09-02-2026, 11:33 AM
---------
Part 96:
---------
ஐ வான்ட் டு ஸ்டாப்.
என் மனசு கத்துச்சு.
என் கைகளை அந்த இடத்தை விட்டு எடுக்க நினைச்சேன்.
போதும் பிரகாஷ்.
இது போதும்னு நினைக்கிறேன்.
ஏற்கனவே நான் என்னோட லிமிட்டுக்கு மேல பண்ணிட்டு இருக்கேன்.
இதுக்கு மேல என்னால முடியாது. போதும்.
நான் என் பிடியை லேசாத் தளர்த்தினேன்.
உடனே அவன் பதறினான்.
அவன் உடம்பு ஒரு உதறு உதறிச்சு.
அய்யய்யோ. மேடம். விட்றாதீங்க மேடம்!
அவன் குரல்ல ஒரு நடுக்கம்.
ப்ளீஸ் மேடம். கையை எடுத்துடாதீங்க.
நீங்க பிடியை விட்டா. அந்த வலி மறுபடியும் மண்டைக்கு ஏறுது மேடம்.
ரத்தம் எல்லாம் ஒரே இடத்துல தேங்கி நிக்கிற மாதிரி இருக்கு.
உயிர் போகுது மேடம். தயவு செஞ்சு இன்னும் கொஞ்ச நேரம்.
அவன் கெஞ்சின விதம். என்னை ஒரு இக்கட்டான நிலைமையில தள்ளுச்சு.
நான் மாட்டிக்கிட்டேன்.
இப்போ என்ன பண்றது?
என் நிலைமை எனக்குப் புரிஞ்சது.
பழமொழி சொல்வாங்களே.
பாதி கிணறு தாண்டியாச்சு. இனிமே மீதி கிணற்றையும் தாண்டித் தான் ஆகணும்.
அதுதான் என் நிலைமை.
ஆரம்பிச்சது நான். இப்போ பாதில விட்டா அவனுக்குத் தான் வலிக்கும்.
நான் தான் அந்த டைட் ஜட்டியைக் கொடுத்தேன்.
இப்போ அவனுக்கு ஹெல்ப் பண்ண வேண்டியது என் கடமை.
ஆனா ஹெல்ப் பண்றேன்னு சொல்லிட்டு. கை அடிச்சு விடுறது எவ்ளோ பெரிய தப்பு?
நான் யோசிச்சேன்.
இவன் இவ்ளோ துடிக்கிறானே.
இவனுக்கு வலி குறையணும்னா என்ன வழி?
எனக்குத் திடீர்னு நான் எப்போவோ படிச்சது, இல்ல எங்கயோ ஃப்ரெண்ட்ஸ் பேசிக்கிட்டது ஞாபகம் வந்துச்சு.
ஆமா.
ஆம்பளைங்களுக்கு அந்த மாதிரி 'ரிலீஸ்' ஆனா. பிரஷர் குறைஞ்சிடும்.
அந்த விந்து வெளிய வந்துட்டா. அந்த விறைப்பு அடங்கிடும்.
ரத்த ஓட்டம் நார்மல் ஆகிடும்.
வலி போயிடும்.
இதுதான் மருத்துவம்.
நான் செய்யுறது தப்பு இல்ல. இது ஒரு ட்ரீட்மென்ட்=.
ஒரு நர்ஸ். பேஷண்டுக்கு ஹெல்ப் பண்றது இல்லையா?
ஆபரேஷன் தியேட்டர்ல. அந்த இடத்துலல்லாம் ஷேவ் பண்றது இல்லையா?
அது மாதிரி இதுவும் ஒரு உதவி தான்.
அவன் 'ரிலீஸ்' பண்ணிட்டா. அவன் நிம்மதியா போய்டுவான். நானும் போய் தூங்கலாம்.
இந்த லாஜிக் எனக்குச் சரின்னு பட்டுச்சு.
என் மனசாட்சிக்கு நானே ஒரு சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டேன்.
சரி. முடிச்சு விட்டுடுவோம்.
சீக்கிரம் வர வெச்சா. சீக்கிரம் அனுப்பிச்சிடலாம்.
நான் அவன்கிட்ட கேட்டேன்.
இப்போ நான் என்ன பண்ணனும் பிரகாஷ்?
எப்டி பண்ணா உனக்குச் சரியாகும்?
அவன் கண்ணை மூடிக்கிட்டே சொன்னான்.
இதே மாதிரி பண்ணுங்க மேடம்.
நிறுத்தாம பண்ணுங்க. அதுவே போதும்.
நீங்க செய்யுறது அவ்ளோ சுகமா இருக்கு.
சரி.
நான் ஒரு முடிவோட களத்துல இறங்கினேன்.
இனிமே இது ஆயில் தடவுற வேலை இல்ல.
இது "மசாஜ்" இல்ல.
இது முழு நேர "கைவேலை".
நான் என் பிடியை இறுக்கினேன்.
ஒரு கையால (வலது கை). அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணியோட தண்டுப் பகுதியை கெட்டியாப் பிடிச்சேன்.
இன்னொரு கையால (இடது கை).
கீழே தொங்கிக்கிட்டு இருந்த அவனோட அந்த ரெண்டு உருண்டைகளையும் தாங்கப் பிடிச்சேன்.
இப்போ நான் ஒரு முழு கண்ட்ரோல்ல இருந்தேன்.
என் வலது கை. மேலே கீழே இயங்க ஆரம்பிச்சது.
சொலக். சொலக்.
அந்த எண்ணெய் சத்தம்.
என் இடது கை. அவனோட கொட்டைகளை மெதுவாப் பிசைஞ்சு கொடுத்துச்சு.
ஆஹ். ம்ம்ம். மேடம். ஆஹா.
பிரகாஷ் தலையை பின்னாடி சாய்ச்சான்.
அவன் வாய் பிளந்துச்சு.
செம்ம மேடம். மேஜிக் பண்றீங்க மேடம்.
அவன் முனகுறதைக் கேட்கக் கேட்க. எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.
எனக்குத் தெரியும்.
இவன் நடிக்கிறான்.
"வலிக்குது"னு சொல்றான். ஆனா "சுகமா இருக்கு"னு முனகுறான்.
என்னையே ஏமாத்தி. என்கிட்டயே வேலை வாங்குறான்.
பெரிய இவன் இவன்.
என்கிட்டயே டிராமாவா?
ஆனா.
அவனோட அந்த "பொருள்" இருக்கே.
அது என்னை யோசிக்க விடல.
அது என் கைக்குள்ள துடிக்கிற விதம். என்னை மெய்மறக்க வெச்சது.
நான் அவனையே பார்த்தேன்.
ஒரு வினாடி என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஒப்பீடு ஓடுச்சு.
பியூட்டி அண்ட் தி பீஸ்ட்.
அவன் முகத்தைப் பார்த்தேன்.
கறுப்பா. கரடுமுரடா. பார்க்கவே ஒரு மாதிரி ரோடு ரோலர் மாதிரி இருந்தான்.
அவன் முகத்துல ஒரு ஈர்ப்பு கூட இல்ல.
இவனையா நான் இவ்ளோ பக்கத்துல நிக்க வெச்சிருக்கேன்?
ஆனா.
என் பார்வையைத் தாழ்த்தி. அவன் இடுப்பைப் பார்த்தேன்.
"வாவ்."
அங்க நின்னுகிட்டு இருந்த அந்த "விஷயம்".
அது ஒரு கலைப்பொருள் மாதிரி இருந்துச்சு.
அழகா. கம்பீரமா. முழு ஆண்மையோட நின்னுச்சு.
அதோட அந்த ஷேப். அந்த வளைவு. அந்தப் பருமன்.
எல்லாமே பர்ஃபெக்ட்.
கடவுள் இவனுக்கு முகத்துல வைக்க வேண்டிய அழகை எல்லாம். இங்க வெச்சுட்டாரோ?
இல்லன்னா இப்டி ஒரு சைஸ் கிடைக்குமா?
நான் அதை ரசிச்சுக்கிட்டே என் வேலையைத் தொடர்ந்தேன்.
நான் குனிஞ்சு நின்னு உருவிக்கிட்டு இருந்ததால.
என் புடவை முந்தானை. என் கழுத்தைச் சுத்தி ஒரு மாலையாத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அது என் மார்புக்கு நடுவுல. அந்தப் பிளவுல சிக்கி. சுருண்டு கிடந்துச்சு.
என் ஜாக்கெட் கழுத்து நல்லா அகலமா விரிஞ்சு.
என்னோட வெளுத்த மார்பகங்கள். கிட்டத்தட்ட பாதிக்கு மேல வெளிய தெரிஞ்சுது.
நான் உள்ள பிரா போடல.
அந்த எண்ணெயை மசாஜ் பண்ணும் போது. என் உடம்பும் சேர்ந்து ஆடுச்சு.
என்னோட மார்புக் காம்புகள். ஜாக்கெட் துணியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வர்ற மாதிரி. விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.
எனக்குத் தெரியும்.
அவன் சாய்ஞ்சு உக்காந்து இருக்கான்.
அவன் பார்வைக்கு. என் மார்பு ஒரு தட்டுல வெச்ச பழம் மாதிரி தெரியும்.
அவன் கண்கள் என் முகத்தைப் பார்க்கல.
என் மார்பு குலுங்குறதையே பார்த்துக்கிட்டு இருக்கான்.
நான் கையை ஆட்டும்போதெல்லாம். என் உடம்பும் சேர்ந்து ஆடுச்சு.
என் முலைகள். "தொளக். தொளக்."னு ஆடுச்சு.
பார்க்கட்டும்.
இவ்ளோ நேரம் என் கையால சுகம் அனுபவிக்கிறான். கண்ணாலயும் அனுபவிக்கட்டுமே.
எனக்கு என்ன குறைஞ்சா போச்சு?
உண்மையச் சொல்லணும்னா.
எனக்கும் அந்த நிலைமை பிடிச்சிருந்தது.
என் கால்கள் லேசா நடுங்குச்சு.
என் தொடை இடுக்குல. அந்த ஈரம். இப்போ தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகமாச்சு.
என் பாவாடை நனைஞ்சு ஒட்டிக்குச்சு.
பவித்ரா. நீ ரொம்ப மோசம்.
சீக்கிரம் முடிடா.
நீ முடிச்சாத் தான் நானும் போய் ரெஸ்ட் எடுக்க முடியும்.
எனக்கும் டென்ஷன் ஏறுது.
நான் வேகத்தை அதிகப்படுத்தினேன்.
ஒரு கை பத்தல.
என் இடது கையை. அவன் கொட்டையில இருந்து எடுத்தேன்.
இப்போ ரெண்டு கைகளையும் அவன் சுண்ணி மேல வெச்சேன்.
ஒன்னுக்கு மேல ஒன்னா.
ரெண்டு கைகளாலும் பிடிச்சு. "உருவ" ஆரம்பிச்சேன்.
இது ஒரு புது வேகம்.
சரக். சரக். சரக்.
அந்த எண்ணெய் சத்தம் இப்போ அதிகமாச்சு.
சும்மா சப்புனு அறையுற மாதிரி சத்தம்.
நான் ஒரு மெஷின் மாதிரி வேலை செஞ்சேன்.
முதல்ல மெதுவா. அப்புறம் வேகமா.
அவன் இடுப்பு என் வேகத்துக்கு ஏத்த மாதிரி ஆடுச்சு.
ஆஹ். மேடம். சூப்பர். ஆஹ்.
நிமிஷங்கள் போச்சு.
ஒரு நிமிஷம். ரெண்டு நிமிஷம். அஞ்சு நிமிஷம்.
என் கை வலிக்க ஆரம்பிச்சுது.
மணிக்கட்டுல சுளுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி வலி.
என்னடா இவன். பம்ப் செட் மாதிரி இருக்கான்?
தண்ணி வரவே மாட்டேங்குதே?
சாதாரணமா இவ்ளோ நேரம் ஆட்டி விட்டா. எவ்ளோ பெரிய ஆளா இருந்தாலும் முடிச்சுடுவாங்களே.
நான் கார்த்திக்கை நினைச்சுப் பார்த்தேன்.
கார்த்திக்லாம். அவருது உள்ள போனாலே ரெண்டாவது நிமிஷம் முடிச்சுடுவாரு.
நான் வேற எதாவது எதிர்பார்க்குறதுக்குள்ளேயே. "முடிஞ்சது பவி"னு படுத்துடுவாரு.
ஆனா இவன்?
இவன் என்ன இரும்பு மனுஷனா?
அவன் சுண்ணி இன்னும் அதே விறைப்போட. இன்னும் சொல்லப்போனா முன்ன விட அதிகமா விறைச்சு நின்னுச்சு.
அதுல இருந்து ஒரு துளி கூட வரல.
வெறும் ப்ரீ-கம் மட்டும் தான் வந்துச்சு. மெயின் பிக்சர் வரல.
என் பொறுமை போச்சு.
என் கையும் வலிச்சது.
நான் டக்குனு நிறுத்தினேன்.
கையை எடுத்தேன்.
போதும் பிரகாஷ்.
என்னால முடியல. என் கை வலிக்குது.
நீயா ரிலீஸ் பண்ணிக்கோ. நான் போறேன்.
நான் நகரப் போனேன்.
உடனே அவன் பதறினான்.
எழுந்துக்க முயற்சி பண்ணான்.
அய்யோ. இல்ல மேடம்! ப்ளீஸ் போகாதீங்க!
விட்றாதீங்க மேடம்!
வலி இப்பதான் குறையுற மாதிரி இருந்துச்சு. நீங்க விட்டா திரும்ப ஏறிடும்.
ப்ளீஸ் மேடம். இன்னும் கொஞ்ச நேரம்.
எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு.
என்னடா கொஞ்ச நேரம்?
கை ஓஞ்சு போச்சு.
நான் இடுப்புல கையை வெச்சுக்கிட்டு அவனைக் கேட்டேன்.
உனக்கு என்ன தான்டா வேணும்?
இவ்ளோ நேரம் ஆட்டி விடுறேன். வர மாட்டேங்குது.
நான் என்ன பண்றது?
சீக்கிரம் முடிச்சுத் தொலையேன்.
இன்னும் வேகமா பண்ணனுமா?
எப்டி பண்ணா வரும்னு சொல்லு.
அவன் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா இருந்தான்.
தலை குனிஞ்சு. ஒரு மாதிரி தயங்கித் தயங்கிப் பேசினான்.
தெரியல மேடம்.
எனக்கும் வரணும்னு தான் ஆசை. ஆனா வர மாட்டேங்குது.
அதுக்கு நான் ஒரு சின்ன உதவி கேட்கலாமா?
அவன் குரல்ல ஒரு நடுக்கம்.
ஆனா அது நடிப்பு நடுக்கமா. நிஜ நடுக்கமான்னு எனக்குத் தெரியல.
"என்ன?" நான் கேட்டேன்.
அவன் மெதுவா நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தான்.
கண்ணுல ஒரு கெஞ்சல்.
மேடம். என்னைத் தப்பா நினைக்காதீங்க.
நீங்க இப்போ பண்றீங்கள்ல.
அப்டி பண்ணும்போது.
நான் உங்க ஸ்கின்னை பார்த்தா.
உங்க உடம்பைப் பார்த்தா.
சீக்கிரம் வந்துடும் மேடம்.
ப்ளீஸ் மேடம். கோவப்படாதீங்க.
சும்மா ஒரு பார்வை பார்த்தா போதும். டக்குனு முடிஞ்சிடும்.
அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும்.
நான் சிலையா உறைஞ்சு போனேன்.
என்னது?
ஸ்கின்னைப் பார்த்தா வருமா?
எந்த ஸ்கின்?
எந்த இடத்தைச் சொல்றான்?
என் முகத்தையா?
இல்ல என் கையையா?
இல்ல.
என் பார்வை தானா என் மார்பு பக்கம் போச்சு.
இவன் எதைக் கேக்குறான்?
என் மார்பையா?
இல்ல என் இடுப்பையா?
இல்ல என் தொடையையா?"
எப்படி இவனால இவ்ளோ தைரியமா கேட்க முடிஞ்சது?
"உங்க ஸ்கின்னைப் பார்த்தா வரும்"னு என் மூஞ்சுக்கு நேரா சொல்றான்.
இது அப்பட்டமான காமம்.
இதுக்கு மேல இதுல மருத்துவம் இல்ல.
இதுல ஹெல்ப் இல்ல.
இது வெறும் வெறி.
நான் அவனை அறையணும்.
"சீ. நாயே"னு திட்டி வெளிய அனுப்பணும்.
இவ்ளோ நேரம் நான் பண்ணதே தப்பு. இதுல இது வேறயா?
ஆனா.
அந்த வார்த்தை. "உங்க ஸ்கின்னைப் பார்த்தா வரும்"ங்கற அந்த வார்த்தை.
எனக்குக் கோவத்தை வரவழைக்கல.
மாறா. என் உடம்புக்குள்ள ஒரு புதுத் தீயைப் பத்த வெச்சது.
என் உடம்புக்கு அவ்ளோ பவர் இருக்கா?
என்னை நிர்வாணமாப் பார்த்தா இவன் முடிச்சுடுவானா?
எதை காட்டச் சொல்றான்?
எனக்கு அவன்கிட்ட என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல இப்போ.
---------
Part 97:
---------
"பகீர்"னு இருந்துச்சு.
அவன் கேட்ட விதம்.
அந்த வார்த்தை.
என் காதுல விழுந்த அந்தத் தொனி.
எல்லாமே எனக்குப் பெரிய அதிர்ச்சியைத் தந்துச்சு.
என்னது?
ஸ்கின்னைப் பார்க்கணுமா?
என் மூளைக்குள்ள யாரோ மெதுவா தட்டுன மாதிரி இருந்துச்சு.
ஒரு நிமிஷம். உலகம் நின்ன மாதிரி ஒரு உணர்வு.
நான் சட்டென்று நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தேன்.
என் கைகளை. அவசரமாப் பின்னாடி இழுத்துக்கிட்டேன்.
ஏதோ சுடுதண்ணி பட்ட மாதிரி. ஒரு பதற்றம்.
நான் என் உள்ளங்கையைப் பார்த்தேன்.
அந்த எண்ணெய் பிசுபிசுப்பு.
அதுல ஒரு கதகதப்பு. இன்னும் அப்படியே இருந்துச்சு.
ஒரு நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி வரைக்கும். நான் செஞ்ச அந்த "உதவி". இப்போ எனக்கு ஒரு மாதிரி விசித்திரமாத் தோணுச்சு.
வேகமா. என் சேலை கொசுவத்துல கையைத் தேய்ச்சேன்.
அந்த எண்ணெயைத் துடைக்க முயற்சி பண்ணேன்.
ஆனா. அவன் கேட்டதை என் மனசுல இருந்து அழிக்க முடியல.
என் இதயம். "பட. பட."னு அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.
முகம் தானா சூடேறுச்சு.
கன்னம் எரியுற மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் மெதுவா எழுந்து நின்னேன்.
என் புடவையைச் சரி பண்ணிக்கிட்டே. அவன்கிட்ட இருந்து கொஞ்சம் தள்ளிப் போனேன்.
என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.
கோவப்பட முயற்சி பண்ணேன். ஆனா அது கோவமா வரல.
ஒரு விதமான நடுக்கமாத்தான் வெளிய வந்துச்சு.
என்ன பிரகாஷ் பேசுற?
உனக்கு அறிவு இருக்கா?
கொஞ்சமாவது யோசிச்சுப் பேசுறியா?
ஏதோ பாவம்னு ஹெல்ப் பண்ணலாம்னு பார்த்தா. என்ன வேணா கேட்பியா?
இது தப்புன்னு உனக்குத் தோணலையா?
நான் என் பார்வையைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.
அவன் முகத்தைப் பார்க்கவே கூச்சமா இருந்துச்சு.
அவன் கண்களைச் சந்திக்கத் தைரியம் இல்ல.
நீ கிளம்பு பிரகாஷ்.
இதுக்கு மேல நான் எதுவும் செய்ய முடியாது.
தயவு செஞ்சு வெளிய போயிடு.
நான் அந்த இடத்தை விட்டு நகர முயற்சி பண்ணேன்.
என் கால்கள் பின்னிக்கிட்டுச்சு.
மனசுக்குள்ள ஒரு குரல். "அவனை வெளிய போகச் சொல்லு"னு சொல்லுச்சு.
ஆனா இன்னொரு குரல். "பாவம். வலிக்குதுன்னு சொல்றானே"னு தடுத்துச்சு.
நான் நகர முயற்சி பண்ணதும்.
ஆஹ். ம்மா. மேடம்.!
அவன் உடனே ஒரு முனகலோட சோபாவுல சாய்ஞ்சான்.
அந்த சத்தம். அதுல ஒரு வலி தெரிஞ்சுது.
அவன் சோபா கைப்பிடியை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.
தலையை பின்னாடி சாய்ச்சான்.
கண்ணை மூடிக்கிட்டு. பல்லைக் கடிச்சுக்கிட்டு. வலியில துடிக்கிற மாதிரி நடிச்சான்.
இல்ல. நிஜமாவே வலிக்குதோ?
அய்யோ. வலிக்குது மேடம்.
தாங்க முடியல.
நரம்பெல்லாம் வலிக்குற மாதிரி இருக்கு மேடம், என்னைப் போகச் சொல்லாதீங்க, ப்ளீஸ் மேடம்.
அவன் நெத்தி முழுக்க வேர்த்துப் போயிருந்துச்சு.
அந்த வேர்வை துளிகள். டியூப் லைட் வெளிச்சத்துல மின்னுச்சு.
ப்ளீஸ் மேடம். எதாச்சு பண்ணுங்க மேடம்.
என்னால இந்த வலியைத் தாங்க முடியல.
ரத்தம் எல்லாம் ஒரே இடத்துல தேங்கி நிக்குது.
உயிர் போகுது மேடம்.
அவன் குரல்ல இருந்த அந்த நடுக்கம். என்னைக் கட்டிப் போட்ட மாதிரி ஆக்கிடுச்சு.
எனக்குக் காலடி எடுத்து வைக்க முடியல.
நான் பாதியில நின்னேன்.
திரும்பிப் பார்த்தேன்.
அவன் கண்கள் என்னை நோக்கி இல்ல. கூரையை நோக்கி இருந்துச்சு.
அவன் நிலைமை பார்க்கப் பாவமா இருந்துச்சு.
என் மனசுக்குள்ள இருந்த அந்த லேசான கோவம். இப்போ முழுசா கரைஞ்சு போச்சு.
பதிலா. ஒரு பரிதாபம் வந்துச்சு.
"பாவம்." "ஏதோ தெரியாத்தனமா கேட்டுட்டான் போல."
"இவனை இப்படியே விட்டுட்டுப் போனா." "விடிய விடிய துடிச்சுக்கிட்டே இருப்பானே."
"இவனுக்கு உதவி செய்ய ஆரம்பிச்சுட்டோம், பாவமா வேற இருக்கு இவனைப் பார்த்தா?"
நான் இடுப்புல கையை வெச்சுக்கிட்டு. நிதானமா. கொஞ்சம் கண்டிப்பா கேட்டேன்.
இப்போ என்னதான் உனக்கு வேணும் பிரகாஷ்?
வலிக்குதுனு சொல்ற. நான் என்ன பண்ண முடியும்?
லீவ் எடுத்துட்டுப் போனு சொன்னா கேட்க மாட்டேங்கிற.
"ஆயில் தடவி விட்டாச்சு." "மசாஜ் பண்ணியாச்சு." "அப்பவும் சரியாகல."
வேற என்ன வழி இருக்கு?
அவன் மெதுவா கண்ணைத் திறந்து என்னைப் பார்த்தான்.
அந்தப் பார்வையில எந்தத் திமிரும் இல்ல.
வெறும் கெஞ்சல் தான் இருந்துச்சு.
ஒரு ஸ்கூல் பையன். அவனோட டீச்சர் கிட்ட சாரி மேடம், இனி குட் பாயா இருக்குறேங்கிற மாதிரி. ஒரு அப்பாவியான பார்வை.
அவன் திக்கித் திணறிச் சொன்னான்.
மூச்சு வாங்கியபடியே பேசினான்.
மேடம். ப்ளீஸ் தப்பா நினைக்காதீங்க.
நான் உங்களை சங்கடப்படுத்தணும்னு கேட்கல.
இது தூங்குனா சரியாகுற விஷயம் இல்ல மேடம்.
"இது. அந்த டைட் ஜட்டியால தான் இப்டி பண்ணுது மேடம். ரிலீஸ் ஆனா சரியாயிடும், ஆனா இப்போ இது மனசு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் மாதிரி ஆயிடுச்சு மேடம், அதான் இப்போ ரொம்ப வலிக்குது."
"ஆம்பளைங்களுக்கு சில நேரம் இப்டித் தான்."
"அந்த வலியில என்னால ஃபோகஸ் பண்ண முடியல மேடம் அதான் இப்டி ஆயிடுச்சு."
"அதோட, என் உடம்பு சூடாகி. வலியில காய்ச்சல் வர்ற மாதிரி இருக்குறதால, மைண்ட் லாக் ஆயிடுச்சுனு நினைக்கிறேன் மேடம்."
"என் மைண்ட் ரிலாக்ஸ் ஆனாத் தான்." "அந்த நரம்பு தளர்ந்து. வெளிய வரும்."
"மனசு ரிலாக்ஸ் ஆகணும்னா." "கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியா எதையாவது பார்க்கணும்."
"ஏதாவது அழகான ஒரு விஷயத்தைப் பார்த்தா." "என் கவனம் மாறும்."
"அப்போ அந்தப் பிடிப்பு விட்டுடும்."
அவன் நிறுத்தினான்.
என்னை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தான்.
அவன் பார்வையில ஒரு மெல்லிய தயக்கம்.
".ஒரு அழகான ஸ்கின்னைப் பார்த்தா." "தன்னால ரிலாக்ஸ் ஆகிடும் மேடம்."
"நீங்க ஒன்னும் பண்ண வேணாம்."
"கிட்ட கூட வர வேணாம்."
"தூரமா நின்னு." "சும்மா காட்டினா போதும்."
"நான் பார்த்துட்டு." "நானே முடிச்சுக்கிறேன்."
"சீக்கிரம் முடிஞ்சிடும் மேடம்." "சத்தியமா சொல்றேன்."
"ஒரு ரெண்டு நிமிஷம்." "அவ்ளோதான்."
அவன் கெஞ்சின விதம். என் மனசை என்னவோ பண்ணுச்சு.
நான் யோசிச்சேன்.
என் நெத்திப் பொட்டுல விரலை வெச்சு யோசிச்சேன்.
"இவன் சொல்றதுல லாஜிக் இருக்குமோ?"
"ஆம்பளைங்க உடம்பு இப்டித் தான் வேலை செய்யுமோ?"
"எது எப்படியோ." "இவன் முடிக்காம இங்க இருந்து போக மாட்டான்."
"இப்படியே விட்டா. இன்னும் பிரச்சனை தான்."
"மணி வேற ஆகிட்டே இருக்கு."
"கார்த்திக் எப்ப வேணா கூப்பிடலாம்."
"இவனை எவ்ளோ சீக்கிரம் சமாதானப்படுத்தி அனுப்புறோமோ." "அவ்ளோ நல்லது."
"இது ஒரு சின்ன அட்ஜஸ்ட்மென்ட் தானே."
"இதுல இழக்குறதுக்கு ஒன்னும் இல்ல."
"வெறும் பார்வை தானே?"
ஆனா. "எதை காட்டுறது?"
என் மனசு படபடன்னு. ஒரு சின்ன பறவை மாதிரி சிறகடிச்சுது.
தொண்டை வறண்டு போச்சு.
என் விரல்கள் தானா. என் சேலை முந்தானையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.
"எந்த ஸ்கின் பிரகாஷ்?"
என் குரல் எனக்கே அந்நியமா கேட்டுச்சு.
ரொம்ப மெதுவா. காத்து மாதிரி கேட்டேன்.
"எதைப் பார்க்கணும்னு சொல்ற?"
அவன் தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னான்.
தலை குனிஞ்சு. தரையைப் பார்த்துக்கிட்டே சொன்னான்.
"அது. மேடம்."
"உங்க இடுப்பு."
".இல்லன்னா உங்க தொப்புள்."
"இது ரெண்டுல ஏதாவது ஒன்னைப் பார்த்தா போதும் மேடம்."
"எனக்கு அதுவே பெரிய பாக்கியம்."
"மனசு குளிர்ந்து." "தானா வலி போயிடும்."
"ப்ளீஸ் மேடம். தப்பா நினைக்காதீங்க."
"வேற எதையும் கேட்கல."
"நான் என் எல்லை மீறல மேடம்."
"வெறும் இடுப்பு தான்."
அவன் சொன்னதும். நான் ஒரு நிமிஷம் மூச்சைப் பிடிச்சேன்.
"இடுப்பா?" "தொப்புளா?"
கேட்கும்போதே எனக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி கூசுச்சு.
என் வயிற்றுக்குள்ள. ஒரு பட்டாம்பூச்சி கூட்டம் மொத்தமாப் பறக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
கால் விரல் எல்லாம் தானா மடங்கிக்கிச்சு.
ஆனா. இன்னொரு பக்கம் என் புத்தி எனக்குத் தைரியம் சொல்லுச்சு.
"இடுப்பு தானே?"
"இதுல என்ன இருக்கு?"
"நான் தினமும் சேலை தான் கட்டுறேன்."
"மார்க்கெட்டுக்குப் போறேன்." "ஃபங்ஷனுக்கு போறேன்."
"அங்கெல்லாம் என் இடுப்பு தெரியாமயா இருக்கு?"
"கை தூக்கி எதையாவது எடுக்கும் போதெல்லாம்." "என் இடுப்பு வெளிய தெரியத் தான் செய்யுது."
"அப்போல்லாம் யாரோ ஒருத்தர் பார்த்துட்டுத் தான் இருக்காங்க."
"அப்போ இல்லாத கூச்சம்." "இப்போ மட்டும் என்ன?"
"இது ஒன்னும் நிர்வாணம் இல்லையே."
"வெறும் ஸ்கின் தானே."
"சதை தானே."
"இவன் பார்த்துட்டா என்ன குறைஞ்சா போச்சு?"
"இவன் கண்ணு பட்டா." "என் உடம்பு தேய்ஞ்சா போயிடப் போகுது?"
"இவன் பார்த்துட்டு." "வலி சரியாகி போனா சரி."
"எனக்கும் நிம்மதி."
நான் எனக்குள்ளயே ஒரு சமாதானத்தை உருவாக்கிக்கிட்டேன்.
"சரி."
நான் மெதுவா தலையாட்டினேன்.
"ஆனா ஒரு கண்டிஷன்."
நான் விரலை நீட்டி மென்மையா எச்சரிச்சேன்.
"நான் காட்டுவேன். அவ்ளோதான்."
"நான் உன் கிட்ட வர மாட்டேன்."
"நீ அந்த சோபாவுல இருந்து எந்திரிக்கவே கூடாது."
"நீயே தான் பண்ணிக்கணும்."
"உன் கையை வெச்சு நீயே பண்ணிக்கணும்."
"என்னைத் தொடச் சொல்லக் கூடாது." "கிட்ட வரக் கூடாது."
"புரிஞ்சுதா?"
அவன் அவசரமாத் தலையாட்டினான்.
தலை ஆட்டும்போது. அவன் கண்கள்ல அவ்ளோ நன்றி உணர்வு, அது கூட ஒரு ஆசையும் வெறியும் தெரிஞ்சுது.
"புரியுது மேடம்! கண்டிப்பா மேடம்!"
"நீங்க அந்த இடத்துல நின்னாலே போதும்."
"நான் உங்களைத் தொடச் சொல்லவே மாட்டேன்."
"பிராமிஸா வேற எதுவும் கேட்க மாட்டேன்."
அவன் முகத்துல ஒரு பிரகாசம் வந்துச்சு.
ஒரு ஸ்கூல் பையனுக்கு. கேம் கன்ட்ரோலர் வாங்கி கொடுத்தா எவ்ளோ சந்தோஷம் இருக்குமோ. அப்படி ஒரு வெறி, அப்படி ஒரு ஈர்ப்பு அவனோட கண்ணுல.
நான் சோபாவுல இருந்து கொஞ்சம் தள்ளி வந்தேன்.
எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல. ஒரு மூணு அடி இடைவெளி இருந்துச்சு.
அது எனக்குப் போதுமான பாதுகாப்பாத் தெரிஞ்சுது.
நான் நிமிர்ந்து நின்னேன்.
சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.
"சீக்கிரம் முடி பவித்ரா"னு மனசு சொல்லுச்சு.
முதல்ல. என் முந்தானையைச் சரி பண்ணேன்.
இவ்ளோ நேரம் குனிஞ்சு வேலை செஞ்சதுல. என் மார்புக்கலசம் நல்லா வெளிய தெரிஞ்சுச்சு.
அதை முதல்ல மறைக்கணும்.
"மேல மூடிக்கிட்டா. கீழ காட்டுறது தப்பு இல்ல"னு. ஒரு குருட்டு நம்பிக்கை.
முந்தானையை எடுத்து. நல்லா இழுத்து. என் இடது தோள் மேல போட்டு. என் மார்பை முழுசா மூடுற மாதிரி போர்த்திக்கிட்டேன்.
என் கழுத்து வரைக்கும் இழுத்து மூடினேன்.
இப்போ நான் ஒரு பக்கா குடும்பப் பொண்ணு மாதிரி. கண்ணியமா நின்னேன்.
இப்போ நான் ரெடி.
என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன பயம் எட்டிப் பார்த்துச்சு.
"நான் உள்ள பாவாடை கூட போடல."
"வெறும் சேலை மட்டும் தான்."
"இடுப்பைக் காட்டுறேன்னு சேலையைத் தூக்கினா." "காத்து உள்ள போகுமே."
"அது. ரொம்பத் தப்பா இருக்குமே."
ஆனா வேற வழி இல்ல.
திரும்பவும் பின்வாங்க முடியாது.
நான் அவனைக் கூர்மையா பார்த்தேன்.
"பார்த்துக்கோ." "இதுதான் உனக்குக் கிடைக்கிற கடைசி சான்ஸ்."
அவன் "சரி சரி"னு தலையாட்டினான்.
அவன் கண்கள் இப்போ என் இடுப்பு மேலேயே குறியா இருந்துச்சு.
இமைக்கக் கூட மறந்துட்டான்.
அவன் பார்வையே. எனக்கு ஒரு மாதிரி கிளுகிளுப்பா இருந்துச்சு.
நான் மெதுவா. என் வலது கை விரல்களால. என் சேலை கொசுவத்தைப் பிடிச்சேன்.
என் விரல்கள் லேசா நடுங்குச்சு.
அந்த நடுக்கம் எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
லேசா. ரொம்ப லேசா மேலே தூக்கினேன்.
என் இடுப்புப் பகுதி மெதுவா வெளிய வர ஆரம்பிச்சுது.
முதல்ல அந்த ஸ்கை ப்ளூ கலர் சேலை விலகிச்சு.
ஒரு திரை மெதுவா விலகுற மாதிரி. விலகிச்சு.
அப்புறம். என்னோட வெளுத்த இடுப்பு தெரிஞ்சுது.
அந்த வீட்டுக்குள்ள. அந்த மங்கலான டியூப் லைட் வெளிச்சத்துல. என் உடம்பு கலர் தனியா தெரிஞ்சுது.
பளிங்கு மாதிரி. இல்ல பால் மாதிரி. அவ்ளோ வெள்ளையா இருந்துச்சு.
நான் வீட்டுக்குள்ளயே இருக்கிற ஆளு.
வெயில் படாத உடம்பு.
அதனால என் இடுப்புல ஒரு மச்சம் கூட இல்லாம. வழவழன்னு இருந்துச்சு.
அதுவும் அந்த எண்ணெய் பிசுபிசுப்பு என் கையில இருந்ததால.
நான் சேலையைப் பிடிக்கும்போது. என் விரல் பட்ட இடத்துல லேசா எண்ணெய் பட்டு. என் இடுப்பு மின்ன ஆரம்பிச்சுது.
அந்த எண்ணெய் பளபளப்பு. என் இடுப்பை இன்னும் கவர்ச்சியா காட்டுச்சு.
எனக்கு "ஜிலுஜிலு"னு காத்து பட்டுச்சு.
என் நிர்வாணமான இடுப்புல காத்து பட்டதும். என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.
உள்ளங்கால்ல இருந்து. உச்சி மண்டை வரைக்கும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் உள்ள ஒன்னும் போடலங்கிற உணர்வு. என்னை இன்னும் பதட்டப்படுத்துச்சு.
என்னவோ நானே வலிய வந்து என்னைக் காட்டுற மாதிரி. ஒரு உணர்வு.
யாரோ என் ரகசியத்தைப் பார்க்குறாங்கங்கிற. ஒரு கிறக்கம்.
அவன் கண்ணு விரியுறத நான் பார்த்தேன்.
பிரகாஷ் மூச்சு விடுறதை மறந்துட்டான்.
அவன் வாய் தானா பிளந்துச்சு.
ஆனா அவன் எதையும் பேசல.
அமைதியா. ஆராதனையா பார்த்தான்.
அவன் கண்கள் என் இடுப்பு மடிப்பையே மேஞ்சுச்சு.
ஒரு அழகான ஓவியத்தைப் பார்க்குற மாதிரி. ரசிச்சுப் பார்த்தான்.
"ஆஹா."
அவன் வாயில இருந்து ஒரு மெல்லிய சத்தம்.
காத்து மாதிரி வந்துச்சு.
"எவ்ளோ அழகு."
அவன் பார்வை என் இடுப்புல இருந்து நகரவே இல்ல.
எனக்கே என் இடுப்பு மேல பெருமையா இருந்துச்சு.
"நம்ம இடுப்பு இவ்ளோ அழகா இருக்கா?"னு. எனக்கே தோணுச்சு.
ஆனா அவனுக்கு அது பத்தல.
அவன் ஆசை இன்னும் தீரல.
"மேடம்."
"இன்னும் கொஞ்சம் மேடம்."
அவன் குரல் தழுதழுத்துச்சு.
ரொம்ப மென்மையா கேட்டான்.
"தொப்புள்."
"அந்தத் தொப்புளையும் கொஞ்சம் காட்டுங்க மேடம்."
"ப்ளீஸ்."
"ப்ளீஸ் மேடம், அதையும் கொஞ்சம் காட்டுங்க மேடம். இப்டி நிக்காதீங்க."
"தொப்புளைப் பார்த்தா தான்." "என் மனசு பூரணமா திருப்தியாகும்."
"அந்த அழகைப் பார்த்தா தான் நிம்மதி வரும்."
எனக்கு லேசா கோவம் வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு. ஆனா வரல.
பதிலா ஒரு செல்லச் சிணுங்கல் தான் மனசுக்குள்ள வந்துச்சு.
"ம்ம்ம். போதும் பிரகாஷ்."
"இவ்ளோதான் காட்டுவேன்."
"இல்ல மேடம். ப்ளீஸ். ஒரே ஒரு வாட்டி."
"கடைசியா ஒரு முறை."
"நான் ரொம்ப வலியில இருக்கேன் மேடம், நீங்க என்னோட தேவதை தான மேடம், ஒரு கரிசனம் காட்டுங்க மேடம்.."
அவன் கெஞ்சினது. ஒரு விதத்துல என் பெண்மைக்கு அது ஒரு கிரீடம் மாதிரி இருந்துச்சு.
என் அழகை இவன் எவ்ளோ ரசிக்கிறான்!
"என் தொப்புளைப் பார்க்க இவன் இவ்ளோ துடிக்கிறானா?"
"என் புருஷன் கூட இப்டி ரசிச்சுக் கேட்டது இல்லையே."
"கல்யாணம் ஆன புதுசுல கூட அவர் இப்டிப் பார்த்தது இல்ல."
"இவன் கண்ணுல நான் அவ்ளோ அழகா தெரியுறேனா?"
நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.
கண்ணை மூடித் திறந்தேன்.
என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"சரி. பாரு."
"பார்த்துத் தொலை."
நான் என் சேலையை இன்னும் கொஞ்சம் விலக்கினேன்.
வலது கையால சேலையைத் தூக்கிப் பிடிச்சேன்.
இடது கையால முந்தானையை இன்னும் கொஞ்சம் ஓரமாத் தள்ளினேன்.
இப்போ. என் வயிறு முழுசாத் தெரிஞ்சுது.
என் இடுப்பு மடிப்புக்கு மேல. மெதுவா ஏறி. அந்த மையப் புள்ளி.
என் தொப்புள்.
அது சின்னதா. அழகா. வட்டமா இருந்துச்சு.
நான் ஒல்லியா ஸ்லிம்மா இருந்தாலும், அந்த இடத்துல ஒரு சின்ன தொப்பை இருக்கும்.
அந்த இடத்துல மட்டும் ஒல்லியா இல்லாம. கொஞ்சம் மெத்துனு. மிருதுவா இருக்கும்.
அந்தச் சதைக்கு நடுவுல. ஆழமா ஒரு குழி.
அது ஒரு சுழி மாதிரி உள்ள போச்சு.
மேல இருந்த டியூப் லைட் வெளிச்சம். என் வயித்து மேல பட்டுத் தெறிச்சது.
என் வயிற்றுச் சதை பளபளன்னு மின்னுச்சு.
வெண்ணெய் மாதிரி தெரிஞ்சுது.
ஆனா அந்தத் தொப்புள் குழிக்குள்ள மட்டும் ஒரு நிழல் விழுந்துச்சு.
இருட்டா. ஆழமா. மர்மமா இருந்துச்சு.
பார்க்குறதுக்கே ஒரு கிண்ணம் மாதிரி. எதையோ ஏந்திக்கிட்டு இருக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.
"ஷ்ஷப்பா."
பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து ஒரு பெரிய பெருமூச்சு.
அவன் கண்கள் என் தொப்புளையே முழுங்கிடுற மாதிரி பார்த்துச்சு.
அவன் கைகள். தானா இயங்க ஆரம்பிச்சுது.
அவனோட விறைச்ச சுண்ணி மேல அவன் கை போச்சு.
இவ்ளோ நேரம் வலினு சொன்னவன். இப்போ ஒரு மயக்கத்துல இருக்கிறவன் மாதிரி. மெதுவா தடவ ஆரம்பிச்சான்.
அவன் பார்வை என் முகத்தைப் பார்க்கல.
என் மார்பைப் பார்க்கல.
நேரா என் தொப்புளைத் தான் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.
வேற எதையும் பார்க்க அவனுக்குத் தோணல.
உலகமே அந்தத் தொப்புள் தானுங்கிற மாதிரி பார்த்தான்.
அவன் கை வேகம் கொஞ்சம் கூடுச்சு.
"சரக். சரக்."
அந்த சத்தம் அறை முழுக்க மெலிசா கேட்டுச்சு.
ஒரு தாளம் மாதிரி இருந்துச்சு.
"மேடம். நீங்க நிஜமாவே தேவதை மேடம்."
அவன் மெதுவா பேசினான்.
அவன் குரல் காத்துல கலந்து என் காதுல விழுந்துச்சு.
"எவ்ளோ வெள்ள."
"வெண்ணெய் மாதிரி இருக்கு மேடம் உங்க வயிறு."
"பார்க்கவே அவ்ளோ மென்மையா இருக்கு."
"அப்படியே அந்த இடுப்பைத் தடவணும் போல இருக்கு."
"அந்தத் தொப்புள்ள. ஒரே ஒரு முறை முத்தம் கொடுக்கணும் போல இருக்கு."
"அதுக்குள்ள என் மூச்சை விடணும் போல இருக்கு."
"பிரகாஷ்." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.
"வாயை மூடு."
"அமைதியா இரு."
ஆனா என் குரல்ல கண்டிப்பு இல்ல.
ஒரு நடுக்கம் தான் இருந்துச்சு.
எனக்கே என் குரல் செக்ஸியா கேட்டுச்சு.
அவன் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும்.
அவன் வர்ணிக்கிற ஒவ்வொரு வரியும்.
என் காது வழியா உள்ள போய். என் உடம்பு முழுக்கப் பரவுச்சு.
இதுவரைக்கும் யாரும் என்னைப் பற்றி இப்டிப் பேசுனது இல்ல.
என் அழகை இப்டி ரசிச்சது இல்ல.
கவிதை மாதிரி பேசுறான்.
அவன் என் முன்னாடி உக்காந்து. என் தொப்புளைப் பார்த்துக்கிட்டே கை அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்.
என் உடம்பை நினைச்சு ரசிக்கிறான்.
இதை நான் நின்னு வேடிக்கை பார்க்குறேன்.
சிலை மாதிரி நின்னு. அவனுக்குக் காட்சி தர்றேன்.
இது தப்புன்னு தெரியும்.
ஆனா அந்தத் தப்புல ஒரு சுகம் இருந்துச்சு.
அவன் கைகள் இயங்குற வேகம். என் இதயத் துடிப்பை அதிகப்படுத்துச்சு.
என் தொடை இடுக்குல. அந்த ஈரம் இன்னும் அதிகமாச்சு.
ஒரு வெதுவெதுப்பான திரவம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.
என் கட்டுப்பாட்டை மீறி. என் பெண்மை விழிச்சுக்கிச்சு.
என் கால்கள் ரெண்டும் லேசா நடுங்குச்சு.
முட்டி தளர்ந்து போச்சு.
சுவரைப் பிடிச்சுக்கலாமான்னு தோணுச்சு.
என் ஜட்டி இல்லாம. வெறும் சேலை, பாவாடை மட்டும் தான் இருக்கு.
அந்தக் காத்து என் தொடைல படும்போது. எனக்கு இன்னும் கூச்சமா இருந்துச்சு.
என் முகம் சூடாச்சு.
கன்னம் எல்லாம் செவந்து போச்சு.
நான் லேசா நாக்கால என் உதட்டை ஈரப்படுத்திக்கிட்டேன்.
நான் பார்வையைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.
அவனையும் பார்க்க முடியல. நேரா பார்க்கவும் கூச்சமா இருந்துச்சு.
பக்கவாட்டுல சுவரைப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னேன்.
ஆனா என் கண்கள் ஓரமா அவனைக் கவனிச்சுக்கிட்டு தான் இருந்துச்சு.
அவன் என்ன பண்றான். எப்டிப் பார்க்குறான்னு நான் கவனிச்சேன்.
அவன் முனகல் சத்தம்.
அவன் கை சத்தம்.
அவன் மூச்சு விடுற சத்தம்.
"மேடம். ரொம்பத் தேங்க்ஸ் மேடம்."
"இப்டி ஒரு அழகை நான் பார்த்ததே இல்ல."
"உங்க தொப்புள் ஒன்னு போதும் மேடம். எப்பேர்ப்பட்டவனையும் மயக்கிடும்."
"ஆஹ். அந்த மடிப்பு."
"அந்த குழி."
நான் ஒரு சிலை மாதிரி நின்னுகிட்டு இருந்தேன். அவன் முடிக்கிறதுக்காக காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
மனசுக்குள்ள "சீக்கிரம் முடிடா. யாராவது கால் பண்ணப் போறாங்க"னு பயம் இருந்தாலும்.
அதே சமயம். "இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் பார்க்கட்டுமே." "இவன் ஆசை தீரப் பார்க்கட்டுமே"ங்கிற அந்த விபரீத ஆசையோட நின்னேன்.
என் இடுப்பை லேசா ஆட்டி வெச்சேன்.
தெரியாம செஞ்ச மாதிரி. என் சேலை இன்னும் கொஞ்சம் விலகிச்சு.
அவன் கண்கள் இன்னும் விரிஞ்சது.
அந்த நொடி. எனக்குத் தெரிஞ்சது.
நான் இப்போ சாதாரண குடும்பப் பெண் இல்ல.
நான் அவன் ஆசையைத் தூண்டும் ஒரு மோகினி.
அந்த எண்ணம் எனக்குப் புதுத் தெம்பைக் கொடுத்துச்சு.
இன்னும் நிமிர்ந்து. கம்பீரமா நின்னேன்
Part 96:
---------
ஐ வான்ட் டு ஸ்டாப்.
என் மனசு கத்துச்சு.
என் கைகளை அந்த இடத்தை விட்டு எடுக்க நினைச்சேன்.
போதும் பிரகாஷ்.
இது போதும்னு நினைக்கிறேன்.
ஏற்கனவே நான் என்னோட லிமிட்டுக்கு மேல பண்ணிட்டு இருக்கேன்.
இதுக்கு மேல என்னால முடியாது. போதும்.
நான் என் பிடியை லேசாத் தளர்த்தினேன்.
உடனே அவன் பதறினான்.
அவன் உடம்பு ஒரு உதறு உதறிச்சு.
அய்யய்யோ. மேடம். விட்றாதீங்க மேடம்!
அவன் குரல்ல ஒரு நடுக்கம்.
ப்ளீஸ் மேடம். கையை எடுத்துடாதீங்க.
நீங்க பிடியை விட்டா. அந்த வலி மறுபடியும் மண்டைக்கு ஏறுது மேடம்.
ரத்தம் எல்லாம் ஒரே இடத்துல தேங்கி நிக்கிற மாதிரி இருக்கு.
உயிர் போகுது மேடம். தயவு செஞ்சு இன்னும் கொஞ்ச நேரம்.
அவன் கெஞ்சின விதம். என்னை ஒரு இக்கட்டான நிலைமையில தள்ளுச்சு.
நான் மாட்டிக்கிட்டேன்.
இப்போ என்ன பண்றது?
என் நிலைமை எனக்குப் புரிஞ்சது.
பழமொழி சொல்வாங்களே.
பாதி கிணறு தாண்டியாச்சு. இனிமே மீதி கிணற்றையும் தாண்டித் தான் ஆகணும்.
அதுதான் என் நிலைமை.
ஆரம்பிச்சது நான். இப்போ பாதில விட்டா அவனுக்குத் தான் வலிக்கும்.
நான் தான் அந்த டைட் ஜட்டியைக் கொடுத்தேன்.
இப்போ அவனுக்கு ஹெல்ப் பண்ண வேண்டியது என் கடமை.
ஆனா ஹெல்ப் பண்றேன்னு சொல்லிட்டு. கை அடிச்சு விடுறது எவ்ளோ பெரிய தப்பு?
நான் யோசிச்சேன்.
இவன் இவ்ளோ துடிக்கிறானே.
இவனுக்கு வலி குறையணும்னா என்ன வழி?
எனக்குத் திடீர்னு நான் எப்போவோ படிச்சது, இல்ல எங்கயோ ஃப்ரெண்ட்ஸ் பேசிக்கிட்டது ஞாபகம் வந்துச்சு.
ஆமா.
ஆம்பளைங்களுக்கு அந்த மாதிரி 'ரிலீஸ்' ஆனா. பிரஷர் குறைஞ்சிடும்.
அந்த விந்து வெளிய வந்துட்டா. அந்த விறைப்பு அடங்கிடும்.
ரத்த ஓட்டம் நார்மல் ஆகிடும்.
வலி போயிடும்.
இதுதான் மருத்துவம்.
நான் செய்யுறது தப்பு இல்ல. இது ஒரு ட்ரீட்மென்ட்=.
ஒரு நர்ஸ். பேஷண்டுக்கு ஹெல்ப் பண்றது இல்லையா?
ஆபரேஷன் தியேட்டர்ல. அந்த இடத்துலல்லாம் ஷேவ் பண்றது இல்லையா?
அது மாதிரி இதுவும் ஒரு உதவி தான்.
அவன் 'ரிலீஸ்' பண்ணிட்டா. அவன் நிம்மதியா போய்டுவான். நானும் போய் தூங்கலாம்.
இந்த லாஜிக் எனக்குச் சரின்னு பட்டுச்சு.
என் மனசாட்சிக்கு நானே ஒரு சமாதானம் சொல்லிக்கிட்டேன்.
சரி. முடிச்சு விட்டுடுவோம்.
சீக்கிரம் வர வெச்சா. சீக்கிரம் அனுப்பிச்சிடலாம்.
நான் அவன்கிட்ட கேட்டேன்.
இப்போ நான் என்ன பண்ணனும் பிரகாஷ்?
எப்டி பண்ணா உனக்குச் சரியாகும்?
அவன் கண்ணை மூடிக்கிட்டே சொன்னான்.
இதே மாதிரி பண்ணுங்க மேடம்.
நிறுத்தாம பண்ணுங்க. அதுவே போதும்.
நீங்க செய்யுறது அவ்ளோ சுகமா இருக்கு.
சரி.
நான் ஒரு முடிவோட களத்துல இறங்கினேன்.
இனிமே இது ஆயில் தடவுற வேலை இல்ல.
இது "மசாஜ்" இல்ல.
இது முழு நேர "கைவேலை".
நான் என் பிடியை இறுக்கினேன்.
ஒரு கையால (வலது கை). அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணியோட தண்டுப் பகுதியை கெட்டியாப் பிடிச்சேன்.
இன்னொரு கையால (இடது கை).
கீழே தொங்கிக்கிட்டு இருந்த அவனோட அந்த ரெண்டு உருண்டைகளையும் தாங்கப் பிடிச்சேன்.
இப்போ நான் ஒரு முழு கண்ட்ரோல்ல இருந்தேன்.
என் வலது கை. மேலே கீழே இயங்க ஆரம்பிச்சது.
சொலக். சொலக்.
அந்த எண்ணெய் சத்தம்.
என் இடது கை. அவனோட கொட்டைகளை மெதுவாப் பிசைஞ்சு கொடுத்துச்சு.
ஆஹ். ம்ம்ம். மேடம். ஆஹா.
பிரகாஷ் தலையை பின்னாடி சாய்ச்சான்.
அவன் வாய் பிளந்துச்சு.
செம்ம மேடம். மேஜிக் பண்றீங்க மேடம்.
அவன் முனகுறதைக் கேட்கக் கேட்க. எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.
எனக்குத் தெரியும்.
இவன் நடிக்கிறான்.
"வலிக்குது"னு சொல்றான். ஆனா "சுகமா இருக்கு"னு முனகுறான்.
என்னையே ஏமாத்தி. என்கிட்டயே வேலை வாங்குறான்.
பெரிய இவன் இவன்.
என்கிட்டயே டிராமாவா?
ஆனா.
அவனோட அந்த "பொருள்" இருக்கே.
அது என்னை யோசிக்க விடல.
அது என் கைக்குள்ள துடிக்கிற விதம். என்னை மெய்மறக்க வெச்சது.
நான் அவனையே பார்த்தேன்.
ஒரு வினாடி என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஒப்பீடு ஓடுச்சு.
பியூட்டி அண்ட் தி பீஸ்ட்.
அவன் முகத்தைப் பார்த்தேன்.
கறுப்பா. கரடுமுரடா. பார்க்கவே ஒரு மாதிரி ரோடு ரோலர் மாதிரி இருந்தான்.
அவன் முகத்துல ஒரு ஈர்ப்பு கூட இல்ல.
இவனையா நான் இவ்ளோ பக்கத்துல நிக்க வெச்சிருக்கேன்?
ஆனா.
என் பார்வையைத் தாழ்த்தி. அவன் இடுப்பைப் பார்த்தேன்.
"வாவ்."
அங்க நின்னுகிட்டு இருந்த அந்த "விஷயம்".
அது ஒரு கலைப்பொருள் மாதிரி இருந்துச்சு.
அழகா. கம்பீரமா. முழு ஆண்மையோட நின்னுச்சு.
அதோட அந்த ஷேப். அந்த வளைவு. அந்தப் பருமன்.
எல்லாமே பர்ஃபெக்ட்.
கடவுள் இவனுக்கு முகத்துல வைக்க வேண்டிய அழகை எல்லாம். இங்க வெச்சுட்டாரோ?
இல்லன்னா இப்டி ஒரு சைஸ் கிடைக்குமா?
நான் அதை ரசிச்சுக்கிட்டே என் வேலையைத் தொடர்ந்தேன்.
நான் குனிஞ்சு நின்னு உருவிக்கிட்டு இருந்ததால.
என் புடவை முந்தானை. என் கழுத்தைச் சுத்தி ஒரு மாலையாத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அது என் மார்புக்கு நடுவுல. அந்தப் பிளவுல சிக்கி. சுருண்டு கிடந்துச்சு.
என் ஜாக்கெட் கழுத்து நல்லா அகலமா விரிஞ்சு.
என்னோட வெளுத்த மார்பகங்கள். கிட்டத்தட்ட பாதிக்கு மேல வெளிய தெரிஞ்சுது.
நான் உள்ள பிரா போடல.
அந்த எண்ணெயை மசாஜ் பண்ணும் போது. என் உடம்பும் சேர்ந்து ஆடுச்சு.
என்னோட மார்புக் காம்புகள். ஜாக்கெட் துணியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு வர்ற மாதிரி. விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.
எனக்குத் தெரியும்.
அவன் சாய்ஞ்சு உக்காந்து இருக்கான்.
அவன் பார்வைக்கு. என் மார்பு ஒரு தட்டுல வெச்ச பழம் மாதிரி தெரியும்.
அவன் கண்கள் என் முகத்தைப் பார்க்கல.
என் மார்பு குலுங்குறதையே பார்த்துக்கிட்டு இருக்கான்.
நான் கையை ஆட்டும்போதெல்லாம். என் உடம்பும் சேர்ந்து ஆடுச்சு.
என் முலைகள். "தொளக். தொளக்."னு ஆடுச்சு.
பார்க்கட்டும்.
இவ்ளோ நேரம் என் கையால சுகம் அனுபவிக்கிறான். கண்ணாலயும் அனுபவிக்கட்டுமே.
எனக்கு என்ன குறைஞ்சா போச்சு?
உண்மையச் சொல்லணும்னா.
எனக்கும் அந்த நிலைமை பிடிச்சிருந்தது.
என் கால்கள் லேசா நடுங்குச்சு.
என் தொடை இடுக்குல. அந்த ஈரம். இப்போ தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகமாச்சு.
என் பாவாடை நனைஞ்சு ஒட்டிக்குச்சு.
பவித்ரா. நீ ரொம்ப மோசம்.
சீக்கிரம் முடிடா.
நீ முடிச்சாத் தான் நானும் போய் ரெஸ்ட் எடுக்க முடியும்.
எனக்கும் டென்ஷன் ஏறுது.
நான் வேகத்தை அதிகப்படுத்தினேன்.
ஒரு கை பத்தல.
என் இடது கையை. அவன் கொட்டையில இருந்து எடுத்தேன்.
இப்போ ரெண்டு கைகளையும் அவன் சுண்ணி மேல வெச்சேன்.
ஒன்னுக்கு மேல ஒன்னா.
ரெண்டு கைகளாலும் பிடிச்சு. "உருவ" ஆரம்பிச்சேன்.
இது ஒரு புது வேகம்.
சரக். சரக். சரக்.
அந்த எண்ணெய் சத்தம் இப்போ அதிகமாச்சு.
சும்மா சப்புனு அறையுற மாதிரி சத்தம்.
நான் ஒரு மெஷின் மாதிரி வேலை செஞ்சேன்.
முதல்ல மெதுவா. அப்புறம் வேகமா.
அவன் இடுப்பு என் வேகத்துக்கு ஏத்த மாதிரி ஆடுச்சு.
ஆஹ். மேடம். சூப்பர். ஆஹ்.
நிமிஷங்கள் போச்சு.
ஒரு நிமிஷம். ரெண்டு நிமிஷம். அஞ்சு நிமிஷம்.
என் கை வலிக்க ஆரம்பிச்சுது.
மணிக்கட்டுல சுளுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி வலி.
என்னடா இவன். பம்ப் செட் மாதிரி இருக்கான்?
தண்ணி வரவே மாட்டேங்குதே?
சாதாரணமா இவ்ளோ நேரம் ஆட்டி விட்டா. எவ்ளோ பெரிய ஆளா இருந்தாலும் முடிச்சுடுவாங்களே.
நான் கார்த்திக்கை நினைச்சுப் பார்த்தேன்.
கார்த்திக்லாம். அவருது உள்ள போனாலே ரெண்டாவது நிமிஷம் முடிச்சுடுவாரு.
நான் வேற எதாவது எதிர்பார்க்குறதுக்குள்ளேயே. "முடிஞ்சது பவி"னு படுத்துடுவாரு.
ஆனா இவன்?
இவன் என்ன இரும்பு மனுஷனா?
அவன் சுண்ணி இன்னும் அதே விறைப்போட. இன்னும் சொல்லப்போனா முன்ன விட அதிகமா விறைச்சு நின்னுச்சு.
அதுல இருந்து ஒரு துளி கூட வரல.
வெறும் ப்ரீ-கம் மட்டும் தான் வந்துச்சு. மெயின் பிக்சர் வரல.
என் பொறுமை போச்சு.
என் கையும் வலிச்சது.
நான் டக்குனு நிறுத்தினேன்.
கையை எடுத்தேன்.
போதும் பிரகாஷ்.
என்னால முடியல. என் கை வலிக்குது.
நீயா ரிலீஸ் பண்ணிக்கோ. நான் போறேன்.
நான் நகரப் போனேன்.
உடனே அவன் பதறினான்.
எழுந்துக்க முயற்சி பண்ணான்.
அய்யோ. இல்ல மேடம்! ப்ளீஸ் போகாதீங்க!
விட்றாதீங்க மேடம்!
வலி இப்பதான் குறையுற மாதிரி இருந்துச்சு. நீங்க விட்டா திரும்ப ஏறிடும்.
ப்ளீஸ் மேடம். இன்னும் கொஞ்ச நேரம்.
எனக்குக் கோவம் வந்துச்சு.
என்னடா கொஞ்ச நேரம்?
கை ஓஞ்சு போச்சு.
நான் இடுப்புல கையை வெச்சுக்கிட்டு அவனைக் கேட்டேன்.
உனக்கு என்ன தான்டா வேணும்?
இவ்ளோ நேரம் ஆட்டி விடுறேன். வர மாட்டேங்குது.
நான் என்ன பண்றது?
சீக்கிரம் முடிச்சுத் தொலையேன்.
இன்னும் வேகமா பண்ணனுமா?
எப்டி பண்ணா வரும்னு சொல்லு.
அவன் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா இருந்தான்.
தலை குனிஞ்சு. ஒரு மாதிரி தயங்கித் தயங்கிப் பேசினான்.
தெரியல மேடம்.
எனக்கும் வரணும்னு தான் ஆசை. ஆனா வர மாட்டேங்குது.
அதுக்கு நான் ஒரு சின்ன உதவி கேட்கலாமா?
அவன் குரல்ல ஒரு நடுக்கம்.
ஆனா அது நடிப்பு நடுக்கமா. நிஜ நடுக்கமான்னு எனக்குத் தெரியல.
"என்ன?" நான் கேட்டேன்.
அவன் மெதுவா நிமிர்ந்து என்னைப் பார்த்தான்.
கண்ணுல ஒரு கெஞ்சல்.
மேடம். என்னைத் தப்பா நினைக்காதீங்க.
நீங்க இப்போ பண்றீங்கள்ல.
அப்டி பண்ணும்போது.
நான் உங்க ஸ்கின்னை பார்த்தா.
உங்க உடம்பைப் பார்த்தா.
சீக்கிரம் வந்துடும் மேடம்.
ப்ளீஸ் மேடம். கோவப்படாதீங்க.
சும்மா ஒரு பார்வை பார்த்தா போதும். டக்குனு முடிஞ்சிடும்.
அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும்.
நான் சிலையா உறைஞ்சு போனேன்.
என்னது?
ஸ்கின்னைப் பார்த்தா வருமா?
எந்த ஸ்கின்?
எந்த இடத்தைச் சொல்றான்?
என் முகத்தையா?
இல்ல என் கையையா?
இல்ல.
என் பார்வை தானா என் மார்பு பக்கம் போச்சு.
இவன் எதைக் கேக்குறான்?
என் மார்பையா?
இல்ல என் இடுப்பையா?
இல்ல என் தொடையையா?"
எப்படி இவனால இவ்ளோ தைரியமா கேட்க முடிஞ்சது?
"உங்க ஸ்கின்னைப் பார்த்தா வரும்"னு என் மூஞ்சுக்கு நேரா சொல்றான்.
இது அப்பட்டமான காமம்.
இதுக்கு மேல இதுல மருத்துவம் இல்ல.
இதுல ஹெல்ப் இல்ல.
இது வெறும் வெறி.
நான் அவனை அறையணும்.
"சீ. நாயே"னு திட்டி வெளிய அனுப்பணும்.
இவ்ளோ நேரம் நான் பண்ணதே தப்பு. இதுல இது வேறயா?
ஆனா.
அந்த வார்த்தை. "உங்க ஸ்கின்னைப் பார்த்தா வரும்"ங்கற அந்த வார்த்தை.
எனக்குக் கோவத்தை வரவழைக்கல.
மாறா. என் உடம்புக்குள்ள ஒரு புதுத் தீயைப் பத்த வெச்சது.
என் உடம்புக்கு அவ்ளோ பவர் இருக்கா?
என்னை நிர்வாணமாப் பார்த்தா இவன் முடிச்சுடுவானா?
எதை காட்டச் சொல்றான்?
எனக்கு அவன்கிட்ட என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல இப்போ.
---------
Part 97:
---------
"பகீர்"னு இருந்துச்சு.
அவன் கேட்ட விதம்.
அந்த வார்த்தை.
என் காதுல விழுந்த அந்தத் தொனி.
எல்லாமே எனக்குப் பெரிய அதிர்ச்சியைத் தந்துச்சு.
என்னது?
ஸ்கின்னைப் பார்க்கணுமா?
என் மூளைக்குள்ள யாரோ மெதுவா தட்டுன மாதிரி இருந்துச்சு.
ஒரு நிமிஷம். உலகம் நின்ன மாதிரி ஒரு உணர்வு.
நான் சட்டென்று நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தேன்.
என் கைகளை. அவசரமாப் பின்னாடி இழுத்துக்கிட்டேன்.
ஏதோ சுடுதண்ணி பட்ட மாதிரி. ஒரு பதற்றம்.
நான் என் உள்ளங்கையைப் பார்த்தேன்.
அந்த எண்ணெய் பிசுபிசுப்பு.
அதுல ஒரு கதகதப்பு. இன்னும் அப்படியே இருந்துச்சு.
ஒரு நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி வரைக்கும். நான் செஞ்ச அந்த "உதவி". இப்போ எனக்கு ஒரு மாதிரி விசித்திரமாத் தோணுச்சு.
வேகமா. என் சேலை கொசுவத்துல கையைத் தேய்ச்சேன்.
அந்த எண்ணெயைத் துடைக்க முயற்சி பண்ணேன்.
ஆனா. அவன் கேட்டதை என் மனசுல இருந்து அழிக்க முடியல.
என் இதயம். "பட. பட."னு அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.
முகம் தானா சூடேறுச்சு.
கன்னம் எரியுற மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் மெதுவா எழுந்து நின்னேன்.
என் புடவையைச் சரி பண்ணிக்கிட்டே. அவன்கிட்ட இருந்து கொஞ்சம் தள்ளிப் போனேன்.
என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.
கோவப்பட முயற்சி பண்ணேன். ஆனா அது கோவமா வரல.
ஒரு விதமான நடுக்கமாத்தான் வெளிய வந்துச்சு.
என்ன பிரகாஷ் பேசுற?
உனக்கு அறிவு இருக்கா?
கொஞ்சமாவது யோசிச்சுப் பேசுறியா?
ஏதோ பாவம்னு ஹெல்ப் பண்ணலாம்னு பார்த்தா. என்ன வேணா கேட்பியா?
இது தப்புன்னு உனக்குத் தோணலையா?
நான் என் பார்வையைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.
அவன் முகத்தைப் பார்க்கவே கூச்சமா இருந்துச்சு.
அவன் கண்களைச் சந்திக்கத் தைரியம் இல்ல.
நீ கிளம்பு பிரகாஷ்.
இதுக்கு மேல நான் எதுவும் செய்ய முடியாது.
தயவு செஞ்சு வெளிய போயிடு.
நான் அந்த இடத்தை விட்டு நகர முயற்சி பண்ணேன்.
என் கால்கள் பின்னிக்கிட்டுச்சு.
மனசுக்குள்ள ஒரு குரல். "அவனை வெளிய போகச் சொல்லு"னு சொல்லுச்சு.
ஆனா இன்னொரு குரல். "பாவம். வலிக்குதுன்னு சொல்றானே"னு தடுத்துச்சு.
நான் நகர முயற்சி பண்ணதும்.
ஆஹ். ம்மா. மேடம்.!
அவன் உடனே ஒரு முனகலோட சோபாவுல சாய்ஞ்சான்.
அந்த சத்தம். அதுல ஒரு வலி தெரிஞ்சுது.
அவன் சோபா கைப்பிடியை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.
தலையை பின்னாடி சாய்ச்சான்.
கண்ணை மூடிக்கிட்டு. பல்லைக் கடிச்சுக்கிட்டு. வலியில துடிக்கிற மாதிரி நடிச்சான்.
இல்ல. நிஜமாவே வலிக்குதோ?
அய்யோ. வலிக்குது மேடம்.
தாங்க முடியல.
நரம்பெல்லாம் வலிக்குற மாதிரி இருக்கு மேடம், என்னைப் போகச் சொல்லாதீங்க, ப்ளீஸ் மேடம்.
அவன் நெத்தி முழுக்க வேர்த்துப் போயிருந்துச்சு.
அந்த வேர்வை துளிகள். டியூப் லைட் வெளிச்சத்துல மின்னுச்சு.
ப்ளீஸ் மேடம். எதாச்சு பண்ணுங்க மேடம்.
என்னால இந்த வலியைத் தாங்க முடியல.
ரத்தம் எல்லாம் ஒரே இடத்துல தேங்கி நிக்குது.
உயிர் போகுது மேடம்.
அவன் குரல்ல இருந்த அந்த நடுக்கம். என்னைக் கட்டிப் போட்ட மாதிரி ஆக்கிடுச்சு.
எனக்குக் காலடி எடுத்து வைக்க முடியல.
நான் பாதியில நின்னேன்.
திரும்பிப் பார்த்தேன்.
அவன் கண்கள் என்னை நோக்கி இல்ல. கூரையை நோக்கி இருந்துச்சு.
அவன் நிலைமை பார்க்கப் பாவமா இருந்துச்சு.
என் மனசுக்குள்ள இருந்த அந்த லேசான கோவம். இப்போ முழுசா கரைஞ்சு போச்சு.
பதிலா. ஒரு பரிதாபம் வந்துச்சு.
"பாவம்." "ஏதோ தெரியாத்தனமா கேட்டுட்டான் போல."
"இவனை இப்படியே விட்டுட்டுப் போனா." "விடிய விடிய துடிச்சுக்கிட்டே இருப்பானே."
"இவனுக்கு உதவி செய்ய ஆரம்பிச்சுட்டோம், பாவமா வேற இருக்கு இவனைப் பார்த்தா?"
நான் இடுப்புல கையை வெச்சுக்கிட்டு. நிதானமா. கொஞ்சம் கண்டிப்பா கேட்டேன்.
இப்போ என்னதான் உனக்கு வேணும் பிரகாஷ்?
வலிக்குதுனு சொல்ற. நான் என்ன பண்ண முடியும்?
லீவ் எடுத்துட்டுப் போனு சொன்னா கேட்க மாட்டேங்கிற.
"ஆயில் தடவி விட்டாச்சு." "மசாஜ் பண்ணியாச்சு." "அப்பவும் சரியாகல."
வேற என்ன வழி இருக்கு?
அவன் மெதுவா கண்ணைத் திறந்து என்னைப் பார்த்தான்.
அந்தப் பார்வையில எந்தத் திமிரும் இல்ல.
வெறும் கெஞ்சல் தான் இருந்துச்சு.
ஒரு ஸ்கூல் பையன். அவனோட டீச்சர் கிட்ட சாரி மேடம், இனி குட் பாயா இருக்குறேங்கிற மாதிரி. ஒரு அப்பாவியான பார்வை.
அவன் திக்கித் திணறிச் சொன்னான்.
மூச்சு வாங்கியபடியே பேசினான்.
மேடம். ப்ளீஸ் தப்பா நினைக்காதீங்க.
நான் உங்களை சங்கடப்படுத்தணும்னு கேட்கல.
இது தூங்குனா சரியாகுற விஷயம் இல்ல மேடம்.
"இது. அந்த டைட் ஜட்டியால தான் இப்டி பண்ணுது மேடம். ரிலீஸ் ஆனா சரியாயிடும், ஆனா இப்போ இது மனசு சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் மாதிரி ஆயிடுச்சு மேடம், அதான் இப்போ ரொம்ப வலிக்குது."
"ஆம்பளைங்களுக்கு சில நேரம் இப்டித் தான்."
"அந்த வலியில என்னால ஃபோகஸ் பண்ண முடியல மேடம் அதான் இப்டி ஆயிடுச்சு."
"அதோட, என் உடம்பு சூடாகி. வலியில காய்ச்சல் வர்ற மாதிரி இருக்குறதால, மைண்ட் லாக் ஆயிடுச்சுனு நினைக்கிறேன் மேடம்."
"என் மைண்ட் ரிலாக்ஸ் ஆனாத் தான்." "அந்த நரம்பு தளர்ந்து. வெளிய வரும்."
"மனசு ரிலாக்ஸ் ஆகணும்னா." "கண்ணுக்கு குளிர்ச்சியா எதையாவது பார்க்கணும்."
"ஏதாவது அழகான ஒரு விஷயத்தைப் பார்த்தா." "என் கவனம் மாறும்."
"அப்போ அந்தப் பிடிப்பு விட்டுடும்."
அவன் நிறுத்தினான்.
என்னை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தான்.
அவன் பார்வையில ஒரு மெல்லிய தயக்கம்.
".ஒரு அழகான ஸ்கின்னைப் பார்த்தா." "தன்னால ரிலாக்ஸ் ஆகிடும் மேடம்."
"நீங்க ஒன்னும் பண்ண வேணாம்."
"கிட்ட கூட வர வேணாம்."
"தூரமா நின்னு." "சும்மா காட்டினா போதும்."
"நான் பார்த்துட்டு." "நானே முடிச்சுக்கிறேன்."
"சீக்கிரம் முடிஞ்சிடும் மேடம்." "சத்தியமா சொல்றேன்."
"ஒரு ரெண்டு நிமிஷம்." "அவ்ளோதான்."
அவன் கெஞ்சின விதம். என் மனசை என்னவோ பண்ணுச்சு.
நான் யோசிச்சேன்.
என் நெத்திப் பொட்டுல விரலை வெச்சு யோசிச்சேன்.
"இவன் சொல்றதுல லாஜிக் இருக்குமோ?"
"ஆம்பளைங்க உடம்பு இப்டித் தான் வேலை செய்யுமோ?"
"எது எப்படியோ." "இவன் முடிக்காம இங்க இருந்து போக மாட்டான்."
"இப்படியே விட்டா. இன்னும் பிரச்சனை தான்."
"மணி வேற ஆகிட்டே இருக்கு."
"கார்த்திக் எப்ப வேணா கூப்பிடலாம்."
"இவனை எவ்ளோ சீக்கிரம் சமாதானப்படுத்தி அனுப்புறோமோ." "அவ்ளோ நல்லது."
"இது ஒரு சின்ன அட்ஜஸ்ட்மென்ட் தானே."
"இதுல இழக்குறதுக்கு ஒன்னும் இல்ல."
"வெறும் பார்வை தானே?"
ஆனா. "எதை காட்டுறது?"
என் மனசு படபடன்னு. ஒரு சின்ன பறவை மாதிரி சிறகடிச்சுது.
தொண்டை வறண்டு போச்சு.
என் விரல்கள் தானா. என் சேலை முந்தானையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.
"எந்த ஸ்கின் பிரகாஷ்?"
என் குரல் எனக்கே அந்நியமா கேட்டுச்சு.
ரொம்ப மெதுவா. காத்து மாதிரி கேட்டேன்.
"எதைப் பார்க்கணும்னு சொல்ற?"
அவன் தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னான்.
தலை குனிஞ்சு. தரையைப் பார்த்துக்கிட்டே சொன்னான்.
"அது. மேடம்."
"உங்க இடுப்பு."
".இல்லன்னா உங்க தொப்புள்."
"இது ரெண்டுல ஏதாவது ஒன்னைப் பார்த்தா போதும் மேடம்."
"எனக்கு அதுவே பெரிய பாக்கியம்."
"மனசு குளிர்ந்து." "தானா வலி போயிடும்."
"ப்ளீஸ் மேடம். தப்பா நினைக்காதீங்க."
"வேற எதையும் கேட்கல."
"நான் என் எல்லை மீறல மேடம்."
"வெறும் இடுப்பு தான்."
அவன் சொன்னதும். நான் ஒரு நிமிஷம் மூச்சைப் பிடிச்சேன்.
"இடுப்பா?" "தொப்புளா?"
கேட்கும்போதே எனக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி கூசுச்சு.
என் வயிற்றுக்குள்ள. ஒரு பட்டாம்பூச்சி கூட்டம் மொத்தமாப் பறக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
கால் விரல் எல்லாம் தானா மடங்கிக்கிச்சு.
ஆனா. இன்னொரு பக்கம் என் புத்தி எனக்குத் தைரியம் சொல்லுச்சு.
"இடுப்பு தானே?"
"இதுல என்ன இருக்கு?"
"நான் தினமும் சேலை தான் கட்டுறேன்."
"மார்க்கெட்டுக்குப் போறேன்." "ஃபங்ஷனுக்கு போறேன்."
"அங்கெல்லாம் என் இடுப்பு தெரியாமயா இருக்கு?"
"கை தூக்கி எதையாவது எடுக்கும் போதெல்லாம்." "என் இடுப்பு வெளிய தெரியத் தான் செய்யுது."
"அப்போல்லாம் யாரோ ஒருத்தர் பார்த்துட்டுத் தான் இருக்காங்க."
"அப்போ இல்லாத கூச்சம்." "இப்போ மட்டும் என்ன?"
"இது ஒன்னும் நிர்வாணம் இல்லையே."
"வெறும் ஸ்கின் தானே."
"சதை தானே."
"இவன் பார்த்துட்டா என்ன குறைஞ்சா போச்சு?"
"இவன் கண்ணு பட்டா." "என் உடம்பு தேய்ஞ்சா போயிடப் போகுது?"
"இவன் பார்த்துட்டு." "வலி சரியாகி போனா சரி."
"எனக்கும் நிம்மதி."
நான் எனக்குள்ளயே ஒரு சமாதானத்தை உருவாக்கிக்கிட்டேன்.
"சரி."
நான் மெதுவா தலையாட்டினேன்.
"ஆனா ஒரு கண்டிஷன்."
நான் விரலை நீட்டி மென்மையா எச்சரிச்சேன்.
"நான் காட்டுவேன். அவ்ளோதான்."
"நான் உன் கிட்ட வர மாட்டேன்."
"நீ அந்த சோபாவுல இருந்து எந்திரிக்கவே கூடாது."
"நீயே தான் பண்ணிக்கணும்."
"உன் கையை வெச்சு நீயே பண்ணிக்கணும்."
"என்னைத் தொடச் சொல்லக் கூடாது." "கிட்ட வரக் கூடாது."
"புரிஞ்சுதா?"
அவன் அவசரமாத் தலையாட்டினான்.
தலை ஆட்டும்போது. அவன் கண்கள்ல அவ்ளோ நன்றி உணர்வு, அது கூட ஒரு ஆசையும் வெறியும் தெரிஞ்சுது.
"புரியுது மேடம்! கண்டிப்பா மேடம்!"
"நீங்க அந்த இடத்துல நின்னாலே போதும்."
"நான் உங்களைத் தொடச் சொல்லவே மாட்டேன்."
"பிராமிஸா வேற எதுவும் கேட்க மாட்டேன்."
அவன் முகத்துல ஒரு பிரகாசம் வந்துச்சு.
ஒரு ஸ்கூல் பையனுக்கு. கேம் கன்ட்ரோலர் வாங்கி கொடுத்தா எவ்ளோ சந்தோஷம் இருக்குமோ. அப்படி ஒரு வெறி, அப்படி ஒரு ஈர்ப்பு அவனோட கண்ணுல.
நான் சோபாவுல இருந்து கொஞ்சம் தள்ளி வந்தேன்.
எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல. ஒரு மூணு அடி இடைவெளி இருந்துச்சு.
அது எனக்குப் போதுமான பாதுகாப்பாத் தெரிஞ்சுது.
நான் நிமிர்ந்து நின்னேன்.
சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.
"சீக்கிரம் முடி பவித்ரா"னு மனசு சொல்லுச்சு.
முதல்ல. என் முந்தானையைச் சரி பண்ணேன்.
இவ்ளோ நேரம் குனிஞ்சு வேலை செஞ்சதுல. என் மார்புக்கலசம் நல்லா வெளிய தெரிஞ்சுச்சு.
அதை முதல்ல மறைக்கணும்.
"மேல மூடிக்கிட்டா. கீழ காட்டுறது தப்பு இல்ல"னு. ஒரு குருட்டு நம்பிக்கை.
முந்தானையை எடுத்து. நல்லா இழுத்து. என் இடது தோள் மேல போட்டு. என் மார்பை முழுசா மூடுற மாதிரி போர்த்திக்கிட்டேன்.
என் கழுத்து வரைக்கும் இழுத்து மூடினேன்.
இப்போ நான் ஒரு பக்கா குடும்பப் பொண்ணு மாதிரி. கண்ணியமா நின்னேன்.
இப்போ நான் ரெடி.
என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன பயம் எட்டிப் பார்த்துச்சு.
"நான் உள்ள பாவாடை கூட போடல."
"வெறும் சேலை மட்டும் தான்."
"இடுப்பைக் காட்டுறேன்னு சேலையைத் தூக்கினா." "காத்து உள்ள போகுமே."
"அது. ரொம்பத் தப்பா இருக்குமே."
ஆனா வேற வழி இல்ல.
திரும்பவும் பின்வாங்க முடியாது.
நான் அவனைக் கூர்மையா பார்த்தேன்.
"பார்த்துக்கோ." "இதுதான் உனக்குக் கிடைக்கிற கடைசி சான்ஸ்."
அவன் "சரி சரி"னு தலையாட்டினான்.
அவன் கண்கள் இப்போ என் இடுப்பு மேலேயே குறியா இருந்துச்சு.
இமைக்கக் கூட மறந்துட்டான்.
அவன் பார்வையே. எனக்கு ஒரு மாதிரி கிளுகிளுப்பா இருந்துச்சு.
நான் மெதுவா. என் வலது கை விரல்களால. என் சேலை கொசுவத்தைப் பிடிச்சேன்.
என் விரல்கள் லேசா நடுங்குச்சு.
அந்த நடுக்கம் எனக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
லேசா. ரொம்ப லேசா மேலே தூக்கினேன்.
என் இடுப்புப் பகுதி மெதுவா வெளிய வர ஆரம்பிச்சுது.
முதல்ல அந்த ஸ்கை ப்ளூ கலர் சேலை விலகிச்சு.
ஒரு திரை மெதுவா விலகுற மாதிரி. விலகிச்சு.
அப்புறம். என்னோட வெளுத்த இடுப்பு தெரிஞ்சுது.
அந்த வீட்டுக்குள்ள. அந்த மங்கலான டியூப் லைட் வெளிச்சத்துல. என் உடம்பு கலர் தனியா தெரிஞ்சுது.
பளிங்கு மாதிரி. இல்ல பால் மாதிரி. அவ்ளோ வெள்ளையா இருந்துச்சு.
நான் வீட்டுக்குள்ளயே இருக்கிற ஆளு.
வெயில் படாத உடம்பு.
அதனால என் இடுப்புல ஒரு மச்சம் கூட இல்லாம. வழவழன்னு இருந்துச்சு.
அதுவும் அந்த எண்ணெய் பிசுபிசுப்பு என் கையில இருந்ததால.
நான் சேலையைப் பிடிக்கும்போது. என் விரல் பட்ட இடத்துல லேசா எண்ணெய் பட்டு. என் இடுப்பு மின்ன ஆரம்பிச்சுது.
அந்த எண்ணெய் பளபளப்பு. என் இடுப்பை இன்னும் கவர்ச்சியா காட்டுச்சு.
எனக்கு "ஜிலுஜிலு"னு காத்து பட்டுச்சு.
என் நிர்வாணமான இடுப்புல காத்து பட்டதும். என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.
உள்ளங்கால்ல இருந்து. உச்சி மண்டை வரைக்கும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் உள்ள ஒன்னும் போடலங்கிற உணர்வு. என்னை இன்னும் பதட்டப்படுத்துச்சு.
என்னவோ நானே வலிய வந்து என்னைக் காட்டுற மாதிரி. ஒரு உணர்வு.
யாரோ என் ரகசியத்தைப் பார்க்குறாங்கங்கிற. ஒரு கிறக்கம்.
அவன் கண்ணு விரியுறத நான் பார்த்தேன்.
பிரகாஷ் மூச்சு விடுறதை மறந்துட்டான்.
அவன் வாய் தானா பிளந்துச்சு.
ஆனா அவன் எதையும் பேசல.
அமைதியா. ஆராதனையா பார்த்தான்.
அவன் கண்கள் என் இடுப்பு மடிப்பையே மேஞ்சுச்சு.
ஒரு அழகான ஓவியத்தைப் பார்க்குற மாதிரி. ரசிச்சுப் பார்த்தான்.
"ஆஹா."
அவன் வாயில இருந்து ஒரு மெல்லிய சத்தம்.
காத்து மாதிரி வந்துச்சு.
"எவ்ளோ அழகு."
அவன் பார்வை என் இடுப்புல இருந்து நகரவே இல்ல.
எனக்கே என் இடுப்பு மேல பெருமையா இருந்துச்சு.
"நம்ம இடுப்பு இவ்ளோ அழகா இருக்கா?"னு. எனக்கே தோணுச்சு.
ஆனா அவனுக்கு அது பத்தல.
அவன் ஆசை இன்னும் தீரல.
"மேடம்."
"இன்னும் கொஞ்சம் மேடம்."
அவன் குரல் தழுதழுத்துச்சு.
ரொம்ப மென்மையா கேட்டான்.
"தொப்புள்."
"அந்தத் தொப்புளையும் கொஞ்சம் காட்டுங்க மேடம்."
"ப்ளீஸ்."
"ப்ளீஸ் மேடம், அதையும் கொஞ்சம் காட்டுங்க மேடம். இப்டி நிக்காதீங்க."
"தொப்புளைப் பார்த்தா தான்." "என் மனசு பூரணமா திருப்தியாகும்."
"அந்த அழகைப் பார்த்தா தான் நிம்மதி வரும்."
எனக்கு லேசா கோவம் வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு. ஆனா வரல.
பதிலா ஒரு செல்லச் சிணுங்கல் தான் மனசுக்குள்ள வந்துச்சு.
"ம்ம்ம். போதும் பிரகாஷ்."
"இவ்ளோதான் காட்டுவேன்."
"இல்ல மேடம். ப்ளீஸ். ஒரே ஒரு வாட்டி."
"கடைசியா ஒரு முறை."
"நான் ரொம்ப வலியில இருக்கேன் மேடம், நீங்க என்னோட தேவதை தான மேடம், ஒரு கரிசனம் காட்டுங்க மேடம்.."
அவன் கெஞ்சினது. ஒரு விதத்துல என் பெண்மைக்கு அது ஒரு கிரீடம் மாதிரி இருந்துச்சு.
என் அழகை இவன் எவ்ளோ ரசிக்கிறான்!
"என் தொப்புளைப் பார்க்க இவன் இவ்ளோ துடிக்கிறானா?"
"என் புருஷன் கூட இப்டி ரசிச்சுக் கேட்டது இல்லையே."
"கல்யாணம் ஆன புதுசுல கூட அவர் இப்டிப் பார்த்தது இல்ல."
"இவன் கண்ணுல நான் அவ்ளோ அழகா தெரியுறேனா?"
நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.
கண்ணை மூடித் திறந்தேன்.
என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"சரி. பாரு."
"பார்த்துத் தொலை."
நான் என் சேலையை இன்னும் கொஞ்சம் விலக்கினேன்.
வலது கையால சேலையைத் தூக்கிப் பிடிச்சேன்.
இடது கையால முந்தானையை இன்னும் கொஞ்சம் ஓரமாத் தள்ளினேன்.
இப்போ. என் வயிறு முழுசாத் தெரிஞ்சுது.
என் இடுப்பு மடிப்புக்கு மேல. மெதுவா ஏறி. அந்த மையப் புள்ளி.
என் தொப்புள்.
அது சின்னதா. அழகா. வட்டமா இருந்துச்சு.
நான் ஒல்லியா ஸ்லிம்மா இருந்தாலும், அந்த இடத்துல ஒரு சின்ன தொப்பை இருக்கும்.
அந்த இடத்துல மட்டும் ஒல்லியா இல்லாம. கொஞ்சம் மெத்துனு. மிருதுவா இருக்கும்.
அந்தச் சதைக்கு நடுவுல. ஆழமா ஒரு குழி.
அது ஒரு சுழி மாதிரி உள்ள போச்சு.
மேல இருந்த டியூப் லைட் வெளிச்சம். என் வயித்து மேல பட்டுத் தெறிச்சது.
என் வயிற்றுச் சதை பளபளன்னு மின்னுச்சு.
வெண்ணெய் மாதிரி தெரிஞ்சுது.
ஆனா அந்தத் தொப்புள் குழிக்குள்ள மட்டும் ஒரு நிழல் விழுந்துச்சு.
இருட்டா. ஆழமா. மர்மமா இருந்துச்சு.
பார்க்குறதுக்கே ஒரு கிண்ணம் மாதிரி. எதையோ ஏந்திக்கிட்டு இருக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.
"ஷ்ஷப்பா."
பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து ஒரு பெரிய பெருமூச்சு.
அவன் கண்கள் என் தொப்புளையே முழுங்கிடுற மாதிரி பார்த்துச்சு.
அவன் கைகள். தானா இயங்க ஆரம்பிச்சுது.
அவனோட விறைச்ச சுண்ணி மேல அவன் கை போச்சு.
இவ்ளோ நேரம் வலினு சொன்னவன். இப்போ ஒரு மயக்கத்துல இருக்கிறவன் மாதிரி. மெதுவா தடவ ஆரம்பிச்சான்.
அவன் பார்வை என் முகத்தைப் பார்க்கல.
என் மார்பைப் பார்க்கல.
நேரா என் தொப்புளைத் தான் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.
வேற எதையும் பார்க்க அவனுக்குத் தோணல.
உலகமே அந்தத் தொப்புள் தானுங்கிற மாதிரி பார்த்தான்.
அவன் கை வேகம் கொஞ்சம் கூடுச்சு.
"சரக். சரக்."
அந்த சத்தம் அறை முழுக்க மெலிசா கேட்டுச்சு.
ஒரு தாளம் மாதிரி இருந்துச்சு.
"மேடம். நீங்க நிஜமாவே தேவதை மேடம்."
அவன் மெதுவா பேசினான்.
அவன் குரல் காத்துல கலந்து என் காதுல விழுந்துச்சு.
"எவ்ளோ வெள்ள."
"வெண்ணெய் மாதிரி இருக்கு மேடம் உங்க வயிறு."
"பார்க்கவே அவ்ளோ மென்மையா இருக்கு."
"அப்படியே அந்த இடுப்பைத் தடவணும் போல இருக்கு."
"அந்தத் தொப்புள்ள. ஒரே ஒரு முறை முத்தம் கொடுக்கணும் போல இருக்கு."
"அதுக்குள்ள என் மூச்சை விடணும் போல இருக்கு."
"பிரகாஷ்." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.
"வாயை மூடு."
"அமைதியா இரு."
ஆனா என் குரல்ல கண்டிப்பு இல்ல.
ஒரு நடுக்கம் தான் இருந்துச்சு.
எனக்கே என் குரல் செக்ஸியா கேட்டுச்சு.
அவன் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும்.
அவன் வர்ணிக்கிற ஒவ்வொரு வரியும்.
என் காது வழியா உள்ள போய். என் உடம்பு முழுக்கப் பரவுச்சு.
இதுவரைக்கும் யாரும் என்னைப் பற்றி இப்டிப் பேசுனது இல்ல.
என் அழகை இப்டி ரசிச்சது இல்ல.
கவிதை மாதிரி பேசுறான்.
அவன் என் முன்னாடி உக்காந்து. என் தொப்புளைப் பார்த்துக்கிட்டே கை அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்.
என் உடம்பை நினைச்சு ரசிக்கிறான்.
இதை நான் நின்னு வேடிக்கை பார்க்குறேன்.
சிலை மாதிரி நின்னு. அவனுக்குக் காட்சி தர்றேன்.
இது தப்புன்னு தெரியும்.
ஆனா அந்தத் தப்புல ஒரு சுகம் இருந்துச்சு.
அவன் கைகள் இயங்குற வேகம். என் இதயத் துடிப்பை அதிகப்படுத்துச்சு.
என் தொடை இடுக்குல. அந்த ஈரம் இன்னும் அதிகமாச்சு.
ஒரு வெதுவெதுப்பான திரவம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.
என் கட்டுப்பாட்டை மீறி. என் பெண்மை விழிச்சுக்கிச்சு.
என் கால்கள் ரெண்டும் லேசா நடுங்குச்சு.
முட்டி தளர்ந்து போச்சு.
சுவரைப் பிடிச்சுக்கலாமான்னு தோணுச்சு.
என் ஜட்டி இல்லாம. வெறும் சேலை, பாவாடை மட்டும் தான் இருக்கு.
அந்தக் காத்து என் தொடைல படும்போது. எனக்கு இன்னும் கூச்சமா இருந்துச்சு.
என் முகம் சூடாச்சு.
கன்னம் எல்லாம் செவந்து போச்சு.
நான் லேசா நாக்கால என் உதட்டை ஈரப்படுத்திக்கிட்டேன்.
நான் பார்வையைத் திருப்பிக்கிட்டேன்.
அவனையும் பார்க்க முடியல. நேரா பார்க்கவும் கூச்சமா இருந்துச்சு.
பக்கவாட்டுல சுவரைப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னேன்.
ஆனா என் கண்கள் ஓரமா அவனைக் கவனிச்சுக்கிட்டு தான் இருந்துச்சு.
அவன் என்ன பண்றான். எப்டிப் பார்க்குறான்னு நான் கவனிச்சேன்.
அவன் முனகல் சத்தம்.
அவன் கை சத்தம்.
அவன் மூச்சு விடுற சத்தம்.
"மேடம். ரொம்பத் தேங்க்ஸ் மேடம்."
"இப்டி ஒரு அழகை நான் பார்த்ததே இல்ல."
"உங்க தொப்புள் ஒன்னு போதும் மேடம். எப்பேர்ப்பட்டவனையும் மயக்கிடும்."
"ஆஹ். அந்த மடிப்பு."
"அந்த குழி."
நான் ஒரு சிலை மாதிரி நின்னுகிட்டு இருந்தேன். அவன் முடிக்கிறதுக்காக காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
மனசுக்குள்ள "சீக்கிரம் முடிடா. யாராவது கால் பண்ணப் போறாங்க"னு பயம் இருந்தாலும்.
அதே சமயம். "இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் பார்க்கட்டுமே." "இவன் ஆசை தீரப் பார்க்கட்டுமே"ங்கிற அந்த விபரீத ஆசையோட நின்னேன்.
என் இடுப்பை லேசா ஆட்டி வெச்சேன்.
தெரியாம செஞ்ச மாதிரி. என் சேலை இன்னும் கொஞ்சம் விலகிச்சு.
அவன் கண்கள் இன்னும் விரிஞ்சது.
அந்த நொடி. எனக்குத் தெரிஞ்சது.
நான் இப்போ சாதாரண குடும்பப் பெண் இல்ல.
நான் அவன் ஆசையைத் தூண்டும் ஒரு மோகினி.
அந்த எண்ணம் எனக்குப் புதுத் தெம்பைக் கொடுத்துச்சு.
இன்னும் நிமிர்ந்து. கம்பீரமா நின்னேன்
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)