள்ளே நுழைஞ்சேன்.

அவன் அங்க நின்னுட்டு இருந்தான்.

நிலக்கண்ணாடிக்கு முன்னாடி நின்னுட்டு இருந்தான்.

நான் நினைச்சது தப்பு.

அவன் எதையும் மறைக்கல.

அவன் கையில அந்தச் சின்ன டவல் இருந்துச்சு.

ஆனா அதை வெச்சு அவன் தன் முகத்தையும், தலையையும் துடைச்சுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் ரெண்டு கையும் மேலே இருந்துச்சு.

அதனால...

அவன் உடம்பின் கீழ் பகுதி...

முழுசா...

மொத்தமா...

திறந்து கிடந்துச்சு.

நான் பார்த்தேன்.

என் கண்கள் விரிஞ்சுது.

என் வாய் தானாத் திறந்தது.

"ஆத்தி..."

அங்க இருந்தது சாதரணமான ஒன்னு இல்ல.

அது ஒரு மான்ஸ்டர் சுண்ணி.

கவிதா சொன்னாளே...

'பெரிய வெள்ளரிக்கா'னு...

அது இதைவிடச் சின்னதாத் தான் இருக்கும்.

இது வெள்ளரிக்கா இல்ல...

சுரக்காய் சைஸ்.

அவ்ளோ பெருசு.

என் புருஷன் கார்த்திக் கிட்ட இருக்கிறதை விட...

இது ரெண்டு மடங்கு...

இல்ல மூணு மடங்கு பெருசா இருந்துச்சு.

அவரோடது சின்னதா, மென்மையா இருக்கும்.

ஆனா இது...

ஒரு ஆயுதம் மாதிரி இருந்துச்சு.

தடிமன்...

என் மணிக்கட்டு அளவு இருக்கும் போல.

அது சும்மா தொங்கல.

முழுசா விறைச்சுப் போய்...

கோவமா...

ரத்த ஓட்டம் பாய்ஞ்சு...

தகதகன்னு நின்னுச்சு.

கருப்பா...

நிலக்கரி மாதிரி கருப்பா இருந்துச்சு.

ஆனா அந்தத் தண்டு மேல...

பச்சையா நரம்புகள் எல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு மலைப்பாம்பு மாதிரி...

அந்த நரம்புகள் பின்னிப் பிணைஞ்சு ஓடுச்சு.

அந்த நரம்புகள் துடிக்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அதோட தோல்...

கொஞ்சம் சுருக்கமா, ஆனா இறுக்கமா இருந்துச்சு.

மேல போகப் போக...

அந்தத் தோல் பின்னாடி இழுத்துக்கிட்டு...

அதோட மொட்டு முழுசா வெளிய வந்து நின்னுச்சு.

அந்த மொட்டு...

ஒரு பெரிய காளான் மாதிரி வீங்கிப் போய் இருந்துச்சு.

அடிப்பக்கம் கருப்பா இருந்தாலும்...

அந்த மொட்டு மட்டும் நல்ல செவப்பா...

கத்தரிக்காய் கலர்ல மினுமினுச்சு.

அந்த மொட்டு விளிம்பு...

நல்லாத் தடிமனா, விரிஞ்சு இருந்துச்சு.

அதுல இருந்து ஒரு துளி ஈரம் மினுமினுச்சு.

அது நேரா என்னைப் பார்த்து முறைச்சுக்கிட்டு நிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

என்னை நோக்கி நீண்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அதோட அடிப்பக்கம்...

கருப்பா, அடர்த்தியா சுருட்டை முடி மண்டிக் கிடந்துச்சு.

ஒரு காடு மாதிரி அந்த முடி இருந்துச்சு.

அதுக்கு நடுவுல இருந்து தான் அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி கிளம்பி நின்னுச்சு.

அதுக்குக் கீழே...

அவனோட கொட்டைகள்.

ரெண்டு பெரிய உருண்டைகள்.

ஜட்டி போடாததால...

அது நல்லாத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கருப்பா...

சுருக்கமா...

ஒரு பாரங்கல்லு மாதிரி கனமாத் தொங்குச்சு.

ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் அது ஆடுச்சு.

நான் உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

என்னால கண்ணை எடுக்க முடியல.

கத்தணும்னு தோணல.

வெட்கப்பட்டுத் திரும்பணும்னு தோணல.

வெறும் பிரமிப்பு.

ஒரு ஆம்பளைக்கு இவ்ளோ பெருசா இருக்குமா?

இதை எப்டி இவன் பேண்ட்டுக்குள்ள மறைச்சு வெச்சிருந்தான்?

"இவ்ளோ பெரிய சுண்ணி..."

"இதுக்கு முன்னாடி நான் பார்த்ததே இல்ல."

"இது நிஜமாவே ஒரு மான்ஸ்டர் தான்."

"கார்த்திக்கோடது இதுக்குப் பக்கத்துல குழந்தை மாதிரி."

"இவ்ளோ பெரிய தடியை என் உடம்புக்குள்ள விட்டா..."

"என் புண்டை தாங்குமா?"

"கிழிச்சுடுமே..."

"ஆனா கிழியணும்...

இது உள்ள போய் என் குடலையே தொடணும்."

என் கண்கள் இமைக்காம அதையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் வாய்க்குள்ள எச்சில் ஊறுச்சு.

எனக்கு ஒரு விதமான பசி வந்துச்சு.

அறியாமலே...

என் வாய் பிளந்து இருந்ததுல இருந்து...

ஒரு சின்ன இழை...

என்னோட எச்சில்...

மெதுவா வடிஞ்சு...

என் உதட்டைத் தாண்டி...

கீழே சொட்டுச்சு.

நான் ஒரு வாட்ச்மேனோட அம்மணமான சுண்ணியைப் பார்த்து...

ஜொள்ளு விட்டுக்கிட்டு நின்னேன்.



Part 83:

அந்த எச்சில் துளி என் உதட்டை விட்டுப் பிரிஞ்சு...

மெதுவா கீழே விழுந்துச்சு.

அது என் தாடையைத் தாண்டி, காத்துல இறங்கி, தரையில விழுந்த சத்தம் கூட எனக்குக் கேட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

நேரம் அப்படியே நின்ன மாதிரி இருந்துச்சு.

என் கண்கள்...

அவனோட அந்தப் பிளந்து நிக்கிற கால்களுக்கு நடுவுலேயே நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அங்கே...

அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி...

எந்தத் துணியும் இல்லாம, மறைப்பு இல்லாம, ராஜ கம்பீரத்தோட நிமிர்ந்து நின்னுச்சு.

நான் அதை மனசுக்குள்ளேயே அளக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"எவ்ளோ நீளம்..."

"என் ஜாண் கையால அளந்தா...

கண்டிப்பா ரெண்டு ஜாண் வரும் போல இருக்கு."

"அதோட சுற்றளவு...

என் கையால பிடிச்சா, என் விரல் நுனி கூட ஒன்னோடு ஒன்னு தொடாது போல."

"அவ்ளோ தடிமனா இருக்கு."

"அந்த நரம்புகள் எப்டி புடைச்சுக்கிட்டு இருக்கு..."

"அதோட தலைப் பகுதி...

எவ்ளோ பெருசா வீங்கியிருக்கு..."

"கார்த்திக்கோட சுண்ணி இதுல பாதியாத் தான் இருக்கும். இது என்ன இப்டி இருக்கு..."

"இது ஒரு முழு நீள ஆயுதம்."

நான் இமைக்க மறந்துட்டேன்.

அதுல இருந்து வந்த அந்த சூடு...

என் முகத்துல அனல் மாதிரி அடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் அவ்ளோ நேரம் டவலை வெச்சு முகத்தைத் துடைச்சுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் கையைக் கீழே இறக்கினான்.

கழுத்தைத் துடைக்க டவலைக் கீழே கொண்டு வந்தான்.

அப்போ தான் அவன் என்னைப் பார்த்தான்.

நான் எங்க பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன்னு அவனுக்குப் புரிஞ்சுது.

என் வாய் பிளந்து இருக்கிறதையும்...

என் கண்கள் பேராசையோட, வெறியோட அவனோட சுண்ணியை மேயுறதையும் அவன் பார்த்துட்டான்.

என் முகத்துல இருந்த அந்த ஷாக்...

அந்த வெறி...

எல்லாத்தையும் அவன் கவனிச்சுட்டான்.

அவன் திடுக்கிட்டான்.

"அய்யோ..."

அவன் பதறினான்.

அவன் முகத்துல ஒரு பதட்டம் தெரிஞ்சுது.

வேகமா அந்தச் சின்ன டவலைக் கொண்டு போனான்.

தன் இடுப்புப் பகுதியை மறைக்க முயற்சி பண்ணான்.

"சளக்..."னு அந்த டவலைத் தன் சுண்ணி மேல அடிச்சான்.

அதை மறைக்கப் பார்த்தான்.

ஆனா...

நான் பயந்தது மாதிரியே...

அந்த டவல் ரொம்பச் சின்னது. முகம் துடைக்கிற டவல்.

அவன் அவசரத்துல மறைச்சப்போ...

அந்த டவல் அவனோட சுண்ணியோட தண்டைத் தான் மறைச்சுது.

அதோட அடிப்பக்கம்...

அங்க இருந்த அந்த அடர்த்தியான, சுருட்டை முடி...

அதுக்குக் கீழே தொங்கிக்கிட்டு இருந்த அவனோட பெரிய கொட்டைகள்...

எதுவுமே மறையல.

அந்த டவலுக்குக் கீழே...

அவனோட ரெண்டு கொட்டைகளும் இன்னும் பச்சையாத் தொங்கிக்கிட்டு தான் இருந்துச்சு.

அது பார்க்க இன்னும் ஆபாசமா இருந்துச்சு.

பாதி மறைச்சு...

மீதி தொங்குறது...

என் கண்ணை உறுத்துச்சு.

அவன் தவிச்சான்.

அந்த டவலை இழுத்து இழுத்து மூடப் பார்த்தான்.

மேல இழுத்தா...

கீழே கொட்டை தெரியுது.

கீழே இறக்கினா...

மேல சுண்ணியோட மொட்டு எட்டிப் பாக்குது.

ரெண்டையும் மறைக்க முடியாம அவன் திணறினான்.

எனக்கு இப்போ தான் சுயநினைவு வந்துச்சு.

என் முகம் "பகீர்"னு சூடாச்சு.

காதெல்லாம் தீயா எரிஞ்சுது.

நான் ஒரு வாட்ச்மேனோட ஆணுறுப்பை...

இமைக்காம வெறிச்சுப் பார்த்திருக்கேன்.

அவன் என்னைப் பார்த்துட்டான்.

நான் ஜொள்ளு விட்டதை அவன் பார்த்துருப்பானோ?

எனக்கு வெட்கம் தாங்க முடியல.

நான் வேகமாத் திரும்பினேன்.

"ச...

சாரி பிரகாஷ்..."

"நான்...

நீ டவல் கட்டியிருப்பனு நினைச்சேன். சாரி."

நான் உளறினேன்.

வார்த்தை வரல. நாக்குழறியது.

"பரவால்ல மேடம்...

டவல் சின்னதா இருக்கு. அதான்..." அவனும் தடுமாறினான்.

நான் அங்க நிக்க முடியல.

அந்தச் சூழ்நிலை ரொம்பத் தர்மசங்கடமா...

அதே சமயம் ரொம்ப சூடா இருந்துச்சு.

நான் வேகமா வார்ட்ரோப் பக்கம் போனேன்.

என் கால்கள் பின்னிக்கிச்சு.

நடக்கும்போது என் தொடை இடுக்குல ஈரம் வழுக்குச்சு.

என் புண்டை ஏற்கனவே நனைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

நான் எனக்குள்ளேயே பேசிக்கிட்டேன்.

"என்ன பவித்ரா பண்ணிட்டு இருக்க?"

"ஏன் திரும்பல?"

"அவன் மறைக்கத் திணறும்போது கூட...

நீ ஏன் பார்த்துக்கிட்டே இருந்த?"

"உனக்கு அது பிடிச்சிருக்கு...

அவ்ளோ தான்."

"அந்த சுண்ணியைப் பார்க்கணும்னு உன் புண்டை துடிக்குது."

நான் வார்ட்ரோபைத் திறந்தேன்.

கார்த்திக்கோட துணிகள் அடுக்கடுக்கா இருந்துச்சு.

நான் எதையும் தேடல. கண்ணுல பட்டதை எடுக்கணும்.

அங்க ஒரு ஓரத்தில்...

ஒரு லுங்கி இருந்துச்சு.

அது ஒரு பழைய காட்டன் லுங்கி.

கட்டம் போட்டது.

ரொம்ப வருஷமா கார்த்திக் யூஸ் பண்றது.

துவைச்சுத் துவைச்சு...

துணி ரொம்ப மெலிசா, பஞ்சு மாதிரி ஆகியிருந்துச்சு.

லேசா இழுத்தா கிழிஞ்சுடுற அளவுக்குப் பழசு.

நான் அதை கையில எடுத்தேன்.

அந்தத் துணி அவ்ளோ மென்மையா இருந்துச்சு.

இதை இப்போ பிரகாஷ் கட்டப் போறான்.

என் புருஷனோட பழைய துணி...

ஒரு வாட்ச்மேன் இடுப்புல ஏறப் போகுது.

அந்த நினைப்பு எனக்கு ஒரு விதமான கிக் கொடுத்துச்சு.

நான் திரும்பினேன்.

"இந்தா..."

நான் லுங்கியை நீட்டினேன்.

பிரகாஷ் என் பின்னாடி நின்னுட்டு இருந்தான்.

அவன் ஒரு கையால அந்தச் சின்ன டவலை வெச்சு...

தன் முன்னழகை, அந்த சுண்ணியை மறைச்சுக்கிட்டு இருந்தான்.

இன்னொரு கையை நீட்டி லுங்கியை வாங்கினான்.

அவன் வாங்கும்போது...

அவனோட உடம்பு லேசாத் திரும்பியிருந்துச்சு.

சைடு போஸ்.

முன்னாடி டவல் மறைச்சிருந்தாலும்...

பக்கவாட்டுல...

அவனோட இடுப்பு மடிப்பு...

தொடை...

எல்லாத்தையும் விட...

அவனோட பின்பக்கம்.

அவனோட குண்டி.

அது எதையும் மறைக்கல.

கருப்பா...

நல்லா உருண்டையா...

இருக்கமாத் தெரிஞ்சுது.

ஜிம்முக்கு போய் வராத உடம்பு தான். ஆனா நல்லா உழைச்ச உடம்பு.

படிக்கட்டு ஏறி இறங்கி...

வேலை செஞ்சு இறுகின குண்டி.

அந்தக் குண்டிச் சதை இறுகிப் போய் இருந்துச்சு.

நான் அதை வெறிச்சுப் பார்த்தேன்.

"இவன் குண்டியே இப்டி இருக்குன்னா..."

"இதை ஆட்டி ஆட்டி இடிக்கும்போது...

எப்டி இருக்கும்?"

"என் இடுப்போட இந்த குண்டி மோதும்போது எப்டி இருக்கும்?"

என் மனசு அலை பாய்ஞ்சுது.

அதே நேரம்...

அவன் பார்வை என் மேல இருந்துச்சு.

நான் அவனுக்கு நேரா நின்னுட்டு இருந்தேன்.

என் நைட்டி இன்னும் ஈரம் காயல.

முழுசா நனைஞ்சு, என் உடம்போட ஒட்டிட்டு இருந்துச்சு.

நான் லுங்கியை நீட்டும்போது...

என் மார்பு அவன் கண்ணுக்கு நேரா இருந்துச்சு.

என் முலைகள் ரெண்டும்...

எந்த மறைப்பும் இல்லாம...

அந்த ட்ரான்ஸ்பரன்ட் துணிக்குள்ள இருந்து அவனுக்குக் காட்சி கொடுத்துச்சு.

பிரா இல்லாத என் மார்பு...

தண்ணி பட்டு விறைச்சிருந்த என் காம்புகள்...

கருப்பா...

கூர்மையா...

அவன் கண்கள் அதை மேயுறதை நான் பார்த்தேன்.

அவன் பார்வையில் ஒரு பசி தெரிஞ்சுது.

அவன் என் காம்புகளைப் பார்க்கும் போது...

என் காம்புகள் இன்னும் சிலிர்த்துக்கிச்சு.

"பரவால்ல...

பார்க்கட்டும்."

"நானும் அவனப் பார்த்தேன்...

அவனும் என்னைப் பார்க்குறான்."

"கணக்கு நேர் ஆயிடுச்சு."

அவன் லுங்கியை வாங்கிக்கிட்டான்.

"தேங்க்ஸ் மேடம்."

இப்போ தான் ஒரு பிரச்சனை.

அது சாதாரண லுங்கி இல்ல.

தையல் போட்ட லுங்கி. டியூப் மாதிரி இருக்கும்.

இடுப்புல சுத்திக் கட்ட முடியாது.

காலுக்குள்ள விட்டுத் தான் போடணும்.

அப்படின்னா...

அவன் அதை மாட்டணும்னா...

ரெண்டு கையையும் உபயோகப்படுத்தணும்.

ரெண்டு கையால லுங்கியை விரிச்சுப் பிடிச்சு...

காலுக்குள்ள விடணும்.

அப்படின்னா...

அவன் பிடிச்சிருக்கிற டவலை விடணும்.

டவலை விட்டா...

அவன் மறுபடியும் அம்மணமா நிப்பான்.

இது அவனுக்கும் புரிஞ்சிருக்கும்.

எனக்கும் புரிஞ்சது.

ஒரு நல்ல பொண்ணுன்னா...

இந்நேரம் திரும்பி நின்னிருக்கணும்.

"நீ மாத்து...

நான் திரும்பிக்கிறேன்"னு சொல்லியிருக்கணும்.

ஆனா நான் செய்யல.

நான் அங்கேயே நின்னேன்.

வார்ட்ரோப் கதவுல சாஞ்சுக்கிட்டேன்.

"நான் வெயிட் பண்றேன்...

நீ மாத்து"ங்கிற மாதிரி நின்னேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள...

"கழட்டுடா..."

"அந்த டவலைக் கீழே போடு."

"மறுபடியும் அந்தக் காட்சியைக் காட்டு."

"ஒரு தடவை பார்த்தது பத்தல...

இன்னும் நல்லாப் பார்க்கணும்."

"உன் சுண்ணி ஆடுறத நான் பார்க்கணும்."

நான் காத்துகிட்டு இருந்தேன்.

பிரகாஷ் ஒரு நிமிஷம் தயங்கினான்.

நான் திரும்பலையேன்னு பார்த்தான்.

அப்புறம்...

"வேற வழி இல்ல"ங்கிற மாதிரி முடிவு பண்ணான்.

அவன் கையில இருந்த அந்தச் சின்ன டவலை விட்டான்.

"தொப்..."

டவல் தரையில விழுந்துச்சு.

இப்போ...

எந்தத் தடையும் இல்ல.

இரண்டாவது தடவையா...

அந்தக் காட்சி என் கண்ணு முன்னாடி விரிஞ்சுது.

இந்த முறை...

அவன் ரெண்டு கையும் லுங்கியைப் பிடிச்சிருந்தது.

அதனால அவன் உடம்பு முழுசாத் திறந்திருந்தது.

அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி...

மறுபடியும் சுதந்திரமாச்சு.

அது காத்துல ஆடுச்சு.

முன்னாடி இருந்ததை விட...

இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் பெருசான மாதிரி தெரிஞ்சுது.

அது மூச்சு விடுற மாதிரி...

"துடிக்...

துடிக்..."னு துடிச்சது.

ரத்த ஓட்டம் பாய்றது அந்த நரம்புகள் வழியாத் தெரிஞ்சுது.

அவனோட தொப்புளுக்குக் கீழே...

அந்த அடர்த்தியான முடிக்கு நடுவுல...

அது ஒரு தனி ராஜ்யம் நடத்திச்சு.

நான் கண்ணை இமைக்காம பார்த்தேன்.

அவன் லுங்கியை விரிச்சான்.

வலது காலைத் தூக்கி உள்ள விட்டான்.

கால் தூக்கும்போது...

அவனோட தொடைத் தசைகள் அசஞ்சுது.

கூடவே...

அவனோட அந்த விதைகள்...

ரெண்டு கருப்புத் திராட்சை மாதிரி ஆடுச்சு.

அடுத்து இடது காலைத் தூக்கினான்.

அவன் காலைத் தூக்கி வைக்கும்போது...

அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி...

அவன் தொடையில இடிச்சு...

"பொலக்..."னு ஆடுச்சு.

வலது பக்கம் சாஞ்சது...

இடது பக்கம் சாஞ்சது.

அந்த அசைவு...

என் அடிவயித்துல ஒரு பட்டாம்பூச்சியைப் பறக்க விட்டுச்சு.

என் புண்டை ஜிவ்வுனு இழுத்துச்சு.

நான் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கேன்?

என் பெட்ரூம்ல...

என் புருஷனோட துணிகள் இருக்கிற இடத்துல...

எங்க அபார்ட்மெண்ட் செக்யூரிட்டி...

என் முன்னாடி அம்மணமா நின்னு டிரஸ் மாத்துறான்.

நான் அதை ஒரு சினிமா பாக்குற மாதிரி பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன்.

இது எவ்ளோ பெரிய தப்பு.

எவ்ளோ கேவலமான விஷயம்.

ஆனா...

எனக்கு அந்த கேவலம் பிடிச்சிருந்தது.

நான் ஒரு மாதிரி உணர்ந்தேன்.

அதே சமயம்...

உச்சகட்ட போதையில மிதந்தேன்.

அவன் லுங்கியை மேலே இழுத்தான்.

முழங்கால் தாண்டினதும்...

அந்த சுண்ணி மறைஞ்சுது.

எனக்கு ஒரு ஏமாற்றம் வந்துச்சு.

"அச்சச்சோ...

மறைஞ்சுடுச்சே."

"இன்னும் கொஞ்ச நேரம் காட்டியிருக்கலாம்."

அவன் லுங்கியை இடுப்பு வரைக்கும் கொண்டு வந்தான்.

இப்போ அது கார்த்திக்கோட லுங்கி.

கார்த்திக் கட்டும்போது...

அது அவருக்கு கரெக்டா சுத்தி நிக்கும்.

கொஞ்சம் லூசா, தளர்வா இருக்கும்.

ஆனா பிரகாஷ் கட்டும்போது...

அது வேற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் வயித்துல சதை இல்ல.

நல்லா இருக்கமான, தட்டையான வயிறு.

சிக்ஸ் பேக் இல்லனாலும்...

நல்லா கல்லு மாதிரி கட்டையா இருந்துச்சு.

அந்த லுங்கி அவன் இடுப்புல கச்சிதமா உக்காந்துச்சு.

அவன் லுங்கியை இழுத்துப் பிடிச்சான்.

வலது பக்கம் மடிச்சான். இடது பக்கம் மடிச்சான்.

ரெண்டு முனையையும் பிடிச்சு...

இருக்கமா ஒரு முடிச்சு போட்டான்.

அவன் முடிச்சு போடும்போது...

அவன் கை நரம்புகள் புடைச்சது.

அவன் அந்த லுங்கியை இடுப்புக்கு மேல ஏத்திக் கட்டல.

நல்லா லோ-ஹிப் ல கட்டுனான்.

அவனோட தொப்புளுக்குக் கீழே...

அந்த அடர்த்தியான முடி தெரியுற அளவுக்குக் கீழே இறக்கிக் கட்டுனான்.

அவனோட இடுப்பு எலும்பு...

அந்த "V" ஷேப்...

தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அந்தப் பழைய காட்டன் துணி...

அவன் உடம்புல பட்டதும்...

அதுக்கே ஒரு புது அழகு வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

இப்போ அந்த மான்ஸ்டர் மறைஞ்சு போச்சு.

ஆனா...

அந்த மெலிசான துணிக்குள்ள...

ஒரு பெரிய மேடு தெரிஞ்சுது.

அவனோட சுண்ணி...

அந்தத் துணியை முட்டிக்கிட்டு...

ஒரு தடிமனான கோடு மாதிரி தெரிஞ்சுது.

அது முழுசா மறையல.

அதோட வடிவம் அந்தப் பழைய துணியில அச்சு பிடிச்ச மாதிரி தெரிஞ்சுது.

அவன் நகரம்போது...

அது உள்ள ஆடுறது தெரிஞ்சுது.

என் புருஷனோட லுங்கிக்குள்ள...

வேற ஒருத்தனோட சுண்ணி விறைச்சுக்கிட்டு நிக்குது.

அவன் அங்க நின்ன தோரணை...

ரொம்ப இயல்பா...

ஏதோ இது அவன் வீடு மாதிரி...

அவன் தான் இந்த வீட்டுக்காரன் மாதிரி நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

பார்க்க ரொம்ப குடும்பப்பாங்கான தோற்றம்.

ஆனா அதுக்குள்ள ஒரு ஆபத்து ஒளிஞ்சிருந்துச்சு.

என் பெட்ரூமுக்குள்ள...

என் புருஷனோட ஆடையில...

ஒரு பெரிய விறைச்ச சுண்ணியோட என்னைப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னுட்டு இருந்தான்.

[yazhiniram]

--------
Part 84:
--------


"ச்ர்ர்ர்ர்..."

ஒரு மெல்லிய சத்தம்.

பிரகாஷ் அந்த லுங்கியை இடுப்புல இறுக்கி முடிச்சு போடும்போது...

அந்தப் பழைய காட்டன் துணி தாங்காம லேசா கிழியுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

அது என் புருஷன் கார்த்திக்கோட ரொம்பப் பழைய லுங்கி. ரொம்ப நைஞ்சு போன துணி.

கார்த்திக் கட்டும்போது அது இப்டி சத்தம் போட்டதில்லை. அவர் இடுப்பு மென்மையா இருக்கும். அவர் லேசாத் தான் கட்டுவார்.

ஆனா பிரகாஷ் இடுப்பு...

முரட்டுத்தனமா, கல்லு மாதிரி இருக்கு.

அவன் அந்த முடிச்சை இறுக்கின வேகத்துக்கு...

அந்த நூல் எல்லாம் பிரிஞ்சுக்கிட்டு சத்தம் போடுச்சு.

அந்தச் சத்தம் எனக்கு ஒரு விதமான கிக்கா இருந்துச்சு.

என் புருஷனோட மென்மையான, பழைய துணிக்குள்ள...

இவனோட முரட்டு சக்தி அடங்க மறுக்குது.

அந்தப் பழைய துணி இவன் இடுப்புல ஏறினதும்...

ஏதோ புதுசா மாறுன மாதிரி, இறுக்கமா புடிச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அவன் முடிச்சுப் போட்டுட்டு நிமிர்ந்தான்.

கையில இருந்த அந்தச் சின்ன டவலை என்கிட்ட நீட்டினான்.

"இந்தாங்க மேடம்."

நான் கையை நீட்டினேன்.

அவன் கையில் இருந்து அந்த டவலை வாங்கினேன்.

வாங்கும்போதே...

என் விரல்கள் அந்த டவலுக்குள்ள புதையுற மாதிரி பிடிச்சேன்.

அது ஈரம்.

ஆனா ஜில்லுனு இல்ல.

வெதுவெதுப்பா இருந்துச்சு.

அவ்ளோ நேரம் அவனோட முகம், கழுத்து...

முக்கியமா அவனோட அந்தரங்கப் பகுதி மேல இருந்த டவல்.

அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியை மறைச்சுக்கிட்டு இருந்த டவல்.

அவன் உடம்பு சூடு இன்னும் அந்தத் துணியில தங்கியிருந்துச்சு.

நான் அதை இறுக்கமாப் பிடிச்சேன்.

என் உள்ளங்கை அந்தச் சூட்டை உணர்ந்துச்சு.

அவனோட வேர்வை வாசனை அந்த டவல்ல இருந்து லேசா வீசுச்சு.

நான் அதை வாங்கி, பக்கத்துல இருந்த கட்டில் தலைப்பகுதி மேல போட்டேன்.

ஆனா என் கையில அந்தச் சூடு ஒட்டிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

இப்போ நான் அந்த ஈரம் சொட்டுற பேண்ட்டை எடுக்கணும்.

அது அவன் கால்ல இருந்து கழட்டிப் போட்டது. தரையில, வார்ட்ரோபுக்கு முன்னாடி கிடந்துச்சு.

அவன் அதுக்குக் குறுக்க நின்னுட்டு இருந்தான்.

"கொஞ்சம் நகரு பிரகாஷ்...

நான் அந்தப் பேண்ட்டை எடுக்கணும்."

"சரிங்க மேடம்."

அவன் கொஞ்சம் ஓரமா நகர்ந்து நின்னான்.

இப்போ அவன் எனக்கு இடது பக்கமா நின்னான்.

நான் குனியணும்.

நான் போட்டுருக்கிற நைட்டி...

கழுத்து கொஞ்சம் அகலமா, லூசா இருக்கும்.

நான் மெதுவா இடுப்பை வளைச்சு, முன்னாடி குனிஞ்சேன்.

நான் குனியக் குனிய...

புவி ஈர்ப்பு விசை  வேலையை ஆரம்பிச்சது.

என் நைட்டியோட கழுத்துப் பகுதி...

என் உடம்பை விட்டு விலகி, முன்னாடி தொங்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் உள்ள எதுவும் போடாததால...

என்னோட கனமான முலைகள்...

எந்தப் பிடிப்பும் இல்லாம...

"தொளக்"னு முன்னாடி விழுந்துச்சு.

அந்தத் துணிக்குள்ள...

என் மார்பு முழுசா ஊஞ்சல் மாதிரி தொங்குச்சு.

பிரகாஷ் நிக்கிற இடத்துல இருந்து பார்த்தா...

அவனுக்கு ஒரு தெளிவான காட்சி கிடைச்சிருக்கும்.

அவன் என் தலைக்கு மேல இருந்து, நின்னுக்கிட்டு பார்க்குறான்.

நான் குனிஞ்சிருக்கேன்.

அவன் பார்வை நேரா என் நைட்டி கழுத்து வழியா உள்ள இறங்கும்.

என்னோட மார்பு பிளவு...

என் முலைகளோட அந்த முழு வடிவம்...

ரெண்டு பக்கமும் உருண்டையா, வெள்ளையா, பந்து மாதிரித் தொங்குறது...

முக்கியமா...

என் முலைக் காம்புகள்.

தண்ணி பட்டு விறைச்சிருந்ததால...

அது இன்னும் நீளமா, கூர்மையா, கருப்பாத் தெரிஞ்சுது.

எல்லாமே அவன் கண்ணுக்கு விருந்து.

எனக்குத் தெரியும்.

நான் குனிஞ்ச அடுத்த வினாடியே...

என் முதுகுல அவனோட பார்வை சுடுறதை உணர்ந்தேன்.

அவன் என் முகத்தைப் பார்க்கல. என் முதுகைப் பார்க்கல.

நேரா அந்த இடைவெளிக்குள்ள...

என் நைட்டிக்குள்ள தான் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கான்னு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் கண்கள் என் முலைகளை மேயுது.

"எப்படி இருக்கு..."னு அவன் மனசுக்குள்ள நினைப்பான்.

"தொட்டா எவ்ளோ மென்மையா இருக்கும்..."னு ஏங்குவான்.

முதல் மாதிரி இருந்திருந்தா...

இந்நேரம் டக்குனு பேண்ட்டை எடுத்துட்டு நிமிர்ந்திருப்பேன்.

இல்லன்னா ஒரு கையை வெச்சு கழுத்தை மறைச்சிருப்பேன்.

ஆனா நான்...

கவிதா கால் பண்ணி கெடுத்து வெச்சிருக்கிற பவித்ரா இப்போ.

என் மனசு சலனப்படுது.

நான் அவசரப்படல.

வேணும்னே ஒரு வினாடி தாமதப்படுத்தினேன்.

அந்தப் பேண்ட்டைப் பிடிக்கிறதுக்குக் கொஞ்சம் தடுமாறுற மாதிரி நடிச்சேன்.

என் விரல்கள் தரையில துழாவுச்சு.

நான் குனிஞ்சே நின்னேன்.

அவன் பார்க்கட்டும்.

மொத்தத்தையும் பார்க்கட்டும்.

அவன் கண்கள் என் முலை மேல படுறது...

அவன் கையே படுற மாதிரி எனக்கு ஒரு கூச்சத்தைக் கொடுத்துச்சு.

"பார்த்துக்கோ பிரகாஷ்..."

"உனக்குத் தான் இந்த விருந்து."

"நீ என்னைத் தொடாமலேயே...

நான் உனக்கு என்னையே காட்டுறேன்."

"நான் அழகா இருக்கேன்ல...

பார்த்து ரசிச்சுக்கோ."

எனக்குள்ள ஒரு விதமான சந்தோஷம்.

அவன் பார்வை என் மேல படப்பட...

என் காம்புகள் இன்னும் விறைச்சுது.

ஒரு அஞ்சு வினாடி கழிச்சு...

நான் அந்தப் பேண்ட்டைப் பிடிச்சேன்.

கையில எடுத்தேன்.

"சொத சொத"னு ஈரம்.

கனமா இருந்துச்சு.

நான் நிமிர்ந்தேன்.

எழுந்த வேகத்துல...

அந்த நைட்டி மறுபடியும் என் உடம்போட ஒட்டிக்கிச்சு.

ஆனா காட்சி முடிஞ்சு போச்சு.

என் கையில அந்த நனைஞ்ச பேண்ட் இருந்துச்சு.

நான் அதைத் தூரமாப் பிடிக்கல.

என்னை அறியாமலே...

என் மார்போடு அணைச்சுப் பிடிச்சேன்.

அந்த ஈரம் என் நைட்டியில் பட்டு...

என் மார்பை நனைச்சுது.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி...

இந்தத் துணிக்குள்ள தான் அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி இருந்துச்சு.

அதை மறைச்சுக்கிட்டு இருந்தது இந்தத் துணி தான்.

இப்போ அதை நான் என் நெஞ்சோட அணைச்சுக்கிட்டு நிக்கிறேன்.

அவனோட சுண்ணி இருந்த கதகதப்பு இன்னும் இதுல இருக்குமோ?

நான் நிமிர்ந்து அவன் கண்ணைப் பார்த்தேன்.

அவன் இன்னும் அந்த அதிர்ச்சியிலயே...

என் மார்பைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் கண்ணுல ஆசை வழிஞ்சுது.

நான் அவனை ஸ்டாப் பண்ண நினைச்சேன்.

"என்ன பிரகாஷ்...

அங்க என்ன பார்வை?"

நான் கேட்டேன்.

அவன் திடுக்கிட்டுப் போனான். கண்ணை திருப்பினான்.

"ஒ...

ஒன்னுமில்ல மேடம்."

"எங்க பார்த்தனு எனக்குத் தெரியும்."

நான் அதை பெருசுபடுத்தல. உடனே அடுத்த கேள்விக்குத் தாவினேன்.

இது என் மனசுல உறுத்திக்கிட்டே இருந்த கேள்வி.

பாத்ரூம்ல பார்த்ததுல இருந்து என் மண்டைக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருந்த கேள்வி.

"உனக்கு ஜட்டி போடுற பழக்கமே இல்லையா?"

நான் நேரடியாவே கேட்டேன்.

எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம, முகத்துக்கு நேரா கேட்டேன்.

அவன் இதை எதிர்பார்க்கல.

ஒரு வீட்ல இருக்குறவங்க...

அந்த அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன் கிட்ட, "ஏன் ஜட்டி போடல?"னு இப்டி ஓப்பனா கேப்பாங்கன்னு அவன் நினைச்சுக்கூடப் பார்க்கல.

அவன் முகம் மாறிப்போச்சு.

தடுமாறினான்.

"அது...

அது வந்து மேடம்..."

"என்ன வந்து?"

"இல்ல மேடம்...

இப்போ சம்மர் இல்லையா..."

"அதுக்கு?"

"உள்ள போட்டா...

ஃபுல்லா வேர்த்துடும் மேடம். தொடை இடுக்குல எல்லாம் இச்சிங்கா இருக்கும் மேடம்."

"அதான்...

போடாம வந்தேன்."

"வேற ஒன்னும் இல்ல மேடம்."

அவன் ஏதோ ஒரு காரணத்தைச் சொல்லிச் சமாளிச்சான்.

ஆனா அது பொய்னு எனக்குத் தெரியும்.

இல்ல...

ஒருவேளை உண்மையா கூட இருக்கலாம்.

"ம்ம்ம்..."

நான் தலையாட்டினேன்.

"சரி...

என்னவோ பண்ணு."

ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஓடுன எண்ணம் வேற.

"அப்போ இவன் எப்பவுமே இப்டித் தானா?"

"ராத்திரி பகலா கேட்ல உக்காந்து டூட்டி பார்க்கும்போது...

இவன் உள்ள ஒன்னும் போட மாட்டானா?"

"அப்போ அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி...

அவன் பேண்ட்டுக்குள்ள சும்மா சுதந்திரமா ஆடிட்டு இருக்குமா?"

"எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாம...

காத்துல ஆடிக்கிட்டு இருக்குமா?"

"நடக்கும்போதெல்லாம் அது இவன் தொடையில இடிச்சுக்கிட்டே இருக்குமா?"

"இவன் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வர்றப்போலாம்...

இவன் ஜட்டி போடாமத் தான் என் முன்னாடி நின்னிருப்பானா?"

இந்த நினைப்பே எனக்கு ஒரு கிளுகிளுப்பைத் தந்தது.

"இங்க பாரு...

உன் டீ-ஷர்ட் அங்க கிடக்கு."

நான் பாத்ரூம் வாசலைக் காட்டினேன்.

அவன் கழட்டிப் போட்ட டீ-ஷர்ட் அங்கேயே தரையில கிடந்துச்சு.

"எடுத்துக்குறேன் மேடம்."

அவன் நகரப் போனான்.

"இரு...

நானே எடுக்குறேன்."

மறுபடியும் எனக்கு அந்த ஆசை வந்துச்சு.

அவன் பார்க்குறான்...

நான் ஏன் மறைக்கணும்?

நான் அந்த டீ-ஷர்ட் கிடந்த இடத்துக்குப் போனேன்.

திரும்பவும் குனிஞ்சேன்.

மறுபடியும் அதே ஆங்கிள் .

என் இடுப்பு வளைஞ்சுது.

நைட்டி கழுத்து தொங்குச்சு.

என் முலைகள் மறுபடியும் வெளிய எட்டிப் பார்த்துச்சு.

இந்தத் தடவை நான் அவனைப் பார்க்கல. ஆனா அவன் என்னைத் தான் பாக்குறான்னு தெரியும்.

நான் அந்தச் சட்டையை எடுத்தேன்.

நிமிர்ந்தேன்.

அவன் கண்கள்ல அந்த ஆசை இன்னும் குறையல.

"சரி...

நீ போய் ஹால்ல சோபால உக்காரு. நான் இதை வாஷிங் மெஷின்ல போட்டுட்டு வர்றேன்."

நான் அவனை அனுப்பி வெச்சேன்.

அவன் தயங்கித் தயங்கி ஹாலுக்குப் போனான்.

நான் யூட்டிலிட்டி ஏரியாவுக்குப் போனேன்.

அங்க வாஷிங் மெஷின் இருந்துச்சு.

இப்போ நான் தனியா இருந்தேன்.

என் கையில அவனோட நனைஞ்ச ட்ராக் பேண்ட். அவனோட வேர்வை புடிச்ச டீ-ஷர்ட்.

ரெண்டுமே ஈரம்.

நான் மெஷின் மூடியைத் திறந்தேன்.

உள்ள போடப் போனேன்.

திடீர்னு என் கை நின்னுச்சு.

அந்த ட்ராக் பேண்ட்டை என் முகத்துக்கு நேராத் தூக்கினேன்.

குறிப்பா...

அந்த இடுப்புப் பகுதியை.

அவனோட சுண்ணி இருந்த இடம்.

அவனோட கொட்டைகள் உரசின இடம்.

எனக்கு ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான ஆசை வந்துச்சு.

"முகர்ந்து பார்க்கலாமா?"

"அவனோட வாசனை இதுல இருக்கும்."

"அவன் ஜட்டி போடாம போட்டிருந்த பேண்ட் இது."

"அவனோட ஆணுறுப்பு வாசனை...

அவனோட வேர்வை நெடி..."

"ஒருவேளை...

அந்தப் பைக்ல வரும்போது, இல்ல பாத்ரூம்ல நிக்கும்போது...

அவன் சுண்ணியில இருந்து வடிஞ்ச அந்த ப்ரீ-கம்...

அது கூட இதுல பட்டிருக்கலாம்."

"அதை என் மூக்கால உறிஞ்சிப் பார்க்கலாமா?"

என் கை நடுங்குச்சு.

அந்தத் துணியை மூக்குக் கிட்ட கொண்டு போனேன்.

அந்த ஈரம் என் முகத்துல படுற தூரம் வரைக்கும் கொண்டு போனேன்.

என் மூச்சு காத்து அதுல பட்டுச்சு.

ஒரு வினாடி...

என் மூளை மரத்துப்போச்சு.

"சீ...

பவித்ரா...

என்ன ஜென்மம் நீ?"

"எவ்ளோ கேவலமா மாறிட்ட..."

"ஒரு வாட்ச்மேன் டிரஸ்ஸை...

அதுவும் அவன் போட்டிருந்த பேண்ட்டை முகர்ந்து பார்க்குற அளவுக்குத் தரங்கெட்டுப் போயிட்டியா?"

எனக்கு நானே ஒரு அறை குடுத்துக்கிட்டேன்.

"தூக்கிப் போடு."

வேகமா அந்தத் துணிகளை மெஷினுக்குள்ள வீசினேன்.

மூடியை "டப்"னு சாத்தினேன்.

டிரையர் பட்டனைத் தட்டினேன்.

மெஷின் சுத்த ஆரம்பிச்சது.

ஆனா என் மனசு சுத்தமாகல.

நான் அதைச் செய்யல தான்...

ஆனா செய்யணும்னு ஆசைப்பட்டேன்ல?

அந்த ஆசையே தப்பு தானே.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ஃப்ரிட்ஜைத் திறந்தேன். ஜில்லுனு தண்ணி பாட்டிலை எடுத்தேன்.

ரெண்டு கிளாஸ் எடுத்தேன்.

தண்ணியை ஊத்தினேன்.

ஹாலுக்கு வந்தேன்.

பிரகாஷ் சோபால உக்காந்து இருந்தான்.

அவன் என் புருஷனோட லுங்கியைக் கட்டிக்கிட்டு...

சட்டை இல்லாம...

வெத்து உடம்போட உக்காந்து இருந்தான்.

அந்தக் காட்சி...

ஏதோ என் புருஷன் உக்காந்து இருக்கிற மாதிரி...

ஆனா உடம்பு மட்டும் வேற மாதிரி இருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சுது.

நான் அவன்கிட்ட ஒரு கிளாஸை நீட்டினேன்.

"இந்தா தண்ணி."

"தேங்க்ஸ் மேடம்."

அவன் வாங்கினான்.

நான் போயி...

சோபாவோட இன்னொரு மூலையில உக்காந்தேன்.

அவன் ஒரு ஓரத்துல...

நான் ஒரு ஓரத்துல.

நான் உக்காந்ததும்...

எனக்கு ஒரு திமிர் வந்துச்சு.

இவ்ளோ நேரம் என்னோட மார்பைப் பார்த்தான்.

நான் சாதாரணமாக உக்காரல.

என் வலது காலைத் தூக்கி...

இடது கால் மேல போட்டேன்.

நான் போட்டிருக்கிற இந்த நைட்டி கொஞ்சம் வழுவழுன்னு இருக்கும்.

நான் காலைத் தூக்கிப் போட்டதும்...

அந்தத் துணி "சர்ர்ர்"னு வழுக்கிக்கிட்டு பின்னாடி போச்சு.

என் முழங்கால் முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுது.

அதுக்கும் மேல...

என் தொடைப்பகுதி.

பாதித் தொடை வரைக்கும் துணி ஏறிடுச்சு.

என் உள் தொடை...

வெள்ளையா...

மென்மையா...

பளபளன்னு தெரிஞ்சுது.

அவன் கால் கருப்பா, முடியோட கரடுமுரடா இருந்துச்சு.

என் கால்...

அதுக்கு நேர் மாறா...

பால் மாதிரி, ஒரு முடி கூட இல்லாம வழவழன்னு இருந்துச்சு.

அந்த டியூப் லைட் வெளிச்சத்துல...

என் தொடைச் சதை மின்னுச்சு.

நான் துணியை இழுத்து விடல.

அதை மறைக்கல.

அப்படியே விட்டேன்.

என் தொடையோட அந்த மென்மையான பகுதி...

மேல போகப் போக...

என்னோட அந்தரங்கத்துக்குப் போற வழி...

அவனுக்கு அது மட்டும் மறைஞ்சு இருந்துச்சு.

அவன் தண்ணி குடிச்சுக்கிட்டே...

என் காலைப் பார்த்தான்.

அவன் பார்வை என் உள் தொடையில நிலைச்சு நின்னுச்சு.

நான் அதை ரசிச்சேன்.

"பார்த்துக்கோ..."

"நான் அழகா இருக்கேன்ல..."

"இவ்ளோ நேரம் என் கால் மேல கண்ணு வெச்சிருந்தியே...

இப்போ நல்லாப் பார்த்துக்கோ."

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல எந்தப் பேச்சும் இல்ல.

ஆனா அந்த அறையில...

ஆசை அனல் மாதிரி வீசுச்சு.



--------
Part 85:
--------

நான் சோபாவுல உக்காந்தேன்.

கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா உக்காரலாம்னு நினைச்சேன்.

என் வலது காலைத் தூக்கி, இடது கால் மேல போட்டேன்.

நான் போட்டிருந்தது அந்த சிந்தெடிக் நைட்டி. அது ரொம்ப வழுவழுன்னு இருக்கும்.

வெறும் ஜட்டி மட்டும் தான் உள்ள இருந்துச்சு அந்த நைட்டிக்குள்ள.

நான் காலைத் தூக்கிப் போட்ட வேகத்துல...

அந்த நைட்டி துணி "சர்ர்ர்"னு வழுக்கிக்கிட்டு பின்னாடி போச்சு.

என் முழங்கால் முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுது.

அதுக்கும் மேல...

என் தொடைப்பகுதி.

பாதித் தொடை வரைக்கும் துணி ஏறிடுச்சு.

நான் அதை இழுத்து விடல.

எனக்கு ஒரு வினாடி "திக்"னு இருந்துச்சு.

ஆனா அடுத்த வினாடி...

ஒரு விதமான சோம்பேறித்தனத்துல அப்படியே விட்டுட்டேன்.

"பரவால்ல...

அவன் என்ன பண்ணிடுவான்...

என்ன பார்க்கப் போறான், ஆல்ரெடி என்னோட முலையை பார்த்துட்டு தானே இருக்கான்?"னு ஒரு அசட்டு தைரியம்.

அதே சமயம்...

"அவனை இன்னும் தவிக்க விடணும்"னு ஒரு நினைப்பு.

"அவன் பார்க்கட்டும்...

பார்த்து ஏங்கட்டும்."

பிரகாஷ் எனக்கு எதிர்ல இருந்த சோபால உக்காந்திருந்தான்.

அவன் கையில் தண்ணி கிளாஸ் இருந்துச்சு. அவன் குடிக்கல.

அவன் கண்கள் வேலையை ஆரம்பிச்சது.

முதல்ல அவன் பார்வை என் கால் பாதம் மேல விழுந்துச்சு.

என் கால் விரல்கள்...

அவன் பார்வை என் விரல்களை வருடுச்சு.

சும்மா பார்க்கல...

அவன் கண்ணுலேயே தடவுற மாதிரி ஒரு பார்வை.

அங்க இருந்து பார்வை மெதுவா மேல ஊர்ந்துச்சு.

என் கணுக்கால்...

என் கெண்டைக்கால் சதை...

அங்க முடி எதுவும் இருக்காது. நான் அவ்ளோ சுத்தமா, வாக்ஸிங் பண்ணி வெச்சிருப்பேன்.

வழுவழுன்னு, பால் மாதிரி இருக்கிற என் காலை அவன் கண்கள் வருடிச்சு.

அங்க இருந்து பார்வை இன்னும் மேல போச்சு.

என் முழங்கால் மூட்டு...

அப்புறம்...

துணி விலகித் தெரிஞ்ச அந்தத் தொடைப்பகுதி.

என் உள் தொடை. அது வெயில் படாத இடம். ரொம்ப மென்மையான இடம்.

என் புருஷனைத் தவிர வேற யாரும் பார்க்காத இடம்.

இப்போ ஒரு வாட்ச்மேன் அதை உத்து பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் பார்வை என் தோலைத் தொடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு நெருப்புக்குச்சி உரசினா எப்டி இருக்குமோ...

அப்டி ஒரு சூடு என் தொடையில தெரிஞ்சுது.

அவன் கண்கள் அங்க நிக்கல.

இன்னும் மேல போக முயற்சி பண்ணுச்சு.

நான் காலைத் தூக்கிப் போட்டிருக்கிறதுனால...

என் ரெண்டு தொடைக்கும் நடுவுல ஒரு சின்ன இடைவெளி விழுந்திருக்கும்.

நிழல் விழுந்த அந்த இடம்.

அந்த இடத்துல துணி இல்லைன்னா...

என் ஜட்டி தெரியும்.

இல்லன்னா...

ஜட்டிக்கு வெளிய பிதுங்கிட்டு இருக்கிற என் தொடைச் சதை தெரியும்.

அவன் பார்வை அந்த இருட்டுக்குள்ள எதையோ தேடுச்சு.

எனக்குத் தெரியும் அவன் எதைத் தேடுறான்னு.

அவன் கண்கள் அந்த மெலிசான துணிக்குள்ள ஊடுருவித் தேடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்கு உடம்பு முழுக்க "ஜிவ்"வுனு ஆச்சு.

என் அடிவயிறு கலங்குச்சு.

இது தப்பு.

ரொம்பத் தப்பு.

நான் டக்குனு காலை இறக்கி, துணியை மூடியிருக்கணும்.

ஆனா என் கை நகரல.

அவன் என்னைப் பார்க்குற விதம்...

அந்தப் பசி...

எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு மூலையில பிடிச்சிருந்தது.

"என்னைப் பார்க்குறதுக்கு ஒரு ஆம்பளை இப்டி ஏங்குறானே..."

ஆனா இந்த அமைதி ரொம்ப ஆபத்தா இருந்துச்சு.

இதை இப்படியே விட்டா...

அவன் எல்லை மீறிடுவான்.

நான் பேச்சை மாத்தணும்.

இந்தச் சூழ்நிலையை நார்மல் ஆக்கணும்.

நான் தொண்டையைக் கனைச்சேன்.

"ம்ம்ம்...

என்ன பிரகாஷ்...

தண்ணி குடி."

"ஆ...

குடிக்குறேன் மேடம்."

அவன் திடுக்கிட்டு, கிளாஸை வாயில வெச்சான்.

"அப்புறம்...

அப்பார்ட்மெண்ட்ல உன் வேலை இப்போ சரியா போகுதா?"

நான் எதையோ கேட்டேன்.

"நல்லா போகுது மேடம். ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல."

"தண்ணி லாரி கரெக்டா வருதா?"

"வருது மேடம். நேத்து கூட ரெண்டு லோடு வந்துச்சு."

"ம்ம்ம்...

வெயில் வேற அதிகமா இருக்குல்ல...

அதான் கேட்டேன்."

"ஆமா மேடம்...

இந்த வருஷம் வெயில் ரொம்ப அதிகம். ரூம்லேயே இருக்க முடியல."

"அதான்...

நீ அடிக்கடி தண்ணி குடி. உடம்பைப் பார்த்துக்கோ."

"கண்டிப்பா மேடம்."

"நீ எப்போ டியூட்டிக்கு போவ இன்னைக்கு?"

"சாயங்காலம் ஆறு மணிக்கு மேடம்."

"இல்ல...

இன்னைக்கு நைட் டூட்டி தானே?"

"ஆமா மேடம்...

இன்னைக்கு நைட் டூட்டி தான். நான் தான் பார்க்கணும்."

"ஓ...

சரி சரி."

நான் பேசிக்கிட்டு இருந்தேன். வாய் வார்த்தை சாதாரணமா வந்துச்சு.

ஆனா என் மனசு?

என் மனசு முழுக்க என் தொடை மேலேயே இருந்துச்சு.

"அவன் இன்னும் பார்த்துக்கிட்டு தான் இருக்கான்."

"நான் பேசுறது எதையும் அவன் காது கொடுத்துக் கேட்கல."

"அவன் கவனம் முழுக்க என் தொடைச் சதையில தான் இருக்கு."

"அவன் பார்வை என் நைட்டிக்குள்ள, என் அந்தரங்கத்துக்குள்ள நுழையப் பாக்குது."

எனக்கு மூச்சு வாங்குச்சு.

என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.

நான் நல்ல பொண்ணு மாதிரி நடிக்கப் பார்த்தேன். ஆனா முடியல.

இனியும் பொறுக்க முடியாது.

அவன் பார்வை என்னைத் துகில் உரியுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் நிமிர்ந்து உட்காந்தேன்.

கண்டிப்பாப் பேச நினைச்சேன்.

"ஏய் பிரகாஷ்..."

"போதும் நிறுத்து."

"என்ன அங்க பார்வை?"

"எப்போ பாரு எதையாவது உத்து பார்த்துக்கிட்டே இருக்க?"

"ஒரு பொண்ணை எப்டி பார்க்கணும்னு தெரியாதா?"

"கண்ணு எங்க மேயுது?"

நான் கோவமாத் தான் கேட்டேன்.

ஆனா என் குரல்ல அந்த அதிகாரம் இல்ல. ஒரு விதமான சிணுங்கல் தான் இருந்துச்சு.

அவன் பயப்படல.

தலை குனியல.

லேசாச் சிரிச்சான்.

அந்தச் சிரிப்பு...

ஒரு மாதிரியான சிரிப்பு.

எல்லாத்தையும் புரிஞ்சுக்கிட்ட சிரிப்பு.

"இல்ல மேடம்...

நான் தப்பா பார்க்கல."

"பின்ன?"

"இந்த டிரஸ் மேடம்..."

"என்ன டிரஸ்?"

"நீங்க போட்டிருக்கிற இந்த நைட்டி...

உங்களுக்கு ரொம்ப நல்லாருக்கு."

"அப்படியா?"

"ஆமா மேடம். இது நைட்டி மாதிரியே இல்ல."

"வேற எப்டி இருக்கு?"

"ஏதோ...

மாடர்ன் டிரஸ் மாதிரி இருக்கு."

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"மாடர்ன் டிரஸ்ஸா..."

அவன் என்ன சொல்ல வர்றான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

"மாடர்ன் டிரஸ்னா...

துணி கம்மியா இருக்கும்."

"உடம்பு தெரியும்."

"இவன் அதைத்தான் சொல்றான்."

"என் நைட்டி முன்னாடி நனைஞ்சு போய்...

என் முலைகள் தெரிஞ்சதை அவன் சொல்றான்."

"துணி மெலிசா இருந்து...

என் உடம்பு தெரிஞ்சதை அவன் சொல்றான்."

"உங்க உடம்பை இது மூடி மறைக்கல மேடம்...

அப்பட்டமா காட்டுதுன்னு நாசூக்கா சொல்றான்."

எனக்கு முகம் செவந்து போச்சு.

"சீ...

சும்மா இரு. எதையாவது உளறாத."

"தண்ணியைக் குடிச்சுட்டு...

உடம்பைக் கூல் பண்ணிக்கோ."

"வெயில்ல அலைஞ்ச சூடு உனக்கு இன்னும் குறையல."

நான் அவனைத் திட்டினேன்.

அவன் கிளாஸை வாயில வெச்சான்.

ஒரு மிடறு தண்ணி குடிச்சான்.

நிதானமா என்னை ஏறிட்டான்.

"தண்ணி குடிச்சா வாய் மட்டும் தான் மேடம் கூல் ஆகுது."

"வேற?"

"உங்களைப் பார்த்தாத் தான்...

என் கண்ணும் கூல் ஆகுது."

"என் கண்ணுக்கும் ஒரு குளிர்ச்சி கிடைக்குது."

எனக்கு நெஞ்சுல ஒரு அடி விழுந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

"என்ன பேச்சு பேசுறான் இவன்..."

"இது டபுள் மீனிங்."

"இல்ல இல்ல...

டைரக்ட் மீனிங்."

"என்னோட முலையையும், என் தொடையையும் பார்த்தா தான் அவன் கண்ணு குளிருதா?"

என் அடிவயிறு "சுருக்"னு சுருங்கிச்சு.

அவன் தைரியம் எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது.

என்கிட்ட யாரும் இப்டி ரசிச்சுப் பேசுனது இல்ல. தைரியமா டைரக்ட்டா பேசுனதும் இல்ல.

இவன் என் முன்னாடி உக்காந்து...

என் முகத்துக்கு நேரா...

"உன்னை ரசிக்குறேன்"னு சொல்றான்.

நான் வெளியில நடிக்க வேண்டியதா இருந்துச்சு.

"சீ...

போதும். ஓவராப் பேசாத."

நான் முகத்தைத் சுழிச்சேன்.

ஆனா உள்ளுக்குள்ள...

"பேசுடா..."

"இன்னும் பேசு."

"என்னை வர்ணி."

"நான் எவ்ளோ அழகா இருக்கேன்னு சொல்லு."

"உனக்கு என்ன வேணும்னு சொல்லு."

எனக்கு பயமா இருந்துச்சு.

"நான் இவனுக்கு இடம் குடுக்குறேனா?"

"இப்டியே பேச விட்டா...

இவன் என் மேல பாய்ஞ்சுடுவானா?"

"க்ரீன் சிக்னல்னு நினைச்சுப்பானா?"

ஆனா...

ஒரு ஆம்பளை நம்ம அழகை அணு அணுவா ரசிச்சுப் பேசும்போது...

அதைத் தடுத்து நிறுத்த எந்தப் பொண்ணுக்கும் மனசு வராது.

நானும் பொண்ணு தானே.

அவன் என்னைக் கொண்டாடுறது எனக்குப் போதையா இருந்துச்சு.

அவன் சோபால லேசா அசைஞ்சு உக்காந்தான்.

கால்களை அகலமா வெச்சான்.

அவன் கட்டியிருந்த அந்த லுங்கி...

என் புருஷன் கார்த்திக்கோட பழைய லுங்கி.

அது அவனுக்கு ரொம்ப இறுக்கமா இருந்துச்சு.

அவன் தொடைத் தசைகள் பெருசா இருந்ததால...

அந்தத் துணி அவரை இழுத்துப் பிடிச்சது.

முக்கியமா...

அவன் கால்களுக்கு நடுவுல...

அந்த இடுப்புப் பகுதியில...

துணி ரொம்பத் திணறுச்சு.

அவன் உள்ள ஜட்டி போடலையே.

அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி...

அந்தத் துணிக்குள்ள இருந்து வெளிய வரத் துடிச்சுது.

அவன் காலை விரிக்கும் போதெல்லாம்...

அந்தத் துணி அவன் சுண்ணியை இறுக்கிப் பிடிச்சுது.

அந்தப் பழைய துணி வழியா...

அவனோட சுண்ணியோட வடிவம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அடிப்பக்கம் தடியாவும்...

தலைப்பக்கம் உருண்டையாவும் தெரிஞ்சுது.

அவன் முடிச்சுப் போட்டிருந்த இடம்...

தொப்புளுக்குக் கீழே இறங்கி...

தளர்ந்து போய் இருந்துச்சு.

எனக்கு ஒரு பயம்.

"இவன் இன்னும் கொஞ்சம் காலை விரிச்சா..."

"இல்ல வேகமா அசைஞ்சா..."

"அந்தப் பழைய துணி தாங்காம கிழிஞ்சுடுமோ?"

"ஏற்கனவே கட்டும்போது கிழிஞ்ச மாதிரி சத்தம் கேட்டுச்சு."

"இப்போ முழுசா கிழிஞ்சா..."

"அவன் மறுபடியும் அம்மணமா என் முன்னாடி நிப்பான்."

"அந்தக் கருப்புத் தடி...

என் முகத்துக்கு நேரா ஆடிக்கிட்டு நிக்கும்."

நான் அதை நினைக்கும்போதே...

என் நாக்கு வறண்டு போச்சு.

நான் அந்த இடத்தையே உத்து பார்த்தேன்.

அந்தத் துணிக்குள்ள ஒரு பெரிய மலைப்பாம்பு நெளியுற மாதிரி...

அவனோட சுண்ணி அசைஞ்சுது.

பிரகாஷ் என் பார்வையை கவனிச்சான்.

அவனுக்குத் தைரியம் கூடிடுச்சு.

அவன் இனிமே வாட்ச்மேனா பேசல.

ஒரு ஆம்பளையா பேசினான்.

"மேடம்..."

"என்ன?"

"நீங்க நிஜமாவே சினிமா ஹீரோயின் மாதிரி இருக்கீங்க."

"சும்மா ஐஸ் வைக்காத."

"இல்ல மேடம்...

சத்தியமா."

"உங்களைப் பார்த்தா...

ஒரு பையனுக்கு அம்மானு யாராவது நம்புவாங்களா?"

"கல்லூரிக்கு போற பொண்ணு மாதிரி இருக்கீங்க."

"சும்மா உங்க வீட்டுக்காரர் குடுத்து வெச்சவர்."

எனக்கு "குப்"புனு சந்தோஷம்.

காலையில கவிதா கூட இதைத்தான் சொன்னா.

இப்போ இவனும் அதே சொல்றான்.

நான் பிரகாஷைப் பார்த்தேன்.

அவன் கருப்பா இருக்கான்.

முகம் ஒன்னும் அழகு இல்ல. கரடு முரடா இருக்கும்.

கார்த்திக் நல்ல சிகப்பு. பாக்க லட்சணமா இருப்பார்.

ஆனா...

கார்த்திக் என்னை இப்டிப் பார்த்ததில்லை.

இப்டி பேசுனதில்லை.

பிரகாஷ் வார்த்தையில ஒரு மாயம் இருந்துச்சு.

அவன் பேச்சு...

என்னைத் தொடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த ரூம்ல இருந்த சூழ்நிலை மாறிடுச்சு.

இப்போ அங்க "ஒரு வீடோட ஓனர் - வாட்ச்மேன்" இல்ல.

ஒரு "ஆண் - பெண்".

அவன் கண்களில் இருந்த அந்தத் தீ...

என் மேல பரவுச்சு.

நான் என்னை இளமையா உணர்ந்தேன்.

விரும்பத்தக்கவளா உணர்ந்தேன்.

அவன் சோபால முன்னாடி சாய்ஞ்சான்.

என்னை நோக்கி குனிஞ்சான்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த தூரம் குறைஞ்சுது.

அவன் வாய் திறந்தான்.

இன்னும் ஏதோ சொல்ல வந்தான்.

அவன் உதடு துடிக்குது. அவன் கண்ணுல வெறி.

நான் இப்டியே உக்காந்திருந்தா என்ன நடக்கும்?

"அவன் மனசுக்குள்ள என்ன நினைக்குறான்?"

"இப்போ இங்கேயே என்னைத் தூக்கி வெச்சுச் செய்யணும்னு நினைக்கிறானா?"

அந்த நினைப்பு வந்ததும் என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

அந்த உச்சகட்ட பதட்டத்துல...

சரியா அந்த வினாடியில...

"பீப்...

பீப்...

பீப்..."

யூட்டிலிட்டி ஏரியாவில இருந்து ஒரு சத்தம்.

வாஷிங் மெஷின் அலறியது.

துணி துவைச்சு முடிச்சு...

டிரையர் ஓடி முடிஞ்சதுக்கான சத்தம்.

அந்தச் சத்தம் எங்களை உலுக்கிப் போட்டுச்சு.

[yazhiniram]

--------
Part 86:
--------


"பீப்...

பீப்...

பீப்..."

வாஷிங் மெஷின் சத்தம் அந்த அமைதியை உடைச்சுது.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒரு வினாடி திடுக்கிட்டோம்.

அந்தச் சத்தம் என்னை நிஜ உலகத்துக்கு இழுத்துட்டு வந்துச்சு.

இவ்ளோ நேரம் ஒரு கனவுல மிதக்குற மாதிரி இருந்துச்சு. அவன் பேசுனது, என் அழகைப் புகழ்ந்தது, நான் அதை ரசிச்சது...

எல்லாமே அந்த ஒரு சத்தத்துல கலைஞ்சு போச்சு.

நான் சுதாரிச்சேன்.

"துணி காஞ்சுடுச்சு போல."

நான் சொன்னேன்.

பிரகாஷ் உடனே எழுந்தான்.

"நான் போய் எடுக்குறேன் மேடம்."

"பரவால்ல...

நீ உக்காரு. நான் எடுத்துத் தர்றேன்."

நான் கொஞ்சம் அவன்கிட்ட அதட்டிச் சொன்னேன்.

நான் தான் மேடம். நான் சொல்றதை அவன் கேட்கணும். அவன் போய் என் உள்ளாடை கிடக்கிற மெஷினைத் திறக்க வேணாம்.

நான் எழுந்தேன்.

என் நைட்டியைச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

இடுப்பு வரைக்கும் ஏறியிருந்த துணியை கீழே இழுத்து விட்டேன்.

என் தொடையை மறைச்சேன்.

"இனிமே ஜாக்கிரதையா இருக்கணும்."

யூட்டிலிட்டி ஏரியா பக்கம் போனேன்.

வாஷிங் மெஷின் மூடியைத் திறந்தேன்.

உள்ள இருந்து ஒரு அனல் காத்து என் முகத்துல அடிச்சுது.

நான் உள்ள கையை விட்டேன்.

அவனோட டிராக் பேண்ட், டீ-ஷர்ட் ரெண்டையும் எடுத்தேன்.

அது டிரையர்ல ஓடினதால...

நல்ல சூடா இருந்துச்சு.

ஈரம் முழுசாப் போயிருக்காது. லேசா ஒரு பிசுபிசுப்பு இருக்கும்.

ஆனா அந்தச் சூடு...

"கதகத"னு என் கையில பட்டுச்சு.

அது வெறும் துணியோட சூடு மட்டும் இல்ல.

அவன் உடம்புல இருந்து வந்த சூடு மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

நான் அதை மடிச்சு எடுக்கல.

அப்படியே ஒரு பொட்டலம் மாதிரி கையில் அள்ளி எடுத்தேன்.

திரும்பும்போது...

யாருக்கும் தெரியாம...

அந்தத் துணி மூட்டையை என் நெஞ்சோடு அணைச்சேன்.

ஒரே ஒரு வினாடி தான்.

அந்தச் சூடான துணி என் மார்புல பட்டுச்சு.

என் நைட்டி ஈரம் பட்டுக் குளிர்ந்து போயிருந்ததுக்கு...

இந்தச் சூடு இதமா இருந்துச்சு.

இது அவனைக் கட்டிப்பிடிக்கிற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

"சீ...

என்ன பவித்ரா நீ..."

"துணியைக் கட்டிப்பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்கியே..."

எனக்கு நானே ஒரு முறைப்பு முறைச்சுக்கிட்டேன்.

கையை விலக்கினேன்.

திரும்பி ஹாலுக்கு வந்தேன்.

பிரகாஷ் சோபால இருந்து எழுந்து நின்னுட்டு இருந்தான்.

கையில இருந்த காலி கிளாஸை என்கிட்ட நீட்டினான்.

"இந்தாங்க மேடம்."

நான் ஒரு கையில கிளாஸை வாங்கினேன்.

இன்னொரு கையில அந்தச் சூடான துணிகளைக் கொடுத்தேன்.

"இந்தா...

போட்டுக்கோ."

நான் கொடுக்கும்போது...

எங்க கை விரல்கள் மறுபடியும் உரசினது.

அவன் கை ஏற்கனவே சூடா இருக்கும். இப்போ இந்தத் துணியின் சூடும் சேர்ந்து...

அவன் உள்ளங்கை அனலா இருந்துச்சு.

அந்தத் தீ என் மேல பற்றிக்கிட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் வேகமா கையை எடுத்தேன்.

"சரி...

உள்ள போய் மாத்திக்கோ."

"பெட்ரூம்ல போய் மாத்து."

நான் சொன்னேன்.

மறுபடியும் அவனை என் படுக்கையறைக்குள்ள அனுப்புறேன்.

"சரிங்க மேடம்."

அவன் திரும்பினான்.

பெட்ரூமை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் நடக்குறதைப் பார்க்க எனக்கே பாவமா இருந்துச்சு.

சிரிப்பாவும் இருந்துச்சு.

அந்த லுங்கி...

என் புருஷனோட லுங்கி...

அவனுக்குக் கால் போடவே இடம் கொடுக்கல.

அவன் ஒவ்வொரு அடியும் சின்னச் சின்னதாத் தான் வெக்க முடிஞ்சுது.

பென்குயின் நடக்குற மாதிரி நடந்து போனான்.

அவன் இடுப்பு, தொடை எல்லாம் அந்தத் துணிக்குள்ள இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் நடக்கும்போது...

அந்தப் பழைய துணி பின்பக்கமா இழுத்து...

அவனோட குண்டி வடிவத்தைக் காட்டுச்சு.

நான் பின்னாலேயே நின்னு பார்த்தேன்.

"இவன் நடக்குற வேகத்துக்கு...

அந்த முடிச்சு அவிழ்ந்துட்டா என்ன ஆகும்?"

"இல்ல அந்தத் துணி கிழிஞ்சுட்டா?"

"மறுபடியும் அவனோட அந்த அம்மண குண்டியைப் பார்க்கணுமோ?"

என் மனசுல ஒரு சின்ன பதட்டம்.

ஆனா அவன் பத்திரமா உள்ள போயிட்டான்.

பெட்ரூம் கதவை லேசாச் சாத்தினான்.

நான் ஹால்லேயே காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

கிளாஸை கொண்டு போய் கிச்சன்ல வெச்சேன்.

வாஷிங் மெஷினையும் ஆஃப் பண்ணினேன்.

ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் ஆச்சு.

பெட்ரூம் கதவு திறந்தது.

பிரகாஷ் வெளிய வந்தான்.

அவன் இப்போ அந்த டிராக் பேண்ட்டையும், டீ-ஷர்ட்டையும் போட்டிருந்தான்.

கையில என் புருஷனோட லுங்கியை மடிச்சு வெச்சிருந்தான்.

"இந்தாங்க மேடம்."

என்கிட்ட கொடுத்தான்.

நான் வாங்கினேன்.

வாங்கிட்டு...

எதேச்சையா என் பார்வை அவன் இடுப்புப் பக்கம் போச்சு.

அவன் டிராக் பேண்ட் போட்டுட்டான்.

ஆனா...

"அய்யோ..."

எனக்குத் திடுக்கிட்டுப் போச்சு.

அவன் அந்தப் பேண்ட்டுக்குள்ள...

ஜட்டி போடலங்கிற விஷயம் எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா இப்போ அதை என் கண்ணால பார்த்தேன்.

அந்த சிந்தெடிக் துணி...

அவன் தோலோட ஒட்டி இருந்துச்சு.

உள்ள ஜட்டி போட்டிருந்தா...

அவ்ளோ புடைப்பாத் தெரியாது.

ஆனா இங்க...

எதுவும் இல்ல.

நடுவுல இருந்த அந்த மேடு.

பாத்ரூம்ல பார்த்தப்போ...

அது வானத்தை நோக்கி விறைச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

இப்போ அவன் டிரஸ் மாத்துற கேப்ல...

அது கொஞ்சம் அடங்கியிருந்துச்சு.

ஆனா முழுசாத் தூங்கல.

ஒரு அரை விறைப்புல...

ஒரு கனமான சதைப்பிண்டம் மாதிரி...

அவன் தொடையை ஒட்டித் தொங்குச்சு.

அது விறைச்சு இருந்தா கூட...

உள்ளாடை இருந்தா வெளிய அவ்ளோ தெளிவாத் தெரியாது.

ஆனா அந்தப் பேண்ட் துணி மெலிசா இருந்ததால...

அவனோட சுண்ணியோட தலைப் பகுதி...

அந்த மொட்டு...

ஒரு உருண்டையான வடிவத்துல வெளிய துருத்திக்கிட்டு தெரிஞ்சுது.

அதுக்குக் கீழே...

அவனோட ரெண்டு கொட்டைகளும்...

கொஞ்சம் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

நடக்கும்போது அது "டங்...

டங்..."னு ஆடுறது கூடத் தெரிஞ்சுது.

பார்க்கவே ரொம்ப ஆபாசமா இருந்துச்சு.

ரோட்ல போறவங்க பார்த்தா...

"என்ன இவன் இப்டி வரான்"னு காறித் துப்புவாங்க.

அவ்ளோ கேவலமாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் இதைக் கவனிக்கல போல.

"சரி மேடம்...

நான் கிளம்புறேன்."

அவன் கதவை நோக்கித் திரும்பினான்.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள "திக்"னு ஆச்சு.

"இவன் இப்டியேவா வெளிய போவான்?"

"எதிர்ல யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க?"

"போற வழியில யாரும் இதைப் பார்க்க மாட்டாங்களா?"

"எல்லாரும் என்ன நினைப்பாங்க?"

"வாட்ச்மேன் இப்டிப் போறான்னா...

வீட்ல என்ன நடந்துச்சுன்னு கேக்க மாட்டாங்க?"

இது எனக்குத் தேவை இல்லாத பிரச்சனை.

ஆனா அவனை இப்டி அனுப்பக் கூடாதுன்னு நினைச்சேன்.

"ஏய் பிரகாஷ்...

நில்லு."

நான் சத்தமாத் தடுத்தேன்.

அவன் நின்னான்.

"என்ன மேடம்?"

நான் அவன் கிட்ட போனேன்.

வேற வழி இல்லாம...

என் விரலை நீட்டி...

அவனோட இடுப்புப் பகுதியைக் காட்டினேன்.

"என்ன அது?"

"எது மேடம்?"

"அங்க பாரு...

உன் பேண்ட்டுக்குள்ள."

"உன்னோட அந்த...

அது பாரு..."

"ஏன் இப்டித் தெரியுது?"

அவன் குனிஞ்சு பார்த்தான்.

"மேடம்...

அது..."

"என்ன அது இதுன்னு?"

"இப்டியேவா வெளிய போவ?"

"பார்த்தா அசிங்கமா தெரியல?"

"யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க?"

நான் படபடன்னு பொரிஞ்சு தள்ளினேன்.

அவன் கொஞ்சம் அசடு வழிஞ்சான்.

"இல்ல மேடம்...

இது என்னோட கண்ட்ரோல்லயே இல்ல மேடம்?"

"நான் என்ன பண்ண முடியும் மேடம்?"

"என்ன பண்ண முடியுமா?"

"ஒரு மாதிரி...

உனக்கு அடக்கத் தெரியாதா?"

"எப்போ பார்த்தாலும் அது ஏன் இப்டி நின்னுகிட்டே இருக்கு?"

"சின்னப் பையன் மாதிரி..."

நான் கண்டிப்பா கேட்டேன்.

எனக்கு நிஜமாவே ஒரு சந்தேகம்.

"இவன் எப்பவுமே இப்டித் தானா? இல்ல என் வீட்ல மட்டும் தான் இப்டியா?"

அவன் என்னைப் பார்த்தான்.

அவன் கண்ணுல இப்போ பயம் இல்ல.

ஒரு விதமான குறும்பு. ஒரு திமிர்.

"மேடம்..."

"என்ன?"

"நீங்களே சொல்லுங்க...

நான் என்ன பண்றது?"

"என்ன?"

"கண்ணாடி முன்னாடி போய் பாருங்க மேடம்."

"நீங்க போட்டிருக்கிற இந்த நைட்டி...

ஈரம் பட்டு உடம்போட ஒட்டிருக்கு."

"ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க."

"தலைமுடி கலைஞ்சு போய்...

குளிச்சுட்டு வந்த தேவதை மாதிரி நிக்கிறீங்க."

"உங்க உடம்புல இருந்து வர்ற வாசனை...

என் மூக்கைத் துளைக்குது."

"இவ்ளோ அழகை என் கண்ணு முன்னாடி வெச்சுக்கிட்டு..."

"என்னை அடக்கச் சொன்னா எப்டி மேடம்?"

"நீங்க பேசப் பேச...

அதுவே என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல."

அவன் பேசப் பேச...

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"என்னடா இவன்...

பழியை என் மேல போடுறான்?"

"நான் அழகா இருக்கேன்னு சொல்றானா...

இல்ல நான் கவர்ச்சியா இருக்கேன்னு சொல்றானா?"

அவன் சொல்றதுல ஒரு நியாயம் இருந்துச்சு.

நானும் கொஞ்சம் ஓவராத் தான் நின்னுகிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா அவன் சொன்ன விதம்...

"உங்க அழகைப் பார்த்தா எவனும் கட்டுப்படுத்த முடியாது"ன்னு சொன்னது...

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சந்தோஷத்தைக் கொடுத்துச்சு.

"சீ...

சும்மா இரு."

"அதுக்காக இப்படியா?"

"இப்படியா நிக்கும்?"

நான் கேட்டேன்.

அவன் சிரிச்சான்.

"ஆமா மேடம்."

"நீங்க பேசப் பேச...

என்னைப் பாருங்க."

நான் அவன் பேண்ட்டைப் பார்த்தேன்.

அவன் பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

என் கண்ணு முன்னாடியே...

அந்தச் சுண்ணி மறுபடியும் வேலையை ஆரம்பிச்சது.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி பாதியாத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்தது...

இப்போ முழுசா உயிர் பெத்துச்சு.

"துடிக்...

துடிக்..."

அது துடிச்சுது.

மெதுவா மேல எழும்புச்சு.

அந்த டிராக் பேண்ட் துணியை முட்டிக்கிட்டு...

ஒரு கூடாரம் மாதிரி முன்னாடி வந்துச்சு.

அதோட தலைப் பகுதி...

அந்தத் துணியை உரசிக்கிட்டு மேல ஏறுறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

அது முழுசா விறைச்சு...

நேரா என்னை நோக்கிக் குறி பார்த்து நின்னுச்சு.

நான் வாயடைச்சுப் போய் நின்னேன்.

"பார்த்தீங்களா மேடம்?"

இப்போ அவனோட சுண்ணியை என்னைப் பார்க்க வேற சொல்றான். வெட்கமே இல்லாம.

அதுக்கும் நான் அவனை அனுமதிச்சுட்டு இருக்கேன் பாரு.

"உங்களைப் பார்த்தா இதுக்கு மரியாதை வருது போல."

"உங்களுக்கு சல்யூட் அடிக்குது மேடம்."

"ச்சீ...

நிறுத்து."

"என்ன பேச்சு இது?"

நான் கோவமாச் சொன்னேன். ஆனா என் குரல்ல கோவம் இல்ல.

வெட்கம் தான் இருந்துச்சு.

ஆனா அவனுக்கு எவ்ளோ தைரியம் இப்போ.

அவன் சுண்ணியைப் பத்தி டைரக்ட்டா, பெருமையா சொல்லிட்டு இருக்கான்.

"எனக்கு சல்யூட் அடிக்குதா?"

"என் அழகைப் பார்த்து...

அவனோட சுண்ணி விறைச்சு நிக்குதா?"

இந்த எண்ணம் என்னை பைத்தியம் ஆக்குச்சு.

ஆனா பிரச்சனை அது இல்ல.

இவன் இப்டியே வெளிய போக முடியாது.

இது ரொம்ப அப்பட்டமாத் தெரியுது.

எந்தத் துணியும் இதை மறைக்கல.

"இங்க பாரு பிரகாஷ்."

"நீ என்ன வேணா சொல்லு."

"ஆனா இந்தக் கோலத்துல நீ என் வீட்டை விட்டு வெளிய போக முடியாது."

"வெளிய யாராவது பார்த்தா...

என்ன நினைப்பாங்க?"

"ரோட்ல இப்டியே அதத் தூக்கிக் காமிச்சுட்டுப் போகப் போறியா?"

"இதுக்கு ஒரு வழி பண்ணனும்."

"என்ன பண்ணலாம் மேடம்? அது தானாத் தான் அடங்கும் மேடம்."

"அதுவரைக்கும் இங்கேயே நிக்கிறியா?"

"எனக்கு ஓகே மேடம்."

"சீ...

அறிவு இல்ல."

எனக்கு ஒரு யோசனை வந்துச்சு.

"இவன் ஜட்டி போடாததாலத் தானே இப்டித் தெரியுது?"

"ஒரு டைட்டான ஜட்டி போட்டா...

இதை அமுக்கி வெக்கலாம்ல?"

"அதுக்கு எங்க போறது?"

திடீர்னு என் மண்டையில ஒரு பல்ப் எரிஞ்சுது.

கார்த்திக்.

கார்த்திக் போன வாரம் தான் புதுசா ஒரு செட் ஜட்டி வாங்கினார்.

"V" ஷேப்.

பச்சை கலர்.

வார்ட்ரோப்ல தான் இருக்கும்.

அதை எடுத்து இவன்கிட்ட கொடுத்தா?

"இவன் அந்த ஜட்டியைப் போடுவானா?"

"அது தப்பில்லையா?"

"ஆனா வேற வழி இல்ல."

"இப்டி ஆட்டிக்கிட்டு போறதுக்கு...

இது எவ்வளவோ மேல்."

"அவன் இதை மறைக்கணும்...

அதுக்கு இதுதான் வழி."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

ஒரு அதிகாரத்துல கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

"இரு...

நான் வர்றேன்."

"உன்னை இப்டி அனுப்ப முடியாது. மானம் போகும்."

"நான் உனக்கு ஒரு இன்னர் எடுத்துட்டு வர்றேன்."

"இன்னரா?"

"ஆமா...

அது தான்."

அவன் கண்ணு விரிஞ்சுது.

நான் பதிலை எதிர்பார்க்காம பெட்ரூமுக்குள்ள போனேன்.

வார்ட்ரோபைத் திறந்தேன்.

அங்க புதுசா வாங்கின அந்த ஜட்டி பாக்கெட் இருந்துச்சு.

ஒன்னே ஒன்னை எடுத்தேன்.

பிரிச்சேன்.

புத்தம் புதுசு. பச்சை கலர்.

நல்லாத் தடிமனான எலாஸ்டிக் வெச்சது.

இது நல்லா டைட்டா இருக்கும்.

இதை இடுப்புல போட்டா...

எவ்ளோ பெரிய சுண்ணியா இருந்தாலும் அடங்கித் தான் ஆகணும்.

என் புருஷனுக்காக வாங்கினது.

இப்போ இதை எங்க அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன் போடப் போறான்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு விதமான படபடப்பு.

"இது தப்பு..."

"பரவால்ல...

இது ஒரு உதவி."

"அவன் மானத்தைக் காப்பாத்த பண்ற உதவி."

நான் அந்தச் சின்னத் துணியைக் கையில எடுத்தேன்.

வெளிய வந்தேன்.

ஹால்ல பிரகாஷ் நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

அவன் பேண்ட்டுக்குள்ள...

அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி...

இன்னும் அடங்காம, திமிறிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

நான் கையில் அந்தப் பச்சை ஜட்டியைப் பிடிச்சுக்கிட்டு...

அவனை நோக்கி நடந்தேன்.

என் பார்வை அவனோட விறைச்ச சுண்ணி மேலேயே இருந்துச்சு.

"இந்தா...

இதை போடு இப்போ."


--------
Part 87:
--------


நான் மெதுவா அவன் கிட்ட போனேன்.

கையை நீட்டினேன்.

"இந்தா...

இதை எடுத்துக்கோ."

என் குரல் கொஞ்சம் கரகரப்பா வந்துச்சு. தொண்டையைச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

"இது புதுசு தான். இன்னும் யாரும் போடல."

"பயப்படாம எடுத்துக்கோ."

நான் சொன்னேன்.

அவன் தயங்கினான்.

மெதுவா ரெண்டு கையையும் நீட்டினான்.

ரொம்பப் பவ்யமா, ஏதோ பெரிய பொக்கிஷத்தை வாங்குற மாதிரி, அந்த ஜட்டியை என் கையில் இருந்து வாங்கினான்.

அவன் விரல்கள் அந்தத் துணியைத் தொட்டப்போ...

அவன் முகத்துல ஒரு விதமான குழப்பம் தெரிஞ்சுது.

"மேடம்...

இது..."

"ஒன்னும் பேசாத. முதல்ல போய் இதைப் போட்டுக்கோ."

"அப்போ தான் அது அடங்கும்."

"இப்டியே வெளிய போனா...

அவ்ளோதான்."

நான் கொஞ்சம் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

அவன் தலையாட்டினான்.

"சரிங்க மேடம். தேங்க்ஸ்."

அவன் திரும்பினான்.

பெட்ரூம் கதவை நோக்கி நடந்தான்.

அவன் திரும்பும்போது...

என் கண்கள் தானா கீழே போச்சு.

கடைசி முறையா ஒரு பார்வை.

அவன் அந்த டிராக் பேண்ட்டுக்குள்ள...

ஜட்டி போடாம...

அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியை ஆட்டிக்கிட்டுப் போறதைப் பார்த்தேன்.

அது இன்னும் முழுசா அடங்கல.

அந்த மெலிசான துணிக்குள்ள...

ஒரு விலங்கு மாதிரி அது திமிறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

வலது பக்கம் சாஞ்சிக்கிட்டு...

அந்தத் துணியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வரப் பார்த்துச்சு.

அவன் நடக்க நடக்க...

அது அவன் தொடையில இடிச்சு ஆடுறது தெரிஞ்சுது.

அந்தக் காட்சியே எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

"இன்னும் ஒரு நிமிஷத்துல...

அது அந்தப் பச்சைத் துணிக்குள்ள சிறைப்படப் போகுது."

எனக்குத் திடீர்னு ஒரு விபரீதமான ஆசை வந்துச்சு.

ஒரு அழுக்கான, ஆனா ஆசையான எண்ணம்.

"ஏய் நில்லு..."

"நீ உள்ள போக வேணாம்."

"இங்கேயே மாத்து."

"கதவைச் சாத்தாம...

என் கண்ணு முன்னாடி மாத்து."

"அந்தப் பேண்ட்டைக் கழட்டு."

"உன் அம்மணமான உடம்பை இன்னொரு தடவை காட்டு."

"நீ அந்த ஜட்டியைப் போடுறதை நான் பார்க்கணும்."

"உன்னோட அந்தப் பெரிய கருப்புச் சுண்ணியை...

அந்தச் சின்ன ஜட்டிக்குள்ள நீ எப்டித் திணிக்கிறேன்னு நான் பார்க்கணும்."

"உன் பெரிய கொட்டைகளைத் தூக்கி எப்டி உள்ள விடுறேன்னு பார்க்கணும்."

"அது உள்ள போகாம திமிறும்...

நீ அதை அடக்குவ...

அதை நான் பார்க்கணும்."

என் மனசுக்குள்ள இந்தக் குரல் ஓலமிட்டது.

என் வாய் லேசாத் திறந்தது.

ஆனா நல்லவேளை...

வார்த்தை வெளிய வரல.

நான் என்னை நானே கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"ச்சீ...

பவித்ரா...

இது ரொம்ப ஓவர்."

"இது ரொம்பத் தப்பு."

"நீ ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. அவன் வாட்ச்மேன்."

"ஏற்கனவே அவன் முன்னாடி அரைக்குறையா நின்னதே தப்பு."

"இதுல அவன் ஜட்டி போடுறதைப் பார்க்கணுமா?"

"உனக்கு என்ன பைத்தியமா பிடிச்சிருக்கு?"

நான் என்னை நானே அதட்டிக்கிட்டேன்.

அவன் பெட்ரூமுக்குள்ள நுழைஞ்சான்.

கதவைச் சாத்துனான்.

"டப்"னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

நான் ஹால்லேயே நின்னேன்.

அசையல.

என் பார்வை அந்தக் கதவு மேலேயே இருந்துச்சு.

என் கற்பனை அந்தக் கதவைத் தாண்டி உள்ள போச்சு.

"இப்போ அவன் என்ன பண்ணுவான்?"

"அந்த டிராக் பேண்ட்டைக் கீழே இறக்குவான்."

"மறுபடியும் முழுசா அம்மணமா நிப்பான்."

"கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு...

தன் உடம்பைப் பார்ப்பான்."

"அந்தப் புது ஜட்டியைப் பிரிப்பான்."

"அவன் காலை உள்ள விடுவான்."

"அதை மேலே ஏத்துவான்."

"அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியை...

கஷ்டப்பட்டு உள்ள தள்ளுவான்."

"அது அவ்ளோ பெருசா இருக்கே...

ஜட்டிக்குள்ள பற்றுமா?"

"அது உள்ள போகாம திமிறும்."

"அவன் வலுக்கட்டாயமா அதை உள்ள அடக்குவான்."

"சாதாரண மனுஷன் போடுற ஜட்டி...

இன்னைக்கு இவன் சுண்ணியைத் தாங்குது."

எனக்கு மூச்சு முட்டுச்சு.

நேரம் மெதுவா நகருற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு. ரெண்டு நிமிஷம் ஆச்சு.

"ஏன் இவ்ளோ நேரம்?"

"ஜட்டி போட இவ்ளோ நேரமா?"

"ஒருவேளை அது பத்தலையா?"

"இல்ல...

அவன் எதையாவது ரசிச்சுக்கிட்டு இருக்கானா?"

"பெட்ரூம்ல என் வாசனையை நுகர்ந்து பார்க்குறானா?"

எனக்குக் கையும் ஓடல, காலும் ஓடல.

கடைசியா...

கதவு திறக்குற சத்தம்.

நான் நிமிர்ந்து நின்னேன்.

பிரகாஷ் வெளிய வந்தான்.

அவன் நடந்து வரும்போதே...

அவன்கிட்ட ஒரு மாற்றம் தெரிஞ்சுது.

அவன் நடை கொஞ்சம் இறுக்கமா, கஷ்டப்பட்டு நடக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் பார்வை நேரா அவன் இடுப்புக்குத் தான் போச்சு.

அங்கே...

அந்தக் கூர்மையான கூடாரம் இப்போ இல்ல.

அந்த டிராக் பேண்ட் இப்போ கொஞ்சம் சமமாத் தெரிஞ்சுது.

ஆனா...

முழுசா மறையல.

முன்னாடி துருத்திக்கிட்டு, ஆடிக்கிட்டு நின்ன அந்த சுண்ணி...

இப்போ தட்டையா, ஆனா ஒரு பெரிய வீக்கமாத் தெரிஞ்சுது.

அந்த டைட்டான ஜட்டி...

அவனோட உறுப்பை நல்லா அழுத்திப் பிடிச்சிருந்தது.

அவனோட சுண்ணி, கொட்டைகள் எல்லாம் ஒன்னு சேர்ந்து...

ஒரு பெரிய பந்து மாதிரி...

ஒரு வீக்கம் மாதிரி தெரிஞ்சுது.

அது இப்போ ஆடல.

தொங்கல.

ஒரே இடத்துல கல்லு மாதிரி உக்காந்திருந்துச்சு.

பார்க்கவே ரொம்பக் கனமாத் தெரிஞ்சுது.

ஒரு பெரிய பாரங்கல்லைத் தூக்கி ஜட்டிக்குள்ள வெச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் என் கிட்ட வந்தான்.

முகத்துல ஒரு விதமான வலி. கூடவே ஒரு சங்கடம்.

அவன் கையை வெச்சு...

இடுப்பு எலாஸ்டிக்கை இழுத்து விட்டான்.

தொடை இடுக்குல கைய வெச்சுச் சரி பண்ணான்.

சங்கடமா நெளிஞ்சான்.

"என்ன ஆச்சு?"

நான் கேட்டேன்.

"மேடம்..."

அவன் முகத்தைச் சுழிச்சான்.

"ரொம்ப டைட்டா இருக்கு மேடம்."

"அப்படியா?"

"ஆமா மேடம். மூச்சுக் கூட விட முடியல. அவ்ளோ இறுக்கமா இருக்கு."

"கீழே எல்லாம் நசுங்குற மாதிரி இருக்கு."

"உட்காரவே முடியாது போல."

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள ஒரு சந்தோஷம்.

ஒரு குரூரமான சந்தோஷம்.

"இறுக்கமாத் தான் இருக்கும்."

"அது சாதாரண மனுஷனுக்கு வாங்குனது."

"உன்னை மாதிரி மான்ஸ்டர் இல்ல."

"உன்னோட அந்தப் பெரிய சுண்ணிக்கு...

இது பத்தாதுன்னு எனக்குத் தெரியும்."

"பரவால்ல...

நசுங்கட்டும்."

"என் முன்னாடி ஆட்டி ஆட்டி நின்னியே...

இப்போ அனுபவி."

நான் வெளியில சிரிக்கல.

முகத்தை சீரியஸா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"புதுசு இல்லையா...

அப்படித்தான் இருக்கும்."

"எலாஸ்டிக் இன்னும் லூஸ் ஆகல."

"போகப் போகச் சரியாகிடும்."

"அப்டியே வீட்டுக்குப் போய் கழட்டிடு."

"இப்போதைக்கு இதை வெச்சு அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோ."

"இப்டிப் போனா தான் வெளிய அசிங்கமா தெரியாது."

நான் சொன்னேன்.

"சரிங்க மேடம்."

அவன் மறுபடியும் இடுப்பைத் தடவினான்.

அவன் தடவும்போது...

அந்த வீக்கம் என் கண்ணை உறுத்துச்சு.

அவன் அடக்கி வெச்சிருந்தாலும்...

உள்ள என்ன இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும்ல.

அந்தப் பெரிய தடி...

இப்போ சுருண்டு போய் உள்ள கிடக்குது.

"போதும்...

கிளம்பு."

"ரொம்ப டைம் ஆச்சு."

நான் அவனை விரட்டினேன்.

இனியும் இவன் இங்க இருந்தா...

நான் எதையாவது செஞ்சுடுவேன்.

இல்ல எதையாவது உளறிடுவேன்.

"சரி மேடம். ரொம்பத் தேங்க்ஸ்."

"தண்ணிக்கும், சோடாவுக்கும்...

அப்புறம் இதுக்கும் தேங்க்ஸ்."

அவன் சொன்னான்.

அவன் குரல்ல ஒரு பணிவு இருந்துச்சு.

அவன் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டு வாசலை நோக்கிப் போனான்.

ஆனா போகும்போது கூட...

அவன் கை சும்மா இல்ல.

மறுபடியும் பேண்ட்டுக்கு மேல கையை வெச்சு...

அந்த ஜட்டியை இழுத்து விட்டான்.

அது என் கவனத்தை ஈர்த்துச்சு.

நான் கதவு வரைக்கும் போனேன்.

கதவைத் திறந்தேன்.

வெளிய எட்டிப் பார்த்தேன்.

அவன் வெளிய லிப்ட் காரிடார் வரைக்கும் போனான்.

லிப்ட் பட்டனை அமுக்கினான்.

என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சான்.

லிப்ட் வந்துச்சு. அவன் உள்ள போனான்.

கதவு மூடுச்சு.

நான் வேகமா வீட்டுக்கதவைச் சாத்தினேன்.

தாழ்ப்பாள் போட்டேன்.

அப்படியே கதவுல சாஞ்சு நின்னேன்.

வீடு முழுக்க அமைதி.

"ஹப்பாடா..."

ஒரு பெரிய புயல் அடிச்சு ஓய்ஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உடம்பு தளர்ந்து போச்சு.

நான் மெதுவா நடந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.

சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.

மணி மதியம் 2:30.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"என்னது...

ரெண்டரை மணியா?"

"அவன் உள்ள வரும்போது மணி 12:30 மணி இருக்கும்."

"கிட்டத்தட்ட ரெண்டு மணி நேரம்..."

"ரெண்டு மணி நேரம் அவன் என் வீட்டுக்குள்ள இருந்திருக்கான்."

"நானும் அவனும் தனியா இருந்திருக்கோம்."

"எவ்ளோ நேரம் பேசி இருக்கோம்..."

"நான் எவ்ளோ நேரம் அவன் முன்னாடி அரைகுறை டிரஸ்ல நின்னிருக்கேன்."

"என்னெல்லாம் நடந்து போச்சு..."

"பாத்ரூம்ல ஆரம்பிச்சு...

பெட்ரூம் வரைக்கும்..."

எனக்குத் தலை சுத்துச்சு.

என் நெத்தியைத் தொட்டுப் பார்த்தேன். வேர்த்திருந்தது.

அப்போ தான் அந்த உணர்வு எனக்கு உறைச்சது.

என் கால் இடுக்குல...

ஒரு பிசுபிசுப்பு.

ஈரம்.

இவ்ளோ நேரம் நடந்த கூத்துல...

என் உடம்பு சும்மா இருக்கல.

அது ரியாக்ட் பண்ணியிருக்கு.

எனக்குத் தெரியாமலே...

என் புண்டை தண்ணி கொட்டி இருக்கு.

"சீ..."

எனக்கு ஒரு மாதிரி அருவருப்பா இருந்துச்சு. அதே சமயம் கிளர்ச்சியாவும் இருந்துச்சு.

நான் நேரா பாத்ரூமுக்கு போனேன்.

கதவைச் சாத்தினேன்.

என் நைட்டியைத் தலைக்கு மேலத் தூக்கிக் கழட்டினேன்.

கழட்டிப் போட்டேன்.

இப்போ நான் வெறும் ஜட்டியோட நின்னேன்.

கண்ணாடியில என்னைப் பார்த்தேன்.

என் முலைகள் இன்னும் விறைப்பாத் தான் இருந்துச்சு.

கீழே...

என் ஜட்டி.

அது ஈரம் பட்டு...

ஒரு மாதிரி நிறம் மாறி இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா ஜட்டியை உருவினேன்.

கீழே கொண்டு வந்தேன்.

கையில எடுத்துப் பார்த்தேன்.

அந்த இடத்துல...

வெள்ளையா...

கெட்டியா...

ஒரு திரவம்.

மதன நீர்.

அது என் காமத்தோட அடையாளம்.

இன்னைக்கு முழுக்க...

பிரகாஷைப் பார்த்தப்போ...

அவன் சுண்ணியைப் பார்த்தப்போ...

அவன் என் அழகைப் புகழ்ந்தப்போ...

என் உடம்பு சுரந்த நீர் அது.

நான் அதை உத்து பார்த்தேன்.

தொட்டுப் பார்த்தேன். பிசுபிசுன்னு இருந்துச்சு.

"இவ்ளோவா..."

"இவ்ளோ வெறியா எனக்குள்ள இருந்திருக்கு?"

"ஒரு வாட்ச்மேனுக்காக நான் இப்டி உருகி இருக்கேனா?"

"என் உடம்பு அவனுக்காக ஏங்கியிருக்கா?"

எனக்கு வெட்கமாப் போச்சு.

அந்த ஜட்டியைத் தூக்கிப் பக்கெட்ல போட்டேன்.

ஷவரைத் திறந்தேன்.

தண்ணி என் மேல கொட்டுச்சு.

நான் சோப்பை எடுத்து உடம்பு முழுக்கத் தேய்ச்சேன்.

குறிப்பா என் தொடைகள்ல...

என் மார்புல...

என் கழுத்துல...

அவன் பார்வை பட்ட இடமெல்லாம் தேய்ச்சுக் கழுவினேன்.

அவன் பார்வையை என் உடம்புல இருந்து அழிக்க நினைச்சேன்.

"போ...

எல்லாம் போயிரு."

"நான் சுத்தமானவள்."

"நான் பவித்ரா."

"நான் ஒருத்தரோட பொண்டாட்டி."

நான் என்னை நானே சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டேன்.

குளிச்சு முடிச்சுட்டுத் துவட்டினேன்.

பாத்ரூமை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

நேரா பெட்ரூமுக்கு போனேன்.

வார்ட்ரோபைத் திறந்தேன்.

இனிமே அந்த நைட்டி போடக் கூடாது.

நல்லா பாதுகாப்பா எதையாவது உடுத்தணும்.

புடவை கட்டலாம்.

ஒரு பழைய காட்டன் புடவையை எடுத்தேன்.

ஸ்கை ப்ளூ கலர்.

மென்மையா இருக்கும்.

எடுத்தேன்.

அப்போ ஒரு யோசனை.

"இனிமே வீட்டுக்குள்ள யாரும் வரப் போறது இல்ல."

"கார்த்திக் வர நைட் ஆகும்."

"இப்போ மணி ரெண்டே முக்கால் தான்."

"வெயில் வேற அதிகமா இருக்கு."

"எதுக்கு உள்ள எல்லாம் போட்டுக்கிட்டு?"

"கொஞ்சம் ஃப்ரீயா இருக்கலாமே."

"வீட்டுக்குள்ள தானே இருக்கேன்."

எனக்குள்ள இருந்த அந்தச் சின்னத் திமிர் தலை தூக்குச்சு.

"யாரு பார்க்கப் போறா?"

நான் பிரா எடுக்கல.

ஜட்டியும் எடுக்கல.

வெறும் ஜாக்கெட் மட்டும் போட்டேன்.

அந்தப் பழைய காட்டன் ஜாக்கெட்...

என் உடம்போட ஒட்டிக்கிச்சு.

உள்ள பிரா இல்லாததால...

அந்தத் துணி என் முலைக்காம்புல உரசினது எனக்குச் சுகமா இருந்துச்சு.

"சொர சொர"னு உரசும்போதெல்லாம்...

ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்சது.

அடுத்து பாவாடை.

பாவாடை நாடாவைக் கட்டினேன்.

உள்ள ஜட்டி போடாததால...

என் தொடைக்கு நடுவுல காத்து போச்சு.

என் புண்டை சுதந்திரமா மூச்சு விட்டுச்சு.

அந்த உணர்வு எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது.

இது ஒரு விதமான விடுதலை..

நான் புடவையைச் சுத்திக் கட்டினேன்.

தலைப்பு எடுத்துப் போட்டேன்.

கண்ணாடியில பார்த்தேன்.

வெளியில பார்க்க...

நான் ஒரு குடும்பப் குத்துவிளக்கு மாதிரி தெரிஞ்சேன்.

மஞ்சள் பூசி...

புடவை கட்டி...

நெத்தில பொட்டு வெச்சு...

பார்க்க ரொம்ப லட்சணமா இருந்தேன்.

ஆனா உள்ள?

அந்த ஆறு கஜம் புடவைக்குள்ள...

நான் முழுசா நிர்வாணமா இருந்தேன்.

எந்தப் பாதுகாப்பும் இல்லாம இருந்தேன்.

யாராவது வந்து புடவையை உருவினா...

அவ்ளோ தான்.

நான் ஒரு விதமா நாட்டியா இருக்கிற மாதிரி உணர்ந்தேன்.

அந்த எண்ணமே எனக்குப் போதையா இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா நடந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.

சோபால உக்காந்தேன்.

கையில போனை எடுத்தேன்.

இவ்ளோ நேரம் குளிச்சதால...

போனைப் பார்க்கவே இல்ல.

டிஸ்பிளேவை ஆன் பண்ணேன்.

வாட்ஸ்அப் நோட்டிபிகேஷன் இருந்துச்சு.

மூணு மெசேஜ்.

எல்லாமே ஒரே நம்பர்ல இருந்து.

பிரகாஷ்.

எனக்கு நெஞ்சு "திக்"னு ஆச்சு.

நான் ஆவலா ஓப்பன் பண்ணேன்.

முதல் மெசேஜ்:

"வீட்டுக்கு வந்துட்டேன் மேடம்.".

ரெண்டாவது மெசேஜ்:

"சோடாவுக்கு ரொம்பத் தேங்க்ஸ் மேடம்.".

இது ரெண்டும் சாதாரண மெசேஜ். மரியாதை கலந்த மெசேஜ்.

ஆனா மூணாவது...

அது என் நெஞ்சை அடைக்க வெச்சது.

வெறும் ரெண்டே வார்த்தை.

"மிஸ்ஸிங் யூ மேடம்.".

நான் அந்த வார்த்தைகளையே உத்து பார்த்தேன்.

"மிஸ்ஸிங் யூ..."

"என்னை மிஸ் பண்றானா?"

"ஒரு வாட்ச்மேன்...

இன்னொருத்தரோட ஒயிஃப்பை பார்த்து மிஸ் பண்றேன்னு சொல்றானா?"

"எதை மிஸ் பண்றான்?"

"என் முகத்தையா?"

"இல்ல...

என் உடம்பையா?"

"கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி...

நனைஞ்ச நைட்டில என் முலையைப் பார்த்தானே...

அதை மிஸ் பண்றானா?"

"இல்ல சோபால உக்காந்து...

என் தொடையைக் காட்டுனேனே...

அதை மிஸ் பண்றானா?"

"அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியை நான் பார்த்தேனே...

அந்தப் பார்வையை மிஸ் பண்றானா?"

"வாட்ச்மேன் குடும்பப் பொண்ணுக்கு அனுப்புற மெசேஜா இது?"

"இது ஒரு லவ்வர்ஸ் அனுப்புற மெசேஜ் மாதிரி இருக்கு."

"அவன் என்னை ஒரு பொண்ணாப் பார்க்குறான்."

"அவனுக்கு நான் வேணும்."

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள்.

மனசுல ஆயிரத்தெட்டு எண்ணம் ஓடிட்டு இருக்கு...

ஆனா...

எனக்குக் கார்த்திக் கிட்ட கிடைக்காத ஒரு அட்டென்ஷன்...

இவன்கிட்ட இருந்து வர்றது...

எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு.

[yazhiniram]

---------
Part 88:
---------

நான் அந்த ஹால்ல சோபாவுக்குப் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

என் கையில போன்.

ஸ்கிரீன்ல அந்த ரெண்டு வார்த்தை.

"மிஸ்ஸிங் யூ மேடம்."

என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் போட்டுருக்கிற டிரஸ்...

ஸ்கை ப்ளூ கலர் பழைய காட்டன் புடவை.

உள்ள பாவாடை மட்டும்தான் இருக்கு. ஜட்டி போடல.

மேல ஜாக்கெட்  மட்டும்தான் இருக்கு. பிரா போடல.

ஃபேன் காத்து மெதுவா சுத்துது.

அந்தக் காத்து என் புடவைக்குள்ள புகுந்து...

என் கால்களுக்கு நடுவுல வீசுது.

என் தொடைகள் உரசாம, சுதந்திரமா இருக்கு.

என் புண்டை  ஈரம் காஞ்சு...

இப்போ லேசா குளுகுளுன்னு இருக்கு.

மேல...

அந்த ஜாக்கெட் துணி...

என் மார்போட ஒட்டியிருக்கு.

உள்ள பிரா இல்லாததால...

என் முலைக் காம்புகள்  அந்தத் துணியை உரசிக்கிட்டு இருக்கு.

நான் போனைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்...

என் காம்புகள் விறைச்சு...

அந்தத் துணியைக் குத்துது.

அது ஒரு விதமான கூச்சத்தைக் கொடுக்குது.

இப்போ நான் என்ன பண்றது?

இந்த மெசேஜுக்கு பதில் அனுப்பணுமா? கூடாதா?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பட்டிமன்றமே நடந்துச்சு.

"பவித்ரா...

நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?"

"இது தப்பு இல்லையா?"

"ஒரு வாட்ச்மேன்...

உன்னை மிஸ் பண்றேன்னு சொல்றான். நீ அதைப் பார்த்துச் ரசிச்சுக்கிட்டு இருக்கியே."

"நீ ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. மனைவி. ஒரு பையனுக்கு அம்மா."

"இதை இப்படியே கட் பண்ணிடலாமா?"

"பிளாக் பண்ணிடலாமா?"

ஆனா இன்னொரு மனசு சொல்லுச்சு:

"ஏய்...

இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?"

"இது ஒன்னும் காதல் கிடையாது."

"நான் ஒன்னும் அவன்கிட்ட போய் படுக்கப் போறது இல்ல."

"சும்மா பேசுறது தானே."

"பாவம்...

அவன் ஏதோ பாசத்துல அனுப்புறான்."

"அவன் வயசுல பெரியவன்...

என்னை ஃப்ரெண்ட் மாதிரி கூட நினைக்கலாம்ல?"

"இல்ல...

அவன் அனுப்பியிருக்கிறது லவ் மெசேஜ் மாதிரி தான் இருக்கு."

"இருந்தாலும்...

எனக்கு இது பிடிச்சிருக்கு."

"கார்த்திக் கூடக் கல்யாணமாகி இவ்ளோ வருஷம் ஆச்சு...

அவரு என்னை எப்போ மிஸ் பண்ணிருக்காரு?"

"ஆபீஸ் போவாரு...

வருவாரு...

தூங்குவாரு."

"ஆனா இவன்...

நான் கொடுத்து அனுப்பின சோடாவை நினைச்சு...

என்னை மிஸ் பண்றான்."

"எனக்கு இந்த அட்டென்ஷன் தேவைப்படுது."

"எனக்கு என்னோட எல்லை தெரியும்."

"நான் ஒன்னும் காலேஜ் பொண்ணு கிடையாது...

ஏமாறதுக்கு."

"நான் நினைச்சா எப்ப வேணாலும் இதை நிறுத்திக்கலாம்."

"இப்போதைக்கு...

சும்மா ஜாலியா பேசலாம்."

"என் கண்ட்ரோல் என்கிட்ட இருக்கு."

நான் என்னை நானே சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டேன்.

இவ்ளோ பெரிய தப்பை...

அதாவது இன்னொருத்தன் கூடச் சேட் பண்றதை...

"சும்மா டைம்பாஸ்"னு எனக்கு நானே பொய் சொல்லிக்கிட்டேன்.

நான் ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

அவனை ரொம்பவும் ஊக்குவிக்கக் கூடாது. அதே சமயம்...

அவனைக் காயப்படுத்தவும் கூடாது.

கொஞ்சம் கிண்டலா...

ஒரு அதிகாரத் தோரணையில பதில் அனுப்பலாம். நான் ஓனர், அவன் வாட்ச்மேன்ங்கிறத ஞாபகப்படுத்தலாம்.

நான் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

நான்: "சார்...

எதுக்கு மிஸ் பண்றீங்க? வெயில் தலைக்கு ஏறிடுச்சா?"

செண்ட் கொடுத்தேன்.

உடனே ப்ளூ டிக் விழுந்துச்சு.

அவன் போனை கையிலயே வெச்சுட்டு உக்காந்து இருக்கான் போல.

டைப்பிங்...

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். நிஜமாத்தான்."

நான்: "ரெஸ்ட் எடு பிரகாஷ். டியூட்டிக்கு வரணும்ல."

பிரகாஷ்: "தூக்கம் வரல மேடம்."

நான்: "ஏன்? சோடா குடிச்சதாலயா?"

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். உங்களைப் பார்த்ததால."

எனக்கு "சுரீர்"னு இருந்துச்சு.

இவன் விடுறா மாதிரி இல்ல.

நான்: "ஓவராப் பேசாத. நான் ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு."

பிரகாஷ்: "தெரியும் மேடம். என்ன இருந்தாலும்...

நீங்க அழகு தானே."

நான்: "ஷ்ஷ்...

போதும். நான் ஒன்னும் அவ்ளோ அழகு இல்ல."

பிரகாஷ்: "யாரு சொன்னது? இன்னைக்கு அந்த நனைஞ்ச நைட்டில உங்களைப் பார்த்தப்போ...

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு."

நான்: "ஏய்...

இதான் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வந்ததா? மறந்துடு பிரகாஷ்."

பிரகாஷ்: "மறக்க முடியல மேடம். கண்ணை மூடினா அதுதான் வருது."

நான் இதைப் படிக்கும்போது...

என் உதட்டை நானே கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல ஒரு சிரிப்பு.

நான் கோவப்படுற மாதிரி டைப் பண்றேன். ஆனா நிஜத்துல நான் வெட்கப்பட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்.

நான்: "நீ ரொம்பப் பேசுற. நான் அசோசியேஷன் கிட்ட கம்ப்ளைண்ட் பண்ணிடுவேன்."

பிரகாஷ்: "அய்யோ வேணாம் மேடம். பயமா இருக்கு."

நான்: "பயமா இருக்கிறவன் பேசுற பேச்சா இது?"

பிரகாஷ்: "பயம் இருக்கு. ஆனா ஆசையும் இருக்கு மேடம்."

நான்: "என்ன ஆசை?"

பிரகாஷ்: "மறுபடியும் உங்களைப் பார்க்கணும்னு ஆசை."

நான்: "நாளைக்குக் காலையில கீழே வந்தா பார்க்கலாம். இப்போ ரெஸ்ட் எடு."

பிரகாஷ்: "அது தூரத்துல பார்க்குறது மேடம். இன்னைக்கு மாதிரி கிட்ட நின்னு பார்க்கணும்."

இவன் ரொம்ப எல்லை மீறுறான்.

ஆனா நான் அதை ரசிக்குறேன்.

நான் என் கையைக் கொண்டு போய்...

என் ஜாக்கெட்டுக்கு மேல வெச்சேன்.

என் மார்பைத் தடவிப் பார்த்தேன்.

"நிஜமாவே நான் அவ்ளோ அழகா இருக்கேனா?"

அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் என் காதுல ரீங்காரம் இடுது.

நான் பேச்சை மாத்தணும்.

இல்லன்னா இது வேற எங்கேயாவது போயிடும்.

எனக்கு ஒரு விஷயம் தெரிஞ்சாகணும்.

அது என் மனசை அரிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அந்தப் பச்சை ஜட்டி.

அது அவனுக்குச் சரியா இருக்கா?

இல்ல கஷ்டமா இருக்கா?

நான்: "சரி அதை விடு. நான் கொடுத்த இன்னர் எப்டி இருக்கு? போட்டு இருக்கியா?"

கொஞ்ச நேரம் அமைதி.

டைப்பிங்...

பிரகாஷ்: "போட்டுருக்கேன் மேடம். நீங்க சொன்னதுக்காகப் போட்டுருக்கேன்."

நான்: "அளவு கரெக்டா இருக்கா?"

நான் வேணும்னே கேட்குறேன். அது பத்தாதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

பிரகாஷ்: "மேடம்...

உண்மையைச் சொல்லவா?"

நான்: "சொல்லு."

பிரகாஷ்: "ரொம்ப டைட்டா இருக்கு மேடம். கஷ்டமா இருக்கு."

நான்: "என் ஹஸ்பண்ட் இதான் போடுவாரு. அது '80' சைஸ். அவருக்கு கரெக்டா இருக்கும். உனக்கு பத்தல போல?"

பிரகாஷ்: "சார் உடம்பு வேற...

என் உடம்பு வேற மேடம்."

பிரகாஷ்: "முக்கியமா...

அந்த இடம்...

ரொம்ப நசுங்குது மேடம். வலிக்கிற மாதிரி இருக்கு."

எனக்கு இதை வாசிக்கும்போது...

என் அடிவயித்துல ஒரு சிலிப்பு.

கார்த்திக் அந்த "80" சைஸ் ஜட்டியைப் போட்டா...

அவருக்கு லூசாத் தான் இருக்கும். முன்பக்கம் ஃப்ரீயா இருக்கும். துணி மிச்சம் இருக்கும்.

ஆனா இவனுக்கு...

அது நசுங்குதாம்.

வலிக்கிறதாம்.

அப்போ அந்த இடத்துல எவ்ளோ பெரிய பொருள் இருக்குன்னு என் மனசு கணக்கு போடுது.

அது ஒரு மான்ஸ்டர் சுண்ணி.

நான்: "பரவால்ல...

பொறுத்துக்கோ. அது அடங்கினாத் தான் நல்லது."

பிரகாஷ்: "அது அடங்க மாட்டேங்குது மேடம். அந்தத் துணியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வரப் பாக்குது."

பிரகாஷ்: "நீங்க நம்ப மாட்டீங்க மேடம். அவ்ளோ டைட்."

நான்: "நம்புறேன் விடு."

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்...

உங்களுக்குச் சந்தேகம்னு நினைக்கிறேன்."

பிரகாஷ்: "இருங்க...

நான் ப்ரூஃப் பண்றேன்."

எனக்கு "திக்"னு ஆச்சு.

"என்னது...

ப்ரூஃப் பண்றானா?"

"எப்டி?"

"போட்டோ அனுப்பப் போறானா?"

"அய்யோ..."

எனக்கு பயம் வந்துச்சு.

ஒருவேளை அவன்...

அந்த ஜட்டியைப் போட்டிருக்கற மாதிரி போட்டோ எடுத்து அனுப்பினா?

அந்த வீக்கத்தை நான் பார்க்கணுமா?

இல்ல...

அதை விட மோசம்...

அவன் ஜட்டியை இறக்கி...

அம்மணமா நின்னு போட்டோ எடுத்து அனுப்பினா?

"வேணாம்..."

அது ரொம்ப தப்பு.

அது ரொம்ப ஆபத்து.

அவன் சுண்ணியை நேர்ல பார்த்தது விபத்து.

ஆனா போட்டோல பார்த்தா...

அது விரும்பிப் பார்க்குறது.

என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் வேகமா டைப் பண்ணினேன்.

நான்: "ஏய்...

வேண்டாம்!"

நான்: "எதுவும் அனுப்பாத!"

நான்: "நான் நம்புறேன். போட்டோ எதுவும் அனுப்பாத!"

நான் செண்ட் கொடுக்குறதுக்குள்ள...

"டிங்..."

ஒரு சத்தம்.

போட்டோ வந்துடுச்சு.

எனக்குக் கையும் ஓடல காலும் ஓடல.

நான் சுத்தி முத்தி பார்த்தேன்.

வீட்ல யாரும் இல்ல. கதவு பூட்டியிருக்கு. ஜன்னல் சாத்தியிருக்கு.

இருந்தாலும் யாரோ எட்டிப் பார்க்குற மாதிரி ஒரு பயம்.

என் போன் ஸ்கிரீன்ல...

"போட்டோ" னு இருக்கு. டவுன்லோட் ஆகல.

என் விரல் நடுங்குச்சு.

"ஓப்பன் பண்ணலாமா?"

"வேணாம்...

டெலீட் பண்ணிடலாம்."

"ஆனா என்ன இருக்குன்னு பார்க்காம எப்டி டெலீட் பண்றது?"

"ஒருவேளை அவன் முகத்தை அனுப்பி இருந்தா?"

"இல்ல வேற எதையாவது அனுப்பி இருந்தா?"

என் ஆர்வம் பயத்தை ஜெயிச்சது.

நான் மெதுவா அந்தப் போட்டோவைத் தொட்டேன்.

வட்டம் சுத்திச்சு.

படம் விரிஞ்சுது.

"ஹப்பாடா..."

நான் மூச்சு விட்டேன்.

அது நிர்வாணப் படம் இல்ல.

அவன் அதை போட்டுக்கிட்டு இருந்த படமும் இல்ல.

நல்லவேளை.

ஆனா...

அந்தப் போட்டோவை உத்து பார்க்கப் பார்க்க...

எனக்குத் தலை சுத்துச்சு.

அது...

அந்தப் பச்சை கலர் ஜட்டி.

தரையில...

இல்ல ஏதோ மேஜை மேல கிடக்குது.

அவன் அதைக் கழட்டி வெச்சு போட்டோ எடுத்துருக்கான்.

நான் உத்து பார்த்தேன்.

"ஆத்தி..."

அந்தப் புது ஜட்டி...

அலங்கோலமா கிடந்துச்சு.

நான் கொடுக்கும்போது அது "V" ஷேப்ல...

அழகா, மடிப்புக் கலையாம இருந்துச்சு.

ஆனா இப்போ?

அந்த இடுப்பு எலாஸ்டிக்...

வளைஞ்சு நெளிஞ்சு போயிருந்துச்சு.

யாரோ புடிச்சு இழுத்த மாதிரி...

அகலமா விரிஞ்சு போயிருந்துச்சு.

முக்கியமா...

அந்த முன்பக்கம்.

ஆணுறுப்பு இருக்கிற அந்த இடம்.

அது ஒரு பலூன் மாதிரி உப்பிப் போய்...

தொள தொளன்னு ஆகி இருந்தது.

அந்தப் பச்சைத் துணி புடைச்சுப் போய்...

வடிவமே மாறி இருந்தது.

"ஒரே ஒரு முறை..."

"ஒரே ஒரு தடவை தான் அதைப் போட்டான்."

"போட்டுட்டு வீட்டுக்கு நடந்து போனான்."

"அவ்ளோ தான்."

"அதுக்குள்ள அந்தத் துணி இப்டி ஆகிடுச்சே..."

இது எதைக் காட்டுது?

அந்த ஜட்டிக்குள்ள இருந்த பொருள் எவ்ளோ பெருசுன்னு இது காட்டுது.

என் புருஷனோட புது ஜட்டியை...

இவனோட சுண்ணி நாசம் பண்ணியிருக்கு.

அந்தத் துணி தாங்காம அலறியிருக்கு.

இந்த போட்டோ...

ஒரு அம்மணப் படத்தை விட மோசமா என்னைத் தாக்குச்சு.

இது ஒரு பவர்.

"உன் புருஷன் ஜட்டி எனக்குப் பத்தாதுடி"னு அவன் சொல்லாமச் சொல்றான்.

"என் சுண்ணி எவ்ளோ பெருசுன்னு பாரு"னு நிரூபிச்சிருக்கான்.

"உன் புருஷனுக்கும் எனக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப் பாரு"னு சொல்றான்.

அந்தப் போட்டோல...

அந்தத் துணி வீங்கிப் போய் கிடக்கிறதைப் பார்க்க பார்க்க...

என் புண்டைல நீர் ஊறுச்சு.

என் கால் இடுக்குல ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சது.

எனக்கு இப்போ அந்த ஜட்டி முக்கியம் இல்ல.

அவன் அதைக் கழட்டிட்டான்.

அப்படின்னா...

இப்போ அவன் ரூம்ல...

அவன் மறுபடியும் அம்மணமாத் தான் இருக்கான்.

ஜட்டி இல்லாம...

ஃப்ரீயா...

காத்துல ஆடிக்கிட்டு இருக்கான்.

இந்த போட்டோவை எடுத்து எனக்கு அனுப்புறதுக்காக...

அவன் என் முன்னாடி நிக்குற மாதிரி நின்னுருக்கான்.

அவன் கையில போன் இருந்திருக்கும்.

கீழே எதுவும் இருந்திருக்காது.

அந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணி ஆடிக்கிட்டு இருந்திருக்கும்.

நான் அந்தப் போட்டோவையே வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னேன்.

என் மூளைக்குள்ள ஆயிரம் சிந்தனை.

"நான் இன்னும் ரிப்ளை  பண்ணல..."



---------
Part 89:
---------

நான் அந்தப் போட்டோவை ஜூம் பண்ணிப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அந்தப் பச்சை கலர் ஜட்டி...

உருக்குலைஞ்சு போய் கிடந்துச்சு.

அது இருந்த அந்தக் கோலம்...

அந்த எலாஸ்டிக் விரிஞ்ச விதம்...

எல்லாத்தையும் பார்க்கப் பார்க்க...

எனக்குள்ள இருந்த அந்தச் சின்னச் சந்தோஷம், அந்த குறும்புத்தனம் எல்லாம் "சர்ர்ர்"னு வடிஞ்சு போச்சு.

திடீர்னு ஒரு பெரிய குற்ற உணர்வு என் மனசை அழுத்துச்சு.

"அச்சச்சோ..."

"நான் என்ன காரியம் பண்ணிட்டேன்?"

"பாவம்...

அவன்."

"நான் ஏதோ விளையாட்டுக்கு, அவனுக்குப் பாடம் கத்துக்கொடுக்கணும்னு நினைச்சேன்."

"அவன் சுண்ணியை அடக்கி ஒடுக்கணும்னு நினைச்சேன்."

"ஆனா நிஜமாவே அவனுக்கு வலிச்சிருக்கும் போல."

"அந்த ஜட்டி அவ்ளோ சின்னதா இருந்திருக்கு."

"நான் ஜட்டி எல்லாம் ஃப்ரீ சைஸ்...

அதான் அவனுக்குப் பத்தும்னு குருட்டுத்தனமா நினைச்சுட்டேன்."

"கார்த்திக் உடம்பு சாதாரணமானது. பிரகாஷ் உடம்பு என்னமோ கார்த்திக்கை விடச் சின்னது தான்."

"உயரம் கம்மி...

ஒல்லி தான்."

"ஆனா அந்த இடம்...

அது சாதாரண மனுஷன் சைஸ் இல்ல."

"அதைப்போய் அந்தச் சின்னத் துணிக்குள்ள திணிச்சு...

அவனை நடக்க வெச்சு...

வீட்டுக்கு அனுப்பினது என் தப்பு."

"நான் அவனை ஒரு அடிமை மாதிரி நடத்திட்டேன்."

"அவன் வலியில துடிச்சிருப்பான்."

எனக்கு இப்போ அந்த அதிகாரத் திமிர் போயிடுச்சு.

ஒரு அக்கறையான குடும்பப் பாங்கான பொண்ணா...

எனக்குப் பதட்டம் வந்துச்சு.

"அவனுக்கு ஏதாச்சும் காயம் ஆகிடுச்சா?"

"தோல் உரிஞ்சிருச்சா?"

"ரத்தம் வந்துச்சா?"

"அவன் பாவம்...

என்கிட்ட சொல்ல முடியாம தவிச்சிருக்கான்."

நான் உடனே இதைச் சரி பண்ணனும்.

இதுக்கு மேல நான் விளையாடக் கூடாது.

நான் உடனே டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

நான்: "அய்யோ...

சாரி பிரகாஷ். நான் விளையாட்டுக்குத் தான் கொடுத்தேன். நிஜமாவே அவ்ளோ டைட்டா இருந்ததா? வலிக்குதா?"

செண்ட் பண்ணினேன்.

உடனே டைப்பிங்...

அவன் ஆன்லைன்லேயே தான் இருக்கான்.

பிரகாஷ்: "பரவால்ல மேடம். நீங்க கொடுத்தது...

நான் போட்டேன். அவ்ளோ தான்."

அவன் இப்டிச் சொல்றது எனக்கு இன்னும் கஷ்டமா இருந்துச்சு.

நான்: "இல்ல...

நீ அப்பவே சொல்லியிருக்கலாம்ல? கழட்டிப் போட்டுட்டுப் போயிருக்கலாம்ல?"

பிரகாஷ்: "மேடம் சொன்னா கேட்கணும்ல. அதான் போட்டுட்டு வந்தேன்."

பிரகாஷ்: "ஆனா நடக்கும்போது ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்துச்சு மேடம். ஒரு மாதிரி கொஞ்சம் வலி."

"கொஞ்சம் வலி"ங்கறான்.

ஆனா போட்டோவைப் பார்த்தா அப்டித் தெரியலையே.

பிரகாஷ்: "ஒவ்வொரு அடியும் ஒரு மாதிரி நரக வேதனை."

நான்: "என்ன வலி? சும்மா இறுக்கமா இருந்திருக்கும். அவ்ளோ தானே?"

எனக்கு ஒரு சந்தேகம்.

ஒருவேளை என்கிட்ட அவன் நடிக்குறானோ?

அன்னைக்கு ஜுரம் வந்தப்போ...

ரொம்ப பில்ட்-அப் கொடுத்தான். துடிச்சான். ஆனா அடுத்த நாளே நல்லா இருந்தான்.

அது மாதிரி இப்பவும் என் சிம்பதியை தேடுறானோ?

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். வெறும் இறுக்கம் இல்ல."

பிரகாஷ்: "தோல் எல்லாம் உரிஞ்சு போற அளவுன்னு சொல்றேன். எரியுது."

"தோல் உரியுற அளவா?"

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"அய்யய்யோ..."

அந்த இடம் எவ்வளவு சென்சிடிவ் ஆனதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

அங்க சின்னக் கீறல் விழுந்தா கூடத் தாங்க முடியாது.

இவன் என்னடான்னா...

தோல் உரியுற அளவுக்கு நடந்திருக்கான்.

நான்: "அச்சச்சோ...

நிஜமாவா சொல்ற?"

பிரகாஷ்: "ஆமா மேடம். அந்த எலாஸ்டிக் ரப்பர்...

என் தோலை அறுத்துடுச்சு."

பிரகாஷ்: "அப்புறம் அந்த ஜட்டி உள்ள...

இடம் பத்தாம...

எல்லாம் நசுங்கிப் போய்...

செவந்து போயிருக்கு."

பிரகாஷ்: "தண்ணி பட்டா கூட எரியும் போல மேடம்."

பிரகாஷ்: "உட்காரவே முடியல."

எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.

நான் தான் காரணம்.

நான் தான் அவனை வற்புறுத்திப் போடச் சொன்னேன்.

இப்போ அவனுக்கு அந்தரங்க இடத்துல காயம்.

இதை அவன் யார்கிட்ட போய்ச் சொல்லுவான்?

டாக்டர் கிட்டயா போக முடியும்?

"சின்ன சைஸ் ஜட்டியைப் போட்டேன்...

புண்ணாகிடுச்சு"னு சொல்ல முடியுமா?

இது என் பொறுப்பு.

அவனுக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும் போல யோசிச்சேன்.

ஆனா அதே டைம்...

அவன் மேல எனக்கு டவுட்டும் இருந்துச்சு. ஓவர் பில்ட்-அப் கொடுக்குறானோனு.

"இவனுக்கு மருந்து சொல்லணும்."

நான்: "பயப்படாத பிரகாஷ். அது ஒன்னும் ஆகாது."

நான்: "உன்கிட்ட தேங்காய் எண்ணெய் இருக்கா?"

பிரகாஷ்: "இருக்கு மேடம்."

நான்: "அதை எடுத்து லேசாத் தடவு. எரிச்சல் குறையும். புண்ணு ஆறிடும்."

பிரகாஷ்: "எங்க தடவட்டும் மேடம்?"

நான்: "அதான்...

எங்க வலிக்குதோ அங்க."

பிரகாஷ்: "புரியல மேடம். புண்ணு இருக்கிற இடத்துலயா? இல்ல வீங்கிப் போய் இருக்கிற இடத்துலயா?"

இவன் ஏன் இப்டிக் கேள்வி கேட்குறான்?

எனக்குக் கூச்சமா இருக்கு.

ஆனா அவன் வலியில இருக்கானா?

இல்ல என்னை அவனோட வழிக்குக் கொண்டு வர ட்ரை பண்றானா?

எப்படியா இருந்தாலும் பாவம், கொஞ்சம் ஹெல்ப் பண்ணலாம்.

நான்: "காயம் பட்ட இடத்துல தடவு. தோல்ல படுற மாதிரி தடவு."

நான்: "இல்லன்னா டெட்டால் இருந்தா வை. இன்ஃபெக்ஷன் ஆகாம இருக்கும்."

பிரகாஷ்: "டெட்டால் வெச்சா எரியும் மேடம். ஏற்கனவே தீயா எரியுது."

நான்: "சரி...

குளிர்ந்த தண்ணி ஊத்திக்கு கழுவு."

பிரகாஷ்: "பண்ணிப் பார்த்தேன் மேடம். ஆனா வலி குறையல."

பிரகாஷ்: "எனக்குப் பயமா இருக்கு மேடம். அந்த இடம் வேற..."

பிரகாஷ்: "ஏதாச்சும் ஆகிடுச்சுன்னா...

என் வாழ்க்கை என்ன ஆகுறது?"

பிரகாஷ்: "எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் கூட ஆகல மேடம்."

அவன் சொல்றதுல நியாயம் இருக்கிற மாதிரி இருக்கு.

ஆனா அவன் ரொம்ப நடிக்கிறான்னு எனக்குத் தெரியுது.

ஆனா அவன் இன்னும் கல்யாணம் ஆகாதவன்.

அந்த இடத்துல ஏதாச்சும் ஆச்சுன்னா...

அவன் வாழ்க்கை வீணா போயிடும்.

எனக்குக் குற்ற உணர்வு அதிகமாகுச்சு.

நான்: "அப்டி எல்லாம் ஆகாது பிரகாஷ். சும்மா ஸ்கிராட்ச் தான் இருக்கும். பயப்படாத."

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். பார்க்கவே பயங்கரமா இருக்கு."

பிரகாஷ்: "எனக்கு என்ன மருந்து போடணும்னு தெரியல."

நான்: "ஆயின்மெண்ட் க்ரீம் ஏதாவது இருந்தா போடு."

பிரகாஷ்: "எதுவும் இல்ல மேடம்."

பிரகாஷ்: "எண்ணெய் தடவலாமா...

இல்ல பவுடர் போடலாமான்னு தெரியல."

பிரகாஷ்: "தப்பா எதையாவது பண்ணி...

பெருசாகிடுமோன்னு பயமா இருக்கு."

பிரகாஷ்: "நீங்க சொன்னாத் தான் எனக்குத் தைரியம்."

அவன் என்னவோ எனக்கு எல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரி கேள்வி கேட்குறான்.

நானும் ஏதோ ஒரு மாதிரித் தான் பதில் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

திடீர்னு அவன் ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

பிரகாஷ்: "மேடம்...

தப்பா நினைக்கலைன்னா ஒன்னு கேட்கவா?"

நான்: "என்ன?"

பிரகாஷ்: "நான் அந்தப் புண்ணைக் காட்டுறேன்."

பிரகாஷ்: "நீங்க பார்த்துட்டு...

எண்ணெய் வைக்கணுமா இல்ல வேற ஏதாச்சும் பண்ணனுமானு சொல்லுங்க."

பிரகாஷ்: "எனக்கு வேற என்ன பண்றதுன்னே தெரியல மேடம்."

எனக்கு "திக்"னு ஆச்சு.

"புண்ணைக் காட்டுறானா?"

"அப்படின்னா...?"

"போட்டோ அனுப்பப் போறானா?"

"அவனோட அந்தரங்க உறுப்பை போட்டோ எடுத்து அனுப்பப் போறானா?"

"பவித்ரா...

இது தப்பு."

"நீ பார்க்கக் கூடாது."

"வேணாம்னு சொல்லு."

நான் டைப் பண்ணப் போனேன். "நோ".

"வேணாம் பிரகாஷ்...

எனக்குப் புரியுது. ஆனா போட்டோ வேண்டாம்."

இப்டி டைப் பண்ணலாம்னு நினைச்சேன்.

ஆனா என் விரல் நிக்குது.

என் மனசுக்குள்ள இன்னொரு குரல்:

"ஏய்...

இதுல என்ன தப்பு?"

"அவன் வலியில இருக்கான்."

"யார்கிட்டயும் ஹெல்ப் கேட்க முடியாதுன்னு சொல்றான்."

"நீ தான் காரணம்."

"இது ஃபர்ஸ்ட் எய்ட் மாதிரி தானே."

"சும்மா காயத்தைப் பார்த்துட்டு மருந்து சொல்லப் போற."

"வேற எந்தக் கெட்ட எண்ணமும் இல்ல."

"அவன் உனக்கு எவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்."

"தெரிஞ்சவங்களுக்கு அடிபட்டா ஹெல்ப் பண்ணப் பார்க்க மாட்டாங்களா?"

"அதுவும் இல்லாம...

அவன் அவனோட சுண்ணியைக் காட்டப் போறது இல்ல. வெறும் காயத்தை மட்டும் தானே காட்டப் போறான்."

நான் என்னை நானே ஏமாத்திக்கிட்டேன்.

நிஜமாவே எனக்கு அந்த "புண்ணை" பார்க்கணும்ங்கற அக்கறையா?

இல்ல...

அவனோட அந்த "மான்ஸ்டர் சுண்ணியை" பார்க்கணும்ங்கற ஆர்வமா?

பாத்ரூம்ல பார்த்தேன்.

ஹால்ல பார்த்தேன்.

இப்போ போட்டோல...

ஹை-குவாலிட்டில...

ஜூம் பண்ணிப் பார்க்குற வாய்ப்பு.

என் இதயம் "டப் டப்"னு அடிச்சுக்கிச்சு.

என் புடவைக்குள்ள...

என் உடம்பு சூடாச்சு.

என் காம்புகள் விறைச்சு வலிச்சது.

நான் "வேணாம்"னு சொல்லல.

"அனுப்பு"னும் சொல்லல.

அமைதியா இருந்தேன்.

அந்த அமைதியே சம்மதம் தானே.

நான் போனைப் பார்த்துக்கிட்டே நின்னேன்.

ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு.

என் வீடு நிசப்தமா இருந்துச்சு.

திடீர்னு...

"டிங்..."

மெசேஜ் வந்த சத்தம்.

என் கை நடுங்குச்சு.

"வந்துடுச்சு."

"அனுப்பிட்டான்."

நான் சுத்தி முத்தி பார்த்தேன்.

எனக்கே தெரியாம, என் வீட்ல யாரோ இருக்கிற மாதிரி, ஒரு பயத்துல பார்த்தேன்.

யாரும் இல்ல.

நான் அந்தப் படத்தை ஓப்பன் பண்ணினேன்.

வட்டம் லோட் ஆச்சு.

படம் ஸ்கிரீன்ல விரிஞ்சுது.

நான் மூச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டுப் பார்த்தேன்.

"ஹ...."

என் வாய் அறியாமலே பிளந்தது.

அது ஒரு முழு நீளப் படம்.

அவன் பெட்ல உக்காந்து எடுத்திருக்கான்.

அவன் மடி தெரியுது.

அவன் போட்டுருந்த அந்த டிராக் பேண்ட்டை...

முழங்கால் வரைக்கும் இறக்கி விட்டிருக்கான்.

அவனோட ரெண்டு தொடைகளும் கருப்பா, கட்டை மாதிரி தெரியுது.

நடுவுல...

அந்த "விஷயம்".

அவனோட ஆண் குறி.

நான் எதிர்பார்த்தது சின்னக் காயம்.

ஆனா அங்க இருந்தது...

ஒரு பெரிய சதை மலை.

அது முழுசா விறைக்கல.

ஆனா முழுசாச் சுருங்கியும் இல்ல.

என்னோட அரைகுறை மெசேஜ்...

என்னோட அக்கறை...

இதெல்லாம் அவனுக்கு மூட் ஏத்தியிருக்கு போல.

அது ஒரு அரை விறைப்புல...

கனமா...

தடிமனா...

அவன் வலது தொடை மேல சாஞ்சு கிடந்துச்சு.

பாத்ரூம்ல விறைச்சு நின்னப்போ...

அது ஒரு ஆயுதம் மாதிரி இருந்துச்சு.

இப்போ...

அது ஒரு பெரிய, தூங்குற மிருகம் மாதிரி இருந்துச்சு.

அதோட நீளம்...

சும்மா படுத்துக்கிடக்கும் போதே...

அது அவன் தொடையில பாதி தூரம் வந்துச்சு.

அதோட தடிமன்...

என் மணிக்கட்டு அளவுக்கு மேல இருக்கும் போல.

அடிப் பக்கம் நல்லா உருண்டையா...

கருப்பா...

நடுவுல அந்தத் தண்டு...

வீங்கிப் போய்...

ரத்த ஓட்டம் பாய்ஞ்சு...

கதகதப்பாத் தெரிஞ்சுது.

மேல இருக்கிற தோல்...

பாதியா சுருங்கி...

அதோட மொட்டு...

ஒரு பெரிய காளான் மாதிரி...

கருஞ்சிவப்பு கலர்ல...

பளபளன்னு தெரிஞ்சுது.

அந்த மொட்டு மட்டுமே...

ஒரு எலுமிச்சம்பழம் சைஸ் இருக்கும் போல.

அதுல ஈரம் மினுமினுச்சு.

அதைச் சுத்தி...

நரம்புகள் எல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு...

ஒரு மேப் மாதிரி ஓடுச்சு.

கீழே...

அவனோட ரெண்டு கொட்டைகளும்...

ஒரு தோல் பையில போட்ட பந்துங்க மாதிரி...

அவன் தொடை இடுக்குல உக்காந்திருந்துச்சு.

அதைச் சுத்தி அடர்த்தியான முடி.

நான் ஜூம் பண்ணினேன்.

நான் தேடுனது காயத்தை.

ஆமா...

அங்க ஒரு சின்ன ஸ்கிராட்ச் இருந்துச்சு.

அந்தத் தண்டின் அடிப்பக்கத்துல...

ஒரு சின்ன ஸ்கிராட்ச், கீறல் கூட இல்ல.

சும்மா தோல் சிவந்திருக்கு.

அவ்ளோ தான்.

அது ஒரு சின்ன விஷயம்.

ஒரு சொட்டு எண்ணெய் வெச்சாச் சரியாகிடும்.

ஆனா...

அந்தச் சின்னக் காயத்தைக் காட்டுற சாக்குல...

அவன் எனக்கு என்ன காட்டிருக்கான்னு பாருங்க.

அவனோட ஆண்மையை...

அவனோட பலத்தை...

அவனோட அளவை...

ஹை-ரெசல்யூஷன்ல...

என் கண்ணு முன்னாடி விரிச்சு வெச்சிருக்கான்.

நான் ஹெல்ப்பிங் மைண்ட்ல பார்க்க நினைச்சேன்.

ஆனா நான் பார்க்குறது...

ஒரு வாட்ச்மேனோட கருஞ்சூண்ணி...

கருநாகம்.

இது மருத்துவப் பரிசோதனை இல்ல.

இது ஒரு கண்காட்சி.

"எவ்ளோ பெருசு..."

"இந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியைத் தான் வீட்ல பார்த்தப்போவே அப்டி இருந்துச்சு, இப்போ இன்னும் எவ்ளோ பெருசா இருக்கு?"

"என் புருஷன் கார்த்திக்கோடது...

விறைச்சாலே இவ்ளோ வராது."

"ஆனா இவன்...

சும்மா அரை விறைப்புல இப்டி வெச்சிருக்கான்."

"இது முழுசா விறைச்சா...

என்ன ஆகும்?"

"இந்த மான்ஸ்டர் சுண்ணியைத் தான் நான் வீட்டுக்குள்ள வெச்சிருந்தேனா?"

"இதைப் பார்க்கக் கூடாது..."

"ஆனா என்னால கண்ணை எடுக்க முடியலையே."

என் கண்கள் அந்தத் தழும்பைத் தாண்டி...

அவனோட அந்த மொட்டு மேலேயே நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அந்த ஈரம்...

அந்த மினுமினுப்பு...

என்னை ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் வாட்ச்மேனோட அரை விறைப்பான சுண்ணியை...

ஹை-ரெசல்யூஷன்ல பார்த்துக்கிட்டு நிக்கிறேன

[yazhiniram]

---------
Part 90:
---------


நான் அந்தப் போட்டோவைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அதுல இருந்த அந்த "விஷயம்"...

அவனோட அந்த அரை விறைப்பான சுண்ணி...

என் கண்ணை உறுத்துச்சு.

திடீர்னு எனக்குச் சுயநினைவு திரும்புச்சு.

"என்ன பவித்ரா பண்ணிட்டு இருக்க?"

"ஒரு வாட்ச்மேனோட அந்தரங்க உறுப்பை ஜூம் பண்ணிப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கியே..."

"சீ..."

எனக்கு ஒரு மாதிரி அருவருப்பா வந்துச்சு.

அவன் வலிக்குதுன்னு சொன்னான். காயம்னு சொன்னான்.

ஆனா இங்க என்ன இருக்கு?

ஒரு சின்னச் சிராய்ப்பு.

சும்மா ஒரு கீறல்.

அதுக்காக இப்டி பேண்ட்டை இறக்கிப் போட்டோ அனுப்புவானா?

இவன் வேணும்னே தான் பண்றான்.

என் பலவீனத்தைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டு விளையாடுறான்.

நான் யாரு?

நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. அவன் ஒரு வாட்ச்மேன்.

நான் அவனுக்கு இடம் கொடுத்தது தப்பு.

எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு. அந்தப் பயம் அவனுக்குப் போயிடுச்சு.

நான் ஒரு கண்டிப்பான ஆளா மாறினேன்.

என் கௌரவத்தைக் காப்பாத்திக்கணும்.

வேகமா டைப் பண்ணினேன்.

நான்: "சீ...

நிறுத்து பிரகாஷ்."

நான்: "நீ காயம்னு சொன்னத நான் நம்பினேன். போட்டோ வேண்டாம்னு சொல்லச் சொல்ல நீ செண்ட் பண்ணுன. சரி பார்க்கலாம்னு பார்த்தா..."

நான்: "இங்க ஒண்ணுமே இல்ல. இது சும்மா ஒரு சின்னச் சிராய்ப்பு."

நான்: "அதுக்கு இப்டி தான் போட்டோ அனுப்புவியா?"

நான்: "அந்த ஸ்கிராட்ச்க்கு கொஞ்சம் தேங்காய் எண்ணெய் வெச்சாச் சரியாகிடும்."

நான்: "என்னை என்ன நினைச்ச?"

நான்: "உன்னோடத பார்க்கக் காத்துக்கிட்டு இருக்கேன்னு நினைச்சியா?"

நான்: "கொஞ்சம் நார்மலாப் பேசுனா, நீ எவ்ளோ அசிங்கமா போட்டோ அனுப்புற?"

நான்: "இனிமே எனக்கு மெசேஜ் பண்ணாத. நான் உன்னை பிளாக் பண்றேன்."

நான் பிளாக் பண்ணப் போனேன்.

ஆனா அதுக்குள்ள அவன் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டான்.

பிரகாஷ்: "அய்யோ...

இல்ல மேடம். ப்ளீஸ் தப்பா நினைக்காதீங்க."

பிரகாஷ்: "நிஜமாவே வலிக்குது மேடம். அதான் காட்டுனேன்."

பிரகாஷ்: "எனக்கு வேற யாரையும் தெரியாது. நீங்க தான் உதவி செய்வீங்கன்னு நினைச்சேன்."

பிரகாஷ்: "எனக்கு எந்தத் தப்பான எண்ணமும் இல்ல மேடம். சத்தியமா."

பிரகாஷ்: "என்னை மன்னிச்சுடுங்க மேடம்."

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் பிளாக் பண்ணிடாதீங்க. இனிமே இப்டி நடக்காது."

அவன் கெஞ்சுன விதம்...

எனக்குக் கொஞ்சம் பாவமா இருந்துச்சு.

"சரி...

ஒருவேளை அவனுக்கு நிஜமாவே வலிக்குதோ?"

"விவரம் தெரியாம அனுப்பி இருப்பான். அவனுக்கும் என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம அனுப்பிருப்பானோ?"

"நான் தான் ஓவரா ரியாக்ட் பண்றேனா?"

"பரவால்ல...

மன்னிச்சு விடலாம்."

"ஆனா இனிமே இடம் கொடுக்கக் கூடாது."

நான் கொஞ்சம் இறங்கி வந்தேன்.

நான்: "சரி...

இந்த ஒரு முறை மன்னிக்கிறேன்."

நான்: "இனிமே இந்த மாதிரி போட்டோ அனுப்பக் கூடாது."

நான்: "ஒழுங்கா தேங்காய் எண்ணெய் எடுத்துத் தடவு. சரியாகிடும்."

நான்: "கொஞ்ச நேரம் மெசேஜ் பண்ணாத."

அனுப்பிட்டு, போனைத் தூக்கிப் போட்டேன்.

அவன் "சரி மேடம்"னு சொல்லி மெசேஜ் அனுப்பினான். நான் அதுக்குப் பதில் அனுப்பல.

நான் ஒன்னும் அவனுக்காக ஏங்கிட்டு இருக்காத மாதிரி காட்டணும்னு நினைச்சேன்.

அவன் சுண்ணியைக் காமிச்சா மேடம் மடங்கிடுவாங்கன்னு அவன்கிட்ட காட்டக் கூடாதுன்னு நினைச்சேன்.

போனை சோபால வெச்சுட்டு அப்படியே சோபா மேலேயே சாஞ்சு படுத்தேன்.

மனசுக்குள்ள ஒரு விதமான குற்ற உணர்வு இருந்தாலும்...

இன்னொரு பக்கம் ஒரு திருப்தி.

"நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு, கல்யாணம் ஆனவ."

"நான் வழிதவறல."

"அவனை அதட்டி அடக்கிட்டேன்."

அந்த நினைப்புலேயே கண்ணை மூடினேன்.

சோர்வுல தூக்கம் வந்துச்சு.

எவ்ளோ நேரம் தூங்கினேன்னு தெரியல.

திடீர்னு போன் ரிங் ஆச்சு.

நான் திடுக்கிட்டு எழுந்தேன். மணி பார்த்தேன். சாயங்காலம் 5:30.

யார் கூப்பிடுறாங்க?

அப்பா.

ஊர்ல இருந்து கூப்பிடுறாரு.

நான் போனை எடுத்தேன்.

"ஹலோ அப்பா."

"ஹலோ பவித்ரா...

என்னம்மா பண்ற?"

"இப்போ தான்ப்பா தூங்கி எழுந்தேன். நீங்க எப்டி இருக்கீங்க? அம்மா எப்டி இருக்காங்க?"

"எல்லாரும் நல்லா இருக்கோம்மா. உன் பையன் இங்க ஒரே ஆட்டம்."

"என்ன பண்ணிட்டு இருக்கான்?"

"இங்க அவன் கசின்ஸ் கூட விளையாடிட்டு இருக்கான்."

"அவனைக் கூப்பிடுங்கப்பா."

அப்பா என் மகனைக் கூப்பிட்டார்.

"அம்மா..."

அந்த மழலைக் குரலைக் கேட்டதும் எனக்கு சந்தோஷம் தாங்கல.

"குட்டி...

என்னடா பண்ற? சாப்பிட்டியா?"

"ம்ம்...

பாட்டி சாப்பாடு கொடுத்தாங்க. நான் விளையாடிட்டு இருக்கேன் மா."

"சூப்பர் டா. பத்திரமா விளையாடு. தாத்தாவைப் படுத்தாத."

"சரி மா. அப்பா எங்க?"

"அப்பா ஆபீஸ்ல ஒர்க்ல இருப்பாரு டா. நைட் வருவாரு."

நாங்க கொஞ்ச நேரம் பேசினோம்.

அவன் அங்க எல்லாரும் கூடச் சேர்ந்து ஜாலியா இருக்கான்.

நான் இங்க?

இந்த நாலு செவத்துக்குள்ள தனியா இருக்கேன்.

கார்த்திக் கூட இருந்தா பரவால்ல. அவரும் வேலை வேலைன்னு ஓடுறாரு.

எனக்குத் தனிமை வாட்டுச்சு.

போனை வெச்சேன்.

எழுந்து முகம் கழுவப் போனேன்.

குளிர்ந்த தண்ணிய முகத்துல அடிச்சுக் கழுவினேன்.

துடைச்சுட்டு, கண்ணாடியில என்னைப் பார்த்தேன்.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு என்னை நானே ரசிச்சேன்.

என் முகம் பார்க்க லட்சணமா இருந்துச்சு.

நான் அழகாத் தான் இருக்கேன்.

சாயங்காலம் ஆயிடுச்சு. விளக்கு ஏத்தணும்.

நான் பூஜை அறைக்குப் போனேன்.

விளக்கை எடுத்தேன். எண்ணெய் ஊத்தினேன். திரி போட்டேன்.

தீப்பெட்டி எடுத்துப் பத்த வெச்சேன்.

தீபம் எரிஞ்சது.

நான் கண்ணை மூடிச் சாமி கும்பிட்டேன்.

மனசுல ஒரு நிம்மதி வேணும்னு நினைச்சேன்.

விளக்கு ஏத்திட்டு ஹாலுக்கு வந்தேன்.

வீடு நிசப்தமா இருந்துச்சு.

அந்த அமைதி என்னைக் கொல்லும் போல இருந்துச்சு.

டிவியை ஆன் பண்ணேன்.

ஏதோ சீரியல் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு. சும்மா சத்தம் வரட்டுமேன்னு ஓட விட்டேன்.

சோபால வந்து உக்காந்தேன்.

மணி 6:30.

கார்த்திக் இந்நேரம் கிளம்பியிருப்பார்.

நான் போனை எடுத்து அவருக்குக் கூப்பிடப் போனேன்.

அவரே கூப்பிட்டார்.

"ஹலோங்க...

கிளம்பிட்டீங்களா?"

நான் ஆவலா கேட்டேன்.

"இல்ல பவி...

அதான் கூப்பிட்டேன்."

"என்னங்க?"

"இன்னைக்கு வர முடியாது பவி. கடைசி நேரத்துல ஒரு வேலை வந்துருச்சு."

"என்னங்க சொல்றீங்க? நேத்தே சரியாத் தூங்கல."

"தெரியுது பவி. ஆனா இது ரொம்ப முக்கியம். அமெரிக்கா கிளைண்ட் கூட மீட்டிங். நைட் முழுக்க இங்கேயே இருக்கணும்."

"அச்சச்சோ..."

"நீ சாப்பிட்டுப் படு. நான் நாளைக்குக் காலையில வந்துடுறேன்."

"சரிங்க...

பார்த்து இருங்க."

அவர் போனை வெச்சிட்டார்.

நான் "சரி"னு சொன்னேனே தவிர...

என் மனசுக்குள்ள எரிமலை வெடிச்சது.

"எப்பப்பாரு வேலை வேலை..."

"நான் இங்க இருக்கேனா செத்தேனான்னு கூடக் கவலை இல்ல."

"இந்த வீட்ல நான் தனியா கிடக்கேன்."

"யாரும் இல்ல."

"அப்புறம் எதுக்கு இந்தக் கல்யாணம்?"

"எதுக்கு இந்தப் புருஷன்?"

"ராத்திரி ஆனா புருஷன் கூட இருக்கணும்னு ஆசை இருக்காதா?"

"இவரு அங்க ஏசியில உக்காந்து வேலை பார்ப்பாரு. நான் இங்க தனியா வெந்துக்கிட்டு இருக்கணும்."

எனக்குக் கோவமா வந்துச்சு. அழுகையா வந்துச்சு.

டிவியில ஓடுற சீரியலைப் பார்க்கக் கூடப் பிடிக்கல.

நான் சோபால சாய்ஞ்சேன்.

கால் மேல கால் போட்டு உக்காந்தேன்.

நான் ஒரு முடிவு பண்ணினேன்.

"இனிமே நான் யாருக்காகவும் காத்துக்கிட்டு இருக்க முடியாது."

"என் சந்தோஷத்தை நான் தான் பாத்துக்கணும்."

"அவர் வரலைன்னா போகட்டும்."

வீடு அமைதியா இருந்துச்சு.

என்னோட கோவம் மெதுவா விரக்தியா மாறுச்சு.

விரக்தி...

போரடிக்கும் உணர்வா மாறுச்சு.

சும்மா போனை நோண்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

இன்ஸ்டாகிராம், ஃபேஸ்புக் எல்லாம் பார்த்துச் சலிச்சுப் போச்சு.

திடீர்னு ஒரு நோட்டிபிகேஷன் சத்தம்.

"டிங்."

வாட்ஸ்அப்.

யாரது?

நான் போனை எடுத்துப் பார்த்தேன்.

தெரிஞ்ச நம்பர்.

பிரகாஷ்.

எனக்கு நெஞ்சு "திக்"னு ஆச்சு.

"நான் தான் மெசேஜ் பண்ணாதன்னு சொன்னேனே...

இவன் ஏன் பண்றான்?"

நான் ஓப்பன் பண்ணினேன்.

பிரகாஷ்: "குட் ஈவினிங் மேடம்."

வெறும் வணக்கம். மரியாதை கலந்த வணக்கம்.

வேற எதுவும் இல்ல.

நான் யோசிச்சேன்.

"பதில் அனுப்பலாமா?"

"வேணாம்...

கண்டுக்காம விட்டாத் தான் மரியாதை."

"இல்ல...

பாவம். அவன் தான் மன்னிப்பு கேட்டுட்டானே."

"மரியாதையாத் தானே அனுப்பிருக்கான்."

"நான் சும்மா இருந்தா...

எனக்குப் பைத்தியம் பிடிச்சிரும்."

"யார்கிட்டயாவது பேசணும் போல இருக்கு."

"கார்த்திக் வரல."

"இவன்கிட்ட பேசினா...

கொஞ்ச நேரம் டைம் பாஸ் ஆகும்."

"அவன் வலிக்குதுன்னு சொன்னானே...

அது என்ன ஆச்சுன்னு கேட்கலாம்."

"கேட்டா தப்பா நினைப்பானா?"

"மேடம் நம்ம போட்டோவைப் பார்த்து இம்ப்ரஸ் ஆகிட்டாங்கன்னு நினைப்பானா?"

"பரவால்ல...

அக்கறையா விசாரிக்கிற மாதிரி கேட்கலாம்."

என்னோட தனிமை ஜெயிச்சது.

என் கோவம் தோத்துப்போச்சு.

நான் டைப் பண்ணினேன்.

நான்: "குட் ஈவினிங் பிரகாஷ்."

செண்ட் பண்ணினேன்.

அடுத்த வினாடியே...

நான் இன்னொரு கேள்வியையும் கேட்டேன்.

இது என் மனசுல இருந்த கேள்வி.

நான்: "இப்போ எப்டி இருக்கு? வலி குறைஞ்சுதா?"

நான் அவனுக்கு மெசேஜ் அனுப்பிட்டேன்.



---------
Part 91:
---------


நான் அந்த மெசேஜை அனுப்பிட்டு...

போனையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"இப்போ வலி எப்டி இருக்கு?"

"வலி கம்மியாகிடுச்சுன்னு சொல்லு."

"இப்போ ஓகே மேடம்ன்னு சொல்லு."

எனக்குள்ள நானே ஒரு சின்னக் குழந்தையைப் போல வேண்டிக்கிட்டேன்.

ஏன்னா...

அவன் "வலிக்குது"ன்னு சொன்னா, எனக்கு மனசு கஷ்டமா இருக்கும்.

அதுவே "பரவால்ல, ஜாலி மேடம்"ன்னு சொல்லிட்டா...

நான் ஃப்ரீயா ஆகிடுவேன்.

என் தப்பு இல்ல...

எல்லாம் அவன் தலைவிதின்னு நினைச்சுப்பேன்.

நான் மெசேஜ் அனுப்பின அடுத்த வினாடியே...

"டிங்."

பதில் வந்துடுச்சு.

அடப்பாவி...

போனை கண்ணு இமைக்காம பார்த்துக்கிட்டே உக்காந்து இருப்பான் போல.

இல்லன்னா...

வேலையை விட்டுட்டு, என் மெசேஜுக்காக தவம் கிடக்குறானோ?

நான் வேகமா ஓப்பன் பண்ணினேன்.

வரிசையா மெசேஜ் டைப் பண்ணிருக்கான்.

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம். நீங்க சொன்ன மாதிரி தேங்காய் எண்ணெய் போட்டேன்."

பிரகாஷ்: "ஆனா வலி பெருசா குறையல."

பிரகாஷ்: "இன்னும் சொல்லப்போனா...

எண்ணெய் பட்டதும் கொஞ்சம் எரிஞ்சது மேடம்."

பிரகாஷ்: "நடக்கலாம்னு பார்த்தா...

பேண்ட் பட்டு உரசும்போதெல்லாம் ஒரே எரிச்சல் தான் மேடம்."

இதைப் படிக்கும்போதே...

எனக்குச் சிரிப்பு தான் வந்துச்சு.

"ஆஹா...

ஆரம்பிச்சுட்டான்யா..."

"ஆஸ்கார் அவார்ட் நடிப்பு."

ஒரு ஜட்டிக்காக இவன் இவ்ளோ பில்ட்-அப்  கொடுக்குறானா?

இவன் வேணும்னே சொல்றானா...

இல்ல உண்மையிலயே வலிக்குதா?

எனக்குத் தெரியல.

ஆனா ஒன்னு மட்டும் புரியுது.

இவன் என் அனுதாபத்தைத் தேடுறான்.

"பாவம் மேடம்...

உங்களுக்காக கஷ்டப்படுறேன்"னு சொல்லி, என் மனசுல இடம் பிடிக்கப் பார்க்குறான்.

இருந்தாலும்...

என் வயித்துக்குள்ள ஏதோ கலக்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

"ரொம்ப எரியுதா?"

"நடக்கும்போது எரிச்சல் அதிகமா இருக்குதா?"

"பாவம்..."

நான் என்ன காரியம் பண்ணிட்டேன்?

சும்மா அவன் அப்படி அந்த விறைப்போட வெளிய போனா...

யாராவது பார்த்தா அசிங்கமா இருக்குமேன்னு தானே அந்த ஜட்டியைக் கொடுத்தேன்.

அவன் நல்லதுக்குத் தானே ஹெல்ப் பண்ணினேன்.

ஆனா...

அந்த ஜட்டி அவனுக்குச் சிறுசுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

அதான் அதை ஒரு ஃபன் ஆகவும் செஞ்சேன்.

கொஞ்சம் கஷ்டப்படட்டுமேன்னு நினைச்சேன்.

"அவ்ளோ பெரிய சைஸை வெச்சுட்டுத் திரியுறான்ல...

படட்டும்."

ஆனா...

அது இப்டி ஒரு பில்ட்-அப்ல கொண்டு போய் முடியும்னு நான் நினைக்கல.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

ஆனா எனக்கு டவுட்டும் வர ஆரம்பிச்சது.

"இவன் பெரிய நடிகன்."

"வேணும்னே பண்றானோ?"

"எரியுதுன்னு சொல்றான்...

ஆனா மெசேஜ் மட்டும் டக்கு டக்குனு அனுப்புறான்."

ஆனா இன்னொரு மனசு...

"இல்ல...

நிஜமாவே வலிக்குது போல"ன்னு ஃபீல் பண்ணுச்சு.

அந்த மனசாட்சி என்னைக் கேள்வி கேட்க ஆரம்பிச்சது.

"பவித்ரா..."

"நீ ஒரு ஹெல்ப்பிங் மைண்ட் இருக்கிற பொண்ணு."

"நீ நல்லவ."

"அவன் பாட்டுக்கு இருந்தான்...

நீ கேட்டதால தான் காய்கறி வாங்க ஹெல்ப் பண்ண வந்தான்."

"அவன் போறப்போ நீ தான் கூப்பிட்டு...

அந்த விறைப்பை மறைக்க...

அந்தச் சின்ன ஜட்டியைப் போட வெச்ச."

"இப்போ அதனால அவன் துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்."

எனக்கு என்னவோ மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

"இது தப்பு."

"நான் இதைச் சரி பண்ணனும்."

"டாக்டர் பவித்ரா வேலையை ஆரம்பிக்க வேண்டியது தான்."

நான்: "அய்யோ...

சாரி பிரகாஷ். எனக்குத் தெரியாம போச்சு."

நான்: "நான் அசிங்கமா தெரியுதுன்னு தான் கொடுத்தேன். இப்டி வலிக்கும்னு நினைக்கல."

நான்: "ரொம்ப வலிக்குதா?"

நான்: "வேணும்னா நீ இன்னைக்கு லீவ் எடுத்துடு பிரகாஷ்."

நான்: "உடம்பு சரியில்லன்னு சொல்லிடு."

நான் அவனுக்கு லீவ் எடுக்கச் சொன்னேன்.

அதுதான் இப்போதைக்கு என்னால செய்ய முடிஞ்ச உதவி.

அவன் போய் படுத்து ரெஸ்ட் எடுத்தா...

வலி குறையும்னு நினைச்சேன்.

ஆனா அவன் அதுக்கும் ஒரு காரணம் சொன்னான்.

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்...

அது முடியாது."

பிரகாஷ்: "ஏற்கனவே ரெண்டு வாரம் முன்னாடி காய்ச்சல்னு ரெண்டு நாள் லீவ் போட்டேன்."

பிரகாஷ்: "உங்களுக்குக் கூட ஞாபகம் இருக்குல்ல...

நீங்க மெசேஜ் அனுப்பாதப்போ."

பிரகாஷ்: "இப்போ மறுபடியும் லீவ் கேட்டா...

கொடுக்க மாட்டாங்க மேடம்."

பிரகாஷ்: "எனக்கு வர்றதே கொஞ்ச சம்பளம்."

பிரகாஷ்: "அதுல ஏற்கனவே போன லீவுக்கு...

தெரியல எவ்ளோ கட் பண்ணுவாங்கன்னு."

பிரகாஷ்: "இன்னொரு நாள் லீவ் போட்டா...

கஷ்டம் ஆகிடும்."

பிரகாஷ்: "லீவ் எடுக்குறது ரிஸ்க் மேடம்."

பிரகாஷ்: "வலிச்சாலும் பரவால்ல...

கொஞ்ச நேரத்துல சரியாகிடும் மேடம். பழகிடுச்சு மேடம்."

இந்த வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்னும்...

என்னை ஏதோ பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் போடுற ஒவ்வொரு பிட்டும்...

எனக்குப் புரிஞ்சது.

"பார்த்தீங்களா மேடம்...

நான் எவ்ளோ ஏழை...

ஆனா எவ்ளோ உழைப்பாளி"னு மறைமுகமாச் சொல்றான்.

எனக்கு என் மேல லேசா டென்ஷன் ஆச்சு.

"எனக்கே என்னான்னு விட்ருக்கணும்."

"நீ அவனுக்கு ஹெல்ப் பண்றேன்...

அவனோட அசிங்கத்தை மறைக்கிறேன்னு போயிட்டு..."

"இப்போ பாரு எல்லாத்துக்கும் நீ தான் காரணம் ஆகிட்ட."

"உனக்கு வேணா அது ஒரு ஹெல்ப்."

"உனக்கு வேணா அது அசிங்கம்னு ஹெல்ப் பண்ண போனது."

"ஆனா அவனுக்கு?"

"அவன் வாழ்க்கையே அந்த வேலையில தான் ஓடுது."

"உன் ஹெல்ப்பிங் மைண்ட்னால...

அவனுக்கு காயம் பண்ணி இருக்க வெச்சுட்ட."

"இப்போ அவன் எரிச்சலோட...

அந்தச் சேர்ல உக்காந்து காவல் காத்துக்கிட்டு இருக்கான்."

எனக்கு ஒரு மாதிரி கில்ட்டா இருந்துச்சு.

"சீ...

உனக்கு ஏன் இந்தத் தேவை இல்லாத வேலை?"

"தோல் உரிஞ்சு...

புண்ணாகி...

என்ன என்னமோ சொல்றான்."

எனக்குக் குழப்பமா இருந்துச்சு.

ஒரு சைடு அவன் நடிக்கிறானோன்னு ஃபீல் ஆகுது.

ஆனா அவன் பேசுறப்போ...

அவனுக்கு வலி போலன்னு ஃபீல் ஆகுது.

அவன் வலியில தான் இருக்கான் போல.

அப்போ நான் அவனைச் சமாதானப்படுத்த நினைச்சேன்.

அவன் "உங்களால தான் மேடம் இப்டி ஆச்சு"னு சண்டை போட்டா கூட எனக்கு நிம்மதியா இருந்திருக்கும்.

இல்ல...

அவன் நடிக்கிறான்னு கன்ஃபார்ம் ஆவது ஆகியிருக்கும்.

இப்போ அப்டி இல்ல.

"மேடம்...

மேடம்"னு உருகி வழியுறான்.

"கீழே கிரவுண்ட் ப்ளோர்ல...

அவன் அந்த செக்யூரிட்டி கேபின்ல உக்காந்து இருப்பான்."

"அந்த வலியோட...

வேதனையோட...

முடியாம உக்காந்து இருப்பான்."

"பார்க்கவே பயங்கரமா இருக்கும்னு சொன்னானே."

ஆனா எனக்கு போட்டோல அவ்வளவாத் தெரியல.

அது தெரியாம அவனைத் திட்டியும் திட்டினேன்.

"ஒருவேளை அவன் நடிக்கல...

உண்மையாலுமே கஷ்டப்படுறான் போல."

"இதுக்கு அவனுக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்."

"சும்மா மெசேஜ் அனுப்பினா வலி குறையாது."

எனக்குத் திடீர்னு ஒரு ஞாபகம் வந்துச்சு.

ரெண்டு மாசம் முன்னாடி கார்த்திக்குக்கு, ஒரு ஸ்கிராட்ச் ஆச்சு.

அப்போ அவரு ஒரு டியூப் வாங்கிட்டு வந்தார்.

அது போடும்போது எரிச்சல் இல்லாம, "ஜில்"லுனு இருக்கும்னு சொன்னார்.

அது ஒரு ஆன்டிசெப்டிக் க்ரீம்.

"ஆமா...

அது வீட்ல இருக்குமே."

நான் வேகமா பெட்ரூமுக்கு போனேன்.

டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் டிராயரைத் திறந்தேன்.

உள்ள மருந்து, மாத்திரை எல்லாம் கிடந்துச்சு.

தேடினேன்.

கிடைச்சது.

எடுத்துப் பார்த்தேன். இன்னும் பாதி டியூப் இருக்கு.

இதை அவன்கிட்ட கொடுத்தா...

போட்ட உடனே எரிச்சல் குறைக்கும்.

நான் டியூப்பை எடுத்துக்கிட்டு ஹாலுக்கு வந்தேன்.

ஆனா...

இதை எப்டி அவன்கிட்ட கொடுக்குறது?

முதல்ல அவன்கிட்ட சொல்லிப் பார்ப்போம்.

நான் போனை எடுத்தேன்.

நான்: "பிரகாஷ்...

உன்கிட்ட வேற ஏதாவது மருந்து, ஆயின்மென்ட் இருக்கா?"

பிரகாஷ்: "எதுவும் இல்ல மேடம். தேங்காய் எண்ணெய் மட்டும் தான் இருந்தது."

நான்: "அது பத்தாது. எரிச்சல் அடங்காது."

நான்: "என்கிட்ட ஒரு டியூப் இருக்கு. அது போட்டா உடனே சரியாகிடும்."

பிரகாஷ்: "பரவால்ல மேடம். சிரமம் வேண்டாம்."

நான்: "சும்மா இரு. நான் தர்றேன்."

இப்போ யோசனை.

"நான் கீழே போய் கொடுத்துட்டு வரலாமா?"

நான் என் டிரஸ்ஸைப் பார்த்தேன்.

வெறும் காட்டன் புடவை.

லைட் ப்ளூ கலர்.

உள்ள எதுவும் இல்ல.

பிராவும் இல்ல.

ஜட்டியும் இல்ல.

மத்தியானம் செகண்ட் டைம் குளிச்சப்போ...

வெயிலுக்கு இதமா இருக்கட்டுமேன்னு அப்படியே போடாம விட்டுட்டேன்.

இப்போ நான் இருக்கிற கோலத்துல கீழே போக முடியுமா?

"மணி இப்போ 7:30 மணிக்கு மேல ஆச்சு."

"இருட்டா இருக்கும்."

"ஆனா லிப்ட்ல யாராவது பார்த்தா?"

"தேவை இல்லாத பிரச்சனை."

"அதுவும் நான் இருக்கிற கோலத்துக்கு..."

"கிரவுண்ட் ப்ளோர்ல காத்து அடிக்கும்."

"காத்துல என் புடவை ஒட்டிக்குச்சுன்னா...

நான் உள்ள ஒண்ணுமே போடலைங்குறது ஊருக்கே தெரிஞ்சிடும்."

"அப்புறம் வாட்ச்மேனுக்கு மருந்து கொடுக்கப் போய்...

மானத்தை வாங்கிட்டு வர வேண்டியதுதான்."

"யாராவது பார்த்தா அசிங்கம்."

"ரிஸ்க் எடுக்க முடியாது."

அப்போ என்ன பண்றது?

"அவனை மேல வரச் சொல்லலாமா?"

நான் வீட்டை ஒரு டைம் பார்த்தேன்.

யாரும் இல்ல.

எனக்குத் தெரியும் யாரும் இல்லன்னு.

ஆனா என் இன்டியூஷன் செக் பண்ணுது, என்னையே அறியாம.

"அவனை மேல வரச் சொல்லி...

கதவு கிட்டயே கொடுத்துட்டு அனுப்பிடலாம்."

"யாரும் பார்க்க மாட்டாங்க."

"லிப்ட்ல வந்து...

டக்குனு வாங்கிட்டுப் போய்டுவான்."

"இது தான் சேஃப்."

நான் முடிவு பண்ணினேன்.

உடனே டைப் பண்ணினேன்.

நான்: "பிரகாஷ்...

நான் கீழே வர முடியாது."

நான்: "நீ மேல ஃப்ளாட்டுக்கு வா."

நான்: "நான் மருந்து எடுத்து வெச்சிருக்கேன். வாங்கிட்டுப் போ."

அவன் கொஞ்சம் தயங்கினான்.

பிரகாஷ்: "மேடம்? நான் மேல வரவா?"

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம், நான் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிறேன் மேடம். உங்களுக்குச் சிரமம் வேணாம் மேடம்."

"பாருடா..."

அவன் நடிக்கிறான்.

அவன் வரத் தயாராத் தான் இருக்கான்னு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா சும்மா பிகு பண்ணிக்குறான்.

என்னை வற்புறுத்த வைக்கிறான்.

"நீ கூப்பிட்டா நான் வர மாட்டேன்...

நீ கெஞ்சுனா தான் வருவேன்"னு சொல்ற மாதிரி இருக்கு.

எனக்கு லேசாக் கோவம் வந்துச்சு. கூடவே ஒரு சிரிப்பும் வந்துச்சு.

"நானே எதைப் பத்தியும் கவலைப்படாம கூப்பிடுறேன்...

இவன் என்னடான்னா..."

நான்: "ஒன்னும் சிரமம் இல்ல. நீ லிப்ட்ல வா."

நான்: "இது அப்ளை பண்ணா, இம்மீடியட்டா ரிலீஃபா இருக்கும்."

நான்: "ரொம்ப யோசிக்காத, என்னையும் டென்ஷன் பண்ணாம வா."

நான்: "நான் சொன்னா கேளு. வலிக்குதுன்னு சொன்னல்ல...

வந்து வாங்கிட்டுப் போ."

நான்: "இப்போவே கிளம்பி வா. எனக்கு ஒரு ப்ராப்ளமும் இல்ல."

கொஞ்ச நேரம் அமைதி.

அப்புறம் பதில் வந்தது.

பிரகாஷ்: "சரி மேடம். வர்றேன்."

அனுப்பிட்டு ஆஃப்லைன் போயிட்டான்.

அவன் கிளம்பிட்டான்.

"ஹப்பாடா..."

ஒரு வழியா வரேன்னு சொல்லிட்டான்.

இல்ல என் வாயாலயே அவனைக் கூப்பிடணும்னு கூப்பிட வெச்சுட்டானோ?

"கில்லாடி தான் இவன்."

எதுவா இருந்தாலும் பரவால்ல.

இங்க வர அவனுக்கு இன்னும் ரெண்டு நிமிஷம் ஆகும்.

என் இதயம் படபடன்னு அடிக்க ஆரம்பிச்சது.

"டப் டப்...

டப் டப்..."

ஏன்னு தெரியல.

வெறும் மருந்து கொடுக்கத் தானே வரான்?

ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஒரு விதமான பதட்டம்.

ஒரு விதமான எதிர்பார்ப்பு.

அவன்...

யாரும் இல்லாத நேரத்துல...

நைட் டைம்...

என் வீட்டுக்கு வர்றான்.

நான் ஹால்ல நின்னேன்.

கையில அந்த மருந்து டியூப்.

வீடு நிசப்தமா இருந்துச்சு.

அந்த அமைதியில...

ஃபேன் சுத்துற சத்தமும்...

என் மூச்சுக் காத்து சத்தமும் எனக்கே கேட்டுச்சு.

"ஸ்ஸ்ஸ்..."

திடீர்னு என் உடம்பு மேல எனக்கு ஒரு கவனம் வந்துச்சு.

ஃபேன் காத்து மெதுவா வீசுது.

அது என் புடவைக்குள்ள பூந்து...

என் கால்களைத் வருடிச்சு.

என் இடுப்புல...

பாவாடை நாடா அழுத்துறது தெரிஞ்சுது.

என் மார்புல...

அந்த மெலிசான ஜாக்கெட் துணி உரசறது தெரிஞ்சுது.

"சொர சொர"னு அந்தத் துணி என் முலைக்காம்பைத் தீண்டுச்சு.

அப்போ தான் எனக்கு உறைச்சது.

"அய்யய்யோ..."

நான் குனிஞ்சு என்னைப் பார்த்தேன்.

"நான் உள்ள ஒண்ணுமே போடலையே."

"முழுசா ஃப்ரீயா நிக்கிறேனே."

"இப்டியேவா கதவைத் திறக்கப் போறேன்?"

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

என் முகம் சூடாச்சு.

"அவன் வந்தா...

என் எதிர்த்தாப்ல நிப்பான்."

"என் புடவை லேசா விலகினா கூட..."

"இல்ல ஹால் லைட் வெளிச்சத்தில...

என் ஜாக்கெட் வழியா என் காம்பு தெரிஞ்சா?"

"எனக்கு இப்பவே குளிருது...

காம்பு விறைச்சுப் போய் குத்திக்கிட்டு நிக்குது."

"அவன் ஏற்கனவே மத்தியானம் நடந்ததெல்லாம் நினைச்சு வெறில இருப்பான்."

"அவனோட அந்தச் சுண்ணி வேற என் மைண்ட்ல வருது."

"அந்த மான்ஸ்டர் சைஸ்..."

"அவன் எப்டிப்பட்ட ஆளுனு தெரியும்."

"இப்போ நான் இப்டி நின்னா...

வேணும்னே காட்டுறேன்னு நினைச்சுக்க மாட்டான்?"

"நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு. இப்டி வந்து நிக்கக் கூடாது."

"குறைஞ்சது ஒரு ஜட்டியையாவது போட்டுக்கணும்."

"என் புண்டையை மறைக்க ஒரு துணி கூட இல்லாம நிக்கிறேன்."

"என் தொடைகள் உரசும் போதே எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு."

"ஈரம் கசியுது."

"இது தப்பு."

"அவன் பார்வை பட்டாலே எனக்கு என்னமோ ஆகுது."

"இப்போ நான் இப்டி நின்னா...

அவன் கண்ணு சும்மா இருக்குமா?"

"அவன் வெறும் வாட்ச்மேன் அவ்ளோதான்."

"இருந்தாலும்..."

எனக்குக் கை கால் உதறுச்சு.

"பவித்ரா...

ஓடு."

"பெட்ரூமுக்கு ஓடு."

"வேகமா ஒரு ஜட்டியை எடுத்துப் போடு."

"இல்லன்னா நைட்டியை மாத்திக்கோ."

"எதுவும் இல்லாம கதவைத் திறக்காத."

நான் திரும்பினேன்.

பெட்ரூமை நோக்கி ஒரு அடி எடுத்து வெச்சேன்.

அப்போ...

"டிங்...

டாங்..."

வாசலில் அழைப்பு மணி சத்தம்.

என் ரத்தம் அப்படியே உறைஞ்சு போச்சு.

நான் நின்ன இடத்துலேயே சிலையா நின்னேன்.

"வந்துட்டான்."

"அவ்ளோ சீக்கிரம் வந்துட்டான்."

"லிப்ட் ஏற்கனவே அவன் பிரஸ் பண்ற இடத்துலேயே இருந்திருக்கும் போல."

"இப்போ என்ன பண்றது?"

நான் பெட்ரூம் கதவைப் பார்த்தேன்.

வாசக்கதவைப் பார்த்தேன்.

இப்போ நான் உள்ள போய் மாத்திட்டு வர முடியாது.

அவ்ளோ நேரம் அவன் வெளிய காத்துக்கிட்டு இருந்தா...

பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க பார்ப்பாங்க.

எதுக்கு வாட்ச்மேன் இவ்ளோ நேரம் பெல் அடிச்சுட்டு வெளிய நிக்கிறான்னு பார்ப்பாங்க.

"என்னடா வாட்ச்மேன் இங்க நிக்கிறான்?"னு எட்டிப் பார்ப்பாங்க.

அது சந்தேகத்தை உண்டாக்கும்.

உடனே திறக்கணும்.

தாமதிக்க முடியாது.

"வேற வழி இல்ல."

"புடவை அசையாமப் பாத்துக்கலாம்."

"முந்தானையை இழுத்து...

இடுப்பையும் மார்பையும் நல்லா மூடிக்கலாம்."

"எதுவும் அவனுக்குக் காமிக்காம...

ஜாக்கிரதையா இருக்கலாம்."

"கதவை லேசாத் திறந்து...

கையை மட்டும் நீட்டி மருந்தைக் கொடுத்துடலாம்."

"உள்ள விட வேணாம் அவனை."

"வெளியவே நிக்க வெச்சுப் பேசி அனுப்பிடுவோம்."

நான் என்னை நானே தேத்திக்கிட்டேன்.

என் புடவைத் தலைப்பை எடுத்து...

இடுப்புல இறுக்கமாச் சொருகினேன்.

முந்தானையை இழுத்து என் மார்பை மறைச்சேன்.

கையைக்கட்டிக் கிட்டேன்.

என் நெஞ்சு கூட்டுக்குள்ள இதயம் வெடிக்கிற மாதிரி துடிச்சுது.

"டப்...

டப்...

டப்...

டப்..."

இது பயம் மட்டும் இல்ல...

ஒரு விதமான த்ரில்.

என் தொடைகள் நடுங்குச்சு.

கீழே...

என் கால்களுக்கு நடுவுல காத்து சும்மா பூந்து விளையாடுச்சு.

நான் நடக்கும்போது...

என் பாவாடை என் கால்களோட உரசும் சத்தம்...

"சரக்...

சரக்..."

பாதுகாப்புக்கு ஒரு துணி கூட இல்லாம...

நான் நிர்வாணமா இருக்கிற உணர்வு.

அந்த உணர்வு...

பயத்தை மீறி...

எனக்குள்ள ஒரு கிளர்ச்சியையும் கொடுத்துச்சு.

"நான் இப்டி இருக்கிறத அவன் பார்த்தா என்ன நினைப்பான்?"

"ச்சீ...

என்ன புத்தி இது?"

"பவித்ரா...

நீ ரொம்ப மோசம்."

நான் தலையை ஆட்டினேன்.

மெதுவா கதவை நோக்கி நடந்தேன்.

ஒவ்வொரு அடியும் பயமா இருந்துச்சு.

கதவு கைப்பிடியைப் பிடிச்சேன்.

கை விரல்கள் சில்லுனு இருந்துச்சு.

ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"பவித்ரா...

நார்மலா இரு. பதட்டப்படாத."

"சும்மா ஒரு மருந்து கொடுக்கப் போற. அவ்ளோ தான்."

"நார்மலா மெயின்டெய்ன் பண்ணு."

என் கைகள் நடுங்க...

தாழ்ப்பாளை நீக்கினேன்.

"டக்."

அந்தச் சத்தம் வீட்டுக்குள்ள எதிரொலிச்சது.

நான் கதவைப் பிடிச்சு...

மெதுவாத் திறந்தேன்.

[yazhiniram]

இந்தத் த்ரெட்ல கதையப் பத்தி என்ன வேணா பேசுங்க, உங்க விவாதங்களையும் ஃபீட்பேக்கையும் நான் எப்பவும் வரவேற்கிறேன். ஆனா, இந்த மத்த சம்பந்தம் இல்லாத விஷயங்களை இங்க பேசி த்ரெட்டப் பொல்யூட் பண்ணாதீங்க.

கதை சம்பந்தப்பட்டதை மட்டும் இங்க பேசுங்க. மத்த டீடைல்ஸ் எதாச்சும் ஷேர் பண்ணனும்னா, அதுக்குன்னு தனியா புது த்ரெட்ல பேசிக்கோங்க. இந்த த்ரெட் இந்த கதைக்காக மட்டும் இருக்கட்டும், அப்போதான் கதை மட்டும் சரியா போய் சேரும். கொஞ்சம் ஒத்துழைப்பு குடுங்க.


- Thanks

[yazhiniram]

----------
Part 92:
----------


நான் கதவைத் திறந்தேன்.

எதிர்பார்த்த மாதிரியே...

அவன் வாசல்ல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் அழல. கண்ணுல தண்ணி எல்லாம் இல்ல.

ஆனா அவன் கண்ணு கொஞ்சம் டல்லா, ஒரு மாதிரி சோகமா இருந்துச்சு.

அவன் வலது கை...

அவனோட பேண்டுக்கு மேல...

அந்த இடத்தைப் பொத்திப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஏதோ ஒரு காயப்பட்ட பறவையை உள்ளங்கையில வெச்சிருக்கிற மாதிரி...

ரொம்பப் பத்திரமா...

அதே சமயம் யாரோ பிடுங்கிக்கப் போற மாதிரி இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்தான்.

அதைப் பார்த்த உடனே...

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன யோசனை.

"பாவம்..."

"இவன் நடிக்கல."

"நிஜமாவே வலிக்குது போல."

"இல்லன்னா இப்டி ஒரு மாதிரி கூனிக் குறுகி நிப்பானா?"

"பெரிய பயில்வான் மாதிரி சுத்துனான்...

இப்போ பூனைக்குட்டி மாதிரி நிக்கிறான்."

நான் அவனை அப்படியே வெளிய அனுப்பி இருக்கணும்.

கதவு இடுக்குல மருந்தைக் கொடுத்துட்டு, "போய் போட்டுக்கோ"ன்னு சொல்லி இருக்கணும்.

ஆனா...

அவன் நிக்கிறதைப் பார்த்ததும்...

எனக்குள்ள இருந்த அந்த "டாக்டர் பவித்ரா" முழிச்சுக்கிட்டா.

நான் அதை மறந்துட்டு, கதவை முழுசாத் திறந்தேன்.

நான்: "உள்ள வா பிரகாஷ்."

அவன் தயங்கினான்.

கால்ல செருப்பை கழட்டி விடலாமா வேணாமான்னு யோசிச்சான்.

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்...

இங்கேயே கொடுங்க. நான் வாங்கிட்டுப் போயிடுறேன்."

பிரகாஷ்: "உங்களுக்கு வேண்டாத சிரமம் மேடம். எதுக்கு மேடம்?"

அவன் அப்படிக் கேட்டதும், எனக்குத் தோணுச்சு.

"அடேங்கப்பா...

நல்லா நடிக்கிறான்."

"எனையாவே அவனைக் கூப்பிட வைக்கணும்னு பிளான் பண்றான்"னு என் மனசுக்குத் தோணுச்சு.

"நீ உள்ள வராம போக மாட்டேன்னு எனக்குத் தெரியும்டா."

ஆனா வெளிய நிக்க வெச்சா...

பக்கத்து வீட்டுக்காரங்க பார்ப்பாங்க.

"என்னடா வாட்ச்மேன் இங்க நிக்கிறான்?"னு எட்டிப் பார்ப்பாங்க.

அது எனக்குத் தான் பிரச்சனை.

நான்: "பரவால்ல வா..."

நான் அவனை உள்ள கூப்பிட்டேன்.

அவன் மெதுவா...

கால்ல அடிபட்டவன் நடக்குற மாதிரி...

நொண்டி நொண்டி உள்ள வந்தான்.

"ஒரு சின்னக் காயத்துக்கு இவ்ளோ நொண்டலா?"

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு. ஆனா காட்டிக்கல.

அவன் உள்ள வந்ததும்...

நான் கதவைச் சாத்தினேன்.

என் கை தானா தாழ்ப்பாளைத் தேடுச்சு.

"டக்."

நான் கதவைப் பூட்டினேன்.

அந்தச் சத்தம்...

அந்த நிசப்தமான வீட்டுக்குள்ள எதிரொலிச்சது.

அது ஒரு சாதாரண சத்தம் தான்.

தினமும் கேட்குற சத்தம் தான்.

ஆனா அந்த நிமிஷம்...

அது எனக்கு வேற ஏதோ உணர்த்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

"இப்போ நீயும் அவனும் மட்டும் தான்."

"யாரும் இல்லாத வீட்டுல...

இவன் கூடக் கதவைப் பூட்டிக்கிட்டு இருக்கியே பவித்ரா."

"இது சேஃப் தானா?"

"ஒரு வாட்ச்மேனை வீட்டுக்குள்ள விட்டுட்டு பூட்டுறது...

புத்திசாலித்தனமா?"

என் நெஞ்சு "திக்"னு அடிச்சுது.

நான் திரும்பினேன்.

அவன் ஹால் நடுவுல...

ஒரு மாதிரி பவ்யமா, பயபக்தியா நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

கையில அந்த டியூப்பை வெச்சிருந்தேன்.

நான் அவன் பக்கத்துல போனேன்.

ரொம்பக் கிட்ட போகல. ஒரு ரெண்டு அடி தள்ளி நின்னேன்.

நான்: "இந்தா...

இதைப் பிடி."

நான் டியூப்பை நீட்டினேன்.

அவன் கையை எடுத்து அதை வாங்கினான்.

அவன் விரல்கள் என் விரல்ல படல. ரொம்ப ஜாக்கிரதையா வாங்கினான்.

"பரவால்ல...

மரியாதையாத் தான் இருக்கான்."

நான்: "இது ஒரு நல்ல ஆன்டிசெப்டிக் க்ரீம்."

நான்: "இதை எடுத்து...

அந்த இடத்துல லேசாத் தடவு."

நான்: "எரிச்சல் இருக்காது. உடனே ஆறிடும்."

நான்: "போய் அப்ளை பண்ணிட்டு வேலைய பாரு. கொஞ்ச நேரத்துல சரியாகிடும்."

அவன் அந்த டியூப்பையே விசித்திரமாப் பார்த்தான்.

ஏதோ வேற்று கிரகத்துப் பொருளைப் பார்க்குற மாதிரி...

திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்தான்.

அவன் முகத்துல ஒரு குழப்பம்.

எனக்கு லேசாச் சிரிப்பு வர மாதிரி இருந்துச்சு.

"என்ன பிரகாஷ்...

இப்டிப் பார்க்குற?"

அவன் தயக்கத்தோட என்னைப் பார்த்தான்.

பிரகாஷ்: "மேடம்...

எனக்கு இதெல்லாம் போடத் தெரியாது மேடம்."

பிரகாஷ்: "நான் இதுக்கு முன்னாடி இப்டி க்ரீம் எல்லாம் யூஸ் பண்ணது இல்ல."

பிரகாஷ்: "எதாச்சும் அடிபட்டா...

ஆயில் தான் மேக்ஸிமம் அப்ளை பண்ணுவேன் மேடம். இதெல்லாம் தெரியாது மேடம்."

எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

"ஒரு ஆயின்மெண்ட் கூட யூஸ் பண்ணத் தெரியாதுன்னு சொல்லிட்டு இருக்கான்?"

"இல்ல நடிக்கிறானா?"

"எந்த ஊர்லயா இவன் இருந்தான்?"

ஆனா அவன் முகத்தைப் பார்த்தா அப்படித்தான் தெரியுது.

நான்: "மூடியைத் திருகித் திறக்கணும். அவ்ளோ தான்."

நான்: "கொடு நான் திறந்து தர்றேன்."

நான் வாங்கிக் கொடுக்க கையை நீட்டினேன்.

ஆனா அவன் கொடுக்கல.

பிரகாஷ்: "பரவால்ல மேடம்...

நான் பார்த்துக்குறேன்."

அவன் திறக்க முயற்சி பண்ணான்.

கை நடுக்கத்துல...

டியூப் கீழே விழப் போச்சு.

பிடிச்சுட்டான்.

"ஐயோ பாவம்..."

பிரகாஷ்: "மேடம்...

என் கை வேற சொரசொரன்னு இருக்கும்."

அவன் அவனோட உள்ளங்கையைக் காட்டுனான்.

பிரகாஷ்: "எனை கை ஆயில் தேய்க்குறப்போவே ரொம்ப எரிஞ்சது மேடம்."

பிரகாஷ்: "இந்தக் கையை வெச்சு...

அந்த இடத்துல தடவினா...

இன்னும் புண்ணாகிடுமோன்னு பயமா இருக்கு மேடம்."

பிரகாஷ்: "நகக்கீறல் பட்டா கூட எரியும்."

பிரகாஷ்: "ஏற்கனவே அங்க தோல் உரிஞ்சு போயிருக்கு."

சொல்லிட்டு...

அவன் அந்த டியூப்பை என்கிட்டயே நீட்டினான்.

பிரகாஷ்: "வேணாம் மேடம். எனக்குப் பயமா இருக்கு."

பிரகாஷ்: "நான் இப்படியே இருந்துக்குறேன்."

பிரகாஷ்: "வலிச்சாலும் பரவால்ல...

தானா சரியாகிடும்."

எனக்கு எரிச்சல் வந்துச்சு.

"இவன் என்ன லூசா?"

"வலிக்குதுன்னு சொல்றான்...

மருந்து கொடுத்தா போட மாட்டேங்கறான்."

"இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வரச்சொல்லி...

இவன் போடாம போனா...

எனக்கு எப்டி மனசு நிம்மதியா இருக்கும்?"

"நைட்டு பூரா என் குற்ற உணர்வு என்னைத் தூங்க விடாதே."

நான் அந்த டியூப்பை அவன்கிட்ட இருந்து வாங்கினேன்.

நான்: "என்ன பிரகாஷ் நீ? லூசு மாதிரி பேசுற?"

நான்: "மருந்து போடாம எப்டி ஆறும்?"

நான் மூடியைத் திறந்தேன்.

சிம்பிளா உடனே திறந்திடுச்சு.

கொஞ்சமா க்ரீமை என் ஆள்காட்டி விரல்ல எடுத்தேன்.

வெள்ளை கலர்ல...

பளபளன்னு இருந்துச்சு.

நான்: "இங்க பாரு...

இப்டித் தான் எடுக்கணும்."

நான்: "லேசா எடுத்து...

காயத்துல தடவணும்."

நான்: "உன் கை சொரசொரன்னு இருந்தா என்ன? மெதுவாத் தடவு."

நான்: "ரொம்ப அழுத்தித் தேய்க்க வேணாம். மேலாக்க வை."

அவன் தலையை ஆட்டினான்.

ஆனா வாங்கலை.

பிரகாஷ்: "கைக்கு வேணா தடவிக்கலாம் மேடம்."

பிரகாஷ்: "ஆனா அந்த இடம்..."

அவன் பேண்டை லேசாத் தடவினான்.

பிரகாஷ்: "எனக்கு அங்க பார்க்கவே பயமா இருக்கு மேடம்."

பிரகாஷ்: "குனிஞ்சு பார்க்க முடியல. கழுத்து வலிக்குது."

பிரகாஷ்: "தப்பா எதாவது பண்ணி...

இன்னும் பெருசு பண்ணிட்டா என்ன பண்றது மேடம்?"

பிரகாஷ்: "எனக்கு நடுக்கமா வருது மேடம்."

அவன் சொல்றதுல ஒரு நியாயம் இருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சுது.

அவன் பயப்படுறான்.

அவனோட ஆண்மை...

அது ரொம்ப சாஃப்ட்டான இடம்.

அதுல அடிபட்டிருக்கு.

அவனுக்குக் கொஞ்சம் கூட ஆயின்மெண்ட் எப்டி ஹெல்ப் பண்ணும்னு தெரியல.

நான் யோசிச்சேன்.

என் மனசுக்குள்ள அந்த எண்ணம் மெதுவாத் தலைதூக்குச்சு.

"நீ ஏன் போட்டு விடக் கூடாது?"

அந்தக் கேள்வி என் மண்டைக்குள்ள ஓடுனதும்...

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"சே...

சீ...

என்ன பவித்ரா நினைக்குற?"

"அவன் ஒரு ஆம்பளை."

"அவன் வாட்ச்மேன்."

"நீ அவனுக்கு மருந்து போட்டு விடுறதா?"

"அதுவும் அந்த இடத்துல?"

"நீ கல்யாணம் ஆன பொண்ணு. இது ரொம்பத் தப்பு பவி."

"கார்த்திக் தெரிஞ்சா...

அவ்ளோ தான்."

ஆனா என் இன்னொரு மனசு வேற கணக்குப் போட்டுச்சு.

"இதுல என்ன தப்பு?"

"நர்ஸ் எல்லாம் ஆம்பளைங்களுக்கு மருந்து போடலையா?"

"டாக்டர்ஸ் பார்க்கலையா?"

"இது ஒரு மருத்துவம். உதவி."

"அவனுக்குப் பயம். கை வேற நடுங்குது. பார்க்க முடியலன்னு சொல்றான்."

"அப்புறம் அவனுக்கு எப்டி அப்ளை பண்றதுன்னு கூடத் தெரியல."

"நீ போட்டா...

ஒரே நிமிஷத்துல வேலை முடிஞ்சிரும்."

"அவனும் வலி குறைஞ்சு போயிடுவான்."

"உனக்கும் குற்ற உணர்வு போகும்."

"நீயே தான் அவனுக்குக் காயம் உண்டாக்கின...

நீயே மருந்து போடுற."

"இது பிராயச்சித்தம் மாதிரி."

"அவன் தான் பார்க்கவே பயப்படுறானே."

எனக்கு இந்த லாஜிக் சரின்னு பட்டுச்சு.

ஆனா கேட்கத் தயக்கமா இருந்துச்சு.

"எப்டி வாயைத் திறந்து கேட்குறது?"

"தப்பா நினைப்பானா?"

"இல்ல மேடம் எவ்ளோ நல்லவங்கன்னு நினைப்பானா?"

என் ஆர்வம் என்னை முந்திக்கிச்சு.

அந்தக் குற்ற உணர்வைச் சாக்கா வெச்சு...

என் மனசு ஆசைப்பட்டதைச் செய்யத் துடிச்சுது.

நான் அவனைக் கூர்மையாப் பார்த்தேன்.

நான்: "நான் வேணா போட்டு விடவா?"

கேட்டுட்டு நானே அதிர்ச்சி ஆனேன்.

"கேட்டுட்டியா பவித்ரா?"

"வார்த்தை வெளிய வந்துடுச்சு."

"இனிமே திரும்பப் பெற முடியாது."

அவன் முகம் மாறுச்சு.

என்ன பண்றதுன்னு தெரியாத மாதிரி நின்னான்.

ஆனா அவன் நடிக்கிறானோங்குற மாதிரி தான் எனக்குத் தோணுச்சு.

"இவன் இதைத் தான் எதிர்பார்த்தான் போல."

பிரகாஷ்: "என்ன மேடம் சொல்றீங்க?"

பிரகாஷ்: "நீங்க எப்டி மேடம்?"

பிரகாஷ்: "நீங்க அங்க அப்ளை பண்றதா?"

பிரகாஷ்: "வேணாம் மேடம்."

பிரகாஷ்: "சாரி மேடம்...

கோவப்படாதீங்க."

அவன் பதறுறதைப் பார்க்க...

எனக்கு இன்னும் தைரியம் வந்துச்சு.

அவன் என்னை மதிக்கிறான்.

அவன் கண்ணுல ஆசை இல்ல...

பயம் தான் இருக்கு.

இல்ல ஒருவேளை நல்லா நடிக்கிறானோ? என்னால டிஃபரன்ஸ் கண்டு பிடிக்க முடியல.

எதுவா இருந்தாலும்...

நான் அவனுக்கு ஒரு நர்ஸ் மாதிரி ஹெல்ப் பண்றேன்.

எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பதட்டம் போய்...

ஒரு விதமான அதிகாரம் வந்துச்சு.

நான் சிரிச்சேன்.

நான்: "என்ன பிரகாஷ்...

இதுல என்ன இருக்கு?"

நான்: "டாக்டர் ஹெல்ப் பண்ணுவாங்களா?"

நான்: "நர்ஸ் மருந்து போடுற மாதிரி நினைச்சுக்கோ?"

நான்: "சும்மா உன்னோட காயத்துக்கு மருந்து போடப் போறேன், வேற ஒன்னும் இல்ல."

என் வாயாலயே இவன் சொல்ல வெச்சுட்டான்.

நான்: "உனக்கு வலி குறையணும்...

அவ்ளோ தான?"

நான்: "இதுல ஒரு தப்பும் இல்ல."

பிரகாஷ்: "ஆமா மேடம்...

ஆனா..."

நான்: "ஆனாவும் வேணாம் ஊனாவும் வேணாம்."

நான் சோபாவைக் காட்டுனேன்.

நான்: "அங்க போய் உக்காரு."

அவன் தயங்கித் தயங்கிப் போனான்.

சோபா முனையில...

பயந்து போய் உக்காந்தான்.

நான் அவன் முன்னாடி போய் நின்னேன்.

என் கையில அந்த மருந்து டியூப்.

என் மனசுக்குள்ள "நர்ஸ்"ங்குற அந்த வார்த்தையை மந்திரம் மாதிரி சொல்லிக்கிட்டேன்.

"ஐ ஆம் ஜஸ்ட் ஹெல்ப்பிங்".

"வேற எந்த எண்ணமும் இல்ல."

"பவித்ரா...

நீ கண்ட்ரோலா இரு."

நான்: "காட்டு பிரகாஷ்...

நான் பார்க்குறேன்."

நான்: "எங்க காயம் இருக்குன்னு பாத்துட்டு மருந்து வைக்கிறேன்."

அவன் என்னைப் பார்த்தான்.

அவன் கண்கள்ல ஒரு மாதிரி பார்வை.

ஒருவேளை அவன் நினைச்சது நடக்குதோன்னு பாக்குறானா என்ன?

மெதுவாத் தலையை ஆட்டினான்.

பிரகாஷ்: "சரி மேடம்...

நீங்க சொன்னா சரி."

அவன் எழுந்து நிக்க முயற்சி பண்ணான்.

நான்: "உக்காந்தே காட்டு...

பரவால்ல."

அவன் சோபால உக்காந்தபடியே...

அவன் இடுப்பு பெல்ட்டைத் தளர்த்தினான்.

"சரக்..."

பெல்ட் அவிழ்ந்துச்சு.

அவன் பேண்ட் பட்டனைத் திறந்தான்.

ஜிப்பைக் கீழே இறக்கினான்.

"விர்ர்ர்..."

அந்தச் சத்தம் என் காதுல ரீங்காரமிட்டது.

என் தொண்டைக்குழி வறண்டு போச்சு.

என் கண்கள் அவன் இடுப்பையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் மெதுவா...

கூச்சத்தோட...

அவன் பேண்டை இடுப்புல இருந்து கீழே தள்ளினான்.

மெதுவா...

கொஞ்சம் கொஞ்சமா...

அவன் பேண்ட் கீழே இறங்க இறங்க...

கருப்பா...

அடர்த்தியான முடியோட...

அவனோட அடிவயிறு தெரிஞ்சுது.

எனக்குத் தெரியும்.

நான் எதிர்பார்த்தது தான்.

அவன் உள்ள ஜட்டி போட்டிருக்க மாட்டான்னு எனக்குத் தெரியும்.

ஏன்னா அவன்கிட்ட ஜட்டி போடுற பழக்கமே இல்லையே.

நான் போட சொல்லி கட்டாயப் படுத்துனதால தான் எல்லாப் பிரச்சனையும்.

அப்போ அவன்...

எப்பவும் போலத் தான் பேண்ட் போட்டிருக்கான்.

ஒண்ணுமே இல்லாம...

உள்ள ஒண்ணுமே இல்ல.

"கமாண்டோ" ஸ்டைல்.

பேண்ட் முழங்கால் வரைக்கும் இறங்குச்சு.

அவன் தொடைகள் விரிஞ்சுது.

அங்கே...

அந்த "விஷயம்".

அவனோட ஆண்மை.

அந்த "மான்ஸ்டர்".

பளிச்சுன்னு என் கண்ணுல பட்டுச்சு.

நான் மூச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டுப் பார்த்தேன்.

"அம்மாடி..."

அது அங்க அங்க கேப்ல பார்த்தது, அப்புறம் அந்தப் போட்டோல பார்த்ததெல்லாம் விட...

நேர்ல பார்க்க இன்னும் மிரட்டலா இருந்துச்சு.

அது முழுசா விறைக்கல.

ஆனா முழுசாத் தூங்கவும் இல்ல.

ஒரு அரை மயக்கத்துல...

கனமா...

தடிமனா...

அவன் தொடை இடுக்குல...

ஒரு பெரிய மலைப்பாம்புச் சுருண்டு கிடக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

கருப்பா...

மினுமினுப்பா...

அதோட தலைப் பகுதி...

என் பார்வைக்குத் தனியாத் தெரிஞ்சுது.

அந்த மொட்டு...

சிவந்து போய்...

வீங்கிப் போய் இருந்துச்சு.

ஒரு பெரிய பிளம்ஸ் பழம் மாதிரி...

பளபளன்னு.

அதைச் சுத்தி இருந்த தோல்...

சுருங்கிப் போய்...

அனாக்கோண்டா தோல் மாதிரி இருந்துச்சு.

அதுல ஓடுற நரம்புகள்...

பச்சை கலர்ல புடைச்சுக்கிட்டுத் தெரிஞ்சுது.

ரத்த ஓட்டம் அதிகமா இருக்கிறதால...

அது லேசாத் துடிச்சுது.

"லப்...

லப்..."

அதுக்கு உயிர் இருக்கிற மாதிரி...

அது சுவாசிக்கிற மாதிரி துடிச்சுது.

என் கண்ணு இப்போ காயத்தைத் தேடுச்சு.

"எங்க காயம்?"

நான் கூர்ந்து பார்த்தேன்.

அந்தத் தண்டுக்குக் கீழே...

அடிப்பக்கத்துல...

ஒரு சின்னச் சிவப்பு நிறக் கோடு தெரிஞ்சுது.

"அதான் காயமா?"

சின்ன சிராய்ப்பு தான்.

ஆனா அந்த இடம் வீங்கிச் சிவந்திருந்தது.

அந்த வீக்கத்தைப் பார்த்தா...

அவ்ளோ பெரிய வலி இருக்கும்னு எனக்குத் தோணல.

ஆனா அவன் பில்ட்-அப் கொடுக்குறான் போல.

"சின்னக் காயத்துக்கு இவ்ளோ சீனா?"

இருந்தாலும்...

நான்: "ம்ம்ம்...

பாத்துட்டேன்."

நான் என் குரலைத் தைரியப்படுத்திக்கிட்டேன்.

நான்: "சின்னக் காயம் தான். ஆனா இடம் சென்சிடிவ் இல்லையா...

அதான் வலிக்குது."

ஆனா என் மனசுல...

ஓவர் பில்ட்-அப் கொடுக்குறான்னு தோணுச்சு.

நான் அவனை நிமிர்ந்து பார்க்கல.

பார்த்தா என் கண்கள்ல இருக்கிற தவிப்பைக் கண்டு பிடிச்சுடுவானோனு பயம்.

நான் குனிஞ்சேன்.

அவன் சோபால உக்காந்திருக்கான்.

நான் அவன் முன்னாடி நிக்கிறேன்.

நான் மருந்து போடணும்னா...

இன்னும் நல்லாக் குனியணும்.

நான் என் உடம்பை வளைச்சேன்.

முன்னாடி குனிஞ்சு...

என் முகத்தை அவன் மடிக்கு நேரா கொண்டு போனேன்.

இப்போ அவன் சுண்ணி என் முகத்துக்குக் கிட்ட வந்துச்சு.

ஒரு அடி தூரம் தான் இருக்கும்.

அந்த வாசனை...

ஒரு வியர்வை வாசனை...

கூடவே ஒரு விதமான ஆண் வாசனை.

அது என் மூக்குல அடிச்சுது.

எனக்கு அது அருவருப்பா இல்ல.

மாறா...

ஏதோ போதை ஏத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

அதே சமயம்...

நான் குனிஞ்சதால...

என் தோள்ல கிடந்த புடவை முந்தானை...

"சர்ர்ர்"னு சறுக்கிக்கிட்டு கீழே விழுந்தது.

என் மார்புல இருந்து விலகி...

என் கையைத் தாண்டித் தொங்குச்சு.

எனக்குத் தெரியும்.

என் மனசுக்குள்ள "டிங்"னு ஒரு அலாரம் அடிச்சுது.

"பவித்ரா...

முந்தானை விழுந்துடுச்சு."

"நீ உள்ள பிரா போடல."

"உன் ஜாக்கெட் கழுத்து இறக்கம்."

"நீ குனிஞ்சு இருக்க."

"உன் முன்னாடி அவன் உக்காந்து இருக்கான்."

"அவன் கண்ணு எங்க இருக்கும்?"

"நேரா உன் மார்பு மேல தான் இருக்கும்."

"உன் பிளவு...

உன் மார்பகத்தோட அந்த வெண்மை...

எல்லாம் அவனுக்குத் தெரியும்."

"உன் முலைக்காம்பு...

ஜாக்கெட் துணியைக் குத்திக்கிட்டு நிக்கிறது அவனுக்குத் தெரியும்."

ஆனா...

நான் நிமிரல.

முந்தானையை எடுத்துப் போடல.

எனக்குள்ள ஒரு விசித்திரமான பிடிவாதம்.

"நான் மருந்து போடுறேன். கை பிஸியா இருக்கு."

"இப்போ முந்தானையைச் சரி பண்ணா...

நான் கூச்சப்படுறேன்னு நினைப்பான்."

"ஹெல்ப் பண்றவங்க இதைப் பத்திக் கவலைப்பட மாட்டாங்க."

"அவன் பார்த்தா பார்த்துட்டுப் போறான்."

"பாவம்...

வலியில இருக்கான்."

"அவனுக்கு இப்போ இதெல்லாம் தோணாது."

நான் என்னை நானே ஏமாத்திக்கிட்டேன்.

உண்மையில...

அவன் என்னைப் பார்க்குறது எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது.

அந்த "ரிஸ்க்"...

அந்த "த்ரில்"...

என் உடம்பைச் சூடாக்குச்சு.

என் மார்புக் காம்புகள் இன்னும் விறைச்சுச்சு.

அது அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் பார்வை என் மார்பு மேல படுறத நான் உணர்ந்தேன்.

ஒரு சூடான பார்வை.

நான் என் கவனத்தை அவன் சுண்ணி மேல திருப்பினேன்.

என் விரல்ல இருந்த அந்த க்ரீமை...

மெதுவா அவன் காயத்துக்குக் கிட்ட கொண்டு போனேன்.

என் கை நடுங்காம இருக்க நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டேன்.

என் விரல் நுனி...

அவனோட அந்தச் சூடான தோலை...

அவன் சுண்ணிக்கு மேல தான் தொட்டது.

"ஷ்ஷப்பா..."

நான் மனசுக்குள்ள அலறினேன்.

என்ன ஒரு சூடு!

அது காய்ச்சல் சூடு இல்ல.

அது ரத்த ஓட்டம் பாய்ஞ்ச சூடு.

உயிர்ப்புள்ள சூடு.

நெருப்புக்கங்கு மாதிரி தகதகன்னு இருந்துச்சு.

அவன் தோல்...

என் விரல் பட்டதும்...

லேசா சிலிர்த்துச்சு.

அந்தச் சுண்ணி...

நான் தொடாமையே அது பாட்டுக்கு...

லேசாத் துள்ளுச்சு.

"ஹா..."னு அவன் வாயில இருந்து ஒரு முனகல் சத்தம் வந்தது.

நான் நிமிர்ந்து பார்க்கல.

என் கண்கள் அந்தத் தண்டு மேலேயே நிலைச்சு இருந்துச்சு.

அந்த நரம்புகள்...

என் விரல் படாமையே, அவன் சுண்ணிக்கு மேல இருக்கிற இடுப்புல பட்டதுக்கே...

அந்தத் துடி துடிக்கிறத நான் பார்த்தேன்.

"இது ரொம்பச் சூட்டைக் கிளப்புமோ?"

மனசுக்குள்ள நினைச்சேன்.

[yazhiniram]

---------
Part 93:
---------


"இது ரொம்பச் சூட்டைக் கிளப்புமோ?"

என் மனசுக்குள்ள அந்த வார்த்தை ஓடுன அதே சமயம்...

என் விரல் நுனி அவனோட அந்தத் தோலைத் தொட்டது.

"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்...

ஆஆஆ..."

அவன்கிட்ட இருந்து ஒரு சத்தம்.

அது வலிச்சதுனால வந்த சத்தம் மாதிரி இல்ல.

ஏதோ ஒரு சுகத்துல...

ஒரு நிம்மதியில வந்த சத்தம் மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த அமைதியான ஹால்ல...

அந்த "ஸ்ஸ்ஸ்" சத்தம் மெதுவா அதிர்ந்தது.

நான் பதறிப் போய் கையை எடுக்கப் போனேன்.

"என்னடா இது?"

ஆனா...

என் கண்ணு முன்னாடி நடந்த அந்த மாற்றம்...

என்னைக் கையை எடுக்க விடாம பண்ணிடுச்சு.

நான் தொட்ட அந்த ஒரே வினாடியில...

அதுவரைக்கும் ஒரு மாதிரி அரைத் தூக்கத்துல...

சோம்பலா சாஞ்சு கிடந்த அந்தச் சுண்ணி...

திடீர்னு கரண்ட் பாஞ்ச மாதிரி துடிச்சுது.

"டக்."

ஒரு உதறு உதறிச்சு.

கண் இமைக்கிற நேரத்துல...

அது முழுசா விறைச்சு நிக்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு நல்ல பாம்பு...

மகுடி சத்தத்தைக் கேட்டதும் படம் எடுத்து ஆடுமே...

அது மாதிரி...

அது மெதுவாத் தலையைத் தூக்கி...

மேல் நோக்கி எழுந்துச்சு.

இப்போ அது என் முகத்துக்கு நேரா...

ஒரு அடியை விடக் கம்மியான தூரத்துல...

முழு பலத்தோட...

கம்பீரமா நின்னுச்சு.

நான் வாயடைச்சுப் போய் நின்னேன்.

"எவ்ளோ பெருசு..."

"இவ்ளோ நேரம் படுத்துக்கிடந்தப்போவே பெருசாத் தெரிஞ்சது..."

"இப்போ முழுசா விறைச்சதும்...

இது ஒரு தனி ஜீவன் மாதிரி நிக்குது."

அதே சமயம்...

எனக்கு இன்னொரு விஷயமும் உறைச்சது.

நான் குனிஞ்சு இருக்கேன்.

என் புடவை முந்தானை ஏற்கனவே கீழே விழுந்துடுச்சு.

நான் நிமிரல.

என் ஜாக்கெட் கழுத்து வழியா...

என் மார்பகங்கள் அப்பட்டமாத் தெரியும்.

நான் உள்ள பிரா போடல.

என்னோட வெளுத்த மார்பு...

அந்தப் பிளவு...

எல்லாமே அவன் பார்வைக்கு விருந்தா அமைஞ்சிருக்கும்.

அவன் கண்கள் என் முகத்தைப் பார்க்கல.

நான் ஓரக்கண்ணால கவனிச்சேன்.

அவன் பார்வை...

நேரா என் ஜாக்கெட் குள்ள தான் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் கண்கள் என் மார்பு மேல மேயுறத என்னால உணர முடிஞ்சது.

அந்தப் பார்வை ஒரு ஊசி மாதிரி என் உடம்பைக் குத்துச்சு.

"இவன் வலிக்காகத் துடிக்கல."

"இவன் என் உடம்பைப் பார்த்து வெறில இருக்கான்."

"அதான் இப்டி விறைச்சுப் போய் நிக்குது."

"நான் தொட்டது கூடக் காரணம் இல்ல...

என் முலையைப் பார்த்தது தான் காரணம்."

எனக்குக் கால்கள் லேசாத் தள்ளாடுச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன்...

என் மார்பைப் பார்த்து...

சுண்ணியை விறைக்க வெச்சிருக்கான்.

அதை நான் என் கண்ணால பார்க்குறேன்.

இது எவ்ளோ பெரிய தப்பு?

ஆனா என்னால கோவப்பட முடியல.

என் உடம்பு சூடாச்சு. என் அடிவயிறு கனத்துச்சு.

நான் என்னைச் சமாளிச்சுக்க முயற்சி பண்ணேன்.

"பவித்ரா...

நீ இங்க மருந்து போட வந்திருக்க."

"வேடிக்கை பார்க்க வரல."

"அவன் பார்க்குறான்னு தெரிஞ்சும் நீ ஏன் முந்தானையைச் சரி பண்ணாம இருக்க?"

"உனக்கும் இது பிடிச்சிருக்கா?"

"சீ..."

நான் என் குரலைக் கறாரா வெச்சுக்க முயற்சி பண்ணேன்.

நான்: "பிரகாஷ்...

இது சும்மா ஸ்கிராட்ச் தான்."

நான்: "சின்னக் கீறல் தான். இதுக்கு ஏன் இவ்ளோ சத்தம் போடுற?"

நான்: "சும்மா ஓவர் ரியாக்ஷன்  பண்ணாத."

நான் அவனை மடக்க நினைச்சேன்.

ஆனா அவன் அதுக்கும் தயாராக இருந்தான்.

அவன் என் கண்ணைப் பார்க்கல.

அவன் கையால...

அவனோட அந்த விறைச்ச சுண்ணியைப் பிடிச்சான்.

கீழ இருந்து மேல வரைக்கும்...

அந்தத் தடிமனான தண்டு மேல கையை ஓட விட்டான்.

அந்த நரம்புகளைத் தடவிக் கொடுத்தான்.

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்...

உங்களுக்கு வெளிய பார்க்க கீறல் மாதிரி தெரியுது."

பிரகாஷ்: "ஆனா எனக்கு வலி இங்க மட்டும் இல்ல."

அவன் விரலை வெச்சு...

அந்தச் சுண்ணியோட அடிப்பக்கத்துல இருந்து...

நுனி வரைக்கும் கோடு கிழிச்சான்.

பிரகாஷ்: "இங்க இருந்து...

இதுவரைக்கும் விண் விண்னு வலிக்குது மேடம்."

பிரகாஷ்: "உள்ள ஏதோ நரம்பு சுருட்டிழுக்குற மாதிரி இருக்கு."

அவன் என்னைப் பார்த்தான்.

அவன் கண்ணுல ஒரு கெஞ்சல்.

ஆனா அதுக்குப் பின்னாடி அவனோட ஆசை...

அவனோட வெறி ஒளிஞ்சிக்கிட்டு இருக்கிறத என்னால பார்க்க முடிஞ்சது.

"நடிக்கிறான்."

"பக்கா ஃப்ராடு."

"நரம்பு சுருட்டிழுக்குதாம்..."

"எனக்குத் தெரியாதா? அது நரம்பு வலி இல்ல...

வெறி."

"இவன் என் கையால தொட வைக்கணும்னு பிளான் போடுறான்."

ஆனா அவன் முகத்தை பாவமா வெச்சுக்கிட்டு கேட்டான்.

பிரகாஷ்: "அந்த மருந்தை...

இங்க எல்லாம் தடவி விட்டா வலி குறையுமா மேடம்?"

பிரகாஷ்: "இல்ல...

எண்ணெய் போட்டு விட்டா சரியாகுமா?"

எனக்குத் "திக்"னு ஆச்சு.

"எண்ணெய் போட்டு விடுறதா?"

"இவன் என்ன கேக்குறான்னு இவனுக்கே தெரியுமா?"

"மசாஜ் பண்ணனும்னு கேக்குறானா என்ன?"

"மருந்து போடுறது வேற...

எண்ணெய் போட்டு விடுறது வேற."

நான்: "லூசா நீ?"

நான்: "இது ஆன்டிசெப்டிக் க்ரீம். இது காயத்துக்கு மட்டும் தான் போடணும்."

நான்: "முழுசாத் தடவக் கூடாது. எரியும்."

நான்: "உனக்கு ஒன்னும் தெரியல...

சும்மா இரு."

ஆனா அவன் விடல.

பிரகாஷ்: "அப்போ எண்ணெய் மேடம்?"

பிரகாஷ்: "தேங்காய் எண்ணெய் போட்டா குளிர்ச்சியா இருக்கும்ல மேடம்?"

பிரகாஷ்: "நீங்க தான் சொன்னீங்க...

எண்ணெய் போட்டா நல்லதுன்னு."

நான் அவனை முறைச்சேன்.

ஆனா என் கண்ணு...

அவன் முகத்தை விட்டுட்டு...

திரும்பவும் அவன் சுண்ணி மேலேயே போய் நின்னது.

அது இப்போ முழுசா நிமிர்ந்து...

ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தத் தலைப்பகுதி...

கருஞ்சிவப்பா...

பளபளன்னு மின்னுச்சு.

அது என்கிட்ட, "என்னைத் தொடு...

என்னைத் தடவு"ன்னு கெஞ்சுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் ஒரு நிமிஷம் ஹிப்னாடைஸ்டு மோடுக்கு போயிட்டேன்.

என்னை அறியாமலேயே அதை ரசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

"எவ்ளோ பெருசு..."

"இதை வெச்சுட்டு இவன் எப்டித் திரிஞ்சான்?"

திடீர்னு எனக்குச் சுய நினைவு வந்தது.

"சீ...

என்ன பண்ற பவித்ரா?"

"இங்கேயே நின்னுக்கிட்டு இருந்தா...

வேற ஏதோ நடந்துடும்."

"முதல்ல இந்த இடத்தை விட்டு நகரணும்."

"இவன் பார்வையில இருந்து தப்பிக்கணும்."

"எண்ணெய் கேட்டான்ல...

அதை எடுத்துக் கொடுத்துட்டு, 'நீயே தேச்சுக்கோ'ன்னு சொல்லிட்டுப் போயிடலாம்."

நான் நிமிர்ந்தேன்.

முந்தானையை எடுத்து அவசரமாப் போர்த்திக்கிட்டேன்.

நான்: "சரி...

இரு. நான் போய் எண்ணெய் எடுத்துட்டு வரேன்."

நான்: "நீ இங்கேயே இரு."

நான் வேகமாத் திரும்பினேன்.

சமையலறையை நோக்கி நடந்தேன்.

நான் நடக்கிறப்போ...

என் கால்கள் பின்னிக்கிச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய போராட்டம்.

"நான் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கேன்?"

"நான் ஒரு கல்யாணம் ஆன பொண்ணு."

"அவன் ஒரு வாட்ச்மேன்."

"அவன் என் சோபால...

முழுசா விறைச்ச சுண்ணியோட உக்காந்து இருக்கான்."

"நான் அவனுக்குத் தேங்காய் எண்ணெய் எடுக்க கிச்சனுக்கு வந்துருக்கேன்."

"இது பைத்தியக்காரத்தனமா இல்ல?"

"அவன் நடிக்கிறான்னு எனக்குத் நல்லாவே தெரியுது."

"அப்புறம் ஏன் நான் அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்றேன்?"

"அவனைத் திட்டி அனுப்பி இருக்கலாமே?"

"ஏன்னா...

எனக்கு அது பிடிச்சிருக்கு."

"ஆமா பவித்ரா...

உன்னை நீயே ஏமாத்திக்காத."

"அவன் உன்னை ஆம்பளையா பார்க்குற விதம்...

அவனோட அந்த சைஸ்...

எல்லாமே உனக்குப் பிடிச்சிருக்கு."

"உனக்கும் தொடணும்னு ஆசை."

என் பாவாடைக்குள்ள ஈரம் கசிஞ்சு...

தொடையில ஒட்டுச்சு.

என் அடிவயித்துல ஒரு "கிர்ர்ர்"ங்குற உணர்வு.

நான் கிச்சன் ஷெல்ஃப்ல இருந்து தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலை எடுத்தேன்.

"பாராசூட் ஆயில்".

பாட்டிலை கையில பிடிச்சுக்கிட்டு...

ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரி...

இது தான் கடைசி."

"எண்ணெயைக் கொடுக்குறோம். அவன் தடவிக்குறான். அவனை வெளிய அனுப்புறோம். கதவைப் பூட்டுறோம்."

"நோ மோர் டிராமா."

"அவன் என்ன நினைச்சாலும் சரி."

நான் திரும்ப ஹாலுக்கு வந்தேன்.

அவன் இன்னும் அதே இடத்துல...

அதே நிலையில உக்காந்து இருந்தான்.

அவன் சுண்ணி இன்னும் கீழே விழல.

அது அப்படியே விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.

நான் அவன் பக்கத்துல போனேன்.

அவன் போட்டுருந்த டிராக் பேண்ட்டைப் பார்த்தேன்.

அதுல ஏற்கனவே கொஞ்சம் எண்ணெய் கரை இருந்துச்சு.

எனக்கு ஒரு "ஹவுஸ் வைஃப் லாஜிக்" மூளைக்குள்ள வந்துச்சு.

"இவன் இப்படியே எண்ணெய் ஊத்தினா...

பேண்ட் முழுக்க நாஸ்தி ஆகிடும்."

"சோபாவும் வீணாகிடும்."

"எண்ணெய் கரை அவ்ளோ சீக்கிரம் போகாது."

நான்: "பிரகாஷ்...

ஒரு நிமிஷம்."

நான்: "நீ அந்த பேண்ட்டை முழுசாக் கழட்டிடு."

நான்: "இல்லன்னா எண்ணெய் பட்டு வீணாகிடும்."

அவன் என்னைப் பார்த்தான்.

ஒரு வினாடி தயங்கினான்.

அப்புறம், "சரி மேடம்"னு சொல்லிட்டு எழுந்திருச்சான்.

அவன் எழுந்ததும்...

அந்தச் சுண்ணி ஆடுச்சு.

அவன் கையைக் கொண்டு போய்...

பேண்ட்டை இடுப்புல இருந்து கீழே தள்ளினான்.

"சரக்..."

பேண்ட் அவன் கணுக்கால் வரைக்கும் விழுந்துச்சு.

அவன் கால்களிலிருந்து அதை உதறினான்.

இப்போ...

அந்தக் காட்சி இன்னும் பயங்கரமா இருந்துச்சு.

அவன் இடுப்புக்குக் கீழே முழு நிர்வாணம்.

ஏற்கனவே பேண்ட் கீழே இறக்கி இருந்தான்...

இப்போ அதுவும் இல்ல.

அந்தச் சுண்ணி...

எந்தத் தடையும் இல்லாம...

சுதந்திரமா காத்துல ஆடுச்சு.

அது ஒரு ரப்பர் பந்து மாதிரி...

"டொய்ங்"னு குதிச்சுச்சு.

கனமா...

நீளமா...

அவன் தொடைல இடிச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

"இவ்ளோ வெயிட் இருக்குமா?"

நான் மனசுக்குள்ள நினைச்சேன்.

"மாடு மாதிரி இருக்கு."

நான் மெதுவா குனிஞ்சேன்.

கீழே கிடந்த பேண்ட்டை எடுக்கணும்.

நான் குனியும் போது...

திரும்பவும் என் கழுத்து வழியா அவன் பார்வை உள்ள போறதை உணர்ந்தேன்.

"பார்த்துத் தொலை..."

எனக்கு இப்போ அதைப் பத்திக் கவலைப்படத் தோணல.

நான் பேண்ட்டை எடுத்து...

சோபா ஓரத்துல போட்டேன்.

அவனோட அந்த அழுக்குத் துணியைத் தொட்டது...

அவனோட சூடு என் கையில ஒட்டுன மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் நிமிர்ந்து நின்னேன்.

கையில எண்ணெய் பாட்டில்.

நான்: "இந்தா...

பிடி."

நான் பாட்டிலை நீட்டினேன்.

அவன் கையை நீட்டினான்.

ஆனா வாங்கல.

அவன் கையைப் பார்த்துட்டு...

தயங்குனான்.

அவன் கையைத் திருப்பி, உள்ளங்கையைக் காட்டுனான்.

அது கறுப்பா, கடினமா, காய்ப்பு காய்ச்சுப் போய் இருந்துச்சு.

பிரகாஷ்: "மேடம்...

ஒரு சின்ன உதவி."

நான்: "என்ன?"

பிரகாஷ்: "நீங்களே கொஞ்சம் எண்ணெய் ஊத்தித் தடவி விடுறீங்களா?"

எனக்குக் கோவம் வரல. சிரிப்பு தான் வந்துச்சு.

"இவன் பெரிய ஆளுடா."

"என்னமா பிளான் போடுறான்."

நான்: "ஏன்? உனக்குக் கை இல்லையா?"

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்...

என் கை பாருங்க."

பிரகாஷ்: "வேலை செஞ்சு வேலை செஞ்சு கெட்டி ஆகிடுச்சு. இப்போ இந்த வலியில வெச்சா, வலிக்கும் மேடம்."

பிரகாஷ்: "உங்க கை...

மென்மையா...

பூ மாதிரி இருக்கு."

பிரகாஷ்: "நீங்க தடவினா...

வலிக்காது."

அவன் சொல்றது சுத்தப் பொய்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் என் தொடுதலுக்கு ஏங்குறான்.

என் மென்மையான கைகள்...

அவனோட அந்தச் சூடான இரும்புத் தடி மேல படணும்னு ஆசைப்படுறான்.

இது நடிப்பு.

இது ஒரு டிராப்.

"என்னைத் தொடுன்னு சொல்லாமச் சொல்றான்."

ஆனா...

அந்த டிராப்ல விழ எனக்கும் ஆசையா இருந்துச்சு.

"என் கை சாஃப்டா இருக்குமா?"

"அவன் சுண்ணி மேல என் கை பட்டா...

அவனுக்குச் சுகமா இருக்குமா?"

"இல்ல எனக்கும் சுகமா இருக்குமா?"

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

அவன் கண்கள்ல எதிர்பார்ப்பு.

நான் மறுக்க நினைச்சேன்.

"முடியாதுனு சொல்லு பவித்ரா."

"இது ஓவர்."

ஆனா என் வாய் வேற ஒன்ன முணுமுணுத்தது.

நான்: "சரி..."

அந்த வார்த்தை எவ்ளோ மெதுவா வந்துச்சுன்னா...

எனக்கே சந்தேகமா இருந்துச்சு.

நான்: "உனக்கு வலி குறையணும்...

அதான் பண்றேன். வேற எதுவும் நினைச்சுக்காத."

நான் ஒரு காரணத்தைச் சொல்லி என்னை நானே தேத்திக்கிட்டேன்.

"நான் ஹெல்ப் பண்றேன். அவ்ளோ தான்."

நான் சோபா முனையில உக்காந்தேன்.

நான்: "கிட்ட வா."

அவன் என் முன்னாடி வந்து நின்னான்.

இப்போ அவன் இடுப்பு...

என் முகத்துக்கு நேரா இருந்துச்சு.

அவன் சுண்ணி...

என் கண்ணுக்கு நேரா...

ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் பாட்டிலைத் திறந்தேன்.

கையில கொஞ்சம் தேங்காய் எண்ணெயை ஊத்தினேன்.

"சொட்...

சொட்..."

அந்த எண்ணெய் என் உள்ளங்கையில பரவுச்சு.

குளிர்ச்சியா இருந்துச்சு.

நான் என் கையைத் தேய்ச்சேன்.

இப்போ நான் அதை அவன் மேல வைக்கப் போறேன்.

நான் நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

என்ன ஒரு காட்சி!

ஹை-டெபினிஷன்ல ஒரு படம் பார்க்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்தக் கறுப்புத் தண்டு மேல...

புடைச்சுக்கிட்டு ஓடுற நரம்புகள்.

பைப் லைன் மாதிரி தடிமனா இருந்துச்சு.

அதோட அடிப் பக்கம்...

ரெண்டு பெரிய உருண்டைகள்.

அது ஏதோ பாரங்கல்லு மாதிரி தொங்குச்சு.

அதோட தலைப் பகுதி...

அந்த மொட்டு...

சிவப்பா...

மினுமினுப்பா இருந்துச்சு.

அதுல...

நுனியில...

ஒரு சின்னத் துளி ஈரம் கசிஞ்சு இருந்துச்சு.

அவனோட கஞ்சி லைட்டா தெரிஞ்சது.

வைரம் மாதிரி ஜொலிச்சுச்சு.

"இவன் ஃபுல் மூட்ல இருக்கான்."

"தொட்ட உடனே வெடிச்சுடுவான் போல."

"இவ்ளோ நேரம் வலிக்குதுன்னு நடிச்சவன்...

இப்போ எப்டி நிக்குறான் பாரு."

என் கை மெதுவா அதை நோக்கிப் போனது.

என் இதயம் டிரம்ஸ் வாசிக்கிற மாதிரி அடிச்சுது.

"தொடப் போறேன்..."

"ஒரு வாட்ச்மேனோட சுண்ணியைத் தொடப் போறேன்."

"இது தப்புன்னு தெரியும்...

ஆனா என்னால நிறுத்த முடியல."

என் விரல்கள்...

அந்தத் தண்டின் அடிப்பகுதியைத் தொட்டது.

அடுத்த வினாடி...

நான் என் முழுக் கையையும் வெச்சு...

அதை இறுக்கப் பிடிச்சேன்.

"ஹா..."

என் கைக்குள்ள அது அடங்கல.

அவ்ளோ பருமன்.

என் விரல்கள் ஒன்னோட ஒன்னு சேரல.

அது வழவழன்னு...

அதே சமயம் இரும்பு மாதிரி இருந்துச்சு.

என் புண்டை "விர்ர்ர்"னு துடிச்சுது.

எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரே சுண்ணி...

கார்த்திக்கோடது தான்.

அது சாஃப்டா இருக்கும். இவ்ளோ பெருசு இருக்காது.

ஆனா இது...

இதுல பாதி கூட இருக்காது.

இது சூடா...

துடிப்போட...

என் கைக்குள்ள திமிறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"இவ்ளோ ஹார்டா இருக்குமா?"

இப்போ...

வாட்ச்மேன் சுண்ணி என் கையில.

[yazhiniram]

---------
Part 94:
---------

"இவ்ளோ ஹார்டா இருக்குமா?"

வாட்ச்மேன் சுண்ணி என் கையில.

நான் அதை இறுக்கமாப் பிடிச்சிருந்தேன்.

அந்த வினாடி...

நேரம் அப்படியே உறைஞ்சு போன மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உள்ளங்கையில நான் ஊத்தின அந்தத் தேங்காய் எண்ணெய்...

இன்னும் குளிர்ச்சியாத் தான் இருந்துச்சு.

ஆனா...

நான் பிடிச்சிருந்த அந்த "விஷயம்"...

அது நெருப்புக் குழம்பு மாதிரி கொதிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"ஷ்ஷ்ப்பா...

என்ன ஒரு சூடு..."

என் குளிர்ந்த கைக்கும்...

அவனோட அந்தச் சூடான தண்டுக்கும் இடையில அந்த எண்ணெய் பரவும்போது...

ஒரு விதமான சிலிர்ப்பு...

என் கை விரல்கள் வழியா ஏறி...

என் முதுகுத் தண்டுல "ஜிவ்வ்"னு ஓடுச்சு.

நான் லேசா என் விரல்களை அசைச்சேன்.

அந்த எண்ணெய்...

அவனோட கறுப்பா, கரடுமுரடா இருந்த தோலை...

வழுவழுன்னு மாத்திடுச்சு.

என் கை சறுக்கிக்கிட்டுப் போச்சு.

கீழே இருந்து...

கொஞ்சம் மேல...

அப்புறம் திரும்பக் கீழே...

நான் செய்யுறது வெறும் "ஆயில் தடவுற" வேலை தான்.

அப்டித் தான் என் மனசுக்குச் சொல்லிக்கிட்டேன்.

"அவனுக்கு இருக்கிற வலிக்கு மருந்து வைக்கிற மாதிரி...

நான் ஆயில் தடவுறேன்."

"வேற ஒன்னும் இல்ல."

ஆனா அது எனக்கே வேற மாதிரி பீல் ஆச்சு.

"ஆஆஆஹ்....

ஷ்ஷ்ப்பா...."

திடீர்னு பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து ஒரு சத்தம்.

அவன் தலையை அப்படியே பின்னாடி சோபா மேல சாய்ச்சான்.

கண்ணை மூடிக்கிட்டான்.

அவன் தொண்டைல இருந்து...

ஒரு மாதிரி ஆழமான முனகல் சத்தம் வந்துச்சு.

"ஆஹ்...

மேடம்...

நல்லா இருக்கு மேடம்..."

"அப்படியே எரியுது மேடம்...

ஆனா சுகமா இருக்கு..."

அவன் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன விதம்...

"சுகமா இருக்கு..."

அது என் காதுல விழுந்ததும்...

என் வயித்துக்குள்ள பட்டாம்பூச்சி பறந்துச்சு.

அந்தக் குரல்...

அந்த முனகல்...

எல்லாம் சேர்ந்து என்னை ஏதோ பண்ணுச்சு.

எனக்குத் தெரியும்.

இவன் நடிக்கிறான்.

"வலிக்குது...

எரியுது"ன்னு சொல்லிக்கிட்டே...

"சுகமா இருக்கு"ன்னு முனகுறான்.

இவன் என்கிட்ட இருந்து எதை எதிர்பார்க்குறான்னு எனக்கு நல்லாவே புரியுது.

"இவன் பெரிய நடிகன்."

"என்கிட்டயே வேலை காட்டுறான்."

"பரவால்ல...

நானும் நடிக்கிறேன்."

ஆனா என்னால கையை எடுக்க முடியல.

நான் என்னைச் சமாளிச்சுக்க முயற்சி பண்ணேன்.

"பவித்ரா...

நீ ஒன்னும் தப்பா பண்ணல."

"ஹெல்ப் தான் பண்ற."

"அவனுக்கு வலிக்குது...

நீ நீவி விடுற."

"டாக்டர் பண்ணா மருத்துவம்...

நீ பண்ணா மட்டும் தப்பா?"

"சும்மா மனசைக் குழப்பிக்காத."

நான் என் மனசாட்சியை அடக்கிட்டு...

என் வேலையில கவனம் செலுத்தினேன்.

நான் இன்னும் கொஞ்சம் எண்ணெயை என் கையில எடுத்தேன்.

அந்தத் தண்டு மேல ஊத்தினேன்.

இப்போ நான் அதை முழுசாத் தடவணும்.

நான் என் விரல்களை விரிச்சு...

அதைச் சுத்தி வளைக்க முயற்சி பண்ணேன்.

அப்போ தான் எனக்கு அந்த உண்மை உறைச்சது.

"அடப்பாவி..."

என் கை விரல்கள்...

மறுபக்கம் ஒன்னோட ஒன்னு சேரல.

என் உள்ளங்கை அகலம்...

அதை முழுசாச் சுத்திக் கவ்விப் பிடிக்க பத்தல.

ஒரு சின்ன கேப் விழுந்துச்சு.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"எவ்ளோ தடிமன்..."

நான் கார்த்திக்கை நினைச்சுப் பார்த்தேன்.

என் புருஷன் கார்த்திக்கோடது...

என் கைக்குள்ள அடங்கிடும்.

இன்னும் சொல்லப்போனா...

என் விரல்கள் ஒன்னோட ஒன்னு தொட்டு, ஒன்னுக்கு மேல ஒன்னே வரும்.

ஏதோ ஒரு ரெண்டு விரல்ல பிடிச்ச மாதிரி தான் இருக்கும்.

அவ்ளோ சின்னது.

"ஆனா இவன்..."

"இவன் ஒரு இரும்பு ராடு மாதிரி வெச்சிருக்கான்."

"என் கை விரல்கள் எட்டவே மாட்டேங்குது."

"இதுக்கு ஒரு கை பத்தாது."

எனக்கு என்ன பண்றதுன்னு தெரியல.

ஒரே கையில தடவினா...

எல்லாப் பக்கமும் எண்ணெய் படாது.

முழுசா கவர் பண்ணனும்னா...

ரெண்டு கையும் வேணும்.

நான் யோசிச்சேன்.

"பரவால்ல...

சீக்கிரம் முடிச்சா சரி."

நான் என்னோட இடது கையை எடுத்தேன்.

அதுலயும் கொஞ்சம் எண்ணெயைத் தொட்டுக்கிட்டேன்.

இப்போ...

என் ரெண்டு கைகளையும் கொண்டு போய்...

அவன் சுண்ணியைப் பிடிச்சேன்.

வலது கை அடியில...

இடது கை அதுக்கு மேல...

ஒன்னுக்கு மேல ஒன்னா...

என் ரெண்டு கைகளையும் அடுக்கினேன்.

அப்போ தான் அதை முழுசா மூட முடிஞ்சது.

அந்தக் காட்சி...

நான் நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

என் கைகள்...

நல்லாச் சிவப்பா...

வெள்ளையா இருக்கும்.

நான் கையில வளையல் போட்டிருக்கேன்.

அவன்...

கறுப்பா...

முரட்டுத் தனமா இருக்கான்.

அந்தக் கறுப்புத் தண்டு மேல...

என் வெள்ளைக்கைகள் வளைச்சுப் பிடிச்சிருக்கிற அழகு...

அந்த "பிளாக் அண்ட் ஒயிட்" காம்பினேஷன்...

பார்க்கவே போதையா இருந்துச்சு.

என் வளையல் சத்தம்...

"கல கல..."

அமைதியான ஹால்ல அது ஒரு இசை மாதிரி மென்மையா கேட்டுச்சு.

நான் மெதுவா ரெண்டு கைகளையும் சேர்த்து அசைச்சேன்.

கீழே இருந்து மேல...

மேல இருந்து கீழே...

"சரக்...

சரக்..."

அந்த எண்ணெய் சத்தம்.

நான் செய்யுறது...

அப்பட்டமான "கைவேலை".

எனக்குத் தெரியும்.

நான் ஒரு ஆம்பளைக்குக் கை அடிச்சு விட்டுக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா நான் அதை ஒத்துக்கத் தயாரா இல்ல.

"இல்ல...

நான் ஆயில் மசாஜ் பண்றேன்."

"வலி குறையத் தடவுறேன்."

அவனுக்குள்ள ஓடுற அந்த நரம்புகள்...

என் உள்ளங்கையில துடிக்கிறதை என்னால உணர முடிஞ்சது.

அதுவும் அந்த நரம்புகள்...

ஏதோ கயிறு திரிச்சு போட்ட மாதிரி தடிமனா இருந்துச்சு.

ஒவ்வொரு முறை நான் உருவும் போதும்...

அந்தத் தண்டு இன்னும் கொஞ்சம் பெருசாகுது.

இன்னும் கொஞ்சம் விறைப்பு ஏறுது.

"எப்டி பிரகாஷ் இருக்கு?"

நான் என் குரலைத் தொண்டைக்குள்ளேயே முழுங்கிட்டு கேட்டேன்.

"வலி குறைஞ்சதா?"

நான் ஒரு ஹெல்ப்பிங் மைண்ட்ல கேட்க முயற்சி பண்ணேன்.

ஆனா என் குரல்ல நடுக்கம் இருந்துச்சு.

அவன் கண்ணைத் திறக்கல.

போதையில இருக்கிறவன் மாதிரி பதில் சொன்னான்.

"ம்ம்ம்...

மேடம்...

ஆமா மேடம்..."

"குறையுது மேடம்...

ஆனா இன்னும் போகல."

"நல்லாத் தடவுங்க மேடம்."

"எல்லா இடத்துலயும் படுற மாதிரி பண்ணுங்க."

"விடாதீங்க மேடம்..."

அவன் என்னை நிறுத்த விடல.

நான் மூணு முறை உருவி இருப்பேன்.

எனக்கு ஒரு மாதிரி மூச்சு வாங்குச்சு.

என் மார்பு ஏறி இறங்குச்சு.

"போதும்...

இதுக்கு மேல பண்ணா தப்பாகிடும்."

"இவனோட நடிப்புக்கு நாம ரொம்ப இடம் கொடுக்கக் கூடாது."

நான் கையை எடுக்க முயற்சி பண்ணேன்.

"போதும் பிரகாஷ். எண்ணெய் எல்லா இடத்துலயும் பட்டுடுச்சு."

"இனிமே அதுவா வலி கம்மியாகிடும்."

நான் கையைத் தளர்த்தினேன்.

உடனே அவன் பதறினான்.

கண்ணைத் திறந்தான்.

அவன் வலது கையை நீட்டி...

அவன் சுண்ணியோட நுனியை...

அந்த மொட்டைத் தொட்டுக் காட்டுனான்.

அவன் விரல் அந்த மொட்டு மேல படும்போதே...

அவனுக்குத் துடிச்சுது.

பிரகாஷ்: "இல்ல மேடம்...

இங்க..."

பிரகாஷ்: "இந்தத் தலைப் பகுதியில தான் வலிக்குது."

பிரகாஷ்: "இங்க நீங்க எண்ணெயே வைக்கல."

பிரகாஷ்: "இங்க பாருங்க...

காஞ்சு போய் இருக்கு."

பிரகாஷ்: "இங்க தான் எரியுது."

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் மேடம்...

இங்கயும் கொஞ்சம் தடவி விடுங்க."

பிரகாஷ்: "நீங்க செய்யுறப்போ...

வலி குறையுற மாதிரி இருக்கு."

அவன் ஒரு குழந்தை மாதிரி கெஞ்சுனான்.

"இவன் பொய் சொல்றான்."

"பச்சைப் பொய்."

"அந்த மொட்டுல தான் பீலிங்ஸ் அதிகம்."

"அங்க தொட வெச்சு...

சுகம் காணப் பார்க்குறான்."

"வலிக்குதுன்னு சொல்லியே காரியத்தைச் சாதிக்கிறான்."

"இவன் எவ்ளோ பெரிய கில்லாடி..."

எனக்குச் சிரிப்பு தான் வந்துச்சு.

"நீ நடிக்கிறேன்னு எனக்குத் தெரியும்டா..."

ஆனா...

நான் ஏற்கனவே அடியில இருந்து தண்டு வரைக்கும் பிடிச்சுட்டேன்.

இனிமே நுனியைத் தொட்டா என்ன? தொடலைனா என்ன?

"எல்லாம் ஒன்னு தான்."

"ஏற்கனவே கை நனைஞ்சு போச்சு."

"அவன் தான் கெஞ்சுறானே."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

நான்: "ஏன் இப்டிப் பண்ற பிரகாஷ்? அடுத்த முறை நீயே தான் போட்டுக்கணும்."

நான்: "சொல்லிட்டேன்."

சொல்லிக்கிட்டே...

நான் பாட்டில்ல இருந்து இன்னும் கொஞ்சம் எண்ணெயை விரல்ல எடுத்தேன்.

அவன் சுண்ணியோட அந்தத் தலைப் பகுதிக்குக் கொண்டு போனேன்.

"அம்மாடி..."

அது ஒரு பெரிய காளான் மாதிரி இருந்துச்சு.

நல்லா வீங்கிப் போய்...

சிவப்பா...

எண்ணெய் பட்டு மினுமினுப்பா இருந்துச்சு.

ஒரு அவிச்ச முட்டை சைஸ் இருக்கும்.

அதோட உச்சியில...

அந்தச் சின்ன ஓட்டை.

அதுல இருந்து அந்த "கஞ்சி" லேசா எட்டிப் பார்த்துச்சு.

ஒரு துளி...

கண்ணீர் துளி மாதிரி நிக்குது.

வைரம் மாதிரி ஜொலிக்குது.

பார்க்கவே அவ்ளோ வசீகரமா இருந்துச்சு.

நான் என் விரல்களால...

அந்த மொட்டைச் சுத்தித் தடவினேன்.

என் கட்டை விரல்...

அந்த மொட்டோட விளிம்பை வருடிச்சு.

"ஆஹ்...

ஸ்ஸ்ஸ்...

அம்மா..."

பிரகாஷ் துடிச்சுப் போனான்.

அவன் இடுப்பு தானா மேல எழும்பிச்சு.

அவன் கைகள் சோபாவை இறுக்கிப் பிடிச்சுது.

அவன் ரியாக்ஷனைப் பார்க்கப் பார்க்க...

எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு வெறி கிளம்புச்சு.

"நான் தொட்ட உடனே இப்டித் துடிக்கிறானே..."

"என் கைக்கு அவ்ளோ பவர் இருக்கா?"

நான் எதையும் யோசிக்கல.

என் கண்கள் அந்த மொட்டு மேலேயே நிலைச்சு இருந்துச்சு.

நான் என்னை அறியாமலேயே...

ஒரு லயத்துல செய்ய ஆரம்பிச்சேன்.

கீழ இருந்து கையை கொண்டு வந்து...

அந்தத் தண்டை உருவி...

கடைசியா அந்த மொட்டை அழுத்தித் தேய்ச்சு...

திரும்பக் கீழே...

இது ஒரு சுழற்சி.

எனக்கு இப்படி பண்றது இதுதான் ஃபர்ஸ்ட் டைம்.

கார்த்திக்குக்கு கூட நான் இப்படியெல்லாம் பண்ணது இல்ல.

அவருக்குப் பண்ண வேண்டிய அவசியமும் வந்ததில்ல.

ஆனா...

என்னையே அறியாம எனக்கு அதை எப்படி செய்யணும்ங்குற உணர்வு...

தானா வேலை செஞ்சது.

என் உள்ளுணர்வு என்னை வழி நடத்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக் ஒருவேளை என்கிட்ட இப்படி கேட்டா...

அதுல ஒரு அன்பு இருக்கும்...

கடமை இருக்கும்.

ஆனா இங்க...

இது ஒரு வெறி.

"இது வேற யாரோ."

"இது என் புருஷன் இல்ல."

"இது ஒரு வாட்ச்மேன்."

"அவனோடது என் கைக்குள்ள."

ஒவ்வொரு முறை நான் உருவும் போதும்...

அது மென்மையா ஆகல.

பொதுவா வலி இருந்தா...

தடவத் தடவ வலி குறைஞ்சு...

தளர்ந்து போகணும்.

ஆனா இது?

இது இன்னும் கல்லு மாதிரி ஆச்சு.

இரும்பு ராடு மாதிரி விறைச்சுது.

என் கைக்குள்ள துடிச்சுது.

எனக்குத் தெரிஞ்சு போச்சு.

"இவன் முழு சுகத்துல இருக்கான்."

"வலின்னு நடிச்சு...

என்கிட்ட கை அடிச்சுக்கிறான்."

"இவனை விடக் கூடாது."

நான் கேட்டேன்.

"என்ன பிரகாஷ்? வலி குறையுதா?"

"இல்ல இன்னும் பெருசாகிட்டே போகுதா?"

நான் லேசா நக்கலா கேட்டேன்.

"என் கைபட்டு வலிக்குதா...

இல்ல சுகமா இருக்கா?"

ஆனா அவன் அசரல.

அவன் கண்கள் செருகிப் போய் இருந்துச்சு.

அவன் வாய் லேசாத் திறந்திருந்துச்சு.

பிரகாஷ்: "குறையுது மேடம்...

ஆனா..."

பிரகாஷ்: "இன்னும் கொஞ்சம்..."

பிரகாஷ்: "விடாதீங்க மேடம்..."

பிரகாஷ்: "நீங்க செய்யச் செய்ய...

உள்ள இருந்த வலி எல்லாம் வெளிய வருது."

பிரகாஷ்: "எல்லா இடத்துலயும் பரவுது."

அவன் மெதுவாத் தன் பார்வையை கீழே திருப்பிக் காட்டுனான்.

அவன் சுண்ணிக்குக் கீழே தொங்கிக்கிட்டு இருந்த அந்த ரெண்டு உருண்டைகள்.

பிரகாஷ்: "மேடம்...

இங்கயும் வலிக்குது."

பிரகாஷ்: "அப்படியே கீழே..."

பிரகாஷ்: "அந்த இடத்துலயும் கொஞ்சம் எண்ணெய் வைங்க மேடம்."

நான் என் பார்வையைத் திருப்பினேன்.

அவன் காட்டுன திசையில பார்த்தேன்.

அந்த ரெண்டு கொட்டைகளும்...

கறுப்பா, பெருசாத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் கைகள் இப்போ...

அவன் கொட்டையை நோக்கி நகர்ந்தது.



---------
Part 95:
---------


"அந்த இடத்துக்கும் கொஞ்சம் எண்ணெய் வைங்க மேடம்..."

அவன் கெஞ்சினான்.

அவன் கண்கள் செருகிப் போய்...

ஒரு மாதிரி போதையில மிதக்குறவன் மாதிரி என்னைப் பார்த்தான்.

நான் என் கையை எடுக்க நினைச்சேன்.

"போதும் பிரகாஷ்...

இதுக்கு மேல வேணாம்."

"நான் காயத்துக்கு மருந்து போடத் தான் வந்தேன். உனக்கு மசாஜ் சென்டர் நடத்த வரல."

நான் என் குரலைக் கொஞ்சம் ஸ்ட்ரிக்ட்டா வெச்சுக்க முயற்சி பண்ணேன்.

ஆனா...

என் மனசுக்குள்ள ஒரு நக்கல் சிரிப்பு.

"இவன் விடமாட்டான் போல..."

"கிடைச்ச கேப்ல மொத்தமா என்ஜாய் பண்ண பாக்குறான்."

பிரகாஷ்: "ப்ளீஸ் மேடம்..."

பிரகாஷ்: "நீங்க அந்த ஆயிலைத் தடவின உடனே...

எவ்ளோ இதமா இருக்கு தெரியுமா?"

பிரகாஷ்: "அந்த எரிச்சல் எல்லாம் போய்...

ஒரு மாதிரி ஜில்லுனு இருக்கு மேடம்."

பிரகாஷ்: "இன்னும் கொஞ்சம் நேரம்...

ப்ளீஸ் மேடம்."

அவன் குரல்ல இருந்த அந்த ஏக்கம்...

என்னை ஏதோ பண்ணுச்சு.

"பாவம்..."

"அவன் வலில துடிக்கிறானோ இல்ல என்கிட்ட நடிக்கிறானோ..."

"எதுவா இருந்தாலும்...

பையன் ரொம்ப ஆசைப்படுறான்."

"சரி...

ஏற்கனவே அவ்ளோ பெரிய சுண்ணியைத் தொட்டுட்டோம்."

"முக்கால்வாசி கிணற்றைத் தாண்டியாச்சு."

"இனிமே இதைத் தொட்டா என்ன ஆகப் போகுது?"

"கையில வேற எண்ணெய் இருக்கு."

"தடவி விட்டுட்டுப் போயிட்டே இருப்போம்."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரி...

இது தான் கடைசி."

"இதை முடிச்சுட்டு நீ கிளம்பிடணும்."

"சொல்லிட்டேன்."

"அவ்ளோதான் பிரகாஷ். எல்லாத்துக்கும் லிமிட் இருக்கு."

நான் பொய்யா ஒரு கண்டிப்பு காட்டினேன்.

அவன் உடனே மண்டையை ஆட்டினான்.

"சரி மேடம்...

தேங்க்ஸ் மேடம்."

நான் பாட்டில்ல இருந்து இன்னும் கொஞ்சம் எண்ணெயை என் உள்ளங்கையில ஊத்தினேன்.

"சொட்...

சொட்..."

அந்தத் தேங்காய் எண்ணெய்...

என் கையை விட்டு வழிஞ்சு...

என் மணிக்கட்டு வரைக்கும் வந்துச்சு.

அது குளிர்ச்சியா...

வழவழன்னு இருந்துச்சு.

நான் என் கையைத் தாழ்த்தினேன்.

அவன் சுண்ணிக்கு அடியில...

ரொம்பப் பாரமாத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்த அந்த ரெண்டு உருண்டைகளையும்...

என் கைகளால தாங்கப் பிடிச்சேன்.

"அம்மாடி..."

பிடிச்ச உடனே என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஷாக்.

என் உள்ளங்கைக்குள்ள அது அடங்கல.

கனமா...

சூடா...

கொஞ்சம் சுருக்கமா...

மேல அங்கங்க முடி முளைச்சு...

ஒரு மாதிரி சொரசொரப்பா இருந்துச்சு.

நான் கார்த்திக்கை நினைச்சுப் பார்த்தேன்.

கார்த்திக்கோடது சின்னதா, சாஃப்ட்டா இருக்கும்.

கையில பிடிச்சா பஞ்சு மாதிரி இருக்கும்.

ஆனா இது...

ஏதோ ரெண்டு பெரிய "நாட்டுக் கோழி முட்டைகளை" உள்ள போட்டு வெச்ச பையைத் தூக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"எவ்ளோ வெயிட்..."

"இதுல தான் இவன் மொத்த ஆண்மையும் இருக்கா?"

"இதை வெச்சுட்டு தான் இவன் அவ்ளோ தெம்பா நடக்குறானா?"

என் மென்மையான, சிவந்த உள்ளங்கைக்கும்...

அவனோட அந்தச் கருப்பா, சுருக்கமா இருந்த இடத்துக்கும்...

எவ்ளோ வித்தியாசம்!

அந்தக் கான்ட்ராஸ்ட் பார்க்கவே ஒரு போதையா இருந்துச்சு.

நான் அந்த எண்ணெயை அது மேல பூசினேன்.

விரல்களால மெதுவா உருட்டி விட்டேன்.

ரெண்டு உருண்டைகளையும் உள்ளங்கையில வெச்சு...

உருட்டினேன்.

சும்மா விளையாட்டுக்குக் கோலிக்குண்டு உருட்டுற மாதிரி உருட்டினேன்.

"ஆஹ்...

ம்ம்ம்...

சூப்பர் மேடம்..."

அவன் தலையை ஆட்டி ஆட்டி முனகினான்.

அவன் உடம்பு லேசாத் துடிச்சுது.

"மேடம்...

மேடம்..."னு அவன் முனகுற சத்தம்...

என் காதுல கிகிளுப்பா கேட்டுச்சு.

"பரவால்ல...

நல்லாத்தான் என்ஜாய் பண்றான்."

நான் விடல.

இன்னும் கொஞ்சம் கீழே போனேன்.

அந்த இடத்துக்கு அடியில...

தொடை இடுக்குல...

அவன் கொட்டைக்கு பின்னாடி...

அந்த இடத்துலயும் எண்ணெயைத் தடவினேன்.

அங்க முடி அடர்த்தியா இருந்துச்சு.

என் விரல்கள் அந்த முடிக்குள்ள பூந்து விளையாடுச்சு.

நான் இதைச் செய்யச் செய்ய...

என் உடம்பு எனக்குத் துரோகம் பண்ண ஆரம்பிச்சுது.

"பவித்ரா...

நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?"

"ஒரு வாட்ச்மேனோட அந்தரங்கத்தை இப்டி தடவி கொடுத்துக்கிட்டு இருக்கியே..."

"இது தப்பில்லையா?"

"உன் கல்யாணத்துக்கு நீ பண்ற துரோகம் இல்லையா?"

ஆனா என் உடம்பு அதைக் கேட்கல.

கீழே...

என் பாவாடைக்குள்ள...

ஒரு வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடுச்சு.

மதன நீர்...

என் தொடைகள் வழியா வழிஞ்சு...

நான் உடுத்தியிருந்த பாவாடையை நனைச்சுது.

நான் உள்ள ஜட்டி போடாததால...

அந்த ஈரம்...

என் தொடைகள் உரசும் போது "வழு வழு"ன்னு இருந்துச்சு.

"ஷ்ஷ்ப்பா...

ஈரம் சொட்டுது..."

மேலே...

என் மார்புக் காம்புகள்...

ஏற்கனவே விறைச்சுப் போய் தான் இருந்துச்சு.

இப்போ...

அது இன்னும் கூர்மையா...

கல்லு மாதிரி ஆகிடுச்சு.

நான் குனிஞ்சு வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கேன்.

என் ஜாக்கெட் துணி மெலிசு.

அது வழியா...

என் காம்புகள் குத்திக்கிட்டு நிக்கிறது அவனுக்குத் தெரியும்.

அவன் பார்வை என் மார்பு மேலேயே தான் இருக்கு.

"இவளும் என்ஜாய் பண்றா"ன்னு நினைப்பான்.

"மேடம் மூட்ல இருக்காங்க"னு நினைப்பான்.

"பரவால்ல...

நினைக்கட்டும்."

"எனக்கு இப்போ அது பற்றிக் கவலை இல்ல."

என் கைகள் அவன் விதைகளை உருட்டி விளையாடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தச் சூடும், அந்தப் பாரமும் என் கைக்குள்ள அடங்கி இருக்கிற சுகம்...

எனக்கு ஒரு அதிகாரத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அதே சமயம்...

அவன் சுண்ணி...

என் முகத்துக்கு நேரா...

இன்னும் கம்பீரமா நிமிர்ந்து நின்னுச்சு.

அதுக்கு முன்னாடி விட இப்போ இன்னும் பெருசாத் தெரிஞ்சுது.

நரம்புகள் எல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு...

வெடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் லேசாத் தலையை நிமிர்த்தி அவனைக் கேட்டேன்.

"என்ன பிரகாஷ்? வலிக்குதுன்னு சொல்ற..."

"ஆனா இது ஏன் இப்டி நிக்குது?"

"வலிச்சாச் சுருங்கத் தானே செய்யும்?"

"நீ ஏதோ என்கிட்ட மறைக்கிற மாதிரி இருக்கே?"

நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே...

ஒரு குறும்போட கேட்டேன்.

அவன் மூச்சிரைக்கப் பதில் சொன்னான்.

"தெரியல மேடம்..."

"வலி இருக்கு...

ஆனா உங்க கை பட்டதும்..."

"உங்க கை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா இருக்கு மேடம்."

"பூ மாதிரி இருக்கு..."

"அந்தச் சுகத்துல...

அதுவா நிக்குது மேடம்."

"என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல."

"மேடம் தொட்டாலே எனக்கு கரண்ட் பாயுது."

அவன் சொன்னது பொய்யா இருந்தாலும்...

ரசிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

"என் கை சாஃப்டா இருக்காம்..."

"நல்லா ஐஸ் வைக்கிறான்."

"பரவால்ல...

கேட்க நல்லாருக்கு."

எனக்குள்ள ஒரு பெருமிதம்.

நான் நிறுத்தல.

இப்போ நான் ரெண்டு கைகளையும் யூஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

இது ஒரு புது டெக்னிக் மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு கையால (இடது கை)...

அவனோட அந்த இடத்தையும், சுண்ணியோட அடிப்பக்கத்தையும் தாங்கப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

இன்னொரு கையால (வலது கை)...

அவன் சுண்ணியைப் பிடிச்சு...

மேலையும் கீழையும் உருவினேன்.

இது இப்போ மருத்துவமே கிடையாது.

இது அப்பட்டமான "மசாஜ்".

இன்னும் பச்சையா சொல்லப்போனா...

"கைவேலை".

ஆனா நான் நிறுத்தல.

வாய் மட்டும் சும்மா கேட்டுச்சு.

"ரொம்ப நேரம் ஆச்சு...

போதுமா, நீ கிளம்புறியா?"

நான் போகத் தயாரா இருக்கிற மாதிரி கேட்டேன்.

ஆனா என் கைகள்...

அவனை விடவே இல்ல.

இன்னும் சொல்லப்போனா...

இன்னும் இறுக்கமாப் பிடிச்சுது.

அவனோட அந்தச் சூடு...

என் உள்ளங்கை வழியா என் உடம்புக்கே பரவுச்சு.

அவன் பதறினான்.

"இல்ல மேடம்...

வேணாம் மேடம்..."

"வலி குறையுது...

ஆனா இன்னும் எரிச்சல் இருக்கு."

"இன்னும் கொஞ்ச நேரம்...

ப்ளீஸ்."

"நீங்க செய்யுறது அவ்ளோ இதமா இருக்கு."

"சுகமா இருக்குன்னு சொல்லடா...

எதுக்கு சுத்தி வளைக்கிற?"

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

"சரி...

இன்னும் ரெண்டே நிமிஷம்."

"அதுக்கு மேல என்னால முடியாது."

"கையை எடுத்துடுவேன்."

நான் பொய்யா ஒரு கண்டிப்பு காட்டினேன்.

ஆனா உண்மையில...

நான் தான் அந்த இடத்துல மயங்கிப் போய் இருந்தேன்.

எனக்கு அவனோட அந்த "பவர்" பிடிச்சிருந்தது.

என் கைக்குள்ள ஒரு மிருகத்தை அடக்கி வெச்சிருக்கிற உணர்வு.

நான் உருவ உருவ...

அந்தத் தண்டு மேல இருக்கிற நரம்புகள் துடிக்கிறதைப் பார்க்குறது...

எனக்கு ஒரு போதையா இருந்துச்சு.

"இவ்ளோ பெரிய ராடு...

என் கைக்குள்ள இருக்கு."

"இதை நினைச்சா இன்னைக்கு நைட்டு முழுக்கத் தூக்கம் வராது போலயே."

திடீர்னு...

என் கண்ணு ஒரு விஷயத்தைக் கவனிச்சது.

நான் உருவிக்கிட்டு இருக்கும்போது...

அவன் சுண்ணியோட நுனியில...

அந்த மொட்டு மேல...

ஒரு துளி திரவம் எட்டிப் பார்த்தது.

கண்ணாடி மாதிரி...

பளபளன்னு...

பிசுபிசுப்பா...

ஒரு பெரிய துளி.

அது மெதுவா ஊறி...

வழிஞ்சு வரத் தயாரா இருந்துச்சு.

மதன நீர்.

அவன் கஞ்சி.

அதைப் பார்த்த உடனே...

என் மண்டைக்குள்ள ஒரு "ஃபிளாஷ்" அடிச்சது.

நேத்து கவிதா போன்ல பேசுனது ஞாபகம் வந்துச்சு.

அவ சொன்ன கதை...

காலேஜ் பொண்ணு...

அவ லவ்வரோட "மான்ஸ்டர்" சுண்ணியை ஊம்பின கதை.

சினிமா தியேட்டர்ல...

இருட்டுல...

அவ அந்தச் சுண்ணியை வாயில வெச்சு...

சப்பி...

அந்தத் துளியை நாக்கால நக்கி ருசிச்சுருப்பாளா?

"பவித்ரா...

அந்தப் பொண்ணு செஞ்சதை நீ நினைச்சுப் பாரு..."

"அவ அந்தத் துளியை ருசிச்சுருப்பா."

அந்த ஞாபகம் வந்த உடனே...

எனக்குள்ள ஒரு விபரீதமான ஆசை தலைதூக்குச்சு.

அது ஒரு மின்னல் மாதிரி என்னைத் தாக்குச்சு.

என் பார்வை அந்தத் துளி மேலேயே நிலைச்சு நின்னுச்சு.

"நானும் பண்ணா என்ன?"

"அந்தத் துளியை...

என் விரலால தொட்டு...

வாயில வெச்சா எப்டி இருக்கும்?"

"இல்ல...

என் வாயைக் கொண்டு போய்...

நேரடியா அந்த மொட்டுல வெச்சா?"

"என் நாக்கு அந்த மொட்டைத் தீண்டுனா...

இவன் எப்டித் துடிப்பான்?"

"அந்தச் சுவையில என்ன இருக்கும்?"

"உப்புக்கரிக்குமா?"

"இல்ல வழவழன்னு இருக்குமா?"

"வாட்ச்மேன் சுண்ணியோட ருசி என்ன?"

"கார்த்திக்கோடது மாதிரி இருக்குமா? இல்ல வேற மாதிரி இருக்குமா?"

இந்த நினைப்பு வந்த உடனே...

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

என் உடம்பு நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

"பவித்ரா...

என்ன நினைக்குற?"

"சீ...

இது ரொம்ப ஓவர்."

"தொடுறது வரைக்கும் பரவால்ல...

ஹெல்ப்னு சொல்லிக்கலாம்."

"கைல பிடிக்கிறது கூட ஓகே...

மசாஜ்னு சொல்லிக்கலாம்."

"ஆனா வாயில வைக்கிறது?"

"அது தப்பு."

"அது ஒரு மனைவி அவ புருஷனுக்கு மட்டும் செய்யுற விஷயம்."

"ஒரு புனிதமான விஷயம்."

"நீ ஒரு வாட்ச்மேனுக்குச் செய்ய நினைக்குறியா?"

"இது பாவம்."

"இது துரோகம்."

"கல்யாணம் ஆன பொண்ணுங்கறத மறந்துட்டியா பவி?"

ஆனா...

அந்தத் துளி...

வைரம் மாதிரி மின்னுச்சே...

அது என்னை காந்தம் மாதிரி இழுத்துச்சு.

என் வாய் தானாத் திறந்தது.

என் நாக்கு வறண்டு போச்சு.

என் மூச்சு காத்து சூடாச்சு.

நான் ஆபத்தான கட்டத்துல இருக்கேன்.

ஒரு நூல் இழை தான் வித்தியாசம்.

இப்போ நான் சுதாரிச்சுக்கலைன்னா...

நான் என் கட்டுப்பாட்டை இழந்துடுவேன்.

அவன் சுண்ணியை வாயில கவ்விடுவேன்.

எனக்கு பயம் வந்துச்சு.

ஒரு பக்கம் ஆசை...

இன்னொரு பக்கம் பயம்.

"வேணாம் பவித்ரா...

ஓடிடு."

"இதுக்கு மேல இங்க இருக்காத."

"இப்போவே நிறுத்து."

நான் மனசுக்குள்ள கத்தினேன்.

ஐ வான்ட் டு ஸ்டாப்...