[yazhiniram]

Part 35:



எலெக்ட்ரீஷியன் லிஃப்டை சீக்கிரம் ரெடி பண்ணிடுவார்னு இப்போ எனக்குப் புரிஞ்சுது. அவசரமா நான் என் உடம்பை கவர் பண்ணனும். கரண்ட் வர்றதுக்கு முன்னாடியோ, லிஃப்ட் கதவு திறக்கிறதுக்கு முன்னாடியோ துணியை எடுத்துப் போட்டுக்கணும்னு நினைச்சேன்.

நான் வேகமா எழுந்திருக்க ட்ரை பண்ணேன். ஆனா, நான் எழுந்து நின்ன அதே நேரத்துல, லிஃப்ட் லேசா ஒரு அசைவு குடுத்துச்சு—அது ஒரு சின்ன அதிர்வு மட்டும்தான். நான் அவசரமா எழுந்து நின்னதால, அந்தச் சின்ன அதிர்வுல என்னோட சமநிலை தவறிச்சு. நான் நிலை தடுமாறி விழுந்தேன்.

என் வேகமான செயலால, நான் அவன் உடம்பு மேலேயே விழுந்தேன். நான் விழுந்த விதம், சரியாக அவனுடைய சுண்ணிக்குப் பக்கத்துல விழுந்தேன். என் தாடை அவனுடைய சுண்ணியில பட்டுச்சு. அது இப்போ என் வாய்க்கு ரொம்பவே கிட்ட இருந்துச்சு.

அவனுடைய சுண்ணியிலிருந்து வந்த வாசனை என் மூக்குல அடிச்சுச்சு—அது வியர்வையும், கெட்டியா இருந்த ஒரு ஆண்மை கலந்த வாசனை. அந்த வாசனை எனக்கு ஒருவிதமான போதையை ஏத்துச்சு.

அவன் என்னைய உடனேத் தூக்க ட்ரை பண்ணி, என்னையப் பிடிச்சான். அவன் என் முலைகளை இறுக்கிப் பிடிச்சு, என்னைய நேராத் தூக்க முயற்சி செஞ்சான். தாங்குறதுக்காக அவன் வேணும்னே செஞ்ச மாதிரி ஒரு அமுக்கு அமுக்கினான், அழுத்தினான். அந்தச் சமயம் என்னைய அறியாமலே, என் வாய்ல இருந்து ஒரு சின்ன முனகல் சத்தம் வந்துச்சு.

நானும் பதட்டத்தோட எழுந்து நிற்க ட்ரை பண்ணேன். எதுனாச்சும் பிடிமானம் கிடைக்குமான்னு என் கை எங்கயோ நீண்டுச்சு. ஆனா, பிடிமானத்துக்குப் பதிலா, என் கை அவனுடைய சுண்ணியைக் கெட்டியா பிடிச்சுச்சு—அதுவும் என் தாடைக்குப் பக்கத்துல இருந்த அந்தப் பெரிய சுண்ணிய! அது ரொம்பவே பெருசா இருந்த மாதிரி உணர்வு. அது என்னோட கை சைஸ், ஏன் என்னோட கையை விட பெருசா இருந்துச்சு.

என் புண்டை அந்த நொடியில, ரொம்ப ஈரமா ஆகிடுச்சு. என் ஜட்டியெல்லாம் என்னோட ஜூஸ்ல ஈரமாயிருந்துச்சு.

எப்படியோ, அவனுடைய உதவியோட நான் சமாளிச்சு எழுந்து நின்னேன். உடனே என் கையை அவனுடைய சுண்ணியிலிருந்து விலக்கினேன். என் கை இன்னும் அவனுடைய சுண்ணியின் சூட்டையும், கடினத்தன்மையையும் உணர்ந்துச்சு.

ஆனா, நான் எழுந்து நின்னப்போ, அவன் என் இடது முலையை ஒரு அமுக்கு அமுக்கினான், அவன் வேணும்னே செஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு. அப்புறம் என் ஜட்டி மேல கையை வச்சு என்னைய மேல தூக்கி விட்டான்—சரியாக என் ஜட்டியின் மேல இல்ல, ஆனா அவனுடைய விரல்கள் என் ஜட்டிக்குள்ள லேசாப் போய், என் சூத்துல பட்டது. அவன் என்னையத் தூக்கும்போது என் ஆசனவாயைத் தொட்ட மாதிரியே எனக்கு இருந்துச்சு.

இந்த விழுந்தது, பிடித்தது, தூக்கியது—எல்லாம் சேர்ந்து அதிகபட்சம் மூணு செகண்ட்கள் தான் நடந்திருக்கும். ஆனா, அந்த மூணு செகண்ட்ல, நாங்க ஒருத்தரை ஒருத்தர் முழுசாத் தொட்டுட்டோம்.

அவன் என்கிட்ட, "மேடம், இருங்க. பயப்பட ஒண்ணும் இல்ல. மெதுவா டிரஸ் பண்ணுங்க"னு சொன்னான்.

அவன் இப்போ முழு நிர்வாணமா நின்னு பேசிக்கிட்டு இருந்தான். அவனுடைய சுண்ணி இப்போ என் தொடுகையால, இன்னும் பெரிதாகி, நிமிர்ந்து நின்னது. ஆனா, அவன் ரொம்பச் சௌகரியமா இருந்த மாதிரி தெரிஞ்சுச்சு. நான் வெறும் ஜட்டியோட நின்னுகிட்டு, அவன் பேச்சைக் கேட்டேன். என் உடம்புல இருந்த வியர்வை, இப்போ பதட்டத்தால உறைஞ்சு போச்சு. அவனுடைய கையின் சூடு இன்னும் என் முலையிலும், சூத்துப் பிளவுகளிலும் ஒரு விதமான எரிச்சல உணர்த்திச்சு. நான் தொட்ட அந்தப் பிரமாண்டமான சுண்ணியை நினைச்சதுமே, என் ஜட்டிய தாண்டி ஈரத்தை அதிகமா உணர முடிஞ்சுச்சு.



Part 36:



அவன் சொல்லி முடிச்சு, ஒரு செகண்ட் கூட ஆகியிருக்காது, திடீர்னு கரண்ட் வந்துச்சு.

லிஃப்ட் light சட்டுன்னு பளிச்சுன்னு எரிஞ்சுச்சு. அதோட ஃபேனும் சத்தம் போட்டுச் சுத்த ஆரம்பிச்சுச்சு. அட! எவ்வளவு இதமா இருந்துச்சு—கடைசியில கொஞ்சம் காத்து! ஆனா, இந்த பிரகாசமான வெளிச்சம் எனக்குப் பெரிய ஆபத்தா இருந்துச்சு.

அந்த வெளிச்சம், என் மென்மையான, ஆரஞ்சு நிறத் தோலை, வெறும் சின்ன ஜட்டியோட இருந்த என் உடலை, என்னோட மென்மையான முலைய, என்னோட சூத்த, என்னோட எதுமே போடாத என் மொத்த உடம்பையும், பிரகாஷுக்கு அப்பட்டமா வெளிச்சம் போட்டு காட்டிச்சு. அவன் வாய் பிளந்து, என் அரை நிர்வாண உடம்பை வெறிச்சுப் பார்த்தான். என் முலைகளும், தொடைப் பிளவுகளும் இப்போ அவனுக்கு ரொம்பத் தெளிவா தெரிஞ்சுச்சு. எனக்கு ஒரே வெட்கமா போச்சு. என் உடம்புல இருந்த வியர்வை கூட இப்போ மினுமினுன்னு ஜொலிச்சுச்சு.

எந்தவிதமான யோசனையும் இல்லாம, என் உள்ளார்ந்த உணர்வு தூண்டுச்சு. அவன் தோள்கள்ல சும்மாப் போத்தியிருந்த என் ஊதாச் சேலைய வேகமாப் பிடிச்சு, ஒரே இழுப்பா இழுத்துப் பறிச்சேன். அந்தச் சேலையை இழுத்து, என் மார்பைச் சுத்தி, ஒரு துண்டு மாதிரி வேகமாச் சுத்தி மறைச்சுக்கிட்டேன்.

நான் அதைச் செய்த அதே நொடியில, லிஃப்ட் நான்காவது மாடில கதவைத் திறக்கத் தயாராகுச்சு. நான் பதட்டத்துல, அந்த பட்டனை வேகமா அடிச்சு, கதவு திறக்கிறத நிறுத்துனேன். அப்புறம், ஏழாவது மாடிக்குரிய பட்டனை அழுத்தினேன். லிஃப்ட் மறுபடியும் மேல நகர ஆரம்பிச்சுச்சு.

நான் அவனைப் பார்த்தேன். அவன் இன்னும் முழு நிர்வாணமா நின்னுட்டு இருந்தான். அவனுடைய சுண்ணி கடப்பாரை மாதிரி நீட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு, அதைப் பார்த்ததும் எனக்குள்ள ஏதோ ஆச்சு. ஆனா நான் கடவுள்கிட்ட, "கடவுளே, ப்ளீஸ், ஏழாவது மாடில யாரும் இருக்கக் கூடாது. எனக்கு அது போதும்!"னு மனசுக்குள்ள வேண்டிக்கிட்டேன். லிஃப்ட் அஞ்சைத் தாண்டி, அப்புறம் ஆறைக் கடந்துச்சு.

லிஃப்ட் போயிட்டு இருந்த வேகத்துல, அவன் அவசர அவசரமாத் தன்னோட பேன்ட்டை எடுத்து, தன்னுடைய பெரிய சுண்ணிக்கு மேல இழுத்துப் போட ட்ரை பண்ணான். அவன் சுண்ணி இன்னும் விறைப்பா இருந்ததால, பேன்ட் போடுறதுக்கு ரொம்பச் சிரமப்பட்டான். அவன் பேன்ட்டோட முன்பகுதி விறைப்பால் இறுக்கமாகி, வெளிப்படையாக் தெரிஞ்சுச்சு.

நான் வெறும் சேலையால என்னையச் சுத்தி மறைச்சுக்கிட்டு, இறுக்கமாப் பிடிச்சு நின்னேன். என்னோட சேலைக்குள்ள பாவாடை இல்ல, பிரா இல்ல, ஜாக்கெட் இல்ல, எதுவுமே இல்ல. நான் அதைச் சரியாப் போட்டுக்கிறதைப் பத்திக் கவலைப்படவே இல்ல. என் ஜட்டியும், என் மார்பைச் சுத்தியிருந்த சேலைத் துணியும் மட்டும்தான் இப்போ என்னோட ஆதாரம்.

லிஃப்ட் ஏழாவது மாடிய அடைஞ்சுச்சு. கதவு திறக்கப் போகுது. நான் கோபமான ரகசியக் குரல்ல, "எல்லாத்தையும் எடுத்துட்டு வா!"னு சொன்னேன்.

லிஃப்ட் கதவு விலக ஆரம்பிச்ச அந்த செகண்டில், நான் வேகமா வெளியப் பார்த்தேன். கடவுளுக்கு நன்றி, அங்க யாரும் இல்ல! எனக்கு நிம்மதியும் சந்தோஷமும் அதிகமாச்சு. என் உடம்புல இருந்த எல்லாப் பயமும் இப்போ விலகிச்சு. இப்போ எனக்குப் பிரகாஷைப் பத்திக் கவலையே இல்ல. நான் வேகமா ஓடினேன்.

என் உடம்பை மறைச்சிருந்த ஒரே துணியான சேலைய இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, அந்த லிஃப்ட்டை விட்டு வெளிய ஓடினேன். எங்க வீட்டை நோக்கி ஓடினேன். சாவி எடுத்து வேகமாத் திறந்து, அவன் வர்றதுக்காகக் கதவை லேசாத் திறந்து வச்சேன். நான் நேராப் படுக்கை அறைக்கு ஓடினேன். அங்க இருந்த என் பழைய, தளர்வான நைட்டி ஒன்ன எடுத்து, வேகமாப் போட்டுக்கிட்டேன்.

நான் டிரஸ் மாத்தினதும், திரும்ப வெளிய வந்தேன். பிரகாஷ் இப்பதான் அந்தப் பிரிண்டர் பெட்டியோட என் வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சான். அவன் வெறும் பேன்ட் மட்டும் தான் போட்டிருந்தான். அவனுடைய பூல் (poolu) அந்த பேன்ட்ல புடைச்சுட்டு வெளியத் தள்ளியிருக்கிற மாதிரி தெரிஞ்சுச்சு. மீதி எங்களுடைய எல்லாத் துணிகளும்—என் பாவாடை, பிரா, ஜாக்கெட், அவனுடைய பிரீஃப், சட்டை—எல்லாமே அந்தப் பெட்டி மேல குவிஞ்சு கிடந்துச்சு.

அவன் உள்ள நுழைஞ்ச அடுத்த செகண்ட், அங்கேயே நில்லுன்னு சொன்னேன். நான் மெயின் கதவண்டப் போய், வெளிய காரிடாரை எட்டிப் பார்த்தேன். யாரும் இல்ல. இப்போதான் எனக்கு முழுசாப் பயம் போச்சு. அதனால, நான் வேகமா கதவைச் சாத்தி, பூட்டுனேன். இறுதியில, நான் முழுப் பாதுகாப்பா இருக்கிற மாதிரி உணர்வு வந்துச்சு.

இப்போ நாங்க ரெண்டு பேரும் என் வீட்டுக்குள்ள, அந்தச் சூட்டையும், வியர்வையையும், இச்சையையும் சுமந்துக்கிட்டு, ஒருவிதமான பரபரப்போட நின்னோம்.





Part 37:



கதவைத் சாத்தியதும், என் மனசு இப்போதான் கொஞ்சம் normal ஆச்சு. என் நெஞ்சு படபடன்னு அடிச்சுக்கிட்டது இப்பதான் கொஞ்சம் குறைஞ்சுச்சு. நான் டைம் பார்த்தேன். மணி இப்போ 12:40 ஆகி இருந்துச்சு. 'அட! ஒரு மணி நேரத்துக்கும் அதிகமா இவனோட அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள மாட்டிட்டு இருந்தேனா?'ன்னு ஆச்சரியப்பட்டேன். இவ்வளவு நேரம் நாங்க என்னெல்லாம் பண்ணோம்னு ஒரு வினாடி மனசுல ஓடிச்சு. அந்த நினைப்பே என் உடம்ப சூடேத்துச்சு.

அவன் இன்னும் வெறும் பேன்ட்டோட நின்னுட்டு இருந்தான். அவனுடைய இடுப்புக்குக் கீழ, அந்தப் பேன்ட்ல விறைப்பு லேசா குறைஞ்சிருந்தாலும், அந்தத் துணிக்குள்ள ஒரு புடைப்பு தெரிஞ்சுச்சு. அதுக்கு மேல இருந்த பிரிண்டர் பெட்டியில, என் பிரா, ஜாக்கெட், பாவாடை, அவனுடைய ஜட்டி, சட்டைன்னு துணிக் குவியல் இருந்துச்சு.

அவனுடைய சட்டையில்லாத மேல் உடம்பும், கருத்த, ரோமங்கள் நிறைந்த, ஜிம் வொர்க் அவுட் செய்த உடலும் எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுச்சு. என் பார்வை அவனுடைய மார்பையும், கைகளையும் சுத்தி வந்துச்சு.

நான் என்ன பார்க்கிறேன்னு அவன் கவனிச்சான். உடனே பேச்ச ஆரம்பிச்சான், "மேடம், இத நான் எங்க வைக்கணும்?"

நான் என் புருஷன் ஆபீஸ் ரூம் பக்கமா வழியைக் காட்டி, "அங்க வச்சுடு"ன்னு சொன்னேன்.

அவன் உள்ள போய் பெட்டியைக் கீழ வச்சுட்டுத் திரும்பி நின்னான். இப்போ அவன் விறைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் குறைஞ்சு, பேன்ட்ல இருந்த புடைப்பு லேசாத் தணிஞ்சு இருந்துச்சு. ஆனா, அவன் என்னைய, நான் புதுசாப் போட்டிருந்த நைட்டி மேல ஒரு முறை ஸ்கேன் பண்ணிப் பார்த்தான். நானும் அவனுடைய மார்பு, கைகள், அப்புறம் அவனுடைய இடுப்புக்குக் கீழ இருந்த புடைப்புன்னு எல்லா இடத்தையும் மாறி மாறிப் பார்த்தேன்.

நாங்க ரெண்டு பேருக்கு நடுவுல ஒருவிதமான அமைதி நிலவுச்சு. அந்த அமைதியில, லிஃப்ட்க்குள்ள நடந்த எல்லாமே இப்போ வெளிச்சமா தெரிஞ்சுச்சு. நான் கண்ணால, 'என்ன பாக்குறீங்க?'ன்னு கேட்ட மாதிரி அவனைப் பார்த்தேன்.

அவன் உடனே தலையை லேசா ஆட்டி, "ஒண்ணும் இல்ல மேடம்"னு சொன்னான்.

அப்புறம் நான் பேச ஆரம்பிச்சேன், "ரொம்ப நன்றி பிரகாஷ், உதவிக்கு ரொம்ப நன்றி."

அவன், "பரவாயில்லை மேடம். நோ பிராப்ளம்"னு சொன்னான். அப்புறம் தயக்கத்தோட, "மேடம், எனக்குக் கொஞ்சம் தண்ணி கிடைக்குமா? ரொம்பத் தாகமா இருக்கு"ன்னு கேட்டான். அவன் குரல் ரொம்ப வரண்டு போயிருந்துச்சு.

எனக்கு உடனே உறைச்சுச்சு. லிஃப்ட்டுக்குள்ள ஏற்பட்ட புழுக்கத்தாலயும், வியர்வையிலயும் அவன் எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டிருப்பான்!

நான் உடனே, "சாரி"னு சொல்லி, "வா, முதல்ல ஃபேனுக்குக் கீழ வந்து நில்லு"ன்னு சொன்னேன். அவனை லிவிங் ரூம் பக்கம் கூட்டிட்டுப் போய், அங்க இருந்த ஃபேனை ஆன் பண்ணினேன். அந்தச் சுழற்சியில காத்து உடம்புல பட்டதும், அவனுடைய முகம் ஆசுவாசம் அடைஞ்சுச்சு. அப்புறம் கிச்சன் பக்கம் தண்ணி எடுக்க ஓடினேன்.

நான் ஓடும்போது, அவன் என்னையவே பார்த்தான். என்னோட நைட்டிக்குள்ள என் உடம்பு ஆடுறத அவன் ரசிச்சான். நான் அதப் கண்டுகாம போனேன். ஃப்ரிட்ஜிலிருந்து ஜில்லுன்னு இருந்த ஒரு லிட்டர் தண்ணி பாட்டிலை எடுத்துக்கிட்டு, அவன் கிட்ட வந்தேன்.

நான் திரும்பி வந்தப்போ, அவன் கண்ணிமைக்காம என்னையவே பார்த்தான். அவனுடைய பார்வை நைட்டியைத் துளைச்சு உள்ள பார்க்க ட்ரை பண்ணுச்சு. இறுதியில, நான் தண்ணி பாட்டிலை அவன் கிட்டக் குடுத்தேன்.

அவன் தண்ணியைக் குடிக்க ஆரம்பிச்சான். அவன் ஒரு மிருகம் மாதிரி, வேகமா, இரைச்சலோட தண்ணியைக் குடிச்சான். தண்ணி பாட்டிலை முழுசா வாயில வச்சு, அண்ணாந்து வேகமா குடிக்கும்போது, தண்ணி அவனுடைய மார்புல வழிஞ்சு, வயித்துல ஓடுச்சு. அந்த நீர் துளிகள் அவனுடைய கருத்த ரோமங்கள் மேல வழிஞ்சு, கீழ போறத நான் ரசிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் அந்த ஒரு லிட்டர் பாட்டிலை பத்து செகண்டுல முழுசா முடிச்சான். குடிச்சு முடிச்சு, பெருமூச்சு விட்டு, தன்னுடைய நாவை உதட்டுல வச்சு நக்கினான். அவன் பாட்டிலைத் திருப்பிக் குடுத்துட்டு, "ரொம்ப நன்றி மேடம்"னு சொன்னான்.

நான், "பரவாயில்லை"னு சொல்லிட்டு, பாட்டிலை வாங்கி, அதுல மிச்சம் இருந்த தண்ணியைக் குடிச்சேன். அவன் வாய் வச்சு குடிச்சதையே என்னைய அறியாம குடிச்சேன், but நான் வாய் வச்சு குடிக்கல. அந்தப் பாட்டிலை அவனும் நானும் மாத்தி மாத்திக் குடிச்சது எங்களுக்கு நடுவுல இருந்த பழக்கத்தை அதிகமாக்குச்சு. அந்த புழுக்கமும், தாகமும் இப்போதான் கொஞ்சம் தணிஞ்சுச்சு. நாங்க ரெண்டு பேரும் இப்போ தண்ணீர் குடிச்ச திருப்தில ஒருத்தரை ஒருத்தர் பார்த்தோம்.



Part 38:



அவன் என்னையவே பார்த்தான். அவன் பார்வை என்னையச் சுத்திட்டு இருந்துச்சு. அவனுடைய கண்ணு என் நைட்டியின் ஒவ்வொரு மடிப்பையும் ஊடுருவிப் பார்க்க ட்ரை பண்ணுச்சு.

அவனப் பார்க்கப் பாவமா இருந்துச்சு. அந்தச் சட்டையும் வியர்வையால முழுக்க நனைஞ்சு, பிசுபிசுன்னு இருந்துச்சு. அவன் அந்த ஈரமான சட்டையைப் போட்டுக்கிட்டு, கிளம்பத் தயாரானான். அவன் அக்குள்களில் இருந்த வியர்வை ஈரமும், இறுக்கமான சட்டைத் துணியும் எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுச்சு.

நான் மறுபடியும் அவன்கிட்ட, "Thanks பிரகாஷ், பார்த்துப் போ"னு சொன்னேன்.

அவன், "சரி மேடம்"னு சொல்லிட்டு, வேகமா என் வீட்டை விட்டு வெளிய போனான். நான் கதவை மெதுவாச் சாத்தி, லாக் பண்ணினேன்.

அவன் போனதும், நான் சோஃபால சாய்ஞ்சு உக்காந்தேன். என் கண்களை மூடினேன். ஆனா, என் கண் முன்னாடி அந்தக் கருநாகம் தான் தெரிஞ்சுச்சு. அது எப்படி விறைப்பா நிமிர்ந்து நின்னுச்சு, நான் எப்படி அவன் மேல விழுந்தேன், நான் எப்படி அதைப் பிடிச்சேன், அது எப்படி என் வாய் பக்கத்துல இருந்துச்சுனு... எல்லா ஞாபகமும் என் மனசுல ஓடிச்சு. அந்தச் ஞாபகத்துலயே நான் அப்படியே தூங்கிப் போயிட்டேன்.

எப்படி நான் சோஃபாலயே தூங்கிப் போனேன்னு எனக்கே தெரியல. திடீர்னு என் போன் சத்தம் கேட்டு, விழிச்சு எழுந்தேன். என் அம்மா கூப்பிட்டாங்க. பேசி முடிச்சுட்டு, டைம் பார்த்தேன். மணி இப்போ 2:30. 'ஐயோ!'ன்னு என்னைய நானே திட்டிக்கிட்டேன். கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணி நேரம் தூங்கிட்டேன்.

எனக்கு குளிக்கணும் போல இருந்துச்சு. வியர்வையும், லிஃப்ட்ல நடந்த நிகழ்வுகளும் என்னைய ஏதோ பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு. அதனால, நான் எழுந்து என் பெட்ரூமுக்குப் போனேன். அங்க இருந்த என் சேலைய எடுத்தேன். அப்புறம், என் துணிகளை எடுக்க, புருஷன் ஆபீஸ் ரூமுக்குள்ள போனேன்.

அந்தப் பிரிண்டர் பெட்டி மேல என் துணிகள் குவிஞ்சு கிடந்துச்சு. என் பாவாடை, பிரா, ஜாக்கெட் பக்கத்துல, அவனுடைய ஜட்டியும் சேர்ந்து கிடந்தது. அதைப் பார்த்ததுமே, நான் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டேன்.

அந்த ஜட்டியை என்ன செய்யறதுன்னு எனக்குத் தெரியல. ஆனா, அதைப் பார்த்ததும் மறுபடியும் எனக்கு அவனுடைய ஆண்மை, அந்தப் பெரிய சுண்ணி, அதோட சைஸ்—எல்லாமே ஞாபகம் வந்துச்சு. என் மனசுல எந்தவிதமான எண்ணமும் இல்லாம, என் கை தானாகவே அவனுடைய ஜட்டியை நோக்கிப் போச்சு.

அது புதுசா இல்ல. அங்கங்க சின்னச் சின்ன ஓட்டைகள் கூட அதுல தெரிஞ்சுச்சு. நான் அதை எடுத்துப் பார்த்தேன்.

அந்த ஜட்டிய என் கையில எடுத்ததும், மறுபடியும் அதே உணர்வு வந்துச்சு—லிஃப்ட்ல அவனுடைய சுண்ணியை நான் கெட்டியாப் பிடிச்ச அதே உணர்வு! அந்த நினைவு என்னைய மறுபடியும் கிளர்ச்சியடைய செஞ்சுச்சு. என்னையறியாமலே, என் கை என் ஜட்டி மேல போச்சு. நான் ஒரு முறை மெதுவாத் தேய்ச்சேன்.

அப்புறம் எனக்குத் திடீர்னு அந்த ஜட்டியை முகர்ந்து பார்க்கணும்னு தோணுச்சு. நான் அதை என் மூக்குக்குப் பக்கத்துல கொண்டு போனேன். அடேயப்பா! அது ரொம்ப கடும் வாசனையா இருந்துச்சு—வியர்வை, கெட்டியான ஆண் வாசனை, அதுல கொஞ்சம் சிறுநீர் வாடையும் கூட கலந்து இருந்துச்சு.

அந்த வாடை எனக்குச் சிறு குமட்டலைக் குடுத்துச்சு. ஆனா, ஒருவிதத்துல அந்த வாடை என்னைய ஏதோ பண்ணுச்சு. அந்த வாசனை எனக்கு ஒருவிதமான திருட்டு இன்பத்தைக் குடுத்துச்சு.

normal ஆயிட்டேன். இந்த மாதிரி யோசனைகள் எல்லாம் தப்புன்னு என் மனசு சொல்லுச்சு. நான் எல்லாத் துணிகளையும் (என் துணிகள், அவனுடைய ஜட்டி உட்பட) எடுத்து ஒன்னாச் சேர்த்து, வாஷிங் மெஷின்ல போட்டேன். அதுல நிறைய வியர்வையோட, அவனுடைய வாடையும் சேர்ந்து இருந்துச்சு.

நான் குளிக்கிறதுக்காகத் தயாரானேன். ஆனா, என் மனசுல இன்னும் அந்தச் கருநாகமும், அவனுடைய ஜட்டியோட நினைப்பும் சுத்தி சுத்தி வந்துச்சு.

[yazhiniram]

Part 39:



நான் குளிக்க ஆரம்பிச்சேன். எனக்குச் சுடு தண்ணி வேண்டாம். அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள இருந்த புழுக்கத்தால, நான் ஜில்லுன்னு குளிர்ந்த தண்ணியில குளிக்கணும்னு நெனச்சேன். ஒவ்வொரு சோப்புத் தண்ணியும் என்னோட வியர்வையையும், அந்தப் புழுக்கத்துல நான் பட்ட அவஸ்தையையும் என் உடம்புல இருந்து கழுவி எடுத்துச்சு. குளிச்ச பிறகும், எனக்குள்ள ஒருவிதமான உணர்ச்சியும், கிளர்ச்சியும் லேசா இருந்துட்டே இருந்துச்சு. என் மனசுல இன்னும் அந்தச் சூடான நிமிடங்கள் ஓடிட்டுதான் இருந்துச்சு.

ஒரு வழியா, கொஞ்ச நேரத்துக்கு அப்புறம், நிம்மதியா குளிச்சுட்டு வந்து, நான் மஞ்சள் நிறச் சுடிதார் போட்டேன். நான் போட்டிருந்த அந்தச் சுடிதார் மெலிசா, உடம்போட ஒட்டி, என் உடலமைப்பை அழகா எடுத்து காட்டிச்சு. எனக்குள்ள இருந்த குற்ற உணர்வு கொஞ்சம் மறைஞ்சு, இப்போ நான் புத்துணர்ச்சியோட இருந்தேன்.

அப்போ என் போன்ல அலாரம் அடிச்சுச்சு. இன்னும் பத்து நிமிஷத்துல என் பையன் ஸ்கூல்ல இருந்து வந்துடுவான். நான் கண்ணாடி முன்னாடிப் போய் என்னையப் பார்த்தேன். என் முகம் புத்துணர்ச்சியோட அழகாகத் தெரிஞ்சுச்சு. வழக்கம்போல மேக்கப் எதுவும் போடல. குளிச்சதால, என் முடியை லேசாப் பின்னி விட்டுட்டு, மீதிய ஃப்ரீ ஹேரா விட்டேன். என்னோட தோல் அந்த மஞ்சள் சுடிதார்ல பளிச்சுன்னு தெரிஞ்சுச்சு.

நான் என் பையனைப் பிக்கப் பண்றதுக்காகக் கீழ இறங்கிப் போனேன்.

நான் கேட் பக்கத்துல போனபோது, பிரகாஷ் அங்க நின்னுக்கிட்டு, என்னையவே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான். அவன் அதே யூனிஃபார்ம்ல இருந்தான். அவனுடைய கண்ணு என்னையத் துரத்துறத என்னால உணர முடிஞ்சுச்சு.

நான் அவனைப் பார்த்ததும், லேசா சிரிச்சேன். என்னுடைய அந்தச் சிரிப்பு, லிஃப்ட்டுக்குள்ள நடந்த எல்லாத்தையும் ஞாபகப்படுத்திச்சு.

என் சிரிப்பைப் பார்த்ததும், அவனுடைய முகம் சட்டென்று பிரகாசமாச்சு. அவன் முகத்துல ஒரு ஆசை கலந்த உணர்ச்சி தெரிஞ்சுச்சு. நான் எதுவும் பேசல. அவனைத் தாண்டி, ஸ்கூல் வேனுக்காகக் காத்திருந்தேன்.

சிறிது நேரத்துல என் பையன் வந்தான். நான் அவனைப் பிக்கப் பண்ணிட்டு, மறுபடியும் அவனைப் பார்த்து சிரிச்சேன். அவனும் பதிலுக்குச் சிரிச்சான். அந்தச் சிரிப்பு, இப்போ நான் அவனைப் பார்த்து முறைக்காம, அவன் ஸ்டாக் பண்றது எனக்குப் பிடிக்குதுன்னு காமிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு. நாங்க ஒரு ரகசிய உடன்படிக்கைய செஞ்ச மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

நான் பையனைக் கூட்டிக்கிட்டு, மறுபடியும் லிஃப்ட்ல ஏறினேன். நாங்க லிஃப்ட்டுக்குள்ள ஏறுனதும், என் மொபைல்ல ஒரு வாட்ஸ்அப் நோட்டிஃபிகேஷன் வந்துச்சு. நான் அதைப் பார்க்காம, வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

வீட்டுக்கு வந்ததும், என் பையனுக்குச் சாப்பாடு ஊட்டிவிட்டேன். அப்புறம் வழக்கம்போலப் பொழுது போச்சு. பையனை அழைச்சுக்கிட்டுப் பார்க்குக்குப் போனேன். கொஞ்ச நேரம் அங்கச் செலவு செஞ்சுட்டுத் திரும்ப வந்தோம். நானும் என் பையனும் டின்னர் சாப்பிட்டுட்டு, கார்த்திக்காகக் காத்திருந்தோம்.

ஆனா, இன்னைக்குக் கார்த்திக் கொஞ்சம் சீக்கிரமா, மணி 8:20-க்கே வீட்டுக்கு வந்துட்டான்.

அவனும் என் பையனும் கொஞ்ச நேரம் விளையாடினாங்க. அப்புறம் நான், "தூங்குற டைம் ஆச்சு"னு சொன்னதும், என் பையன் தூங்கப் போனான்.

கார்த்திக்காக டின்னர் ஏற்பாடு செஞ்சு, அவனைச் சாப்பிடக் கூப்பிட்டேன். அவன் டின்னரை முடிச்சுட்டு, "இப்போ அந்தப் பிரிண்டரை செட் பண்ணிடுறேன்"னு சொன்னான். இந்த நினைப்பு எனக்குள்ள ஒரு சலிப்பைக் குடுத்துச்சு. 'சே, இந்த ஒரு பிரிண்டரால இன்னைக்கு எவ்வளவு ஹங்கமா நடந்துச்சு!'

அந்தச் சிந்தனையோட நான் சேனலை மாத்தி, ஏதோ ஒரு சீரியல் பார்க்க ஆரம்பிச்சேன். ஆனா, என் மனசு முழுக்க, அந்த லிஃப்ட் நிகழ்வுதான் ஓடிட்டு இருந்துச்சு. நான் இப்போ சோஃபால உக்காந்திருக்கேன். பிரகாஷோட வியர்வை வாடை, அவனுடைய தொடுகை, அவனுடைய அந்த கருப்புப் பாம்பு—எல்லாமே ஞாபகம் வந்துச்சு.

சில நிமிஷங்கள்ல, கார்த்திக் வெளிய வந்தான். "இன்ஸ்டாலேஷன் முடிஞ்சிச்சு. அந்தப் பெட்டிய நாளைக்குத் தூக்கிப் போட்டுடு"னு என்கிட்ட சொன்னான். நான், "சரி"ன்னு சொன்னேன்.

அவன் வந்து என் பக்கத்துல உக்கார வந்தான். நான் அவன் கிட்ட நெருங்கிப் போக ட்ரை பண்ணினேன். லிஃப்ட்ல இருந்த கிளர்ச்சியால என் உடம்பு இப்போ ஒரு சுண்ணி வேணும்னு தேடிச்சு.

ஆனா, அவன் என்னை கண்டுக்காம இருந்தான். என் கிட்ட வராம, தள்ளி உக்காந்து, "பவி, சாட்டர்டே வரைக்கும் வெயிட் பண்ணு. எனக்கு மூட் இல்ல. ஒர்க் டென்ஷன்"னு சொன்னான்.

அவனுடைய இந்தச் சலிப்பான பதில் எனக்குப் பெரிய ஏமாற்றத்தைக் குடுத்துச்சு. எனக்கு ரொம்பக் கோபம் வந்துச்சு. "இவ்வளவு நடந்தும், இவனுக்கு இன்னும் வேலை டென்ஷனா? எப்போ பார்த்தாலும் இவனுக்கு work மட்டும் தான் முக்கியம், எனக்கும் ஃபீலிங் இருக்குறது தேவையே இல்லை, என்ன மனுஷன் இவன்!"னு மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டேன். அவனுடைய புறக்கணிப்பு என் மனசைக் கஷ்டப்படுத்துச்சு. அதனால, நான் மேற்கொண்டு ட்ரை பண்ணல, அவனுக்கு இடைவெளி குடுத்தேன்.

அவன் என்னையப் படுக்கைக்குத் தூங்கக் கூப்பிட்டான். ஆனா, நான், "நீங்க போய்த் தூங்குங்க. நான் மதியம் தூங்கிட்டேன். அதனால தூக்கம் வரல. சீரியல் பார்த்துட்டு அப்புறம் வரேன்"னு சொன்னேன். அவன் அதைப் பத்திக் கவலைப்படாம, உள்ளே போய் படுத்துட்டான்.

கார்த்திக் உள்ளே போனதும், நான் சோஃபால உக்காந்து, மெதுவா என் தொடையைத் தடவிப் பார்த்தேன். இப்போ என் மொத்த கவனமும் அந்த வாட்ஸ்அப் நோட்டிஃபிகேஷன் மேல போச்சு. லிஃப்ட்ல இருந்து வெளிய வந்ததும் அடிச்ச அந்த மெசேஜ் என்னவா இருக்கும்? அது பிரகாஷா தான் இருக்கணும்னு என் மனசுல ஒரு உந்துதல். நாளைக்கு என்ன நடக்கப் போகுதுங்கிற ஒருவிதமான ஆவலோட சோஃபால சாய்ஞ்சு உக்காந்தேன்.



Part 40:



கார்த்திக் தூங்கப் போனதும், நான் சோஃபால உக்காந்து, என் சீரியலைப் பார்க்க ஆரம்பித்தேன். ஆனா, என் கவனம் மொத்தமும் மொபைல் மேலதான் இருந்துச்சு. என் மனசு, பிரகாஷ் அனுப்பியிருக்க வாட்ஸ்அப் மெசேஜைப் பார்க்கச் சொல்லித் துடிச்சுச்சு.

திடீர்னு என் மொபைல் லேசா டிங்னு சத்தம் குடுத்துச்சு. நான் உடனே என்னோட போன்-அ எடுத்தேன். அது பிரகாஷ் அனுப்பின மெசேஜ்தான். நான் வேகமா அந்தச் சத்தத்தை வைப்ரேஷன் மோட்ல போட்டுட்டு, வாட்ஸ்அப்பைத் திறந்தேன்.



அங்க இரண்டு படிக்காத மெசேஜ்கள் இருந்துச்சு. அவன் அனுப்பியிருந்தான்:

"மேடம், இந்தச் சுடிதார்ல நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. ?" (அதுக்குக் கீழ ஒரு சின்ன லவ் ஸ்மைலி இருந்தது.)

"Good night madam."

அந்த லவ் ஸ்மைலியைப் பார்த்ததும், என் நெஞ்சுல ஒரு சின்னப் படபடப்பு வந்துச்சு. அவன் என்னை அழகா இருக்கேன்னு சொன்னதுல, என் ஈகோவுக்கு ஒரு திருப்தி. ஆனா, அந்தச் சுடிதார்ல என் முலைகளும் வளைவுகளும் தெரிஞ்சத அவன் கூர்ந்து கவனிச்சிருக்கான்ங்கிறது எனக்குப் புரிஞ்சுச்சு. அப்புறம் அது என்ன லவ் ஸ்மைலி? எனக்குக் கோவம் வரணும், ஆனா வரல. அந்த ஸ்மைலியே எனக்குள்ள ஒரு சின்னச் சிரிப்பைத் தூண்டுச்சு.

நான் அந்த மெசேஜ்களைப் பார்த்ததும், என் மனசுல ரெண்டு எண்ணங்கள் ஓடிச்சு:

ஒரு மனம்: "மறுப்புக் குரல் கொடுக்காதே. அவன இத்தோட நிறுத்து. இது தப்பு."

மறு மனம்: கார்த்திக் என்னை படுக்கைக்கு வரச் சொன்னான், ஆனா மேட்டர் பண்றதுக்கு அவன் இன்ட்ரஸ்ட் காட்டலனு மறுத்ததாலும், என் உடம்பு இப்போ திருப்தி தேடிச்சு. அது, பிரகாஷோட சுண்ணியை ஞாபகப்படுத்தி, "ரிப்ளை பண்ணு, சும்மாப் பேசுடீ. பேசத் தான போற"ன்னு என்னையத் தூண்டிச்சு.

அந்த இரண்டாம் மனசு ஜெயிச்சுச்சு. நான் ரிப்ளை செஞ்சேன்:

"Good night."

ரொம்ப சாதாரணமான, சலிப்பான ஒரு பதில். அதிகமாப் பேச விருப்பமில்லாத மாதிரி, வெறும் 'குட் நைட்' மட்டும் அனுப்பி, நான் ஒரு தடையை ஏற்படுத்த ட்ரை பண்ணினேன்.

நான் மெசேஜை அனுப்பிச் சில விநாடிகள்லயே, அது ப்ளூ டிக் ஆகிச்சு. அவன் ஆன்லைன்லதான் இருந்தான். உடனே அடுத்த மெசேஜை அனுப்பினான்.

சில விநாடிகள்ல என் போன் லேசா வைப்ரேட் ஆச்சு. நான் மெசேஜைத் திறந்தேன்.

"இன்னும் தூங்கலையா? சாப்டாச்சா மேடம்?"

இப்போ நான் என்ன பதில் சொல்லணும்? மறுபடியும் ரிப்ளை பண்ணலாமா, இல்ல இத்தோட நிறுத்திக்கலாமான்னு மனசுக்குள்ள ஒரு சண்டை நடந்துச்சு. நான் ஏற்கெனவே கிளர்ச்சியான மனநிலையில இருந்ததாலும், என் உள் உணர்வு திரும்பவும் ஜெயிச்சுச்சு.

நான் மெதுவா டைப் செஞ்சேன்:

"சாப்டேன். நீ சாப்டியா?"

அவன் கிட்ட ஒரு நண்பனைப் போல, அதே சமயம் அதிக அனுமதி கொடுக்காமப் பேசுற மாதிரி என் பதிலை வச்சேன். நான் ஏன் அவனோட பேச ட்ரை பண்றேன்னு ஒரு குற்ற உணர்வு லேசாத் தொட்டுச்சு.

அவன் உடனே ரிப்ளை பண்ணான்:

"ஆமா மேடம், இப்பதான் என் டியூட்டி முடிஞ்சு வீட்டுக்குப் போனேன். அம்மா சமைச்ச சாப்பாட்டச் சாப்ட்டேன்."

அவன் தன்னுடைய அன்றாட விஷயங்களைப் பேசுறது, என்னைய இன்னும் சௌகரியமா ஃபீல் பண்ண வச்சுச்சு. நான் அடுத்த கேள்வி கேட்டேன்:

"லக்கி ஃபெல்லோ. நல்ல டின்னரா?"

நான் இப்போ இயல்பு நிலைக்கு வந்துட்டேன்.

ஒரு நிமிஷத்துல அவன் பதில் வந்துச்சு. அந்தப் பதில் என் பதட்டத்தை அதிகமாக்குச்சு:

"ஆமா மேடம், இன்னைக்கு எனக்கு ஒட்டுமொத்தமாவே ஒரு லக்கி டே."

என் மனசுக்குள்ள சின்னதா ஒரு அபாய மணி அடிச்சுச்சு. 'ஏன் லக்கி டே?' இது லிஃப்ட் நிகழ்வைப் பத்திதான் பேசுறான்னு எனக்குத் நல்லாத் தெரியும்.

நான் அப்பாவியா இருக்கிற மாதிரி காட்டிக்கிட்டு, பதில் கேட்டேன்:

"ஓ, நல்ல சாப்பாடு அதனாலதான் லக்கியா?"

அவன் உடனே பதில் சொன்னான்:

"ஆமா மேடம், நல்ல சாப்பாடு, அப்புறம் இன்னும் நிறைய."

இன்னும் நிறையன்னா என்ன? என் மனசு துடிச்சுச்சு. லிஃப்ட் கதவுகள் திறந்ததுல இருந்து அவன் கண்ணு என் உடம்பை எங்கெல்லாம் துரத்துச்சு, நான் எப்படி அவன் மேல விழுந்தேன்னு எல்லாத்தையும் நான் ஞாபகப்படுத்தினேன். ஆனா, நான் அதை வெளிக்காட்டல:

"என்ன இன்னும் நிறைய?"

சில நிமிஷங்கள் அவன் கிட்ட இருந்து பதில் வரல. என் போன் திரும்ப வைப்ரேட் ஆச்சு. இப்போ அவன் வெளிப்படையாப் பேச ஆரம்பிச்சான்.

"இன்னைக்கு லக்கி டே மேடம், லிஃப்ட்க்குள்ள மாட்டுனது, அது என்னோட வாழ்க்கையில மிகச் சிறந்த நேரம்."

அவன் எதைச் சொல்றான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுச்சு. அவன் நடந்ததையும், அவன் மேல விழுந்து தொட்டதையும் தான் 'லக்கி டே'ன்னு குறியீடா சொல்றான். நான் அவனை ஊக்குவிக்க விரும்பல. ஏன்னா, நான் இப்போ வீட்டுக்குள்ள, என் புருஷன் இருக்குற நேரத்துல இருக்கேன். இது ரொம்ப ஆபத்தானது.

நான் ஒரு கண்டிப்பான குரல்ல, என் பதிலை அனுப்பினேன்:

"என்ன சொல்ற? அந்த லிஃப்ட் சூட்டுல, அந்தப் புழுக்கத்துல பட்ட பாடுதான் உன்னோட லக்கி டேவா?"

நான் அவனுடைய சமிக்ஞையைப் புறக்கணிக்க ட்ரை பண்ணினேன். ஆனா, என் மனசு உள்ளுக்குள்ள, அவன் இன்னும் கொஞ்சம் துணிஞ்சு பேச மாட்டானான்னு எதிர்பார்த்துச்சு. நான் போனை என் மார்புல வச்சுட்டு, அவன் பதிலுக்காகக் காத்திருந்தேன்.

[yazhiniram]

Part 41:



நான் ஸ்க்ரீனையே வெறிச்சுப் பார்த்தேன். பெட்ரூம்ல கார்த்திக் தூங்கிட்டு இருந்த அமைதிக்கும், என் நெஞ்சுக்குள்ள நடக்குற படபடப்புக்கும் ரொம்பப் பெரிய சண்டை நடந்துட்டு இருந்துச்சு. ஒரு பயம், ஒரு பரபரப்பு—ரெண்டும் கலந்து மனசுக்குள்ள ஓடிட்டு இருந்துச்சு. நான் என் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்த ட்ரை பண்ணினேன்.

என் போன் டக்குனு வைப்ரேட் ஆச்சு.

பிரகாஷ்: மேடம், புழுக்கத்துக்காக இல்லை. அது ஒரு நரகம்னு தெரியும். ஆனா, என் தேவதையோட ஒரு மணி நேரத்துக்கும் அதிகமா இருந்தேன்ல, அதுக்காகத்தான் மேடம்.

நான் ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டேன். இவன் திருந்தவே மாட்டான். இவனுக்கு நான் எந்த அளவுக்கு தைரியம் கொடுத்துட்டேன்னு இப்பதான் எனக்கு உரைச்சுச்சு.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே பதில் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். என் உதட்டுல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு தெரிஞ்சுச்சு. அதுல ஒருவிதமான திருட்டுச் சந்தோஷம் இருந்துச்சு.

பவித்ரா: ஓஹோ! யாரு உன் தேவதை?

நான் 'சென்ட்' பட்டன அழுத்தினேன். என் மனசுக்குள்ள, அவன் என்ன சொல்லப் போறான்னு எனக்குத் நல்லாத் தெரியும். ஆனாலும், அவன் வாயால அதைக் கேட்கணும். அவன் என்னையப் புகழ்ந்து புகழ்ந்து பேசணும்னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஆசை வந்துச்சு. என் புருஷன்கிட்ட இருந்து கிடைக்காத பாராட்டு இவன்கிட்ட இருந்து கிடைக்கும்னு நெனச்சேன்.

சில செகண்டுகள்ல, அவன்கிட்ட இருந்து பதில் வந்துச்சு.



பிரகாஷ்: மேடம், உங்களுக்குத் தெரியாதா? அவங்க எல்லா விதத்துலயும் பெர்ஃபெக்ட்—அவங்களோட அழகு, அவங்களோட பேச்சு, அவங்களோட அக்கறை. அவங்க பெர்ஃபெக்ட்.

நான் ஸ்க்ரீனையே உற்றுப் பார்த்தேன். அவங்கன்னும், அவங்களோடன்னும் பேசுறது அவனோட அடக்கமான ஒரு நடிப்புன்னு எனக்குத் தெரிஞ்சுச்சு.

நான் இன்னும் கொஞ்சம் அவனைச் சீண்டலாம்னு நெனச்சேன். கொஞ்சம் விளையாட்டுத்தனமாகவும், சவால் விடுற மாதிரி ஒரு குரல்லயும் அடுத்த மெசேஜை அனுப்பினேன்:

பவித்ரா: யாரு உன் தேவதைன்னு எனக்குத் தெரியாது. நீ சொல்லு. யாராவது சினிமா நடிகையப் பத்திப் பேசுறியா? இந்த மாதிரி விளையாட்டுலாம் என்கிட்ட வெச்சுக்காம நேரடியா சொல்லு பிரகாஷ்.

நான் நடித்தேன். ஒரு ஒருத்தனைக் கட்டுப்படுத்தும் பவர் கிடைக்கிறதுல எனக்கு ஒரு புதுவிதமான சந்தோஷம். நான் அவனுக்காக வெயிட் பண்ணினேன்.

சில நிமிஷங்கள்ல, இன்னொரு மெசேஜ் வந்துச்சு.

பிரகாஷ்: மேடம், நீங்கதான் என் தேவதை.

என் இதயமே பறக்க ஆரம்பிச்சுச்சு. என் ஜட்டிக்குள்ள ஒரு சூடான கிளர்ச்சி அப்புறம் லேசா ஒழுகுற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் வந்துச்சு. இந்த உணர்வு ஒரு செக்யூரிட்டிக்காக வருதான்னு நெனச்சப்போ, எனக்குள்ள ஒரு குற்ற உணர்வு லேசாத் தொட்டுப் போச்சு.

நான் சோஃபால மாத்தி உக்கார ட்ரை பண்ணினேன், அந்த ஃபீலிங்ஸ்ஸை மறைக்க நெனச்சேன். எனக்கு நானே அந்த உணர்வ மறைக்க நெனச்சேன்.

நான் அவனுக்கு ரிப்ளை பண்ணல, எனக்குப் பிடிக்கலைங்கிற மாதிரி காட்டணும்னு நெனச்சு ரிப்ளை பண்ணாம விட்டேன். ஆனா, அவன் டைப் பண்றதக் காட்டுற அந்த மூணு புள்ளிகளைப் பார்த்தேன். அவன் என்ன மெசேஜ் அனுப்புவான்னு எனக்கு ஒரு ஆர்வம் அதிகமாச்சு. என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னச் சத்தம்: 'இன்னும் கொஞ்சம் அவனைப் பேச விடு.'

சில நிமிஷங்கள்ல, இன்னொரு மெசேஜ் வந்துச்சு.

பிரகாஷ்: மேடம், ஏன் ரிப்ளை பண்ணல? நீங்க என் மனசுல இருக்கிறதாலதான், எனக்கு நீங்க ஒரு மகாராணி மாதிரி.

அவன் கையில இருந்த எல்லா டெக்னிக்குகளையும் யூஸ் பண்ணான். அவன் என்னைய 'மகாராணி'ன்னு சொன்னான். இதுவரைக்கும் கார்த்திக் ஒரு நாளும் என்னைய ராணி மாதிரி ட்ரீட் பண்ணதில்ல. அதனால, இந்த வார்த்தைகள் என் மனச ரொம்பப் பாதிச்சுச்சு.

நான் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன், ஆனா நான் அந்தக் கோட்டைய உடைக்கக் கூடாதுன்னு நெனச்சேன்.

பவித்ரா: பிரகாஷ், நான் ஒருத்தருக்கு மனைவி, கல்யாணம் ஆனவ. நான் எப்படி உன் தேவதையாக முடியும்? பகல் கனவு காணாத.

நான் அனுப்பினேன். மனசுக்குள்ள, அவன் பேசுறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது. எனக்கு கார்த்திகிட்ட இருந்து கிடைக்க வேண்டிய எல்லா கவனத்தையும் இவன்கிட்ட இருந்து நான் வாங்கிட்டு இருந்தேன், அது எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது.

சில செகண்டுகள்ல, என் போன் மறுபடியும் 'டிங்'னு சத்தம் குடுத்துச்சு.

பிரகாஷ்: மேடம், நீங்க என்ன சொன்னாலும், எனக்கு நீங்கதான் என் தேவதை. நீங்க கல்யாணம் ஆனவங்கன்னாலும், எனக்குக் கவலையில்ல.

அது என் புண்டைக்குள்ள இன்னொரு துடிப்பைக் குடுத்துச்சு. என்ன ஒரு சந்தோஷம்! அவன் என்மேல இவ்வளவு ஆசை வெச்சிருக்கான்னு நெனச்சப்போ எனக்குள்ள ஒருவிதமான திருப்தி.

நான் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன், வழக்கம்போல அவனுக்கு ஒரு நல்ல புத்திமதி சொல்ற மாதிரி:

பவித்ரா: நீ இன்னும் கல்யாணம் பண்ணல. போய், கல்யாணம் பண்ணிக்கோ. உன்னை விட ரொம்ப அழகான பொண்ணு உனக்குக் கிடைப்பா. அப்புறம் இப்படிப் பேச மாட்ட.

நான் அனுப்பினேன்.

சில செகண்டுகள்ல, மறுபடியும் ஒரு 'டிங்'.

பிரகாஷ்: நான் கல்யாணம் பண்ணாலும், நீங்க மட்டும்தான் என் தேவதையா இருப்பீங்க மேடம்.

அவ்வளவுதான்! அதைப் படிச்சதும், நான் அவன் வார்த்தைகளுக்காக விழுந்துட்டேன். அவனுடைய வார்த்தைகள் என்னையச் சுத்தி ஒரு சூடான போர்வை மாதிரி போர்த்திக்கிச்சு—கார்த்திக் குடுக்கத் தவறுன ஒரு ஆறுதல் அது. இவன் பேசும்போது, எனக்குள்ள ஒருவிதமான பெண்மை உணர்வு அதிகமாச்சு. இவன் ஒரு செக்யூரிட்டிங்கிறதக்கூட நான் மறந்துட்டேன்.

நான் வேகமா டைப் பண்ணினேன், அவனை மறுபடியும் அவனோட இடத்துல வைக்க ட்ரை பண்ணினேன்.

பவித்ரா: அது ரொம்பப் பெரிய பொய். நடிக்காத.

பிரகாஷ்: மேடம், நான் பொய் சொல்லல. நான் சொல்ற எல்லாமே என் மனசுல இருந்து வர்றது. உங்களப் பத்தி நெனக்காம என்னால இருக்கவே முடியல.

பவித்ரா: நீ உன் எதிர்காலத்தப் பத்தியும், குடும்பத்தப் பத்தியும் நெனக்கணும்.

பிரகாஷ்: நான் என் எதிர்காலத்தப் பத்திதான் நெனச்சுட்டு இருக்கேன் மேடம். ஏன்னா, இப்போ என் தேவதை தினமும் அப்பார்ட்மென்ட்க்குள்ள வந்து போறத என்னால பாக்க முடியுது. நீங்க மட்டும்தான் இப்போ என்னோட ஒரே மோட்டிவேஷன்.

பவித்ரா: ரொம்பக் கஷ்டமான விஷயத்தைச் சொல்ற. என் மேல இவ்வளவு பிரஷர் குடுக்காத.

பிரகாஷ்: இது பிரஷர் இல்ல மேடம். இதுதான் உண்மை. நீங்க ரொம்ப பெர்ஃபெக்ட் மேடம். நாளைக்குக் காலை வரைக்கும் நான் செகண்டுகளை எண்ணிட்டு இருக்கேன்.



பவித்ரா: ஏன்? மறுபடியும் என்னைய வெறிச்சுப் பார்க்கவா?

பிரகாஷ்: ஆமாம் மேடம். மன்னிச்சுக்கோங்க, ஆனா என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல. உங்க அழகு, உங்க நடை... எல்லாமே பெர்ஃபெக்ட்.

பவித்ரா: என் நடையா? என் நடையில என்ன பிரகாஷ்?

பிரகாஷ்: மேடம், நீங்க நடக்கும்போது, உங்க சேலை அசையுது... எல்லாமே அழகா அசையுது. என்னால அத விளக்கவே முடியல. ஆனா, அது எனக்கு... ரொம்பச் சந்தோஷத்தைக் குடுக்குது.

அவன் எதைச் சொல்றான்னு எனக்குத் தெரியும். அவன் என் சூத்தப் பத்திதான் பேசுறான்—சேலையில அது எப்படித் தெரிஞ்சுச்சு, நான் நடக்கும்போது லேசா அது எப்படி ஆடுச்சுன்னு. என் புண்டை என் ஜட்டிக்குள்ள ஒரு கூச்சமான, சூடான துடிப்பைக் குடுத்துச்சு. அவன் என் நடையை ரசிக்கிறான்னு நெனச்சப்போ, நான் இன்னும் அழகா நடக்க ட்ரை பண்ணணும்னு எனக்குள்ள ஒரு ஆசை வந்துச்சு.

பவித்ரா: நீ ரொம்ப நாட்டிபாய் பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: உங்களுக்கு மட்டும்தான் மேடம். மத்த எல்லார்ட்டயும் நான் நல்லவன் தான்.

பவித்ரா: எனக்குச் சந்தேகம் தான்.

பிரகாஷ்: யாரைக் கேட்டாலும் தெரியும் மேடம். நான் நல்லவன் தான். ஆனா, நீங்க என்னையப் பைத்தியக்காரனாக்கிட்டீங்க.

பவித்ரா: நீ நடிக்காத. லிஃப்ட் குலுங்குனப்போ என்ன நடந்துச்சுன்னு உனக்குத் தெரியும். நீ நல்லவன் இல்ல.

அவன் உடனே பதில் அனுப்பினான்.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். அந்தப் printer பெட்டிக்காக நான் பயந்தேன். நீங்க கீழ விழுந்துடக் கூடாதுன்னுதான் உங்களப் பிடிச்சேன். மத்ததெல்லாம்... அது ஒரு விபத்து. என் கைகள் தெரியாம படக்கூடாத இடத்துல பட்டிருச்சு.

அவனுடைய கை எங்கிருந்துச்சுன்னு அவன் மறுக்கவே இல்லை. என்மேல எந்த அளவுக்கு ஆசை இருந்தா, ஒரு விபத்தால நடந்த விஷயத்தக்கூட அவன் மறக்காம பேசுவான்னு நெனச்சப்போ எனக்குள்ள ஒருவிதமான கிளர்ச்சி.

பவித்ரா: விபத்தா இருந்தாலும் இல்லன்னாலும், நீ பெண்களோட எல்லைகளை எப்படி மதிக்கணும்னு தெரிஞ்சுக்கணும் பிரகாஷ். ஒரு கல்யாணம் ஆன பொம்பளைகிட்ட, விபத்தால கூட தொடுறதுக்கோ, வெறிச்சுப் பார்க்குறதுக்கோ ஒரு பொம்மை இல்ல.

நான் அனுப்பினேன். நான் எவ்வளவு உயர்ந்தவ, நீ எவ்வளவு கீழானவன்னு நான் அவனுக்கு உணர்த்த ட்ரை பண்ணினேன்.

பிரகாஷ்: மேடம், நான் நூறு தடவை மன்னிப்புக் கேட்டுக்கிறேன். ஆனா, தயவு செஞ்சு நம்புங்க, நீங்க என் மேல விழுந்தப்போ, என் உடம்பு முழுக்க ஒரு கரண்ட் பாஞ்சுச்சு. அப்படி ஒரு உணர்வ நான் இதுவரைக்கும் அனுபவிச்சதே இல்ல.

பவித்ரா: இப்போ நீ என்ன சொல்ல ட்ரை பண்ற?

பிரகாஷ்: நான் உங்களப் பத்தி நெனக்காம இருக்க முடியலன்னு சொல்ல ட்ரை பண்றேன். எனக்குத் தூக்கம் வரல. மத்தியானம் வெளிச்சம் சரியில்ல, அந்த லிஃப்ட்ல உங்க முகத்தைக் கூட சரியாப் பார்க்க முடியல. அதனால உங்க அழக நான் இப்போ, வெளிச்சத்துல தெளிவாப் பார்க்கணும். நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க மேடம். உங்கள இப்போ பார்க்க முடியுமா மேடம்?

நான் அந்த ரெக்வெஸ்ட்டை வெறிச்சுப் பார்த்தேன். அவன் ஒரு போட்டோ கேட்பான் போல. அவன் என்னைய இப்போ பார்க்கணும்னு ஆசைப்பட்டான். என் உடம்புல ஃபீலிங்ஸ் அதிகமாச்சு. என்னால 'ஆமா'ன்னு சொல்ல முடியல. என்னால போட்டோ அனுப்பவும் முடியாது. ஆனா, சும்மா 'இல்ல'ன்னு சொன்னா, இந்த விளையாட்டு முடிஞ்சுடும்.

பவித்ரா: நீ ரொம்ப அதிகமா ஆசைப்படுற பிரகாஷ். நான் தூங்கப் போறேன்னு சொன்னேன்.

பிரகாஷ்: ஆனா மேடம், எனக்குத் தூக்கம் வரல. ஒரே ஒரு தடவை பார்க்கணும். ப்ளீஸ் மேடம். ஒரு தடவை மட்டும் பார்த்துட்டு, உடனே டெலிட் பண்ணிடுவேன். சத்தியம்.

பவித்ரா: நான் உனக்குப் போட்டோ அனுப்ப மாட்டேன். கேட்கிறத நிறுத்து. இது ரொம்பத் தப்பான விஷயம்.

பிரகாஷ்: ஓகே மேடம். நான் போட்டோ கேட்கல. ஆனா, நீங்க இப்போ என்ன டிரஸ் போட்டுருக்கீங்கன்னு சொல்ல முடியுமா?

(அவன் விடவே மாட்டான். போட்டோ வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு, இன்னும் தனிப்பட்ட விஷயத்தைக் கேட்க ஆரம்பிச்சுட்டான், ஆதாரம் இல்லாத மாதிரி.)

பவித்ரா: அது உனக்குத் தேவையில்லாத விஷயம் பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் மேடம். இங்க ரொம்ப அமைதியா இருக்கு, தூக்கமே வரல மேடம்.

பவித்ரா: இப்போ நைட்டி போட்ருக்கேன். இப்போ என்னைத் தனியா விடு.



Part 42:



கடைசியா நான் அனுப்பின மெசேஜ்... ஐயோ, அது எனக்குப் பெரிய ஏதோ தப்பு பண்ணுறமோங்கிற உணர்வைக் கொடுத்துச்சு. ராத்திரிக்குன்னு ஒரு இதமான துணி போட்டிருக்கேன், ஃபிரீயா இருக்கேன்னு ஒத்துக்கிட்ட மாதிரி ஆகிடுச்சு. என் உடம்பு, என்னோட டிரஸ்ஸோட டீட்டெய்ல்ஸ் அவனுக்குக் கொடுத்துட்ட மாதிரி மனசுக்குள்ள ஒரு குழப்பம். 'நான் சுதந்திரமா இருக்கேன்'னு அவன்கிட்ட மறைமுகமா ஒத்துக்கிட்ட மாதிரி ஒரு பீலிங்.

பவித்ரா: சரி. நைட்டிதான் போட்டிருக்கேன். இப்போ என்னை தனியா விடு.

போனை எடுத்து சோஃபால வச்சேன். அவன் கிட்ட இருந்து அடுத்தடுத்து, இன்னும் பெர்சனல் டீட்டெய்ல்ஸ் கேட்டு மெசேஜ்கள் வரிசையா வரும்னுதான் நெனச்சேன். அவனை ப்ளாக் பண்ணத் தயாரா இருந்தேன். நெஞ்சு படபடன்னு அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. ஆனா... கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்துச்சு. ஒரு நிம்மதியான அமைதி.

அப்புறம், டக்குனு டிங்னு சத்தம்.

பிரகாஷ்: தேங்க்ஸ் மேடம். நைட்டி... அது உங்களுக்கு சௌகரியமா இருக்குதா? அது காட்டன் துணியா மேடம்?

அவனுக்கு எதுக்கு இவ்வளவு டீட்டெய்ல்ஸ் எல்லாம்னு டென்ஷன் தான் ஆச்சு. 'என்ன இது? ஏன் என்னோட சௌகரியம் உனக்கு முக்கியம்? நீ வெறும் செக்யூரிட்டிதானே?'—இப்படித்தான் என் மனசுக்குள்ள ஓடிச்சு. அவன் என்னையப் பத்தி யோசிக்கிறான்ங்கிறது ஒரு பக்கம் சந்தோஷமா இருந்தாலும், இந்த நேரத்துல இப்படிப் பேசுறது ரொம்பத் தப்புன்னு இன்னொரு பக்கம் பயம் பிடிச்சுச்சு. அதனால நான் பதில் அனுப்பினேன்:

பவித்ரா: நீ ஏன் இதைக் கேக்குற? உனக்கு ஏன் கவலை?

பிரகாஷ்: மேடம், இந்தக் சம்மர் வெயிலுக்கு காட்டன் துணிதான் ரொம்ப நல்லது. என் தேவதை புழுக்கம் இல்லாம கஷ்டப்படக் கூடாதுன்னு நான் நெனக்கிறேன். உங்களை நெனச்சு எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு.

எனக்கு உடம்பெல்லாம் ஏதோ மாதிரி ஒரு உணர்வு பரவிச்சு. அவன் தன்னோட அக்கறைய வெளிப்படுத்துற மாதிரி, நான் லிஃப்ட்ல பட்ட வேதனையை ஞாபகப்படுத்தி, இது ஒரு உண்மையான பந்தம் மாதிரி காட்ட ட்ரை பண்ணினான். அவன் பேச்சு நல்லாதான் இருந்துச்சு. நான் மத்தியானம் பட்ட அந்த அவஸ்தைய அவன் மறக்கலங்கிறது ஒருவித சந்தோஷமான சுகத்தைக் கொடுத்துச்சு.

பவித்ரா: சரி, அது பருத்தி துணிதான். இப்போ பேசுறதை நிறுத்துங்க.

பிரகாஷ்: அது ஒரு நல்ல மெட்டீரியல் இல்ல மேடம், ஃப்ரீயா இருக்கும்? லைட் கலரா மேடம்?

நான் இப்போ என்ன சொல்றதுன்னு யோசிச்சேன்: 'நான் வெள்ளை கலர்னு சொன்னா, கண்டிப்பா அந்த லைட் ட்ரான்ஸ்பரென்ட் துணிக்குள்ள என் உடம்பு எப்படித் தெரியும்னு அவன் ஆழமா கற்பனை பண்ணுவான். அதுவும் இல்லாம, லிஃப்ட்ல நான் ப்ளவுஸ் இல்லாம இருந்தது, அவனுக்குத் தெரியும். இதை அவன் கற்பனை பண்ணா, எனக்கு ஏதோ பண்ணும்னு தோணுச்சு!' அதனால அவனுக்கு எதுவுமே தெரியக் கூடாது. ஆனா, நான் இப்போதே அவனுக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமா இடம் கொடுக்க ஆரம்பிச்சுட்ட மாதிரி மனசுக்குள்ள ஒரு பீலிங்.

பவித்ரா: கேக்குறதை நிறுத்து பிரகாஷ். நான் நைட்டி போட்டிருக்கேன்னு சொன்னது போதும்.

பிரகாஷ்: சரி, சரி, மேடம். மன்னிச்சுக்கோங்க. இதுக்கு மேல உங்க டிரஸ்ஸப் பத்தி நான் கேட்க மாட்டேன். என் மகாராணி நல்லாத் தூங்கணும்னு மட்டும்தான் நான் நெனச்சேன்.

மகாராணி! அந்த வார்த்தை, நான் கஷ்டப்பட்டு கட்டி வச்சிருந்த என் தடுப்பணையை மொத்தமா உடைச்சுடுச்சு. கார்த்திக் ஒரு நாளும் என்னைய ராணின்னு கூப்பிட்டது இல்ல. அவனுக்குத் தேவை வீட்டை பாத்துக்க ஒரு மனைவி மட்டும்தான். ஆனா இந்த செக்யூரிட்டி என்னைய மகாராணின்னு போற்றிப் பேசுறான். அவன் வார்த்தைக்கு நான் மயங்கிட்டேன்ன்னு எனக்கே தெரிஞ்சுச்சு.

பவித்ரா: நீ இப்படி மெசேஜ் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தா, என்னால நல்லாத் தூங்க முடியாது பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: எனக்கு தூக்கம் வரல மேடம். உனக்கு தூக்கம் வருதா? இங்க ரொம்ப போர் அடிக்குது மேடம்.

பவித்ரா: எனக்குத் தூக்கம் வருது ஆனா நீ என்னை தூங்க விட மாட்டேங்குற. அதுவும் இந்த நேரத்துல வேற யாருக்கூடயும் நான் பேச விரும்பல.

பிரகாஷ்: நான் வேற ஆள் இல்ல மேடம். நான் உங்க செக்யூரிட்டி. இன்னிக்கு உங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்ணுனேன் அப்புறம், என் வியர்வையைத் துடைக்க நீங்க உங்க துணிகளைக் கொடுத்தீங்க, அப்போதான் உங்க உண்மையான அன்பைப் பார்த்தேன்.

அவன் மறுபடியும் அந்த துணி விஷயத்தைக் கொண்டு வந்தான்—அதாவது என் அம்மணத்த நன்றி சொல்ற மாதிரி மறைச்சுப் பேசினான். லிஃப்ட்ல அவன் என் உடம்பை தொட்டதப் பத்திதான் பேசுறான். வெட்கமான உணர்வு என் உடம்பெல்லாம் பரவிச்சு. என் தொடை ரெண்டும் இறுக்கமா அழுத்திக்கிச்சு. 'அவன் என்னை உரிமையாத் தொட்டதை ஒப்புக்க வைக்க ட்ரை பண்றான்'னு எனக்குப் புரிஞ்சுச்சு.

பவித்ரா: அது வெறும் பச்சாதாபம் (pity) மட்டும்தான் பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: எனக்கு அது பச்சாதாபம் இல்ல மேடம். அது உங்க அக்கறை. நான் உங்க உண்மையான முகத்தைப் பார்த்தேன். அந்த அழகான முகத்துக்குப் பின்னாடி இருக்கிற அன்பான மனசப் பார்த்தேன்.

பவித்ரா: (அவன் என் அழகை மட்டும் புகழல, என் குணத்தையும் புகழ ட்ரை பண்றான். ரொம்பத் திட்டம் போட்டுப் பேசுறான்.) உண்மையான நான் தூங்கிட்டு இருக்கேன். இப்போ இருக்கிறது வெறும் சோர்வான மனம் மட்டும்தான்.

பிரகாஷ்: இந்தச் சோர்வான உங்களோட மனத எனக்கு ஆயிரம் மடங்கு அதிகமாப் பிடிச்சிருக்கு மேடம். ஏன்னா, இந்தச் சோர்வான மனம் கொண்ட நீங்கதான் இப்போ என்கூடப் பேசிட்டு இருக்கீங்க. அகைன் ஒரு புகழ்ச்சியா பேச ஆரம்பிச்சான், அண்ட் எனக்கே ஒரு தெளிவையும் கொடுத்தது அவனோட இந்தப் பேச்சு.

பவித்ரா: நீ ரொம்பத் தைரியமா பேசுற. இப்படிப் பேசிக்கிட்டே இருந்தா வேலைய இழந்துடுவ. நான் கம்ப்ளைன்ட் பண்ணுவேன்.

பிரகாஷ்: நான் என் வேலைய இழப்பேன், ஆனா நான் உங்களை இழக்க மாட்டேன் மேடம். நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்க மேடம். நீங்கதான் என்னைத் தைரியமாப் பேச வைக்கிறீங்க.

நான் இந்த பேச்சை மாத்த ட்ரை பண்ண நெனச்சேன், அதனால திசை திருப்பினேன்:

பவித்ரா: அப்போ சொல்லு, நீ ஏன் இந்த வேலையில சேர்ந்த? நீ ராணுவத்துல சேர நெனச்சதா சொன்னியே?

பிரகாஷ்: ஆமாம் மேடம். என்னோட உயரம் ரொம்ப குறைவா இருந்ததுனால என்னைய ஏத்துக்கல. இப்போ, என்னோட வேலை உங்களைப் போல அழகானவங்கள பாதுகாக்குறதுதான். உங்களுக்கு சேவை செய்றதுதான். நான் உங்களுக்காக இருக்கிற ஒரு காவலனா இருக்கேன் மேடம்.

பவித்ரா: (அவன் தன்னோட பக்தியை என் கால்ல வைக்கிறான். அது ஒரு விதமான உணர்வா இருந்துச்சு.) எனக்கு உன் பாதுகாப்பு தேவையில்ல பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: வேணும் மேடம். என்னோட பாதுகாப்பு முக்கியம் மேடம், ஆனா, எல்லாரும் வேலைக்குப் போனப்ப, என் ராணிய யாரு பாத்துக்கிறது? நான் தான். நான் இப்போ உங்க கட்டிடத்தை பாதுகாத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.

பவித்ரா: நீ இப்போ எனக்கு மெசேஜ் பண்ணிட்டு இருக்க. நீ எதையும் பாதுகாக்கல.

பிரகாஷ்: நான் என் மனசப் பாதுகாத்துட்டு இருக்கேன் மேடம். உங்களை ரொம்ப மிஸ் பண்ணாம இருக்கத்தான். உங்க சின்ன டிபி (DP) போட்டோவ பார்க்காம என்னால இருக்கவே முடியல. அது ரொம்பச் சின்னதா இருக்கு. அந்தச் சோர்வான மனசோட என்கூடப் பேசிக்கிட்டு இருக்கிற உங்களோட, ஒரு போட்டோவ எனக்குக் கிடைக்குமா மேடம்?

பவித்ரா: (அய்யோ! மறுபடியும் போட்டோவப் பத்தியே பேச ஆரம்பிச்சுட்டான். திரும்பித் திரும் பி அதையே கேக்குறான்.) நான் சொன்னேன்ல, போட்டோ இல்ல. கேக்குறதை நிறுத்து. நான் உன்னை ப்ளாக் பண்ணுவேன்.

பிரகாஷ்: ஓகே, ஓகே மேடம். போட்டோ வேண்டாம். நான் இனி கேட்க மாட்டேன்.

பவித்ரா: நல்லது.

பிரகாஷ்: ஆனா மேடம், நீங்க அன்னைக்கு சாயங்காலம் அந்த ஆரஞ்சு நிறச் சேலை கட்டிட்டு வந்தீங்களே, அதுல மல்லிகைப்பூவ வெச்சு...

பவித்ரா: ஓ, அதப் பத்தி என்ன?

பிரகாஷ்: எனக்கு சாமி மாதிரி தோணுச்சு மேடம். நீங்க கோயில்ல இருந்து வர்ற தேவதை மாதிரி இருந்தீங்க. நான் குனிஞ்சு, உங்க கால்ல விழுவனுன்னு நெனச்சேன். நீங்க ரொம்பச் பியூர் மேடம்.

(என் உடம்பு மறுபடியும் சிலிர்த்துச்சு. நான் விரும்பிப் போடுற அந்த மல்லிகைப்பூவ கூட அவன் கவனிச்சிருக்கான். ஆனா அவனோட வார்த்தைகள் என் ஆசைய தீ வெச்சு எரிக்க ஆரம்பிச்சுச்சு.)

பவித்ரா: நீ இப்போ ரொம்ப மரியாதையாப் பேசுற. அது நடிக்குற மாதிரி இருக்கு.

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். அது உண்மைதான். உங்க மதிப்பையும், உங்க கலாச்சாரத்தையும் நான் மதிக்கிறேன். ஆனா... (அந்த டாட் டாட் வச்சு வந்த மெசேஜ், என் வயித்துல ஒரு படபடப்பைக் கொடுத்துச்சு.)

பிரகாஷ்: ...ஆனா, உங்க உள்ளுக்குள்ள இருந்த நெருப்பையும் நான் இன்னிக்குப் பார்த்தேன் மேடம். குளிர்ந்த காத்து தேவைப்பட்ட அந்த அழகான, காட்டுத்தனமான நெருப்பை பார்த்தேன்.

பவித்ரா: (அவன் நான் ஜாக்கெட்டோட கொக்கியக் கழட்டினதப் பத்திதான் பேசுறான். சேலைக்கு அடியில சிக்கித் தவிச்ச அந்த பொண்ண அவன் பார்த்திருக்கான்.) அது வெறும் வெயிலுக்காகவும், லிஃப்ட்டுக்குள்ள இருந்த புழுக்கத்துக்காகவும் தான் பிரகாஷ். எனக்கு மூச்சுத் திணறிச்சு. உங்களுக்கு தினமும் அந்தக் குளிர்ந்த காத்த கொடுக்கிற ஆள் நானா இருக்க மாட்டேனானு நெனச்சேன். நீங்க மூச்சுத் திணறக் கூடாது, குளிர் காத்துக்காக ஏங்கக் கூடாது. நீங்க சுதந்திரமா இருக்கணும்னு தான் மேடம் பேசுறேன்.

(என் கன்னங்கள் சிவந்துச்சு. வெக்கத்தால என் முகமெல்லாம் பிரகாசமா ஆச்சு.)

பவித்ரா: நீ இன்னிக்கு பார்த்த, எல்லாமே தற்செயலா நடந்தது. அது ஃபுல்லா இருட்டா இருந்தது, யாரும் எதுவும் பாத்துருக்க முடியாது. அதை கன்ஃபியூஸ் பண்ணாம இரு, இப்படி எல்லாம் திங்க் பண்ணாத, அதுதான் பிரச்னையே. (என் மனசுக்குள்ள, அவன் எல்லாத்தையும் நிர்வாணமா பார்த்ததை ஒத்துக்க முடியாம, நான் இப்படிப் பேசினேன்.)

பிரகாஷ்: அது ஆக்சிடெண்டா இருந்தாலும் பிரச்னை இல்ல மேடம். அது எனக்குக் கிடைச்ச பரிசு. அந்த இருட்டுல நான் நிலாக்களப் பார்த்தேன். இப்போ என்னால வேற எதையும் நெனச்சுக் கூட பாக்க முடியல மேடம்.

[yazhiniram]

வணக்கம் நண்பர்களே, என்னோட “அவள் இதயத்தின் மொழி” கதையை இதுவரைக்கும் பொறுமையா, ஆர்வமா படிச்சிட்டு வந்த எல்லாருக்கும் ஒரு பெரிய நன்றி.

ஆனா, இப்போ நான் ஒரு முக்கியமான முடிவை உங்ககிட்ட சொல்ல வேண்டியிருக்கு. இந்தக் கதையோட அடுத்த பகுதிய, அதாவது Part 42-க்கு மேல, இப்போதைக்கு நான் தற்காலிகமா நிறுத்திக்கலாம்னு இருக்கேன்.

ஏன் இந்த முடிவு?

• பார்வையாளர்கள் குறைவு: நான் இவ்வளவு தூரம் தமிழ்ல, ரொம்ப எமோஷனலா, நீங்க விரும்புற மாதிரி எழுதினாலும், இந்தக் கதைக்குக் கிடைக்கிற வரவேற்பும், கமெண்ட்ஸ்-ம் (Comments) ரொம்பக் கம்மியா இருக்கு.
  
• ஆர்வமின்மை: author ku, அவங்க எழுதுறதை நிறைய பேர் படிக்கிறாங்க, ரசிக்கிறாங்கன்னு தெரிஞ்சாதான் அடுத்த கட்டத்துக்குப் போக ஒரு உத்வேகம் கிடைக்கும். ஆனா, இங்கே அந்த ஆர்வம் குறைவா இருக்கிறதுனால, இதுல மட்டும் நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பல.
  

என்ன நடக்கப் போகுது?

இப்போதைக்கு, இதே கதையை ஆங்கிலப் பகுதியில (English Section) தொடர்ந்து எழுதலாம்னு முடிவு பண்ணியிருக்கேன். ஆங்கிலப் பகுதியில, இந்தக் கதையோட முதல் சீசன் (Season 1) ஏற்கனவே முடிஞ்சிருச்சு. உங்களுக்கு விருப்பம் இருந்தா, நீங்க அங்கே சீசன் 2-வை தொடர்ந்து பார்க்கலாம்.


தமிழ் வாசகர்களுக்கு ஒரு வார்த்தை:
உண்மையிலேயே, இந்தக் கதை எழுதுறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது. உங்களுக்காக இயல்பா, நம்ம பேசுற பாணியில, பவித்ராவோட உணர்வுகளைக் கொண்டு வர்றதுல ஒரு பெரிய சந்தோஷம் இருந்தது.
இப்போதைக்கு நிறுத்தினாலும், எதிர்காலத்துல கண்டிப்பா திரும்பவும் தமிழ்ல கதை எழுதுவேன். இப்போதைக்கு, இந்தக் கதை இங்கே முடிஞ்சதுக்கு மன்னிக்கவும்.
உங்க ஆதரவுக்கு மீண்டும் ஒருமுறை நன்றி!

[yazhiniram]

Part 43:



நான் மறுபடியும் அந்த மெசேஜைப் பார்த்தேன். அவன் என் முலைகளைப் பார்த்ததை, என்கிட்டயே சொன்னாலும், அப்படி ஒரு கவிதை மாதிரி சொல்லியிருந்தான் பாருங்க... என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய இடியே விழுந்த மாதிரி இருந்துச்சு. அவன் என்ன அனுப்பியிருந்தான் தெரியுமா? "அந்த இருட்டுல, நான் நிலாக்களப் பார்த்தேன். இப்போ என்னால வேற எதையும் நெனச்சுக் கூட பாக்க முடியல மேடம்."

அடப் பாவமே! இவன் சும்மா பார்க்கலையே! அவன் என் முலைகளைப் பார்த்ததை, ஒரு பெரிய ரகசியத்த வெளியிடுற மாதிரி, அதுக்கு ஒரு பெரிய புகழ்ச்சியால மூடி, அதுக்கு **'நிலாக்கள்'**னு பேரு வச்சுட்டான்! பிரகாஷ் பாக்கத்தான் குள்ளமா, கறுப்பா, ஒரு சாதாரண செக்யூரிட்டியா இருக்கலாம், ஆனா, அவனுக்கு ஏதோ ஒண்ணு வேணும்னு நெனச்சா, அவன் வாயில இருந்து கவிதை சரசரன்னு கொட்டும் போல! இதுதான் அவனோட ட்ரிக் (trick) போல.

என் நெஞ்சு "துடும், துடும்"னு பயங்கரமா அடிச்சுக்கிச்சு. என் புருஷன், கார்த்திக், பெட்ரூம்ல, என்னை இந்த உலகத்துலேயே இல்லாத மாதிரி நெனச்சுட்டு, நிம்மதியாப் போர்வையைப் போத்திட்டுத் தூங்கிக்கிட்டு இருந்தார். ஆனா, இங்கே, இந்தச் செக்யூரிட்டி கார்ட் என் அம்மண மார்பைப் புகழ்ந்ததுக்காக, என் உடம்பு முழுக்க ஒரு சூடு பரவிச்சு. இந்தக் குற்ற உணர்ச்சி என்னை மூச்சுத் திணற வச்சாலும், 'இவன் என்னையப் பார்த்திருக்கான், ரசிச்சிருக்கான்'னு நெனச்சப்போ வந்த அந்தப் போதை, எனக்குள்ள ஒருவிதமான சுகத்தைக் குடுத்துச்சு.

நான் இவனை இதோட நிறுத்தணும்னு முடிவு பண்ணினேன். ஆனா, கோவப்படாம, நான் ஒரு அடக்கமான பொண்ணு, என் கௌரவத்த நிலைநிறுத்த நெனச்சேன்.

பவித்ரா: பிரகாஷ். நீ எதையும் பார்க்கல. அங்க இருட்டா இருந்துச்சு. சும்மா இல்லாம, இப்படி இல்லாததையும் பேசாதே.

நான் அவன்கிட்ட, நான் ஒரு கண்ணியமான பொண்ணு, எனக்குன்னு ஒரு மரியாதை இருக்குன்னு காட்ட ட்ரை பண்ணினேன். ஆனா, என் ஆசைகள் (பழம்) உள்ளுக்குள்ள பெருத்துப் போச்சு.

பிரகாஷ்: நான் பொய் சொல்லல மேடம். என் கண்ணு அந்த இருட்டுக்கு பழகிடுச்சு, அந்த இருட்டுல கொஞ்சம் தெளிவாப் பார்க்க முடிஞ்சுச்சு. உள்ளுக்குள்ள இருக்கிற அழகோட வெளிச்சத்த நான் பார்த்தேன் மேடம்.

"அழகோட வெளிச்சம்." இவன் என்னை, நான் டிரஸ் இல்லாம இருந்த டைம்ல, என் உடம்பு மின்னுனதை தான் சொல்றான். என் ரகசிய அழகை, இப்படி ஒரு கவிதை வார்த்தையால சொல்றது, எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்தது.

பவித்ரா: நீ என்னைய தப்புப் பண்ணுன மாதிரி ஃபீல் பண்ண வைக்கிற பிரகாஷ். நான் ஒரு கல்யாணம் ஆன பொம்பளை.

பிரகாஷ்: நீங்க எந்தத் தப்பும் பண்ணல மேடம், அது அந்தச் சூழ்நிலை மேடம்.

அவன் என்னோட கற்பைப் பாதுகாக்க ட்ரை பண்றான். நான் அம்மணமா இருந்ததுக்கு, நான் காரணம் இல்ல, அங்க இருந்த சூடுதான் காரணம்னு சொல்றான். இது அவனோட சாமர்த்தியம்.

பவித்ரா: சரி. அங்க புழுக்கம் இருந்துச்சுதான். ஆனா, நீ அதப் பார்த்திருக்கக் கூடாது. ஒரு நல்ல ஆள் மாதிரி லிஃப்ட் கதவைப் பார்த்துட்டு இருந்திருக்கணும்.

பிரகாஷ்: நான் ட்ரை பண்ணினேன் மேடம். ஆனா, ஒரு புயல்ல ஒரு புனிதமான கோயில் திறக்கப்படும்போது, ஒரு சாதாரண மனுஷன் எப்படித் தலையைக் குனிஞ்சுட்டு இருக்க முடியும்?

நான் போனை என் மார்புல வச்சு, வாயை மூடி சிரிச்சேன். அந்தச் சிரிப்பு ஒரு நடுக்கமா இருந்துச்சு. அவன் என் உடம்பை **'புனிதமான கோயில்'**னு சொல்றான்! அவன் பேசுற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், எனக்குள்ள ஒரு இனிமையான, வெட்கமான கிளர்ச்சியைக் குடுத்துச்சு.

பவித்ரா: நீ பெரிய பெரிய வார்த்தைகள வச்சு, உன் தப்பான எண்ணங்களை மறைக்கிறாய் பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். என் மனசு ரொம்ப உண்மையானது. உங்களைப் பார்க்கும்போது, என் மனைவி எப்படி இருக்கணும்னு நான் ஆசைப்படுறேனோ, அது எல்லாமே உங்ககிட்ட இருக்கு.

பவித்ரா: மனைவியா? இவன் மனைவி என்ன மாதிரி இருக்கணும்னு ஆசைப்படுறான், லூசு. ஆனா, இன்னொருத்தனோட மனைவி மேல ஆசைப்படுறான்.

பவித்ரா: அப்போ, போய் ஒரு நல்ல பொண்ணைப் பாரு. இன்னொருத்தருக்குச் சொந்தமானவளப் பார்க்காதே.

பிரகாஷ்: நான் ட்ரை பண்ணிட்டுதான் இருக்கேன் மேடம். ஆனா, ஒவ்வொரு தடவையும் உங்க சின்ன டி.பி.யை நான் பார்க்கும்போது, ஒரு நல்ல பொண்ணுன்னா எப்படி இருக்கும்னு மறந்துடுறேன்.

பவித்ரா: அந்தப் போட்டோவ பார்க்காதே.

பிரகாஷ்: முடியாது மேடம். அதுதான் எனக்கு மோட்டிவேஷன் (ஊக்கம்).

பவித்ரா: வெறிச்சுப் பாக்குறது தான் உன்னோட மோட்டிவேஷனா?

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். அப்படி இல்ல மேடம். நான் வெறிச்சுப் பார்க்க மாட்டேன். ஜஸ்ட் என் ஏஞ்சல பார்க்கணும் தினமும் காலையில.

பவித்ரா: நீ கேட்ல இருப்ப. நான் வீட்ல இருப்பேன். நீ எதையும் பார்க்க மாட்டே.

பிரகாஷ்: வீட்ல இருந்தா கூட, நீங்க கடைக்குப் போறப்போ, வரப்போ உங்க நடை எனக்கு எல்லாத்தையும் காட்டிடும் மேடம்.

பவித்ரா: என் நடையில என்ன இருக்கு? லூசு மாதிரிப் பேசாதே.

பிரகாஷ்: மேடம், நீங்க நடக்கும்போது, உங்க உடல் பேலன்ஸ்ஸா நகரும். அது தண்ணி மேல இருக்கிற தாமரை மாதிரி அசையும். என்னால அத விளக்கவே முடியல. ஆனா, அது எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷத்தைக் குடுக்குது.

அவன் என் சூத்தப் பத்திதான் பேசுறான்—சேலைக்குள்ள இருந்தத அப்புறம் அதோட மெதுவான அசைவைப் பத்தி. அந்த நடைய நினைச்சதுமே, என் வயிறுக்குள்ள ஒரு சூடான கிளர்ச்சி வந்துச்சு. என் புருஷன் என்னையப் பார்க்காததுக்கு, நான் இன்னொருத்தன்கிட்ட ஏதோ காட்ட ட்ரை பண்றேன்ங்கிற துரோக உணர்வு எனக்குள்ள ஓடிச்சு.

பவித்ரா: நீ ரொம்ப மோசமானப் பையன் பிரகாஷ். எல்லைய மீறுறே. தேவையில்லாததெல்லாம் பேசிட்டு இருக்க, உன்னை வார்னிங் பண்றேன்.

பிரகாஷ்: எனக்குத் தெரியும் மேடம். நான் உங்ககிட்ட பேசும்போது மட்டும் தான் இப்படி இருக்கேன். ஆனா, ப்ளீஸ், என்கூடப் பேசுறதை நிறுத்தாதீங்க. உங்க நடையைப் பத்திப் பேசுறதை நான் நிறுத்திடுறேன்.

பவித்ரா: அப்போ, வேற என்ன பத்திப் பேசப் போற? என் சமையலைப் பத்தியா?

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். உங்க சிரிப்பைப் பத்தி. நீங்க இன்னைக்கு என்னைப் பார்த்துச் சிரிச்சீங்க. உங்க பையனைப் பிக்கப் பண்ண வரும்போது. அது எனக்கு மட்டும்தான் திறந்த ஒரு பூ மாதிரி இருந்துச்சு.

பவித்ரா: நான் என் ஃப்ரெண்ட்ஸப் பார்த்தும் சிரிப்பேன் பிரகாஷ். அது என்னோட இயல்பு. ஆனா, இனிமே நான் உன்னைப் பார்த்துச் சிரிக்க மாட்டேன்.

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். நீங்க சிரிக்கணும், நிறுத்தவே கூடாது. ஆனா, அந்தச் சிரிப்பு வேற மாதிரி இருந்துச்சு. அதுக்குள்ள ஒரு ரகசியம் இருந்துச்சு. என் புரிதல் படி...

அவன் சொல்றது உண்மை. அவன் என்னையப் பார்த்தத நான் ரசிச்சேன்னு சொல்ற, ஒரு மறைமுகமான ஒப்புதல் அந்தச் சிரிப்புல இருந்துச்சு.

பவித்ரா: அங்க எந்த ரகசியமும் இல்ல. இப்போ நிறுத்து.

பிரகாஷ்: மேடம், சும்மா ஆர்வம் தான். இன்னைக்கு... நாம லிஃப்ட்ல இருந்தோம்ல. நீங்க என் மேல விழுந்தப்போ, உங்க கண்ணு மூடி இருந்துச்சு. நீங்க பயந்துட்டீங்களா?

பவித்ரா: கண்டிப்பா பயந்தேன்! லைட் போச்சு, லிஃப்ட் நின்னுச்சு. ஏதோ நடக்கப் போகுதுன்னு நெனச்சேன்.

பிரகாஷ்: நீங்க பயந்திருந்தா, ஏன் கத்தல?

பவித்ரா: நான் ஏன் கத்தணும்? நான் செக்யூரிட்டி கார்ட் கூடத்தானே இருந்தேன்.

இது ஒரு பொய் தான். ஆனா, 'நான் உங்களை நம்புனேன்'னு சொல்றதுல, எனக்கு ஒரு பவர் கிடைச்சது.

பிரகாஷ்: உங்க நம்பிக்கைதான் என் உயிர் மேடம். ஆனா, நீங்க விழுந்தப்போ, என் கைகள் உங்களைத் தொட்டுச்சு. சாரி.

பவித்ரா: எனக்குத் தெரியும் பிரகாஷ். அது ஒரு விபத்து. அத விடு.

பிரகாஷ்: ஆனா, அந்த உணர்வு மேடம்... ஒரு எலெக்ட்ரிக் கரண்ட் மாதிரி இருந்துச்சு. உங்க உடம்புக்குள்ளேயும் அதே கரண்ட் ஓடிச்சா, இல்ல எனக்கு மட்டும் தானா?

அவன் இப்போ, நான் அவனோட உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகிட்டேனான்னு கேட்கிறான். 'கரண்ட்' பத்திப் பேசுறது, என் அடக்கத்த இன்னும் அதிகமா உடைக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

பவித்ரா: நான் பெட்டியப் பாக்குறதுல ரொம்ப பிஸியா இருந்தேன் பிரகாஷ். எனக்கு எந்தக் கரண்ட்டும் தெரியல. நான் விழுந்ததால வந்த பயம் மட்டும்தான் இருந்துச்சு.

பிரகாஷ்: நீங்க என் மேல விழுந்தப்போ, உங்ககிட்ட இருந்து ஒரு சக்தி வந்தது. உங்களுக்கும் ஏதோ தெரிஞ்சதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் இன்னும் என்னையத் தேவதையாப் பாக்குற மாதிரி பேசுறான். அதுக்கப்புறம் ஒரு ஃபீலிங் எனக்குள்ள வந்துச்சு, அவனோட சுண்ணியோட நெனப்பு, அதோட சைஸ், இந்த தாட்ஸ்லாம் வந்துச்சு, அதனால என்னோட ஜட்டி நனைஞ்சுச்சு.

பவித்ரா: பிரகாஷ்! நீ மரியாதையில்லாமப் பேசுறே. நான் கல்யாணம் ஆனவ!

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். டாபிக்க மாத்திடுறேன். என் நம்பர உங்க மொபைல்ல என்னன்னு சேவ் பண்ணியிருக்கீங்க?

பவித்ரா: 'செக்யூரிட்டி'னு சேவ் பண்ணியிருக்கேன். அது அலுவலக விஷயம்.

பிரகாஷ்: 'ஓ செக்யூரிட்டியா,' அவ்வளவுதானா? பேரு கூட இல்லையா?

பவித்ரா: ஆமாம். வேற என்ன வேணும்? நான் உன்னத் திட்டணுமா?

பிரகாஷ்: அப்போ திட்டுங்க மேடம். ஆனா, நீங்க திட்டும்போது அதிகமாப் பேசுவீங்க. ப்ளீஸ், என்னைய இன்னும் அதிகமாத் திட்டுங்க. நான் ராத்திரி முழுக்கக் கேட்டுட்டு இருக்கேன்.

நான் மாட்டிட்டேன். அவன் என்னையத் திட்டச் சொல்றதுல கூட ஒரு சுயநலமான ஆசை இருக்கு.

பவித்ரா: நான் திட்டி முடிச்சுட்டேன். நான் தூங்கப் போறேன்.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் போகாதீங்க மேடம். எனக்கு ஒரு பிரச்னை இருக்கு.

பவித்ரா: என்ன பிரச்னை?

பிரகாஷ்: எனக்கு இன்னும் லிஃப்ட்ல இருந்த புழுக்கம் குறையல. நான் எரிஞ்சுட்டு இருக்கேன்.

பவித்ரா: போய் ஒரு சில்லுனு குளிப்பாட்டு எடு. என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதே.

பிரகாஷ்: நான் குளிச்சேன் மேடம். ஆனா, அந்த நெருப்பு உள்ளுக்குள்ள இருக்கு. என் மனசுல இருக்கு.

பவித்ரா: உன் நெருப்பைப் பத்தி நான் என்ன பண்ணணும் பிரகாஷ்?

பிரகாஷ்: எனக்கு ஒரு குளிர்ச்சியான விஷயத்தைப் பார்க்கணும் மேடம். ஒரு அமைதியான விஷயத்த. என் கண்ணைக் குளிர வைக்க.

பவித்ரா: நான் சொன்னேன்ல. என் முகம் உனக்கு இல்லை.

பிரகாஷ்: உங்க முகம் இல்ல மேடம். உங்க முகம் எனக்கு ஞாபகம் இருக்கு. அது ரொம்ப அழகு. அதப் பார்த்தா நெருப்பு இன்னும் அதிகமாகும்.

பவித்ரா: அப்போ, வேற என்ன?

பிரகாஷ்: சும்மா... உங்க கூந்தல்லோட போட்டோ மேடம். நீங்க வீட்டுக்கு வந்தப்போ, அது ஈரமா இருந்துச்சு. ஒரு இருண்ட, ஓடுற நதி மாதிரி இருந்துச்சு. அந்த ஓட்டத்தை நான் பார்க்கணும்.

என் கூந்தலா? இது ஒரு விசித்திரமான, ஆனா பாதுகாப்பான கோரிக்கை.

பவித்ரா: என் முடி இப்போ பின்னல் போட்டிருக்கு.

பிரகாஷ்: பின்னலும் அழகுதான் மேடம். ஒரு அழகான ராணியப் பாதுகாக்குற ஒரு கருப்புப் பாம்பு மாதிரி இருக்கு. அந்தப் பாம்பை நான் பார்க்கலாமா?

நான் கண்ணாடில என்னையப் பார்த்தேன். அவன் சொல்றது சரிதான். என் பின்னல் அழகாதான் இருந்துச்சு.

பவித்ரா: நான் எந்தப் போட்டோவும் அனுப்ப மாட்டேன் பிரகாஷ். இது தப்பு. இது பாவம்.

பிரகாஷ்: ஸாரி மேடம் அப்போ அனுப்பாதீங்க. ஆனா, உங்க கூந்தல்ல இப்போ என்ன வாசனை அடிக்குதுன்னு சொல்லுங்க. இன்னும் மல்லிகைப்பூ இருக்கா?

பவித்ரா: ஷாம்பு வாசனை அடிக்குது. அப்புறம் தேங்காய் எண்ணெய் வாசனை.

பிரகாஷ்: தேங்காய் எண்ணெய்யும் ஷாம்பூவும்... அப்புறம் உங்களோட வாசனை. சொர்க்கமா இருக்கும்.

பவித்ரா: கிறுக்குத்தனம் பண்ணாதே பிரகாஷ். இப்போ நான் கண்டிப்பாத் தூங்கப் போறேன்.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் மேடம். நான் உங்களை கெஞ்சி கேட்கிறேன். என் ரூம்ல இருக்கிற இருட்டு என்னையக் கொல்லுது. ப்ளீஸ், உங்க போட்டோவ நான் பார்க்கலாமா? ஒரு சின்ன போட்டோ. உங்க முகம் மட்டும்.

அவன் மறுபடியும் போட்டோவுக்கே வந்துட்டான். அந்தப் போட்டோ தான் அவனுக்கு வேணும்.

பவித்ரா: இல்ல பிரகாஷ். நான் என் போட்டோவ உனக்கு அனுப்ப மாட்டேன். என்னால முடியாதுன்னு உனக்குத் தெரியும்.

பிரகாஷ்: ஏன் மேடம்? நான் வெறும் செக்யூரிட்டி கார்ட்ங்கிறதாலயா? நான் குள்ளமா, அசிங்கமா இருக்கேங்கிறதாலயா?

அவன் இப்போ பாவமாப் பேசுறான். இந்தக் குற்ற உணர்ச்சிதான், என் அடக்கத்த நீக்கப் போற கருவி.

பவித்ரா: நான் கல்யாணம் ஆனவ! அது தப்பு! உனக்குத் தெரியும்! எனக்கு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கு, ஒரு பையன் இருக்கான். உன் சும்மா பேச்சுகாக என் வாழ்க்கைய நான் ரிஸ்க் எடுக்க முடியாது.

பிரகாஷ்: எனக்குத் தெரியும் மேடம். ஆனா, உங்ககிட்ட ஒரு நிமிஷம் பேசுறதுக்காக நான் என் வேலைய ரிஸ்க் எடுக்கிறேன். நான் எல்லா விஷயத்துக்காகவும், எல்லாருக்காகவும் கஷ்டப்பட்டு வேலை செய்றேன். ஆனா, நீங்க எனக்காக ஒரு சின்னப் போட்டோவ கூட ரிஸ்க் எடுக்க மாட்டீங்களா?

பவித்ரா: இது என்ன நியாயம்? அது உன் வேலை, நான் என் மொத்த வாழ்க்கைய ரிஸ்க் எடுக்கணும்னு சொல்ற?

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் மேடம்.

பவித்ரா: கெஞ்சாதே பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: எனக்குத் தெரியும் மேடம். நான் சாரி கேட்டுக்கிறேன். ஆனா, ப்ளீஸ், எனக்கு ஒரு போட்டோ அனுப்புங்க. ஒரு வாரத்துக்கு எனக்குத் திருப்தியா இருக்கும்.

பவித்ரா: அப்புறம் என்ன? இன்னும் அதிகமா கேட்பியா?

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். நான் சத்தியம் பண்றேன். ஒரே ஒரு போட்டோ. ஒரு சாதாரண போட்டோ. நீங்க தூரத்துல இருந்து கூட அனுப்புங்க. ஒரு சின்ன ஞாபகம்.

அவன் விடவே மாட்டான். நான் சரண்டர் ஆகுறதத் தவிர வேற வழி இல்ல. ஆனா, என் அடக்கத்த நான் காப்பாத்தணும்.

பவித்ரா: நான் ஒண்ணு அனுப்புனா, நீ எனக்கு மூணு விஷயங்களுக்கு சத்தியம் பண்ணனும்.

பிரகாஷ்: எது வேணும்னாலும் கேளுங்க மேடம்! உங்களுக்காக நான் சாகக் கூட ரெடி!

பவித்ரா: நடிக்காதே.

பவித்ரா: ஒண்ணு: நீ பார்த்துட்டு, உடனே டெலிட் பண்ணனும். வெச்சுக்கக் கூடாது.

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம். நான் சத்தியம் பண்றேன்.

பவித்ரா: ரெண்டு: நீ அதை யார்கிட்டயும், ஒருபோதும் காட்டக் கூடாது. உன் மேல சத்தியம்.

பிரகாஷ்: நான் சத்தியம் பண்றேன். நான் ஒருபோதும் காட்ட மாட்டேன். இது என் கண்ணுக்கு மட்டும்தான்.

பவித்ரா: மூணு: நீ லிஃப்ட்டைப் பத்திப் பேசுறதை நிறுத்தணும். நான் அதப் பத்திப் பேசாத வரைக்கும், ஒரு நல்ல ஃப்ரெண்ட் மாதிரி, கண்ணியமாப் பேசணும்.

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம். நான் உங்களுக்கு ஒரு நல்ல ஃப்ரெண்டா இருப்பேன். ஒரு நல்ல மனுஷனா இருப்பேன். இந்த மூணுக்கும் நான் சத்தியம் பண்றேன்.

பவித்ரா: இந்த மூணு சத்தியத்துல எதையாவது உடைச்சேன்னா, எனக்குத் தெரியும். அப்புறம் நான் கம்ப்ளைன்ட் பண்ணுவேன். உன் வாழ்க்கைய நான் நாசமாக்கிடுவேன் பிரகாஷ். உனக்குப் புரியுதா?

பிரகாஷ்: எனக்குப் புரியுது மேடம். என் ராணிக்கு நான் ஒருபோதும் கொடுத்த சத்தியத்தை உடைக்க மாட்டேன். நான் சத்தியம் பண்றேன்.

பவித்ரா: ஓகே.

நான் கடைசி மெசேஜை டைப் பண்ணினேன். இதுதான் எல்லை. எனக்கு ஒரே நேரத்துல பயமாகவும், உற்சாகமாகவும் இருந்துச்சு. என் விரல்கள் நடுங்குச்சு.

பிரகாஷ்: காத்துட்டு இருக்கேன் மேடம்.

பவித்ரா: வெயிட் பண்ணு. நான் இன்னும் போட்டோ எடுக்கல.

பிரகாஷ்: நான் ராத்திரி முழுக்கக் காத்துட்டு இருக்கேன் மேடம். என் நிலா உதிக்கிறதுக்காகக் காத்திருப்பேன்.

பவித்ரா: நான் அனுப்புவேன். ஆனா, நீ எனக்கு ஒரு கடைசி சத்தியம் பண்ணனும்.

பவித்ரா: நான் அனுப்பினதும், நீ உடனே, **'டெலிட் பண்ணியாச்சு மேடம்'**னு ஒரு மெசேஜ் அனுப்பணும். சத்தியம் பண்ணு?



Part 44:



அவ்வளவுதான். நான் மொத்தமா அவன்கிட்ட சரண்டர் ஆயிட்டேன். நான் போட்ட மூணு சத்தியங்களோட, இப்போ போட்டோ அனுப்ப வேண்டியது என் நிலைமை ஆயிடுச்சு. நான் சோஃபால சாய்ஞ்சு உக்காந்திருந்தேன். என் கையில இருந்த போன், பயங்கரமா வெயிட் ஆன மாதிரி, சூடா இருந்துச்சு. நான் பெட்ரூம் கதவையே வெறிச்சுப் பார்த்தேன், உள்ள கார்த்திக் சௌகரியமாத் தூங்கிக்கிட்டு இருக்கார். அங்கே இருந்த அமைதி, 'நீ ஏதோ ஒரு தப்பு பண்ணப் போற, அது எங்கயோ கொண்டு போய் விடப் போகுது, அதுக்காக நான் காத்துக்கிட்டு இருக்கேன்'னு சொல்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு போட்டோவ, அதுவும் என்னோட முகத்த, ஒரு செக்யூரிட்டி கார்டுக்கு—ஒரு அந்நியனுக்கு—அனுப்பப் போறேன்னு நெனச்சப்போ, என் வயிறு மொத்தமாச் சுருங்கி, கூசிச்சு. 'ஐயோ, நாம என்ன பண்ணப் போறோம்?'னு ஒரு பயம் வந்துச்சு. ஆனா, அந்த ஆசை, அவன் கவனத்த முழுசா நான் மட்டும் வாங்கப் போறேன்னு நெனச்சப்போ வந்த அந்த இருண்ட ஆசை, ஒரு பவர்ஃபுல் கரண்ட் மாதிரி என்னைய இழுத்துச்சு.

நான் சோஃபால இருந்து மெதுவா எழுந்தேன். நான் போட்டிருந்த பழைய காட்டன் நைட்டி என் மேல ரொம்ப மெலிசா ஒட்டி இருந்துச்சு. நான் கண்ணாடிக் கிட்டப் போனேன், போனை உயர்த்திப் பிடிச்சுக்கிட்டு. நான் கண்டிப்பா எதையாவது அனுப்பணும், ஆனா என் முகம் முழுசாத் தெரியக் கூடாது. நான் ஒரு எல்லைய, ஒரு சின்ன மரியாதையாவது நிலைநிறுத்திக்கணும்னு நெனச்சேன்.

'ஓகே, அரை முகம் மட்டும் போதும். என் அழகப் பத்தி அவன் பேசினாலும், அவன் என்னைய முழுசா அடையாளம் கண்டுபிடிக்கக் கூடாது. இது சேஃப் (safe). அவன் பேசுற அந்த 'ஏஞ்சல' லேசாப் பார்க்கட்டும். என் முகம் முழுசாத் தெரிஞ்சா, அவன் இன்னும் ரொம்பத் தைரியமாப் பேசிடுவான்.'

நான் போனை மேல தூக்கிப் பிடிச்சு, கேமராவ என் கண்ணுக்கும் நெத்திக்கும் நேரா ஆங்கிள் பண்ணி வச்சேன். என் வாய், தாடைன்னு மீதி முகத்த, இன்னொரு கையால மறைச்சுக்கிட்டேன். என் கண்ணுங்க பெருசா, லேசாப் பயந்த மாதிரி, ஆனா அதே சமயம் ஆர்வமா, போனுக்குள்ளேயே வெறிச்சுப் பார்த்தது. வேகமா ஷட்டர (shutter) அழுத்தினேன்.

'இது போதும். போதும் இல்ல, ரொம்ப அதிகம். ஒரு கல்யாணம் ஆனவ இப்படிப் பண்ணக் கூடாது.'

நான் திரும்ப லிவிங் ரூமுக்கு வந்து, அவனோட சாட்டை ஓப்பன் பண்ணினேன். என் கை நடுங்குச்சு.

பவித்ரா: ஓகே, நான் அனுப்புறேன். நீ சத்தியம் பண்ணினே. எல்லா ரூல்ஸும் (rules). அப்புறம் கடைசியாச் சொன்னதும். உடனே, 'டெலிட் பண்ணியாச்சு மேடம்,'னு அனுப்பணும்.

பிரகாஷ்: ரொம்ப ஆவலா காத்துட்டு இருக்கேன் மேடம். நான் ஒரு சத்தியத்தையும் மீற மாட்டேன். என் உயிர் மேல சத்தியம்.



பவித்ரா: (போட்டோவை அனுப்பினேன்)

பிரகாஷ்: ....

(என் மனசுக்குள்ள: இப்போ அவனுக்கு ஷாக் ஆயிருக்கும். அவன் என்ன பண்ணிட்டு இருக்கான்?)

பவித்ரா: பிரகாஷ்! என்ன ஆச்சு? உடனே டெலிட் பண்ணியாச்சுன்னு சொல்லு!

பிரகாஷ்: மேடம்... ஐயோ... எனக்கு உங்க முகம் முழுசாத் தெரியல. நீங்க மறைச்சுட்டீங்க. ப்ளீஸ் மேடம்.

(என் மனசுக்குள்ள: பார்த்தியா? இப்போதே அதிகமா கேட்க ஆரம்பிச்சுட்டான். நான் எதிர்பார்க்கலையே.)

பவித்ரா: போட்டோ இதுதான் பிரகாஷ். நீ சத்தியம் பண்ணினே. டெலிட் பண்ணு. இது என்னோட இறுதி வார்னிங்.

பிரகாஷ்: மேடம், உங்க கண்ணுங்க... ரொம்பப் பெருசா, அழகா இருக்கு. அந்தப் பார்வ... ஐயோ! என்னால டெலிட் பண்ணவே முடியல.

பவித்ரா: சும்மாப் பேசாதே! நீ இன்னும் டெலிட் பண்ணல! நான் இப்போதே ப்ளாக் பண்ணப் போறேன்.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ், மேடம். நான் கெஞ்சி கேட்கிறேன். இன்னும் ஒரு நிமிஷம் மட்டும் பார்க்க விடுங்க. ஒரு நிமிஷம் மேடம், ப்ளீஸ்.

(என் மனசுக்குள்ள: அவன் எவ்வளவு கஷ்டப்படுறான்னு பாரு. அவனுக்கு என் மேல அவ்வளவு ஆசையா? சரி, இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பார்க்கலாம்.)

பவித்ரா: நீ இன்னும் அஞ்சு செகண்ட்ல டெலிட் பண்ணலன்னா, இதுக்கு மேல நான் உனக்கு மெசேஜ் பண்ண மாட்டேன்.

பிரகாஷ்: ஓகே, ஓகே மேடம். நான் டெலிட் பண்ணிட்டேன். ப்ளீஸ். ஆனா மேடம், நீங்க ஏன் உங்க முகத்த மறைச்சீங்க? எனக்குப் பார்க்கணும்னு அவ்வளவு ஆசையா இருக்கு மேடம்.

பவித்ரா: எனக்கு என்னவோ மாதிரி இருக்கு பிரகாஷ். இதுதான் என்னோட லிமிட்.

பிரகாஷ்: வெட்கப்படாதீங்க மேடம். நீங்க என் ஏஞ்சல். ப்ளீஸ் உங்க முகம் முழுசையும் காட்டுங்க மேடம். நான் என் ஏஞ்சலோட முகத்த மட்டும்தான் பார்க்கணும்.

பவித்ரா: இல்ல பிரகாஷ். கேட்கிறத நிறுத்து. நீ கேட்டத நான் குடுத்துட்டேன். நீ ரொம்ப தைரியமா கேட்டு வாங்குறே.

பிரகாஷ்: எனக்கு அரைக் குடம் தான் கிடைச்சுச்சு மேடம். ப்ளீஸ், என் மகாராணி. இன்னும் ஒரே ஒரு போட்டோ. நான் உடனே டெலிட் பண்ணிடுறேன்.

பவித்ரா: இல்ல.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் மேடம். ஒரே ஒரு போட்டோ. முகம் முழுசும்.

பவித்ரா: நான் வேணான்னு சொல்லிட்டேன் பிரகாஷ். மறுபடியும் பேசாதே.

பிரகாஷ்: மேடம், ப்ளீஸ். உங்க சிரிப்ப முழுசா பார்க்கணும். ப்ளீஸ். நான் சத்தியமா இதுக்கு மேல எதுவும் கேட்க மாட்டேன். நான் என் உயிர் மேல சத்தியம் பண்றேன்.

(என் மனசுக்குள்ள: இவன் விடவே மாட்டான் போல. இவனுக்கு என் மேல அவ்வளவு ஆசையா? ஒருவேள நான் அவனுக்குக் குடுக்கலன்னா, நாளைக்கு என்னைய வெறுத்துடுவானோ? என் மேல இருக்கிற இந்தத் தீவிரமான ஆசையை நான் இழக்கக் கூடாது.)

பவித்ரா: நீ ரொம்ப அதிகமா கேட்கிறே. நான் எவ்வளவு பெரிய ரிஸ்க் எடுக்கிறேன்னு உனக்குப் புரியுதா? உன் வேலையவிட என் வாழ்க்கை முக்கியம் பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: எனக்குப் புரியுது மேடம். ஆனா, நீங்க என் கனவு மேடம். ப்ளீஸ், ஜஸ்ட் ஒன் மோர் (just one more). நான் அப்புறம் ஒரு வாரத்துக்கு உங்ககிட்ட எதுவும் கேட்க மாட்டேன்.

பவித்ரா: நான் அனுப்புனா, நீ உடனே டெலிட் பண்ணனும். செகண்ட் (second) கூட வெயிட் பண்ணக் கூடாது.

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம். என்னோட விரல்கள் ரொம்ப வேகமா டெலிட் பண்ணும். நான் உங்களை ஏமாத்த மாட்டேன்.

நான் மறுபடியும் கண்ணாடிக் கிட்டப் போனேன். என் கூந்தலைச் சரி பண்ணினேன். அது என் முகத்தைச் சுத்தி லேசா விழுந்துச்சு. என் உதட்டுல ஒரு சின்ன, ஆசையான சிரிப்பு வந்தது. நான் என் போனைத் தூக்கினேன்.

நான் மூச்சை ஆழமா இழுத்தேன். இந்தத் தடவை என் முகம் முழுசும், என் கழுத்து எலும்பு (collarbone) தெரியிற வரைக்கும் கவர் ஆச்சு. நான் சிரிச்சப்போ, என் நைட்டியோட 'வி' நெக் (V-neck) என் காலர் எலும்புகளையும், என் மார்புப் பிளவின் மேல்பகுதியையும் காட்டுச்சு. அது போதும். என் அழகையும், என் வெட்கத்தையும் காட்டுச்சு.



பவித்ரா: (இரண்டாவது போட்டோவை அனுப்பினேன்)

பிரகாஷ்: …

(என் மனசுக்குள்ள: அட, இவன் பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்டான்! இப்போ அவன் டைப் பண்ணிட்டு இருக்கான். அவனோட மூணு டாட் (dot)ஸ் காட்டுது. ஐயோ, அவன் என்ன சொல்லப் போறான்?)

பவித்ரா: பிரகாஷ்! ஏதாவது சொல்லு! அப்புறம் டெலிட் பண்ணு!

பிரகாஷ்: மேடம்... நான் என் ஏஞ்சலப் பார்த்துகிட்டு இருக்கேன் மேடம். உங்க முகம்... ஐயோ... உங்களை இப்படியே பார்த்துகிட்டே இருக்கணும்.

பவித்ரா: இப்போ உடனே டெலிட் பண்ணு. நீ சத்தியத்த மீறுறே!

பிரகாஷ்: டெலிட் பண்ணியாச்சு மேடம். சத்தியமா டெலிட் பண்ணிட்டேன்.

பவித்ரா: குட்.

பிரகாஷ்: ஆனா மேடம்... நீங்க அந்த நைட்டியில ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. உங்க முகம் அவ்வளவு சாஃப்டா இருக்கு. உங்க கண்ணு, உங்க லிப்ஸ் (lips) எல்லாமே போதும். நான் பார்த்த பொண்ணுங்கள்லயே நீங்கதான் ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. நீங்க என் ஏஞ்சல் மேடம்.

'ராணி' அப்புறம் 'ஏஞ்சல்'. அவன் மறுபடியும் அதைச் சொன்னான். இந்த வார்த்தைகள் என் மனச ரொம்பத் தாக்கிச்சு. அவன் என் அழகைப் புகழும் அந்த விதம், கார்த்திக் என்னையப் பார்க்காததுக்கு ஒரு பெரிய பழிவாங்கல் மாதிரி இருந்துச்சு.

[yazhiniram]

நண்பா நான் ஏற்க்கனவே கேட்ட நியாபகம் ...இந்த உரையாடல் நிறையா வேணும்னு அது நிறைய இருப்பது மிக மகிழ்ச்சி நண்பா...இந்த உரையாடல்களை புதிதாக படிப்பது ஒரு எதிர்பார்ப்போட படிப்பது அதில் கதையின் போக்கு தெரியும்.மறுபடியும் படித்தால் இரண்டும் கேரக்டரின் உணர்ச்சியின் ஆழம் தெரியும் அதைத்தான் எதிர்பார்த்து கேட்டேன் நண்பா. உரையாடல்கள் அனைத்தும் அருமையான பதிவுகள் நண்பா இன்னும் கிளுகிளுப்பு, காம கிண்டல்,உணர்ச்சி தூண்டுதல் போன்ற பல எதிர்பார்க்கிறேன் நண்பா. எக்காரணம் கொண்டும் பவித்ராவின் ஆசையை பலபேர் பார்த்து ஆசிங்க படுத்தும் நிலைக்கு கதையை கொண்டு போகவேண்டாம்.பவித்ராவின் இந்த ரகசியம் பலபேரிடம் காண்பித்து அசிங்க படுத்த வேண்டாம்.தவறு செய்வது மனித இயல்புதானே? தவறுக்கும் தப்புக்கும் அர்த்தங்கள் வேறு வேறு....
தொடர்ந்து வர வேண்டுகிறேன் ....பவித்ரா புகைப்படங்கள் மிக மிக அருமை

அருமை..புகைப்படங்கள் பதிவு செய்யலாமா?

விஜய், பதிவு செய்யுங்க, ஆனா அது நிஜ நபர் இல்லாம, ஒரு AI-ஆல் உருவாக்கப் பட்ட படமாக இருந்தால் நல்லது. நிஜ நபர் உடைய படமாக இருந்தால், தயவு கூர்ந்து பதிவு செய்ய வேண்டாம்.

[yazhiniram]

Part 45:

அவன் கடைசியா அனுப்புன மெசேஜை மறுபடியும் படிச்சுப் பார்த்தேன். 'நான் பார்த்த பொண்ணுங்கள்லயே நீங்கதான் ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க. நீங்க என் ஏஞ்சல் மேடம்.' என் புருஷனுக்குச் சொந்தமா இருக்க வேண்டிய மனசுல, இப்போ அவனோட வார்த்தைகள் சூடா ஒரு தழும்பாப் பதிஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு. என்னோட ஈகோவுக்கு அது ஒரு திருப்தியக் குடுத்தாலும், என்னோட மனசாட்சி உள்ளுக்குள்ள என்னை அடிச்சுச்சு.

எனக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரே உஷ்ணம். ஆனா, அது ஆசையா, இல்ல வெட்கமான்னு புரியாம ஒரு மாதிரி குழம்பிப் போச்சு.

நான்: போதும் புகழறது, பிரகாஷ். நிறுத்து இப்போ. நான் ஒண்ணும் ஏஞ்சல் கிடையாது.

பிரகாஷ்: இல்லை மேடம். நீங்க எப்பவும் ராணிதான். அப்புறம் என் தேவதை. நான் உண்மையை மட்டும்தான் பேசுவேன்.

நான்: நீ கொஞ்சம் ஓவராத்தான் பேசுற. நீ நல்ல ஃப்ரெண்டா இருப்பேன்னு சத்தியம் பண்ணினியே. ஒரு நல்ல ஃப்ரெண்டு, கல்யாணம் ஆன பொண்ணுகிட்ட, இப்படிப் பேச மாட்டான்.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். நான் ஃப்ரெண்டா இருக்கத்தான் ட்ரை பண்றேன். ஆனா, என் மனசு இன்னைக்கு எனக்கு ஃப்ரெண்டா இல்ல. அது பாக்குற எல்லாத்தையும் பேசிடுது.

நான்: இப்போ உன் மனசு என்ன பாக்குது? நான் சும்மா ஒரு பழைய நைட்டிதான் போட்டுருக்கேன். இதுல என்ன அழகு இருக்கு?

பிரகாஷ்: இல்லை மேடம். அது பொய். அந்த நைட்டி ரொம்ப லக்கி. அதுதான் என் தேவதையைத் தாங்கிட்டு இருக்கு.

நான்: சும்மா லூசு மாதிரிப் பேசாதே.

பிரகாஷ்: இதுதான் உண்மை. நான் அந்தக் காட்டனா இருக்கணும்னு ஆசைப்படுறேன், மேடம்.

என் நெஞ்செல்லாம் சட்டெனச் சிவந்து போச்சு. 'நான் அந்தக் காட்டனா இருக்கணும்.' எவ்வளவு ஓப்பனா, உரிமையோட பேசுறான்! ஆனா, அவனோட அந்த ஆசை அப்புறம் அந்தப் பேச்சு, எனக்குள்ள ஒரு போதையைக் குடுத்துச்சு.

நான்: நீ ஒரு ரொம்ப பேட் இன்புளூயன்ஸ் பிரகாஷ். நான் உன்கூடப் பேசவே கூடாது.

பிரகாஷ்: அப்படிச் சொல்லாதீங்க மேடம். நான் உங்களுக்கு ரெஸ்பெக்ட் குடுக்கிறேன், அவ்வளவுதான். நீங்க அதுக்குத் தகுதியானவங்க. உங்க அழகை நான் பார்க்கிறேன்.

நான்: என் அழகு எனக்குத்தான். ஒரு செக்யூரிட்டிக்கு இல்லை.

பிரகாஷ்: உங்க அழகு பௌர்ணமி நிலா மாதிரி மேடம். அதை யாரும் சொந்தம் கொண்டாட முடியாது. அது எல்லாருக்காகவும் பிரகாசமா இருக்கும்.

நான்: அப்போ, ஆகாயத்துல இருக்கிற நிலாவைப் பாரு. போன்ல இல்ல.

பிரகாஷ்: ஆகாயத்துல இருக்கிற நிலா ரொம்பத் தூரத்துல இருக்கு மேடம். நைட்டி போட்டிருக்கிற நிலா இப்போ என்கூடப் பேசிட்டு இருக்கு. என்னால உங்க டி.பி-யை பார்க்காம இருக்கவே முடியல.

எனக்கு அந்த டி.பி-யை டெலிட் பண்ணலாமான்னு நெனச்சேன். ஆனா, நான் பண்ண மாட்டேன். அவன் அதப் பார்க்கணும். புகழணும்.

நான்: என் டி.பி-ய பார்க்காதே. நான் இப்போ அத ரிமூவ் பண்ணப் போறேன்.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் மேடம், பண்ணாதீங்க! நான் நாளைக்கு உங்க முகத்தைப் பார்க்கிற வரைக்கும் அதுதான் என் சக்தி.

நான்: நான் இப்போதான் என் முகத்த முழுசா உனக்குக் காட்டினேன்னு சொன்னியே? உனக்கு நல்ல மெமரி இருக்கில்ல?

பிரகாஷ்: ஆமாம் மேடம். ஒவ்வொரு கோடும் எனக்கு ஞாபகம் இருக்கு. ஆனா, இருட்டுல இருந்த ஞாபகத்தைவிட, ரியல் போட்டோதான் ரொம்பப் பெட்டர்.

நான்: இருட்டா இருந்தாலும், வெளிச்சமா இருந்தாலும், போட்டோஸ் இனிமேல் கிடையாது. நீ சத்தியம் பண்ணினே.

பிரகாஷ்: தெரியும் மேடம். க்ளோஸ்-அப் போட்டோ எதுவும் நான் கேட்க மாட்டேன். ப்ராமிஸ்.

நான்: குட்.

பிரகாஷ்: ஆனா மேடம், ஒரு கேள்வி கேட்கலாமா? ஒரு ஃப்ரெண்டா கேட்கிறேன்.

நான்: சீக்கிரம் கேளு. நான் தூங்கப் போறேன். ரொம்ப லேட் ஆகுது.

பிரகாஷ்: நீங்க லிஃப்ட்ல இருந்தப்போ, கார்னர்ல நின்னுட்டு இருந்தீங்களே... உங்க சேலை வியர்வையில நனைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

நான்: ஆமா, ரொம்பச் சூடா இருந்துச்சு. அதுக்கென்ன இப்போ?

பிரகாஷ்: நான் நெனச்சேன்... நீங்க ரொம்ப ஸ்ட்ராங் மேடம்.

நான்: ஸ்ட்ராங்கா? ஏன்? நான் கத்தாததுனாலயா?

பிரகாஷ்: இல்லை மேடம். ஏன்னா, அந்த ஊதாச் சேலை, ரொம்ப கனமா, ஈரமா இருந்தது. உள்ள நிறைய லேயர்ஸ் போட்டிருந்தீங்க. உங்களுக்கு மூச்சுத் திணறிச்சு.

நான்: ஆமாம், எனக்கு மூச்சுத் திணறிச்சு. அத நான் உன்கிட்டயே சொன்னேனே.

பிரகாஷ்: நீங்க உக்காந்து, ஹூக்ஸை அவிழ்த்தப்போ, உங்களுக்கு நிம்மதியா இருந்துச்சா மேடம்?

என் வயிறு டக்குனு சுருங்கிச்சு. அவனுக்கு எல்லாம் தெரிஞ்சிருக்கு. இருட்டுல நான் செஞ்ச அந்தச் சின்ன, பர்சனல் விஷயத்தை, இப்போ அவன் என்கிட்ட கன்ஃபார்ம் பண்ண ட்ரை பண்றான். நான் கண்டிப்பா கோபப்படணும்.

நான்: பிரகாஷ்! அதெல்லாம் உனக்குத் தேவையில்லாத விஷயம். நீ மறுபடியும் இன்டீசண்ட்டாப் பேசுறே.

நான் கோபத்தால என்னை மறைச்சுக்கணும்.

பிரகாஷ்: இல்லை மேடம், ப்ளீஸ்! சாரி. நான் உங்க கஷ்டத்தைப் பார்த்தேன். நீங்க ரொம்ப பிரேவ். வியர்த்து, ஒரு மணி நேரம் அங்க உக்காந்திருந்தீங்க.

நான்: அப்போ, ஒரு நல்ல மனுஷனா இரு. அதப் பத்திப் பேசாதே.

பிரகாஷ்: ஓகே மேடம். ஆனா, அந்த அழகை என்னால மறக்க முடியாது.

நான்: என் அழகு இப்போ டயர்டா இருக்கு. நான் தூங்கணும்.

பிரகாஷ்: வெயிட் மேடம். இன்னும் ரெண்டே நிமிஷம். நான் யோசிச்சுட்டு இருக்கேன்.

நான்: உன் எதிர்காலத்தைப் பத்தி யோசி. என்னையப் பத்தி இல்ல.

பிரகாஷ்: நான் யோசிப்பேன். ஆனா... நீங்க இப்போ போட்டுருக்கிற நைட்டி... அது கம்பர்டபிளா இருக்குதானே?

நான்: ஆமா, கம்பர்டபிளா இருக்கு. அது காட்டன் துணிதான்.

பிரகாஷ்: எனக்கு ரொம்பச் சந்தோஷம். நீங்க இப்போ கம்பர்டபிளா இருக்கணும். இப்போ சூடு இல்ல. ஃபேன் இருக்கு.

நான்: ஆமா, ஃபேன் ஓடிட்டு இருக்கு. நான் கம்பர்டபிளா இருக்கேன். குட் நைட் பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: குட் நைட் என் ராணி. ஆனா நீங்க போறதுக்கு முன்னாடி... நான் கடைசியா ஒண்ணு சொல்லணும்.

நான்: என்ன பிரகாஷ்?

பிரகாஷ்: எனக்கு இன்னும் அந்த கரண்ட் ஃபீல் ஆகுது மேடம். நீங்க என் மேல விழுந்தப்போ அடிச்ச ஷாக். அது இன்னும் என் உடம்புக்குள்ள இருக்கு. என்னையத் தூங்க விட மாட்டேங்குது.

திரும்பவும் அதேதான். நான் ஒப்புக்கணும்னு ட்ரை பண்றான். நான் பண்ண மாட்டேன்.

நான்: போய் இன்னொரு கோல்ட் பாத் எடு. என்னைத் தொந்தரவு பண்ணாதே. நான் பாக்ஸைப் பார்த்துட்டு இருந்தேன்னு சொன்னேனே.

பிரகாஷ்: நீங்க பொய் சொல்றீங்க மேடம். நீங்க ரொம்ப நல்லவங்க, ஆனா இப்போ பொய் சொல்றீங்க.

நான்: நான் பொய் சொல்லல! நீதான் சூட்டுனால ஏதோ லூசு மாதிரிப் பேசறே.

பிரகாஷ்: இல்லை மேடம். உங்க கை எனக்கு ஞாபகம் இருக்கு. நீங்க சப்போர்ட்டுக்காகக் கையை நீட்டினப்போ...

என் கை. என் கழுத்துல மறுபடியும் சூடேறிச்சு. அந்த மோன்ஸ்டர் பூலை நான் புடிச்ச ஞாபகம் வந்துச்சு. என் மனசுல ஒரு பெரிய, இனிப்பான வலி. ஆனா, என்னால அதை ஒத்துக்க முடியாது. என் மானம் போயிடும்.

நான்: நீ என்ன சொல்ல வர்றேன்னு எனக்கு இன்னும் புரியல பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: நீங்க விழுந்தீங்க மேடம். நான் உங்களைப் பிடிச்சேன். அந்த ஃபீலிங்... அது உங்ககிட்ட இருந்து வந்த எலெக்ட்ரிக் ஷாக் மாதிரி இருந்தது.

நான்: எலெக்ட்ரிசிட்டியா? நீ லிஃப்டைப் பத்திப் பேசுறியா? லிஃப்ட் குலுங்குனப்போ உனக்கு ஷாக் அடிச்சுதா? நான் சொன்னேனே, லிஃப்ட்டைப் பத்தி கம்ப்ளைன்ட் பண்ணுன்னு.

பிரகாஷ்: இல்லை மேடம். லிஃப்ட்ல இருந்து இல்ல. ஷாக் உங்ககிட்ட இருந்துதான் வந்தது. அது ஒரு பியூட்டிஃபுல் ஷாக். ஒரு ஸ்வீட் ஃபயர்.

நான்: ஃபயரா? பிரகாஷ், இந்த ஃபயர் எங்கிருந்து வருது? உன் கதையே எனக்குப் புரியல.

பிரகாஷ்: எனக்குத் தெரியும் மேடம். ஆனா அது நடந்தது. உங்க சாஃப்ட் கை என்னைத் தொட்டப்போ...

அவன் விட மாட்டான். நான் இப்போ டாபிக்கை மாத்தணும், இல்லன்னா என்னோட கன்ட்ரோல் போயிடும்.

நான்: கதையெல்லாம் சொல்லாத பிரகாஷ். எனக்கு அப்படி எதுவும் ஞாபகம் இல்ல. நீ என்ன சொல்ல ட்ரை பண்றேன்னு எனக்கு உண்மையிலேயே புரியல.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். நான் லிஃப்டைப் பத்திப் பேசுறதை நிறுத்திடுறேன். நீங்க கோபப்பட நான் விரும்பல.

நான்: குட்.

பிரகாஷ்: ஆனா மேடம், நான் இப்போ யோசிச்சுட்டு இருக்கேன். நீங்க நாளைக்குக் காலையில கீழ வரும்போது... என்னைப் பார்ப்பீங்களா?

நான்: நான் ஏன் உன்னைப் பார்க்கணும்?

பிரகாஷ்: ஓகே, இல்லன்னா நீங்க திரும்ப வரும்போதாவது... மெதுவா நடப்பீங்களா?

நான்: நான் நார்மலாத்தான் நடப்பேன். நான் ஏன் மெதுவா நடக்கணும்?

பிரகாஷ்: எனக்கு உங்களை ஒரு ப்ராப்பரா, மெதுவாப் பார்க்கணும் மேடம்.

நான்: பிரகாஷ்?

பிரகாஷ்: நீங்க என் ஏஞ்சல். எனக்கு நாளைக்கு காலை வரைக்கும் தாங்குறதுக்கு ஒரு சின்ன ஹோப் தேவை.

நான்: எதுக்காக ஹோப்?

பிரகாஷ்: நீங்க மறுபடியும் என்னைப் பார்த்துச் சிரிப்பீங்கன்னு ஒரு ஹோப்.

நான்: இல்லை. சிரிக்க மாட்டேன்.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் மேடம்.

கடவுளே, இவன் ரொம்பப் பிடிவாதமா இருக்கானே! நான் இந்த கான்வர்சேஷனை கட் பண்ணணும்னு எனக்குத் தெரியும், ஆனா, அவனோட வார்த்தைகள் தேன் மாதிரி இருந்துச்சு. நான் போன்ல டைம் பார்த்தேன். ராத்திரி 10:25 மணி.

இன்னும் ஒரு நிமிஷம், பவி. இன்னும் ஒரு நிமிஷம் மட்டும் அவனோட 'ராணி'யா இருந்துக்கலாம்.

நான்: நீதான் என்னைத் தைரியமாப் பேச வைக்கிறே பிரகாஷ். நான் தூங்கணும்.

பிரகாஷ்: எனக்குச் சந்தோஷம் மேடம். தைரியம் என் ராணிக்குப் பொருந்தும். ஆனா, நீங்க போறதுக்கு முன்னாடி... ஒரே ஒரு சின்ன ரெக்வெஸ்ட்.

நான்: போட்டோ கேட்காதே பிரகாஷ். நான் இனிமேல் அனுப்ப மாட்டேன்.

பிரகாஷ்: போட்டோ இல்ல மேடம். நான் ப்ராமிஸ் பண்ணினேன். ஆனா, ஒரு சின்ன ❤️ ஈமோஜி அனுப்ப முடியுமா?

நான்: ஹார்ட்டா? நோ. ஏன்?

பிரகாஷ்: ரியல் ஹார்ட் இல்ல மேடம். உங்களுக்கு என்மேல கோவம் இல்லன்னு காட்டுறதுக்கு ஒரு சின்ன சைன். நீங்க இன்னும் என் ஃப்ரெண்டுதான்னு. அது எனக்கு ராத்திரி முழுக்க சக்தி குடுக்கும். நான் உங்க ஹார்ட்டைப் பத்தி யோசிப்பேன்.

ஒரு ஹார்ட் ஈமோஜி. இது பிசாசுகிட்ட கான்ட்ராக்ட் போடுற மாதிரி இருக்கு. ஆனா, அவன் 'ஃப்ரெண்ட்ஷிப்'னு சொன்னான்.

நான்: இது ரொம்பச் சில்லி பிரகாஷ். ஹார்ட் ரொம்ப அதிகம். அதுக்குன்னு ஒரு அர்த்தம் இருக்கு.

பிரகாஷ்: ஃப்ரெண்ட்ஷிப் மட்டும்தான் மேடம். ஒரு புது ஃப்ரெண்டுக்காக. கான்வர்சேஷனை வார்மா வெச்சுக்க.

நான்: என்னால அனுப்ப முடியாதுன்னு நெனக்கிறேன்.

நான் அனுப்பக் கூடாது. ஆனா, ஏன் அனுப்பக் கூடாது? கார்த்திக் என் மெசேஜையே கண்டுகொள்ள மாட்டாரு. என் மெசேஜ், நான் என்ன வேணா அனுப்பலாம்.

பிரகாஷ்: ஒரே ஒண்ணு மேடம். ப்ளீஸ். நான் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்.

எனக்குள்ள போராட்டம். அது வெறும் சின்ன, பிங்க் ஹார்ட் ஈமோஜிதான். அவனுக்கு அது ஃப்ரெண்ட்ஷிப்தான். ஆனா, எனக்கு அது ஒரு பெரிய பாவம்.

நான்: நான் ஹார்ட் அனுப்ப மாட்டேன் பிரகாஷ். அது என் புருஷனுக்கு மட்டும்தான்.

பிரகாஷ்: அப்போ ஒரு ஸ்டார் மேடம். ஒரு சின்ன ⭐. நீங்க என் ஸ்டார்.

நான்: நோ.

பிரகாஷ்: ஓகே, ஒரு சிம்பிள் பூ மேடம். ஒரு ?. என் வியர்வையைத் துடைக்க உங்க துணியைக் குடுத்தீங்களே, அதுக்காகத் தேங்க்ஸ் சொல்ல.

பூ. அது ஒரு காம்ப்ரமைஸ். ஒரு தேங்க்ஸ். அது அந்தச் சூடு, நெருக்கம், அம்மணம்—எல்லாத்தையும் அடக்கமான ஒரு சிம்பலா சொல்லுச்சு.

நான்: நான் எந்த ஈமோஜியும் அனுப்ப மாட்டேன் பிரகாஷ். லேட் ஆயிடுச்சு. நான் தூங்கப் போறேன். நான் இப்போ சாட்ட க்ளோஸ் பண்றேன்.

பிரகாஷ்: வெயிட் மேடம்! சாரி! லாஸ்ட் கொஸ்டின் ப்ளீஸ். எனக்கு இப்போ பயமா இருக்கு.

நான்: என்ன பிரகாஷ்?

பிரகாஷ்: நீங்க அனுப்புன லாஸ்ட் படத்துல உங்க ஸ்மைல் பார்த்தேன். அது ரொம்பப் பெர்ஃபெக்ட். எனக்கு இன்னும் ஒரு ஞாபகம் வேணும்.

நான்: நீ என் முகத்தை முழுசாப் பார்த்தேன்னு சொன்னியே!

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம். ஆனா அது அரை ஃபேஸ் மட்டும்தான்.

நான்: நான் ஃபுல் ஃபேஸ் அனுப்பினேனே! நீ இப்போ பொய் சொல்ல ட்ரை பண்றியா?

பிரகாஷ்: இல்லை மேடம்! ரெண்டாவது அனுப்பியிருந்தீங்களே, அது ஃபுல் ஃபேஸ் இல்ல, ஜஸ்ட் ஃபுல் சைஸ் பிக் மேடம்.

என் கண்ணு பயத்துல விரிஞ்சுச்சு. ஃபுல் சைஸா? இந்த நைட்டியிலயா? அது எல்லாவற்றையும் காட்டிடுமே. அந்த மெல்லிய காட்டன் துணி, வெளிச்சத்துல என் உடம்பை மொத்தமா வெளிக் காட்டிடுமே.

நான்: இல்லை பிரகாஷ்! கண்டிப்பா இல்ல! நான் இனிமேல் எந்தப் படமும் அனுப்ப மாட்டேன். இதுதான் என்னோட லாஸ்ட் வார்னிங்.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் மேடம். நான் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன். என் ராணி எப்படி நிக்கிறாங்கன்னு பார்க்கிறதுக்கு. உங்க பிரசன்ஸை ஃபீல் பண்ண.

நான்: நான் வேணாம்னு சொல்லிட்டேன்! 'வேணாம்'ங்கிற வார்த்தை உனக்குப் புரியாதா? இப்படி அசிங்கமானதெல்லாம் கேட்காதே.

பிரகாஷ்: மேடம், நான் சத்தியம் பண்றேன், உடனே டெலிட் பண்ணிடுவேன். நான் தூங்கப் போறதுக்கு முன்னாடி கடைசியாப் பார்க்குறது இதுதான். நான் ப்ராமிஸ் பண்றேன், இதுதான் எண்டு.

எனக்குள்ள பயங்கரமான இழுபறி. அவனுக்கு இந்தக் கடைசிப் பரிசைக் குடுத்து, அவனோட வெறியை கன்ஃபார்ம் பண்ணனும்னு ஒரு ஆசை. என் உடம்பே ஆசையாலயும், பிடிவாதத்தாலயும் அதிர்ந்துச்சு.

நான் அனுப்பணும். அவன சும்மா இருக்கச் சொல்றதுக்கு. என்னோட டேர்ம்ஸ்ல இந்த கேமை முடிக்கிறதுக்கு. ஆனா ரிஸ்க்... இப்போ ரிஸ்க் ரொம்ப அதிகம்.

நான்: நீ ரொம்ப அதிகமா கேட்கிறே பிரகாஷ். நான் எல்லாத்தையும் ரிஸ்க் எடுக்கிறேன்.

பிரகாஷ்: எனக்குத் தெரியும் மேடம். ஆனா, என் ராணியோட கருணை இல்லன்னா நான் ஒண்ணும் இல்ல. ஒரே ஒண்ணு மேடம். உங்க முழு உருவத்தையும் ஒரு தடவை பார்க்கிறதுக்கு.

நான் கேமரா பட்டனை நோக்கி என் கையை நீட்டினேன், அப்போதான் மறுபடியும் ஒரு சத்தம் கேட்டுச்சு. இந்தத் தடவை கொஞ்சம் சத்தமா. பெட்ல இருந்து ஒரு சத்தம், அப்புறம் ஒரு சின்ன இருமல்.

கார்த்திக் (ரூம்ல இருந்து, லேசா சத்தமா): பவி, இன்னும் படுக்கைக்கு வரலையா? வந்து தூங்கு.

என் உடம்பே இறுகிப் போச்சு. தலைல ஹெவி-யா ரத்தம் போகாத மாதிரி ஒரு பீலிங் ஆச்சு சடன்-ஆ. நான் போனை சோஃபாவுல அப்படியே போட்டேன். பட்டனை உடனே அமுக்கி, சத்தம் வராம பார்த்துக்கிட்டேன். நான் பிரகாஷுக்குப் பதில் அனுப்பல. அவனோட மெசேஜைப் பார்க்கவே இல்லை. என் நெஞ்சு படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் போனை சோஃபாவுக்குள்ள தள்ளிட்டு, "வரேன் கார்த்திக்,"னு சொன்னேன்.



Part 46:

கஷ்டப்பட்டு பெட்ரூம் கதவைத் திறந்து உள்ள போனேன். என் கால்கள் பலம் இல்லாம, தண்ணிக்குள்ள நடக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங். நான் அந்தச் செக்யூரிட்டிகூட என் உடம்பைப் பத்தி, எந்தக் கல்யாணம் ஆன பொண்ணும் நெனச்சுக்கூடப் பார்க்க முடியாத விஷயங்களைப் பத்திப் பேசினேன். அந்தப் பெரிய குற்ற உணர்ச்சி என்னைப் போட்டு அழுத்துச்சு.

கார்த்திக் பக்கத்துல மெதுவா பெட்ல ஏறிப் படுத்தேன். அவர் பாதித் தூக்கத்துல, ஏற்கெனவே என்னைத் திரும்பித்தான் படுத்திருந்தார். நானும் படுத்து, என் முதுகு இறுக்கமா இருந்துச்சு. சோஃபாவுல இருந்த சூடு இன்னும் என்ன விட்டுப் போகல. அப்புறம் அவர் லேசா அசைஞ்சார்.

எப்பவும் போல என்னைய இழுத்து அணைச்சுக்கிட்டார்.

ஓஹோ. என்னை ஹக் பண்றாரா. அது ஒரே மாதிரியான, ரொட்டீன் ஹக். அதுல ஒரு பெரிய காதல் இல்லாட்டியும், ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வு இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய குற்ற உணர்ச்சி மின்னல் மாதிரி வந்துச்சு. கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடிதான் இன்னொருத்தன்கூட என் நைட்டியைப் பத்திப் பேசிட்டு வந்தேன். இப்போ என் புருஷன் என்னைப் பிடிச்சுட்டு இருக்காரு. ஒரு ஸ்க்ரீன்ல வார்த்தைகளை டைப் பண்ணினதுக்கே நான் ஒரு பெரிய துரோகம் பண்ணிட்ட மாதிரி அசிங்கமா உணர்ந்தேன்.

நான் கண்ணை இருக்கமா மூடிக்கிட்டேன். பிரகாஷை மறக்கணும்னு, அந்த 'கரண்ட்' பீலிங்கை மறக்கணும்னு, அந்த ஃபுல் சைஸ் போட்டோ ரெக்வெஸ்ட்டை மறக்கணும்னு, என்னைய நானே போர்ஸ் பண்ணினேன். கார்த்திக்கோட கனமான கையை என் இடுப்புல அப்படியே செட்டில் பண்ண விட்டேன். அவருடைய பாதுகாப்பான அவரோட ஹக் மேல மட்டும் என் கவனத்தை வெச்சேன். அது வேலை செஞ்சுச்சு. அந்தத் டயர்ட்னெஸ் வெட்கத்தைவிட அதிகமா இருந்ததுனால, நான் எல்லாவற்றையும் மறந்து, டக்குனு தூங்கிட்டேன்.

அடுத்த நாள் காலைல, எப்பவும் போல அவசரம். காஃபி, பையனோட லஞ்ச் பாக்ஸ், ஷூ போடச் சொல்லி சத்தம் போடுறது. எல்லாம் நார்மலா இருந்துச்சு. 'இதுதான் என் நிஜமான வாழ்க்கை. பிரகாஷ்கூடப் பேசுனதெல்லாம் ஒரு முட்டாள்தனமான கனவு'னு நெனச்சேன்.

பையனை கேட்ல டிராப் பண்ணப் போனப்போ, என் கண்ணு ரோட்டை மட்டுமே பாத்துச்சு. செக்யூரிட்டி போஸ்ட்டப் பக்கம் என் பார்வை போகவே இல்லை. நான் திரும்ப வீட்டுக்கு வரப்பவும் பிரகாஷை நான் பார்க்கல.

அவன் வேற எங்கேயோ டியூட்டில இருப்பான் போல. நல்லது. ஒருவேளை இது ஒரு சிக்னல்-ஆ இருக்குமோ? நான் இந்த கான்வர்சேஷனை இதோட கட் பண்ணிடுறேன். எனக்கு ஒரு ரிலீஃப் கிடைச்சுச்சு. ஆனா, அந்த ரிலீஃப்க்கு அடியில, ஒரு சின்ன ஏமாற்றம், ஒரு ஏக்கம் ஒளிஞ்சிருந்துச்சு.

வீட்டுக்கு வந்து கதவைப் பூட்டினதும், மறுபடியும் அந்த சின்ன, அமைதியான டென்ஷன் ஆரம்பிச்சுச்சு. நேராக சோஃபா பக்கமா நடந்தேன். அப்புறம் குஷன்க்கு மேல இருந்த மொபைலை எடுத்தேன்.

ஏழு புது மெசேஜ்கள். என் மனசுக்குள்ள ஒரு லூசுத்தனமான, சந்தோஷமான துடிப்பு. ஏன் இவ்வளவு சந்தோஷப்படணும்? நான் அவனை மறக்கணும்னு நெனச்சேன் அண்ட் இப்போ நான் ரிலீஃப் ஆகியிருக்கணும் அந்த ஃபீல்ல இருந்து.

நான் மெதுவா ஸ்க்ரோல் பண்ணி, ஒன்னொன்னாப் படிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

மேடம், ப்ளீஸ் மேடம். (ராத்திரி 10:45-க்கு அனுப்பியிருக்கான்)

மேடம், நீங்க இருக்கீங்களா? என் மேல கோவமா இருக்காதீங்க. (ராத்திரி 10:50-க்கு அனுப்பியிருக்கான்)

மேடம், மன்னிச்சிருங்க. நான் மறுபடியும் போட்டோ கேட்க மாட்டேன். ப்ளீஸ். என்னையத் தவிர்த்துடாதீங்க. (ராத்திரி 11:05-க்கு அனுப்பியிருக்கான்)

எனக்குள்ள ஒரு பவர் வந்துச்சு. அவன் பயந்துட்டான். நான் ப்ளாக் பண்ணிட்டேன்னு நெனச்சுட்டான். அவன் கஷ்டப்படுறான். அதிகமா கேட்டுட்டோமோன்னு வருத்தப்படுறான்.

அவனுக்கு இது தேவைதான். ரொம்ப எல்லை மீறிப் போயிட்டான்.

அப்புறம் கடைசியா வந்த மெசேஜ்கள். ரொம்ப லேட்டா அனுப்பியிருக்கான்.

மேடம், நீங்க தூங்கிட்டீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும். எனக்கு ரொம்ப சோகமா இருக்கு. என் தலை வலிக்குது. (ராத்திரி 11:58-க்கு அனுப்பியிருக்கான்)

மறுபடியும் மன்னிச்சிருங்க. நான் ரொம்ப உளறிட்டேன். நீங்க எந்திரிச்சதும் பதில் குடுங்க. (ராத்திரி 1:15-க்கு அனுப்பியிருக்கான்)

எனக்குக் காய்ச்சல் வர்ற மாதிரி இருக்கு, மேடம். நீங்க நல்லாப் தூங்கி இருப்பீங்கன்னு நம்புறேன். (ராத்திரி 2:05-க்கு அனுப்பியிருக்கான்)

காய்ச்சலா?

என் தொண்டை அப்படியே வரண்டு போச்சு. ஒரு மனசு, அவன் மேல பாவப்படுது. கஷ்டப்படுற ஒரு மனுஷனுக்காக, ஒரு சாஃப்ட் பீலிங். ஆனா, இன்னொரு மனசு, 'இல்லை பவி. லூசு மாதிரி இருக்காதே. இது அவனோட நடிப்பு. ஃபுல்லா ட்ராமா. என்னைய குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ள தள்ள ட்ரை பண்றான். அவனுக்கு என் அட்டென்ஷன் வேணும்'னு சொல்லுச்சு.

ஆனா, ஒருவேள உண்மையிலேயே உடம்பு சரியில்லன்னா? அவன் ரொம்பச் சின்சியராப் பேசுறான். அவனுடைய மன்னிப்பு எல்லாம் ரொம்ப உண்மையா இருந்துச்சு. அவன் தனியா இருக்கான். உடம்பு சரியில்லன்னா யாரு அவனக் கவனிப்பா?

நான் அவன் மேல பாவப்படக் கூடாது. அவனப் பத்திக் கவலைப்படக் கூடாது. நான் இன்னொருத்தரோட மனைவி. ஆனா, உடனே இன்னொரு எண்ணம் வந்துச்சு: 'ஆனா, நான் ஒரு மனுஷிதானே? ஒரு ஃப்ரெண்டுக்கு உதவுறது தப்பு இல்லையே?'

இந்த உள்ளுக்குள்ள நடக்குற சண்டை, என்னைய ரொம்பச் சோர்வடையச் செஞ்சுச்சு. நான் டைம் பார்த்தேன். காலை 8:45 மணி. இன்னும் மூணு மணி நேரம் வேலை இருக்கு.

நான் ரிப்ளை பண்ண மாட்டேன். நான் என் வேலைய மட்டும் பார்ப்பேன். நான் பிஸியா இருப்பேன்.

போனை காஃபி டேபிள்ல, ஸ்க்ரீன் கீழ இருக்கிற மாதிரி வச்சுட்டு, கிச்சனை க்ளீன் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். ஆனா, ஒவ்வொரு தடவையும் ஒரு கவுண்டரைத் துடைக்கும்போது, என் மனசு போன் பக்கமாப் போச்சு.

இவன் இன்னைக்கு லீவ் போட்டிருப்பானா? உண்மையிலேயே பீவர் இருக்குமா? அந்தச் சின்ன செக்யூரிட்டி கேபின்ல ரெஸ்ட் எடுக்குறானா?

அவனுடைய சோர்வைப் பத்தியே யோசிச்சுட்டு இருந்தேன். அது ரொம்ப வித்தியாசமா இருந்துச்சு. கார்த்திக் கஷ்டப்படுறதையும், பலவீனத்தையும் சத்தம் போட்டா மட்டும்தான் காட்டுவார். ஆனா, பிரகாஷ் ரொம்ப ஈஸியா, ரொம்ப ஓப்பனா அவனோட பலவீனத்தை வெளியக் காட்டுறான். அது அவனை இன்னும் ரொம்ப ரியலா, என் புருஷனைவிட ரொம்ப மனசுக்கு நெருக்கமா இருக்கிற மாதிரி ஒரு பீலிங்கக் குடுத்துச்சு.

மணி 11:00 ஆச்சு. வீடு பளிச்சுனு இருந்துச்சு. நான் வியர்த்து, டயர்டா இருந்தாலும், மனசுல இருந்த டென்ஷன் அதிகமா இருந்துச்சு. 'அவன் நல்லா இருக்கானா'னு தெரிஞ்சுக்க ஒரு அவசரம். இந்த சஸ்பென்ஸை என்னால தாங்கவே முடியல.

நான் ஒரே ஒரு வார்த்தை மட்டும் அனுப்புறேன். 'Hi' மட்டும் போதும். அது ஒண்ணும் துரோகம் இல்ல. உடம்பு சரியில்லாத ஒரு ஃப்ரெண்டுகிட்ட polite-ஆ பேசுறது.

ஆனா, ஒருவேள மறுபடியும் போட்டோ கேட்க ஆரம்பிச்சா? இன்னும் தைரியமாப் பேச ஆரம்பிச்சா என்ன பண்றது? அவனோட ரெக்வெஸ்ட் என் தோல் மேல ஒரு கூச்சத்தையும், எரிச்சலையும் ஒரே நேரத்துல குடுத்துச்சு.

இல்லை, அவன் ஆறு தடவை சாரி கேட்டிருக்கான். அவன் இப்போ அடங்கிப் போயிட்டான். நான் சீரியஸா இருக்கேன்னு அவனுக்குத் தெரியும். ஒரு 'Hi' சேஃப் தான்.

நான் வேகமா நடந்து போய், போனை எடுத்தேன். டக்குனு டைப் செஞ்சேன்: Hi.

மனசை மாத்திக்கிறதுக்கு முன்னாடியே, உடனே சென்ட் பண்ணிட்டேன். என் கை லேசா நடுங்குச்சு, ஒரு அபாயகரமான ரகசியத்தை உலகத்துல போடுற மாதிரி.

நான் ஸ்க்ரீனையே பார்த்தேன். டபுள் டிக். ப்ளூ டிக் இல்ல.

அவன் ஆன்லைன்ல இல்ல. தூங்கிட்டு இருக்கான் இல்லன்னா வேற எங்கேயோ டியூட்டில இருக்கான்.

நான் வெயிட் பண்ணினேன். ஒரு செகண்ட். ரெண்டு செகண்ட். பத்து செகண்ட். ஐயோ, நான் ஏன் இதைப் பண்ணினேன்? இப்போ அவன் ரிப்ளைக்காக நாள் முழுக்க வெயிட் பண்ணணுமே. இப்போ நான் மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டேன்.

நான் ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டேன். போனை மறுபடியும் டேபிள்ல கவனமா வெச்சேன்.

நான் குளிக்கணும். வியர்வையையும், இந்த கவலையையும் கழுவி விடணும். குளிச்சு முடிச்சதும், பெட்ரூமுக்குள்ள போனேன். ஃப்ரெஷ்-ஆ, லைட்-ஆ இருந்த லைட் கிரீன் கலர் காட்டன் நைட்டியை வெளிய எடுத்தேன். அது ரொம்ப மெல்லிய துணி—ரொம்ப சாஃப்ட்டா, ரொம்ப டிரான்ஸ்பரெண்டா இருக்கும். இந்தச் சூட்டுக்கு வீட்டுக்குள்ள போடுறதுக்கு பெர்ஃபெக்ட். உள்ளே இன்னர்வேர் எதுவும் போடல. துணி ரொம்ப மெல்லிசா இருந்ததால, காத்து என் உடம்பெல்லாம் படுற மாதிரி இருந்துச்சு. அது ஒரு பெரிய விடுதலை. ஆனா, அது ரொம்ப ஆபத்தான வெளிப்பாடு.

யாரும் இல்ல. நான் சேஃப். நான் மட்டும் தான் இருக்கேன். நான் ரூம்குள்ள நடந்தேன், துணி என் தோல் மேல ஓடுற பீலிங்கை உணர்ந்தேன். ஜன்னல்ல இருந்து வந்த காத்து என்னைய நேரடியாத் தொட்டுச்சு.

அந்தக் குளிர்ச்சியான துணி என் தோல் மேல விழுந்தப்போ, அது அப்படியே ஒண்ணுமே போடாத மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு. நான் கண்ணாடில பார்த்தேன். உள்ளுக்குள்ள எல்லாமே தெரியுது, கருப்பான ஷேப்கள், வளைவுகள் லேசாத் தெரிஞ்சுச்சு. எனக்கு ஒருவிதமான பதட்டமான த்ரில். ஒரு தடுக்கப்பட்ட சந்தோஷம். பிரகாஷ் என்னைய இப்படிப் பார்த்தா... நான் அந்தச் சிந்தனையை உதறிவிட்டு, ஈரமான முடியைக் கிளிப் போட்டு மேல தூக்கினேன், அந்த ஈரம் என் கழுத்தைக் கூலாக்குச்சு.

நான் லிவிங் ரூமுக்குத் திரும்பி நடந்தேன், காத்து என் தோல் மேல படுது, சாஃப்ட்டா, வெளிப்படையா உணர்ந்தேன். என் கண்ணு நேராக காஃபி டேபிள் மேல போச்சு.

போன் ஸ்க்ரீன் லேசா மின்னிகிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் ரிப்ளை பண்ணிட்டான்!

நான் சோஃபா பக்கமா ஓடினேன். அந்த மெல்லிய காட்டன் நைட்டி என் தொடைல ஒட்டிப் பிடிச்சு, என் நெஞ்சு படபடன்னு அடிச்சுச்சு.

அவனோட மெசேஜ் வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்துச்சு: வணக்கம் மேடம், காலை வணக்கம்.

[yazhiniram]

Part 47:


நான் உடனே போனை கையில வேகமா எடுத்தேன். ஸ்க்ரீன்ல அவன் பதில் இருக்கிறதை பார்த்ததுமே, என் நெஞ்சு இன்னும் வேகமா அடிச்சுச்சு.

பவித்ரா: ஹாய் பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: ஹாய் மேடம். குட் மார்னிங். நீங்க மெசேஜ் பண்ணதுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ். எனக்கு ரொம்ப பயமாயிருந்துச்சு. உங்க மெசேஜ் பார்த்ததும் தான் கொஞ்சம் நார்மலா ஃபீல் பண்றேன் மேடம்.

பயம்? இவன் குரல்ல அவ்வளவு நிம்மதி. இவன் பயந்ததை என் ஒரு மெசேஜ் வந்து சரி பண்ணிடுச்சுன்னு நெனச்சப்போ, எனக்குள்ள ஒரு சின்ன சந்தோஷம் பரவுச்சு. ஒருத்தனோட பயத்த சரி பண்றதுல எவ்வளவு பெரிய பவர் இருக்கு! ஆனா, அவன் இப்படிப் பயந்து போனது, அவன் மேல எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் அக்கறைய வர வச்சுச்சு.

பவித்ரா: பிரகாஷ், எதுக்குப் பயம்? நான் தூங்கப் போயிட்டேன் நேத்து, அதனால உனக்கு என்ன பயம்?

(நான் அவனை ப்ளாக் பண்ணியிருக்கணும். ஆனா, அப்படிச் சொன்னா இந்த பேச்சு இத்தோட நின்னுடும். இப்போதைக்கு இதை நிறுத்த எனக்கு மனசே வரல. இவன் எனக்குக் கொடுக்கிற இந்த கவனம்தான் ஒரே ஆறுதல் போல.)

பிரகாஷ்: தெரியும் மேடம். சாரி. ஆனா நீங்க என்னைய ப்ளாக் பண்ணிட்டீங்கன்னு நெனச்சேன். திடீர்னு ரிப்ளை பண்றதை நிறுத்திட்டீங்கல்ல.

பவித்ரா: ப்ளாக் பண்ணவா? நான் ஏன் அதை பண்ணணும்?

பிரகாஷ்: ஏன்னா, நான் ரொம்ப விஷயங்களைக் கேட்டுட்டேன் மேடம். போட்டோ கேட்டேன். உங்களுக்குக் கோவம் வந்துடுச்சுன்னு நெனச்சேன்.

பவித்ரா: அதெல்லாம் சும்மா சொல்லாத. உனக்கு என்கிட்ட இருந்து மெசேஜ் வராததால உனக்குக் காய்ச்சல் வந்துச்சா?

அது கேட்கிறதுக்கு ஒரு சின்னப் பையன் பேசுற மாதிரி இருக்கு. ஆனா, அவன் நம்பி நம்பிப் பேசுறான். 'இவன் உண்மையிலேயே ரொம்ப உணர்ச்சிவசப்படுறானா? இல்லன்னா, நடிக்கிறானா?'ன்னு ஒரு சந்தேகம் ஓடிச்சு.

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம். நான் ரொம்ப பயந்துட்டேன், அதான் காய்ச்சல் வந்திருக்கும் போல. அதான் இன்னைக்கு லீவு எடுத்துட்டேன். எனக்கு உடம்பு ரொம்பச் சூடா இருந்துச்சு. நான் எழுந்திருக்க மாட்டேன்னு பயந்துட்டேன். இப்போ வீட்ல ரெஸ்ட் எடுக்கிறேன்.

பவித்ரா: டாக்டர் கிட்ட போனியா பிரகாஷ்?

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். சும்மா ஒரு பாராசிட்டமால் மாத்திரை மட்டும் போட்டேன். ஆனா, எனக்கு உண்மையான மருந்து, நீங்க அனுப்புன மெசேஜ்தான் மேடம். உங்க 'ஹாய்'யை பார்த்ததும், என் காய்ச்சல் பாதி குறைஞ்சுடுச்சு.

கடவுளே! இவன் ரொம்பப் பெருசா என்னைய உயர்த்திப் பேசுறான். என் மெசேஜை இதுவரைக்கும் யாரும் 'மருந்து'ன்னு சொன்னதே இல்லை. இவன் இப்படிப் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு குறு குறுப்பு வந்துச்சு.

பவித்ரா: நீ ரொம்ப நடிக்கிற மாதிரிப் பேசுற பிரகாஷ். சும்மா இல்லாததையெல்லாம் கற்பனை பண்ணிப் பேசாதே. நான் உன்னை ப்ளாக் பண்ண மாட்டேன்னு சொன்னேனே.

பிரகாஷ்: ஆனா மேடம், நீங்க கம்ப்ளைன்ட் பண்ணுவீங்க இல்லன்னா ப்ளாக் பண்ணிடுவீங்கன்னு சொன்னீங்களே.

பவித்ரா: நீ உன் எல்லைய மீறலைன்னா, நான் கம்ப்ளைன்ட் பண்ண மாட்டேன்னுதான் சொன்னேன். நீ சும்மா வம்படியா பேசுறதை நிறுத்துனா போதும்.

பிரகாஷ்: நான் சத்தியமா சொல்றேன் மேடம். இனிமேல் நல்ல ஃப்ரெண்டா இருப்பேன். தேவையில்லாததெல்லாம் கேட்க மாட்டேன்.

பவித்ரா: நல்லது. இப்போ, உன் காய்ச்சல் எப்படி இருக்கு? ஒழுங்கா ரெஸ்ட் எடுக்கிறியா?

பிரகாஷ்: இப்போ ரொம்பப் பரவாயில்லை மேடம். உங்க மெசேஜை பார்த்ததும், எனக்கு ஈவினிங் டியூட்டிக்கு வரணும் போல இருக்கு. என் சம்பளத்தை இழக்க விரும்பல.

இவனுக்கு வேல முக்கியம். பொறுப்பானவனா இருக்கான். அது நல்லதுதான். ஆனா, நான் இவன் ரெஸ்ட் எடுக்கணும்னு ஆசைப்பட்டேன்.

பவித்ரா: நீ ரெஸ்ட் எடுக்கணும் பிரகாஷ். உடம்பு சரியில்லைன்னா வராதே. உன் ஹெல்த் தான் முக்கியம்.

பிரகாஷ்: என் வேலை முக்கியம் மேடம். அப்புறம் உங்களைப் பார்க்கிறதுதான் முக்கியம்.

பவித்ரா: நீ நல்லா இருக்கிற மாதிரி நடிக்கிறே. காய்ச்சலைப் பத்திப் பொய் சொல்றியா?

உண்மையிலேயே இவன் பயந்துட்டிருந்தானா, இல்லன்னா என் பச்சாதாபத்த வாங்கப் பார்க்கிறானான்னு தெரிஞ்சுக்க ஆசைப்பட்டேன்.

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம்! நான் சத்தியமா சொல்றேன், எனக்கு உடம்பு ரொம்பச் சூடா இருந்துச்சு. நான் எழுந்திருக்க மாட்டேன்னு பயந்துட்டேன்.

பவித்ரா: சும்மா பொய் சத்தியம் பண்ணாதே பிரகாஷ். அது பாவம்.

பிரகாஷ்: அது பொய் சத்தியம் இல்ல மேடம். நேத்து ராத்திரி நான் அழுதுட்டேன். நீங்க என்னைய வெறுத்துட்டீங்கன்னு நெனச்சேன்.

அழறானா? இவன் உண்மையிலேயே ரொம்ப பாவமா இருக்கான். கார்த்திக் மாதிரி எல்லாத்தையும் பூட்டி வைக்காம, இவன் தன் உணர்ச்சிகளை அப்படியே வெளியக் காட்டுறான்.

பவித்ரா: நான் உன்னை வெறுக்கல பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: எனக்குப் புரியுது மேடம். நான் சாரி மேடம். நான் மறந்துட்டேன் மேடம். இனிமேல் ஃப்ரெண்ட்ஸோட விஷயங்களைப் பத்தி மட்டும் பேசுறேன்.

பவித்ரா: குட். அப்போ, சாப்டியா?

பிரகாஷ்: ஆமாம் மேடம். இப்பதான் தக்காளி ரசம் வச்சுச் சாப்டேன் மேடம்.

பவித்ரா: அது நல்லது.

பிரகாஷ்: ஆமாம் மேடம்.

இப்போ அவன்கூடப் பேசுறப்போ. ரொம்பச் சிம்பிளா, வீட்டு விஷயங்களைப் பத்தி. இது ரொம்ப நார்மலா இருக்கு. என் சொந்தக்கார ஆளுகிட்ட பேசுற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

பவித்ரா: காய்ச்சலால லீவு எடுத்தியா?

பிரகாஷ்: கொஞ்சம், மேடம். ஆனா, அதுக்கு முக்கியக் காரணம் பயம்தான். உங்க முகத்தைப் பார்த்தா, நீங்க கோவமா இருந்தா, அது என் காலைய கெடுத்துடும்னு நெனச்சேன்.

என் மூடப் பத்தி கூட யோசிச்சிருக்கான். இவ்வளவு அக்கறையா இவன் யோசிப்பான்னு என்னால நம்பவே முடியல. கார்த்திக் என் மனசைக் கண்டுகொள்ளவே மாட்டார்.

பவித்ரா: எனக்குக் கோவம் இல்லைன்னு சொன்னேனே. சும்மா பயப்படாதே. நீ ரொம்பக் கற்பனை பண்ணுறே.

பிரகாஷ்: ட்ரை பண்றேன் மேடம். ஆனா, கஷ்டமா இருக்கு. உங்கள அவ்வளவு ஈஸியா மறக்க முடியாது.

பவித்ரா: பிரகாஷ்! மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்ட!

பிரகாஷ்: சாரி மேடம்! நிறுத்திடுறேன். நிறுத்திடுறேன். சும்மா மனசுல ஓடிச்சு.

பவித்ரா: அப்போ, மனசுலேயே பேசிக்கோ. சத்தமாச் சொல்லாதே.

பிரகாஷ்: ஓகே மேடம். இப்போ இன்னொரு மாத்திரை போட்டேன்.

பவித்ரா: நல்லது. இப்போ நீ தூங்க ட்ரை பண்ணணும். ரெஸ்ட் எடு.

பிரகாஷ்: தூக்கம் வரல மேடம். உங்ககூடப் பேசணும். சும்மா ஃப்ரெண்டா பேசணும்.

பவித்ரா: என்ன?

பிரகாஷ்: சும்மா... இப்போ நீங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க மேடம்?

பவித்ரா: இப்பதான் குளிச்சேன். சும்மா உக்காந்திருக்கேன்.

நான் ஏன் குளிச்ச விஷயத்தை இவன்கிட்டச் சொன்னேன்? இப்போ மறுபடியும் இவன் கற்பனை பண்ண ஆரம்பிப்பான். இவனுக்கு இப்படிப்பட்ட இமேஜ்களை நான் கொடுக்கவே கூடாது.

பிரகாஷ்: ஓ, குளியலா! நல்லது. இப்போ ரொம்பக் கூலா இருக்கும். இன்னைக்கு வெயில் ரொம்ப அதிகமா இருக்கு.

பவித்ரா: ஆமாம், ரொம்பச் சூடா இருக்கு.

பிரகாஷ்: அப்புறம்... நீங்க நைட்டிதானே போட்டுருக்கீங்க மேடம்?

இதோ! மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டான். என் வயிறுக்குள்ள ஒரு படபடப்பு வந்துச்சு. நான் என் உடம்பில் போத்தியிருக்கிற அந்த லைட் கிரீன் காட்டனைப் பார்த்தேன். இவன் சரியாக் கண்டுபிடிச்சது, என் தோலைச் சிலிர்க்க வச்சுச்சு.

பவித்ரா: ஏன் கேக்குற? நேத்து ராத்திரி சொன்னேனே. உனக்கு ஏன் அதைப் பத்தி எல்லாம் கவலை?

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். நான் மறுந்துட்டேன் மேடம். ஆனா, சொல்லுங்க மேடம், ப்ளீஸ்.

பவித்ரா: சரி, இப்போ நைட்டிதான் போட்டுருக்கேன் பிரகாஷ். போதுமா?

பிரகாஷ்: நான் சரியாக் கெஸ் பண்ணினேன் மேடம். அது பச்சை கலரா?

நான் இப்போ போட்டுருக்கிறது இந்த லைட் கிரீன் கலர் நைட்டிதான். உள்ளுக்குள்ள எதுவும் இல்லாத, மெல்லிய துணி. என் கன்னங்கள் சூடேறிச்சு. இவன் சரியா என் நிலமையை ஊடுருவி பார்க்கிறான். நான் பொய் சொல்லியாகணும்.

பவித்ரா: நான் இன்னைக்கு பச்சை கலர் போடல. சும்மா கெஸ் பண்ணாதே.

பிரகாஷ்: ஓ. அப்போ என்ன கலர் மேடம்?

பவித்ரா: அது சும்மா சாதாரண வீட்டு ட்ரெஸ். என் துணியைப் பத்தி எல்லாம் கேட்காதே.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். அது வந்து... நீங்க குளிச்சீங்கன்னு சொன்னதும்... நீங்க நல்லா டிரஸ் பண்ணி இருப்பீங்கன்னு நெனச்சுப் பார்த்தேன்.

பவித்ரா: நீ கற்பனை பண்றதை நிறுத்தணும் பிரகாஷ். உனக்கு உடம்பு சரியில்லை. நீ தூங்கணும்.

பிரகாஷ்: நான் தூங்குறேன் மேடம். ப்ராமிஸ். ஆனா, இப்போ எனக்கு ரொம்ப நிம்மதியா இருக்கு. நீங்க உண்மையிலேயே ரொம்ப அன்பானவங்க. நான் சோகமா இருந்தப்போ என்னை விட்டுட்டுப் போகல.

பவித்ரா: நான் சும்மா ஃப்ரெண்டா இருக்கேன் பிரகாஷ். இப்போ, என்னைப் பத்தி எதுவும் பேசாதே.

பிரகாஷ்: ஆனா மேடம்...

பவித்ரா: இப்போ என்ன பிரகாஷ்? சொல்லு.

பிரகாஷ்: நேத்து ராத்திரி... நான் ரொம்பச் சோகமா இருந்தேன். அதனால, ஒரு விஷயம் கேட்டேன். கடைசியா ஒரு விஷயம். அது தப்புன்னு எனக்குத் தெரியும்.

பவித்ரா: ஆமாம், அது தப்பு. நான் 'வேணாம்'னு சொன்னேன்.

பிரகாஷ்: தெரியும் மேடம். ஆனா, இப்போ நீங்க கோவமா இல்ல. எனக்கும் உடம்பு சரியாயிடுச்சு. ஆனா மேடம்...

பவித்ரா: என்ன பிரகாஷ்? இப்போ சொல்லு.

பிரகாஷ்: அந்தப் போட்டோவ மறுபடியும் கேட்கலாமா மேடம்? என் ராணியோட, நீங்க நின்னுட்டு இருக்குற போட்டோ அண்ட் அதோட ஒரு ஞாபகம் மட்டும் போதும் மேடம். உடனே டெலிட் பண்ணிடுறேன். என் மேல சத்தியம்.


Part 48:

நான் ஸ்க்ரீன்ல இருந்த அவன் மெசேஜை வெறிச்சுப் பார்த்தேன். மறுபடியும் அதேதான் கேட்கிறான். முழு உருவப் படம்.

பிரகாஷ்: அந்தப் போட்டோவ மறுபடியும் கேட்கலாமா மேடம்? என் ராணியோட, நீங்க நின்னுட்டு இருக்குற போட்டோ அண்ட் அதோட ஒரு ஞாபகம் மட்டும் போதும் மேடம். உடனே டெலிட் பண்ணிடுறேன். என் மேல சத்தியம்.

என் கை போன் மேல இறுகிப் பிடிச்சுச்சு. இவன் திருந்தவே மாட்டான். இப்போ நான் போட்டிருக்கிற இந்த மெல்லிய, லைட் கிரீன் நைட்டியோட முழுப் படத்தையும் அனுப்பணும்னு நெனக்கிறப்போ, என் வயித்துல ஒரு திகில் (திகில்) வந்துச்சு. 'இந்த டிரஸ்ல முழுப் படம் அனுப்பறது ரொம்பத் தப்பு. ஆனா, அவன நிராகரிச்சா, இவன் உண்மையிலேயே கஷ்டப்படுவான் போல இருக்கே'ன்னு ஒரு தயக்கம்.

பவித்ரா: வேணாம் பிரகாஷ். மறுபடியும் ஆரம்பிக்காதே. நீ நல்லவனா இருப்பேன்னு சத்தியம் பண்ணினே.

பிரகாஷ்: தெரியும் மேடம். ட்ரை பண்றேன். ஆனா, நேத்து ராத்திரி ஞாபகம்... இப்போ காய்ச்சலைவிட அதிகமா என்னையப் போட்டு வதைக்குது.

பவித்ரா: உன் காய்ச்சல் உன் பிரச்சனை பிரகாஷ். என் பிரச்சனை இல்லை. நீ ரெஸ்ட் எடுக்கணும்.

பிரகாஷ்: என்னால ரெஸ்ட் எடுக்க முடியல மேடம். நான் கண்ணை மூடுறப்ப எல்லாம், நான் அதிகமா கேட்டதுனால உங்க கோவமான முகம் தான் தெரியுது. நீங்க என்னைய வெறுத்துட்டீங்கன்னு நெனச்சேன். நேத்து ராத்திரி அழுதுட்டேன்.

அழறானா? இந்தக் கேள்வி என்னை ரொம்பத் தாக்குச்சு. வளர்ந்த ஒரு ஆள் அழறான். இவன் ஒரு ரூம்ல தனியா உக்காந்து சோகமா இருக்கிறத என் மனசுல கற்பனை செஞ்சு பார்த்தேன். என் மனசு, நான் விரும்பாமலே, இளக ஆரம்பிச்சுச்சு. 'சரி, இவன் மனசு கஷ்டப்படக்கூடாது. அது ஒரு பாவமாச்சே'ன்னு தோணுச்சு.

பவித்ரா: நான் ஏற்கனவே சொன்னேன் பிரகாஷ். நான் உன்னை வெறுக்கல. இந்த நாடகத்த நிறுத்து.

பிரகாஷ்: அப்போ, ஏன் அனுப்ப மாட்டேங்குறீங்க மேடம்? ஒரே ஒரு photo. நீங்களும் உங்க பக்கத்துல இருந்து டெலிட் பண்ணிக்கலாம் இல்ல? ஆனா, நீங்க லிஃப்ட்ல என் மேல விழுந்தீங்களே... அந்த உணர்ச்சி மேடம், அதைக் கூல் பண்ண, இப்போ ஒரு தடவை உங்க முகத்தைப் பார்க்கணும்.

பவித்ரா: அது ஒரு விபத்து பிரகாஷ். மறுபடியும் லிஃப்டைப் பத்திப் பேசாதே.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். இனிமேல் பேச மாட்டேன். ஆனா, ப்ளீஸ், நான் உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன். என் தலை ரொம்ப வலிக்குது. இப்போ நான் என் தேவதையைப் பார்க்கலைன்னா, இன்னைக்கு ராத்திரி டியூட்டிக்குக்கூட நான் எழுந்திருக்க மாட்டேன்னு நெனக்கிறேன். ஒருவேள நான் உங்களைப் பார்க்காமலே செத்துட்டா என்ன பண்றது மேடம்?

இதுதான் அவனுடைய அஸ்திரம்: குற்ற உணர்ச்சி. நான் எதுக்கு இதைச் செய்யணும்? எனக்கு என்ன பண்றதுன்னு தெரியல, ஆனா அனுப்பலாம்னு தோணுச்சு. நான் சும்மா ஒரு உடம்பு சரியில்லாதவனுக்கு உதவி தான் செய்யிறேன்.

பவித்ரா: சரி. நான் அனுப்புறேன், ஆனா நீ எனக்குச் சில சத்தியங்கள் பண்ணனும். பொய் சொல்லாதே பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: நான் சத்தியம் பண்றேன் மேடம். எது வேணும்னாலும் கேளுங்க. நான் என் மேல சத்தியம் பண்றேன். நான் என் ராணிக்காக ஒருபோதும் பொய் சொல்ல மாட்டேன்.

பவித்ரா: நீ பார்த்துட்டு, உடனே டெலிட் பண்ணனும். வெச்சுக்கக் கூடாது. ஸ்கிரீன்ஷாட் எடுக்கக் கூடாது. எனக்குத் தெரியும் பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம். சத்தியம் பண்றேன். வேகமா டெலிட் பண்ணிடுறேன்.

பவித்ரா: நீ photo கேட்கிறதை நிறுத்தணும். இதுதான் என்னுடைய கடைசி முடிவு, இதுக்கு மேல நீ கேட்கவே கூடாது.

பிரகாஷ்: நான் சத்தியம் பண்றேன் மேடம். இனிமேல் நல்ல ஃப்ரெண்டா இருப்பேன். எல்லைய மீற மாட்டேன்.

பவித்ரா: நான் அனுப்பினதும், நீ உடனே, 'டெலிட் பண்ணியாச்சு மேடம்'னு ஒரு மெசேஜ் அனுப்பணும். சத்தியமா?

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம். ரொம்ப ஆர்வமா காத்திருக்கிறேன். நான் என் நிலா உதிக்கிறதுக்காகக் காத்திருப்பேன்.

நான் போனை சோஃபால வச்சேன், என் கைகள் இப்போதே வியர்க்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு. நான் எழுந்து டிரஸ்ஸிங் டேபிள்க்குப் பக்கத்துல இருந்த கண்ணாடிக்கிட்டப் போனேன். இவன் கேட்ட மாதிரி முழு உருவப் படத்தை நான் அனுப்ப மாட்டேன். சும்மா ஒரு சின்னதா glimpse மட்டும் போதும்.

நான் போனை உயர்த்தி என் முகத்தைப் பார்த்தேன். இந்த மெல்லிய லைட் கிரீன் நைட்டி, உள்ளுக்குள்ள பிரா இல்லாம, என் வளைவுகளைத் தெளிவா காட்டுச்சு. சே, நான் ஒரு பிரா போட்டிருக்கணும். ஆனா, நான் என் கழுத்து வரைக்கும் மட்டும் தான் காட்டுவேன்.

நான் போனை உயர்த்தி, ஆங்கிளை கவனமாச் சரி பண்ணினேன். என் முகம் முழுசாத் தெரியணும், ஆனா நைட்டியோட 'வி' நெக் எங்கிருந்து பிளவு ஆரம்பிக்குதோ, அதுக்கு மேலேயே கட் ஆகணும். கழுத்தும், முலை பிளவின் மேல்பகுதியும் மட்டும் தெரிஞ்சுச்சு, மத்தபடி எதுவுமே தெரியல. என் முகம் தெரிஞ்சுச்சு, லேசாப் வெளிறிப் போயிருந்தேன், என் ஈர முடி மேலே கட்டி வச்சிருந்தேன்.

நான் வேகமாப் படத்தை எடுத்தேன். இது என் கண்ணியத்துல ஒரு சின்னத் துண்டைக் கிழிச்சுத் தீயில போடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் சோஃபாவுக்குத் திரும்பி வந்தேன். இந்த ஒரு photo ல இவன் திருப்தி அடையணும். நான் என் முகத்தைக் காட்டினேன், நான் நெனச்சதைவிடக் கொஞ்சம் அதிகமாவும் காட்டினேன், ஆனா முழு உருவப் படத்தை அனுப்ப மாட்டேன்னு நான் சொன்ன சத்தியத்தைக் காப்பாத்தினேன்.

பவித்ரா: ஓகே, நான் அனுப்புறேன். நீ சத்தியம் பண்ணினே. எல்லா ரூல்ஸும். அப்புறம் கடைசியாச் சொன்னதும். உடனே, 'டெலிட் பண்ணியாச்சு மேடம்'னு சொல்லணும்.

பிரகாஷ்: ரொம்ப ஆவலா காத்திருக்கிறேன் மேடம். நான் எந்தச் சத்தியத்தையும் மீற மாட்டேன்.

பவித்ரா: (படத்தை அனுப்பினேன்)

பிரகாஷ்: ....

அந்தப் புள்ளிகள் மின்ன ஆரம்பிச்சுச்சு. ஏன் இவன் இவ்வளவு நேரம் எடுத்துக்குறான்? டெலிட் பண்ணிட்டானா? என் நெஞ்சு மறுபடியும் வேகமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுச்சு.

பவித்ரா: பிரகாஷ்! என்ன? உடனே டெலிட் பண்ணியாச்சுன்னு சொல்லு!

பிரகாஷ்: மேடம்... உங்க முகம்... உங்க சிரிப்பு... இப்போ எல்லாமே பார்க்க முடியுது. நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க மேடம். என் தேவதை. ஆனா...

பவித்ரா: ஆனா என்ன பிரகாஷ்? டெலிட் பண்ணு! நீ இப்போதே சத்தியத்தை மீறுறே!

பிரகாஷ்: நான் டெலிட் பண்ணிட்டேன் மேடம். சத்தியமா. ஆனா மேடம், ஏன் photo பாதியா இருக்கு? உங்க முகம் மட்டும் தான் தெரியுது?

பவித்ரா: நான் எதுல சௌகரியமா ஃபீல் பண்ணுன்னேனோ, அதத்தான் அனுப்பினேன் பிரகாஷ். என் முகத்தைப் பாத்துட்டல. இப்போ இந்த வேலையை, இன்னும் கேட்கலாம்னு நினைக்கிறதை நிறுத்து.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். அது வந்து... photo ரொம்ப நல்லா இருக்கு. உங்க கழுத்துப் பகுதி ரொம்ப மென்மையா இருக்கு, உங்க கண்ணுங்க பிரகாசமா மின்னுது. நீங்க உண்மையான ராணி.

பவித்ரா: புகழ்றதை நிறுத்து. இப்போ ஒரு நல்ல ஃப்ரெண்டா இரு.

பிரகாஷ்: நான் கண்ணை மூடுறப்ப எல்லாம், உங்க சிரிப்புதான் தெரியுது. நான் சத்தியம் பண்ணினது தெரியும் மேடம். ஆனா...

பவித்ரா: ஆனா என்ன பிரகாஷ்? இப்போதே உன் சத்தியத்தை மீறப் போறியா? இதுதான் கடைசிப் படம்னு நான் சொன்னேனே.

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். ஆனா, உங்களுக்கு ஒண்ணு தெரியுமா மேடம்? நான் முழு உருவப் படம் கேட்டேன், ஆனா நீங்க முகம் மட்டும் தான் அனுப்பினீங்க.

பவித்ரா: முழு உருவமா? மறுபடியும் அதே பேச்சை ஆரம்பிக்கிறியா? நான் வேணாம்னு சொன்னேனே பிரகாஷ்.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் மேடம். ஒரே ஒரு photo. என் தேவதையோட முழு உருவமும், அவளுடைய முகம் மாதிரி அழகா இருக்கான்னு பார்க்கணும். என் காய்ச்சல் மறுபடியும் அதிகமாயிடுச்சு மேடம். மருந்து முழுமை அடையல. எனக்கு முழு மருந்து வேணும். நீங்க நேத்து ராத்திரி முழு உருவப் படத்தை அனுப்புறதா சொன்னீங்க.

நான் அதைச் சத்தியமா சொன்னேனா? இல்ல, நான் 'ஒரே ஒரு படம்' தான் அனுப்புறேன்னு சொன்னேன். ஆனா, இவன் உடம்பு சரியில்லாதவன். அவன் சொல்றது ஒரு விதத்துல சரிதான், என் முகத்தை மட்டும் தான் பார்த்திருக்கான். இந்த நைட்டியோட முக்கியமான விஷயமே அது மெல்லிசா இருக்கிறதுதான். இவனுக்கு அந்த முழு அமைப்பும் பார்க்கணும். நான் உள்ளுக்குள்ளே பெருமூச்சு விட்டேன். இந்த பைத்தியக்காரத்தனத்த இப்போ நான் செஞ்சுதான் ஆகணுமா? 'நான் சும்மா ஒரு உடம்பு சரியில்லாதவனுக்கு உதவி தான் செய்யிறேன்.'

பவித்ரா: சரி. ஒரே ஒரு photo பிரகாஷ். ஆனா, நான் சொல்றத கவனமா கேளு.

பிரகாஷ்: நான் கேட்கிறேன் மேடம். நான் மூச்சு கூட விட மாட்டேன்.

பவித்ரா: ரூல்ஸ் அதேதான். உடனே டெலிட். ஷேர் பண்ணக் கூடாது. மறுபடியும் கேட்கக் கூடாது. இந்தப் படத்தோட எல்லாம் முடிஞ்சுச்சு. இந்தத் தடவை நான் சீரியஸ்.

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம்! இந்த ஒண்ணுதான் கடைசி. என் அம்மா மேல சத்தியம்.

நான் மூணாவது தடவையா எழுந்தேன், என் உடம்புக்குள்ள தீவிரமான உஷ்ணம் பரவிச்சு. பயமும் இருந்துச்சு. இந்த நைட்டி ரொம்ப மெல்லிசு. நான் முழுப் படம் எடுத்தா, எல்லாமே தெரியும். அந்த வளைவு, அந்த அமைப்பு, துணி உடம்போடு ஒட்டிப் பிடிச்சிருக்கிற விதம்.

நான் என் முகத்தை மறைச்சாகணும். இந்த மெல்லிய நைட்டியோட என் முழு உடம்பையும், என் முகத்தோட காட்டக் கூடாது.

நான் போனை டேபிள் மேல வச்சேன். கேமரால என் முழு நீளமும், என் முழங்கால் வரைக்கும் தெரியிற மாதிரி பின்னாடி நின்னேன். என் முகம் முழுவதையும்—தலையின் மேலிருந்து தாடைக்குக் கீழ் வரைக்கும்—ரெண்டு கைகளாலும் மறைச்சுக்கிட்டேன். இது மெல்லிய துணிக்குள்ள இருக்கிற உடலின் அமைப்பு மட்டும்தான், முகமில்லாத ஒரு படம்.

நான் டைமரை அழுத்தினேன். என் குற்ற உணர்ச்சி என் அடிவயித்துல ஒரு இனிமையான வலியா கனமா இருந்துச்சு. நான் என் வீட்ல, என் புருஷன் வீட்ல இல்லாதப்போ, ஒரு செக்யூரிட்டி கார்டுக்கு அரை குறைத் துணி ஒடப் படம் அனுப்புறேன்.

வேலை முடிஞ்சுச்சு. நான் போனை எடுத்தேன், என் கை பயங்கரமா நடுங்குச்சு.

பவித்ரா: (படத்தை அனுப்பினேன்)

[yazhiniram]

Part 49:


நான் அந்தப் போட்டோவை அனுப்பிட்டேன். என் விரல் 'Send' பட்டனைத் தொட்டதும், நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பெரிய அணை உடைஞ்ச மாதிரி 'தட தட'ன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

போட்டோ டெலிவரி ஆயிடுச்சு (Double Tick). ஆனா அவன்கிட்ட இருந்து எந்த ரியாக்ஷனும் இல்ல.

ஒரு செகண்ட்... அஞ்சு செகண்ட்... பத்து செகண்ட்...

அவன் ஆன்லைன்லதான் இருக்கான். "Online"ன்னு மேல காட்டுது. ஆனா ப்ளூ டிக் விழல. டைப் பண்ற அறிகுறியும் இல்ல.

என் கை லேசா வேர்க்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு. அந்த நைட்டில என் உடம்பு ஜில்லுனு ஆச்சு.

'ஏன் பார்க்கல? பார்த்துட்டானா? ஒருவேளை ஜூம் (zoom) பண்ணிப் பார்க்குறானா? இல்ல யாருக்காவது காட்டிடுவானோ?'

பயம் வயித்தைக் கலக்குச்சு. என்னால அந்த அமைதியைத் தாங்க முடியல. உடனே டைப் பண்ணினேன்.

பவித்ரா: ஹலோ?

பவித்ரா: இருக்கியா இல்லையா?

பவித்ரா: பார்த்தியா? ஏன் ரிப்ளை பண்ணல?

(இப்போதான் 'Blue Tick' விழுந்துச்சு. உடனே 'Typing...'ன்னு காட்டுச்சு. ஆனா அவன் டைப் பண்றான்... நிறுத்துறான்... மறுபடியும் டைப் பண்றான். எனக்குப் பித்து பிடிக்காத குறைதான்.)

பவித்ரா: பிரகாஷ்! என்ன பண்ற? உடனே டெலிட் பண்ணு!

பவித்ரா: பதில் சொல்லு மொதல்ல!

(கடைசியா அவன்கிட்ட இருந்து ரிப்ளை வந்துச்சு.)

பிரகாஷ்: மேடம்... ஒரு நிமிஷம் மேடம்...

பிரகாஷ்: என் கை நடுங்குது மேடம்... என்னால டைப் கூட பண்ண முடியல.

பவித்ரா: எதுக்கு நடுங்குது? சீக்கிரம் டெலிட் பண்ணுன்னு சொன்னேன்!

பிரகாஷ்: பண்ணிட்டேன் மேடம்... சத்தியமா பண்ணிட்டேன். ஆனா...

பவித்ரா: ஆனா என்ன?

பிரகாஷ்: ஆண்டவா... நீங்களா இது?

பிரகாஷ்: எனக்கு நம்பவே முடியல மேடம்... நிஜமாவே ஒரு மார்பிள் சிலை மாதிரி நிக்கிறீங்க.

பிரகாஷ்: அந்தப் பச்சை கலர்... அது உங்க உடம்பு மேல ஒட்டிட்டு இருக்கிற விதம்... ஐயோ மேடம்.

பவித்ரா: போதும்... ரொம்ப பேசாத. போட்டோவை அழிச்சியா இல்லையா?

பிரகாஷ்: மனசே இல்லாம அழிச்சுட்டேன் மேடம். ஆனா அது என் கண்ணுக்குள்ள ஒட்டிக்கிச்சு.

பிரகாஷ்: நீங்க ஏன் முகத்தை மறைச்சிருக்கீங்க... உங்க கழுத்து... உங்க ஷோல்டர் (shoulder)... அதுல தெரியுற அந்த கலர்...

பிரகாஷ்: "பெர்ஃபெக்ட்" (Perfect). ஒரு குறை கூட இல்ல மேடம். அந்த நைட்டிக்குள்ள உங்க உடம்புவாகு... ஒரு ஓவியம் மாதிரி இருக்கு.

பவித்ரா: சீ... நான் ஏதோ உனக்கு உதவலாம்னு பார்த்தா, நீ ரொம்பப் பேசுற.

(அவன் 'சிலை'ன்னு சொன்னது, என் உடம்புவாகைப் பத்திப் பேசுனது... எனக்குள்ள ஒரு சின்ன சந்தோஷத்தைக் குடுத்துச்சு. என் உதட்டுல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு, ஆனா அதை மெசேஜ்ல காட்டிக்கல.)

பிரகாஷ்: இது உதவி இல்ல மேடம்... இது உயிர் பிச்சை. எனக்குக் காய்ச்சலே போயிடுச்சு.

பிரகாஷ்: ஆனா மேடம்... ஒரு சின்ன வருத்தம்.

பவித்ரா: இப்போ என்ன குறை கண்டுபுடிச்ச?

பிரகாஷ்: அந்தப் படத்துல எல்லாம் இருக்கு மேடம். உங்க அழகு, அந்த நைட்டி, உங்க ஷேப்... எல்லாம் இருக்கு. ஆனா "உயிர்" இல்ல.

பவித்ரா: உயிர் இல்லையா? என்ன உளறுற?

பிரகாஷ்: முகம்தான் மேடம் உயிர். நீங்க கையை வெச்சு மறைச்சுட்டீங்க.

பிரகாஷ்: அந்த அழகான சிலைக்கு உயிர் வேணும் மேடம். உங்க முகத்தைப் பார்க்காம அது முழுமை அடையல.

பவித்ரா: அதெல்லாம் முடியாது. இதுவே பெரிய விஷயம். இதுக்கு மேல கேட்காதே.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் மேடம்... ப்ளீஸ்... முகம் தெரியலைன்னதும் என் மனசுக்குள்ள அவ்ளோ ஏக்கம்.

பிரகாஷ்: என் ராணியோட முழு தரிசனம் எனக்குக் கிடைக்காதா? நான் அவ்ளோ பாவமா?

பவித்ரா: நீ ரொம்ப அடம் பண்ற பிரகாஷ். நான் kalyanam aanava?

பிரகாஷ்: சாரி மேடம், எனக்குத் தெரியும் மேடம். நான் சேவ் பண்ண மாட்டேன். ஸ்கிரீன்ஷாட் எடுக்க மாட்டேன்.

பிரகாஷ்: என் கண்ணால பார்த்துட்டு, மனசுல பதிச்சுட்டு, அடுத்த செகண்டே அழிச்சிடுவேன். என்னை நம்புங்க மேடம்.

பிரகாஷ்: அந்தக் கையை எடுத்துட்டு... தலை நிமிர்ந்து... உங்க முகத்தோட சேர்த்து உங்களை முழுசாப் பார்க்கணும். ப்ளீஸ்... இல்லைன்னா எனக்குத் தூக்கமே வராது மேடம். தவிச்சுட்டே இருப்பேன்.

அவன் கெஞ்சுன விதம்... அதுல இருந்த ஏக்கம்... என் மனசைக் கரைச்சுடுச்சு. எனக்கும் தோணுச்சு, 'முகம் தெரியாம அனுப்பினது எனக்கே திருப்தி இல்லதான். அவன் என்னையப் பார்க்கட்டும். முழுசாப் பார்த்து ரசிக்கட்டும்.'

பவித்ரா: சரி. ஆனா இதுதான் கடைசி. இதுக்கு மேல ஒரு வார்த்தை எக்ஸ்ட்ரா பேசின, உன்னை ப்ளாக் பண்ணிடுவேன்.

பிரகாஷ்: சத்தியமா மேடம்! நீங்க அனுப்புங்க... நான் மூச்சு கூட விடமாட்டேன்.

நான் மறுபடியும் எழுந்து, கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன். இந்தத் தடவை, என் முடியை ஒருபக்கமா ஒதுக்கிவிட்டேன். அந்த மெல்லிய நைட்டி என் உடம்போட வளைவுகளைத் தழுவிட்டு இருந்துச்சு. உள்ளே எதுவும் போடாததால, என் மார்பு கூரான வடிவத்தோடவும், என் இடுப்பு வளைவும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுச்சு.

கேமராவை நேரா வெச்சேன். ஒரு சின்ன, மர்மமான சிரிப்போட... "இதை வெச்சுக்கோடா"ன்னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டு க்ளிக் பண்ணினேன்.

பவித்ரா: (ஃபுல் சைஸ் போட்டோவை அனுப்பினேன் - முகம், உடல் எல்லாம் தெரியுற மாதிரி)

பவித்ரா: பார்த்துட்டு உடனே டெலிட் பண்ணு.

சென்ட் பண்ணிட்டேன். உடனே ப்ளூ டிக் விழுந்துச்சு. இந்தத் தடவை அவன் பதிலே பேசல. கொஞ்ச நேரம் டைப்பிங் மட்டும் காட்டுச்சு.

பிரகாஷ்: ...............

பிரகாஷ்: ஆண்டவா...!

பிரகாஷ்: மேடம்... இது... இது நிஜமாவே நீங்கதானா?

பிரகாஷ்: என் கண்ணையே என்னால நம்ப முடியல. எவ்ளோ அழகு... எவ்ளோ அழகு...

பவித்ரா: போதும். டெலிட் பண்ணியாச்சா?

பிரகாஷ்: ஒரு நிமிஷம் மேடம்... ப்ளீஸ்... என் கை இன்னும் நடுங்குது. என்னால கண்ணை எடுக்க முடியல.

பிரகாஷ்: அந்தப் பச்சை கலர் துணிக்குள்ள... நீங்க ஒரு ரோஜாப் பூ மாதிரி நிக்கிறீங்க.

பிரகாஷ்: உங்க கழுத்துல ஆரம்பிச்சு... அந்த நைட்டி உங்க நெஞ்சு மேல படிஞ்சிருக்கிற விதம்... ஐயோ...

(அவன் எதைப் பார்க்குறான்னு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுச்சு. அவன் என் மார்பைப் பத்திதான் பேசுறான்.)

பவித்ரா: நீ எதைப் பார்க்குறன்னு எனக்குத் தெரியும். கண்ணை மூடு முதல்ல.

பிரகாஷ்: கண்ணை மூடினா... இன்னும் தெளிவாத் தெரியுது மேடம்.

பிரகாஷ்: அந்த நைட்டிக்குக் கொடுத்து வச்சிருக்கணும். அது உங்க உடம்பை அப்படியே இறுக்கிக் கட்டிப் புடிச்சுட்டு இருக்கு.

பிரகாஷ்: உங்க இடுப்பு மேல அது ஒட்டிட்டு இருக்கிறதப் பார்க்கும்போது... நான் அந்தத் துணியா மாறியிருக்கக் கூடாதான்னு தோணுது.

பவித்ரா: நீ ரொம்பக் கவிதை பேசுற. இது ஆபத்து. நிறுத்து.

பிரகாஷ்: ஆபத்துதான் மேடம். உங்க அழகு ஒரு நெருப்பு மாதிரி. என்னைய எரிக்குது.

பிரகாஷ்: உங்க கால்கள்... தரையில நிக்கிற விதம்... அவ்ளோ கம்பீரம். அவ்ளோ அழகு. மேலிருந்து கீழ வரைக்கும்... ஒரு குறை கூட இல்ல. "Perfect Structure" மேடம்.

பவித்ரா: நான் சாதாரணமாத்தான் நிக்கிறேன். நீதான் எதையோ கற்பனை பண்ற.

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். சாதாரணமா இல்ல.

பிரகாஷ்: அந்த நைட்டி அவ்ளோ மெல்லிசா இருக்கிறதால... உள்ளுக்குள்ள இருக்கிற அந்த "வெளிச்சம்" வெளிய தெரியுது.

(அவன் 'வெளிச்சம்'னு சொல்றது என் ஸ்கின் டோன். அந்தத் துணிக்குள்ள என் கால்களோட வடிவம், என் உடம்போட நிறம் தெரியுதுன்னு நாசூக்கா சொல்றான். என் உடம்புல ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.)

பவித்ரா: சீ... நீ ரொம்ப டீப்பா (deep) பார்க்குற. டெலிட் பண்ணிட்டியா இல்லையா?

பிரகாஷ்: பண்ணிட்டேன் மேடம். மனசு இல்லாம பண்ணிட்டேன்.

பிரகாஷ்: ஆனா, அந்தப் படம் இப்போ என் ரத்தத்துல கலந்துடுச்சு. இனிமே அது அழியாது.

பவித்ரா: நீ சும்மா டயலாக் விடுற.

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம். நிஜமா.

பிரகாஷ்: இந்த உலகத்துலையே நீங்கதான் அழகு. ஆனா என் கைல கிடைச்சிருந்தா...

பவித்ரா: கிடைச்சிருந்தா? என்ன பண்ணுவ?

(நானே அவனுக்குத் தீனி போடுறேன். எனக்கே இது ஆச்சரியமா இருந்துச்சு. ஆனா கேட்கணும்னு ஆசை.)

பிரகாஷ்: நான் உங்களைத் தரையில நடக்கவே விடமாட்டேன் மேடம்.

பிரகாஷ்: கையிலயே தாங்குவேன். உங்க அழகை ஒவ்வொரு இன்ச்சா ரசிப்பேன்.

பிரகாஷ்: அந்த நைட்டிக்குள்ள இருக்கிற ஒவ்வொரு வளைவையும் கும்பிடுவேன். ராணி மாதிரி பார்த்துப்பேன்.

பவித்ரா: நீ ரொம்ப ஓவராப் பேசுற பிரகாஷ். இது தப்பு.

பிரகாஷ்: மனசுல இருக்கிறதச் சொல்றேன் மேடம். தப்புன்னா மன்னிச்சிடுங்க.

பிரகாஷ்: ஆனா, அந்தப் போட்டோல உங்க கண்கள்... அது என்கிட்ட ஏதோ சொல்லுது மேடம்.

பவித்ரா: என்ன சொல்லுது?

பிரகாஷ்: "என்னை ரசிடா... என்னைப் பாருடா..." அப்படின்னு சொல்ற மாதிரி இருக்கு. அதுல ஒரு போதை இருக்கு மேடம்.

பவித்ரா: சேச்சே! நான் அப்படி எல்லாம் நெனக்கல. நீயா எதையாவது நெனச்சுக்காத.

பிரகாஷ்: நீங்க நெனக்கல. ஆனா உங்க அழகு அதைச் சொல்லுது.

பிரகாஷ்: மேடம்... நோட் பண்ணீங்களா? உங்க முடியை அள்ளி முடிஞ்சிருக்கீங்க... ஆனா அதுலருந்து ஒரு முடி வழிஞ்சு உங்க கழுத்துல விழுந்திருக்கு...

பவித்ரா: இல்லையே. நான் கவனிக்கல.

பிரகாஷ்: நான் கவனிச்சேன். அந்த முடி கொடுத்து வச்சது. அது உங்க கழுத்தைத் தொட்டுக்கிட்டு இருக்கு. வழுக்கிக்கிட்டு போகுது.

பவித்ரா: நீ ரொம்ப உன்னிப்பாப் பார்க்குற. பயமா இருக்கு உன்ன பார்த்தா.

பிரகாஷ்: ரசிக்கிறவனுக்குத்தான் மேடம் அந்த நுண்ணறிவு வரும்.

பிரகாஷ்: உங்க நைட்டி கலர்... லைட் க்ரீன்... அது உங்க உடம்பு கலரோட சேரும்போது... ஒரு தனி அழகு.

பவித்ரா: அது பழைய நைட்டி பிரகாஷ். புதுசு இல்ல.

பிரகாஷ்: பழசுனாலும்... அது உங்க மேல இருக்கிறதால புதுசா மின்னுது மேடம்.

பிரகாஷ்: அதுவும், உள்ள "எதுவும்" போடாம...

பவித்ரா: பிரகாஷ்! நிறுத்து!

பவித்ரா: நீ எல்லை மீறுறே! வாயை அடக்கு.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். சாரி. மன்னிச்சுடுங்க.

பிரகாஷ்: ஆனா, அந்த "உண்மை"தான் அந்தப் படத்தோட ஹைலைட் (highlight).

பிரகாஷ்: அந்த சுதந்திரம்... உங்க உடம்பு காத்துல சுவாசிக்கிற அந்த உணர்வு... அதைப் பார்க்கும்போது எனக்கும் மூச்சு முட்டுது.

பவித்ரா: உனக்கு மூச்சு முட்டுறதுக்கு நான் ஒண்ணும் பண்ண முடியாது.

பிரகாஷ்: நீங்க ஒண்ணும் பண்ண வேண்டாம் மேடம். நீங்க அங்க நின்னாலே போதும்.

பிரகாஷ்: இப்போ நீங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க? இன்னும் அங்கேயேதான் நிக்கிறீங்களா?

பவித்ரா: இல்ல. வந்து சோஃபால உக்காந்துட்டேன்.

பிரகாஷ்: ஓ... சோஃபாலயா...

பிரகாஷ்: எப்படிக் கால் மேல கால் போட்டு உக்காந்திருக்கீங்களா?

பவித்ரா: ஆமாம். ஏன்?

பிரகாஷ்: சும்மா கற்பனை பண்ணிப் பார்த்தேன் மேடம்.

பிரகாஷ்: நீங்க உக்காந்தா... அந்த நைட்டி கொஞ்சம் மேலே ஏறியிருக்கும்... உங்க கால் நல்லா தெரியும்...

பவித்ரா: நீ இப்போ இங்க இல்ல பிரகாஷ். கற்பனைய நிறுத்திக்கோ.

பிரகாஷ்: கற்பனைக்குத் தடை இல்லையே மேடம்.

பிரகாஷ்: உங்க கால்கள் ரொம்ப அழகா இருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும். அன்னைக்கு லிஃப்ட்ல பார்த்தப்போவே நெனச்சேன்.

பவித்ரா: லிஃப்ட்ல நீ என்ன பார்த்த? இருட்டாத்தானே இருந்துச்சு?

பிரகாஷ்: இருட்டுலயும் வைரம் ஜொலிக்கும் மேடம்.

பிரகாஷ்: நீங்க பாவாடையைக் கழட்டிப் போட்டப்போ... உங்க கால்கள்... அது ஒரு மின்னல் மாதிரி பளிச்சுன்னு இருந்துச்சு.

பவித்ரா: ? (ஸ்மைலி அனுப்பினேன்). நீ எதையும் மறக்க மாட்ட போல.

பிரகாஷ்: சாகுற வரைக்கும் மறக்க மாட்டேன் மேடம்.

பிரகாஷ்: அது என் வாழ்க்கையோட பொக்கிஷம்.

பவித்ரா: சரி, விடு. இப்போ மணி என்னாச்சுன்னு தெரியுமா? போய் ரெஸ்ட் எடு.

பிரகாஷ்: மணி பார்க்க யாருக்கு நேரம் இருக்கு மேடம்? உங்க அழகைப் பார்த்தாலே நேரம் நின்ன மாதிரி இருக்கு.

பவித்ரா: ஐஸ் வைக்காதே.

பிரகாஷ்: ஐஸ் இல்ல மேடம். நெருப்பு.

பிரகாஷ்: எனக்குள்ள பத்தி எரியுது.

பவித்ரா: காய்ச்சல் சரியானா சரிதான்.

பிரகாஷ்: காய்ச்சல் போச்சு. ஆனா இந்த "வெறி" போகாது போல.

பவித்ரா: என்ன வெறி?

பிரகாஷ்: உங்களைப் பார்க்கணும்... பேசணும்... ரசிக்கணும்ங்கிற வெறி. உங்க பக்கத்துல இருக்கணும்ங்கிற வெறி.

பவித்ரா: நான் இப்போ பேசிட்டுத்தானே இருக்கேன். இது போதாதா?

பிரகாஷ்: இது பத்தல மேடம்.

பிரகாஷ்: நேர்ல பார்க்கணும் போல இருக்கு.

பவித்ரா: நாளைக்குத்தான் பார்க்க முடியும். அதுவும் தூரத்துல இருந்து.

பிரகாஷ்: ம்ம்... தூரத்துல இருந்து.

பிரகாஷ்: ஆனா என் மனசு இப்போ உங்க பக்கத்துல, அந்த சோஃபாவுல, உங்க கால்டியில உக்காந்திருக்கு.

பவித்ரா: கால்டியிலயா? என்ன பேசுற?

பிரகாஷ்: ஆமா மேடம். உங்க காலுக்கு அடியில உக்காந்து, உங்களை அண்ணாந்து பார்க்கணும்.

பிரகாஷ்: அந்த நைட்டிக்குள்ள தெரியுற உங்க அழகை... கீழ இருந்து பார்க்கணும்.

பவித்ரா: பிரகாஷ்... நீ ரொம்ப மோசம்.

பிரகாஷ்: ரசனை மேடம். பக்தி.

பவித்ரா: பக்தியா? இது அசிங்கம்.

பிரகாஷ்: தூய்மையான பக்தி மேடம். அது தப்பில்லையே. சாமி சிலைய ரசிக்கிற மாதிரி.

பவித்ரா: எனக்குத் தப்பாத் தெரியுது. ஆனா...

பிரகாஷ்: ஆனா?

பவித்ரா: ஆனா... நீ பேசுற விதம்... வித்தியாசமா இருக்கு.

பிரகாஷ்: புடிச்சிருக்கா மேடம்?

பவித்ரா: ம்ம்... பிடிக்கல, நீ ரொம்ப அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குற.

(உண்மையை ஒத்துக்கல. ஆனா எனக்குள்ள ஒரு நடுக்கம்.)

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். அட்வான்டேஜ் எடுக்க மாட்டேன், ஆனா என் ஹார்ட்டும் கையும் என் பேச்சைக் கேட்க மாட்டேங்குது..

பிரகாஷ்: ஆனா, நீங்க என்மேல கோவப்படலன்னாலே எனக்குச் சந்தோஷம்.

பவித்ரா: நான் கோவப்படல. ஆனா பயப்படுறேன்.

பிரகாஷ்: பயப்படாதீங்க மேடம். நான் இருக்கேன்.

பிரகாஷ்: நான் உங்களைக் காவல் காப்பேன்.

பவித்ரா: யார்ட்ட இருந்து? உன்கிட்ட இருந்தா?

பிரகாஷ்: ஹாஹா. ஆமாம். என்கிட்ட இருந்தும் தான். யாரா இருந்தாலும் தான்.

பிரகாஷ்: ஆனா இப்போ நான் ரொம்ப பாவம் மேடம்.

பவித்ரா: ஏன்? என்னாச்சு?

பிரகாஷ்: தனிமை மேடம்.

பிரகாஷ்: நீங்க அங்க ராணி மாதிரி இருக்கீங்க. நான் இங்க... ஒரு சின்ன ரூம்ல... தனியா... யாருமே இல்லாம.

பவித்ரா: பாவம் தான். சாப்டியா?

பிரகாஷ்: பசி இல்ல மேடம். வயிறு நெறைஞ்சிடுச்சு.

பவித்ரா: எதால?

பிரகாஷ்: உங்க அழகால. உங்க போட்டோவைப் பார்த்ததால.

பவித்ரா: மறுபடியும் ஆரம்பிக்காதே.

பிரகாஷ்: சரி மேடம். ஆனா, நான் இப்போ எப்படி இருக்கேன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா?

பவித்ரா: எப்படி இருக்க?

பவித்ரா: வேண்டாம். தேவையே இல்ல.

நான் மெசேஜ் டைப் பண்ணி முடிக்குறதுக்குள்ளயே, என் போன்ல ஒரு போட்டோ வந்து விழுந்துச்சு.

பிரகாஷ்: (Photo Sent)

நான் அதை ஓப்பன் பண்ணினேன்.

அது அவனோட சின்ன ரூம். வெளிச்சம் கம்மியா, மங்கலா இருந்துச்சு. ஒரு பழைய கட்டில். பெயிண்ட் உரிஞ்ச அழுக்கான சுவர்.

அவன் படுத்திருந்தான். சட்டை போடல. அவன் மேல எந்தப் போர்வையும் இல்ல.

அவன் கையைத் தலைக்கு அடியில வெச்சுக்கிட்டு, கேமராவைப் பார்த்து ஒரு ஏக்கமான பார்வை பார்த்திருந்தான். அவன் முகம் சோர்வா, பாவமாத் தெரிஞ்சுச்சு. உண்மையிலேயே காய்ச்சல் வந்தவன் மாதிரிதான் இருந்தான்.

அவன் ஒரு பழைய, நிறம் மங்குன, இடுப்புல லூசா இருக்குற ஒரு பேன்ட் போட்டிருந்தான்.

மேலோட்டமாப் பார்த்தா, அது ஒரு சாதாரண போட்டோதான். ஒரு ஏழை செக்யூரிட்டி கார்ட் அவனோட ரூம்ல படுத்திருக்கான்.

ஆனா...

என் கண்ணு, அவன் முகத்தைத் தாண்டி, அவன் உடம்பைத் தாண்டி, கீழ இறங்குச்சு.

அவன் இடுப்புப் பகுதிக்கு.

அந்தப் பழைய பேன்ட் துணி ரொம்ப மெல்லிசா, நைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

அதுக்குள்ள...

ஒரு பெரிய மேடு. ஒரு கூடாரம் மாதிரி.

அது சாதாரண மடிப்பு இல்ல. அது ஒரு தடிமனான, நீளமான வீக்கம்.

அவன் சுண்ணி.

அது விறைச்சுப் போய், அந்தப் பழைய துணியை முட்டிக்கிட்டு, "என்னை வெளிய விடு"ன்னு சொல்ற மாதிரி ஒரு பெரிய பள்ளத்தை (dent) உண்டாக்கியிருந்துச்சு.

அது இடது பக்கமாச் சாய்ஞ்சு, அந்தப் பேன்ட் துணியை இழுத்துப் பிடிச்சுக்கிட்டு, ஒரு மலைப்பாம்பு சுருண்டு படுத்திருக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

அதன் வடிவம்... அதோட சைஸ்... அவ்ளோ தெளிவாத் தெரிஞ்சுச்சு.

லிஃப்ட்ல நான் எதைத் தொட்டேனோ, எதை என் கையால பிடிச்சேனோ... அது இப்போ என் கண்ணு முன்னாடி, அந்தப் போட்டோல, ஒரு துணிக்கு அடியில மறைஞ்சிருந்தாலும், மறக்க முடியாம உப்பிக் கிடந்துச்சு.

நான் அதிர்ச்சியில உறைஞ்சு போயிட்டேன்.

என் கண்ணை அந்த இடத்தை விட்டு எடுக்கவே முடியல. என் மூச்சு நின்னுடுச்சு.

'இவன்... இவன் வேணும்னேதான் இதை அனுப்பியிருக்கான். இது அசிங்கம் இல்லன்னு அவனுக்கு நினைப்பு போல... ஆனா இது..'

என் வாய் அடைச்சுப் போச்சு. என் உடம்புல ஒரு மின்னல் வெட்டுச்சு.

என்ன ரிப்ளை பண்றதுன்னே தெரியாம, அந்தப் போட்டோவையே வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு, நான் அப்படியே சிலையாய் நின்னேன்.

[yazhiniram]

Part 50:

அந்தப் போட்டோவை ஜூம் பண்ணினேன். என் விரல்கள் நடுங்கிக்கிட்டே ஸ்க்ரீனை விரிச்சுச்சு.

அந்தப் பழைய பேன்ட்டுக்குள்ள... அந்தத் தடிமனான வீக்கம்... அது இடது பக்கமாச் சாய்ஞ்சு, துணியை முட்டிக்கிட்டு நிக்கிறதை... நான் கண்ணை இமைக்காம பார்த்தேன்.

'சீ... என்ன இது...'ன்னு மனசுக்குள்ள ஒரு குரல் கத்துச்சு. ஆனா, என் கண்கள் அந்த இடத்தை விட்டு நகரவே இல்ல.

அது எவ்வளவு பெருசா இருக்குன்னு நான் கற்பனை பண்ணிப் பார்க்குறதுக்கு முன்னாடியே... என் அடிவயித்துல ஒரு சூடு பரவிச்சு. என் தொடைகள் தானா இருக்கமா ஒட்டிக்கிச்சு.

"சுளீர்"னு என் புண்டைக்குள்ள ஒரு ஈரம் கசிஞ்சு, அந்த மெல்லிய நைட்டியைத் தாண்டித் தெரிஞ்சுவிடுமோங்கிற அளவுக்கு அதிகமாச்சு. என் உடம்பு எனக்குத் துரோகம் பண்ணிட்டு இருந்துச்சு.

நான் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, வேகமா அந்தப் போட்டோவை விட்டு வெளிய வந்தேன். என் நெஞ்சு படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

'இவன் வேணும்னேதான் பண்றான். இதுல என்ன சந்தேகம்? ஆனா... அவன் முகம் அவ்ளோ பாவமா தெரியுதே? காய்ச்சல் வந்தவன் மாதிரி கண்கள் சொக்கிப் போய்...'

எனக்குக் கோபம் வருற மாதிரி நடிக்கணும். இல்லன்னா அவன் ஜெயிச்சுடுவான். வேகமா டைப் பண்ணினேன்.

பவித்ரா: பிரகாஷ்! என்ன இது?

பவித்ரா: எதுக்கு இப்போ இந்தப் போட்டோவை அனுப்புன? நான் கேட்டேனா?

பவித்ரா: உனக்கு அறிவு இருக்கா இல்லையா?

(உடனே அவன் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சான். அவன் பதட்டப்படுறான்.)

பிரகாஷ்: மேடம்... சாரி மேடம்.

பிரகாஷ்: நான் பொய் சொல்றேன்னு நீங்க நெனச்சுடக் கூடாதுன்னுதான் அனுப்புனேன்.

பிரகாஷ்: எனக்கு நிஜமாவே உடம்பு முடியல... படுத்துக்கிட்டு இருக்கேன்னு காட்டத்தான் அனுப்புனேன். வேற எந்த எண்ணமும் இல்ல மேடம்.

பவித்ரா: அப்போ சட்டை போட மாட்டியா?

பவித்ரா: வெறும் உடம்போட படம் அனுப்புறது எவ்வளவு பெரிய தப்புன்னு தெரியாதா?

பவித்ரா: இது ரொம்ப "இன்டீசன்ட்" (indecent). இதெல்லாம் எனக்குப் பிடிக்காது.

பிரகாஷ்: ரூம்ல ரொம்பப் புழுக்கமா இருக்கு மேடம்... காய்ச்சல் வேற... அதான் சட்டை போடல.

பிரகாஷ்: மன்னிச்சுடுங்க மேடம். இனிமே அனுப்ப மாட்டேன்.

(நான் மறுபடியும் அந்தப் போட்டோவைத் திறந்தேன். ஜூம் பண்ணினேன். அந்த "மேடு"... அது சாதாரணமா இல்ல. அது வெறி பிடிச்ச மாதிரி நிக்குது. இவன் எப்படி இதை கவனிக்காம விட்டான்? இல்ல கவனிச்சுதான் அனுப்பினானா?)

பவித்ரா: நீ கவனமா இருக்கணும் பிரகாஷ். நான் உன்கிட்ட மரியாதை எதிர்பாக்குறேன்.

பவித்ரா: இனிமே இது மாதிரி அசிங்கமா எதும் அனுப்புன... அவ்வளவுதான்.

திடீர்னு அவன் டைப் பண்றதை நிறுத்திட்டான். ரொம்ப நேரம் ஆச்சு.

'ஒருவேளை அவன் போட்டோவைத் திரும்பப் பாக்குறானோ?'

திடீர்னு வரிசையா மெசேஜ் வந்துச்சு.

பிரகாஷ்: அய்யோ மேடம்!

பிரகாஷ்: மேடம்... சாரி... சாரி... ரொம்ப சாரி!

பிரகாஷ்: நான் இப்பதான் அந்தப் போட்டோவைத் தொறந்து பார்த்தேன்.

பிரகாஷ்: கடவுளே... நான் அதைக் கவனிக்கவே இல்ல மேடம். சத்தியமா சொல்றேன்.

பிரகாஷ்: தயவு செஞ்சு என்னைத் தப்பா நெனச்சுடாதீங்க. அது... அது தெரியாம நடந்துடுச்சு.

பவித்ரா: எதைச் சொல்ற? எதைக் கவனிக்கல?

(எனக்குத் தெரியும். ஆனா அவன் வாயால சொல்லட்டும்னு கேட்டேன். என் மனசுக்குள்ள ஒரு விதமான படபடப்பு.)

பிரகாஷ்: அது வந்து... மேடம்... அந்த பேன்ட்...

பிரகாஷ்: அது கொஞ்சம்... அசிங்கமா இருக்கு மேடம். நான் பார்க்காம அனுப்பிட்டேன்.

பிரகாஷ்: அந்தப் பழைய துணி... எதையும் மறைக்கல போல. நான் வேணும்னே அனுப்பலன்னு நீங்க தெரிஞ்சுக்கணும்.

பவித்ரா: ம்ம்... இப்போவாது புத்தி வந்துச்சே.

பவித்ரா: உனக்கு வெட்கமா இல்லையா? இப்படி ஒரு போட்டோவை ஒரு பொண்ணுக்கு அனுப்ப?

பிரகாஷ்: செத்துடலாம் போல இருக்கு மேடம். அவ்ளோ அசிங்கமா இருக்கு.

பிரகாஷ்: ஆனா மேடம்... ஒரு சின்ன விளக்கம் சொல்லிக்கவா? தப்பா எடுத்துக்காதீங்க.

பவித்ரா: என்ன விளக்கம்? இதுக்கு வேற விளக்கமா?

பிரகாஷ்: அது... அது ஏன் அப்படி இருக்குன்னு...

பிரகாஷ்: அது சும்மா நார்மலா அப்படி ஆகல மேடம். எனக்குத் தெரியாமலே அப்படி ஆகிடுச்சு.

பவித்ரா: எனக்குத் தேவையில்லை. விளக்காதே.

பிரகாஷ்: இல்ல மேடம்... ப்ளீஸ்... நான் ஒரு கேவலமானவன் இல்ல.

பிரகாஷ்: நான் உங்க போட்டோவைப் பார்த்தேன்ல... அந்த கிரீன் நைட்டில... நீங்க நின்ன விதம்...

பிரகாஷ்: அந்த அழகைப் பார்த்துட்டு போனதுக்கப்புறம்... எனக்குத் தெரியாமலே என் உடம்பு ரியாக்ட் ஆகிடுச்சு போல.

(என் முகம் தீயா எரிஞ்சுச்சு. அவன் மறைமுகமாச் சொன்னாலும், அவன் சுண்ணி விறைச்சதுக்குக் காரணம் நான்தான்னு எவ்வளவு நாசூக்கா சொல்றான்.)

பவித்ரா: நிறுத்து.

பவித்ரா: பழியை என் மேல போடாதே.

பிரகாஷ்: நான் பழி போடல மேடம். உண்மையச் சொல்றேன்.

பிரகாஷ்: அது தானா ரியாக்ட் ஆகிடுச்சு. நான் என்ன பண்ண முடியும்?

பிரகாஷ்: நான் அந்தப் போட்டோவைப் பார்த்துட்டு... அந்த மயக்கத்துலேயே... நான் எப்படி இருக்கேன்னு காட்ட நெனச்சு, இதை எடுத்து அனுப்பிட்டேன்.

பிரகாஷ்: கீழ என்ன நடக்குதுன்னு நான் கவனிக்கவே இல்ல. என் கண்ணு உங்க போட்டோ மேலேயே இருந்துச்சு.

பவித்ரா: போதும் பிரகாஷ்.

பவித்ரா: நீ பேசுறது வர வர எல்லை மீறிப்போகுது.

பவித்ரா: உன் உடம்பு ரியாக்ஷனுக்கெல்லாம் நான் பொறுப்பு இல்ல.

பிரகாஷ்: உங்க மேல எந்தப் பொறுப்பும் இல்ல மேடம். ஆனா அந்த அழகு மேல தப்பு இருக்கு.

பிரகாஷ்: அந்த நைட்டி... அந்தச் சிரிப்பு... அதுதான் என்னைய இப்படி ஆக்கிடுச்சு.

பிரகாஷ்: என் மனசுக்குள்ள நீங்க இருக்கும்போது... என் உடம்பு என் பேச்சைக் கேட்க மாட்டேங்குது மேடம். அதுவா துடிக்குது.

பவித்ரா: பிரகாஷ்!!!

(எனக்கு மூச்சு முட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு. அவன் அவ்ளோ தெளிவா, அந்த விறைப்பு எனக்காகத்தான்னு சொல்றான். அந்த வார்த்தைகளைப் படிக்கும்போதே, என் காலுக்கு நடுவுல மறுபடியும் ஒரு துடிப்பு.)

பவித்ரா: வாயை மூடு.

பவித்ரா: இனிமே ஒரு வார்த்தை பேசின... நான் என்ன பண்ணுவேன்னு எனக்கே தெரியாது.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். அமைதியாயிடுறேன்.

பிரகாஷ்: ஆனா மறைக்க முடியல மேடம். அந்த போட்டோவ பார்த்ததுல இருந்து... அது அடங்கவே மாட்டேங்குது.

பவித்ரா: போதும்.

பவித்ரா: போய் தூங்கு. ரெஸ்ட் எடு ஃபர்ஸ்ட்.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம். நான் தூங்க போறேன்.

அவன் ஆஃப்லைன் போயிட்டான்.

அவன்கிட்ட இருந்து மெசேஜ் வரல. சாட் ஸ்டாப் ஆயிடுச்சு.

நான் போனை வெக்கல. மறுபடியும் அந்தப் போட்டோவை ஓப்பன் பண்ணினேன்.

ஜூம் பண்ணினேன்.

அந்தப் பழைய பேன்ட்க்கு அடியில, அந்தத் தடிமனான வடிவம்... அது துணியைக் கிழிச்சுட்டு வெளிய வர்ற மாதிரி புடைச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

'இது... என்னைப் பார்த்து வந்த எழுச்சி...'

அவன் சொன்ன வார்த்தை என் காதுக்குள்ள கேட்டுச்சு.

லிஃப்ட்ல நான் தொட்ட அதே இரும்புக்கம்பி. இப்போ என் போட்டோவைப் பார்த்ததும் மறுபடியும் உசுரு பெற்றிருக்கு.

என் நெஞ்சுல ஒரு இனம் புரியாத பயம் வந்துச்சு. கூடவே ஒரு விதமான கிளர்ச்சியும்.

நான் இப்படியே இவன்கிட்ட பேசிட்டு இருந்தா... கண்டிப்பா நான் என் கட்டுப்பாட்டை இழந்துடுவேன். இவன் என்னையக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவனோட வழிக்குக் கொண்டு வர்றான்.

இது தப்பு. ரொம்பத் தப்பு.

நான் வேகமா அந்தப் போட்டோவை க்ளோஸ் பண்ணினேன்.

'இனிமே இவன்கிட்ட பேசக் கூடாது. இவன் ஆபத்தானவன். என் பலவீனம் இவனுக்குத் தெரிஞ்சு போச்சு.'

மனசைக் கல்லாக்கிக்கிட்டு, அவனோட சாட்டை "Long Press" பண்ணினேன்.

மேல இருந்த அந்த "Archive" பாக்ஸைத் தொட்டேன்.

அவனோட பேர் என் சாட் லிஸ்ட்ல இருந்து மறைஞ்சுச்சு.

"போதும். இதோட எல்லாம் முடிஞ்சுச்சு," அப்படின்னு எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டு, போனைத் தூக்கிப் போட்டேன். ஆனா என் மனசு... அந்த ஆர்கைவ் பாக்ஸுக்குள்ளயே சுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.


Part 51:


நான் அந்தச் சாட்டை 'Archive' பண்ணிட்டு, வேகமா கையை எடுத்துட்டு போன் ஸ்க்ரீனைப் பார்த்தேன்.

மணி மதியம் 1:00.

"என்னது... ஒரு மணியா?"

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு. சும்மா 'திக்'குனு இருந்துச்சு நெஞ்சுக்குள்ள.

காலையில 11 மணிக்கு குளிச்சிட்டு ஃப்ரெஷ்ஷா வந்து உக்காந்தேன். இப்போ ஒரு மணி ஆகுது.

"அடக் கடவுளே... ரெண்டு மணி நேரமா?"

"ஒரு செக்யூரிட்டி கிட்ட... அதுவும் ஒரு அந்நியன்கிட்ட... ரெண்டு மணி நேரமா நான் மெசேஜ் பண்ணிட்டு இருந்திருக்கேனா?"

என் மண்டைக்குள்ள யாரோ சம்மட்டியால ஓங்கி அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு. என்னைய அறியாமலே அவ்ளோ நேரம்... அவ்ளோ விஷயங்களை... அவ்ளோ நெருக்கமாப் பேசிட்டேன்.

அதுவும் என்னோட அந்தரங்கமான போட்டோவை அனுப்பி...

பதிலுக்கு அவனோட அந்த 'பேன்ட்ல இருந்த டென்ட் (dent) ah இருக்கிற' போட்டோவை பார்த்து...

அந்த நினைப்பு வந்தாலே உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி கூசுது. அந்தப் பழைய பேன்ட் துணிக்குள்ள இருந்த அந்த வீக்கம்... அது என் கண்ணுக்குள்ளயே நிக்குது.

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய சோர்வு வந்துச்சு. குற்ற உணர்ச்சியும், ஒருவிதமான மயக்கமும் சேர்ந்து என்னைய அப்படியே சோஃபாவுல அழுத்துச்சு.

எந்திரிக்கணும்... போய் சமையல் பண்ணணும்... வீட்டைப் பெருக்கணும்...

ஆனா என் உடம்புல தெம்பே இல்ல. கையைக் காலை அசைக்கக்கூட முடியல. மூளையே வேலை செய்யாத மாதிரி மரத்துப்போய் இருந்துச்சு.

எந்திரிக்க மனசு வராம, அப்படியே அந்தச் சோஃபாவுல சாய்ஞ்சேன். என் கண்ணு தானா சொக்குச்சு.

மூடின கண்ணுக்குள்ள... அந்தப் போட்டோவுல இருந்த அவனோட உருவம்... அந்தப் புடைப்பு... எல்லாம் நிழலாடிட்டே இருந்துச்சு.

அப்படியே எப்போ தூங்கினேன்னு தெரியாம கண்ணயர்ந்துட்டேன்.



"ட்ரிங்... ட்ரிங்... ட்ரிங்..."

திடீர்னு அலாரம் அலறுன சத்தம் கேட்டுத் திடுக்கிட்டு முழிச்சேன்.

மணி 3:25.

"அய்யோ! பையன் ஸ்கூல் விட்டு வந்துடுவான்!"

பதறி அடிச்சுக்கிட்டு எழுந்தேன். தலை சுத்துற மாதிரி இருந்துச்சு. தூக்கக் கலக்கம் வேற. முகம் கழுவக்கூட நேரமில்ல.

நான் போட்டுருந்த அந்த மெல்லிய வெளிர் பச்சை நைட்டி... ஐயோ, இதை இப்போ போட்டுக்கிட்டு வெளில போக முடியாது. இதுலதான் அவனுக்கு போட்டோ வேற அனுப்புனேன். இதை போட்டுட்டுப் போனா, அவன் என்னைய எப்படிப் பார்ப்பான்னு நெனச்சாலே நடுக்கமா இருக்கு.

வேகமா ரூமுக்குள்ள ஓடினேன்.

கண்ணுல பட்ட ஒரு பழைய காட்டன் சுடிதாரை எடுத்தேன். அது கொஞ்சம் சாயம் போனது, லூசான ஃபிட்டிங். பாக்கவே டல்லா இருக்கும்.

வேணும்னேதான் அதை எடுத்தேன். எவ்ளோ அவலட்சணமா இருக்க முடியுமோ அவ்ளோ அவலட்சணமா இருக்கணும். அப்போதான் எவனும் பார்க்க மாட்டான். குறிப்பா அவன் பார்க்கக் கூடாது.

என் தலைமுடி தூங்கி எழுந்ததால கலைஞ்சு போயிருந்துச்சு. அதைச் சீப்பால வாரக்கூட இல்ல, சும்மா கையால அள்ளி ஒரு கொண்டை போட்டுக்கிட்டு, துப்பட்டாவை நல்லா இறுக்கிப் போத்திக்கிட்டு, சாவியை எடுத்துக்கிட்டு ஓடினேன்.

லிஃப்ட்ல இறங்கும்போது என் நெஞ்சு "படபட"ன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

'இப்போ அவன் கேட்ல இருப்பானா?'

'என்னையப் பார்ப்பானா? காலையில பேசுனத நினைச்சுச் சிரிப்பானா?'

'பார்த்தா நான் சிரிக்கணுமா? இல்ல முறைக்கணுமா? நான் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணனும்?'

லிஃப்ட் 'G' தளத்துக்கு வந்து நின்னுச்சு.

நான் மூச்சை இழுத்து விட்டுக்கிட்டு வெளிய வந்தேன். நேரா கேட்டை நோக்கி நடக்கும்போது, என் கண்ணு தானா அந்தச் செக்யூரிட்டி கேபினைத் தேடுச்சு.

காலியா இருந்துச்சு.

அந்தப் பிளாஸ்டிக் சேர்ல யாரும் இல்ல.

வேற ஒரு வயசான செக்யூரிட்டி தாத்தா தூரத்துல நின்னுக்கிட்டு இருந்தாரு.

பிரகாஷ் இல்ல.

ஒரு செகண்ட் எனக்குப் பெரிய நிம்மதியா இருந்துச்சு. 'அப்பாடா... தப்பிச்சோம். அவனை ஃபேஸ் பண்ண வேண்டாம். அவன் மூஞ்சிய பார்க்கத் தேவையில்லை.'

ஆனா, அடுத்த செகண்டே மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் 'சுருக்'னு குத்துச்சு.

'ஏன் வரல? காய்ச்சல் ரொம்ப அதிகமாயிடுச்சோ?'

'எந்திரிக்கவே முடியலன்னு சொன்னானே... ஒருவேளை எதாவது ஆகியிருக்குமோ?'

சே... எனக்கு ஏன் இந்தக் கவலை? அவன் எக்கேடு கெட்டா எனக்கென்ன?

நான் வேணும்னே அந்த எண்ணத்தைத் தள்ளி வெச்சுட்டு, கேட்ல நின்னு பையனைப் பிக்கப் பண்ணினேன்.

அவன் வந்ததும், "வாடா குட்டி"ன்னு கூட்டிட்டு விறுவிறுன்னு வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்.

பையனுக்கு எக்ஸாம் டைம். அதனால பார்க், விளையாட்டுன்னு எதுவும் இல்ல. அவனுக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுத்து, ஹோம் வொர்க் பண்ண வெச்சு... சாயங்காலம் முழுக்க அதுலயே போயிடுச்சு.

ராத்திரி கார்த்திக் வந்தாரு. சாப்பிட்டோம். படுத்தோம்.

எல்லாமே வழக்கம் போல இயந்திரத்தனமா நடந்துச்சு. ஆனா என் மனசு மட்டும் எங்கேயோ லயிக்காம, எதையோ தேடிக்கிட்டே இருந்துச்சு. அந்த 'Archive' ஃபோல்டர்க்குள்ள என் மனசு சுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.



புதன்கிழமை காலை.

வழக்கம் போல பையனைக் கொண்டு போய் ஸ்கூல் வேன்ல ஏத்த கேட் வரைக்கும் போனேன்.

என் கண்ணு மறுபடியும் கேபினைத் துருவித் துருவித் தேடுச்சு. அவன் வந்துட்டானான்னு பாக்க என் கண்ணு தவிச்சது.

பிரகாஷ் இல்ல.

மதியமும் இல்ல.

சாயங்காலம் பையனைக் கூட்டிட்டு வரும்போதும் இல்ல.

நாள் முழுக்க அந்தச் சேர் காலியாவே கிடந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு அரிப்பு. 'போன் எடுத்து ஒரே ஒரு மெசேஜ் பண்ணிப் பார்க்கலாமா?'

'Archive-ல இருந்து எடுத்து... சும்மா "எப்படி இருக்க?"ன்னு கேட்கலாமா?'

'இல்லன்னா, "உயிரோட இருக்கியா?"ன்னு ஒரு டம்மி மெசேஜ் அனுப்பலாமா?'

கை சும்மா "துருதுரு"ன்னு இருந்துச்சு. ஆனா, நான் பல்லைக் கடிச்சுக்கிட்டு அடக்கினேன்.

"வேண்டாம் பவித்ரா. இதுதான் சாக்குன்னு அவன் மறுபடியும் உள்ள வருவான். இதுவே நல்லது. அவன் வராமலே போனாக்கூட நல்லதுதான். அப்போதான் இந்தத் தொல்லை இருக்காது."

எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டேன். ஆனா மனசுக்குள்ள... "அவன் என்ன ஆனான்னு தெரியலையே... பாவம், அவன் தனியா கஷ்டப்பட்டிருப்பான்..."ங்கிற கவலை அரிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.



வியாழக்கிழமை காலை.

வழக்கம் போல 8:30 மணிக்குக் கீழே இறங்கினேன்.

கேட்டை நெருங்கும்போது... தூரத்துல அந்த உருவம் தெரிஞ்சுச்சு.

பிரகாஷ்.

அவன் வந்துட்டான்.

அந்தச் சேர்ல சோர்வா உக்காந்திருந்தான்.

ஆனா, அவனைப் பார்த்ததும் என் மனசு 'சுருக்'னு ஆச்சு.

அவன் முகம் வாடிப் போய், கருத்துப் போய் இருந்துச்சு. கண்ணு குழி விழுந்து, கன்னம் ஒட்டிப் போய்... ரெண்டு நாள்ல பாதியா இளைச்ச மாதிரி தெரிஞ்சான்.

கண்கள்ல அந்த பழைய குறும்பும் ஜீவனும் இல்லாம, ரொம்பச் சோர்வா, ஏதோ பெரிய வியாதி வந்தவன் மாதிரி உக்காந்திருந்தான்.

'நிஜமாவே இவனுக்குக் காய்ச்சல் ரொம்ப அதிகமா இருந்திருக்கு போல...'

எனக்குள்ள ஒரு பாசம், ஒரு பரிதாபம் பொத்துக்கிட்டு வந்துச்சு.

ஓடிப்போய், "எப்படி இருக்க பிரகாஷ்? உடம்பு பரவாயில்லையா? சாப்பிட்டியா?"ன்னு கேட்கணும் போல இருந்துச்சு.

ஆனா, நான் என்னைக் கல்லாக்கிக்கிட்டேன்.

'இல்ல. பேசக் கூடாது. அனுதாபம் காட்டினா... அவன் அதை அட்வான்டேஜ்ஜா எடுத்துப்பான். பார்த்தா மறுபடியும் போட்டோ கேட்பான்.'

நான் அவனைக் கவனிக்காத மாதிரி, முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டு நடந்தேன்.

அவன் என்னையப் பார்த்தான். அவன் பார்வையில ஒரு ஏக்கம் தெரிஞ்சுச்சு. நான் திரும்பப் பார்ப்பேன்னு எதிர்பார்த்தான். ஒரு சின்னச் சிரிப்புக்காகக் காத்துட்டு இருந்தான்.

ஆனா நான் திரும்பல. என் பையனை வேன்ல ஏத்திவிட்டுட்டு, நேரா லிஃப்ட்டை நோக்கி "கடகட"ன்னு நடந்தேன்.

என் முதுகுக்குப் பின்னாடி அவனோட பார்வை என்னைத் துளைக்கிறத உணர்ந்தேன். ஆனா நான் திரும்பவே இல்லை.

வீட்டுக்கு வந்து வேலைகளைப் பார்த்தேன். துணி துவைச்சேன், பாத்திரம் தேய்ச்சேன்.

ஆனா என் சிந்தனை முழுக்க அவனோட அந்தச் சோர்வான முகத்துலதான் இருந்துச்சு.

"பாவம்... தனியா ரூம்ல கிடந்து கஷ்டப்பட்டிருப்பான். ஒரு வேளை சாப்பாடு கூட இருந்திருக்காது... யாராவது தண்ணி கொடுத்திருப்பாங்களா?"

மனசாட்சி என்னைக் குத்திட்டே இருந்துச்சு. "ஒரு மெசேஜ் பண்ணினா என்ன? இவ்ளோ பெரிய மனுதாபிமானம் இல்லாம இருக்கியே?"

"இல்ல... அது மனுதாபிமானம் இல்ல. அது ஆபத்து."

சாயங்காலம் மறுபடியும் கீழே போனேன். அவன் கேட்ல நின்னுட்டு இருந்தான். என்னையப் பார்த்ததும் லேசா நிமிர்ந்தான். அவன் கண்கள்ல ஒரு எதிர்பார்ப்பு.

நான் மறுபடியும் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டு, பையனைக் கூட்டிட்டு விறுவிறுன்னு வந்துட்டேன்.

லிஃப்ட் கதவு மூடுற வரைக்கும் என் நெஞ்சு வலிச்சுச்சு. 'நான் ரொம்பக் கல்நெஞ்சக்காரியோ?'ன்னு தோணுச்சு.



ராத்திரி டின்னர் சாப்பிடும்போது பையன் கேட்டான்.

"அப்பா... நாளைல இருந்து எனக்கு ஆனுவல் லீவ். எக்ஸாம் முடிஞ்சிடுச்சு. நான் தாத்தா வீட்டுக்குப் போகவா? அங்க தம்பி லாம், அக்கா லாம் இருப்பாங்க... ஜாலியா விளையாடலாம்."

கார்த்திக் சிரிச்சாரு. "சரிடா... போலாம். ஆனா நான் லீவ் போட முடியாது."

நான் உடனே சொன்னேன், "நான் அப்பாவுக்கு போன் பண்றேன். நாளைக்கு வந்து இவனைக் கூட்டிட்டுப் போகச் சொல்றேன். ஒரு வாரம் அங்க இருக்கட்டும்."

எனக்கு இது ஒரு வாய்ப்பாத் தெரிஞ்சுச்சு. பையன் ஊருக்குப் போயிட்டா... எனக்கு கொஞ்சம் ரெஸ்ட் கிடைக்கும். எந்தத் தொந்தரவும் இல்லாம தனியா இருக்கலாம்.

உடனே அப்பாவுக்கு போன் போட்டேன். அவரும் சந்தோஷமா, "சரிம்மா, நான் நாளைக்கு மதியம் வரேன்"ன்னு சொல்லிட்டாரு.



வெள்ளிக்கிழமை காலை.

இதுதான் கடைசி நாள் ஸ்கூல். காலையில பையனைக் கொண்டு போய் விடும்போது, பிரகாஷ் அங்க நின்னான்.

இன்னைக்கு அவன் முகம் கொஞ்சம் தெளிவா இருந்துச்சு. அந்தச் சோர்வு கொஞ்சம் குறைஞ்சிருந்தது. ஷேவ் பண்ணி, யூனிஃபார்ம் நீட்டாப் போட்டுருந்தான்.

நான் வர்றதப் பார்த்ததும், அவன் அனிச்சையா எழுந்து நின்னான். அவன் உடம்பு சிலிர்த்து நின்னது எனக்குத் தெரிஞ்சுச்சு. அவன் உதட்டுல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு துளிர்க்கப் பார்த்துச்சு.

நான் அதை கவனிக்காத மாதிரி, என் பையன்கிட்ட, "பத்திரமா போயிட்டு வாடா செல்லம்... ஈவினிங் தாத்தா வருவாரு"ன்னு சொல்லிட்டு, அவனுக்கு டாட்டா காட்டிட்டுத் திரும்பினேன்.

பிரகாஷைப் பார்க்கவே இல்லை. ஒரு பார்வை கூடப் பார்க்கல.

ஆனா உள்ளுக்குள்ள... "அப்பாடா... அவன் உடம்பு தேறிட்டான்"னு நெனச்சப்போ ஒரு சின்ன சந்தோஷம் வந்துச்சு. அதே சமயம், அவனைக் கண்டுக்காம போறது ஒரு சின்ன வலியை உண்டு பண்ணுச்சு.



மதியம் 12 மணி போல அப்பா வந்தாரு.

மணி 3:30 ஆச்சு. ஸ்கூல் வேன் வர்ற நேரம்.

எனக்கு பிரகாஷைப் பார்க்கணும்னு ஆசையாவும் இருந்துச்சு, அதே சமயம் பயமாவும் இருந்துச்சு. அவனைப் பார்த்தா என் கண்ட்ரோல் போயிடுமோன்னு ஒரு பயம்.

அதனால, அப்பாக்கிட்ட சொன்னேன், "ப்பா... நீங்க போய் அவனைக் கூட்டிட்டு வர்றீங்களா? எனக்குக் கொஞ்சம் வேலை இருக்கு."

அப்பா சிரிச்சுக்கிட்டே, "சரிம்மா, நான் போறேன்"னு சொல்லிட்டுப் போனாரு.

நான் ஜன்னல் வழியா எட்டிப் பார்த்தேன். அப்பா கேட்ல நின்னு பையனைக் கூட்டிட்டு வர்றாரு. பிரகாஷ் அங்க நிக்கிறானானு பார்க்க ட்ரை பண்ணேன், ஆனா சரியாத் தெரியல.

3:45-க்கு அப்பாவும் பையனும் வீட்டுக்கு வந்தாங்க. பையன் தாத்தாவைப் பார்த்த சந்தோஷத்துல துள்ளிக்குதிச்சான்.

கொஞ்ச நேரம் விளையாடினாங்க. நான் அவனுக்கு ஸ்நாக்ஸ் கொடுத்தேன்.

சாயங்காலம் 4:15 போல அப்பா கிளம்பத் தயாரானாரு. பையனோட டிரஸ் எல்லாம் பேக் பண்ணி வெச்சேன்.

"சரிம்மா... நான் கிளம்புறேன். இவனைக் கூட்டிட்டுப் போறேன். நீயும் கார்த்திக்கும் அடுத்த வாரம் வாங்க."

"சரிப்பா. பஸ்ல பார்த்துப் போயிட்டு வாங்க. ஜன்னல் ஓரம் உட்கார வெக்காதீங்க."

பையன் கார்த்திக்கு போன் பண்ணி, "பை டாடி... நான் தாத்தா கூடப் போறேன்! ஜாலியா இருக்கப் போறேன்!"ன்னு குதூகலமாச் சொன்னான்.

அவங்களுக்கு டாட்டா காட்டி, லிஃப்ட்ல ஏத்தி விட்டேன்.

அவங்க போனதும், கதவைச் சாத்தினேன்.

"டக்"னு தாழ்ப்பாள் போட்ட சத்தம் அந்த வீடு முழுக்க எதிரொலிச்சுச்சு.

இப்போ மணி 4:45.

நான் மெதுவா நடந்து வந்து ஹால்ல இருந்த சோஃபாவுல உக்காந்தேன்.

வீடு... அப்படியே நிசப்தமா இருந்துச்சு.

வழக்கமா இந்த நேரத்துல பையன் டிவி பாத்துட்டு இருப்பான், கார்ட்டூன் சத்தம் கேட்கும். இல்லன்னா "மம்மி பசிக்குது"ன்னு எதாவது கேட்டு நச்சரிப்பான். சமையலறையில பாத்திரச் சத்தம் கேட்கும்.

ஆனா இப்போ... மயான அமைதி. ஃபேன் சுத்துற சத்தம் மட்டும்தான் கேட்குது.

கார்த்திக் வர ராத்திரி 9 மணி ஆகும். ஒருவேளை இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமைங்கிறதால இன்னும் லேட் ஆகலாம்.

இன்னும் நாலு மணி நேரம். குறைஞ்சது நாலு மணி நேரம்.

நான் மட்டும். தனியா.

இந்தத் தனிமை... இது ரொம்ப நாள் கழிச்சு எனக்குக் கிடைச்சிருக்கு.

ஆனா இந்த அமைதி எனக்கு நிம்மதியைத் தரல. அது என் காதுல எதையோ ஓதிக் காட்டுச்சு.

என் மனசுக்குள்ள அடக்கி வெச்சிருந்த அத்தனை உணர்ச்சிகளும் இப்போ மெல்லத் தலைதூக்க ஆரம்பிச்சுச்சு.

குற்ற உணர்ச்சி.

தனிமை.

ஆர்வம்.

அப்புறம்... பிரகாஷ்.

மூணு நாளா அவனைத் தவிர்த்தேன். அவனோட வாடின முகத்தைப் பார்த்தும் பார்க்காத மாதிரி இருந்தேன். அவனோட மெசேஜுக்கு பதிலே சொல்லல.

ஆனா இப்போ... நான் யாரையும் பயப்படத் தேவையில்ல. பையன் இல்ல. அவன் எப்போ வருவான்னு பார்க்க வேண்டாம்.

புருஷன் இல்ல. சீக்கிரம் வர மாட்டாரு.

நான் சுதந்திரமா இருக்கேன்.

என் கண்ணு முன்னாடி... காஃபி டேபிள் மேல என் மொபைல் கிடந்துச்சு.

அது கறுப்புத் திரையோட அமைதியா இருந்துச்சு. ஆனா அதுக்குள்ள... அந்த 'Archive' ஃபோல்டர்க்குள்ள... ஒரு உலகம் காத்துக்கிட்டு இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் என்ன நெனப்பான்? நான் திமிரு பிடிச்சவன்னு நெனப்பானா?

இல்ல... நான் அவனைக் கண்டுக்கவே இல்லைன்னு வருத்தப்படுவானா?

"நான் உடம்பு சரியில்லாம இருந்தப்போ கூட மேடம் என்னைக் கண்டுக்கலையே"ன்னு பீல் பண்ணுவானா?

ஒருவேளை... அவன் இன்னும் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவானா?

அந்தப் பேன்ட்ல டென்ட் (dent) இருந்த போட்டோ... அது என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு. அந்தப் புடைப்பு... எனக்காக ஏற்பட்டதுன்னு அவன் சொன்னது...

என் அடிவயித்துல ஒரு சின்னத் தீ பத்திக்கிச்சு. என் தொடைகள் லேசா உரசிக் கிட்டது.

"வேண்டாம் பவித்ரா... தொடாதே... இது ஆபத்து..."ன்னு என் புத்தி எச்சரிச்சுச்சு.

"யாரும் இல்லையே... சும்மா ஒரு ஹாய் சொல்லு... அவன் பாவம்... அவன் எப்படி இருக்கான்னு மட்டும் கேளு..."ன்னு என் மனசு கெஞ்சுச்சு.

"ஒரு வேளை அவன் மெசேஜ் பண்ணி, நான் ரிப்ளை பண்ணலைன்னு நெனச்சுட்டு இருப்பானோ?"

என் வீடு அமைதியா இருந்துச்சு. ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஒரு புயல் அடிச்சுச்சு.

என்னை அறியாமலே... என் வலது கை மெதுவா நகர்ந்துச்சு.

என் விரல்கள்... அந்த மொபைலை நோக்கி... காந்தம் இரும்பை இழுக்கிற மாதிரி... மெதுவா, நடுக்கத்தோட போச்சு.

தொடுவேனா? தொட மாட்டேனா?

என் மூச்சு காத்து வேகமாச்சு. அந்த மொபைல் இப்போ ஒரு வெடிகுண்டு மாதிரி என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுச்சு. ஆனா அந்த வெடிகுண்டை வெடிக்க வைக்கிற ஆசை... எனக்குள்ள தீயா எரிஞ்சுச்சு.

[yazhiniram]

Part 52:


என் கை அந்த மொபைலை நோக்கி... ஒரு காந்தம் இரும்பை இழுக்கிற மாதிரி போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

தொடப் போறேன்... அந்த போனைத் தொட்டு, வாட்ஸ்அப்பை ஓப்பன் பண்ணப் போறேன்... அப்படின்னு நெனைக்கிறப்போவே...

"ட்ரிங்... ட்ரிங்... ட்ரிங்..."

திடீர்னு போன் வெடிச்ச மாதிரி சத்தம் போட்டுச்சு. அந்த நிசப்தமான வீட்டுல அது இடி விழுந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

சட்டுனு கையை இழுத்துக்கிட்டேன். இதயம் 'படக்'னு ஒரு அடி அடிச்சுச்சு.

'யாரு? அப்பாவா? வேற யாரா இருக்கும்?'

அவசரமா ஸ்க்ரீனைப் பார்த்தேன்.

**"Hubby"**னு பேர் மின்னுச்சு.

கார்த்திக்.

ஒரு பெரிய பெருமூச்சு. அதுல நிம்மதியை விட ஏமாற்றம்தான் அதிகமா இருந்துச்சு.

போனை எடுத்தேன்.

"ஹலோ..."

"ஹலோ பவி... என்ன பண்ற? அப்பா கிளம்பிட்டாரா?"

அவரோட குரல்ல அந்த வழக்கமான ஆபீஸ் பரபரப்பு. பின்னால யாரோ கத்துற சத்தம், கீபோர்ட் தட்ற 'டக் டக்' சத்தம் எல்லாம் கேட்டுச்சு.

"ஆங்... கிளம்பிட்டாருங்க. மணி நாலே காலுக்கே போயிட்டாரு. இப்போ பஸ் ஏறியிருப்பாங்க."

"ஓ... அப்படியா? சரி சரி. நான் அதுக்குக் கூப்பிடல."

எனக்கு மனசுக்குள்ள ஒரு மாதிரி 'சுருக்'னு இருந்துச்சு. 'பொண்டாட்டி தனியா இருக்காளேன்னு கூப்பிடலையாம்... வேற எதுக்கோ கூப்பிட்டாராம்.'

"சொல்லுங்க..."

"இன்னைக்கு கொஞ்சம் ஹெவி ஒர்க் பவி. ஒரு முக்கியமான கிளைண்ட் கால் (Client call) அமெரிக்காவில இருந்து வருது. அதுல ஒரு சின்ன இஷ்யூ. இதை முடிக்காம வர முடியாது."

"என்னங்க... இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை... பையனும் இல்ல... அப்பா வேற போயிட்டாரு... சீக்கிரம் வரேன்னு காலையில சொன்னீங்க..."

"தெரியுது பவி. ஆனா என்ன பண்றது? பாஸ் தலை மேல நின்னுட்டு இருக்காரு. இதை முடிச்சு அனுப்பலைன்னா விட்ற மாட்டாங்க. புரிஞ்சுக்கோ."

"சரி... அப்போ எப்போ வருவீங்க?"

"தெரியல. மே பி (Maybe) 12 ஆகலாம். இல்ல ஒரு மணி கூட ஆகலாம். நீ எனக்காக முழிச்சுட்டு வெயிட் பண்ண வேண்டாம்."

"ஒரு மணியா...?"

"ஆமா. நீ சாப்பிட்டுப் படுத்துக்கோ. கதவைப் பூட்டிக்கோ. நான் வரும்போது என்கிட்ட இருக்கிற சாவியை வெச்சு நானே தொறந்து வந்துக்கறேன். நீ எந்திரிக்க வேண்டாம்."

"சரி... நீங்க சாப்பிட்டீங்களா? இல்ல இனிமேதான் ஆர்டர் பண்ணனுமா?"

"இனிமேதான் பவி. எதாவது ஸ்விகி (Swiggy)-ல பாத்துக்கறேன். சரி நான் வைக்கவா? டீம் மீட்டிங் கூப்பிடுறாங்க."

"ம்ம்... டைம்க்குச் சாப்பிடுங்க. அல்சர் வந்துடப் போகுது."

"சரி மா. பை."

"பை."

கால் கட் ஆச்சு.

போனை அப்படியே சோஃபால தூக்கிப் போட்டேன். அது மெத்தை மேல போய் பொத்துனு விழுந்துச்சு.

"ச்சே... என்ன வாழ்க்கை இது?"

வழக்கம் போல வெள்ளிக்கிழமை ஆனா இதுதான் கதை.

'லேட் ஆகும்', 'சாப்பிட்டுப் படு', 'வெயிட் பண்ணாத'.

வாரத்துல அஞ்சு நாளும் இதே பல்லவிதான். இன்னைக்கு பையன் ஊருக்குப் போயிட்டான், ஃப்ரீயா இருக்கலாம்னு நெனச்சா... இவரு வேலையக் கட்டிக்கிட்டு அழுவுறாரு.

பையன் இல்லாம வீடே வெறிச்சோடிக் கிடக்கு. இவரும் வர மாட்டாரு.

நான் மட்டும் இந்த நாலு செவத்துக்குள்ள என்னத்த பண்றது? எவ்ளோ நேரம்தான் டிவியைப் பார்க்குறது?

எனக்குக் பயங்கரமான எரிச்சல் வந்துச்சு. ஒரு விதமான வெறுமை.

டிவியை ஆன் பண்ணேன். ஏதோ சீரியல் ஓடிட்டு இருந்துச்சு. அழுகாச்சி சீன். கடுப்பா இருந்து ஆஃப் பண்ணிட்டேன்.

எழுந்து கிச்சனுக்குப் போனேன். ஃப்ரிட்ஜைத் தொறந்து பார்த்தேன். ஒண்ணும் எடுக்க தோணல. சும்மா மூடினேன்.

தண்ணி குடிச்சேன்.

மறுபடியும் ஹாலுக்கு வந்து, சோஃபால பொத்துனு, சலிப்பா உக்காந்தேன். காலைத் தூக்கி சோஃபா மேல வெச்சுக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் மேல கோவம் கோவமா வந்துச்சு.

"ஆமா... இவருக்கு வேலைதான் உலகம். பொண்டாட்டி ஒருத்தி வீட்ல தனியா இருக்காளே... பயப்படுவாளே... போர் அடிக்குமே... சீக்கிரம் போவோம்னு தோணுதோ அவருக்கு?"

"வேலையாம் வேலை... அப்படி என்னதான் வேலையோ... எப்போ பார்த்தாலும் கிளைண்ட் கால், மீட்டிங்..."

மனசுக்குள்ள அவரைத் திட்டித் தீர்த்தேன்.

அந்த வெறுப்பும், தனிமையும் என்னை மறுபடியும் மொபைல் பக்கம் தள்ளுச்சு.

கார்த்திக் பிஸியா இருக்காரு. அவருக்கு என்னைய பத்தி நெனைக்க நேரமில்ல.

ஆனா... இன்னொருத்தன்?

அவன் எனக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருப்பானே?

நான் அவனைக் கண்டுக்காம விட்டாலும்... நாய் குட்டி மாதிரி என் பின்னாலயே சுத்துறானே...

என் கை மறுபடியும் மொபைலை எடுத்தது. இந்தத் தடவை எந்தத் தயக்கமும் இல்ல. ஒரு வேகம். ஒரு பழிவாங்கும் எண்ணம் கூடச் சொல்லலாம்.

'அவர் என்னைக் கண்டுக்கலன்னா என்ன... என்னைக் கவனிக்க ஒருத்தன் இருக்கான். அவன் என்ன சொல்றான்னு பார்ப்போம்.'

வாட்ஸ்அப்பை ஓப்பன் பண்ணேன்.

ஸ்க்ரீன்ல ஃபேமிலி குரூப், ஸ்கூல் குரூப் எல்லாம் வரிசையா இருந்துச்சு.

ஆனா என் கண்ணு... மேலேயே இருந்த அந்த "Archived" பாக்ஸைத் தேடுச்சு.

பார்த்ததும் என் கண்ணு விரிஞ்சுச்சு.

அதுல **"32"**னு நம்பர் காட்டுச்சு.

முப்பத்திரண்டு மெசேஜா?

"அடப்பாவி... மூணு நாள்ல இவ்ளோ மெசேஜ் அனுப்பியிருக்கானா?"

"நான் பார்க்கவே மாட்டேன்னு தெரிஞ்சும்... இவன் யாருக்காக டைப் பண்ணிட்டு இருந்தான்?"

என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஆச்சரியம். கூடவே ஒரு சின்ன 'கிக்' (kick).

என் மேல இவ்ளோ பைத்தியமா ஒருத்தன் இருக்கான். நான் பதில் சொல்லலைனாலும், விடாம என்னையத் தேடுறான்.

மெதுவா அந்த 'Archived' பாக்ஸைத் தொட்டேன்.

உள்ள போனதும்... பிரகாஷோட சாட் (Chat) லிஸ்ட்ல மேலேயே இருந்துச்சு.

நான் கடைசியா அனுப்பின அந்த 'நைட்டி' போட்டோவுக்கு அப்புறம்... நான் பதிலே சொல்லல. ஆனா அவன் அனுப்பின மெசேஜ்கள் வரிசையா ரயில் பெட்டி மாதிரி நின்னுச்சு.

நான் மெதுவா ஸ்க்ரோல் பண்ணி, ஆரம்பத்துல இருந்து படிக்க ஆரம்பிச்சேன்.



(செவ்வாய்க்கிழமை மதியம் - 3:45 PM)

நான் அந்தப் பழைய சுடிதாரைப் போட்டுக்கிட்டு, அவனைக் கண்டுக்காம போன நேரம்.

பிரகாஷ்: மேடம்... என்னாச்சு?

பிரகாஷ்: நீங்க ஏன் அவ்ளோ அவசரமாப் போனீங்க? என்னைப் பார்க்கவே இல்லையே...

பிரகாஷ்: அந்தப் போட்டோனால கோவமா? சாரி மேடம். நான் வேணும்னே பண்ணல.

(செவ்வாய்க்கிழமை இரவு - 9:30 PM)

பிரகாஷ்: மேடம், நீங்க ரிப்ளை பண்ணாதது எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு.

பிரகாஷ்: எனக்கு உடம்பு ஒரு மாதிரி இருக்கு மேடம். ரொம்பக் குளிருது.

பிரகாஷ்: காய்ச்சல் வர்ற மாதிரி இருக்கு. நீங்க பேசலைன்னா எனக்குத் தூக்கமே வராது போல.



பாவம். அப்பவே அவனுக்குக் காய்ச்சல் ஆரம்பிச்சிருக்கு. நான் தான் அவனைக் கண்டுக்கல.

அடுத்து புதன்கிழமை மெசேஜ்.



(புதன்கிழமை காலை - 7:00 AM)

பிரகாஷ்: குட் மார்னிங் மேடம்.

பிரகாஷ்: என்னால எந்திரிக்கவே முடியல. தலை சுத்துது. உடம்பெல்லாம் நெருப்பா இருக்கு.

பிரகாஷ்: இன்னைக்கு நான் டியூட்டிக்கு வரல மேடம். லீவ் சொல்லிட்டேன்.

பிரகாஷ்: நீங்க கேட்ல என்னைத் தேடுவீங்களா?



(புதன்கிழமை மதியம் - 2:15 PM)

பிரகாஷ்: இன்னும் காய்ச்சல் குறையல மேடம்.

பிரகாஷ்: நான் மாத்திரை போட்டேன். ஆனா மனசு சரியில்லைன்னா உடம்பு எப்படிச் சரியாகும்?

பிரகாஷ்: நீங்க ஒரு சின்ன 'ஹாய்' அனுப்பினா கூட, எனக்கு அது பெரிய மருந்து மேடம்.

பிரகாஷ்: நீங்க பேசாததுதான் எனக்குக் காய்ச்சலை அதிகமாக்குதுன்னு நெனக்கிறேன்.



இதைப் படிக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு குற்ற உணர்ச்சி குத்துச்சு.

"ஐயோ... நான் இவ்வளவு கல்நெஞ்சக்காரியா இருந்திருக்கேன். அவன் அங்கே தனியா ரூம்ல கிடந்து கஷ்டப்பட்டிருக்கான். நான் இங்க ஈகோ பார்த்துட்டு இருந்திருக்கேன்."

ஆனா அதே சமயம், என் மேல அவனுக்கு இருக்கிற அந்தப் பிடிப்பு எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது. என் மௌனம் அவனுக்குக் காய்ச்சலைக் கொடுக்குதுன்னா... நான் அவனுக்கு எவ்ளோ முக்கியமானவ?



(வியாழக்கிழமை காலை - 8:45 AM)

பிரகாஷ்: குட் மார்னிங் மேடம்.

பிரகாஷ்: இன்னைக்கு நீங்க கேட்ல என்னையப் பார்க்கலன்னு நெனக்கிறேன். நான் உள்ள உக்காந்துருந்தேன். உடம்பு இன்னும் முடியல.

பிரகாஷ்: ஆனா ஜன்னல் வழியா உங்களைப் பார்த்தேன். நீங்க ரொம்ப அவசரமாப் போனீங்க.

பிரகாஷ்: உங்களைப் பார்க்காம எனக்கு நாளே ஓடல மேடம்.

பிரகாஷ்: மேடம்... நீங்க என் மேல தப்பான அபிப்பிராயம் வெச்சிருக்கீங்கன்னு நெனக்கிறேன். நான் அந்தப் பழைய பேன்ட் போட்டோல இருந்த மாதிரி மோசமானவன் இல்ல மேடம்.

பிரகாஷ்: நான் ஒரு போட்டோ அனுப்புறேன். இதுல நான் எப்படி இருக்கேன்னு பாருங்க. தப்பா எதும் இல்ல மேடம். ப்ராமிஸ். சும்மா நான் டிரஸ் பண்ணியிருக்கிறதப் பாருங்க.

(கீழே ஒரு போட்டோ இருந்துச்சு. அதை ஓப்பன் பண்ணேன்.)

அதைப் பார்த்ததும்... எனக்குச் சிரிப்பு "பக்"குனு பொத்துக்கிட்டு வந்துச்சு.

அவன் ஒரு சாதாரண காட்டன் சட்டை போட்டுருந்தான். கட்டம் போட்ட சட்டை. அது கொஞ்சம் லூசா, அவனுக்கு ஃபிட் ஆகாத மாதிரி, தோள்பட்டை எல்லாம் இறங்கிப் போய் இருந்துச்சு. பட்டன் எல்லாம் கழுத்து வரைக்கும் போட்டிருந்தான்.

தலைமுடியை நல்லா வாரி, எண்ணெய் வெச்சு, நெத்தியில விபூதி வெச்சு... ஒரு பள்ளிக்கூடத்துப் பையன் மாதிரி கேமராவை முறைச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னான்.

கையை இடுப்புல வெச்சுக்கிட்டு, ஏதோ பழைய எம்.ஜி.ஆர் படத்துல வர்ற மாதிரி ஒரு போஸ்.

"ஐயோ கடவுளே..."

பாக்கவே அவ்ளோ வெள்ளந்தியா, அதே சமயம் காமெடியா இருந்துச்சு. அந்தப் பழைய பேன்ட் போட்டோவுக்கும் இதுக்கும் சம்பந்தமே இல்ல.

"லூசுப் பய..."ன்னு வாய்விட்டுச் சிரிச்சுட்டேன். அந்தத் தனிமை வீட்டுல என் சிரிப்பு சத்தம் எனக்கே கேட்டுச்சு.

அந்தப் போட்டோவுக்குக் கீழே ஒரு மெசேஜ் போட்டிருந்தான்.

பிரகாஷ்: மேடம்... இதுதான் நான் நார்மலா இருக்கிறப்போ.

பிரகாஷ்: அந்தப் பழைய பேன்ட் போட்டோவை மறந்துடுங்க மேடம். அது நான் இல்ல. இதுதான் நான்.

பிரகாஷ்: இனிமே போட்டோ அனுப்புனா... இப்படி டீசன்ட்டா மட்டும்தான் அனுப்புவேன். சத்தியம் மேடம். என்னைய நம்புங்க.

பிரகாஷ்: சிரிச்சீங்களா மேடம்? இந்தப் போட்டோவைப் பார்த்தாவது ஒரு சின்ன ஸ்மைல் பண்ணுங்க.

பாவம்... அவன் எவ்ளோ மெனக்கெட்டுருக்கான்.

நான் சிரிக்கணும்னு, அவன் நல்லவன்தான்னு நிரூபிக்க அவன் படுற பாடு...

எனக்குச் சிரிப்பும் வந்துச்சு, அதே சமயம் மனசுக்குள்ள ஒரு லேசா வலியும் இருந்துச்சு. ஒரு பரிதாபம்.



நான் அவனைக் கண்டுக்காம, திமிரா போனப்போ... அவன் இங்க இவ்ளோ தவிச்சுருக்கான்.

இன்னும் ஸ்க்ரோல் பண்ணேன்.



(வியாழக்கிழமை இரவு)

பிரகாஷ்: மேடம்... நீங்க சாயங்காலம் என்னையப் பார்த்தீங்க. நான் பார்த்தேன்.

பிரகாஷ்: ஆனா பார்க்காத மாதிரி போயிட்டீங்க.

பிரகாஷ்: அது கத்தியால குத்துற மாதிரி வலிக்குது மேடம். நிஜமாவே வலிக்குது.

பிரகாஷ்: என்னைத் திட்டுங்க... அடியுங்க... என்ன வேணா பண்ணுங்க. ஆனா இப்படி முகம் குடுத்துப் பேசாம இருக்காதீங்க.

பிரகாஷ்: உங்க மௌனம் எனக்குப் பெரிய தண்டனை.

பிரகாஷ்: என் ராணி என்னைக் கண்டுக்கலைன்னா... இந்த நாய்க்குட்டி எங்கே போகும்? யார்கிட்ட போகும்?

அவன் யூஸ் பண்ற வார்த்தைகள்... "ராணி", "நாய்க்குட்டி"...

இதெல்லாம் ரொம்ப ட்ராமாவா, சினிமாத்தனமா இருந்தாலும்... அதுல ஒரு உண்மை இருக்குன்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

ஒரு படிக்காத, சாதாரண மனுஷனோட உண்மையான, கலப்படமில்லாத புலம்பல் அது. கார்த்திக் கிட்ட இல்லாத ஒரு வெள்ளந்தித்தனம் இதுல இருக்கு.



(இன்று காலை - வெள்ளிக்கிழமை)

பிரகாஷ்: குட் மார்னிங் ஏஞ்சல். ?

பிரகாஷ்: இன்னைக்கு நான் ஷேவ் பண்ணிட்டு, ஃப்ரெஷ்ஷா வந்திருக்கேன். பார்த்தீங்களா? நீங்க பார்ப்பீங்கன்னுதான் பண்ணினேன்.

பிரகாஷ்: நீங்க என்னைக் கடந்து போகும்போது... அந்த மல்லிகைப்பூ வாசம்... அது மட்டும்தான் எனக்கு ஆறுதல்.

பிரகாஷ்: நான் எதுவுமே பண்ண மாட்டேன் மேடம். சும்மா தூரத்துல இருந்து பார்த்துக்கிறேன்.

பிரகாஷ்: ஒரு சின்னப் புன்னகை மேடம். ப்ளீஸ். அது போதும்.

பிரகாஷ்: என்னைக் கொஞ்சம் கருணையோட பாருங்க. உங்க பக்தன் காத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.

பிரகாஷ்: இந்த மௌனம் என்னைக் கொல்லுது மேடம். ப்ளீஸ்.

பிரகாஷ்: நான் செத்துட்டாத்தான் பேசுவீங்களா?

கடைசி மெசேஜ் ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி வந்திருக்கு.

நான் படிச்சு முடிச்சதும்... ஒரு நிமிஷம் அமைதியா இருந்தேன்.

"இவன் திருந்தவே மாட்டான்."

எனக்குள்ள இருந்த கோவம், பயம் எல்லாம் இப்போ காணாமப் போயிருந்துச்சு. அதுக்குப் பதிலா ஒரு மென்மையான, இதமான உணர்வு வந்துச்சு.

அவன் மேல பரிதாபமா? இல்ல அன்பா?

இல்ல... அன்பு இல்ல. இது வேற ஏதோ.

ஒரு அதிகாரம். ஒரு பிடிப்பு.

என்னோட ஒரு பார்வைக்காக, ஒரு வார்த்தைக்காக ஒருத்தன் இப்படித் தவம் கிடக்கிறான்னா... நான் எவ்ளோ ஸ்பெஷல்?

நான் சாதாரணமானவள் இல்ல. நான் ஒரு "ராணி". அவனுக்கு நான் ஒரு தேவதை.

கார்த்திக் வேலை வேலைன்னு ஓடிட்டு இருக்காரு. என்னையத் தேட, என் அழக ரசிக்க அவருக்கு நேரமில்ல.

ஆனா இவன்?

ஒவ்வொரு நிமிஷமும் என்னைய நெனச்சுக்கிட்டு, எனக்காக மெசேஜ் டைப் பண்ணிக்கிட்டு, நான் ரிப்ளை பண்ணுவேனான்னு காத்துக்கிட்டு...

அந்த வித்தியாசம் என்னைய யோசிக்க வெச்சுச்சு.

என் விரல் ஸ்க்ரீன் மேலேயே ஊர்ந்துச்சு.

ரிப்ளை பண்ணலாமா?

"லூசு... எதுக்கு இவ்ளோ மெசேஜ் அனுப்புற? உனக்கு வேலையே இல்லையா?"ன்னு கேட்கலாமா?

இல்ல... அந்தச் சட்டை போட்டோவைப் பத்தி, "நல்ல ஜோக்கர் மாதிரி இருக்க. எம்.ஜி.ஆர்னு நெனப்பா?"ன்னு கிண்டல் பண்ணலாமா?

வேண்டாம்.

உடனே ரிப்ளை பண்ணா... நான் அவனுக்காக வெயிட் பண்ணுனேன்னு நெனச்சுப்பான். அவனுக்குத் தலைகால் புரியாது.

கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணட்டும்.

ஆனா... அவனை இப்படியே விடவும் மனசு வரல.

அவன் இன்னும் அந்த 'Archive' இருட்டுக்குள்ள கிடக்க வேண்டாம். அவன் வெளிய வரட்டும்.

நான் ஒரு முடிவு பண்ணினேன்.

அந்தச் சாட்டை 'Select' பண்ணினேன்.

மேல இருந்த அந்த 'Unarchive' பட்டனைத் தொட்டேன்.

"சட்"னு அவன் சாட் லிஸ்ட்ல இருந்து வெளிய வந்து, என்னோட மெயின் ஸ்க்ரீனுக்கு வந்துச்சு.

என் குடும்ப குரூப், என் ஸ்கூல் ஃப்ரெண்ட்ஸ் சாட்... அதுக்கு நடுவுல இப்போ **"Security"**ங்கிற பேர் பளிச்சுன்னு தெரிஞ்சுச்சு.

நான் பதிலே அனுப்பல. ப்ளூ டிக் கூட விழுந்திருக்காது, ஏன்னா நான் ஆர்ச்சீவ்க்குள்ள இருந்து படிச்சேன்.

ஆனா அவனை என் கண்ணு முன்னாடி கொண்டு வந்துட்டேன்.

"இனிமே நீ என் கண்ணு முன்னாடிதான் இருப்ப... நான் எப்போ நெனைக்கிறேனோ அப்போதான் பேசுவேன்."

இது அவனுக்குத் தெரியாது. ஆனா எனக்குத் தெரியும். இது எனக்கு ஒரு பவர் கொடுத்த மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் போனை வெச்சுட்டு, சோஃபால சாய்ஞ்சேன்.

என் கண்ணு அடிக்கடி அந்த ஸ்க்ரீனையே பார்த்துச்சு.

"அவன் ஆன்லைன் வருவானா?"

"நான் மெசேஜ் பார்க்கலைன்னு நெனச்சுட்டு இன்னும் புலம்புவானா?"

"இல்ல... நான் ஆன்லைன் வந்ததைப் பார்த்துட்டு அவனே மெசேஜ் பண்ணுவானா?"

எனக்குள்ள ஒரு சின்ன விளையாட்டு ஆரம்பமாச்சு.

பூனைக்கும் எலிக்கும் நடக்குற விளையாட்டு.

நான் சும்மா வேடிக்கை பார்க்கப் போறேன். அவன் என்ன பண்றான்னு பார்க்கப் போறேன்.

வீடு அமைதியா இருந்துச்சு. ஆனா என் மனசுக்குள்ள... அந்த முப்பத்திரண்டு மெசேஜ்களும் சத்தம் போட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

குறிப்பா அந்தச் சட்டை போட்ட போட்டோ... அதை நெனச்சா இப்பவும் சிரிப்பு வருது.

"பைத்தியக்காரன்..."

என்னை அறியாமலே முணுமுணுத்தேன். ஆனா அந்த வார்த்தையில கோவம் இல்ல. ஒரு செல்லமான அதட்டல் தான் இருந்துச்சு.



Part 53:


மணி இப்போ அஞ்சு ஆகுது.

சாயங்கால வெயில் கொஞ்சம் தணிஞ்சு, ஜன்னல் வழியா லேசா மஞ்சள் வெளிச்சம் ஹாலுக்குள்ள விழுந்துச்சு.

நான் போனைக் கையில வெச்சுக்கிட்டே சோஃபாவுல சிலையா உக்காந்திருந்தேன்.

அந்த 'Unarchive' பண்ணின சாட்... அதுல இருந்த முப்பத்திரண்டு மெசேஜ்... கடைசியா அவன் அனுப்பின அந்த 'அவனோட காமெடியான' போட்டோ...

அந்த எம்.ஜி.ஆர் போஸ்... அந்த லூசான சட்டை... எண்ணெய் வழிஞ்ச தலை...

எல்லாமே என் மண்டைக்குள்ள "வொய்ங்... வொய்ங்..."னு ரீங்காரம் அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு. ஒரு பக்கம் அந்தப் போட்டோவைப் பார்த்தா சிரிப்பு வருது, இன்னொரு பக்கம் அவனோட அந்த ஏக்கமான வார்த்தைகளை நெனச்சா மனசு வலிக்குது.

"போதும் பவித்ரா... இதுக்கு மேல யோசிக்காத. எவ்ளோ நேரம்தான் இப்படியே பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி உக்காந்துருப்ப?"


எனக்கு நானே அதட்டிச் சொல்லிக்கிட்டேன்.



மனசுக்குள்ள ஒரு விதமான அழுத்தம். ஒரு இறுக்கம். அதை எப்படியாவது வெளியேத்தணும். வீட்டுக்குள்ளேயே அடைஞ்சு கிடந்தா பைத்தியம் பிடிச்சிடும் போல இருக்கு.

"இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை... சும்மா வீட்ல இருக்கறதுக்கு, பக்கத்துல இருக்கிற கோயிலுக்குப் போயிட்டு வரலாம்."

"சாமி கும்பிட்டா மனசு கொஞ்சம் லேசாகும். எதாவது தெளிவு கிடைக்கும்."

ஒரு நல்ல ஐடியா. வெளிய காத்து வாங்கின மாதிரியும் இருக்கும், கடவுளைப் பார்த்த மாதிரியும் இருக்கும். வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்தா சுவர் நம்மளையே பாக்குற மாதிரி இருக்கு.

எழுந்தேன்.

உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி பிசுபிசுப்பு. மதியம் வேர்த்தது, அப்புறம் அந்தப் போட்டோக்களைப் பார்த்தப்போ வந்த பதட்டம்... எல்லாம் சேர்ந்து என் தோல்ல ஒரு கசகசப்பை உண்டாக்கியிருந்துச்சு.

முதல்ல குளிக்கணும். இந்த அழுக்கையும், மனசுல இருக்கிற அந்த 'செக்யூரிட்டி' நெனப்பையும் கழுவி விடணும்.

பெட்ரூமுக்குப் போனேன். டவலை எடுத்துக்கிட்டு பாத்ரூமுக்குள்ள நுழைஞ்சேன்.

ஷவரைத் திறந்தேன். ஜில்லுனு தண்ணி தலை மேல "சலசல"ன்னு கொட்டுச்சு.

"ஷ்ஷப்பா..."

கண்ணை மூடினேன். அந்தத் தண்ணி என் உடம்புல ஓடுற ஒவ்வொரு இடத்துலயும் ஒரு நிம்மதியைக் கொடுத்துச்சு. தலைமுடி வேர்கால்ல தண்ணி இறங்க இறங்க, சூடு தணிஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

சோப்பு நுரை என் மார்பு, இடுப்பு வழியா வழுக்கிக்கிட்டுப் போகும்போது, என் மனசுல இருந்த அந்தப் பிரகாஷ் நினைப்புகளைக் கொஞ்சம் ஓரங்கட்ட முயற்சி பண்ணினேன்.

"அவன் ஒரு செக்யூரிட்டி... நீ ஒரு குடும்பத் தலைவி... மறந்துடு பவி... அவன் சும்மா உன்னை வேடிக்கை பாக்குறான்..."

ஆனா முடியல. தண்ணி வழிஞ்சாலும், அந்த நினைப்பு என் மனசுல பிசின் மாதிரி ஒட்டிக்கிட்டேதான் இருந்துச்சு.

குளிச்சு முடிச்சு, உடம்பைத் துவட்டிக்கிட்டு, ஈரம் சொட்டச் சொட்ட பெட்ரூமுக்கு வந்தேன்.

பீரோவைத் திறந்தேன். துணிகள் அடுக்கடுக்கா இருந்துச்சு.

"என்ன போடலாம்?"

கையில வழக்கம் போல ஒரு பழைய காட்டன் சுடிதார் ஒண்ணை எடுத்தேன்.

கண்ணாடில வெச்சுப் பார்த்தேன். டல்லா தெரிஞ்சுது.

"வேண்டாம். இன்னைக்கு வெள்ளிக்கிழமை. கோயிலுக்குப் போறோம். நல்லா டிரஸ் பண்ணிட்டுப் போலாம்."

என் கண்ணு அந்தப் புது மஞ்சள் கலர் சுடிதார் மேல போச்சு.

அது போன வாரம் வாங்குனது. நல்ல "பிரைட் எல்லோ" (Bright Yellow). அதுல மெரூன் கலர்ல சின்னச் சின்ன பூ வேலைப்பாடு போட்டிருக்கும். பார்க்கவே "ரிச்"சா, கிராண்டா இருக்கும். அதுல நான் இன்னும் அழகாவும், நிறமாவும் தெரிவேன்.

கையில எடுத்தேன். துணி அவ்ளோ சாஃப்ட்.

மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் குரல்: "எதுக்கு இவ்ளோ கிராண்டா ட்ரெஸ் பண்ற? கோயிலுக்குத்தானே போற? யாரு பார்க்கப் போறா?"

"இல்ல... அவன் கேட்ல இருப்பான்... அவனுக்காகவா?"

மனசு படக்குனு அடிச்சுச்சு.

"சீ... அவனுக்காகலாம் இல்ல. நான் எப்பவுமே வெள்ளிக்கிழமை நல்லாத்தான் டிரஸ் பண்ணுவேன். எனக்காக. சாமிக்காக. அவன் பார்த்தா பார்த்துட்டுப் போறான்."

எனக்கு நானே பொய்யான சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டு, அந்த டிரஸை எடுத்தேன்.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.

என் உடம்பு ஈரம் காயாம பளபளன்னு இருந்துச்சு.

முதல்ல உள்ளாடை. ஒரு புது மெரூன் கலர் பிராவை எடுத்தேன். அது அந்த சுடிதாருக்கு மேட்சா இருக்கும்.

அதைப் போட்டு, பின்னாடி கொக்கியை மாட்டும்போதே ஒரு சுகமான இறுக்கம். என் மார்பு அதுக்குள்ள கச்சிதமா, எடுப்பா உக்காந்துச்சு. அந்த ஸ்ட்ராப் என் தோள்பட்டையில அழுந்தினது ஒரு தெம்பைக் கொடுத்தது.

கண்ணாடியில என்னையப் பார்த்தேன். அந்த ஷேப்... அது எனக்கே பிடிச்சிருந்தது. "பரவாயில்லையே... ஒரு குழந்தை பெத்தாலும் இன்னும் ஸ்ட்ரக்சர் மாறல..."

அப்புறம் மேட்சிங் பேண்டி. அது என் இடுப்பைச் சுத்தி இறுக்கமாப் பிடிச்சுச்சு.

இப்போ சுடிதார் டாப்.

கழுத்து வழியா உள்ள விட்டு, மெதுவா இடுப்பு வரைக்கும் இறக்கினேன். அது புதுசுங்கிறதால கொஞ்சம் டைட்டா, உடம்போட ஒட்டிப் பிடிச்சுச்சு.

என் வளைவுகளை அது அழகா எடுத்துக்காட்டுச்சு. குறிப்பா இடுப்புப் பகுதியில அந்த 'கட்' (cut)... என் இடுப்புச் சதையை லேசா இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்தது. நான் மூச்சு இழுக்கும்போது அதுவும் சேர்ந்தே விரிஞ்சுச்சு.

அப்புறம் பேன்ட். சல்வார் பேன்ட். அதைப் போட்டு, நாடாவை இடுப்புல இறுக்கிக் கட்டினேன்.

கடைசியா துப்பட்டா. அதை எடுத்து ஒரு பக்கமா பின் (pin) பண்ணினேன்.

அது என் மார்பை முழுசா மறைக்காம, ஒரு பாதியை மட்டும் மூடி, இன்னொரு பாதியை அந்த மஞ்சள் துணிக்குள்ள தெரிய வெச்சது. கழுத்துல அந்த மெரூன் டிசைன் எடுப்பா தெரிஞ்சுது.

"ம்ம்... சூப்பர். பார்க்கவே கியூட்டா, லட்சணமா இருக்கேன்."

தலைமுடி இன்னும் ஈரம் காயல. டிரையர் போடல. அப்படியே ஈரம் சொட்டச் சொட்ட, அதை வாரி, ஈர ஜடை, கேரளா ஸ்டைல்ல (Kerala style) போட்டேன்.

பின்னல் இல்லாம, முடியைச் சுருட்டி, ஒரு பக்கமாத் தோள் மேல போட்டேன். நுனியில ஒரு ரப்பர் பேண்ட் கூடப் போடல, அதுவா சுருண்டு நின்னுச்சு.

அந்த ஈர முடி என் சுடிதார் டாப்ல பட்டு, அந்த இடத்தை ஈரமாக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு. அந்த ஈரம் எனக்கு ஒரு சுகமான கூச்சத்தைக் கொடுத்துச்சு.

முகத்துல பவுடர் கூடப் போடல. குளிச்ச களை அப்படியே இருக்கட்டும். அதுதான் அழகு.



நெத்தியில ஒரு சின்ன மெரூன் பொட்டு. அது என் முகத்தையே மாத்திருச்சு.

அப்புறம்...

கடைசியா... ஃப்ரிட்ஜ்ல இருந்து வாங்குன மல்லிகைப்பூ.

அதை எடுத்து, அந்த ஈரத் தலைமுடியில வெச்சேன்.

அந்த வாசனை... "ம்ம்ம்..."

அது என் மூக்கைத் துளைச்சுச்சு. காலையில அவன் அனுப்பின மெசேஜ் ஞாபகம் வந்துச்சு.

"நீங்க என்னைக் கடந்து போகும்போது... அந்த மல்லிகைப்பூ வாசம்... அது மட்டும்தான் எனக்கு ஆறுதல்."

இந்த வாசனை அவனுக்குப் பிடிக்கும். அவன் கிறங்கிப் போவான். அவன் மூக்கு விரியும்.

"ச்சே... மறுபடியும் அவன் ஞாபகமா? எப்போ பாரு அவன் நெனப்பாவே இருக்கு."

தலையைச் சிலுப்பிக்கிட்டேன்.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு, என்னைய முழுசாப் பார்த்தேன்.

அந்த மஞ்சள் நிறம் என் நிறத்துக்கு அவ்ளோ பொருத்தமா இருந்துச்சு. ஒரு பணக்கார வீட்டுப் பொண்ணு மாதிரி, அதே சமயம் ஒரு குடும்பத் தலைவி மாதிரி... கம்பீரமா, லட்சணமாத் தெரிஞ்சேன்.

"சரி, கிளம்பலாம்."

பூஜை அறைக்குப் போய், விளக்கைப் பொருத்தி, சாமியைக் கும்பிட்டேன்.

"கடவுளே... என் மனசு சஞ்சலப்படாம இருக்கணும். என் குடும்பம் நல்லா இருக்கணும். என் புருஷன் என் மேல அன்பா இருக்கணும்."

கண்ணை மூடி வேண்டினேன். ஆனா மூடின கண்ணுக்குள்ள, சாமிக்கு பதிலா ஒரு ஜோடி ஏக்கம் நிறைஞ்ச கண்கள் தான் தெரிஞ்சுச்சு.

மணியைப் பார்த்தேன். 6:00 ஆகுது.

சரியான நேரம்.

போனை எடுத்து, என்னோட ஹேண்ட் பேக்குள்ள போட்டேன். சாவிக்கொத்தை எடுத்தேன்.

வீட்டைப் பூட்டிட்டு, லிஃப்ட்ல ஏறினேன்.

"தடக் தடக்"னு லிஃப்ட் கீழ இறங்குச்சு. என் இதயமும் அதே வேகத்துல "தடக் தடக்"னு அடிச்சுக்கிச்சு.

'அவன் இருப்பானா?'

'இருந்தா என்ன பண்றது?'

'நான் அவன் மெசேஜைப் படிச்சது அவனுக்குத் தெரியும். வாட்ஸ்அப்ல ப்ளூ டிக் விழுந்திருக்கும்.'

'இப்போ நான் எப்படிக் ரியாக்ட் பண்ணனும்?'

'எதுவும் பண்ணக் கூடாது. நான் பாட்டுக்கு என் வேலையைப் பார்த்துட்டுப் போகணும். அவனைக் கண்டுக்கவே கூடாது. அதுதான் கெத்து. நான் கோவமா இருக்கிற மாதிரி காட்டிக்கணும்.'

லிஃப்ட் கதவு திறந்தது.

நான் மெதுவா வெளிய வந்தேன். என் கொலுசு சத்தம் "சலக் சலக்"னு அந்த அமைதியான காரிடார்ல கேட்டுச்சு.

நடந்தேன்.

கேட்டை நெருங்க நெருங்க... என் பார்வை நேரா ரோட்டைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு. ஆனா என் கவனம் முழுக்க அந்த செக்யூரிட்டி கேபின் மேலதான்.

அவன் அங்க இருந்தான்.

கேட்டுக்கு வெளிய, அந்தப் பெரிய தூண்ல சாய்ஞ்சுக்கிட்டு நின்னான்.

யூனிஃபார்ம் போட்டுருந்தான். ஆனா முகம் இன்னும் வாடிப் போய்தான் இருந்துச்சு. கண்கள் உள்ளே போயிருந்துச்சு.

நான் வர்ற சத்தம் கேட்டு, அவன் திரும்பினான்.

என்னையப் பார்த்ததும்... அவன் கண்ணுல ஒரு மின்னல். ஒரு பிரகாசம். அவன் சோர்வெல்லாம் பறந்து போன மாதிரி ஒரு ரியாக்ஷன்.

என் மஞ்சள் சுடிதார்... என் ஈரத் தலைமுடி... அந்த மல்லிகைப்பூ...

அவன் பார்வை மேலிருந்து கீழ வரைக்கும் என்னைய ஒரு தடவை அளவெடுத்துச்சு. "ஆஹா... தேவதை வர்றா..."ன்னு நெனக்கிற மாதிரி ஒரு பார்வை.

அவன் முகத்துல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வரப் பாத்துச்சு. "மேடம்... மெசேஜ் பார்த்தீங்களா? கோவம் போச்சா?"ன்னு கண்கள்லயே கேட்கிற மாதிரி ஒரு பார்வை.

நான் அவனைக் கவனிக்கவே இல்லை.

கழுத்தைத் திருப்பாம, நேரா ரோட்டைப் பார்த்தபடியே, எதோ அந்நிய மனுஷனைக் கடக்குற மாதிரி அவனைக் கடந்து போனேன்.

என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுச்சு.

அவன் என்னையப் பார்க்குறான்... கழுத்தைத் திருப்பி என் பின்னழகைப் பார்க்குறான்... அந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் காத்துல அவன் மூக்குல பட்டிருக்கும்...

எனக்குத் தெரியும். அவன் இப்போ மூச்சை இழுத்து அந்த வாசனையை ரசிப்பான்.

ஆனா நான் திரும்பவே இல்ல. ஒரு சின்ன ரியாக்ஷன் கூடக் காட்டல.

"நான் உன் மெசேஜைப் படிச்சேன். ஆனா ரிப்ளை பண்ணல. ஏன்னா எனக்கு விருப்பம் இல்ல. நான் திமிர் பிடிச்சவ."

அப்படிங்கிற மாதிரி ஒரு தோரணையை மெயின்டெய்ன் பண்ணிக்கிட்டு, வேகமா நடந்து கோயிலுக்குப் போனேன்.

கோயில்ல அவ்ளோ கூட்டம் இல்ல.

சாமி கும்பிட்டேன். அர்ச்சனை பண்ணேன். பிரசாதம் வாங்கினேன். நெத்தியில குங்குமம் வெச்சுக்கிட்டேன்.

"மனசு நிம்மதியா இருக்கணும் சாமி..."

ஆனா என் மனசு முழுக்க, "அவன் அங்கேயே நிப்பானா? நான் திரும்பப் போறப்போ என்ன பண்ணுவான்? நான் சிரிச்சிருக்கணுமோ? பாவம், எவ்ளோ ஆசையாப் பார்த்தான்..."ங்கிற கேள்விதான் ஓடிட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு பத்து நிமிஷம் கோயில்ல உக்காந்தேன். மனசு கொஞ்சம் லேசான மாதிரி இருந்துச்சு. எழும்பி நடந்தேன்.

திரும்ப வீட்டுக்கு வரும்போது, மணி 6:30 இருக்கும்.

இருட்ட ஆரம்பிச்சிருச்சு. தெருவிளக்குகள் மஞ்சளா எரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் அப்பார்ட்மெண்ட் கேட்டை நெருங்கினேன்.

தூரத்துல இருந்தே பார்த்தேன்.

அவன் இன்னும் அங்கேயேதான் நிக்கிறான்.

ஆனா இப்போ அவன் ரோட்டைப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கான். நான் வர்ற வழியை வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு நிக்கிறான்.

எப்போ வருவேன்... எப்போ வருவேன்னு தவம் கிடக்கிற மாதிரி.

அவன் நிக்கிற விதத்துல ஒரு சோர்வு தெரிஞ்சுச்சு. காய்ச்சல் இன்னும் முழுசா குணமாகல போல. உடம்பு முடியலைனாலும், எனக்காக அங்கேயே கால் கடுக்கக் காத்துக்கிட்டு நிக்கிறான்.

என்னையப் பார்த்ததும், அவன் உடம்பு 'சட்'னு நேராச்சு.

அவன் கண்கள்ல ஒரு நம்பிக்கை. "இப்போவாது பார்ப்பாங்களா? ஒரு சின்னச் சிரிப்பு? ஒரு தலை அசைப்பு?"

நான் கேட்டைத் தாண்டினேன்.

அவன் என் பக்கத்துல, ஒரு ரெண்டு அடி தூரத்துலதான் நின்னான். அவன் மூச்சு காத்து கூட என் மேல படுற தூரம்.

"மேடம்..."ன்னு அவன் வாய் லேசா முணுமுணுத்தது எனக்குக் கேட்டுச்சு. இல்ல எனக்கு ஏற்பட்ட பிரமை தானா?

நான் திரும்பல.



என் முகத்தை இறுக்கமா, கல்லு மாதிரி வெச்சுக்கிட்டு, அவனைக் கடந்து போனேன்.

அவன் முகம் சுருங்கிப் போனதை என் பக்கவாட்டுக் கண்ல கவனிச்சேன். ஒரு ஏமாற்றம். ஒரு வலி.

"பாவம்..."ன்னு மனசுக்குள்ள ஒரு குரல்.

"இல்ல... இதுதான் சரி. அப்போதான் அவன் எல்லையில இருப்பான். அவனுக்குப் பயம் வரணும்"ன்னு இன்னொரு குரல்.

நான் நேரா நடந்து, லிஃப்ட் லாபிக்கு (Lobby) வந்தேன்.

என் பிளாட் ஏழாவது மாடி.

லிஃப்ட் பட்டனை அமுக்கினேன்.

மேல அந்த டிஸ்பிளேவைப் பார்த்தேன்.

எந்த நம்பரும் காட்டல.

"E"

அப்படின்னு ஒரு சிவப்பு எழுத்து மட்டும் மின்னுச்சு.

"என்னது இது? 'E'-னா?"

"எரர் (Error)-ஆ? இல்ல எலிவேட்டர் (Elevator) ஸ்டக் ஆகிடுச்சா?"

மறுபடியும் பட்டனை அமுக்கினேன். ரெண்டு மூணு தடவை தட்டினேன்.

எந்த ரியாக்ஷனும் இல்ல. கதவு திறக்கல. எந்தச் சத்தமும் வரல.

"அடக் கடவுளே... இப்போ போயி லிஃப்ட் ரிப்பேரா?"

நான் ஏழாவது மாடி. படியில நடந்து போறது கஷ்டம். அதுவும் இந்த டைட்டான டிரஸ்ல, கையில் பிரசாதத் தட்டோட... மூச்சு வாங்கும்.

என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம, அந்த 'E' எழுத்து மேலேயே கண்ணை வெச்சுக்கிட்டு, இடுப்புல கை வெச்சுக்கிட்டு நின்னேன்.

பின்னாடி யாரோ வர்ற செருப்புச் சத்தம் கேட்டுச்சு.

"சளக்... சளக்..."

திரும்பிப் பார்க்காமலே எனக்குத் தெரிஞ்சுச்சு.

அது பிரகாஷ்.

[yazhiniram]

பிரகாஷ் பவி யோட நாய் குட்டி தான் எப்போ எஜமானி ய நக்கும் னு தெரியல? இந்த வெள்ளி கிழமை லை யே நடக்கும் னு நினைக்கிறேன். பவி னு நீங்க போடற இமேஜ் யை விட vijai42 போடற இமேஜ் செம கிக் ஆ இருக்கு.

உங்களுடைய கருத்துக்கு நன்றி.
ஆனா என் மனசுல MC (Main character) எப்படி இருக்கணும்னு தோணுதோ, அதன்படி தான் கதை எழுதுறேன்.

நான் போடுற image என் imagination-ஐ reflect பண்ணுது.

அது ஒருத்தருக்கு பிடிச்சா பிடிக்கலாம், பிடிக்கலன்னா அவங்க அவங்களுக்கு பிடிச்ச மாதிரி imagine பண்ணிக்கலாம்.

இன்னிக்கு என் imagination இப்படி இருக்கு, நாளைக்கு எப்படி வேண்டுமானாலும் மாறலாம் — கதை கூட அப்படித்தான் போகும், என் imagination படிதான்.

[yazhiniram]

Part 54:


"சளக்... சளக்..."

அந்தச் செருப்புச் சத்தம் நெருங்கிக்கிட்டே வந்துச்சு.

நான் திரும்பிப் பார்க்கல. ஆனா அது பிரகாஷ்தான்.

என் கண்ணு அந்த லிஃப்ட் டிஸ்பிளே மேலேயே இருந்துச்சு.

"E"

அந்தச் சிவப்பு எழுத்து மாறவே இல்ல. அப்படியே உறைஞ்சுபோய், என்னையப் பார்த்து "உன்னால ஒண்ணும் பண்ண முடியாது"ன்னு நக்கலாச் சிரிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்குத் தலைக்குள்ள "சுர்ர்ர்"னு கோவம் ஏறுச்சு.

மணி இப்போ 6:45 ஆகுது.

ஏற்கனவே பசி வயித்தைக் கிள்ளுது. மதியம் சரியாச் சாப்பிடல. உடம்பெல்லாம் ஒரே அசதி. கால்கள் கெஞ்சுது. இதுல இப்போ லிஃப்ட் வேற மக்கர் பண்ணுது.

அவன் என் பின்னாடி வந்து நின்னுட்டான். அவன் மூச்சு விடுற சத்தம் எனக்குக் கேட்டுச்சு.

நான் "விசுக்"குனு திரும்பினேன்.

அவன் முகத்துல ஒரு பயம். ஒரு தயக்கம்.

"மேடம்..."

நான் அவனை முறைச்சேன். கண்ணாலயே எரிச்சேன்.

"என்ன ஆச்சு? ஏன் 'E' காட்டுது? லிஃப்ட் ஓடலையா?"

என் குரல்ல இருந்த காரம் எனக்கே தெரிஞ்சுச்சு.

அவன் கையைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"அது வந்து மேடம்... ஒரு பத்து நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி கரண்ட் கட் ஆச்சு... ஜெனரேட்டர் ஆன் ஆச்சு... ஆனா லிஃப்ட் பிக்கப் ஆகல."

"என்னது பிக்கப் ஆகலையா? அப்போ அவ்ளோ பெரிய ஜெனரேட்டர் எதுக்கு இருக்கு?"

"தெரியல மேடம். ஏதோ சென்சார்ல சிக்கல்னு நினைக்கிறேன். நான் பட்டனை அமுக்கி ரீசெட் பண்ணிப் பார்த்தேன். ஆனா அது மறுபடியும் 'E' லயே வந்து நிக்குது."

எனக்கு ஆத்திரம் பொத்துக்கிட்டு வந்துச்சு. கையில் இருந்த தட்டு நடுங்குச்சு.

"உனக்கு என்ன தெரியும்னு நீ நோண்டுன? அன்னைக்கு லிஃப்ட் நிக்கும்போது என்ன சொன்ன?"

அவன் முழிச்சான்.

"என்ன முழிக்கிற? 'இனிமே மெயின்டனன்ஸ் நானே பார்த்துக்கிறேன் மேடம்... எந்தக் குறையும் வராது மேடம்'னு பெரிய டயலாக் விட்ட?"

"ஆமா மேடம்... சொன்னேன்."

"சொன்னியே... இப்போ என்னாச்சு? இதுதான் நீ பார்த்துக்கிற லட்சணமா? ஒரு லிஃப்ட் கூட உன்னால மெயின்டெய்ன் பண்ண முடியாதா?"

"சாரி மேடம். எலக்ட்ரீஷியனுக்கு போன் பண்ணிட்டேன். அவர் வந்துகிட்டு இருக்காரு."

"அவர் எப்போ வருவாரு? நான் எப்போ வீட்டுக்குப் போறது?"

"ஒரு அரை மணி நேரத்துல வந்துடுவாரு மேடம்."

"அரை மணி நேரமா?"

நான் சத்தமா கேட்டேன். என் குரல் அந்த லாபியில எதிரொலிச்சுச்சு.

"அரை மணி நேரம் நான் இங்கேயே நிக்கணுமா? இந்த காரிடார்லயா (Corridor)? பைத்தியமா நான்?"

"இல்ல மேடம்... நீங்க வேணும்னா கேபின்ல... என் சேர்ல உக்காருங்க..."

"உன் சேர்லயா? எனக்கு ஒண்ணும் அவ்வளவு தலையெழுத்து இல்ல."

நான் அவனைத் திட்டிக்கிட்டே இருக்கும்போது... அவன் கண்ணு என்னைய அறியாம என் மேல மேயுறத நான் கவனிச்சேன்.

என் மஞ்சள் சுடிதார்.

என் ஈரப் பின்னல்.

என் கழுத்துல இருக்கிற அந்த மல்லிகைப்பூ.

அவன் திட்டு வாங்கும்போதும்... அவன் கண்ணு என் அழகை ரசிச்சுக்கிட்டுதான் இருக்கு. "திட்டுனா கூட அழகா இருக்கீங்க"ன்னு சொல்ற மாதிரி இருக்கு அவன் பார்வை.

அது எனக்கு இன்னும் எரிச்சலைக் கொடுத்துச்சு. ஆனா உள்ளுக்குள்ள... ஒரு சின்னத் திமிரும் வந்துச்சு.

"என்ன பாக்குற? லிஃப்ட் வேலை செய்யல... உனக்கு வேடிக்கை கேக்குதா?"

"இல்ல மேடம்... சாரி மேடம். நான் வேணும்னே பண்ணல."

"எப்ப பாரு சாரி சாரி... உன் சாரிய வெச்சு நான் என்ன பண்றது? எனக்கு கால் வலிக்குது."



நான் பெருமூச்சு விட்டேன். மேல பார்த்தேன்.

ஏழாவது மாடி.

நான் கீழ நிக்கிறேன்.

வேற வழியில்ல. நடந்துதான் போகணும்.

"சரி விடு. நான் நடந்தே போறேன்."

"மேடம்! ஏழாவது மாடி மேடம்... அவ்ளோ ஈசி இல்ல..."

"வேற என்ன பண்ணச் சொல்ற? ராத்திரி முழுக்க உன் முகத்தைப் பார்த்துக்கிட்டே இங்க நிக்கச் சொல்றியா? எனக்கு வீட்டுக்குப் போகணும்."

"இல்ல மேடம்... வெயிட் பண்ணலாம்..."

"எனக்கு நேரமில்ல. பசிக்குது. டயர்டா இருக்கு."

நான் "விசுக்"குனு திரும்பினேன்.

பக்கத்துல இருந்த அந்தப் படிக்கட்டு ரூம் கதவை நோக்கி நடந்தேன்.

அந்தக் கனமான இரும்புக் கதவைத் தள்ளித் திறந்தேன்.

"க்ரீச்..."

கதவு திறந்ததும்... அந்தப் படிக்கட்டுகளை அண்ணாந்து பார்த்தேன்.

சுருள் சுருளா மேல போற அந்தப் படிகள்... பார்க்கவே மவுண்ட் எவரெஸ்ட் (Mount Everest) மாதிரி இருந்துச்சு.

"அடக் கடவுளே... இதை ஏறி முடிக்கிறதுக்குள்ள என் உசுரு போயிடும் போலயே..."

என் கால் இப்பவே வலிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு. கையில் இருந்த பிரசாதத் தட்டு வேற இப்போ பாரமாத் தெரிஞ்சுச்சு.

நான் ஒரு செகண்ட் தயங்கி நின்னேன்.

பிரகாஷ் என் பின்னாடியே வந்து நின்னான். அவன் முகத்துல ஒரு கவலை.

ஒரு விசுவாசமான நாய் குட்டி மாதிரி... எஜமானி என்ன சொல்லப் போறாங்கன்னு காத்துக்கிட்டு நிக்கிற மாதிரி நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தேன்.

"என்ன நின்னுட்டே இருக்க? போய் உன் வேலையைப் பாரு. கேட்ல யாராவது வருவாங்க."

"இல்ல மேடம்... அவ்ளோ தூரம்... நீங்க தனியா..."

"தனியாப் போனா என்ன? பேய் பிடிச்சுக்குமா? நான் போய்க்கிறேன். நீ போ."

"உன்னாலதான் இப்போ நான் கஷ்டப்படணும். மெயின்டனன்ஸ் பாக்கத் தெரியல..."

முணுமுணுத்துக்கிட்டே ஏற ஆரம்பிச்சேன்.

கதவை லேசா விட்டேன். அது மெதுவா மூடிக்கிட்டு வந்துச்சு.

ஆனா... அது மூடல.

ஒரு கை அதைத் தடுத்து நிறுத்துச்சு.

நான் நின்னேன். திரும்பிப் பார்த்தேன்.

பிரகாஷ்.

அவன் அந்தக் கதவைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, உள்ளே நுழைஞ்சான்.

நான் புருவத்தை உயர்த்தினேன். "இப்போ எதுக்கு உள்ள வர்ற?"ங்கிற மாதிரி ஒரு பார்வை பார்த்தேன்.

அவன் எதுவும் பேசல. என் கண்ணைப் பார்த்துட்டு, சும்மா தலையை மட்டும் ஆட்டினான்.

"நான் கூட வர்றேன்"னு சொல்லாமலே சொன்னான்.

நான் அவனை முறைக்கக் கூட இல்ல. எனக்கு அதுக்கெல்லாம் தெம்பு இல்ல.

"உன் இஷ்டம். ஆனா என்கிட்ட பேசாம வா."

முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டு ஏற ஆரம்பிச்சேன்.

படி 1... படி 2... படி 3...

அந்தப் படிக்கட்டு ரூம்ல... என் கொலுசு சத்தம் எதிரொலிச்சுச்சு.

"சலக்... சலக்..."

கூடவே என் மூச்சுச் சத்தம்.

எனக்கு பின்னாடி... ஒரு நாலு படி தள்ளி... அவனோட செருப்புச் சத்தம்.

"தப்... தப்... தப்..."

அவன் அமைதியா வர்றான். எந்தப் பேச்சும் இல்ல.

ஆனா எனக்குத் தெரியும். அவன் சும்மா வரல.

அவன் என் பின்னழகைப் பார்த்துக்கிட்டே வர்றான்.

நான் ஒவ்வொரு படியிலும் கால் எடுத்து வைக்கும்போது... என் சுடிதார் பேன்ட் சரசரக்கும். என் இடுப்பு லேசா வளையும்.

என் நீண்ட ஈரப் பின்னல்... அந்த மல்லிகைப்பூவோட... என் இடுப்புல "தாளம்" போடும்.

அவன் அதையெல்லாம் ரசிச்சுக்கிட்டே வர்றான்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும்.

அது எனக்கு ஒரு கூச்சத்தைக் கொடுத்துச்சு. அதே சமயம், நடக்க ஒரு வேகத்தையும் கொடுத்துச்சு.

முதல் மாடி லேண்டிங் (Landing) வந்துச்சு.

லேசா மூச்சு வாங்குச்சு. நின்னேன்.

திரும்பிப் பார்க்கல. ஆனா அவன் வந்து நிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

நான் நின்னதும் அவனும் நின்னான். ஒரு படி கீழ.

நான் மூச்சை இழுத்து விட்டேன்.

"இன்னும் ஆறு மாடி இருக்கு பவித்ரா... மூச்சு வாங்குதே..."

கையில இருந்த பிரசாதத் தட்டு இப்போ பாரமாத் தெரிஞ்சுச்சு.

"மேடம்... வேணும்னா தட்டைக் குடுங்க... நான் புடிச்சுக்கிறேன்..."

பின்னால இருந்து அவன் குரல். மென்மையா, பவ்வியமா.

"வேண்டாம். சாமி பிரசாதம். நானே கொண்டு போறேன்."

கண்டிப்பா மறுத்துட்டேன்.

மறுபடியும் ஏற ஆரம்பிச்சேன்.



ரெண்டாவது மாடிக்குப் போகணும்.

கால்கள் வலிக்க ஆரம்பிச்சுச்சு. அந்தப் புது சுடிதார் கொஞ்சம் டைட்டா இருந்ததால, காலைத் தூக்கி வைக்கும்போது இடுப்புல இருக்கிற நாடா அழுத்துச்சு.

"ஸ்ஸ்ஸ்..."

லேசா வலிச்சுச்சு. பசி வேற மயக்கத்தக் கொண்டு வந்துச்சு.

"ஏன் இந்த ட்ரெஸ்ஸைப் போட்டுட்டு வந்தோம்?"

மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டேன்.

படிக்கட்டுத் திருப்பத்துல திரும்பினேன்.

திடீர்னு என் வலது கால் லேசாப் பிசகுன மாதிரி இருந்துச்சு. இல்ல, பலம் இழந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

தலை லேசாச் சுத்துற மாதிரி ஒரு உணர்வு. "கிர்ர்ர்"னு வந்துச்சு.

"அய்யோ..."

கண்ணு இருட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் டக்குனு அந்தப் படிக்கட்டு கைப்பிடியை (railing) இருக்கிப் பிடிச்சேன்.

கால் நடுங்குச்சு. அப்படியே அந்தப் படியில உட்காரப் போனேன்.

"மேடம்!"

பிரகாஷ் குரல் பதறிச்சு.

அவன் வேகமாப் படிகளைத் தாவி ஏறி வர்ற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"தட தட தட..."

அவன் ஓடி வந்து, எனக்கு ஒரு படி கீழ நின்னான்.

கையை நீட்டினான். ஆனா என்னைத் தொடல.

"மேடம்... என்னாச்சு? மயக்கம் வருதா?"

அவன் குரல்ல அவ்ளோ அக்கறை. அவ்ளோ பயம்.

நான் கைப்பிடியைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கண்ணை மூடித் திறந்தேன்.

"ஒண்ணுமில்ல... கால் வலிக்குது... தலை சுத்துது..."

குரல் பலவீனமா வந்துச்சு.

அவன் என் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தான். என் நெத்தியில வேர்வை முத்துக்கள் அரும்பியிருந்துச்சு.

"மேடம்... உக்காருங்க... படியில உக்காருங்க..."

"இல்ல... அழுக்காயிடும்..."

"பரவாயில்ல மேடம்... துணிதானே... துவைச்சுக்கலாம்... உக்காருங்க..."

அவன் தன் கையால அந்தப் படியைத் துடைச்சு விட்டான்.

நான் மெதுவா... அந்தப் படியில சாய்ஞ்சேன். என் கால்கள் இப்போ என் பேச்சைக் கேட்கல.

என் மஞ்சள் சுடிதார் அந்தப் படியில பரவிச்சு.

பிரகாஷ் எனக்குக் கீழ, ஒரு படியில மண்டியிட்டு உக்காந்தான்.

அவன் முகம் எனக்கு நேரா இருந்துச்சு.

"தண்ணி வேணுமா மேடம்? போய் எடுத்துட்டு வரவா?"

"வேண்டாம்... கொஞ்சம் மூச்சு வாங்குது... அவ்ளோதான்..."

நான் நெஞ்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டு மூச்சு விட்டேன்.

என் மார்பு ஏறி இறங்குச்சு. அந்த மெரூன் துப்பட்டா லேசா விலகியிருந்துச்சு.

அவன் கண்ணு... பயத்தோட என் முகத்தைப் பார்த்தாலும்... லேசா என் கழுத்துல இருக்கிற வேர்வையைப் பார்க்குறதை நான் கவனிச்சேன்.

"நீங்க ரொம்ப டயர்டா இருக்கீங்க மேடம்... சாப்பிடலையா?"

"ம்ம்... சாப்பிடல..."

"அதான் மேடம் மயக்கம் வருது..."

"சும்மா அட்வைஸ் பண்ணாத..."

நான் பேச முயற்சி பண்ணேன். ஆனா குரல்ல கோவம் வரல. ஒரு விதமான சரணாகதிதான் இருந்துச்சு.

இந்த அமைதியான படிக்கட்டுல... யாரும் இல்லாத இடத்துல... நானும் அவனும் மட்டும்.

என் பலவீனம் அவனுக்குத் தெரிஞ்சு போச்சு.

அவன் என்னை ஏறிட்டுப் பார்த்தான்.

"மேடம்... மெதுவாப் போலாம். அவசரம் இல்ல. நான் இருக்கேன்."

"நான் இருக்கேன்..."

அந்த வார்த்தை... அது எனக்கு ஒரு தைரியத்தைக் கொடுத்துச்சு. அதே சமயம், ஒரு விபரீதமான நெருக்கத்தையும் கொடுத்துச்சு.

அவன் மூச்சுக்காத்து என் கால்ல படுற தூரத்துல உக்காந்திருந்தான்.

"நீங்க... என் கையைப் பிடிச்சுக்கோங்க மேடம்..."

அவன் தயங்கித் தயங்கித் தன் கையை நீட்டினான். அந்த முரட்டுக்கையை.

"வேண்டாம்... நான் பரவாயில்ல..."

நான் மறுத்தேன். ஆனா என் மனசுக்குள்ள... அந்த முரட்டுக்கையைப் பிடிச்சுக்கலாமான்னு ஒரு நப்பாசை. பிடிச்சா ஒரு தெம்பு கிடைக்குமேன்னு தோணுச்சு.

அவன் கையை எடுக்கல. அப்படியே வெச்சிருந்தான்.

"பிடிச்சுக்கோங்க மேடம்... ஒரு ஹெல்ப்க்கு தான... தப்பில்லை..."

அவன் சொன்ன விதம்... "ஒரு ஹெல்ப்க்கு தான..."

அது என் காதுக்குள்ள ஒரு மந்திரம் மாதிரி நுழைஞ்சுச்சு.

நான் அவனைப் பார்த்தேன். அவன் கண்கள்ல ஒரு கெஞ்சல். ஒரு அன்பு.

என் கை... கைப்பிடியை விட்டுட்டு... மெதுவா அவனைக் நோக்கி நகர்ந்துச்சு.


Part 55:

என் கை... அந்த கைப்பிடியை விட்டுட்டு... மெதுவா அவனை நோக்கி நகர்ந்துச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் குரல்.

'வேண்டாம் பவித்ரா... இது தப்பு...'

'அவன் ஒரு செக்யூரிட்டி... நீ கல்யாணம் ஆனவ... ஒரு குழந்தைக்கு அம்மா...'

ஆனா என் உடம்பு கெஞ்சுச்சு. 'பிடிச்சுக்கோ... சும்மா ஒரு சப்போர்ட்டுக்கு பிடிச்சுக்கோ... இல்லன்னா தலைசுத்தி விழுந்துடுவ...'

என் விரல்கள் நடுங்கிக்கிட்டே அவனோட உள்ளங்கையைத் தொட்டுச்சு.



"சட்"னு ஒரு ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அவனோட கை... அவ்ளோ சொரசொரப்பா, கல்லு மாதிரி கடினமா இருந்துச்சு. வெயில்ல காய்த்துப் போன உழைப்பாளியோட கை.

என் கை... வீட்ல இருந்து, மஞ்சள் பூசி, மென்மையா இருந்த பூ மாதிரி கை. அதுவும் இப்போ வேர்வையில பிசுபிசுப்பா இருந்துச்சு.

நான் தொட்ட அடுத்த செகண்ட், அவன் என் கையை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

அந்தப் பிடிப்புல ஒரு பாதுகாப்பு இருந்துச்சு. அதே சமயம், "நீ இப்போ என் பிடியில"ங்கிற ஒரு அதிகாரமும் தெரிஞ்சுச்சு.

"வாங்க மேடம்... மெதுவா..."

அவன் ஒரு படி ஏறினான். என் கையைத் தாங்கிப் பிடிச்சு, என்னை இழுத்துக்கிட்டு ஏறினான்.

நான் ஒவ்வொரு படியா எடுத்து வெச்சேன்.

அவன் தோள் மேல நான் சாயல. முடிஞ்ச அளவு இடைவெளி விட்டே வந்தேன். ஆனா அவனோட அந்த ஒரு கை பலம்... அது எனக்குப் பெரிய தெம்பைக் கொடுத்துச்சு.

ஒன்றரை மாடி ஏறிட்டோம்.

ஆனா அதுக்குள்ள என் கால்கள் மறுபடியும் "விர்ர்ர்"னு வலிக்க ஆரம்பிச்சுச்சு.

தொடைகள் ரெண்டும் தீயா எரிஞ்சுச்சு. மாடிப்படி ஏற ஏற மூச்சு முட்டுச்சு. என்னால வாய் வழியாத்தான் மூச்சு விட முடிஞ்சுச்சு.

"ஹா... ஹா..."

என் மார்பு பலமா ஏறி இறங்குச்சு. அந்த டைட்டான சுடிதார் இப்போ என்னை நெரிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

திடீர்னு என் கால் பிசகுன மாதிரி ஆகி, நான் தடுமாறினேன்.

"மேடம்!"

பிரகாஷ் இன்னும் இறுக்கமா என் கையைப் பிடிச்சான். இல்லன்னா நான் பின்னாடி உருண்டிருப்பேன்.

"மெதுவா மேடம்... அவசரம் இல்ல..."

அவன் என்கிட்ட நெருக்கமா வந்து நின்னான். அவன் முகத்துல என் மூச்சுக்காத்து படுற தூரம். அவன் கண்ணுல அவ்ளோ பதட்டம்.

நான் சுதாரிச்சுக்கிட்டு, நிமிந்து நின்னேன். கையை உருவிகிட்டேன்.

"பரவாயில்ல... நான் பாத்துக்குறேன்..."

திமிராச் சொல்ல முயற்சி பண்ணினேன். ஆனா குரல் நடுங்குச்சு.

"இல்ல மேடம்... உங்களுக்கு ரொம்ப மூச்சு வாங்குது... முகம் வெளிறிப் போச்சு."

"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல. விடு. நான் நடந்துக்குறேன். எனக்கு யாரோட உதவியும் தேவையில்ல."

நான் பிடிவாதமாச் சொன்னேன்.

"மேடம்... இன்னும் அஞ்சரை மாடி இருக்கு. இப்பவே இப்படி இளைக்குறீங்க... உங்களால முடியாது. புரிஞ்சுக்கோங்க."

"அதுக்கு என்ன பண்ணச் சொல்ற?"

நான் இன்னும் மூணு படி ஏற முயற்சி பண்ணினேன்.

ஒண்ணு... ரெண்டு...

மூணாவது படியில கால் வைக்கும்போது... என் முட்டி "டக்"னு மடங்கிடுச்சு. பலமே இல்லாம துவண்டு போச்சு. ரத்த ஓட்டமே நின்ன மாதிரி ஆகிடுச்சு.

"அம்மாடி..."

நான் அப்படியே அந்தப் படியில உட்காரப் போனேன்.

மறுபடியும் அவன்தான் தாங்கினான்.

இந்தத் தடவை அவன் சும்மா கையைப் பிடிக்கல. அவனோட இன்னொரு கை, என் முதுகுக்குப் பின்னால வந்து, என்னைத் தாங்கிப் பிடிச்சுச்சு.

அந்தத் தொடுதல்... என் மெல்லிய சுடிதாருக்கு மேல அவன் கை பட்டது... எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"மேடம்..."

அவன் குரல் ரொம்பத் தணிவா, ரகசியமா ஒலிச்சுச்சு.

"சொல்லு..." நான் பலவீனமா கேட்டேன்.

"தயவு செஞ்சு தப்பா எடுத்துக்காதீங்க..."

"என்ன?"

"நீங்க ரொம்பச் சோர்ந்து போயிருக்கீங்க. உங்களால நடக்க முடியாது. உங்க உடம்பு ஒத்துழைக்கல."

"அதுக்கு?"

"நான்... நான் உங்களைத் தூக்கிட்டுப் போறேன் மேடம்."

"என்னது?"

எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு. அதிர்ச்சியாவும் இருந்துச்சு.

"என்னடா பேசுற? தூக்கிட்டுப் போறியா?"

"ஆமா மேடம். குழந்தையத் தூக்கிட்டுப் போற மாதிரி... கொண்டு போய் வீட்டு வாசல்ல விட்டுடுறேன். உங்களுக்குச் சிரமமே இருக்காது."

நான் உதறினேன். அவன் கையைத் தட்டி விட்டேன்.

"சீ! தள்ளிப் போ!"

"என்ன நெனச்சுட்டு இருக்க மனசுல? நான் யாருன்னு தெரியுமா?"

"தெரியும் மேடம். நீங்க ராணி. அதான் சொல்றேன். ராணி கால் தரையில படக்கூடாது. வலிக்கக் கூடாது."

"வாயை மூடு. ஓவராப் பேசுற."

நான் அவனைக் கோவமா முறைச்சேன்.

"எனக்கு நடக்கத் தெரியும். உன் தயவு எனக்குத் தேவையில்ல."

நான் என் துப்பட்டாவைச் சரி பண்ணிக்கிட்டு, நிமிர்ந்து நின்னேன்.

"நீ முன்னாடி போ. நான் வரேன்."

அவன் அமைதியா ஒதுங்கி நின்னான்.

"உங்க இஷ்டம் மேடம்."

நான் மறுபடியும் நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ரெண்டாவது மாடி லேண்டிங் (Landing) வந்துச்சு.

அங்க கொஞ்சம் இடம் இருந்துச்சு. நான் செவுத்துல சாய்ஞ்சு நின்னேன்.

தலை சுத்தல் இப்போ அதிகமாச்சு. கண்ணு முன்னாடி பூச்சி பறக்குற மாதிரி "கிர்ர்ர்"னு இருந்துச்சு.

வயிறு பசியில கத்துச்சு. தொண்டை வறண்டு போச்சு.

பிரகாஷ் தூரமா நின்னு என்னையவே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.

"இன்னும் அஞ்சு மாடி..."

மேல பார்த்தேன். அந்தப் படிகள் முடிவே இல்லாம, சொர்க்கத்துக்குப் போற மாதிரி நீளமா தெரிஞ்சுச்சு.

'கண்டிப்பா என்னால முடியாது.'

'இங்கேயே மயங்கி விழுந்துடுவேனோ?'

'விழுந்தா... இவன் என்ன பண்ணுவான்னு தெரியாது. இவன் தூக்கிட்டுப் போறதுதான் ஒரே வழி போல...'

என் ஈகோ (Ego) ஒரு பக்கம் தடுக்குது. என் உடம்பு ஒரு பக்கம் கெஞ்சுது.

நான் ஓரக்கண்ணால அவனைப் பார்த்தேன்.

அவன் முகம் பாவமா, அதே சமயம் "எப்படியும் கூப்பிடுவீங்க"ங்கிற நம்பிக்கையோட இருந்துச்சு.

நான் பெருமூச்சு விட்டேன். எனக்குத் தோல்வி பயம் வந்துச்சு.

என் பிடிவாதம் தளர்ந்துச்சு.

"சரி..."

மெதுவாச் சொன்னேன்.

"என்ன மேடம்?" அவன் காது கேக்காத மாதிரி கேட்டான்.

"இங்க வா..."

குரலைத் தாழ்த்திக் கூப்பிட்டேன்.

அவன் உடனே ஓடி வந்தான்.

"சொல்லுங்க மேடம்."

நான் என் கையை நீட்டினேன்.

"கை கொடு. பிடிச்சுட்டு வர்றேன்."

அவன் என் கையைப் பிடிச்சான்.

ஆனா அவன் நகர்ல. அங்கேயே நின்னான்.

"என்ன?" நான் கேட்டேன்.

"மேடம்... கோவப்படாம யோசிங்க. இன்னும் அஞ்சு மாடி. கையப் பிடிச்சுட்டு ஏறுனா... இன்னும் அரை மணி நேரம் ஆகும். நீங்க மயங்கி விழுந்துடுவீங்க."

"வேற என்ன பண்ணச் சொல்ற?"

"நான் தூக்கிக்கிறேனே மேடம்... ப்ளீஸ்... நான் ஒரு தப்பும் பண்ண மாட்டேன்."

மறுபடியும் அதே பேச்சு.

எனக்கு இப்போ கோவத்தை விட, ஒரு விதமான இயலாமைதான் வந்துச்சு. அதை மறைக்க நான் அவனை நக்கல் பண்ணினேன்.

"யோவ் லூசு..."

நான் அவனை மேலிருந்து கீழ பார்த்தேன்.

அவன் என்னை விடக் கொஞ்சம் குள்ளம். ஒல்லியா, சோர்வா வேற இருக்கான். காய்ச்சல் வந்தவன்.

நான் நல்ல உயரமான பொண்ணு. உடம்புவாகு கொஞ்சம் நல்லாவே இருக்கும்.

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு. ஒரு நக்கல் சிரிப்பு.

"நீ என்னடா என்னைத் தூக்குறது?"

நான் கேட்டேன்.

"உன் சைஸ் என்ன? என் சைஸ் என்ன? நீ என்ன விடக் குள்ளம்."

"எப்படிடா என்னைத் தூக்குவ? இடுப்பு ஒடிஞ்சு விழுந்துடப் போற... அப்புறம் ரெண்டு பேரும் உருண்டுட்டு கிடக்கணும்."

நான் அவனை அவமானப்படுத்த நெனச்சேன். அப்போதான் அவன் அடங்குவான்னு.

"நீ பாக்கவே நோஞ்சான் மாதிரி இருக்க. என்னைத் தூக்குறதுலாம் நடக்குற காரியம் இல்ல. சும்மா கையக் கொடு."



நான் சொல்லி முடிக்குறதுக்குள்ள...

அவன் எந்த பதிலும் சொல்லல.

எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லாம...

சட்டுனு என் பக்கத்துல வந்தான்.

ஒரு கையை என் முதுகுக்குப் பின்னால விட்டான்.

இன்னொரு கையை... "சட்"னு என் முழங்காலுக்குக் கீழே... என் தொடைப் பகுதிக்குக் கீழே விட்டான்.

"ஏய்... என்ன..."

நான் கத்துறதுக்குள்ள...

"ஹ்ம்ம்ம்..."னு ஒரு சின்ன முனகலோட...

என்னை அப்படியே ஒரு பூப்பந்து மாதிரி மேல தூக்கிட்டான்.

என் கால் தரைல இருந்து மேல எழும்பிச்சு.

"அய்யோ!"

நான் அதிர்ச்சியில அவனோட கழுத்தை கெட்டியா பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என்னால நம்பவே முடியல.

இவன்... இந்தக் குள்ளப்பையன்... இந்த நோஞ்சான்...

என்னை இவ்ளோ ஈஸியா தூக்கிட்டானா?

அவன் முகம் இப்போ என் மார்புக்கு நேரா இருந்துச்சு.

அவன் கை... என் இடுப்புக்குக் கீழ, அந்த அகலமான சதைப்பகுதியைத் தாங்கிப் பிடிச்சிருந்துச்சு. இன்னொரு கை என் முதுகை அணைச்சிருந்துச்சு.

என் மஞ்சள் சுடிதார்... அவன் காக்கிச் சட்டை மேல படர்ந்துச்சு.

அவன் என்னைத் தூக்கின வேகத்துல, என் துப்பட்டா ஒரு பக்கம் சரிஞ்சு, என் மார்பு அவன் கண்ணுக்கு நேரா தெரிஞ்சுச்சு.

"மேடம்..."

அவன் குரல் என் காதுகிட்ட கேட்டுச்சு. அவன் மூச்சுக்காத்து என் கழுத்துல பட்டுச்சு.

"பயப்படாதீங்க. கெட்டியா பிடிச்சுக்கோங்க."

அவன் என்னைப் பார்த்தான். அவன் கண்கள்ல இப்போ அந்தப் பழைய நாய் குட்டி பாவம் இல்ல.

ஒரு ஆம்பளையோட மிடுக்கு தெரிஞ்சுச்சு. "நான் குள்ளமா இருக்கலாம்... ஆனா நான் ஆம்பள. உன்னைத் தாங்குற தெம்பு இருக்கு"ன்னு சொல்ற திமிர் தெரிஞ்சுச்சு.

என் உடம்பு அவனோட ஒட்டி உரசிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் உடம்புல இருந்து ஒரு வாசனை... வேர்வை வாசனை... அது கூடவே அவன் போட்டுருந்த எதோ ஒரு பவுடர் வாசனை...

அது ஒரு ஆம்பள வாசனை. அது மூக்கைத் துளைச்சுச்சு.

எனக்கு வெட்கம் பிச்சிக்கிட்டு வந்துச்சு. கூடவே ஒரு பயங்கரமான கிளர்ச்சி. என் உடம்புல ஒரு "ஜிவ்"வுனு ஒரு உணர்வு.

"பிரகாஷ்... விடு... இறக்கி விடு..."

நான் சும்மா ஒப்புக்குச் சொன்னேன். ஆனா என் கைகள் அவன் கழுத்தைச் சுத்தி வளைச்சுப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

"இல்ல மேடம். இனிமே இறக்க மாட்டேன். வீடு வரைக்கும் கொண்டு போறேன்."

அவன் உறுதியாச் சொன்னான்.

அவன் என்னை ஒரு குழந்தையைத் தூக்கி வெச்சிருக்கிற மாதிரி, தோள் மேல சாய்ச்சு வெச்சுக்கிட்டான்.

என் உடம்பு அவனுக்கு ஒரு பாரமாவே தெரியல போல. அவ்ளோ லாவகமாத் தூக்கிட்டான்.

அவன் நடக்க ஆரம்பிச்சான்.

"தப்... தப்..."

படிக்கட்டுல அவன் கால் வெச்சு ஏறினான்.

ஒவ்வொரு படியிலும் அவன் ஏறும்போதும், அவன் உடம்பு அதிரும்போதும்... என் உடம்பு அவன் மார்போட இடிச்சுச்சு.

என் மென்மையான மார்பகம் அவன் தோள்பட்டை மேல அழுத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் தொடைக்கடியில் இருந்த அவனோட கை... என் சதையை இருக்கிப் பிடிச்சிருந்தது. அந்த சூடு துணி வழியா என் நரம்புகளுக்குள்ள பாஞ்சுச்சு.

நான் என்ன பண்றதுன்னே தெரியாம முழிச்சேன்.

இது கனவா? இல்ல நிஜமா?

நான் ஒரு செக்யூரிட்டி கார்ட் கையில... அந்தரத்தில் மிதந்துட்டு இருக்கேன்.

யாராவது பார்த்தா?

"கடவுளே... யாராவது வந்தா என்ன ஆகுறது?"

நான் பயந்துபோய் சுத்தி முத்திப் பார்த்தேன்.

ஆனா அந்தப் படிக்கட்டு ரூம் அமைதியா இருந்துச்சு. எங்களோட மூச்சுச் சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுச்சு.

"மேடம்..."

அவன் ஏறினே கேட்டான்.

"வசதியா இருக்கா? வலிக்குதா?"

நான் அவனைப் பார்த்தேன். அவன் நெத்தியில வேர்வை. ஆனா அவன் முகத்துல ஒரு சந்தோஷம். ஜெயிச்ச சந்தோஷம்.

நான் பதில் பேசல.

என் முகத்தைப் புதைச்சுக்க இடம் தேடினேன்.

என் ஈகோ (Ego), என் திமிர் எல்லாம் இப்போ அவனோட அந்த வலிமையான கைகளுக்குள்ள அடங்கிப் போயிருச்சு.

நான் மெதுவா என் தலையை... அவனோட தோள்பட்டை மேல சாய்ச்சேன்.

அவன் முகம் மலர்ந்தது எனக்குத் தெரிஞ்சுச்சு.

அவன் நடையை வேகப்படுத்தினான்.

மூணாவது மாடி... நாலாவது மாடி...

அவன் மூச்சு வாங்குறது எனக்குக் கேட்டுச்சு. ஆனா அவன் நிக்கல. என்னைக் கீழே இறக்கல.

எனக்குள்ள ஒரு புது விதமான உணர்வு.

பாதுகாப்பு. அதிகாரம். ஆசை.

இந்த நொடிகள் இப்படியே நீடிக்காதான்னு ஒரு பைத்தியக்கார ஆசை மனசுக்குள்ள எட்டிப் பார்த்தது.

[yazhiniram]

நண்பா உங்களை குறை சொல்லவில்லை நண்பா இந்த கதை முழுக்க முழுக்க உங்களுடைய கற்பனை so நீங்க தான் முடிவு பண்ணனும் அதை மாற்ற எனக்கு உரிமை கிடையாது. நான் ரொம்ப சாதாரணமா சொன்ன விஷயத்தை நீங்க சீரியஸ் ஆக எடுத்துக்கொண்டிர்கள் மன்னிக்கவும்.

நான் எந்த விஷயத்தையும் சீரியஸாக எடுத்துக்கல நண்பா.  
சாதாரணமா ஒரு கருத்தா தான் எடுத்துக்கிட்டேன்.

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு பார்வை இருக்கும்.  
நீங்க உங்க பார்வையை சொன்னீங்க,  
நான் என்னோட பார்வையை பகிர்ந்தேன்.  
இதுல சரி, தவறு அப்படின்னு பிரிச்சு பார்க்குறது தேவையில்லை

படங்களோட கதை இருந்தாலும்,  
படங்கள் இல்லாம கதை போனாலும்,  
ஒவ்வொருத்தரின் கற்பனை ஒவ்வொரு விதமா வேலை செய்யும்.

இறுதியில் இது ஒரு கற்பனை கதைதான்,  
அதை ரசிக்கிற விதம் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனி.

[yazhiniram]

Part 56:



"தப்... தப்..."

அந்தப் படிக்கட்டு ரூம்ல அவனோட காலடி சத்தம் மட்டும் தான் எதிரொலிச்சுச்சு.

அவன் என்னை ஒரு குழந்தையைத் தூக்குற மாதிரி, ரொம்ப லாவகமாத் தூக்கிக்கிட்டு ஏற ஆரம்பிச்சான்.

நான் அவனோட கழுத்தை வளைச்சுப் பிடிச்சிருந்தேன். என் முகம் அவனோட தோள்பட்டைக்கு மிக அருகில இருந்துச்சு.

ஒவ்வொரு படியா அவன் ஏறும்போதும்... அவனோட உடம்புல ஏற்படுற அதிர்வு என் உடம்புக்கும் பரவிச்சு.

எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

நான் நல்ல உயரமான பொண்ணு. கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் உடம்பு கொஞ்சம் சதைப் பிடிப்பாத்தான் இருக்கும். என்னோட வெயிட் (50-52 kg) எனக்கே தெரியும்.

ஆனா அவனுக்கு என் வெயிட் ஒரு பொருட்டாவே தெரியல.

ஏதோ ஒரு பூப்பந்தைத் தூக்கிக்கிட்டு போற மாதிரி, மூச்சு கூட வாங்காம "சர சர"ன்னு ஏறினான்.

மூணாவது மாடி தாண்டினோம்.

அவன் கை... என் தொடைக்குக் கீழே, முழங்கால் மடிப்புல இருந்தது... மெதுவா நகர ஆரம்பிச்சுச்சு.

முதல்ல அது சும்மா பிடிமானம் மாதிரி தான் இருந்துச்சு. ஆனா ஏற ஏற... அந்தப் பிடிமானம் இன்னும் இறுக்கமாச்சு.

அவனோட முரட்டு விரல்கள்... என் சுடிதார் பேண்ட் துணியை அழுத்திப் பிடிச்சிருந்தது. அந்த அழுத்தம் என் சதைக்குள்ள ஊடுருவிச்சு.

திடீர்னு... அவனோட கை கொஞ்சம் மேல ஏறுச்சு.

என் தொடையோட அடிப்பகுதியில இருந்து... என் பின்னாடி சதையை நோக்கி.

என் சுடிதார் டாப் தூக்குற வேகத்துல கொஞ்சம் மேல ஏறியிருந்துச்சு. அவனோட அந்த சொரசொரப்பான உள்ளங்கை... என் சுடிதார் பேண்ட்டோட வழுவழுப்பான துணி வழியா... என் தொடையோட மென்மையான சதையைத் தொட்டுச்சு.

"சட்"னு எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

'இவன் என்ன பண்றான்? கை ஏன் மேல வருது?'

நான் லேசா நெளிஞ்சேன்.

"பிரகாஷ்..."

என் குரல் எனக்கே அந்நியமா, நடுக்கமா கேட்டுச்சு.

"என்ன மேடம்?" அவன் நிக்காமலே கேட்டான்.

"சரியாப் பிடி... கை வழுக்குது..."

நான் பொய்யா ஒரு காரணம் சொன்னேன். ஆனா உண்மை என்னன்னா... அவன் கை வழுக்கல. அவன் கை என் உடம்போட ஆழமான பகுதிகளைத் தேடுதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

"சாரி மேடம்... கீழே பிடிச்சா உங்களுக்கு வலிக்கும்னு தான்... இப்படிப் பிடிச்சா உங்களுக்கு வசதியா இருக்கும்..."

அவன் சொன்ன காரணம் நியாயமா இருந்தாலும்... அவன் செஞ்ச காரியம் வேற.

அவன் பிடியை மாத்துறேன்னு சொல்லி... அவனோட விரல்களை இன்னும் ஆழமாப் பதிச்சான்.

இப்போ அவனோட உள்ளங்கை... என் தொடையைத் தாண்டி... என் பிட்டம் (Buttock) ஆரம்பிக்கிற இடத்துல... அந்த மெதுவான சதை மடிப்புல போய் உக்காந்துச்சு.

"அம்மாடி..."

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள ஒரு மின்னல் வெட்டுச்சு.

அவன் கை... என் பின்னாடி இருக்கிற அந்த உருண்டையான சதையைத் தாங்கிப் பிடிக்குற மாதிரி அமைஞ்சது.

ஒவ்வொரு படியும் அவன் ஏறும்போதும், அவன் விரல்கள் என் சதையை லேசாப் பிசைஞ்சு விடுற மாதிரி ஒரு அழுத்தம் கொடுத்துச்சு.

அதுவும் அந்த மஞ்சள் சுடிதார் அவ்ளோ மெல்லிசு... அவனோட கைச்சூடு அப்படியே என் தோல்ல பட்டுச்சு.

இன்னொரு கை... என் முதுகுக்குப் பின்னால இருந்தது... இப்போ என் விலா எலும்பைத் தாண்டி, என் மார்புக்குக் கீழே வந்திருந்துச்சு.

அவன் தோள்பட்டை... ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் என் மார்புல உரசிட்டு இருந்துச்சு.

என் மெரூன் பிராவுக்குள்ள... என் மார்பகம் அவன் தோள்பட்டை இடிக்கிற வேகத்துக்கு ஏத்த மாதிரி நசுங்கி, விரிஞ்சுச்சு.

"இவன் வேணும்னே பண்றானா? இல்ல தெரியாம படுதா?"

என் மனசுக்குள்ள ஒரு போராட்டம்.

அவனைக் கண்டிச்சு, "கையை எடுடா"ன்னு சொல்லணும்னு தோணுச்சு.

ஆனா... இன்னொரு பக்கம்...

அந்த அழுத்தம்... அந்த நெருக்கம்... அது எனக்கு ஒரு விதமான சுகத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவன் மேல இருந்து வந்த வாசனை...

அது கார்த்திக் போட்டுக்கிற காஸ்ட்லியான பெர்ஃப்யூம் வாசனை இல்ல.

அது ஒரு security வேலை செய்யுறவனோட வாசனை. வெயில்ல காஞ்ச சட்டை, அவனோட வியர்வை, லேசான வேர்வை... எல்லாம் கலந்த ஒரு "சாதாரண ஆம்பள" வாசனை.

நான் மூக்கைப் பொத்திக்கணும். "சீ... நாத்தம்"னு மூஞ்சை சுழிக்கணும்.

ஆனா நான் என்ன பண்ணேன்?

என்னை அறியாமலே... மூச்சை ஆழமா இழுத்தேன்.

அந்த வாசனை என் நுரையீரலுக்குள்ள போய்... என் அடிவயித்துல ஒரு சூட்டை உண்டாக்கிச்சு.

"சீ... பவித்ரா... என்னடி இது புத்தி இப்படிப் போகுது? ஒரு செக்யூரிட்டியோட வாசனை உனக்கு பிடிச்சிருக்கா?"

மனசாட்சி காறித் துப்புச்சு.

ஆனா என் உடம்பு... அது வேற பாஷை பேசுச்சு. என் தொடைகள் தானா இறுக்கமாச்சு. என் மார்புக்காம்புகள் அந்த பிராவுக்குள்ள விரைச்சு நின்னு, அவன் தோள்பட்டையில உரச காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நாலாவது மாடி... அஞ்சாவது மாடி...

அவன் பிடி இன்னும் பலமாச்சு.

இப்போ அவன் கை... முழுசா என் இடுப்புக்குக் கீழ, அந்தப் பிட்டத்தோட வளைவுல பதிஞ்சிருந்துச்சு. அவன் என்னைத் தூக்குறதுக்காக கொடுக்கிற அழுத்தம்... என் பெண்மைக்கு மிக அருகில ஒரு அதிர்வை உண்டாக்கிச்சு.

அவன் விரல்கள்... என் சுடிதார் பேண்ட்டோட தையல் மேல பதிஞ்சு, என் சதையை அள்ளிப் பிடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

"பிரகாஷ்... மெதுவா..."

நான் முனகினேன். அது அதட்டலா இல்ல. ஒரு விதமான கெஞ்சலா இருந்துச்சு.

"பயப்படாதீங்க மேடம்... நான் இருக்கேன்... பூ மாதிரி கொண்டு போறேன்..."

அவன் குரல் கரகரப்பா இருந்துச்சு. அவனுக்கும் மூச்சு வாங்குச்சு.

நான் என் முகத்தை அவன் கழுத்துல புதைக்காத குறையா திருப்பிக்கிட்டேன்.

அவன் கழுத்துல வேர்வை வழியறதப் பார்த்தேன். என் மூச்சுக்காத்து அவன் கழுத்துல பட்டுச்சு. அவன் உடம்பு ஒரு கணம் சிலிர்த்ததை நான் உணர்ந்தேன்.

அவன் என்னை இன்னும் இறுக்கமா நெஞ்சோடு அணைச்சுக்கிட்டான்.

இப்போ என் மார்பகங்கள் முழுசா அவன் மார்புல அமிழ்ந்திருச்சு. அந்த மெரூன் துப்பட்டா எங்கயோ நழுவிப் போயிருச்சு.

எங்களுக்கு நடுவுல இருந்த இடைவெளி பூஜ்ஜியம் ஆச்சு.

ஆறாவது மாடி...

ஒவ்வொரு படியும் ஒரு யுகமாத் தெரிஞ்சுச்சு.

அவன் மூச்சு விடுற சத்தம்... "ஹ்ம்ம்... ஹ்ம்ம்..."

கூடவே என் இதயத்துடிப்பு... "தடக்... தடக்..."

என் உடம்புல ஒரு தீ பரவிட்டு இருந்துச்சு. எனக்கு வெட்கமா இருந்துச்சு. அதே சமயம், இந்தக் பயணம் முடியவே கூடாதுன்னு ஒரு பைத்தியக்கார ஆசை வந்துச்சு.

அவன் கை என் இடுப்புச் சதையைத் தொடும்போதெல்லாம்... என் உடம்பு "ஜிவ்"வுனு ஆச்சு.

என் கண்கள் சொக்கிப் போச்சு. நான் ஒரு போதையில இருக்கிற மாதிரி உணர்ந்தேன்.

"மேடம்... வந்துட்டோம்..."

அவன் குரல் கேட்டு நான் திடுக்கிட்டேன்.

ஏழாவது மாடி.

எங்க தளம்.

அவன் படிக்கட்டுல இருந்து காரிடாருக்கு வந்தான்.

அங்க வெளிச்சம் கொஞ்சம் மங்கலா இருந்துச்சு. எமர்ஜென்சி லைட் வெளிச்சம் மட்டும் தான்.

"இறக்கி விடுறேன் மேடம்..."

அவன் சொன்னான்.

அவன் மெதுவா குனிஞ்சான்.

என் கால் தரைல படப் போகுது.

இந்த சுகமான பிடியில இருந்து நான் விடுபடப் போறேன்.

எனக்குள்ள ஒரு ஏமாற்றம்.

அவன் கையைத் தளர்த்தினான். என் காலைத் தரையில ஊன்றினான்.

ஆனா...

என் மனசுல ஒரு லூசுத்தனமான எண்ணம் என் புத்தியில நுழைஞ்சுச்சு.

"இன்னும் கொஞ்சம்... இன்னும் ஒரு நொடி... சும்மா என்னதான் நடக்குதுன்னு பார்ப்போம்..."

என் கால்கள் தரையைத் தொட்டது. ஆனா நான் நிக்க முயற்சி பண்ணல.

வேணும்னே... என் முட்டியைத் தளர்த்தினேன்.

"அய்யோ..."

என் வாய்ல இருந்து ஒரு பொய்யான அலறல்.

நான் கால் தடுமாறுற மாதிரி... முன்னாடி சரிஞ்சேன்.

அவன் மேலேயே.

"மேடம்!"

அவன் பதறிப்போய், என்னை விழாமப் பிடிக்க முயற்சி பண்ணான்.

ஆனா நான் முழுசா அவன் நெஞ்சுல சாய்ஞ்சுட்டேன். என் மார்பு அவன் மார்புல "தொம்"னு இடிச்சுச்சு.

என்னை அறியாம... இல்ல இல்ல... நல்லாத் தெரிஞ்சே...

என்னை பேலன்ஸ் பண்றதுக்காக... என் கை முன்னாடி போச்சு.

அவனோட இடுப்புப் பகுதிக்கு.

என் உள்ளங்கை... அவன் பேன்ட் ஜிப் மேல... வேகமாப் பதிஞ்சுச்சு.

"பக்"னு ஒரு சத்தம் மனசுக்குள்ள.

நான் எதைத் தொட்டேன்?

வெறும் துணியை இல்ல.

அதுக்குள்ள இருந்த... அந்தத் தடிமனான... இரும்புக்கம்பி மாதிரி விரைச்சுப் போய் இருந்த... அந்த "உறுப்பை".

நான் சும்மா தொட்டுட்டு எடுக்கல.

விழுற வேகத்துல... என் விரல்கள் அதை இருக்கிப் பிடிச்சுச்சு.

ஒரு முழு வினாடி.

ஒண்ணு...

அந்த ஒரு வினாடி... என் உடம்பு முழுக்க ஆயிரம் வோல்ட் கரண்ட் பாஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

என் கைக்குள்ள சிக்கின அந்தப் பொருள்... சும்மா சதை மாதிரி இல்ல.

அது ஒரு சூடான இரும்புத் தடி மாதிரி இருந்துச்சு. கல்லு கணக்கா அவ்ளோ கடினமா, முறுகிப் போய் இருந்துச்சு.

என் உள்ளங்கை கொள்ளாத அளவுக்கு அது பெருசா, தடிமனா வீங்கியிருந்துச்சு.

நான் பிடிச்ச வேகத்துல... அது என் கைக்குள்ளேயே "தக்... தக்..."னு துடிச்சதை என்னால உணர முடிஞ்சுச்சு. உயிருள்ள ஒரு மிருகம் மாதிரி அது என் கைக்குள்ள நெளியுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்தப் பேன்ட் துணிக்குள்ள... அவ்ளோ சூடு... அவ்ளோ அனல்... என் கை வெந்து போற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

கார்த்திக் கிட்ட நான் இப்படியொரு விறைப்பை, இப்படியொரு தடிமனைப் பார்த்ததே இல்ல. இது வேற ரகம். இது ஒரு முரட்டுத்தனமான எழுச்சி.

என் விரல்கள் அந்தத் தடிமனான நரம்புகளைத் துணி வழியாவே உணர்ந்துச்சு. அது என் பிடியில இருந்து விடுபடத் துடிக்கிற மாதிரி விம்மிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டான்.

அவன் மூச்சு நின்னுடுச்சு.

அவன் கண்ணு பெருசா விரிஞ்சுச்சு. என் முகத்தைப் பார்த்தான்.

அவன் உடம்பு "விர்ர்ர்"னு ஆடுச்சு.

நானும் ஷாக் ஆன மாதிரி நின்னேன். என் கை இன்னும் அங்கேயே தான் இருந்துச்சு.

அந்தக் கடினமான சதை... என் கைக்குள்ள துடிக்கிறத நான் உணர்ந்தேன்.

அது அவ்ளோ பெருசா... அவ்ளோ சூடா...

அடுத்த வினாடி...

"சுர்ர்ர்"னு ஒரு கரண்ட் என் உடம்புல பாஞ்சுச்சு.

நான் "திடுக்"கிட்டு கையை எடுத்தேன்.

கரண்ட் கம்பியைத் தொட்ட மாதிரி கைய உதறினேன்.

பின்னால நகர்ந்தேன்.

என் இதயம்... காதுக்குள்ள கேட்கிற அளவுக்குச் சத்தமா அடிச்சுச்சு.

"லப் டப்... லப் டப்..."

அவன் என்னைப் பார்த்தான். அவன் கண்கள்ல இப்போ பயம் இல்ல. ஒரு விதமான தவிப்பு. சொல்ல முடியாத ஒரு அனல் பறக்குற பார்வை.

"மேடம்... அது..."

அவன் வாய் குழறியது.

எனக்குத் தெரியும். நான் செஞ்சது தப்பு. ரொம்பப் பெரிய தப்பு.

ஆனா அந்த ஒரு வினாடி சுகம்... என் வாழ்நாள் முழுக்க மறக்காது.

இப்போ நான் நடிக்கணும். இல்லன்னா நான் மாட்டிக்கிடுவேன். என் கௌரவம் போயிடும்.

நான் என் முகத்துல பொய்யான கோவத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"பிரகாஷ்!"

நான் கத்துனேன். ஆனா குரல்ல நடுக்கம் இருந்துச்சு.

"என்னடா பண்ற? சரியாப் பிடிக்க மாட்டியா?"

நான் அவனைப் பழிக்கறேன்.

"கொஞ்சத்துல நான் விழுந்திருப்பேன்! என்ன நினைப்புல இருக்க?"

நான் என் துப்பட்டாவை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டேன். என் கை நடுங்குறத மறைக்க முயற்சி பண்ணினேன்.

அவன் திருதிருன்னு முழிச்சான்.

"இல்ல மேடம்... நான்... நான் மெதுவாத் தான்..."

"போதும்! வாயை மூடு!"

நான் அவனை அதட்டினேன்.

"தூக்கத் தெரியலைன்னா எதுக்குத் தூக்குற? என்னையக் கீழே தள்ளிவிடவா பார்த்த?"

நான் எவ்ளோ சத்தமாப் பேசுறேனோ, அவ்ளோ தூரம் என் தப்பை மறைக்க முடியும்னு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா அவனுக்குத் தெரியும்.

நான் தான் சாய்ஞ்சேன். நான் தான் தொட்டேன்.

அவன் பார்வை... என் முகத்துல இருந்து... என் கைக்கு நகர்ந்துச்சு.

நான் எதைத் தொட்டேனோ... அந்த இடத்தைப் பார்த்தான்.

அவன் பேன்ட் அங்க கூடாரம் மாதிரி புடைச்சுக்கிட்டு நிக்குறது எனக்கும் தெரிஞ்சுச்சு.

எனக்கு வெட்கம் தாங்க முடியல. முகம் தீயா எரிஞ்சுச்சு.

என் காலுக்கு நடுவுல... அந்தரங்க இடத்துல... ஒரு ஈரம் கசிஞ்சு, ஜட்டியை நனைக்கிறத நான் உணர்ந்தேன்.

"போதும்... நீ போ... கிளம்பு..."

நான் சுவத்துல சாய்ஞ்சுக்கிட்டு, மூச்சு வாங்கினேன்.

"சாரி மேடம்... ரொம்ப சாரி மேடம்..."

அவன் கைகூப்பினான். ஆனா அவன் குரல்ல ஒரு நடுக்கம். அவனுக்கும் அந்தத் தொடுதல் எதோ பண்ணியிருக்கு.

அந்த காரிடார்ல... நாங்க ரெண்டு பேரும் தனிமையில நின்னோம்.

காத்து கனமா இருந்துச்சு. அந்த அமைதி... எங்களைத் தவிர வேற யாருக்கும் புரியாத ஒரு ரகசிய பாஷையா இருந்துச்சு.

நான் அவனைத் திட்டினாலும்... என் மனசுக்குள்ள அந்த 'பிடிப்பு' இன்னும் குறையல. என் கை இன்னும் அந்தச் சூட்டை மறக்கல.

எங்க மூச்சுக்காத்து அந்த அமைதியில உரசின சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

யாருமே நகரல. அவன் என்னைப் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தான். நான் அவனைப் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தேன்.

எங்க ரெண்டு பேர் கண்ணுலயும்... "நடந்தது தப்பில்ல"ங்கிற மாதிரி ஒரு தீ எரிஞ்சுச்சு.



Part 57:



அந்த காரிடார்ல ஒரு விதமான அமைதி நிலவுச்சு.

எங்க ரெண்டு பேரோட மூச்சுக்காத்து சத்தம் மட்டும்தான் அங்க கேட்டுச்சு.

“ஹ்ம்ம்... ஹ்ம்ம்...”

என் இதயம் உள்ளுக்குள்ள லப்-டப்... லப்-டப்னு அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் உள்ளங்கையில... அந்தச் சூடு...

அவனோட அந்த ‘உறுப்பை’... அதான் அவனோட சுன்னியப் பிடிச்ச அந்த ஒரு நொடியோட வெப்பம்... இன்னும் என் கைரேகையில அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டு இருக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

நான் என் கையை இடுப்புல வெச்சு மறைச்சுக்கிட்டேன்.

பிரகாஷ் என்னையே பார்த்துக்கிட்டு நின்னான்.

அவன் முகத்துல... ஐயோ... அதைப் பார்க்கவே பாவமா இருந்துச்சு.

ஒரு திருடன் போலீஸ்கிட்ட மாட்டுனா எப்படி முழிப்பானோ... அப்படி ஒரு பயம் கலந்த மிரட்சி.

அவன் கைகள் நடுங்குறத நான் கவனிச்சேன்.

திடீர்னு அவன் வாய் திறந்தான். வார்த்தைகள் உளறிக்கொட்டிச்சு.

"சாரி மேடம்... அய்யோ... சாரி மேடம்..."

அவன் கும்பிடு போட்டான்.

"மன்னிச்சுடுங்க மேடம்... தெரியாம நடந்துடுச்சு... நான்... நான் உங்களைப் பிடிக்கத்தான் நெனச்சேன்... ஆனா கை தவறி..."

"சத்தியமா நான் வேணும்னே பண்ணல மேடம்... என் மேல கோவப்படாதீங்க..."

"மேடம்... ப்ளீஸ் மேடம்..."

அவன் திரும்பத் திரும்ப அதையே சொல்லிக்கிட்டு, கூனிக்குறுகிப் போய் நின்னான்.

அவன் அவ்ளோ பயந்து போய் கெஞ்சுறதப் பார்க்கும்போது...

என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஓரமா சிரிப்பு பொத்துக்கிட்டு வந்துச்சு.

‘அட லூசுப் பயலே...’

‘நீயாடா என்னைத் தொட்ட? நான் தானேடா உன்னைத் தொட்டேன்?’

‘நான்தானே விழுற மாதிரி நடிச்சு... உன் நெஞ்சுல சாய்ஞ்சு... என் கையாலேயே அதை அழுத்திப் பிடிச்சேன்?’

‘அதுக்கு நீ ஏன்டா இப்போ இப்படிப் பதறுற?’

உண்மையிலேயே அவன் பயந்து போயிருந்தான்.

எங்கே நான் கத்திடுவேனோ...

இல்ல வெளிய யாராவது கிட்ட சொல்லிடுவேனோ...

இல்ல வேலையை விட்டுத் தூக்கிடுவாங்களோன்னு பயந்து நடுங்குறான்.

ஆனா...

அந்தப் பயத்துக்குப் பின்னாடி...

அவன் கண்ணுக்குள்ள ஒரு சின்ன மின்னல் தெரிஞ்சுச்சு.

நான் தொட்டதால வந்த ஒரு கிளர்ச்சி... ஒரு போதை... அவன் கண்ணுல மறைக்க முடியாம மின்னுச்சு.

நான் என் சிரிப்பை வெளியக் காட்டிக்கல.

முகத்தை நல்லா இறுக்கமா, கொஞ்சம் எரிச்சலா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"போதும்... நிறுத்து பிரகாஷ்."

நான் அதட்டலாச் சொன்னேன்.

"சாரி சாரி"ன்னு அவன் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தா... எனக்கு எதோ மனசுக்குள்ள குத்துது.

"நீ கிளம்பு இப்போ... இதுக்கு மேல நான் என் வீட்டுக்கு நடந்து போயுக்குவேன். நீ வராதே."

கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

அவன் திருதிருன்னு முழிச்சான்.

"இல்ல மேடம்... வீட்டு வாசல் வரைக்கும்..."

"தேவையில்லன்னு சொன்னேன்ல? நான் ஒண்ணும் சின்னக் குழந்தை இல்ல. போ."

நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டு, அந்தப் படிக்கட்டு ரூம் கதவை நோக்கி நடந்தேன்.

அந்த இரும்புக் கதவு.

பொதுவா அது எப்பவும் திறந்துதான் இருக்கும். ஆனா இன்னைக்கு ஏதோ காத்துல லேசாச் சாத்தியிருந்துச்சு.

நான் என் கையை வெச்சு அதைத் தள்ளினேன்.

"ம்ம்ம்..."

நகரல.

அது கனமா இருந்துச்சு.

கையில் பிரசாதத் தட்டு வேற இருக்கு.

ஏற்கனவே வெயில்ல அலைஞ்ச களைப்பு வேற... உடம்புல வேற தெம்பு இல்ல.

அந்தக் கதவு பாரமா, என்னையப் பார்த்து "உன்னால முடியாதுடீ"ன்னு நக்கலாச் சிரிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்கு வெட்கமாப் போச்சு.

மறுபடியும் என் தோளை வெச்சு இடிக்கப் போனேன்.

அதுக்குள்ள...

என் தலைக்கு மேல ஒரு கை வந்து அந்தக் கதவை அழுத்துச்சு.

பிரகாஷ்.

அவன் என்னையத் தள்ளவிடல.

எனக்கு முன்னாடி வந்து, அந்த கனமான இரும்புக் கதவை ஒற்றைக் கையால "சட்"னு தள்ளித் திறந்தான்.

அவன் முகத்துல வேர்வை வழியுது.

மூச்சு வாங்குது.

ஆனா எனக்காக அந்தக் கதவைத் திறந்து பிடிச்சுக்கிட்டு, நான் போறதுக்காக வழிவிட்டு நின்னான்.

அந்தப் பார்வை...

‘நீங்க போங்க ராணி... நான் உங்களுக்காகக் கதவைத் திறந்து நிக்கிறேன்...’

அப்படிங்கிற மாதிரி ஒரு விசுவாசம்.

நான் அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

அவன் கழுத்து நரம்புகள் புடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தக் காக்கிச் சட்டையெல்லாம் வேர்வையில நனைஞ்சு உடம்போட ஒட்டிருக்கு.

அவன் மேலருந்து வந்த அந்த ஆம்பள வாடை... என் மூக்குல அடிச்சுச்சு.

"தேங்க்ஸ்."

உதட்டுக்குள்ள முணுமுணுத்துட்டு, அவனைக் கடந்து வெளிய வந்தேன்.

வெளிய வந்ததும், மறுபடியும் நின்னேன்.

அவன் இன்னும் அந்தக் கதவைப் பிடிச்சுக்கிட்டே, என்னையவே பார்த்துக்கிட்டு நின்னான்.

அவன் வர்ற மாதிரி தெரியல.

அங்கேயே நின்னு என்னைய வழியனுப்பப் போறான் போல.

எனக்கு எரிச்சலா வந்துச்சு.

"ஏன் அங்கேயே நிக்கிற? இன்னும் என்ன பார்வை?"

"போ... போய் உன் டியூட்டியைப் பாரு. கேட்ல யாராவது வந்தா என்ன பண்றது? போ பிரகாஷ்."

கொஞ்சம் அதிகாரமாத்தான் சொன்னேன்.

அவன் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.

ஒரு சின்னக் குழந்தையைத் திட்டி அனுப்பினா... அது எப்படி மூஞ்சியைத் தூக்கி வெச்சுக்கிட்டு பாக்குமோ... அப்படி ஒரு பார்வை.

அந்தக் கண்கள்ல ஒரு வலி தெரிஞ்சுச்சு.

"நான் இவ்ளோ தூரம் தூக்கிட்டு வந்தேன்... ஆனா மேடம் இப்படி விரட்டுறாங்களே..."ங்கிற ஏக்கம்.

"சரி மேடம்..."

குரல் உடைஞ்சுபோய் சொன்னான்.

மெதுவாத் திரும்பினான்.

அந்தக் கதவை விட்டுட்டு, படிக்கட்டு வழியா கீழே இறங்கத் தயாரானான்.

அவன் அந்த கதவ விட்டு கீழ போக ரெடி ஆனான்.

அவன் தோள்கள் தொங்கிப் போய், நடை தளர்ந்து போய்... ஒரு தோல்வியடைஞ்ச மனுஷனாத் திரும்பறதப் பார்க்கும்போது...

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ஒண்ணு 'சுருக்'னு கிள்ளுச்சு.

‘பாவம்...’

‘எனக்காக ஆறு மாடி மூச்சு முட்டத் தூக்கிக்கிட்டு வந்தான்...’

‘என் உடம்பு பாரத்தைத் தாங்கிக்கிட்டு... வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போய் நிக்கிறான்...’

‘காய்ச்சல் வந்த உடம்பு வேற...’

‘நான் பண்ணுனதுக்கு... அவன் சாரி கேட்டுக்கிட்டு நிக்கிறான்...’

‘இப்போ ஒரு வாய் தண்ணி கூடக் குடுக்காம விரட்டி விடுறேனே... நான் என்ன மனுஷி?’

அந்த விசுவாசமான பார்வை என்னைய உறுத்துச்சு.

என்னால தாங்க முடியல.

அவன் முதல் படியில கால் வெக்கப் போனான்.

"பிரகாஷ்..."

என் குரல் எனக்கே மென்மையா ஒலிச்சுச்சு.

அவன் உடனே நின்னான். சட்டுனு திரும்பினான்.

அவன் கண்ணுல அவ்ளோ வேகம். அவ்ளோ ஆசை.

"மேடம்?"

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

அவன் நெத்தி முழுக்க வேர்வை முத்துக்கள். சட்டை பட்டன் திறந்த இடத்துல மார்பு ஈரம்.

மனசுக்குள்ள இருந்த குற்ற உணர்ச்சியை மறைச்சுக்கிட்டு, குரலை இயல்பா வெச்சுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"பாரு... எப்படி வேர்க்குதுன்னு..."

நான் அவன் சட்டையைக் கண்ணால சுட்டிக் காட்டினேன்.

"ரொம்ப டயர்டா இருக்க... சும்மாப் போனா மயக்கம் போட்டு விழுந்துடுவ..."

"வா... வீட்டுக்கு வந்து தண்ணி குடிச்சுட்டுப் போ."

அவன் தயங்கினான்.

"இல்ல மேடம்... பரவாயில்ல மேடம்... நான் கேட்ல போய்க் குடிச்சுக்கறேன்..."

அவன் மறுக்கறது ஒரு மரியாதைக்காகத்தான்னு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா அவன் மனசுக்குள்ள 'கூப்பிட மாட்டாளா'ன்னு ஏங்கிக்கிட்டு இருக்கான்னும் தெரியும்.

"சும்மா பிகு பண்ணாத..."

நான் அதட்டினேன். ஆனா இந்தத் தடவை அது செல்லமா இருந்துச்சு.

"நான் சொல்றேன்ல... வா. வந்து தண்ணி குடிச்சுட்டுப் போ. இது என் ஆர்டர்."

அவன் என்னையப் பார்த்தான்.

ஒரு சின்னச் சிரிப்பு அவன் உதட்டுல வந்து மறைஞ்சுச்சு.

"சரிங்க மேடம்..."

அவன் தலையாட்டினான்.

நான் திரும்பினேன்.

என் பிளாட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

இப்போ... அவன் எனக்குப் பின்னாடி வர்றான்.

எனக்குத் தெரியும்.

அவன் என் முதுகுக்குப் பின்னாடி... ஒரு நாலஞ்சு அடி தள்ளி நடந்து வர்றான்.

என் உடம்பு முழுக்க இப்போ ஒரு விதமான கூச்சம் பரவ ஆரம்பிச்சுச்சு.

எதுக்கு?

ஏன்னா அவன் என்னைப் பார்க்குறான்.

நான் முன்னாடி நடந்தாலும், என் முதுகுல கண் இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

அவன் பார்வை... என் கழுத்துல ஆரம்பிச்சு... என் பின்னல்ல பட்டு... கீழே இறங்கி... என் இடுப்புல நிலைச்சு நிக்குறதை என்னால உணர முடிஞ்சுச்சு.

என் தலைமுடி... அந்த ஈரமான, நீண்ட பின்னல்... நான் நடக்கும்போது "ஆடி ஆடி" என் இடுப்பைத் தட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அதுவும் அந்த மல்லிகைப்பூ... அது ஆடும்போது இன்னும் வாசம் வீசுமே...

அவன் அதை ரசிப்பான். மூச்சை இழுத்து அந்த வாசனையை உள்ள வாங்குவான்.

என் மஞ்சள் சுடிதார்...

அது கொஞ்சம் டைட்டா இருந்ததால, நான் நடக்கும்போது என் பின்னழகு எப்படி அசையும்னு எனக்கே தெரியும்.

அதுவும் ஆறு மாடி ஏறி வந்ததால, வேர்வையில அந்தத் துணி லேசா என் சூத்தோட ஒட்டிப் பிடிச்சிருக்கும்.

‘என் குண்டியோட அசைவை அவன் இப்போ உத்துப்பாத்துக்கிட்டே வருவான்...’

‘ஒவ்வொரு அடியும் அவன் கண்ணுக்குள்ள பதிஞ்சுகிட்டு இருக்கும்...’

‘சே... என்னடி பவித்ரா இது? அவன்தான் பார்க்குறான்னா... நீ ஏன் அதை நெனச்சு நெனச்சு சந்தோஷப்படுற?’

மனசு கண்டிச்சாலும்... என் நடையில ஒரு நளினம் தானா வந்துச்சு.

வேணும்னே கொஞ்சம் இடுப்பை ஆட்டி நடந்தேனா? தெரியல.

ஆனா அந்த "சலக் சலக்"ங்கிற கொலுசு சத்தத்துக்கு ஏத்த மாதிரி... என் உடம்பு ஒரு தாளத்தோட நடந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு குறுகுறுப்பு.

‘அவன் பார்க்குறானா? இல்லையா?’

‘திரும்பிப் பார்க்கலாமா?’

‘வேண்டாம்... பார்த்தா தப்பா நெனப்பான். நான் ஏதோ சிக்னல் கொடுக்கிறேன்னு நினைச்சுப்பான்.’

‘இல்ல... சும்மா ஒரு செகண்ட்... அவன் என்ன பண்றான்னு தெரிஞ்சுக்க...’

என் ஆர்வம் தாங்க முடியல.

நடக்கிறதை நிறுத்தாம... சும்மா எதோ சத்தம் கேட்ட மாதிரி... லேசாத் தலையைத் திருப்பினேன்.

ஒரே ஒரு நொடிதான்.

என் கண்ணு அவனைக் கவ்விப் பிடிச்சுச்சு.

நான் நெனச்சது சரிதான்.

அவன் கண்ணு... நேரா என் இடுப்புக்குக் கீழே... என் பின்னழகையே வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் பார்வை அவ்ளோ தீவிரமா, அவ்ளோ பசியோட இருந்துச்சு.

"முழுங்கிடுவான் போல..."

நான் திரும்புன அந்த ஒரு நொடி... அவன் என்னைக் கவனிச்சுட்டான்.

"பக்"குனு திருடனைப் பிடிச்ச மாதிரி ஆயிடுச்சு அவனுக்கு.

அவன் உடனே பதறிப்போய், பார்வையைத் திருப்பினான்.

திடீர்னு செவுத்துல எதோ பல்லி ஓடுறதைக் கவனிக்கிற மாதிரி, இல்லன்னா படியைப் பார்க்குற மாதிரி ஒரு டம்மி ஆக்டிங் கொடுத்தான்.

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

‘மாட்டிட்டியா மவனே...’

மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னத் திமிர்.

‘பார்த்தியா... நீ எவ்ளோ பெரிய ஆம்பளையா வேணா இரு... என்னைத் தூக்குற அளவுக்கு பலசாலியா இரு... ஆனா என் அழகுக்கு முன்னாடி நீ வெறும் பூச்சி.’

அந்த எண்ணம் எனக்கு ஒரு கிக்கைக் கொடுத்துச்சு.

கூடவே ஒரு வெட்கமும் வந்துச்சு.

‘சீ... என் பின்னால ஒருத்தன் ஜொள்ளு விடுறதை ரசிக்கிறியேடி...’

நான் அவனைக் கண்டுக்காத மாதிரி, முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டு மறுபடியும் நேரா நடந்தேன்.

ஆனா இப்போ என் நடையில இன்னும் கொஞ்சம் வேகம், இன்னும் கொஞ்சம் கம்பீரம்.

என் பிளாட் கதவு வந்துச்சு.

சாவியை எடுத்துத் திறந்தேன்.

"க்ளிக்"னு சத்தம் கேட்டுச்சு.

கதவைத் தள்ளித் திறந்தேன்.

உள்ளே இருட்டா இருந்துச்சு. சாயங்கால நேரம்ங்கிறதால வீட்டுக்குள்ள நிழல் விழுந்திருந்துச்சு.

நான் உள்ளே காலை வெச்சேன்.

திரும்பாமலே சொன்னேன்.

"உள்ள வா."

குரல் கொஞ்சம் கரகரப்பா வந்துச்சு.

நான் செருப்பைக் கழட்டி ஓரமா விட்டேன்.

ஸ்விட்ச் போர்டைத் தேடி லைட்டைப் போட்டேன்.

"டக்"

ஹால் வெளிச்சமாச்சு.

நான் உள்ளே நுழைஞ்சதும், என் வீட்டுக்கே உரிய அந்த வாசனை... ஊதுவத்தி வாசம், பழைய புத்தக வாசம், அப்புறம் என் பவுடர் வாசம்... எல்லாம் கலந்து வந்துச்சு.

இது என் உலகம். என் கோட்டை.

இங்க நான், என் புருஷன், என் பையன் மட்டும்தான் இருப்போம்.

ஆனா இன்னைக்கு...

ஒரு அந்நியன்... ஒரு வாலிபன்... உள்ளே வர்றான்.

அதுவும் என் புருஷன் இல்லாத நேரத்துல.

நான் கதவைத் திறந்து வெச்சுட்டே, நேரா பூஜை அறைக்குப் போனேன்.

என் கை நடுங்குச்சு.

கையில இருந்த பிரசாதத் தட்டை, சாமி படத்துக்கு முன்னாடி வெச்சேன்.

"சாமி... என்னை மன்னிச்சுடு..."

மனசுக்குள்ள ஒரு குரல் ஓடுச்சு.

"கோயிலுக்குப் போயிட்டு வந்து... நேரா வீட்டுக்கு ஒரு ஆம்பளையைக் கூட்டிட்டு வந்திருக்கியே... இது தப்பில்லையா?"

"இல்ல... சும்மா தண்ணி குடுக்கத்தானே..."

எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டேன்.

நான் திரும்பினேன்.

பிரகாஷ் வாசல்லயே நின்னான்.

செருப்பைக் கழட்டிட்டு, தயங்கித் தயங்கி உள்ளே வந்தான்.

அவன் கண்கள் வீட்டை ஒரு முறை சுத்திப் பார்த்துச்சு.

டிவி, சோஃபா, ஷோகேஸ் பொம்மைகள்... எல்லாத்தையும் ஒரு ஆச்சரியத்தோட பார்த்தான்.

"இதுதான் என் ராணியோட அரண்மனை"ன்னு அவன் உள்வாங்குறான் போல.

அவன் பார்வை என் மேல பட்டது.

நான் இன்னும் அந்த பூஜை அறை வாசல்ல நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் பின்னல் முன்னாடி விழுந்து கிடந்துச்சு.

அந்த ஈர முடி என் சுடிதார் டாப்ல பட்டு, அந்த இடத்தை இன்னும் ஈரமாக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

மஞ்சள் சுடிதார்ல, நெத்தியில குங்குமத்தோட, நான் அவனுக்கு ஒரு குடும்பப் பெண்ணா, ஒரு மஹாலக்ஷ்மியாத் தெரிஞ்சிருப்பேன்.

அவன் என்னையப் பார்க்குற விதத்துல ஒரு பக்தி கலந்த ஆசை தெரிஞ்சுச்சு.

எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

இந்த அமைதி ஆபத்தானது.

"அங்கேயே நில்லு... ஹால்ல..."

நான் கையைக் காட்டினேன்.

"உட்காருன்னு சொல்லணும்... ஆனா சொன்னா அவன் உரிமையா சோஃபாவுல சாய்ஞ்சாலும் சாய்வான். வேண்டாம்."

"நான் போய் தண்ணி எடுத்துட்டு வரேன்."

அவன் தலையாட்டினான்.

"சரிங்க மேடம்."

அவன் குரல் மெதுவா ஒலிச்சுச்சு.

அவன் அங்கேயே நின்னான்.

அவன் உடம்புல இருந்து இன்னும் அந்த வியர்வை வாசம் அடிச்சுச்சு.

அது என் ஏசி ரூம் வாசனையோட கலந்து... ஒரு மாதிரி போதையை உண்டு பண்ணுச்சு.

நான் அவனைக் கடந்து கிச்சனை நோக்கி நடந்தேன்.

நான் நடக்கும்போது... அவன் கண்ணு என்னை விட்டு விலகலன்னு எனக்குத் தெரியும்.

என் மஞ்சள் நிற உருவம்... அந்த ஹால்ல நகர்றத அவன் இமைக்காம ரசிப்பான்.

கிச்சன் வாசல்படியைத் தாண்டும்போது... என் இதயத்துடிப்பு இன்னும் வேகமாச்சு.

'இப்போ நாங்க ரெண்டு பேர் மட்டும் தான்.'

'கதவு திறந்திருந்தாலும்... வெளிய யாருமில்ல.'

'அவன் நினைச்சா என்ன வேணா பண்ணலாம்.'

'நான் நினைச்சா என்ன வேணா பண்ணலாம்.'

அந்த எண்ணம்... ஒரு பயங்கரமான சுதந்திரத்தைக் கொடுத்துச்சு.

நான் ஃப்ரிட்ஜை நோக்கிப் போனேன்.

தண்ணி பாட்டிலை எடுக்கக் கை நீட்டினேன்.

என் கை விரல்கள் ஜில்லுனு இருந்த அந்த பாட்டிலைத் தொட்டது.

ஆனா என் மனசு... ஹால்ல நிக்கிற அந்த அந்நிய மனுஷன் மேலேயே இருந்துச்சு.

[yazhiniram]

Part 58:


நான் கிச்சனுக்குள்ள நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன்.

கையில அந்த ஃப்ரிட்ஜ் வாட்டர் பாட்டில்.

அது ரொம்ப "ஜில்"லுனு, ஐஸ் கட்டி மாதிரி இருந்துச்சு.

பாட்டில் மேல இருந்த ஈரம்... என் உள்ளங்கையில "பசபச"ன்னு ஒட்டுச்சு.

ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டேன்.

"ஹ்ப்பா..."

என் நெஞ்சு "தடக்... தடக்..."னு அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டேன்.

"பவித்ரா... பதறாத... ஏன் இப்படி நடுங்குற?"

"சும்மா தண்ணி குடுக்கத்தானே போற... இதுல என்ன இருக்கு?"

"அவன் பாவம்... தாகமா இருப்பான்... குடுத்துட்டு அனுப்பிடலாம்..."

ஆனா மனசு கேட்கல.

என் வீட்டு ஹால்ல... என் புருஷன் இல்லாத நேரத்துல... ஒரு அந்நிய மனுஷன் நிக்கிறான்.

அதுவும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி... படிக்கட்டுல என்னையத் தூக்கிக்கிட்டு வந்தவன்.

என் உடம்பைத் தொட்டவன்... ஆனா சுடிதார் மேல தான், டைரக்ட்டா இல்ல... இருந்தாலும் அவன் தொட்ட இடமெல்லாம் இன்னும் சூடா இருக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

நான் மெதுவாத் திரும்பினேன்.

கிச்சன் வாசப்படியைத் தாண்டி ஹாலுக்கு வந்தேன்.

அவன் அங்கேயேதான் நின்னான்.

நான் எங்க நிக்கச் சொன்னேனோ... அந்த இடத்துல இருந்து ஒரு அங்குலம் கூட நகரல.

வாசல்படிக்கு ஓரமா... சுவரோட சுவரா ஒடுங்கிப் போய் நின்னான்.

பார்க்கவே பாவமா இருந்துச்சு.

என் வீடு அவனுக்குப் பெருசாத் தெரிஞ்சிருக்கலாம்.

அந்த சோஃபா... டிவி... லைட்ஸ்... இதெல்லாம் பார்த்துட்டு, நாங்க ரொம்ப பெரிய பணக்காரங்க போலனு அவனுக்குத் தோணியிருக்கும் போல.

அதான் அப்படி கைகட்டி நிக்கிறான்.

தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டு, தரையைப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னான்.

ஆனா...

என் கால் சத்தம் கேட்டதும்... "சட்"னு நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

என்னை பார்த்ததும் அவன் கண்கள்ல அப்படி ஒரு ஒளி.

என் மஞ்சள் சுடிதார்...

என் ஈரத் தலைமுடி...

என் கழுத்துல இருக்கிற அந்த மல்லிகைப்பூ...

எல்லாத்தையும் அவன் ஒரே பார்வையில அப்படியே முழுங்குற மாதிரி பார்த்தான்.

எனக்குக் கூச்சமா போச்சு.

வேகமாத் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டே அவன்கிட்ட போனேன்.

கிட்டப் போகப் போக... அவனோட வேர்வை வாசம் என் மூக்குல அடிச்சுச்சு.

அவன் சட்டை முழுக்கத் தொப்பல நனைஞ்சு உடம்போட ஒட்டிப் போயிருந்துச்சு.

முகம் களைப்பா, வாடிப் போய் இருந்துச்சு.

"இந்தா... தண்ணி..."

மெதுவாச் சொன்னேன்.

பாட்டிலை அவன்கிட்ட நீட்டினேன்.

அவன் அவசரமா, "தேங்க்ஸ் மேடம்..."னு சொல்லிக்கிட்டே கையை நீட்டினான்.

அவன் வாங்கும்போது... அவனும் பதட்டத்துல இருந்தான் போல...

அவன் விரல்கள்... என் விரல்கள் மேல பட்டுடுச்சு.

"சுர்ர்ர்..."

லேசாத்தான் பட்டுச்சு.

ஆனா அது ஒரு எலெக்ட்ரிக் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அவனோட அந்தச் சொரசொரப்பான, சூடான விரல்கள்... என் ஜில்லுனு இருந்த விரல்கள் மேல உரசுனதும்...

என் வயித்தைக் கலக்குச்சு.

என் உடம்பு ஒரு நிமிஷம் சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

'அய்யோ... மறுபடியும் தொட்டுட்டேனே...'

படிக்கட்டுல தொட்டது பத்தாதுன்னு இப்போவும்...

நான் உடனே கையை "சட்"னு எடுத்துக்கிட்டேன்.

முகத்துல எதையும் காட்டிக்கக் கூடாதுன்னு ரொம்ப முயற்சி பண்ணேன்.

ஆனா உள்ளுக்குள்ள உதறலா இருந்துச்சு.

அவனும் அதை உணர்ந்துட்டான்.

அந்தத் தொடுதல் அவனுக்கும் ஒரு ஷாக் கொடுத்திருக்கும்.

அவன் என்னைய ஒரு வினாடி பார்த்தான்.

அவன் கண்ணுல... "சாரி மேடம்... தெரியாம பட்டுடுச்சு"ங்கிற மாதிரி ஒரு பார்வை.

ஆனா அதுக்குள்ள... "ரொம்பச் சுகமா இருக்கு மேடம்"ங்கிற ஏக்கமும் ஒளிஞ்சிருந்துச்சு.

அவன் எதுவும் பேசல.

பாட்டிலைத் திறந்தான்.

"கடக்... முடக்..."னு மூடியைத் திருகினான்.

தலையை அண்ணாந்து, பாட்டிலை வாயில படாமத் தூக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு குடிக்க ஆரம்பிச்சான்.

"க்ளக்... க்ளக்... க்ளக்..."

தண்ணி வேகமா அவன் தொண்டைக்குள்ள இறங்குச்சு.

அவன் கழுத்துல இருந்த அந்த எலும்பு.... தண்ணி குடிக்கும்போது மேலேயும் கீழேயும் ஏறி இறங்குறதை நான் பார்த்தேன்.

அவன் தாகமா குடிக்கிறதப் பார்க்கும்போது... ஏதோ ஒரு பச்சாதாபம் வந்துச்சு.

அவன் குடிக்கக் குடிக்க...

ஒரு துளித் தண்ணி அவன் வாய் ஓரமா வழிஞ்சு... அவன் தாடை வழியா இறங்கி... கழுத்துல ஓடுச்சு.

என் கண்ணு... என்னை அறியாமலே அவன் கழுத்துல இருந்து கீழே இறங்குச்சு.

அவன் மார்பு... அவன் வயிறு...

அப்புறம்...

அவன் இடுப்பு.

அவன் பேன்ட்.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"அய்யோ..."

மனசுக்குள்ள கத்தினேன்.

அவன் பேன்ட் ஜிப் பகுதியில... அந்தப் புடைப்பு...

அது இன்னும் குறையல, அப்படியே பெருசா புடைச்சுட்டு இருந்துச்சு.

படிக்கட்டுல நான் எதைத் தொட்டேனோ... எதை என் கையால தெரியாம பிடிச்சேனோ...

அது இன்னும் சாந்தமாகல.

அப்படியே வீங்கிப் போய்... அந்தத் துணியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வரத் துடிக்கிற மாதிரி... விறைப்பா நின்னுச்சு.

'கடவுளே...'

இவ்ளோ நேரம் ஆச்சு... இன்னும் அது அடங்கலையா?

அவன் தண்ணி குடிக்கும்போது உடம்பு வளைஞ்சதால... அந்த வடிவம் இன்னும் தெளிவா, எடுப்பாத் தெரிஞ்சுச்சு.

அது ஒரு பெரிய மேடு மாதிரி... என் கண்ணை உறுத்துச்சு.

என் மூச்சு ஒரு செகண்ட் நின்னுடுச்சு.

என் அடிவயித்துல ஒரு சூடு பத்திக்கிச்சு.

"பாவி... என் வீட்ல நின்னுகிட்டு... இப்படி ஒரு கோலத்துல நிக்கிறானே..."

எனக்கு வெட்கமா இருந்துச்சு.

முகம் சூடாச்சு.

ஆனா கண்ணை எடுக்க முடியல.

'அது அவ்ளோ பெருசா?'

'நான் கையில பிடிச்சப்போ உணர்ந்த அந்தத் தடிமன்... இப்போ கண்ணு முன்னாடி சாட்சியா நிக்குதே...'

திடீர்னு...

தண்ணி குடிச்சுக்கிட்டே அவன் கண்ணு லேசா இறங்கிச்சு.

நான் எதைப் பார்க்குறேன்னு அவன் கவனிச்சுட்டான்.

தண்ணி குடிக்கிறத நிறுத்தல.

ஆனா அவன் கண்ணுல ஒரு மாற்றம்.

ஒரு திருட்டுத்தனமான பார்வை.

"பார்த்தீங்களா மேடம்... இது உங்களுக்காகத்தான் ஏங்கி நிக்குது... இது அடங்கவே மாட்டேங்குது..."னு சொல்ற மாதிரி ஒரு பார்வை.

எனக்கு "சுருக்"னு ஆச்சு.

மாட்டிக்கிட்டோம்.

நான் பதறிப்போய் உடனே பார்வையைத் திருப்பினேன்.

வேகமாத் தலையைத் திருப்பி, டிவியை பார்க்குற மாதிரி நடிச்சேன்.

நெஞ்சு படபடன்னு அடிச்சுச்சு.

"சீ... பவித்ரா... என்ன காரியம் பண்ண? அவன் மூஞ்சி முன்னாடியே அவனோட அந்த இடத்தைப் பார்த்துட்டியே..."

"சீச்சீ... இப்போ அவன் என்ன நெனப்பான்? இவளும் அதைத்தான் நோட்டம் விடுறான்னு நெனக்க மாட்டான்?"

எனக்குக் கூச்சமா, அசிங்கமா இருந்துச்சு.

இந்த சங்கடத்தை உடைக்க எதாவது பேசணும்.

எதாவது பேசி... நான் நார்மலா இருக்கேன்னு காட்டிக்கணும்.

இல்லன்னா அவன் தப்பா நினைச்சுடுவான்.

தொண்டையைக் கனைச்சுக்கிட்டேன்.

"ம்ம்..."

திரும்பி அவனைப் பார்த்தேன். இப்போ என் பார்வை அவன் முகத்துல மட்டும் தான் இருந்துச்சு. வேற எங்கேயும் பார்க்கல.

குரலை இயல்பா வெச்சுக்க ட்ரை பண்ணிக்கிட்டு கேட்டேன்.

"சோ... இப்போ பரவால்லையா? காய்ச்சல் எல்லாம் போயிடுச்சா?"

அவன் பாட்டிலைக் கீழே இறக்கினான்.

கையால வாயைத் துடைச்சுக்கிட்டான்.

"பரவால்ல மேடம்..."

குரல் மென்மையா வந்துச்சு.

"இப்போ தேவலாம் மேடம். காலையில இருந்ததை விட எவ்வளவோ பரவால்ல."

"ம்ம்... மருந்து மாத்திரை எல்லாம் போட்டீங்களா? சாப்பிட்டீங்களா?"

எதோ கடமைக்குக் கேட்டேன்.

"போட்டேன் மேடம். ஆனா..."

அவன் என்னை நேராப் பார்த்தான்.

குரலைத் தாழ்த்திச் சொன்னான்.

"உங்களைப் பார்த்ததும்தான் மேடம் தெம்பே வந்துச்சு... அந்தப் படிக்கட்டுல ஏறும்போது... எனக்குக் களைப்பே தெரியல."

அவன் டபுள் மீனிங்ல பேசுறான்.

மனசுக்குள்ள "ஜிவ்"வுனு இருந்துச்சு.

ஆனா நான் கண்டிப்பாப் பார்த்தேன்.

"நான் மருந்து பத்திக் கேட்டேன் பிரகாஷ். நீ சம்பந்தமே இல்லாம பேசுற."

அவன் லேசாச் சிரிச்சான். ஒரு அடக்கமான சிரிப்பு.

"சாரி மேடம்."

அப்போ திடீர்னு...

"ஙொய்ய்ய்..."னு ஒரு சத்தம்.

ஒரு கொசு.

எங்க தலைக்கு மேல சுத்திச்சு.

சாயங்கால நேரம். மெயின் டோர் வேற திறந்து கிடக்கு.

"சே... கொசுத் தொல்லை தாங்க முடியல..."

நான் முணுமுணுத்தேன்.

என் கண்ணு வாசற்படியைப் பார்த்துச்சு.

கதவு திறந்து கிடந்தது.

வெளிய இருட்டாயிடுச்சு. காரிடார்ல டியூப் லைட் வெளிச்சம் தெரிஞ்சுச்சு.

யாராவது அந்தப் பக்கம் போனா... லிஃப்ட்ல யாராவது வந்தா...

வீட்டுக்குள்ள ஒரு ஆம்பள நிக்கிறதப் பார்ப்பாங்க.

தப்பாப் பேசுவாங்க.

"கதவைச் சாத்தணும்."

மனசுல ஒரு பொறி தட்டிச்சு.

இது ஒரு சாதாரண விஷயம் தான். கொசு வராம இருக்க, யாரும் பார்க்காம இருக்கக் கதவைச் சாத்துறது வழக்கம்.

ஆனா...

இப்போ வீட்டுக்குள்ள நானும் அவனும் மட்டும் இருக்கோம்.

கதவைச் சாத்தினா...

நாங்க ரெண்டு பேரும் தனிமையில... பூட்டப்பட்ட வீட்டுக்குள்ள இருப்போம்.

அந்த எண்ணம் வந்ததும்... என் மனசுல ஒரு தயக்கம்.

"சாத்தலாமா? வேண்டாமா?"

"சாத்தினா... அது அவனுக்குத் தவறான சிக்னல் கொடுக்குமா? தைரியம் கொடுக்குமா?"

"இல்ல... திறந்து வெச்சா... யாராவது பார்த்துடுவாங்க. அது இன்னும் ஆபத்து."

பாதுகாப்பு உணர்வுதான் முக்கியம்.

நான் மெதுவா வாசலை நோக்கி நடந்தேன்.

பிரகாஷ் ஓரமா நின்னான். அவன் பார்வை என் மேலேயே இருந்துச்சு.

நான் கதவ்கிட்ட போனேன்.

வெளிய எட்டிப் பார்த்தேன். யாரும் இல்ல.

கதவைப் பிடிச்சு இழுத்தேன்.

"டக்..."

கதவு மூடுச்சு.

தாழ்ப்பாளைப் போட்டேன்.

"க்ளிக்..."

அந்தச் சத்தம்... அந்த அமைதியான ஹால்ல இடி மாதிரி கேட்டுச்சு.

இப்போ...

வெளி உலகத்துக்கும் எங்களுக்கும் இருந்த தொடர்பு கட் ஆயிடுச்சு.

இனிமே இந்த நாலு செவத்துக்குள்ள என்ன நடந்தாலும்... அது எங்க ரெண்டு பேருக்கு மட்டும்தான் தெரியும்.

அந்த உணர்வு... எனக்கு ஒரு விதமான பதட்டத்தையும்...

அதே சமயம் சொல்ல முடியாத ஒரு பயங்கரமான திரில்லையும் கொடுத்துச்சு.

நான் திரும்பினேன்.

கதவு மூடுன சத்தம் கேட்டதும்... பிரகாஷோட பார்வை இன்னும் கூர்மையாச்சு.

அவன் மனசுக்குள்ள என்ன ஓடுதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

"மேடம் கதவைச் சாத்திட்டாங்க... இப்போ நாங்க தனிமை..."

அவன் கண்கள்ல ஒரு ஒளி.

நான் அதை ரசிக்கலங்கிற மாதிரி... முகத்தை இயல்பா வெச்சுக்கிட்டு நடந்தேன்.

"கொசு உள்ள வந்துடும்... அதான்..."

நான் யாருக்கோ விளக்கம் சொல்ற மாதிரி முணுமுணுத்தேன். அவனுக்கா? இல்ல எனக்கா?

அவன்கிட்ட வந்து நின்னேன்.

"வேற என்ன? சாப்பிட்டீங்களா மதியம்?"

மறுபடியும் பேச்சை மாத்தினேன்.

"சாப்பிட்டேன் மேடம். நீங்க?"

அவன் பணிவா கேட்டான். இப்போ அவன் பார்வை தரையில இருந்துச்சு.

நான் கதவைச் சாத்தினதுக்கு மரியாதை கொடுக்கிற மாதிரி... அவன் கண்ணியமா நடந்துக்க முயற்சி பண்ணான்.

"ம்ம்... நானும் சாப்பிட்டேன்."

பொய் சொன்னேன். பசி வயித்தைக் கிள்ளிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"சரி... தண்ணி போதுமா? இன்னும் vera வேணுமா?"

"போதும் மேடம். ரொம்பத் தேங்க்ஸ். உயிர் பிழைச்ச மாதிரி இருக்கு."

அவன் பாட்டிலை மூடினான்.

"இந்தாங்க மேடம்..."

பாட்டிலை என்கிட்ட நீட்டினான்.

நான் கையை நீட்டினேன்.

பாட்டிலுக்குள்ள இன்னும் கொஞ்சம் தண்ணி மிச்சம் இருந்துச்சு.

அவன் நீட்டினான்... நான் வாங்கப் போனேன்...

எங்க கை மறுபடியும் உரசப் போற அந்த நொடில...

அவன் கை லேசா நடுங்குச்சா... இல்ல வேர்வையில வழுக்குச்சான்னு தெரியல...

இல்ல என்னையப் பார்த்துக்கிட்டே கவனச் சிதறல்ல விட்டானான்னு தெரியல...

பாட்டில் அவன் கையில இருந்து நழுவுச்சு.

"அய்யோ..."

என் கை படுறதுக்கு முன்னாடியே அது கீழே போச்சு.

"டொம்..."

பாட்டில் தரைல விழுந்துச்சு.

மூடி சரியா மூடல போல.

"சளக்..."

பாட்டில் உருண்டுச்சு.

உள்ள இருந்த தண்ணி... அந்த ஹால் டைல்ஸ் முழுக்க "சர சர"ன்னு பரவிச்சு.

ஒரு வினாடி நாங்க ரெண்டு பேருமே உறைஞ்சு போயிட்டோம்.

அந்த அமைதியான வீட்டுல... தண்ணி கொட்டுற சத்தம் மட்டும் கேட்டுச்சு.

எனக்கு அதிர்ச்சி.

"அச்சச்சோ..."

பிரகாஷ் பதறிப்போயிட்டான்.

அவன் முகம் வெளிறிப் போச்சு.

"அய்யோ... சாரி மேடம்... சாரி மேடம்..."

அவன் உடனே கீழே குனிஞ்சான்.

"தெரியாம விழுந்துடுச்சு... கை வழுக்கிடுச்சு... சாரி மேடம்..."

அவன் தரையில முட்டி போட்டு, அந்தப் பாட்டிலை எடுக்கப் போனான். கையாலயே தண்ணியைத் துடைக்க முயற்சி பண்ணான்.

அவன் அவ்ளோ பயப்படுறதப் பார்க்கும்போது... எனக்குக் கோவமே வரல.

மாறாக... ஒரு விதமான பரிதாபம் தான் வந்துச்சு.

அவன் எனக்காக அவ்ளோ பதறுறான். என் வீட்டை அசுத்தப் படுத்திட்டோமேன்னு பயப்படுறான்.

அந்தப் பாட்டில் உருண்டுகிட்டே சோஃபாக்கு அடியில போச்சு.

தண்ணி என் கால் வரைக்கும் வந்துச்சு.

அவன் என் கால்ல விழுற மாதிரி குனிஞ்சுக்கிட்டு இருந்தான்.

"சாரி மேடம்... துணி இருந்தா குடுங்க... நான் தொடச்சுடுறேன்... ப்ளீஸ் மேடம்..."

அவன் நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தான்.

அவன் கண்கள்ல அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சி.

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு விசித்திரமான எண்ணம்.

'இவன் என் கால்டியில இருக்கான். நான் நினைச்சா இவனை என்ன வேணா பண்ணலாம்.'

'ஆனா... பாவம்...'

நான் குனிஞ்சு, அவன் தோளைத் தொடப் போனேன். ஆனா வேணாம்னு கையை இழுத்துக்கிட்டேன்.

"பரவால்ல பிரகாஷ்... விடு... ஒண்ணுமில்ல."

என் குரல் அவ்ளோ சாந்தமா இருந்துச்சு. எனக்கே ஆச்சரியம்.

வழக்கமா எதாவது சிந்தினாலே நான் கத்துவேன். ஆனா இப்போ?

"சாரி மேடம்... வீடு ஈரம் ஆயிடுச்சு..."

"தண்ணிதானே... காஞ்சுடும். நீ பதறாத."

நான் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தினேன்.

"நீ அதை எடுக்க வேணாம். அப்படியே விடு."

"இல்ல மேடம்... நான்..."

"சொன்னா கேளு."

நான் நிமிர்ந்து நின்னேன்.

"நீ அங்கேயே நில்லு. நகரக்கூடாது."

அவனை ஒரு குழந்தையை அதட்டுற மாதிரி அதட்டினேன். ஆனா அதுல கோவம் இல்ல.

அவன் அப்படியே சிலையா நின்னான்.

"நான் போய் துணி எடுத்துட்டு வரேன். நானே தொடச்சுக்குறேன்."

"நீங்க எதுக்கு மேடம்? நான் பண்றேன்..."

"வேண்டாம். நீ ஓரமா நில்லு."

நான் அவனைத் தாண்டி நடந்தேன்.

யூட்டிலிட்டி ரூம் கிச்சனுக்குப் பக்கத்துல இருந்துச்சு.

நான் நடக்கும்போது... என் மனசுக்குள்ள ஒரு விதமான களிப்பு.

'வீட்டுக்குள்ள தண்ணி கொட்டிருச்சு... கதவு பூட்டியிருக்கு... ஒரு ஆம்பள நிக்கிறான்...'

'நாங்க ரெண்டு பேரும் தனியா இருக்கோம்...'

இந்தச் சூழ்நிலை... எதோ சினிமாவுல வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள ஒரு பயம் இருக்கணும். ஆனா இல்ல.

ஒரு தைரியம். ஒரு எதிர்பார்ப்பு.

என் சுடிதார் பேன்ட் தரையில லேசா உரசின சத்தம் கேட்டுச்சு.

நான் யூட்டிலிட்டி ரூமை நோக்கிப் போனேன்.

என் முதுகுக்குப் பின்னால... அவன் அங்கேயே நிக்கிறான்.

அவன் பார்வை என் பின்னழகை ரசிக்குதுன்னு எனக்குத் தெரியும்.

தண்ணி கொட்டுனதுல அவன் பதறினாலும்...

இப்போ நான் குனிஞ்சு, நிமிர்ந்து, நடந்து போற அழகை அவன் மிஸ் பண்ண மாட்டான்.

என் இடுப்பு அசையுறத... என் பின்னல் ஆடுறத... அவன் வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருப்பான்.

எனக்குள்ள ஒரு சூடு பரவிச்சு.

படிக்கட்டுல அவன் என்னைத் தூக்கிட்டு வந்தப்போ இருந்த அந்த நெருக்கம்...

அவன் உடம்பு சூடு... அவன் மூச்சுக்காத்து...

எல்லாமே என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

இப்போ மறுபடியும் நாங்க தனிமையில இருக்கோம்.

நான் யூட்டிலிட்டி ரூம் வாசல்ல நின்னேன்.

உள்ளே ஒரு பழைய துடைக்கிற டவல் கிடந்துச்சு.

அதை எடுக்கக் குனிஞ்சேன்.

குனியும் போது... என் மனசு படபடன்னு அடிச்சுச்சு.

'அவன் என்ன பண்றான்? என்னைப் பார்க்குறானா? இல்ல தண்ணியைப் பார்க்குறானா?'

'நான் திரும்பிப் போனா... என்ன நடக்கும்?'

'அவன் எதாவது செய்வானா?'

'இல்ல... நான் எதாவது செய்யணுமா?'

ஒரு வினாடி... அந்த டவலைக் கையில எடுக்காமலே... அப்படியே நின்னேன்.

என் உடம்பு முழுக்க ஒரு விதமான போதை ஏறுன மாதிரி இருந்துச்சு.

இந்த விபத்து... தண்ணி கொட்டுனது...

இது எதோ நடக்கப் போறதுக்கான அறிகுறியா?

இல்ல எங்களை இன்னும் நெருக்கமாக்கப் போற சந்தர்ப்பமா?

நான் டவலைக் கையில எடுத்தேன்.

இறுக்கிப் பிடிச்சேன்.

திரும்பணும்.

அவன்கிட்ட போகணும்.

அந்த ஈரம்... அது வெறும் தரையில மட்டும் இல்ல...

என் மனசுக்குள்ளயும்... என் உடம்புக்குள்ளயும்... குறிப்பா என் கால்களுக்கு நடுவுலயும்... பரவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.


Part 59:


யூட்டிலிட்டி ரூம்ல இருந்து அந்தப் பழைய துணியை கையில எடுத்துக்கிட்டேன்.

அது கொஞ்சம் மக்குன மாதிரி, வீட்டைத் துடைக்கிற அழுக்குத் துணி.

"ம்ம்... இதை வெச்சுத் தொடச்சுடலாம்..."

எனக்கு நானே முணுமுணுத்துக்கிட்டே திரும்பினேன்.

மெதுவா நடந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.

அவன்...

பிரகாஷ்...

நான் எங்க நிக்கச் சொன்னேனோ... அந்த மூலைலேயே சிலையா நின்னான்.

ஷோகேஸ் பக்கத்துல, செவுத்தோட செவுரா ஒட்டிப் போய்...

கையை முன்னாடி கட்டிக்கிட்டு... உடம்பை இறுக்கிக்கிட்டு... மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு நிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

பாவம்...

நான் போன அந்த ஒரு நிமிஷத்துல... அவன் மூச்சு விட்டிருப்பானான்னு கூடத் தெரியல.

என்னை பார்த்ததும் அவன் கண்கள்ல ஒரு ஒளி.

"என் தேவதை வந்துட்டா..."ங்கிற மாதிரி ஒரு நிம்மதி அவன் முகத்துல தெரிஞ்சுச்சு.

நான் முகத்தை 'சீரியஸ்'ஸா வெச்சுக்கிட்டேன்.

அவனைக் கடந்து, அந்தத் தண்ணி கொட்டுன இடத்துக்குப் போனேன்.

தரை முழுக்கத் தண்ணி "சர சர"ன்னு பரவியிருந்துச்சு.

அந்தப் பாட்டில் உருண்டு போய் சோஃபாவுக்கு அடியில கிடந்துச்சு.

நான் குனிஞ்சு அதை எடுக்கணும்.

அப்புறம் தரையைத் துடைக்கணும்.

நான் குனிஞ்சா... என் துப்பட்டா?

அந்த மெரூன் கலர் துப்பட்டா... என் மார்பை மறைச்சுக்கிட்டு, நீளமாத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"இப்போ குனிஞ்சா... இந்தத் துப்பட்டா தரையில படும்... நனைஞ்சுடும்..."

மனசுக்குள்ள ஒரு காரணம் ரெடி ஆச்சு.

ஆனா உண்மையிலேயே அதுதான் காரணமா?

இல்ல... என் மனசுக்குள்ள இருந்த அந்தச் சின்னக் கிறுக்கனா?

'இதை வெச்சுக்கிட்டு குனிஞ்சா... வேலை செய்ய கஷ்டம்.'

'அவன் அங்க நிக்கிறான்... அவன் கண்ணு என்னை மேயுது... அதுக்காக நனைச்சுக்க முடியுமா?'

ஒரு வினாடி யோசிச்சேன்.

அவன் என்னைப் பார்க்குறான். என் ஒவ்வொரு அசைவையும் கவனிக்கிறான்.

எனக்குள்ள ஒரு துணிச்சல் வந்துச்சு.

"ம்ம்... இது வேற குறுக்கால இருக்கு..."

யாருக்கோ சொல்ற மாதிரி சலிச்சுக்கிட்டே...

என் தோள்ல பின் பண்ணியிருந்த அந்தத் துப்பட்டாவை எடுத்தேன்.

"சட்"னு பின்னைக் கழட்டினேன்.

மெதுவா... அந்த மெரூன் துப்பட்டாவை என் உடம்புல இருந்து உருவினேன்.

அதை எடுக்கும்போது... என் கழுத்துல காத்துப்பட்ட மாதிரி ஒரு "ஜிலீர்" உணர்வு.

இப்போ...

என் மஞ்சள் சுடிதார் டாப் மட்டும் தான்.

உள்ளே போட்டிருந்த அந்த மெரூன் கலர் பிரா... அந்த மஞ்சள் துணிக்கு அடியில எடுப்பா... பட்டையாத் தெரிஞ்சுச்சு.

துப்பட்டா இல்லாததால... என் மார்பின் முழு வடிவமும்... அந்த வளைவுகளும்... இப்போ எந்த மறைப்பும் இல்லாம சுதந்திரமா இருந்துச்சு.

நான் அந்தத் துப்பட்டாவை மடிச்சு, பக்கத்துல இருந்த சோஃபா கைப்பிடி மேல வெச்சேன்.

"நனையாம இருக்கட்டும்..."

எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டேன்.

ஆனா எனக்குத் தெரியும்.

மூலையில நிக்கிற அந்த ஜோடி கண்கள்... இப்போ என்னைய எப்படிப் பார்க்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.

நான் திரும்பல.

அவனைக் கவனிக்காத மாதிரி... சேலையை இடுப்புல இறுக்கிக்கிற மாதிரி... சுடிதார் டாப்ஸை லேசா இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

கீழே இழுக்கும்போது... அது என் மார்புல இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

"இதைச் சுத்தம் பண்ணிடலாம்..."

சொல்லிக்கிட்டே கீழே குனிஞ்சேன்.

என் கால்களை லேசா அகட்டி வெச்சு... இடுப்பை வளைச்சு... சோஃபாவுக்கு அடியில கையை விட்டேன்.

நான் குனிஞ்ச அந்த வேகம்...

என் சுடிதார் கழுத்து ... அது கொஞ்சம் அகலமான 'U' நெக்.

நான் முன்னாடி குனிஞ்சதும்... அந்தத் துணி லேசாத் தொங்கிச்சு.

முன்னாடி நிக்கிறவனுக்கு... அதாவது அந்தப் பக்கம் நிக்கிற பிரகாஷுக்கு...

அது ஒரு பெரிய ஜன்னல் திறந்த மாதிரி இருந்திருக்கும்.

என் கழுத்துக்குக் கீழே... அந்த மார்புப் பிளவு...

வெள்ளை நிறமா இருக்கிற அந்தப் பள்ளம்...

அந்த மெரூன் பிராவோட விளிம்பு...

எல்லாமே பளிச்சுனு தெரிஞ்சிருக்கும்.

நான் பாட்டிலை எட்டிப் பிடிச்சேன்.

அந்த வினாடி... அந்த அமைதியான ஹால்ல ஒரு சத்தம்.

"ஹ்ஹ்..."

ஒரு பலமான மூச்சுக்காத்து சத்தம்.

பிரகாஷ்.

அவன் அதிர்ச்சியில மூச்சை இழுத்திருக்கான்.

அவன் கண்ணு... என் முகத்தைப் பார்க்கல. தரையைப் பார்க்கல.

நேரா... அந்த இடைவெளிக்குள்ள... என் மார்புப் பகுதிக்குள்ள பூந்துடுச்சு.

அவன் வாய் லேசாப் பிளந்துச்சு.

அவன் எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டான்.

மேடம் துப்பட்டாவைக் கழட்டி வெச்சுட்டு... இப்படித் தாராளமா குனிவாங்கன்னு அவன் கனவுல கூட நெனச்சிருக்க மாட்டான்.

அவன் கண்கள்ல... பசி.

ஒரு விதமான ஏக்கம். வெறி.

கூடவே... "ஐயோ... பார்க்கக் கூடாதே... ஆனா பார்க்காம இருக்க முடியலையே"ங்கிற ஒரு தவிப்பு.

அவனால கண்ணைத் திருப்ப முடியல. காந்தம் மாதிரி அவன் பார்வை அங்கேயே ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் பாட்டிலை உருவி வெளிய எடுத்தேன்.

நிமிர்ந்தேன்.

துப்பட்டா இல்லாத என் மார்பு... குனிஞ்சு நிமிர்ந்த வேகத்துல லேசா குலுங்கி அடங்குச்சு.

அவன் முகம் சிவந்து போயிருந்துச்சு. வேர்வை இன்னும் அதிகமாச்சு.

அவன் தன்னிலை மறந்து... ஒரு அடி முன்னாடி வெச்சான்.

"மேடம்... நான்..."

அவன் குரல் நடுங்குச்சு. தொண்டை வறண்டு போயிருந்துச்சு.

"நான் பண்றேன் மேடம்... நீங்க எதுக்கு..."

அவன் கையை நீட்டினான்.

"வேண்டாம்..."

நான் குரலைக் கண்டிப்பா வெச்சேன்.

"நான் சுத்தம் பண்ணிக்குறேன். நீ அங்கேயே நில்லு."

அவன் தயங்கினான்.

எனக்கு இந்தப் பாட்டிலை எங்கயாவது வெக்கணும். தரையில வெச்சா உருளும். சோஃபால வெச்சா ஈரம் பட்டுடும்.

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

கையில இருந்த அந்த ஈரமான பாட்டிலை அவன்கிட்ட நீட்டினான்.

"இந்தா..."

"இதை அந்தச் சோஃபா ஓரத்துல... அந்த டீப்பாய் மேல வை."

குரல்ல அதிகாரம் இல்ல... ஆனா ஒரு உரிமை இருந்துச்சு.

ஒரு தேவதை தன்னோட பக்தன்கிட்ட, "இந்தா... இதைப் பிடிச்சுக்கோ"ன்னு சொல்ற மாதிரி ஒரு மென்மை.

அவன் அவசரமா கையை நீட்டினான்.

"சரிங்க மேடம்..."

பாட்டிலை வாங்கும் போது...

மறுபடியும்...

அவன் விரல்கள் என் விரல்கள் மேல உரசுச்சு.

இந்தத் தடவை ஈரம் கலந்த தொடுதல்.

ஜில்லுனு இருந்த அந்த பாட்டிலோட சேர்த்து... அவனோட சூடான விரல்கள் என் கை மேல பட்டதும்...

என் வயிறு "பக்"குனு ஆச்சு.

ஒரு வினாடி... அவன் என் கையை விடல. பாட்டிலைப் பிடிச்சானே தவிர... என் விரல்களை உரசுறதை நிறுத்தல.

அவன் கண்ணு என் கண்ணைச் சந்திச்சது.

அதுல ஆயிரம் கேள்விகள். ஆயிரம் கெஞ்சல்கள்.

"மேடம்... நீங்க வேணும்னேதான் பண்றீங்களா?"ன்னு கேட்குற மாதிரி ஒரு பார்வை.

நான் கையை உருவிக்கிட்டேன்.

"வை... அங்க வை..."

முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டேன். கன்னம் சூடாச்சு.

அவன் அந்தப் பாட்டிலை சோஃபா ஓரத்துல வெச்சான்.

நான் மறுபடியும் கீழே குனிஞ்சேன்.

கையில இருந்த துணியைத் தரையில போட்டேன்.

அந்தத் தண்ணியைத் துடைக்க ஆரம்பிச்சேன்.

முட்டி போடல.

குனிஞ்சு... இடுப்பை வளைச்சு... கையை நீட்டித் துடைச்சேன்.

நான் கையை முன்னாடி நீட்டித் துடைக்கும் போதெல்லாம்...

என் உடம்பு முன்னாடி போகும்.

அப்போ... துப்பட்டா இல்லாத என் மார்பகம்... அந்தச் சுடிதாருக்குள்ள "ஜிலு ஜிலு"ன்னு ஆடும்.

அது ஒரு இயற்கையான அசைவு. துடைக்கும்போது அப்படி ஆடுறது சகஜம்.

ஆனா அது பார்க்குறவனுக்கு எவ்ளோ பெரிய போதையா இருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.

பிரகாஷ் மறுபடியும் அந்த மூலைக்குப் போய் நின்னான்.

ஆனா அவன் பார்வை...

ஒரு கழுகு மாதிரி என் மேலேயே வட்டமிட்டுச்சு.

நான் இடது பக்கம் துடைக்கும்போது... அவன் பார்வை இடது பக்கம் போச்சு.

நான் வலது பக்கம் சாயும்போது... அவன் பார்வை என் கூடவே வந்துச்சு.

ஒவ்வொரு தடவையும் நான் அழுத்தித் துடைக்கும்போது... என் உடம்புல ஏற்படுற அதிர்வை அவன் ரசிச்சான்.

என் கழுத்துல இருந்து வழிஞ்ச ஒரு சொட்டு வேர்வை... என் மார்புப் பிளவுக்குள்ள இறங்குறதை அவன் பார்த்திருப்பான்.

எனக்கு முதுகு தண்டுல ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

"பார்க்குறான்... இமைக்காம பார்க்குறான்..."

என் உடம்பு சூடாச்சு.

இந்தத் தனிமை... அவன் பார்வை... என் அரை குறை ஆடை...

எல்லாமே ஒரு மயக்கத்தைக் கொடுத்துச்சு.

திடீர்னு...

சும்மா எதார்த்தமாத் திரும்புற மாதிரி... தலையைத் திருப்பினேன்.

"சட்"னு அவனைப் பார்த்தேன்.

அவன் மாட்டிக்கிட்டான்.

அவன் கண்ணு... நேரா என் மார்பு மேல... அந்தத் திறந்த கழுத்து மேல நிலைச்சு நின்னுச்சு.

நான் அவனை முறைக்கல.

ஆனா என் பார்வையில ஒரு கேள்வி இருந்துச்சு.

புருவத்தை உயர்த்தினேன்.

"என்னடா பார்க்குற? அவ்ளோ ஆசையா?"

அமைதியான கேள்வி.

அவன் திடுக்கிட்டான்.

கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி ஆடிப்போனான்.

உடனே தலையை "வெடுக்"குனு திருப்பினான்.

திடீர்னு அந்தப் பக்கம் இருந்த டிவி ஸ்டாண்டை எதோ ஆராய்ச்சி பண்ற மாதிரி பார்க்க ஆரம்பிச்சான்.

கழுத்துல நரம்பு புடைக்க... அவன் முழுங்குன எச்சில் சத்தம் எனக்கே கேட்டுச்சு.

"பாவம்..."

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

ஆனா நான் சிரிக்கல. உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு அந்தச் சிரிப்பை உள்ளே தள்ளினேன்.

'ரசிடா... நல்லா ரசி...'

மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னத் திமிர். ஒரு கர்வம்.

நான் மறுபடியும் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

தரையெல்லாம் துடைச்சு முடிச்சேன். ஈரம் போயிடுச்சு.

"ஹ்ப்பா..."

மூச்சு விட்டுக்கிட்டே... எந்திரிக்க முயற்சி பண்ணேன்.

கையைத் தரையில ஊன்றி... மெதுவா நிமிர்ந்தேன்.

ஆனா...

அந்தத் தரை இன்னும் லேசா வழுக்கலா இருந்துச்சு. சோப்புத் தண்ணி இல்ல... வெறும் தண்ணிதான்... ஆனாலும் டைல்ஸ் வழுக்குச்சு.

நான் நிமிர்ந்த வேகத்துல...

என் வலது கால் "சர்ர்ர்"னு சறுக்குச்சு.

"அய்யோ..."

என் வாய்ல இருந்து ஒரு சின்ன அலறல்.

உடம்பு பேலன்ஸ் தவறிப் பின்னாடி சாய்ஞ்சுச்சு.

"மேடம்!"

பிரகாஷ் கத்தினான்.

அவன் எங்க நின்னான்... எப்படி வந்தான்னு தெரியல...

மின்னல் வேகத்துல என் பக்கத்துல வந்தான்.

"பார்த்து!"

அவன் கையை நீட்டி... என் தோளைப் பிடிக்க வந்தான்.

என்னை விழாமத் தாங்க.

ஆனா நான் சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

பக்கத்துல இருந்த சோஃபாவை கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டு... விழாம நின்னுட்டேன்.

"பரவால்ல... நான் ஓகே..."

சொல்லிக்கிட்டே நிமிர்ந்தேன்.

ஆனா...

அவன் வேகமா ஓடி வந்தான்ல...

அவன் கால்... அந்த ஈரமான தரையில பட்டுச்சு.

அவன் எதிர்பாக்கல.

"வழுக்குது..."

அவன் கால் "சரக்"குனு சறுக்குச்சு.

அவன் உடம்பு முன்னாடி பாய்ஞ்சுச்சு.

என்னை நோக்கி.

"ஏய்..."

நான் அலறினேன்.

அவன் என் மேல விழுந்துடுவானோன்னு பயந்து... நான் சட்டுனு பின்னாடி நகர்ந்தேன்.

"தொம்..."

அவன் என் கால்டியில... எனக்கு மிக அருகில...

குப்புற விழுந்தான்.

அவன் கைகள் தரையில ஊன்றி... அவன் முகம் என் காலுக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல வந்து நின்னுச்சு.

அவன் முழங்கால் தரையில இடிச்ச சத்தம் கேட்டுச்சு.

ஒரு வினாடி... எல்லாமே ஸ்தம்பிச்சுப் போச்சு.

அவன்... என் கால்டியில... மண்டியிட்டு விழுந்த மாதிரி கிடக்கான்.

நான் மூச்சு இரைக்க... அவன் தலைக்கு மேல நிக்கிறேன்.

என் சுடிதார் பேன்ட் அவன் மூக்குக்கு நேரா இருக்கு.

என் துப்பட்டா இல்லாத மார்பு... அவன் குனிஞ்சு நிமிர்ந்தா நேராப் பார்க்குற தூரத்துல இருக்கு.

அந்த ஹால் முழுக்க... ஒரு பயங்கரமான அமைதி.

அவனோட கனமான மூச்சுக்காத்து என் கால்ல பட்டுச்சு.

அவன் மெதுவாத் தலையைத் தூக்கினான்.

அவன் கண்கள்ல... வலி... வெட்கம்... அப்புறம்...

என்னைக் கிட்டத்துல பார்க்குற அந்தத் தவிப்பு.

எங்க ரெண்டு பேருக்குள்ளயும்... ஒரு மின்னல் வெட்டுச்சு.

[yazhiniram]

Part 60:


"தொம்..."

அவன் விழுந்த சத்தம் அந்த ஹால்ல எதிரொலிச்சுச்சு.

"அய்யோ..."

அவன் வாய்ல இருந்து வந்த அந்த அலறல்...

அது வலியில வந்த சத்தம் மாதிரி இல்ல.

திடீர்னு கால் வழுக்குனதுல, என்ன நடக்குதுன்னே தெரியாம, ஒரு சின்னப் பையன் பயத்துல கத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் விழுந்த விதம்...

ரெண்டு கையையும் காத்துல ஆட்டிக்கிட்டு...

கால் ரெண்டும் அந்தத் தண்ணியில "சர்ர்ர்"னு ஸ்கேட்டிங் போற மாதிரி வழுக்கிக்கிட்டு...

முகத்தை ஒரு மாதிரி அஷ்டகோணலா வெச்சுக்கிட்டு...

குப்புற விழுந்தான்.

அதைப் பார்த்த அந்த ஒரு வினாடி...

எனக்குள்ள இருந்த பதட்டம் எல்லாம் போயி...

ஒரு பயங்கரமான சிரிப்பு பொத்துக்கிட்டு வந்துச்சு.

"பக்"குனு சிரிச்சிடப் போனேன்.

ஆனா உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

"சிரிக்கக் கூடாது பவித்ரா... பாவம்... விழுந்துட்டான்..."

நான் என் உதட்டை உள்ளிழுத்து, பல்லால நறுக்குனு கடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் கன்னம் ரெண்டும் காத்து ஊதுன மாதிரி உப்பிப் போச்சு.

சிரிப்பை அடக்க முடியாம என் உடம்பு லேசா குலுங்குச்சு.

அவன் விழுந்து கிடக்குற அந்த போஸ் (pose)...

ஒரு தவளைத் தாவி விழுந்த மாதிரி... கையைக் காலைப் பரப்பிட்டு...

ஐயோ... எனக்குச் சிரிப்பு தாங்கல.

வயிறு வலிக்குது.

ஆனா நான் சிரிக்கல.

சிரிச்சா அவன் அவமானப்பட்டுப் போயிடுவான். முகம் சுருங்கிடும்.

எனக்காகத் தானே ஓடி வந்தான்...

என்னைத் தாங்கத் தானே வந்தான்...

பாவம்.

மனசுக்குள்ள ஒரு குற்ற உணர்ச்சி "சுருக்"னு குத்துச்சு.

"லூசுப் பையன்... ஹீரோ மாதிரி காப்பாத்த வந்தான்... இப்போ ஜோக்கர் மாதிரி விழுந்து கிடக்கான்."

நான் வேகமா குனிஞ்சேன்.

அவன் இன்னும் தரையில, அந்த ஈரம் சொட்டுற டைல்ஸ் மேல, முழங்கையை ஊன்றி எந்திரிக்க முடியாமத் தவிச்சுக்கிட்டு இருந்தான்.

முகம் முழுக்க அசடு வழிஞ்சுச்சு.

என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

அவன் கண்ணுல... "அய்யோ மேடம் முன்னாடி இப்படி 'பொத்'துனு விழுந்துட்டோமே"ங்கிற அசிங்கம் தெரிஞ்சுச்சு.

"எந்திரி..."

என் குரல் கனிவா, ஆனா சிரிப்பை அடக்கின நடுக்கத்தோட வந்துச்சு.

நான் என் வலது கையை அவன்கிட்ட நீட்டினேன்.

அவன் தயங்கினான்.

என்னைத் தொடலாமா வேண்டாமான்னு ஒரு பயம்.

"பரவால்ல... பிடி..."

நான் கண்ணால சைகை பண்ணேன்.

அவன் மெதுவாத் தன் கையை உயர்த்தினான்.

அவனோட அந்த முரட்டு கை... சொரசொரப்பான உள்ளங்கை...

என் மென்மையான உள்ளங்கைக்குள்ள வந்துச்சு.

அவன் கை நல்ல சூடா இருந்துச்சு.

என் கை ஜில்லுனு இருந்துச்சு.

நான் அவனோட விரல்களை இறுக்கிப் பிடிச்சு, மேல் நோக்கி இழுத்தேன்.

"ம்ம்ம்..."

அவன் என் பிடியைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, மெதுவா எழுந்தான்.

கால் இன்னும் லேசா நடுங்குச்சு. வழுக்குன அதிர்ச்சி போகல போல.

அவன் நிமிர்ந்து நின்னதும், அவனோட மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல படுற தூரம்.

நான் கையை டக்குனு விட்டேன்.

"கவனமா இருக்க மாட்டியா? ஏன் இப்படி அவசரப்படுற?"

லேசா அதட்டுனேன். ஆனா அதுல கோவம் இல்ல. ஒரு செல்லக் கண்டிப்புதான் இருந்துச்சு.

"சாரி மேடம்... வழுக்கிடுச்சு... கவனிக்கல..."

தலையைச் சொறிஞ்சான்.

"சரி... போய் அந்தச் சோஃபாவுல உக்காரு."

நான் சோஃபாவைக் கை நீட்டிக் காட்டினேன்.

"பரவால்ல மேடம்... நான் நிக்கிறேன்..."

"சொன்னா கேளு பிரகாஷ். கால் வலிக்கும். போய் உக்காரு."

ஒரு சின்னப் பையனை அதட்டுற மாதிரி அதட்டுனேன்.

அவன் மறுபடியும் தயங்கித் தயங்கி, அந்தச் சோஃபா ஓரத்துல போய், கூனிக்குறுகி உக்காந்தான்.

ஒரு பெரிய மனுஷன்... என் முன்னாடி சின்னப் பையன் மாதிரி ஒடுங்கி உக்காந்திருக்கான்.

அவன் சட்டை, பேன்ட் எல்லாம் லேசா ஈரம் பட்டிருந்துச்சு.

"இரு... நான் துடைக்கத் துணி எடுத்துட்டு வரேன்."

நான் பெட்ரூமை நோக்கி நடந்தேன்.

நடக்கும்போது... என் உதட்டுல இருந்த அந்தப் புன்னகையை என்னால அடக்கவே முடியல.

"எப்படி விழுந்தான் பார்த்தியா..."

மனசுக்குள்ள அந்தக்காட்சி மறுபடியும் ஓடுச்சு.

சிரிப்பு முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

பெட்ரூம்க்குள்ள போய், கபோர்டைத் திறந்தேன்.

ஒரு நல்ல, சுத்தமான டவலை எடுத்தேன்.

திரும்பும்போது கண்ணாடில என்னையப் பார்த்தேன்.

என் முகம்... அதுல ஒரு பிரகாசம் இருந்துச்சு.

ஒரு அந்நியன்... என் வீட்டு ஹால்ல... என் சோஃபாவுல உக்காந்திருக்கான்.

இது தப்பு.

ஆனா... இதுல ஏதோ ஒரு த்ரில் இருக்கு.

"பாவம்... ரொம்ப அசிங்கப்பட்டுப் போயிட்டான்... அவனைக் கொஞ்சம் நார்மல் ஆக்கணும்."

நான் டவலை எடுத்துக்கிட்டு ஹாலுக்கு வந்தேன்.

அவன் இன்னும் அதே இடத்துல, கையைக்கட்டி, தரையைப் பார்த்துக்கிட்டு உக்காந்திருந்தான்.

என்னை பார்த்ததும் அவசரமா எந்திரிக்கப் போனான்.

"உக்காரு... உக்காரு..."

நான் கையமர்த்தினேன்.

அவன்கிட்ட போய், அந்த டவலை நீட்டினேன்.

"இந்தா... முகம், கை காலெல்லாம் தொடச்சுக்கோ."

அவன் வாங்கினான்.

"தேங்க்ஸ் மேடம்..."

அவன் முகத்தைத் துடைக்கும்போது, நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

அவன் முகம் இன்னும் இறுக்கமா, வெட்கம் கலந்த அவமானத்துல இருக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

'பாவம்... நம்ம முன்னாடி விழுந்தத அவனால ஜீரணிக்க முடியல போல...'

அவன்கிட்ட கொஞ்சம் நார்மலா பேசினா, அவனும் கொஞ்சம் நார்மல் மோடுக்கு வருவான்னு தோணுச்சு.

அதான் அவனைப் பார்த்து... கொஞ்சம் ஃப்ரீயா பேசலாம்னு பேச்சை ஆரம்பிச்சேன்.

"என்ன பிரகாஷ்... பெரிய ஹீரோ மாதிரி ஓடி வந்த..."

நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

அவன் டவலை முகத்துல இருந்து எடுத்தான். என்னைப் பார்த்தான்.

"என்னைக் காப்பாத்த வந்தியா... இல்ல நீயும் என் கூடச் சேர்ந்து வழுக்கி விழ வந்தியா?"

நான் எதார்த்தமா, ஒரு ஃப்ரெண்ட் கிட்ட கேக்குற மாதிரி கேட்டேன்.

என் குரல்ல இருந்த அந்தச் சிரிப்பு... அவனுக்கு ஒரு தைரியத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவன் வெட்கத்தோட சிரிச்சான்.

"இல்ல மேடம்... நீங்க விழுந்துடுவீங்கன்னு பயந்துட்டேன்... அதான் வேகம்..."

"வேகமா? வேகமா வந்தா இப்படித்தான்... 'தொம்'னு விழுந்து கிடக்கணும்."

நான் அவன் விழுந்த சத்தத்தை இமிடேட் (imitate) பண்ணி, கண்ணை உருட்டிக் காட்டினேன்.

"அய்யோன்னு கத்தினியே ஒரு கத்து... எனக்குச் சிரிப்பை அடக்கவே முடியல தெரியுமா?"

நான் லேசாச் சிரிச்சேன்.

அவன் முகத்துல ஒரு விதமான வெட்கம் கலந்த சந்தோஷம்.

'மேடம் நம்மளத் திட்டல... நம்ம கூடச் சேர்ந்து சிரிக்கிறாங்க...' அப்படிங்கிற சந்தோஷம்.

அவன் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டு, ஒரு அசட்டுச் சிரிப்போட, "ஆமா மேடம்... மானமே போச்சு..."ன்னு முணுமுணுத்தான்.

"பரவால்ல விடு... யாரும் பார்க்கல. நான் மட்டும்தானே பார்த்தேன்."

நான் சொன்ன அந்த வார்த்தை... 'நான் மட்டும்தானே பார்த்தேன்'...

அது அவனுக்கு ஒரு நெருக்கத்தைக் கொடுத்திருக்கும்.

அவன் மெதுவா நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தான்.

அவன் கண்கள்ல... "நீங்க பார்த்தா பரவால்ல மேடம்... எனக்குச் சந்தோஷம் தான்"ங்கிற மாதிரி ஒரு அர்த்தம்.

"சரி... ரிலாக்ஸ்."

நான் பேச்சை முடிச்சேன்.

"மிச்சத் தண்ணியை நான் தொடச்சுடுறேன். நீ ரெஸ்ட் எடு."

நான் திரும்பவும் கீழே குனிஞ்சேன்.

கையில இருந்த அந்தப் பழைய துணியை வெச்சு, தரையில இருந்த தண்ணியைத் ஒத்தி எடுக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் மஞ்சள் சுடிதார்... அது கழுத்து கொஞ்சம் அகலமானது.

துப்பட்டா சோஃபா மேலேயேதான் இருந்துச்சு.

நான் குனிஞ்சதும்...

என் சுடிதார் கழுத்து லேசாத் தொங்கிச்சு.

முன்னாடி கொஞ்சம் இடைவெளி விழுந்துச்சு.

எனக்குத் தெரியும்.

அந்த சோஃபாவுல உக்காந்திருக்கிறவன் கண்ணு எங்க இருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் பார்வை...

காந்தம் மாதிரி என் மேல ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் குனிஞ்சு, கையை நீட்டித் துடைக்கும்போது...

என் முலை அந்தத் துணிக்குள்ள அசையுறது... முன்னாடி வந்து விழறது...

எல்லாத்தையும் அவன் இமைக்காம பார்க்குறான்னு என் முதுகுத் தண்டு சொல்லுச்சு.

அவன் மூச்சுக்காத்து சத்தம் கொஞ்சம் நிதானமாச்சு.

ஆனா ஆழமாச்சு.

அவனால வேற எதையும் பார்க்க முடியல.

நான் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்க்கல.

ஆனா அவன் பார்வை என் மார்புப் பிளவுக்குள்ள பூந்து விளையாடுறதை என்னால உணர முடிஞ்சுச்சு.

என் உடம்பு சூடாச்சு.

ஒரு விதமான கூச்சம் மார்புல பரவிச்சு.

நான் வேணும்னே... கொஞ்சம் அதிகமா குனிஞ்சேன்.

துடைக்கிற மாதிரி... கையை நல்லா நீட்டினேன்.

அப்போ கழுத்து இன்னும் கொஞ்சம் விரிஞ்சு கொடுக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.

'பாருடா... நல்லா பாரு...'

'நீ விழுந்த அசிங்கத்தை மறக்க... இதுதான் உனக்கு மருந்து...'

மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் குறும்பு.

திடீர்னு...

சும்மா எதார்த்தமாத் திரும்புற மாதிரி... தலையைத் திருப்பினேன்.

"சட்"னு அவனைப் பார்த்தேன்.

அவன் மாட்டிக்கிட்டான்.

அவன் கண்ணு... நேரா என் நெஞ்சு மேலதான்... அந்தத் திறந்த கழுத்து மேல நிலைச்சு நின்னுச்சு.

நான் அவனை முறைக்கல.

ஆனா என் பார்வையில ஒரு கேள்வி இருந்துச்சு.

புருவத்தை உயர்த்தினேன்.

"என்னடா பார்க்குற? அவ்ளோ ஆசையா?"

அமைதியான கேள்வி.

அவன் திடுக்கிட்டான்.

கரண்ட் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி ஆடிப்போனான்.

உடனே தலையை "வெடுக்"குனு திருப்பினான்.

திடீர்னு அந்தப் பக்கம் இருந்த டிவி ஸ்டாண்டை எதோ ஆராய்ச்சி பண்ற மாதிரி உத்து உத்துப் பார்க்க ஆரம்பிச்சான்.

"நான் ஒண்ணுமே பார்க்கலையே"ங்கிற மாதிரி ஒரு நடிப்பு.

கழுத்துல நரம்பு புடைக்க... அவன் முழுங்குன எச்சில் சத்தம் எனக்கே கேட்டுச்சு.

"பாவம்..."

எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

ஆனா நான் சிரிக்கல. உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு அந்தச் சிரிப்பை உள்ளே தள்ளினேன்.

'ரசிடா... நல்லா ரசி...'

மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னத் திமிர்.

மறுபடியும் அவனைப் பார்த்தேன்.

இந்தத் தடவை... என் உதட்டு ஓரத்துல ஒரு சின்னப் புன்னகையை மட்டும் ஒட்ட வெச்சுக்கிட்டேன்.

அது அவனுக்கு ஒரு சிக்னல்.

"நான் கோவப்படல... ஆனா நீ பாக்குறது எனக்குத் தெரியும்... பரவால்ல பாரு..."

அது அவனுக்குத் தைரியத்தைக் கொடுத்துச்சு போல.

அவன் மறுபடியும் மெதுவாத் தலையைத் திருப்பினான்.

இந்தத் தடவை அவன் பார்வை இன்னும் துணிச்சலா இருந்துச்சு.

நான் துடைக்கத் துடைக்க... என் உடம்பு அசையுறதை அவன் ரசிச்சான்.

முதலாவது என் முலை... அப்புறம் என் கை அசைவு... அப்புறம் என் இடுப்பு...

தண்ணி சோஃபாவுக்கு அந்தப் பக்கம் போயிருந்துச்சு.

நான் எழும்பி, அந்தப் பக்கம் போகணும்.

நான் மெதுவா முழங்கால் போட்டு நகர்ந்தேன்.

வேணும்னே...

அவனுக்கு முதுகு காட்டித் திரும்பினேன்.

இப்போ நான் அவனுக்கு எதிர்த்திசையில குனிஞ்சு துடைக்கிறேன்.

என் பின்பக்கம்... என் அகலமான இடுப்பு... என் பெரிய பின்னழகு... அதான் என் சூத்து...

எல்லாமே அவனுக்கு நேரா இருந்துச்சு.

சோஃபாவுல உக்காந்திருக்கிற அவனுக்கு... இது ஒரு முழுமையான காட்சி (View).

நான் குனிஞ்சு துடைக்கும்போது...

என் சுடிதார் பேன்ட் என் சூத்த இருக்கிப் பிடிச்சிருக்கும்.

ஒவ்வொரு தடவையும் நான் கையை ஆட்டும்போது... என் இடுப்பு லேசா ஆடும்.

"வலது... இடது... வலது... இடது..."

அது அவனுக்கு எவ்ளோ பெரிய போதையா இருக்கும்?

எனக்குத் தெரியும்... அவன் கண்ணு இப்போ என் சூத்து மேலதான் நிலைச்சு நிக்குதுன்னு.

என் இடுப்புல ஒரு சூடு பரவிச்சு.

அவன் பார்வை படுற இடமெல்லாம் நெருப்பு பத்த வைக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

"என்னடி பவித்ரா பண்ற? இது சரியா?"

"ஒரு அந்நியன் முன்னாடி... இப்படி குனிஞ்சு நிக்குறியே..."

மனசாட்சி இடிச்சுச்சு.

"ஆனா... யாரு பார்க்கப் போறா? அவனுக்கு இது பிடிச்சிருக்கு... எனக்கும்..."

"எனக்கும் பிடிச்சிருக்கு..."

அந்த உண்மையை ஒத்துக்க மனசு கூசுச்சு.

நான் மெதுவா, நளினமா அசைஞ்சு துடைச்சேன்.

எந்தப் பக்கம் திரும்பினாலும் அவன் பார்வை என்னைத் தொடருது.

அறையில ஒரு பயங்கரமான அமைதி.

அவன் மூச்சு விடுற சத்தம் மட்டும் தான்.

அவன் கண்கள் விரிஞ்சு... என்னையே முழுங்குற மாதிரி பார்க்குறான்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

அவன் சீட் நுனியில உக்காந்திருப்பான்.

வேர்வை வழியும்.

தண்ணி எல்லாம் துடைச்சு முடிச்சேன்.

"ஹ்ப்பா..."

மெதுவா எழுந்தேன்.

இடுப்புல கை வெச்சுக்கிட்டு, ஒரு நிமிஷம் நின்னேன்.

அவன் என்னை கீழிருந்து மேல வரைக்கும் ஒரு ஸ்கேன் பண்ணான்.

நான் சோஃபா மேல இருந்த துப்பட்டாவை எடுத்தேன்.

அதை என் மார்பு மேல போட்டுக்கிட்டேன்.

ஆனா அதை சரியாப் பின் பண்ணல. சும்மா கழுத்துல தொங்க விட்டேன்.

ஸ்விட்ச் போர்டுக்குப் போய், ஃபேன் ஸ்விட்சைப் போட்டேன்.

"விர்ர்ர்..."னு ஃபேன் சுத்த ஆரம்பிச்சுச்சு.

"தரை காயட்டும்..."

சும்மா ஒரு வார்த்தை சொன்னேன்.

கையில இருந்த அந்த அழுக்குத் துணியை எடுத்துக்கிட்டு...

"நான் இதை வெச்சுட்டு வர்றேன்..."

சொல்லிக்கிட்டே யூட்டிலிட்டி ரூமை நோக்கி நடந்தேன்.

நான் நடக்கும்போது...

அவன் பார்வை என் முதுகைத் துளைச்சுக்கிட்டு வர்றதை என்னால உணர முடிஞ்சுச்சு.

என் பின்னல் ஆடுறதை... என் இடுப்பு அசையுறதை...

அவன் ஒவ்வொரு அடியையும் ரசிச்சுப் பார்க்குறான்.

என் இதயம் படபடன்னு அடிச்சுச்சு.

இந்த அமைதி... இந்தத் தனிமை... இந்த நெருக்கம்...

இது எங்க போய் முடியப் போகுது?

யூட்டிலிட்டி ரூம் வாசப்படியை மிதிச்சேன்.

உள்ளே நுழையும்போது... என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள்.

ஆனா உடம்பு முழுக்க... ஒரு விதமான சிலிர்ப்பும், சூடும் பரவிக்கிடந்துச்சு.


Part 61:


நான் அந்த அழுக்குத் துணியை யூட்டிலிட்டி ரூம்ல போட்டுட்டு, கையைத் தட்டிட்டுத் திரும்பினேன்.

மெதுவா நடந்து ஹாலுக்கு வந்தேன்.

அவன்...

பிரகாஷ்...

அந்தச் சோஃபாவுல உக்காந்திருந்தான்.

ஆனா அவன் உக்காந்திருந்த விதம்...

ஐயோ... பார்க்கவே ஒரு மாதிரி பரிதாபமா இருந்துச்சு.

சோஃபாவோட நுனியில... ஏதோ ஊசி முனையில உக்காந்த மாதிரி... கால் அங்குல இடத்துலதான் உக்காந்திருந்தான்.

முதுகை வளைச்சு, தோளைக் குறுக்கி...

ரெண்டு கையையும் தொடைக்கு நடுவுல வெச்சு இருக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு...

தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டு...

"எனக்கும் இந்த இடத்துக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்ல... நான் தெரியாம வந்துட்டேன்"னு சொல்ற மாதிரி ஒரு போஸ்.

எதோ நான் வீட்டுக்குள்ள வந்ததும் அவனை அடிச்சு விரட்டப் போறேன்னு பயந்து நடுங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி படிக்கட்டுல என்னைத் தூக்கிட்டு வரும்போது இருந்த அந்தத் "திமிர்"... அந்த ஆண்மை... இப்போ எங்க போச்சு?

இப்போ என் முன்னாடி... ஒண்ணும் தெரியாத ஆளு மாதிரி... ஒரு அப்பாவியா ஒடுங்கிப் போய் இருக்கான்.

இவனைப் பார்த்தா... என் மேல ஆசைப்படுறவன் மாதிரியே தெரியல.

என் வீட்டு காத்துல மூச்சு விடுறதுக்குக் கூட பயப்படுறான்.

எனக்கு மனசுக்குள்ள ஒரு மென்மை வந்துச்சு.

அவன்கிட்ட மெதுவாப் போய் நின்னேன்.

"என்ன பிரகாஷ்..."

அவன் "சட்"னு நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

"கிளம்பறியா? கேட்ல யாராவது உன்னைத் தேடுவாங்களோ என்னவோ..."

நான் சாதாரணமாத்தான் கேட்டேன்.

ஆனா உள்ளுக்குள்ள... அவன் என்ன பதில் சொல்றான்னு தெரிஞ்சுக்க ஒரு சின்ன ஆர்வம்.

'இல்லை மேடம்... போக மாட்டேன்'னு சொல்லுவானா?

இல்ல 'சரி மேடம்'னு கிளம்பிடுவானா?

அவன் உடனே எந்திரிக்கப் போனான்.

"ஆமா மேடம்... தேடுவாங்க..."

அவசர அவசரமாச் சொன்னான்.

"தண்ணிக்கு ரொம்பத் தேங்க்ஸ் மேடம்... நான் கிளம்புறேன்..."

எந்த மறுப்பும் இல்லாம... ஒரு சின்ன எதிர்ப்பும் காட்டாம... சொன்ன பேச்சைக் கேட்டுட்டு நகரத் தயாரானான்.

அவன் அப்படி டக்குனு கிளம்பறதப் பார்த்ததும்... எனக்கு ஏமாற்றமா இருந்துச்சு.

'அவ்ளோதானா?'

'நான் போகச் சொன்னதும் போயிடுவியா?'

'உனக்கு என் கூட இருக்கணும்னு தோணலையா?'

அவன் வாசலை நோக்கித் திரும்பினான்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு வேகம்.

அவன் போயிட்டா... மறுபடியும் தனிமை.

அந்த அமைதியான வீடு. டிவி சத்தம். தனியா சாப்பிடணும்.

வேண்டாம்.

"பிரகாஷ்..."

நான் கூப்பிட்டேன்.

அவன் நின்னான். திரும்பினான்.

"நான் டீ போடலாம்னு இருக்கேன்..."

வார்த்தைகள் என் அனுமதியில்லாமலே வந்துச்சு.

"உனக்கு வேணும்னா... இருந்து குடிச்சுட்டுப் போ. இல்ல வேலை இருக்குன்னா கிளம்பு. உன் இஷ்டம்."

நான் ரொம்ப அலட்சியமாச் சொல்ற மாதிரி முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா என் கண்ணு அவன் முகத்தையே பார்த்துச்சு.

அவன் முதல்ல தயங்கினான்.

"இல்ல மேடம்... வேண்டாம்... பரவால்ல..."

பழக்க தோஷத்துல மறுத்தான்.

ஆனா அடுத்த செகண்ட்... அவன் மூளைக்கு உறைச்சிருக்கணும்.

'மேடம் டீ குடுக்கிறாங்க... கூட இருக்கச் சொல்றாங்க...'

அவன் கண்ணுல ஒரு ஒளி மின்னுச்சு.

ஒரு ஆசை.

அவன் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டான்.

"இல்ல... நீங்க உங்களுக்காகப் போடுறீங்கன்னா..."

குரலைத் தாழ்த்தினான்.

"எனக்குக் கொஞ்சமா குடுங்க மேடம். நான் குடிச்சுக்கறேன்."

எனக்கு உதட்டோரம் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"கேட்ல யாராவது வந்தா?"

"பரவால்ல மேடம்... இன்னொரு ஆளு அங்கதான் இருக்காரு... அவரு பார்த்துப்பாரு."

இப்போ வேலையை விட டீ முக்கியமாப் போச்சு.

"சரி... உக்காரு."

நான் சொன்னேன்.

"நான் போய் பால் அடுப்புல வெச்சுட்டு வரேன்."

அவன் தலையாட்டினான்.

நான் திரும்பினேன்.

கிச்சனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

துப்பட்டா இல்லாத என் மஞ்சள் சுடிதார்... நான் திரும்பும்போது என் உடம்போட அசைவுக்கு ஏத்த மாதிரி ஆடுச்சு.

முக்கியமா... என் பின்பக்கம்.

துப்பட்டா முன்னாடி சோஃபாவுல கிடக்கு.

சோ, என் முதுகு பக்கம் இப்போ எந்த மறைப்பும் இல்ல.

அந்த டைட்டான மஞ்சள் சுடிதார் பேன்ட்... என் இடுப்பையும், என் சூத்தையும் இருக்கிப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

நான் நடக்கும்போது...

"வலது... இடது... வலது... இடது..."னு என் சூத்து ஆடுறது... பின்னாடி இருக்கிறவனுக்கு நல்லாத் தெரியும்.

என் இடுப்பு மடிப்பு... அந்த பேன்ட் கவ்விப் பிடிச்சிருக்கிற அந்த சதைப்பிடிப்பு...

எல்லாமே அவன் கண்ணுக்கு விருந்தா இருக்கும்.

எனக்குத் தெரியும்.

அவன் பார்வை என் சூத்து மேலதான் இருக்கும்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும்.

என் முதுகுல ஒரு சூடு பரவிச்சு.

'பார்க்கட்டும்...'

'என் புருஷனைத் தவிர வேற யாரும் பார்க்காத இடம்...'

'இப்போ இவன் பார்க்குறான்...'

'பார்க்கட்டும்... பரவால்ல...'

எனக்குள்ள ஒரு குறுகுறுப்பு. ஒரு சின்னத் திமிர்.

என் நடையில வேணும்னே இன்னும் கொஞ்சம் நளினத்தைக் கூட்டினேன்.

கிச்சனுக்குள்ள நுழைஞ்சேன்.

ஸ்டவ்வைப் பத்த வெச்சேன்.

பால் பாத்திரத்தை எடுத்து அடுப்புல வெச்சேன்.

நீல நிறத்துல நெருப்பு எரிஞ்சுச்சு.

என் மனசுக்குள்ளயும் அப்படித்தான் எரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"என்ன பவித்ரா பண்ற? அவனுக்கு எதுக்கு டீ?"

"புருஷன் இல்லாதப்போ... ஒரு அந்நியனுக்கு டீயா?"

"இது விருந்தோம்பல் இல்ல... இது வேற ஏதோ..."

மனசாட்சி கேள்வி கேட்டுச்சு.

"சும்மா இரு... என்னால தான் அவனுக்குக் காய்ச்சலே வந்துச்சு..."

"மழைல நனைஞ்சது என்னால தானே... அதுக்கு ஒரு டீ குடுத்தா தப்பா?"

எனக்கு நானே நியாயம் கற்பிச்சுக்கிட்டேன்.

பால் லேசாச் சூடாகட்டும்.

நான் மறுபடியும் ஹாலுக்கு வந்தேன்.

அவன்...

நான் போனப்போ எப்படி இருந்தானோ... அப்படியேதான் இருந்தான்.

அதே நுனி சீட்ல... அதே ஒடுங்கிப் போன நிலைமையில...

கையை இருக்கிக் கட்டிக்கிட்டு... மூச்சைக் கூட சத்தமா விட பயந்துகிட்டு உக்காந்திருந்தான்.

அவன் சோஃபால சாய்ஞ்சா... அந்த குஷன் அழுங்கிடும், அழுக்காயிடும்னு பயப்படுறான் போல.

எனக்குச் சிரிப்பா இருந்துச்சு.

அவன்கிட்ட போனேன்.

"ஏன் இப்படி உக்காந்திருக்க?"

மென்மையா கேட்டேன்.

"நல்லா தாராளமாச் சாய்ஞ்சு உக்காரு. சோஃபா ஒண்ணும் கடிச்சு வெக்காது."

அவன் திருதிருன்னு முழிச்சான்.

"பரவால்ல மேடம்... இப்படியே இருக்கட்டும்..."

"சொன்னா கேளு பிரகாஷ்... என் வீட்டுக்கு வந்தா ஃப்ரீயா இருக்கணும்."

நான் அதட்டினேன்.

அவன் மெதுவா நகர்ந்து, கொஞ்சம் பின்னாடி சாய்ஞ்சான். ஆனாலும் முழுசா ரிலாக்ஸ் ஆகல.

நான் அவனுக்கு எதிர்த்தாப்புல நின்னேன்.

கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன். மணி 7:15.

ஒரு அமைதி.

அவன் என்னையப் பார்க்கத் தயங்கினான்.

நான் அந்த அமைதியை உடைக்க நெனச்சேன்.

"என்ன... மூணு நாளா ஒரே மெசேஜ்ஜா அனுப்பித் தள்ளிட்ட..."

சும்மா விளையாட்டுக்குக் கேட்டேன்.

அவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவன் கண்ணுல ஒரு வலி.

"நீங்க ரிப்ளை பண்ணலையே மேடம்... அதான்..."

குரல் சின்னதா வந்துச்சு.

"எனக்கு பயமாயிடுச்சு. நான் பண்ணது தப்புதான்... அந்தப் போட்டோ..."

அவன் அந்த 'பேன்ட்' போட்டோவை ஞாபகப்படுத்தினான்.

எனக்கு முகம் சூடாச்சு.

"போதும்... அதை விடு."

நான் பேச்சை வெட்டினேன்.

"பழசையெல்லாம் பேசாத. அதான் மறந்துட்டேன்ல."

"சாரி மேடம்... நான் வேணும்னே பண்ணல..."

"இப்போ அதை யார் கேட்டா? விடுன்னு சொன்னேன்ல."

நான் அவனைக் கூர்மையா பார்த்தேன்.

"இனிமே ஒரு நல்ல ஃப்ரெண்டா இரு... அது போதும்."

அவன் முகம் மலர்ந்துச்சு.

"நிஜமாவா மேடம்?"

அவன் கண்கள்ல அவ்ளோ நம்பிக்கை.

"நீங்க இனிமே என்கிட்ட நார்மலாப் பேசுவீங்களா?"

"ம்ம்... நீ ஒழுங்கா நடந்துகிட்டா பேசுவேன்."

மெதுவாச் சொன்னேன்.

நாங்க பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

அவன் பார்வை...

என் முகத்துல இருந்து லேசா வழுக்கி... கீழே இறங்குச்சு.

நான் தான் துப்பட்டாவை சோஃபா மேல போட்டுட்டுப் போனேனே...

இன்னும் அதை எடுத்துப் போடல.

மறந்துட்டேனா? இல்ல வேணும்னே போடலையா? எனக்கே தெரியல.

என் மஞ்சள் சுடிதார் டாப்... அது என் உடம்போட ஒட்டி... என் முலையோட வடிவத்தை அப்பட்டமா காட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மூச்சு விடும்போது... என் மார்பு ஏறி இறங்குறது... அந்தத் துணிக்குள்ள தெளிவாத் தெரிஞ்சுச்சு.

அவன் கண்ணு... அதைத்தான் மேயுது.

அவன் எவ்ளோதான் கண்ணியமா இருக்க முயற்சி பண்ணாலும்... அவனோட ஆண் புத்தி அவனைக் கெடுக்குது.

பார்வை அடிக்கடி என் கழுத்துக்குக் கீழே இறங்குறதை நான் கவனிச்சேன்.

ஒவ்வொரு தடவையும் அவன் பார்த்துட்டு, பயத்துல கண்ணைத் திருப்புவான்.

ஆனா மறுபடியும் காந்தம் மாதிரி அங்கேயே வந்து ஒட்டிக்கும்.

எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

வெட்கம்... அப்புறம் ஒரு சின்ன கர்வம்.

"இப்படித்தான் ஒரு ஃப்ரெண்டைப் பார்ப்பியா?"

நான் கேட்டேன்.

குரல்ல கோவம் இல்ல. ஒரு கிண்டல். ஒரு எச்சரிக்கை.

அவன் திடுக்கிட்டான்.

"அய்யோ... இல்ல மேடம்... நான்..."

அவன் நாக்குளறினான்.

"சாரி மேடம்... நான் பார்க்கல..."

"பொய் சொல்லாத. உன் கண்ணு எங்க போகுதுன்னு எனக்குத் தெரியாதா?"

நான் இடுப்புல கை வெச்சுக்கிட்டு கேட்டேன்.

அவன் தலை குனிஞ்சான்.

ஒரு நிமிஷம் அமைதி.

அப்புறம்...

அவன் மெதுவாத் தலையை நிமிர்த்தினான்.

இந்தத் தடவை அவன் கண்ணுல பயம் இல்ல.

ஒரு விதமான நேர்மை. ஒரு சரணாகதி.

"என்னால முடியல மேடம்..."

அவன் குரல் நடுங்குச்சு. ஆனா உண்மையா இருந்துச்சு.

"என்னால என் கண்ணைக் கட்டுப்படுத்த முடியல..."

நான் அவனைப் பார்த்தேன்.

"நீங்க அவ்ளோ அழகா இருக்கீங்க..."

அவன் சொல்ல ஆரம்பிச்சான்.

"அந்த மஞ்சள் கலர்ல... நெத்தியில அந்தப் பொட்டு... கழுத்துல அந்தப் பூ..."

அவன் குரல் கரகரப்பா, பக்திமயமா ஒலிச்சுச்சு.

"எதோ கோயில்ல இருக்கிற சாமிச் சிலை மாதிரி நிக்கிறீங்க..."

"நான் எவ்ளோ ட்ரை பண்ணாலும்... என் கண்ணு தானா உங்களைத் தேடுது மேடம்..."

"தப்புதான்... ஆனா என்னால முடியல..."

அவன் பேசுற விதம்...

எதோ கவிதை சொல்ற மாதிரி இல்ல. சினிமா டயலாக் இல்ல.

ஒரு பாமரனோட பாஷை.

"நீங்க மூச்சு விடும்போது... அது அசையுறது..."

அவன் கையை வெச்சு சைகை காட்டினான்.

"அதைப் பார்க்காம இருக்க நான் என்ன கல்லா மேடம்?"

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள "ஜிவ்"வுனு இருந்துச்சு.

என் அழகை இவன் வர்ணிக்கிற விதம்... அதுல ஒரு அழுக்கு இல்ல. ஒரு ஆராதனை இருந்துச்சு.

கார்த்திக் என்னை "அழகா இருக்க"ன்னு சொல்லுவார். ஆனா இப்படி...

இப்படி ஒவ்வொரு அசைவையும் ரசிச்சுச் சொன்னது இல்ல.

என் மனசு குளிருற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா நான் வெளியக் காட்டிக்கல.

முகத்தைச் சுழிச்சேன்.

"போதும்... நிறுத்து."

சின்னப் பிள்ளையை அதட்டுற மாதிரி சொன்னேன்.

"ரொம்ப வழியாத. சாமி சிலையாம்... பூவாம்..."

நான் மூஞ்சியைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

"எனக்கு இதெல்லாம் பிடிக்காது."

பொய்.

எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு. அவன் இன்னும் பேச மாட்டானான்னு மனசு ஏங்குச்சு.

அவன் லேசாச் சிரிச்சான்.

"பிடிக்காதுன்னு பொய் சொல்றீங்க மேடம்..."

அவன் தைரியமாச் சொன்னான்.

"உங்க கண்ணு சொல்லுது... உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்குன்னு."

"அதிகப்பிரசங்கி..."

நான் அவனைப் பார்த்து முறைச்சேன்.

அவன் விடுறதா இல்ல.

"நிஜமாவே மேடம்... இன்னைக்கு நீங்க தேவதை மாதிரி இருக்கீங்க. அந்த ஈரம் காயாத முடி... அது உங்க இடுப்பைத் தொடுறப்போ..."

"எனக்கு அந்த முடியா இருக்கக் கூடாதான்னு தோணுது..."

அவன் பேசிக்கிட்டே போனான்.

அந்த ஹால் முழுக்க அவனோட குரல்... அவனோட ஏக்கம்... அவனோட பக்தி...

எல்லாம் நிறைஞ்சுச்சு.

நான் ஒரு சிலையா நின்னு கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

திடீர்னு...

"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்....."

கிச்சன்ல இருந்து ஒரு சத்தம்.

பால் பொங்குது!

அந்தச் சத்தம் எங்களை உலுக்கிச்சு.

நான் சுயநினைவுக்கு வந்தேன்.

"அய்யோ... பால்..."

"இரு... பால் பொங்குது..."

அவன்கிட்ட சொல்லிட்டு, வேகமாத் திரும்பினேன்.

கிச்சனை நோக்கி ஓடினேன்.

என் பின்னல் என் முதுகுல "தப் தப்"னு அடிச்சுச்சு.

என் பின்னழகை அவன் இப்போ ரசிச்சுக்கிட்டு இருப்பான்னு எனக்குத் தெரியும்.

"மேடம்... நீங்க ஓடுறது கூட அழகுதான்..."

அவன் பின்னால இருந்து சொன்னது எனக்குக் கேட்டுச்சு.

நான் கிச்சனுக்குள்ள நுழைஞ்சேன்.

அடுப்புல பால் பொங்கி, பாத்திரத்தோட விளிம்பு வரைக்கும் வந்திருந்துச்சு.

நான் ஸ்டவ்வை ஆஃப் பண்ணேன்.

அந்தச் சூடான பாத்திரத்துல இருந்து வந்த ஆவி... என் முகத்துல பட்டுச்சு.

அது பால் வாசம் மட்டும் இல்ல.

ஹால்ல இருந்து வந்த அந்தப் புகழ்ச்சியோட வாசமும் கலந்து இருந்துச்சு.

நான் அங்கேயே நின்னேன்.

ஹால்ல அவன் இருக்கான்.

எனக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருக்கான்.

என் அழகைப் பருகிக்கிட்டு இருக்கான்.

இந்தத் தருணம்... இது ஆபத்தானதுன்னு தெரியும்.

ஆனா... இது அவ்ளோ இனிமையா இருந்துச்சு.

[yazhiniram]

Romba vazha vazha nu izhukkura maari irukku bro. Slow ah kondu poradhu oru vishayam orey edathulaye okkandhu thaekkuradhu innoru vishayam. Unga kadhaya yepdi ezhudhanumnu naan solla koodadhu just a reader's request ah kekuren. Konjam kadhaya nagathuna nalla irukkum.

கரெக்ட் bro. கதை ஸ்லோவா தான் போகுது. அதை நான் மறுக்கல.

ஆனா bro,ஒரு சின்ன விஷயம்.

இதுல வர்ற பவித்ரா சும்மா “காலேஜ் பொண்ணோ” கிடையாது. கூப்பிட்ட உடனே எதுக்கும் ஓடிவர்ற சீப்பான கேரக்டரும் கிடையாது.

அவ ஒரு பயந்த சுபாவம் உள்ள, கலாச்சாரம், கட்டுப்பாடு, பயிற்சி, பழக்கம் இதெல்லாம் சேர்ந்து வளர்ந்த family woman, bro.

அப்படிப்பட்ட ஒருத்தியோட மனசு ஒரே நாள்ல மாறாது.

ஒரே scene-ல உடையாது.

அவ மனசுக்குள்ள இருக்கிற “இது தப்பா?”ன்னு பயம் எப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமா “இது ஆசையா?”ன்னு மாறுது…

ஒரு குடும்பப் பெண்ணோட உள்ளுக்குள்ள நடக்குற மனசு போராட்டம் எப்படி மெதுவா சறுக்குது…

Real life-ல ஒரு பெண் தன்னோட எல்லையை உள்ளுக்குள்ளேயே எப்படி உடைக்குறாளோ அத எழுதிட்டு இருக்கேன் bro.

ரோட்ல போறவளை ஒரே நாள்ல மடக்குற மாதிரி இந்தக் கதை இல்ல.

கட்டின புருஷனை மனசுக்குள்ளேயே ஏமாத்த ஆரம்பிக்க ஒரு பெண்ணுக்கு எவ்வளவு பயம் போகணும்? எவ்வளவு தயக்கம் உடையணும்?

அந்த process-ஐ skip பண்ணி “கதை நகருங்க”ன்னு சொன்னா கேரக்டர் தான் பொய் ஆகும் bro.

இது என் writing skill பிரச்சனை இல்ல, இது கேரக்டரோட இயல்பு.

அதனால தான் கதை மெதுவா போகுது.

அதனால் bro, “ஒரே இடத்துலேயே சுத்துது” “இழுத்துக்கிட்டே போற மாதிரி இருக்கு” “ரொம்ப வழ வழ” ன்னு தோணுதுன்னா…

ஆமா bro. அதேதான். அதுதான் நோக்கம். இதுக்கு மேல இன்னும் வழ வழன்னு  தான் வரும்.

ஏன்னா bro, இந்தக் கதை ஏதோ ஆசைக்காக  எழுதல. அவசரத்துக்கும்  எழுதல. படிக்கிறவங்களா உடனடியா சந்தோஷப்படுத்தவும் எழுதல.

பவி என்ன உணருறாளோ அதே உணர்ச்சிக்குள்ள படிக்கிறவங்களா உட்கார வைப்பதுக்குத்தான் bro.

சீக்கிரம் முடிவு வேணும், உடனடி சுகம் வேணும், திரும்பத் திரும்ப வர்ற உணர்ச்சி பிடிக்கலன்னா… இப்போ சொல்றேன் bro,

இந்தக் கதை உங்களுக்கு தேவையில்லை. அதை படிக்காம விட்டுட்டா உங்களுக்கும் நிம்மதி. எனக்கும் நிம்மதி.

பிடிச்சவங்க, அதே இடத்துல உட்கார்ந்து அதே மூச்சை மீண்டும் மீண்டும் இழுத்துக்கிட்டு மெதுவா படிப்பாங்க bro.

பிடிக்கலன்னா “கதை நகருங்க”ன்னு சொல்லாம அமைதியா நகர்ந்துடுங்க bro. அவ்வளவுதான்.

[yazhiniram]

Yazhiniram bro....அவசரம் இல்லாமல் உங்கள் விருப்பப்படி எழுதுங்கள் ...

ஸ்டீபன்Ge0...bro அவரின் கருத்தை சொல்கிறார்...கோபம் வேண்டாமே

கோபம் மூக்குலதான் இருக்கும் போல.....

இல்ல விஜய்.

நான் எதையும் எதிர்க்கவும் இல்லை.
யாரையும் convince பண்ணவும் இல்லை.
கதை இப்படித்தான் போகும்னு
ஒரு clarity மட்டும் சொல்லணும்னு நினைச்சேன்.

இந்தக் கதையில முக்கியமானது
நடக்குற விஷயம் இல்ல.

பவித்ராவோட மனசுக்குள்ள
நடக்குற மாற்றங்கள்.
அவ மனசுல
எப்படி ஒரு எண்ணம் வருது,
அது எப்படி தப்புனு தோணுது,
அப்புறம் அது எப்படி
மெல்ல மெல்ல
சரியாயிடுச்சுனு
தன்னைத் தானே convince பண்ணிக்கிறா…

அந்த inner corruption தான்
இந்தக் கதையோட core.

ஒருத்தி once corrupt ஆயிட்டா,
அதுக்கப்புறம்
எவ்வளவு spicy-ஆவும்,
எவ்வளவு hot-ஆவும்
கதை கொண்டு போகலாம்.
அது problem இல்ல.

ஆனா
அந்த corruption
சரியா build ஆகலன்னா,
அந்த corruption-ஐ
reader feel பண்ணலன்னா,
எவ்வளவு scene போட்டாலும்
entire story waste தான்.

அந்த inner shift-ஐ
capture பண்ணறது தான்
ரொம்ப கஷ்டமான வேலை.
அதுல
சின்ன விஷயம் miss ஆனாலும்,
கதைக்கே life இல்லாம போயிடும்.

அதனால தான்
இந்தக் கதை
மெதுவா போகுது.
இதுதான்.
வேற எதுவும் இல்லை.

அதனால
அதெல்லாம் skip பண்ணி
ஒரே நேரத்துல
“matter ஆயிடுச்சு”ன்னு
கொண்டு போக முடியாத flow இது.

இதுதான்.
வேற எதுவும் இல்லை.
பிடிச்சவங்க
இந்த flow-ல படிப்பாங்க.
செட் ஆகலன்னா
அது totally okay.

[yazhiniram]

Part 62:

டக்குனு அடுப்பை சிம்ல வச்சேன்.

பால் பொங்குற சத்தம் அடங்கிடுச்சு.

கிச்சன் ஃபுல்லா பால் வாசனை தான்.

டீ தூள் டப்பாவைத் தேடுற மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் குடுத்தேன். ஆனா என் கவனம் ஃபுல்லா ஹால்ல தான்.

என் முதுகுக்குப் பின்னாடி... சத்தம்.

அவன் சோஃபாவுல இருந்து எந்திரிக்கிறான். அந்த ஸ்பிரிங் சத்தம் கேக்குது.

அப்புறம்... "தப்... தப்..."னு மெதுவா நடந்து வர்றான்.

என் ஹார்ட் பீட் எகிறிடுச்சு. "லப் டப்... லப் டப்"னு அடிக்குது.

"எதுக்குடா இவன் இப்போ எந்திரிச்சு வர்றான்?" "சொன்ன இடத்துல உக்கார மாட்டானா?"

மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டே இருந்தாலும்... "ஏய்... வராத"னு சொல்ல எனக்கு வாயே வரல.

ஏன்னு தெரியல... அவன் அப்படி என் பின்னாடி வந்து நிக்கிறது... எனக்கு உள்ளுக்குள்ள ஒரு மாதிரி "கிக்" ஏத்துச்சு.

அவன் கிச்சன் வாசல்ல வந்து நின்னுட்டான். உள்ள வரல. வெளிய நின்னே எட்டிப் பாக்குறான்.

"ஜிலீர்"னு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி கூசுது. அவன் பார்வை என் முதுகு மேல மேயுறது அப்பட்டமாத் தெரியுது.

நான் டீ தூளைப் பால்ல போட்டேன். பால் கலர் மாறுது. ஆனா என் கண்ணு அதுல இல்ல.

என் கழுத்துல அவனோட சூடான மூச்சுக்காத்து படுற டிஸ்டன்ஸ்.

"வீடு செம்ம நீட்டா இருக்கு மேடம்..."

திடீர்னு அவன் வாய்ஸ் கேட்டதும் நான் லைட்டா ஜெர்க் ஆயிட்டேன். திரும்பாமலே, "ம்ம்..."னு மட்டும் சொன்னேன்.

"இல்ல மேடம்... சும்மா பிட் போடல..."

"நிஜமாவே எதோ பேலஸ் மாதிரி பளபளன்னு வச்சிருக்கீங்க... ஒரு சின்னத் தூசு கூட இல்ல."

"நீங்க எவ்ளோ சுத்தமோ... உங்க வீடும் அவ்ளோ சுத்தமா இருக்கு..."

அவன் பேசுற டோன் இருக்கே... அப்பாடா... ஆளை கவுக்கறான்யா.

எந்தப் பொண்ணுக்குத் தான் புகழ்ச்சி புடிக்காது? அதுவும் ஒரு ஆம்பள... "உன் வீடு சூப்பரா இருக்கு... நீ சூப்பரா இருக்க"னு சொல்லும்போது... மனசுக்குள்ள லேசா ஒரு "லட்டு" உடையத்தானே செய்யும்?

என் உதட்டுல வந்த சிரிப்பை நான் அவனுக்குக் காட்டல. கன்ட்ரோல் பண்ணிக்கிட்டேன்.

கரண்டியை வச்சுப் பாலைக் கலக்கிக்கிட்டே... "போதும்... ஓவரா ஐஸ் வைக்காத..."னு சலிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஐஸ்லாம் இல்ல மேடம்... நான் பார்த்த வீடுகள்ல... இதுதான் பெஸ்ட்..."

திடீர்னு அவன் வாய்ஸ் மாறுச்சு. கொஞ்சம் டல்லா... ஃபீலிங்கா.

"மேடம்..."

"என்ன?"

"எனக்கு... எனக்கு நிஜமாவே பயமா போச்சு மேடம்..."

"போன ரெண்டு நாளா... நீங்க என்னைப் பாக்கவே இல்ல... மூஞ்சிய திருப்பிக்கிட்டுப் போனீங்க..."

அவன் வாய்ஸ் உடையுது.

"எனக்கு உசுரே போன மாதிரி ஆயிடுச்சு."

"நீங்க என்னை வெறுத்துட்டீங்களோனு நைட் ஃபுல்லா தூக்கமே வரல... லூசு புடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு..."

"நீங்க பேசலைன்னா... எனக்கு என்னமோ பண்ணுது மேடம்..."

அவன் பேசுறதைக் கேக்கக் கேக்க... என் மனசுக்குள்ள எதோ ஊசியை வச்சுத் தைக்கிற மாதிரி வலிச்சுது.

"ச்ச... பாவம்டா... இவன் என் மேல எவ்ளோ வெறியா இருக்கான்..."

ஆனா இத இப்படியே விடக்கூடாது. அப்புறம் தலைல ஏறி உக்காந்துக்குவான்.

நான் ஸ்டவ்வை ஆஃப் பண்ணிட்டு, மெதுவாத் திரும்பினேன்.

அவன் கண்ணுல அப்படி ஒரு ஏக்கம். பாவமா மூஞ்சிய வச்சுக்கிட்டு நிக்குறான்.

நான் மூஞ்சிய கொஞ்சம் ஸ்ட்ரிக்ட்டா வச்சுக்கிட்டேன்.

"அதை விடு பிரகாஷ்." "பழசையெல்லாம் பேசிட்டே இருக்காத." "இப்போ உனக்காக டீ போட்டுத் தர்றேன்ல? வீட்டுக்குள்ள விட்டிருக்கேன்ல?"

அவன் வேகமாத் தலையாட்டினான். "ஆமா மேடம்..."

"அப்புறம் என்ன? அது போதாதா?" "ஒழுங்கா இரு... எல்லாம் ஒரு அளவுக்குள்ள இருந்தாத்தான் மரியாதை. புரிஞ்சுதா?"

நான் ஏதோ டீச்சர் மாதிரி அட்வைஸ் பண்ணேன்.

அவன் உடனே பவ்யமா, "புரிஞ்சுது மேடம்... இனிமே நான் கரெக்டா இருப்பேன்"னு சொன்னான்.

அவன் அப்படி அடங்கிப் போறது... எனக்கு உள்ளுக்குள்ள ஒரு கெத்து ஃபீலிங்கைக் கொடுத்துச்சு.

'நான் பேசுறது இவனுக்கு அவ்ளோ முக்கியமா?'னு நினைக்கிறப்போ... உடம்புல ஒரு ஜில்லுனு காத்து வீசுன மாதிரி... ச்ச, இல்ல... மனசுக்குள்ள ஜிவ்வுனு இருந்துச்சு.

"சர்க்கரை எவ்ளோ?"னு கேட்டேன்.

"நார்மல் மேடம்... உங்களுக்கு எவ்ளோ போடுவீங்களோ அதே போடுங்க. நீங்க எப்படிக் குடுத்தாலும் குடிப்பேன்."

"ம்ம்... சரி."

நான் டீயை வடிகட்டி, ரெண்டு கப்ல ஊத்தினேன்.

ஒரு கப்பை அவன்கிட்ட நீட்டினேன். இன்னொரு கப்பை நான் எடுத்துக்கிட்டு... "வா... அங்க போய் உக்காந்து குடிக்கலாம்"னு சொல்லிட்டு ஹாலுக்கு நடந்தேன்.

நான் சோஃபாவுல உக்காந்தேன். அவன் எனக்கு ஆப்போசிட்ல, சோஃபா ஓரத்துல பவ்யமா உக்காந்தான்.

கையில அந்த டீ கப்பை ஏந்திக்கிட்டு... எதோ அமிர்தத்தைக் கையில வச்சிருக்கிற மாதிரி பார்த்தான்.

ஒரு வாய் குடிச்சான். "ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஹா..."

கண்ணை மூடி ரசிச்சான்.

"சூப்பர் மேடம்... என்ன டேஸ்ட்... வேற லெவல்..."

நான் மனசுக்குள்ள, 'டேய்... ஓவரா ரீல் விடாதடா'னு நினைச்சுக்கிட்டு... என் கப்பை எடுத்து ஒரு வாய் குடிச்சேன்.

"சப்பு"னு இருந்துச்சு.

அடச்சீ... சர்க்கரையே போடல போல. மறந்துட்டேன்.

நான் மூஞ்சியச் சுழிச்சேன்.

"என்ன பிரகாஷ்... சர்க்கரையே இல்ல... கசக்குது..." "சும்மாப் புகழாதன்னு சொன்னேன்ல?"னு அவனைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா அவன் பதறிப்போய்... "அய்யோ இல்ல மேடம்... சத்தியமாச் சொல்றேன்... எனக்கு இதுதான் கரெக்ட். பெர்ஃபெக்ட்டா இருக்கு"னு சாதிக்கிறான்.

என்னைச் சமாளிக்க இவன் படுற பாடு இருக்கே... எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"லூசுப் பய..."

"இரு... நான் சர்க்கரை போட்டுக்கறேன். உனக்கும் போட்டுத் தரேன்"னு சொல்லிட்டு... எந்திரிச்சு கிச்சனுக்குப் போனேன்.

"பரவால்ல மேடம்..."னு அவன் கத்தினான். நான் கேக்கல.

கிச்சன்ல போய் சர்க்கரை டப்பாவைத் திறந்தேன். என் டீல ஒரு ஸ்பூன் போட்டேன்.

அவனுக்கு? "அவன் தான் நல்லாருக்குன்னு சொல்றானே... விட்றலாமா?" "வேண்டாம்... பாவம்... இனிப்பா குடிக்கட்டும்."

இன்னொரு ஸ்பூன்ல சர்க்கரையை அள்ளி எடுத்துக்கிட்டு... ஹாலுக்குத் திரும்பினேன்.

அவன் டீயைக் குடிக்காம, கப்பை கையில வச்சுக்கிட்டே எனக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தான்.

நான் அவன்கிட்ட போனேன். "கப்பை நீட்டு..."

அவன் கொஞ்சம் முன்னாடி வந்து, கப்பை லேசா உயர்த்தினான்.

நான் நின்னுகிட்டு இருக்கேன்... அவன் உக்காந்து இருக்கான்.

அவன் கப்ல சர்க்கரையைப் போடணும்னா... நான் குனியணும்.

வேற எதையும் யோசிக்காம... நான் மெதுவா முன்னாடி குனிஞ்சேன்.

என் கவனம் முழுக்க அந்த ஸ்பூன் மேலயும், டீ கப் மேலயும் தான் இருந்துச்சு.

ஆனா... நான் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை மறந்துட்டேன்.

என் துப்பட்டா. அது நான் ஃபர்ஸ்டே கழட்டி சோஃபா மேல போட்டது... அங்கேயே தான் கிடந்துச்சு.

நான் குனிஞ்ச அந்த ஒரு செகண்ட்...

என் மஞ்சள் சுடிதார் கழுத்து... அது கொஞ்சம் லூசான 'U' நெக் வேறயா...

நான் குனியவும்... அது அப்படியே தொளதொளன்னு முன்னாடித் தொங்கிடுச்சு.

முன்னாடி செம்ம கேப் கிடைச்சுது.

உள்ளே...

நான் போட்டிருந்த அந்த மெரூன் கலர் பிரா... அதுக்குள்ள திமிறிக்கிட்டு இருந்த என் ரெண்டு ஐட்டமும்... பளிச்சுனு வெளில தெரிஞ்சுச்சு.

என் மார்பு... சும்மா கும்முனு... புசுபுசுனு... ஒண்ணோடு ஒண்ணு ஒட்டிக்கிட்டு நிக்குற அந்தப் பிளவு...

எல்லாமே அந்தப் பெரிய கேப் வழியா அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுச்சு.

கூம்பு மாதிரி இல்லாம... நல்லா பெருசா, குடம் மாதிரி அந்தத் துணிக்குள்ள நிக்குற அழகு.

நான் எதார்த்தமா குனிஞ்சு, ஸ்பூனால டீயைக் கலக்கினேன்.

"கிளிங்... கிளிங்..." ஸ்பூன் சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

ஆனா பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து... மூச்சுச் சத்தம் கூட வரல.

திடீர்னு அந்த இடமே அமைதியான மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

நான் நிமிர்ந்து பாக்கல. என் கண்ணு டீக்குள்ள சர்க்கரை கரையிறதத் தான் பாத்துச்சு.

ஆனா... என் உடம்புல எதோ மாற்றம் தெரியுது.

என் மார்பு மேல... எதோ அனல் அடிக்கிற மாதிரி ஒரு சூடு.

வெயில் அடிச்சா எப்படி சுடுமோ... அப்படி ஒரு ஹீட் என் நெஞ்சு மேல படுது.

என்னடான்னு... நான் மெதுவா என் இமைகளைத் தூக்கிப் பார்த்தேன்.

பிரகாஷ்...

அவன் கப்பைத் தாண்டி... வேற எதையோ பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் கண்கள்...

அப்படியே ஷாக் ஆகி... பிளிங்க் பண்ணக் கூட மறந்து...

நேரா... என் திறந்த மார்புப் பிளவுக்குள்ள... என் மேலேயே குறியா இருந்துச்சு.

அவன் பார்வை... சாதாரணமா இல்ல.

அப்படியே கண்ணாலயே என்னற முழுங்கற மாதிரி... வெறித்தனமா பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுச்சு.

அவன் கை லேசா நடுங்குச்சு. டீ தளும்புச்சு. ஆனா அவன் எதையும் கவனிக்கல.

அவன் கண்ணுக்கு முன்னாடி கிடைச்ச அந்தத் தரிசனத்துல... பையன் தன்னை மறந்து போய் சொக்கிப் போயிட்டான்.

அந்தப் பார்வை... சும்மா துளைச்சுக்கிட்டு உள்ள இறங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

ஷாக் அடிச்ச மாதிரி... என் உடம்பு முழுக்க ஒரு கரண்ட் பாஞ்சுச்சு.

"ஜிவ்வ்வ்வ்..."னு அடிவயித்துல இருந்து ஒரு சூடு கிளம்பி... என் முகம் வரைக்கும் ஏறுச்சு.

இதுவரைக்கும் யாரும் என்னைப் பாக்காத பார்வை அது. என் புருஷன் கூட இப்படி வெறிச்சுப் பாத்தது இல்ல.

இவ்ளோ பக்கத்துல... நான் துப்பட்டா இல்லாம குனிஞ்சு நிக்கும்போது... என் பர்மிஷன் இல்லாம... இன்னொருத்தன் என் மார்பை ரசிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்.

எனக்குக் கோவம் வரணும். "ஏய்"னு கத்தணும்.

ஆனா... என்னால பேச முடியல. வாயடைச்சுப் போயிட்டேன்.

என் உடம்புல ஒரு நடுக்கம்.

அந்தப் பார்வை கொடுத்த சூட்டுல... என் நிப்பிள்ஸ் ரெண்டும்... அந்த பிராவுக்குள்ள "விடைச்சுக்கிட்டு" நிக்கிறத என்னால உணர முடிஞ்சுச்சு.

ஒரு பயங்கரமான... தப்பான... ஆனா செம்ம ஃபீலிங் அது.


Part 63:


அந்த ஒரு நிமிஷம்...

அந்த ஹால்ல காத்து கூட நகரல.

எல்லாம் ஷாக் ஆகி நின்ன மாதிரி.

நான் குனிஞ்சு நிக்கறேன்.

என் முன்னாடி...

சோஃபாவுல உக்காந்திருக்கிறவன்...

வேற எதையும் பாக்கல...

என் மார்பையே முழுங்கற மாதிரி வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருக்கான்.

எனக்குத் தெரியாதா என்ன?

என் உடம்புல ஒரு சூடு பரவுதே...

என் முதுகுத் தண்டுல "ஜிலீர்"னு ஒரு கரண்ட் பாாயுதே...

அத வச்சே கண்டுபிடிச்சிட்டேன்.

"பவித்ரா..."

"அவன் உன்னை அங்குலம் அங்குலமா ரசிக்கிறான் டி"னு மனசுக்குள்ள எதோ சொல்லுது.

சாதாரணமா இருந்தா நான் என்ன பண்ணியிருப்பேன்?

உடனே "சட்"னு நிமிர்ந்து...

துப்பட்டாவைத் தேடி எடுத்துப் போத்திட்டு...

அவனைக் கன்னத்துல "பளார்"னு ஒண்ணு வச்சிருப்பேன்.

இல்லன்னா...

"சீ... என்ன பார்வை பாக்குற... வெளிய போடா நாயே"னு கத்தி ஊரைக் கூட்டியிருப்பேன்.

ஆனா...

இப்போ?

இப்போ என் மனசுக்குள்ள ஒரு கிறுக்குத்தனம்.

ஒரு விபரீதமான ஆசை.

'பாக்கட்டுமே...'

'எவ்ளோ தூரம் போறான்னு பாப்போம்.'

'என் உடம்பைப் பாத்து அவனுக்கு எவ்ளோ வெறி வருதுன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்...'

'இவன் எனக்காக எவ்ளோ ஏங்குறான்...'

அந்த நினைப்பு...

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள ஒரு "கிக்" ஏத்துச்சு.

நான் டீயைக் கலக்கிக்கிட்டே...

வேணும்னே...

என் இடது கையை மெதுவாத் தூக்கினேன்.

குனிஞ்சதுல என் தலைமுடி கொஞ்சம் முன்னாடி விழுந்து...

என் மார்பை லேசா மறைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு திரை போட்ட மாதிரி.

நான் அந்த முடியை...

என் விரல்களால மெதுவா...

சும்மா ஸ்டைலா ஒதுக்கினேன்.

"ஸ்ஸ்ஸ்..."

அந்தக் கருப்பு மேகத்தை விலக்கினதும்...

முழு நிலவு தெரிஞ்ச மாதிரி...

இப்போ எந்தத் தடுப்பும் இல்ல.

என் மஞ்சள் டாப்ஸ்க்குள்ள...

அந்த மெரூன் பிராவுல திமிறிக்கிட்டு நிக்குற என் மார்பகங்கள்...

அதன் மேற்பகுதி...

அந்த ஆழமான பிளவு...

அந்தத் திரட்சி...

எல்லாமே "பளீர்"னு வெளிச்சத்துக்கு வந்துச்சு.

ஒரு பழத்தை தோலுரிச்சுக் காட்டுற மாதிரி...

நான் என் அழகை அவனுக்குத் திறந்து காட்டினேன்.

பிரகாஷ்...

அவன் கண்ணு அவிஞ்சு போயிடும் போல.

அவன் இமைகள் விரிஞ்சு...

கண்ணெல்லாம் இருண்டு போச்சு.

அவன் தொண்டைக்குழி "டக்"குனு ஏறி இறங்குற சத்தம் எனக்கே கேட்டுச்சு.

எச்சில் முழுங்குறான்.

அவன் கைகள் நடுங்குது.

மூச்சுக்காத்து அனலா... வேகமா வருது.

அவன் பார்வையில இருந்த அந்தத் தீவிரம்...

அந்தப் பசி...

அது என்னையவே சுட்டெரிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அதுக்கு ரியாக்ஷனா...

அவன் பேன்ட்...

ஏற்கனவே புடைச்சுக்கிட்டு இருந்த அந்த இடம்...

இப்போ இன்னும் வீங்குன மாதிரி...

எதோ உள்ள ஒரு பாம்பு நெளியுற மாதிரி "துடிக்குது".

நான் எதையும் கவனிக்காத மாதிரி...

ரொம்ப இயல்பா...

டீயைக் கலக்கி முடிச்சேன்.

"போதும்..."

ஸ்பூனை எடுத்தேன்.

மெதுவா நிமிர்ந்தேன்.

நிமிரும்போது கூட...

என் மார்பு "குலுங்"குனு ஆடுறத அவன் கண்ணு கொட்டாம ரசிச்சான்.

நான் அவனைக் கண்டுக்காம... திரும்புனேன்.

எனக்கான சோஃபா சீட்டை நோக்கி நடந்தேன்.

நான் நடக்கும்போது...

என் பின்னழகை அவன் பாக்குறான்னு தெரியும்.

என் சூத்து ஆடுறதை அவன் இமைக்காம பாப்பான்.

நான் போய், எனக்குரிய இடத்துல உக்காந்தேன்.

ஆனா சும்மா உக்காரல.

வேணும்னே...

என் முதுகை நல்லா நிமிர்த்தி...

நெஞ்சை நிமிர்த்தி...

ஒரு மகாராணி மாதிரி கெத்தா உக்காந்தேன்.

வலது காலைத் தூக்கி, இடது கால் மேல போட்டேன்.

அப்படி கால் மேல கால் போடும்போது...

என் பேன்ட் இழுத்துச்சு.

மேலே...

என் டாப்ஸ் என் மார்பை இன்னும் இறுக்கமாப் பிடிச்சுச்சு.

இப்போ அவன் கோணத்துல இருந்து பாத்தா...

என் உடம்பு ஒரு வில்லு மாதிரி வளைஞ்சு...

என் மார்பகங்கள் இன்னும் எடுப்பா...

ஷார்ப்பாத் தெரிஞ்சிருக்கும்.

என் கழுத்து...

என் தோள்பட்டை...

என் மார்பு...

எல்லாமே அவனுக்கு ஒரு பெரிய விருந்து.

அவன் கையில டீ கப்பை வச்சுக்கிட்டு...

என்னையவே பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவன் பார்வை என் மூஞ்சியில இல்ல.

கழுத்துக்குக் கீழே...

என் மார்பு மேலேயே ரவுண்ட்ஸ் அடிக்குது.

நான் அவனை ஒரு பார்வை பாத்தேன்.

என் பார்வை...

மெதுவா அவன் முகத்துல இருந்து கீழே இறங்குச்சு.

அவன் மடிக்கு.

அவன் பேன்ட்...

அந்த காக்கிப் பேன்ட் துணி லேசாத்தான் இருக்கும்.

அதுக்குள்ள...

மறுபடியும் அந்தப் பூகம்பம் கிளம்பியிருந்துச்சு.

படிக்கட்டுல பாத்த அதே வீக்கம்.

அதே எழுச்சி.

இப்போ இன்னும் பெருசா...

அந்தத் துணியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வெளிய வர்ற மாதிரி புடைச்சுக்கிட்டு...

ஒரு இரும்புக்கம்பி மாதிரி நின்னுச்சு.

நான் அதைப் பாத்தேன்.

அவன் பாத்தான்...

நான் அதைப் பாக்குறேன்னு அவனுக்கும் தெரிஞ்சு போச்சு.

ஒரு செகண்ட்...

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு பயங்கரமான அமைதி.

ஒரு ஆபத்தான புரிதல்.

"நீ என் முலையைப் பாத்த..."

"அதான் உனக்கு இப்படி ஆயிடுச்சு..."

அப்படின்னு நான் சொல்ற மாதிரி அவனுக்கு ஃபீல் ஆச்சு போல.

அவன் பதறிப்போய், கப்பைத் தூக்கினான்.

அந்த அமைதியை உடைக்க...

அவசரமா டீயைக் குடிச்சான்.

"ஸ்ஸ்ஸ்..."

சூடு பொறுக்காம குடிச்சான்.

"மேடம்..."

அவன் குரல் கரகரப்பா வந்துச்சு.

"இந்த டீ... நிஜமாவே அமிர்தம் மேடம்."

"நான் குடிச்சதிலேயே இதுதான் பெஸ்ட்..."

அவன் என்னைச் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணான்.

"சும்மாப் புகழாதன்னு சொன்னேன்ல..."

நான் லேசாச் சிரிச்சேன்.

"இல்ல மேடம்... நிஜமாத்தான்..."

"பேச்சு என்னமோ நல்லாத்தான் இருக்கு..."

நான் என் டீ கப்பை உதட்டுல வச்சேன்.

ஒரு வாய் குடிச்சேன்.

கண்ணால அவனை அளந்தேன்.

"ஆனா உன் கண்ணு சரியில்லையே..."

மென்மையா...

அதே சமயம் ஒரு குறும்போட கேட்டேன்.

அவன் ஷாக் ஆயிட்டான்.

"மேடம்?"

"என்ன மேடம்?"

"வாய் தேனாட்டம் பேசுது..."

"ஆனா கண்ணு எங்கேயோ மேயுதே..."

நான் நேரடியாவே கேட்டுட்டேன்.

ஆனா என் குரல்ல கோவம் இல்ல.

ஒரு செல்லக் கண்டிப்பு.

"அது... வந்து..."

அவன் தடுமாறினான்.

ஆனா நான் சிரிக்கிறதப் பாத்ததும்...

அவனுக்கு ஒரு தைரியம் வந்துச்சு.

"அது... நீங்க..."

"நீங்க அழகா இருக்கீங்க மேடம்..."

அவன் வாய்ஸ் ஸ்லோ ஆச்சு.

ஒரு போதை ஏறுனவன் பேசுற மாதிரி பேசுனான்.

"என் கண்ணு என் பேச்சைக் கேக்க மாட்டேங்குது..."

"தண்ணித் தாகம் எடுத்தா... தண்ணியைத்தானே மேடம் தேடும்..."

அவன் பார்வை இப்போ ஒளிக்காம, மறைக்காம...

என் மேல படர்ந்துச்சு.

ஒரு தாகம் எடுத்தவன் தண்ணியைப் பாக்குற மாதிரி...

அவன் என்னைப் பாத்தான்.

அந்தப் பார்வையில ஒரு கெஞ்சல் இருந்துச்சு.

அதே சமயம் ஒரு வெறியும் இருந்துச்சு.

எனக்கு உள்ளுக்குள்ள "பக் பக்"னு அடிச்சுச்சு.

ஆனா நான் வெளியில கெத்து காட்டினேன்.

"பார்றா..."

நான் பொய்யா முறைச்சேன்.

"இதே மாதிரி பாத்த..."

"ஒரு நாள் உன் கண்ணைத் தோண்டி அந்தத் தெரு நாய்க்குப் போட்டுடுவேன்."

"ஜாக்கிரதை."

நான் விரலை ஆட்டி வார்னிங் குடுத்தேன்.

அவன் லேசாப் பயந்த மாதிரி நடிச்சான்.

"அய்யோ மேடம்..."

"அப்படிச் சொல்லாதீங்க..."

"அப்புறம் நான் எப்படி உங்களைப் பாப்பேன்?"

"என் கண்ணு போனாலும் பரவால்ல..."

"கடைசி வரைக்கும் உங்களைத்தான் பாத்துக்கிட்டு இருப்பேன்..."

அவன் கேட்ட விதம்...

"நீங்க என்ன வேணா பண்ணுங்க... ஆனா என்னால பாக்காம இருக்க முடியாது"னு சொல்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

இப்போ அவன் பார்வை இன்னும் ஓப்பன் ஆச்சு.

என் கழுத்து...

என் மார்பு...

என் இடுப்பு...

எல்லாத்தையும் அவன் கண்ணாலேயே தடவினான்.

உரிமையா ரசிச்சான்.

எனக்கு உடம்பு முழுக்க ஒரு அனல் அடிச்சுச்சு.

நான் காலை மாத்திப் போட்டேன்.

அவன் பார்வை என் தொடை மேல பட்டு, வழுக்கிக்கிட்டு நடுவுல வந்துச்சு.

அவன் பேன்ட் வீக்கம் இப்போ இன்னும் அதிகமாத் தெரிஞ்சுச்சு.

எனக்கு ஒரு மாதிரி வெட்கமாவும், அதே சமயம் ஒரு கிளர்ச்சியாவும் இருந்துச்சு.

"ஏன் பிரகாஷ்..."

நான் டீயைக் கீழே வச்சேன்.

அவனை நேராப் பாத்தேன்.

"உன்கிட்ட நல்ல பேன்ட் இல்லையா?"

அவனுக்குப் புரியல.

"இல்ல மேடம்... ரெண்டு செட் தான் யூனிபார்ம்... ஏன் மேடம்?"

நான் என் கண்ணால...

அவன் மடியைச் சுட்டிக் காட்டினேன்.

"இல்ல... அது ரொம்ப நைஸா இருக்கு..."

"எதை மறைக்கணுமோ அதை மறைக்க மாட்டேங்குது..."

"எல்லாம் பச்சையாத் தெரியுது..."

நான் சொன்ன அர்த்தம் அவனுக்குப் "பளீர்"னு உறைச்சுச்சு.

"அய்யோ..."

அவன் முகம் தீயாச் சிவந்து போச்சு.

அவன் கை தானா பறந்து போய்...

அவன் மடியை மறைச்சுச்சு.

"சாரி மேடம்... சாரி மேடம்..."

அவன் நெளிஞ்சான்.

அந்தப் புடைப்பை மறைக்க ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டான்.

"இன்னொரு யூனிபார்ம் இதை விட மோசம் மேடம்..."

"கிழிஞ்சு போயிருக்கு..."

"அதான் இதைப் போட்டேன்..."

அவன் விளக்கம் கொடுத்தான்.

"ம்ம்..."

நான் காலை ஆட்டிக்கிட்டே சொன்னேன்.

"சரி பேன்ட் தான் அப்படினா..."

நான் அவனை உத்துப்பார்த்தேன்.

"உள்ள போடுறதாவாது உருப்படியா போடக்கூடாதா?"

"ஏன் இப்படி அசிங்கமாத் தெரியற மாதிரி டிரஸ் பண்ற?"

நான் ஸ்ட்ரைட்டாவே கேட்டுட்டேன்.

இது ரொம்பத் துணிச்சலான பேச்சு.

சம்பந்தமே இல்லாத ஒருத்தங்க...

அவன் ஜட்டிய பத்திப் பேசுறது எவ்ளோ பெரிய விஷயம்?

ஆனா அந்த வார்த்தை என் வாயில இருந்து வந்துடுச்சு.

அதுல ஒரு அதிகாரம்...

ஒரு கேலி...

அப்புறம் ஒரு நெருக்கம்.

பிரகாஷ் கூனிக்குறுகிப் போயிட்டான்.

அவனுக்கு பூமி பிளந்து உள்ள போயிடலாம் போல இருந்திருக்கும்.

"மேடம்... அது..."

அவன் காதுமடல் எல்லாம் சிவந்துச்சு.

"இனிமே... இனிமே மாத்திக்கிறேன் மேடம்..."

அவன் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டான்.

ஆனா அவன் மனசுக்குள்ள...

'மேடம் என் உறுப்பை கவனிச்சுருக்காங்க...'

'என் ஜட்டி வரைக்கும் யோசிச்சிருக்காங்க'ங்கிற நினைப்பு ஓடியிருக்கும்.

அது அவனுக்கு அவமானமா இருந்தாலும்...

ஒரு விதமான போதையையும் கொடுத்திருக்கும்.

அவன் அங்கேயே உக்காந்து நெளிஞ்சான்.

கால் மாத்தி உக்காந்தான்.

கைய வச்சு மறைச்சான்.

ஆனா எதையும் மறைக்க முடியல.

நான் அவனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஒரு அமைதி.

திடீர்னு அவன் நிமிர்ந்தான்.

எதோ சொல்ல வந்தான்.

"மேடம்..."

குரல் உடைஞ்சு வந்துச்சு.

"ஆக்சுவலி..."

"நான்... நான் வந்து..."

அவன் வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள்ளயே சிக்கிக்கிச்சு.

அவன் எதோ கேக்க நெனைக்கிறான்.

இல்ல எதோ சொல்லத் துடிக்கிறான்.

ஆனா பயம் தடுக்குது.

அவன் பாதியிலேயே நிறுத்திட்டான்.

வார்த்தையை முழுங்கிட்டு...

அமைதியாத் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டான்.

எனக்கு ஆர்வம் தாங்கல.

அவன் என்ன சொல்ல வந்திருப்பான்?

எதாவது தப்பா?

இல்ல எதாவது ஆசையா?

நான் என் சோஃபாவுல முன்னாடி சாஞ்சு உக்காந்தேன்.

என் மார்பு அந்த டீப்பாய் மேல படுற மாதிரி குனிஞ்சு...

அவனை ஊடுருவிப் பாத்தேன்.

"என்ன?"

என் குரல் அமைதியா, ஆனா அழுத்தமா ஒலிச்சுச்சு.

"என்ன சொல்ல வந்த பிரகாஷ்?"

"தயங்காம சொல்லு."

நான் அவனுக்குத் தூண்டில் போட்டேன்.

அவன் நிமிர்ந்து என்னைப் பாத்தான்.

அந்தக் கண்கள்ல...

ஆயிரம் வார்த்தைகள் தேங்கிக்கிடந்துச்சு.

என் இதயம் "லப் டப்... லப் டப்"னு அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுச்சு.

அவன் வாய் திறந்தான்.