[yazhiniram]

------------
Part 117:
------------


அவன் விரிச்ச அந்த வலையில நான் முழுசாச் சிக்கிக்கிட்டேன்.

அவன் ரொம்பப் புத்திசாலித்தனமா, எனக்கே தெரியாம என் ஈகோவைத் தூண்டிவிட்டு அவனுக்கு வேணுங்குறதைக் கேட்டுட்டான்.

நான் இப்போ நோ சொன்னா, அவன் ஜெயிச்ச மாதிரி ஆகிடும்.

நான் என்னால எதையும் செய்ய முடியும்னு அவன்கிட்ட நிரூபிச்சே ஆகணும்.

வேற வழியே இல்லாம, நான் அவனோட அந்தத் தப்பான, ஆபத்தான சவாலை ஏத்துக்கப் போறேன்னு என் மனசுக்குள்ள நான் முடிவு பண்ணேன்.

ஆனாலும், என்னோட அந்தப் பெண்மை என்னை உடனே ஒத்துக்க விடல.

எப்படியாவது இதைக் கொஞ்சம் தள்ளிப் போடலாம்னு என் மூளை யோசிச்சுது.

நான் ரொம்பத் தவிப்போட ஒரு மெசேஜ் டைப் பண்ணேன்.

நான்: நான் கண்டிப்பா அனுப்புறேன்.

நான்: ஆனா இப்போ இல்லை... நான் அப்புறமா அனுப்புறேன் பிரகாஷ்.

இப்படிச் சொல்லி நான் எஸ்கேப் ஆகப் பார்த்தேன்.

ஆனா பிரகாஷ் இப்போ இந்த கேமை முழுசா அவனோட கன்ட்ரோல்ல வெச்சிருந்தான்.

அவன் கொஞ்சம் கூட இறங்கி வரல.

பிரகாஷ்: நோ மேடம்.

பிரகாஷ்: இப்போ அனுப்புங்க, இல்லனா எப்பவும் வேணாம்.

பிரகாஷ்: நீங்க தோத்துட்டீங்க மேடம்.

பிரகாஷ்: இதைத்தான் நான் அப்பவே சொன்னேன்... உங்களால முடியாதுன்னு.

அவனோட இந்த வார்த்தைகள் மறுபடியும் என் நெஞ்சுக்குள்ள சுரீர்னு குத்துச்சு.

நான் தோத்துட்டேன்னு அவன் என் முகத்துல அடிச்ச மாதிரி சொன்னதை என்னால தாங்கிக்கவே முடியல.

எனக்கு இப்போ வேற எந்த ஆப்ஷனும் இல்லை.

நான் பெட்ல இருந்து ரொம்ப மெதுவா, சத்தம் வராம எழுந்தேன்.

என் கால் தரையில படுற சத்தம் கூடக் கேட்காத மாதிரி நான் அவ்ளோ மெதுவா நடந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான த்ரில் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் நேரா என் மாஸ்டர் பெட்ரூம் கதவுக்கிட்ட போனேன்.

கதவை லேசாத் திறந்து, வெளிய ஹால்ல எட்டிப் பார்த்தேன்.

எங்க வீடே அவ்ளோ இருட்டா, மயான அமைதியில இருந்துச்சு.

என் கண்கள் நேரா அந்த கெஸ்ட் பெட்ரூம் கதவப் பார்த்துச்சு.

அந்தக் கதவு இன்னும் சாத்தியேதான் இருந்துச்சு.

அவர் இன்னும் வெளிய வரலங்குறது எனக்கு ஒரு பெரிய ரிலீஃபா இருந்துச்சு.

நான் மெதுவாத் திரும்பி, என் ரூம்க்குள்ளேயே இருந்த அட்டாச்டு பாத்ரூம்க்குள்ள நுழைஞ்சேன்.

கதவைச் சாத்தி, லாக் விழும் சத்தம் கூடக் கேட்காம ரொம்பப் பதமாத் தாழ்ப்பாள் போட்டேன்.

பாத்ரூம்க்குள்ள இருந்த அந்த பிரகாசமான லைட்டைப் போட்டேன்.

நான் நேரா அந்தப் பெரிய முகம் பார்க்கும் கண்ணாடிக்கு முன்னாடி போய் நின்னேன்.

என் மூச்சு காத்து இப்போ ரொம்ப வேகமா, சூடா வெளிய வந்துகிட்டு இருந்துச்சு.

என் கைகள் லேசா நடுங்குச்சு.

நான் மெதுவா என் கைகளைத் தூக்கி, என் நைட்டியோட கழுத்துப் பகுதியைப் பிடிச்சேன்.

அதை அப்படியே என் தோள்பட்டையில இருந்து கீழ நழுவ விட்டேன்.

அந்த மெல்லிய லைட் ப்ளூ நைட்டி, என் உடம்பை உரசிக்கிட்டே கீழ இறங்கி, தரையில சுருண்டு விழுந்துச்சு.

இப்போ நான் அந்தக் கண்ணாடி முன்னாடி முழுசா நின்னேன்.

என் உடம்புல எந்தத் துணியும் இல்லை.

என் இடுப்புக்குக் கீழ, அந்தச் சின்ன, டார்க் க்ரீன் கலர் காட்டன் பேண்ட்டி மட்டும்தான் இருந்துச்சு.

நான் என்னையே அந்தக் கண்ணாடியில பார்த்தேன்.

என் வெண்ணிறமான உடம்பு, அந்த பிரகாசமான வெளிச்சத்துல அவ்ளோ பளபளன்னு மின்னுச்சு.

என் ரெண்டு முலைகளும் அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா, கரெக்டான சைஸ்ல ரவுண்டா இருந்துச்சு.

அது ரொம்பப் பெருசும் இல்லை, ரொம்பச் சின்னதும் இல்லை.

ஒரு ஆம்பளை கைக்குள்ள சரியா அடங்குற மாதிரி அவ்ளோ அழகான ஷேப்ல இருந்துச்சு.

அதோட காம்புகள் ரெண்டும், நான் இப்போ பண்ணப் போற தப்பை நினைச்சு ஹார்டா விறைச்சுப் போயிருந்துச்சு.

என் இடுப்போட வளைவும், அந்த அகலமான குண்டியும் பார்க்க அவ்ளோ செக்ஸியா இருந்துச்சு.

நான் அவ்ளோ கியூட்டா, ஒரு காலேஜ் பொண்ணு மாதிரி இருந்தேன்.

என் உடம்போட அந்தப் பெர்ஃபெக்ட்டான ஸ்ட்ரக்சரைப் பார்க்கும்போது எனக்கே என் மேல ஒரு ஆசை வந்துச்சு.

அப்படியே என் பார்வை கொஞ்சம் கீழ இறங்குச்சு.

நான் போட்டுருந்த அந்த க்ரீன் கலர் பேண்ட்டியைப் பார்த்தேன்.

அந்தப் பேண்ட்டியோட நடுப்பகுதியில, என் புண்டைக்கு நேரா ஒரு பெரிய ஈரமான வட்டம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது.

என் உடம்புக்குள்ள ஊறுன ஈரம், அந்தப் பேண்ட்டியை முழுசா நனைச்சு, ஒரு டார்க் கலர்ல அவ்ளோ கிளியரா வெளிய தெரிஞ்சது.

அதைப் பார்த்ததும் எனக்குள்ள இன்னும் கொஞ்சம் கிக் ஏறுச்சு.

நான் என் போனைத் தூக்கினேன்.

என் முகம், என் அழகான முலைகள், என் இடுப்பு, அந்த ஈரமான க்ரீன் பேண்ட்டி எல்லாமே முழுசாத் தெரியுற மாதிரி ஒரு ஃபுல் பாடி மிரர் செல்ஃபி எடுத்தேன்.

அந்தப் போட்டோவை ஓபன் பண்ணிப் பார்த்தேன்.

அவ்ளோ ஹாட்டா, எந்த ஒரு ஆம்பளையும் பார்த்தா உடனே பைத்தியம் ஆகுற அளவுக்கு அந்தப் போட்டோ இருந்துச்சு.

எனக்கே என் துணிச்சலைப் பார்த்து ரொம்ப ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேனுக்காக நான் என் உடம்பை இப்படிப் போட்டோ எடுக்குற அளவுக்கு வந்துட்டேனேன்னு தோணுச்சு.

ஆனா அந்தத் துணிச்சல்தான் எனக்கு ஒரு உச்சகட்ட த்ரில்லைக் கொடுத்துச்சு.

நான் கீழ கிடந்த என் நைட்டியை எடுத்து மறுபடியும் மாட்டிக்கிட்டேன்.

பாத்ரூம் லைட்டை ஆஃப் பண்ணிட்டு, சத்தம் வராமக் கதவைத் திறந்து வெளிய வந்தேன்.

மறுபடியும் பெட்ல போய் உட்கார்ந்துகிட்டேன்.

என் ஹார்ட்பீட் இப்போ ரொம்ப ரொம்ப வேகமாத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் போனை எடுத்து பிரகாஷ்க்கு ரிப்ளை பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

இப்போ அவன் கண்டிஷனுக்கு நான் ஒத்துக்கக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணேன்.

நான்: நான் இப்போ போட்டோ அனுப்புறேன்.

நான்: ஆனா நான் வெறும் ரெண்டே ரெண்டு செகண்ட் தான் வெச்சிருப்பேன்.

நான்: அதுக்கப்புறம் உடனே நான் டெலீட் பண்ணிடுவேன்.

இந்த மெசேஜைப் பார்த்ததும் அவன் உடனே தன் அதிகாரத்தைக் காட்டினான்.

பிரகாஷ்: நோ மேடம். அதெல்லாம் முடியாது.

பிரகாஷ்: நான் பார்த்து முடிச்சுட்டு, டெலீட் பண்ணுன்னு சொல்ற வரைக்கும் நீங்க டெலீட் பண்ணக் கூடாது.

அவன் இப்படி மிரட்டுற மாதிரிச் சொன்னதும் எனக்குக் கோபம் வந்துச்சு.

நான்: நோ டா.

நான்: அப்படின்னா நான் அனுப்பவே மாட்டேன்.

நான் மறுபடியும் அந்த டாங்குற வார்த்தையை ரொம்ப உரிமையா யூஸ் பண்ணி அவனை மிரட்டினேன்.

நான் பின்வாங்கப் போறேன்னு அவனுக்குப் புரிஞ்சதும், அவன் கொஞ்சம் இறங்கி வந்தான்.

தான் ரொம்ப ஓவராப் புஷ் பண்றோம்னு அவனுக்கும் தெரிஞ்சுருச்சு.

பிரகாஷ்: ஓகே மேடம். ஒரு நிமிஷம் வெச்சிருங்க.

நான் அதுக்கும் ஒத்துக்கல. நான் பேரம் பேசினேன்.

நான்: முப்பது செகண்ட்.

நான்: அதுக்கு மேல ஒரு செகண்ட் கூட நான் வெச்சிருக்க மாட்டேன்.

பிரகாஷ்: ஓகே மேடம்... ப்ளீஸ் சீக்கிரம் அனுப்புங்க.

அவன் ஒத்துக்குக்கிட்டதும், என் கைகள் லேசா நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் கேலரியை ஓபன் பண்ணேன்.

பாத்ரூம்ல, வெறும் க்ரீன் பேண்ட்டியோட எடுத்த அந்த ஃபுல் பாடி போட்டோவை செலக்ட் பண்ணேன்.

என் மூச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கண்களை லேசா மூடிக்கிட்டு அந்த செண்ட் பட்டனை அழுத்தினேன்.

போட்டோ லோட் ஆகி, அவனுக்கு டெலிவரி ஆன அந்த டபுள் டிக் விழுந்துச்சு.

என் போன் ஸ்கிரீனையே நான் கண்ணிமைக்காமப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

போட்டோவை அவன் ஓபன் பண்ணிட்டான், ப்ளூ டிக் வந்துடுச்சு.

இப்போ என் ஹார்ட்பீட் என் காதுக்குள்ளயே சத்தமா கேட்குற அளவுக்குத் துடிச்சுது.

ஒன்னு... ரெண்டு... மூணு...

நான் செகண்டுகளை மனசுக்குள்ள எண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

பத்து செகண்ட் ஆச்சு.

அவன்கிட்ட இருந்து எந்த ஒரு மெசேஜும் வரல. எந்த ரியாக்‌ஷனும் இல்லை.

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பதட்டம் வந்துச்சு.

ஏன் இன்னும் எதுவும் சொல்லல? போட்டோ நல்லா இல்லையா?

இல்ல பார்த்துட்டு ஏதாவது ஷாக் ஆகிட்டானா?

இருபது செகண்ட் ஆச்சு.

இன்னும் மேல டைப்பிங்னு கூட வரல.

எனக்கு ரொம்பப் பயமா ஆயிடுச்சு. அந்த முப்பது செகண்ட் முடிஞ்சதும் நான் டெலீட் பண்ணிடலாம்னு நினைச்சேன்.

திடீர்னு ஸ்கிரீன்ல மெசேஜ்கள் கொட்ட ஆரம்பிச்சுது.

ஒன்னு ரெண்டு இல்லை, மழையா வந்து விழுந்துச்சு.

பிரகாஷ்: ஓ மை காட் மேடம்!!!!!

பிரகாஷ்: நான் நிஜமாவே செத்துட்டேன் மேடம்...

பிரகாஷ்: என்ன ஒரு உடம்பு மேடம் உங்களுக்கு... வாவ்!

பிரகாஷ்: என்னால என் கண்ணையே நம்ப முடியல மேடம்...

பிரகாஷ்: முழுசா ஒரு ஓவியம் மாதிரி இருக்கீங்க மேடம் நீங்க.

பிரகாஷ்: உங்க இடுப்பு வளைவு, அந்த ஷேப்... அப்பப்பா!

பிரகாஷ்: உங்க ஸ்ட்ரக்சர் அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா இருக்கு மேடம்.

பிரகாஷ்: ஒரு சின்னக் குறைக் கூடச் சொல்ல முடியாது மேடம்.

பிரகாஷ்: உங்க தொடையைப் பாருங்க மேடம்... எவ்ளோ அழகா, வெள்ளையா இருக்கு...

பிரகாஷ்: உங்க மாம்பழங்கள் ரெண்டும் எவ்ளோ கியூட்டா இருக்கு மேடம்...

பிரகாஷ்: அது என் கைக்குள்ள அவ்ளோ சரியா அடங்கும் மேடம்.

பிரகாஷ்: இந்த முழு உடம்பையும் நான் அப்படியே என் கைகள்ல வெச்சு விளையாடணும் போல இருக்கு மேடம்...

பிரகாஷ்: உங்க உடம்பு முழுக்க என் எச்சில் படுற அளவுக்கு நான் உங்களை நக்கி எடுக்கணும் மேடம்...

பிரகாஷ்: உங்க காம்புகள் எவ்ளோ ஹார்டா என்னை தவிக்க வைக்குது தெரியுமா மேடம்...

பிரகாஷ்: ஐயோ... என்னால முடியல மேடம்... எனக்குப் பைத்தியமே பிடிச்சிடும்...

அவன் இப்படி அப்பட்டமா, பச்சையா என் உடம்பை வர்ணிச்சு அனுப்பின மெசேஜ்களைப் படிக்கப் படிக்க என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சூடு அப்படியே கொழுந்து விட்டு எரிய ஆரம்பிச்சுது.

என் நெஞ்சுக்குள்ள அந்தப் பட்டாம்பூச்சிகள் பயங்கரமாப் பறந்துச்சு.

என் முலைக்காம்புகள் ரெண்டும் இன்னும் ஹார்டா விறைச்சுப் போய் வலியை உண்டாக்குச்சு.

ஒரு ஆம்பளை என் உடம்பைப் பார்த்து, இவ்ளோ பித்துப் பிடிச்சு அலையுறான்ங்குற அந்த ஃபீல் எனக்கு ஒரு விவரிக்க முடியாத மயக்கத்தைக் கொடுத்துச்சு.

நான் ஒரு தேவதை மாதிரி, என் உடம்பு ஒரு சிற்பம் மாதிரி இருக்கேன்னு அவன் சொல்லச் சொல்ல, நான் அப்படியே உருகிப் போனேன்.

கார்த்திக் எனக்குக் கொடுக்காத அந்த ரசனையை, இந்த வாட்ச்மேன் எனக்குக் கொடுத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட அந்தப் பச்சையான வார்த்தைகள் என்னைக் கட்டிப் போட்டுடுச்சு.

நான் முப்பது செகண்ட்ல டெலீட் பண்ணிடுவேன்னு போட்ட அந்த ரூல்ஸை நானே மறந்துட்டேன்.

ஒன்னு, ரெண்டு நிமிஷம் இல்லை, ரொம்ப நேரமாச்சு.

நான் அந்தப் போட்டோவை இன்னும் டெலீட் பண்ணவே இல்லை.

பெட்ல அப்படியே சாய்ஞ்சு படுத்துக்கிட்டு, நான் ரொம்ப வேகமா மூச்சு விட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் அனுப்புற ஒவ்வொரு மெசேஜுக்கும் நான் வெறும் ம்ம்னு மட்டும் ரிப்ளை பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் எந்தத் துணியும் இல்லாம, வெறும் பேண்ட்டியோட அவனுக்கு முன்னாடி நிக்கிறதை அவன் அவ்ளோ ரசிச்சுப் பூஜை பண்றதை நான் ரொம்பவே அனுபவிச்சு ரசிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.

இது ரொம்பத் தப்பு, ரொம்ப அசிங்கம்னு என் மூளை சொன்னாலும் இந்தத் தப்பான விஷயத்துல இருக்கிற அந்தத் த்ரில் என்னை முழுசா ஆக்கிரமிச்சிடுச்சு.

ரொம்ப நேரம் கழிச்சு, நான் ஒரு வழியாச் சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

நான்: ஓகே பிரகாஷ்.

நான்: டைம் ரொம்ப ஆகிடுச்சு, நான் இப்போ டெலீட் பண்ணப் போறேன்.

இப்படி அனுப்பினதும் அவன் வழக்கம் போலக் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் மேடம்... ப்ளீஸ்...

பிரகாஷ்: இன்னும் ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் மட்டும் மேடம்...

பிரகாஷ்: நான் இன்னும் பார்த்து முடிக்கல மேடம்... ப்ளீஸ் டெலீட் பண்ணிடாதீங்க.

அவன் இப்படிக் கெஞ்சினதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் கேள்வி வந்துச்சு.

அவன் நினைச்சா இந்த நேரத்துல அந்தப் போட்டோவை ஈஸியா ஸ்கிரீன்ஷாட் எடுத்திருக்கலாம்.

இல்ல அவனோட போன்ல சேவ் பண்ணியிருக்கலாம்.

ஆனா அவன் ஏன் எதுவுமே தெரியாத மாதிரி, இன்னும் பார்க்கல, டெலீட் பண்ணாதீங்கன்னு கெஞ்சுறான்?

ஒருவேளை அவன் உண்மையாவே சேவ் பண்ணலையா?

நான் ரொம்ப கறாரா ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினேன்.

நான்: நோ பிரகாஷ். நான் டெலீட் பண்றேன்.

அப்படிச் சொல்லிட்டு, அந்தப் போட்டோவை டெலீட் ஃபார் எவரிஒன் கொடுத்து அழிச்சிட்டேன்.

அழிச்ச உடனே நான் ஒரு கேள்வி கேட்டேன்.

நான்: உண்மையச் சொல்லு...

நான்: நீ என் போட்டோவை உன் போன்ல சேவ் பண்ணிட்டியா?

நான்: இல்ல ஸ்கிரீன்ஷாட் எடுத்துட்டியா?

அவன் உடனே சத்தியம் பண்ணி ரிப்ளை அனுப்பினான்.

பிரகாஷ்: சத்தியமா இல்லை மேடம்.

பிரகாஷ்: நான் அந்த மாதிரி சீட்டிங் எல்லாம் பண்ண மாட்டேன்.

பிரகாஷ்: நீங்க என் மேல அவ்ளோ நம்பிக்கை வெச்சு அனுப்பும்போது, நான் எப்டி மேடம் தப்புப் பண்ணுவேன்?

பிரகாஷ்: நீங்க செக் பண்ணிக்கலாம் மேடம், நான் ஸ்கிரீன்ஷாட் எடுக்கல.

அவனோட அந்த வார்த்தைகள்ல இருந்த உண்மை எனக்குப் புரிஞ்சது.

அவன் முரட்டுத்தனமா, பச்சையாப் பேசினாலும், என் சம்மதம் இல்லாம அவன் என் போட்டோவை சேவ் பண்ணலங்குறது எனக்கு அவன் மேல ஒரு சின்ன மரியாதையை உண்டாக்குச்சு.

நான் கொஞ்சம் அமைதியாகிட்டேன்.

பிரகாஷ் மறுபடியும் என்னை வர்ணிக்க ஆரம்பிச்சான்.

பிரகாஷ்: ரொம்ப ரொம்ப தேங்க்ஸ் மேடம்.

பிரகாஷ்: தேங்க்யூ சோ மச்.

பிரகாஷ்: நீங்க நிஜமாவே ரொம்பப் பெர்ஃபெக்ட்டா இருக்கீங்க மேடம்.

பிரகாஷ்: என் லைஃப்ல நான் இப்படி ஒரு உடம்பைப் பார்ப்பேன்னு எதிர்பார்க்கவே இல்ல மேடம்.

நான் அந்த மெசேஜ்களைப் படிச்சுக்கிட்டே அமைதியா இருந்தேன்.

கொஞ்ச நேரத்துல, பிரகாஷ் திடீர்னு அவனோட பேச்சை வேற பக்கமா திருப்பினான்.

பிரகாஷ்: மேடம்...

பிரகாஷ்: உங்க போட்டோவைப் பார்த்ததுக்கப்புறம்...

பிரகாஷ்: அது ரொம்ப ஸ்ட்ரெயிட்டா, அவ்ளோ ஹார்டா நின்னுக்கிட்டு இருக்கு மேடம்.

பிரகாஷ்: இதுவரைக்கும் இல்லாத அளவுக்கு, இப்போ அது ஒரு இரும்பு மாதிரி விறைச்சு நிக்குது மேடம்.

இந்த மெசேஜைப் பார்த்ததும் என் மூச்சு காத்து லேசா நின்னுச்சு.

அவன் மறுபடியும் அவனோட அந்த முரட்டு சுண்ணியைப் பத்திப் பேச ஆரம்பிச்சிட்டான்.

என் புண்டைக்குள்ள மறுபடியும் அந்த ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

பிரகாஷ் அடுத்ததா ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

பிரகாஷ்: மேடம்... நீங்க அதைப் பார்க்குறீங்களா?

பிரகாஷ்: நான் வேணா உங்களுக்குப் போட்டோ அனுப்பட்டுமா?

அவன் இப்படிக் கேட்டதும், என் பெண்மை உணர்வு உடனே விழிச்சுக்கிச்சு.

என் உள்ளுணர்வு அதைப் பார்க்கணும்னு ரொம்ப ஆசைப்பட்டாலும், என் வெக்கமும், சமூகத்துல நான் ஒரு டீசண்டான பொண்ணுங்குற அந்தப் போர்வையும் என்னைத் தடுத்துச்சு.

நான் உடனே எந்த யோசனையும் இல்லாம டைப் பண்ணேன்.

நான்: நோ.

நான்: எனக்கு அதெல்லாம் பார்க்க இஷ்டம் இல்லை.

நான்: நீ எதுவும் அனுப்ப வேணாம்.

இந்த மெசேஜை செண்ட் பண்ண ஒரு சில செகண்டுகள்ல எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான தவிப்பு வந்துச்சு.

அவனோட அந்த ராட்சசத்தனமான, கருத்த, நரம்புகள் புடைச்ச சுண்ணியை மறுபடியும் பார்க்கணும்னு என் உடம்பு அவ்ளோ ஆசைப்பட்டுச்சு.

அதோட அந்தத் தடிமனை என் கண்கள்ல பார்க்க என் பெண்மை ஏங்குச்சு.

ஆனா, நான் எப்டி எந்த வெக்கமும் இல்லாம, ஆமா எனக்கு உன் சுண்ணியைப் பார்க்கணும் அனுப்புனு கேட்க முடியும்?

அப்படி நான் கேட்டா, aஅவனுக்கு நானே க்ரீன் சிக்னல் கொடுத்த மாதிரி இருக்கும்.

இப்படி நிறைய குழப்பங்கள் என் மனசுல ஓடிச்சு.

நான் எதுவுமே பேசாம ரொம்ப நேரம் அமைதியா இருந்தேன்.

என் அமைதியைப் பார்த்துட்டு, நான் தயங்குறேன்ங்குறதை பிரகாஷ் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

அவன் மறுபடியும் ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

பிரகாஷ்: ஆர் யூ ஷ்யூர் மேடம்?

பிரகாஷ்: உங்களுக்கு நிஜமாவே பார்க்க இஷ்டம் இல்லையா?

பிரகாஷ்: நான் அனுப்பட்டுமா மேடம்?

அவன் இப்படி மறுபடியும் கேட்டதும், எனக்குள்ள இருந்த வெக்கம் என்னை ரொம்பவே கட்டாயப்படுத்துச்சு.

நான் ஆசைப்பட்டாலும், அதை வெளிய சொல்ல முடியாத ஒரு நிலைமை.

நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு, என் ஆசையை அடக்கிக்கிட்டு ரிப்ளை பண்ணேன்.

நான்: நான் தான் நோ சொல்லிட்டேன்ல?

நான்: எனக்கு வேணாம். நீ அனுப்பாத.

நான் இப்படி மறுபடியும் கறாராச் சொன்னதும், அவன் அமைதியாகிட்டான்.

பிரகாஷ்: ஓகே மேடம்.

பிரகாஷ்: பரவாயில்லை. நான் அனுப்பல.

இந்த மெசேஜ் வந்ததும், நான் வெறும் ம்ம்னு மட்டும் ஒரு ரிப்ளை அனுப்பினேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள நான் என்னையே சத்தம் போட்டுத் திட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஏன்டி இப்படிப் பண்ண? ஆமான்னு சொல்ல வேண்டியதுதானே?

அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணியைப் பார்க்கும் சான்ஸை நீயே கெடுத்துக்கிட்டியேடி!

நீ ஏன்டி இப்படி வேணாம்னு சொன்ன?

இப்படி எனக்கு நானே மண்டையில அடிச்சுக்காத குறையா ஃபீல் பண்ணேன்.

என் ஆசையை என் வெக்கம் தடுத்து நிறுத்தினதை நினைச்சு எனக்கு என் மேலயே கடுப்பா இருந்துச்சு.

என் உடம்பு சூட்டுல தகிச்சுக்கிட்டு இருந்தாலும், என்னால வெளிய சொல்ல முடியாம நான் தவிச்சேன்.

அடுத்த கொஞ்ச நேரத்துல, பிரகாஷ் மறுபடியும் என் உடம்பைப் பத்தி வர்ணிக்க ஆரம்பிச்சான்.

அவன் என் போட்டோவை வச்சு, என் உடம்போட ஒவ்வொரு பாகத்தையும் அணு அணுவாப் பச்சையா டைப் பண்ணான்.

பிரகாஷ்: உங்க முகம் அவ்ளோ பளபளன்னு இருக்கு மேடம்...

பிரகாஷ்: உங்க கழுத்து வளைவுல அப்படியே முத்தம் கொடுக்கணும் போல இருக்கு...

பிரகாஷ்: உங்க கைகள் எவ்ளோ சாஃப்டா இருக்கும்னு நான் ஃபீல் பண்ணியிருக்கேன்...

பிரகாஷ்: உங்க இடுப்பு... ஐயோ... அந்த இடுப்பைப் பிடிச்சுக்கிட்டு நான் நிக்கணும் மேடம்...

பிரகாஷ்: உங்க தொடைகள்... அந்த கேப் இல்லாம அவ்ளோ ஒட்டி இருக்கு மேடம்...

பிரகாஷ்: உங்க கால்கள் அவ்ளோ நீளமா, அழகா இருக்கு...

இப்படி ஒவ்வொரு பாகமா வர்ணிச்ச அவன், கடைசியா என் முலைகளுக்கு வந்தான்.

பிரகாஷ்: உங்க மாம்பழங்களைப் பத்தி நான் சொல்லியே ஆகணும் மேடம்.

பிரகாஷ்: அந்த அழகான பெர்ஃபெக்ட்டான ரவுண்ட் ஷேப்... அதுக்கு நடுவுல இருக்கிற அந்த டார்க் ப்ரவுன் காம்புகள்...

பிரகாஷ்: அந்த காம்புகளைச் சுத்தி இருக்கிற அந்த ஏரியோலா...

பிரகாஷ்: அதை அப்படியே என் பல்லால கடிச்சு, அந்தப் பச்சையான மாம்பழத்தை நான் ரசிச்சுச் சாப்பிடணும் மேடம்...

அவன் இப்படி என் முலைக்காம்புகளையும், அதைச் சுத்தி இருக்கிற அந்த ஏரியோலாவையும் இவ்ளோ அப்பட்டமாப் பேசினது....

என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஆழமான, துடிப்பான கற்பனையை ஓட விட்டுச்சு.

நான் என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்.

என் போனை ஒரு ஓரமா வெச்சுட்டு, என் ரெண்டு கைகளாலயும் என் நைட்டிக்கு மேலயே என் முலைகளைப் பிடிச்சேன்.

என் கற்பனையில, நான் இப்போ பிரகாஷுக்கு முன்னாடி நிக்குறேன்.

அவன் என் பெட்ல உக்காந்துருக்கான். நான் அவனுக்கு முன்னாடி எந்தத் துணியும் இல்லாம நிக்குறேன்.

அவனோட அந்த முரட்டுத்தனமான, கருத்த கைகள் ரெண்டும் என் இடுப்பைப் பிடிக்குது.

அவன் என்னை அவனுக்குப் பக்கத்துல இழுக்குறான்.

நான் அவனுக்கு அவ்ளோ நெருக்கமாப் போய் நிக்குறேன்.

என் வெண்ணிறமான, கரெக்டான சைஸ்ல இருக்கிற அந்த ரவுண்டான முலைகள் அவனோட முகத்துக்கு நேரா இருக்கு.

அவன் தன் ரெண்டு கைகளாலயும் என் முலைகளை அடியில இருந்து தாங்கிப் பிடிக்குறான்.

அவனோட கருத்த கைகளுக்கும், என் வெள்ளையான முலைகளுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என் கற்பனையில அவ்ளோ அழகாத் தெரியுது.

அவன் கைகள் அவ்ளோ சொரசொரப்பா, என் மென்மையான முலைகள் மேல உரசும்போது எனக்கு லேசாச் சிலிர்க்குது.

நான் என் மார்பை இன்னும் கொஞ்சம் அவனுக்கு முன்னாடி நீட்டுறேன்.

அவன் மூக்கை என் முலைகளுக்கு நடுவுல வெச்சு ஆழமா மூச்சை இழுக்குறான்.

என் உடம்போட வாசனையை அவன் ஒரு மிருகம் மாதிரி முழுசா உள்வாங்குறான்.

அவன் வாய் லேசாத் திறக்குது.

அவனோட சூடான நாக்கு வெளிய வந்து, என் வலது முலையோட அந்த டார்க் ப்ரவுன் ஏரியோலாவைச் சுத்தி ஒரு வட்டம் போடுது.

அவனோட எச்சில் என் முலையில படும்போது, அது அவ்ளோ சில்லுன்னு இருக்கு.

ஆனா அவன் நாக்கோட உரசல்ல ஒரு பயங்கரமான சூடு பிறக்குது.

அவன் நாக்கு அந்த ஏரியோலாவைச் சுத்தி மெதுவா தடவிக்கிட்டே வருது.

அந்த நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே புடைச்சுக்கிட்டு சிலிர்க்குது.

ஆஹ்... னு நான் கற்பனையிலேயே லேசா முனகுறேன்.

என் கைகள் தானாகவே அவனோட தலையைப் பிடிச்சு என் நெஞ்சோட அழுத்துது.

அவன் இப்போ முழுசா என் முலைக்காம்பை அவனோட வாய்க்குள்ள இழுக்குறான்.

ஒரு பசியோட இருக்கிற குழந்தை மாதிரி, ஆனா ஒரு மிருகத்தனமான வேகத்தோட அவன் என் காம்பை சப்ப ஆரம்பிக்கிறான்.

ச்லக்... ச்லக்... னு அவன் சப்புற சத்தம் என் காதுக்குள்ள அப்படியே கேட்குது.

அவன் நாக்கு என் காம்பை சுத்தி சுத்தி வருது.

அவன் உதடுகள் என் முலையை அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிடிச்சிருக்கு.

அவனோட முரட்டு பற்கள் என் மென்மையான காம்புகள் மேல லேசா உரசுது.

திடீர்னு அவன் தன் பற்களால என் காம்பை லேசாக் கடிக்கிறான்.

அந்தச் சின்ன வலி, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய இன்பத்தைக் கொண்டு வருது.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே புடைச்சுக்கிட்டு நிக்குது.

நான் வலி தாங்க முடியாம லேசா என் இடுப்பை வளைக்கிறேன்.

அவன் கடிக்கக் கடிக்க, என் புண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு சின்னக் கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி ஒரு துடிப்பு வருது.

நான் அவனோட தலையை என் ரெண்டு கைகளாலயும் இறுக்கமாப் பிடிச்சு, என் முலைகளுக்குள்ள இன்னும் ஆழமா அழுத்துறேன்.

அவன் உதடுகள் என் முலையில இருந்து பிரியாமலேயே, அப்படியே என் இடது முலைக்கு மாறுறான்.

என் இடது முலைக்காம்பை அவன் வாய்க்குள்ள வெச்சுக்கிட்டு, வலது முலையைத் தன் கையால கசக்கிப் பிழியுறான்.

அவனோட அந்த முரட்டுத்தனமான பிசையல்ல என் முலைகள் செக்கச் செவேர்னு சிவந்து போகுது.

அவன் கைகள் என் முலையோட கீழ்ப்பகுதியில அழுத்தி, அதை இன்னும் மேல தூக்கி அவனோட வாய்க்கு வசதியாக் கொடுக்குது.

என் மூச்சு காத்து விர்ரு விர்ருன்னு வெளிய வருது.

என் உடம்பு முழுக்க வேர்த்து, என் நெஞ்செல்லாம் ஈரமாப் பளபளன்னு மின்னுது.

அவன் என் முலைகளைத் தன் எச்சிலால முழுசா நனைச்சு, அவ்ளோ வெறித்தனமாச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்கான்.

அவன் வாயில இருந்து வர்ற உஷ்ணம் என் முலைக்காம்புகளை இன்னும் ஹார்டா மாத்துது.

அந்த வெதுவெதுப்பான ஃபீல், என் உடம்போட ஒவ்வொரு அணுவையும் சிலிர்க்க வைக்குது.

என்னை முழுசா ஒரு மயக்கத்துல தள்ளுச்சு.

நான் பெட்ல அப்படியே மல்லாக்கப் படுத்துக்கிட்டு, என் கால்களை அகட்டி வெச்சுக்கிட்டு ரொம்ப வேகமா மூச்சு விட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் போன் மறுபடியும் வைப்ரேட் ஆச்சு.

நான் மெதுவாக் கண்களைத் திறந்து போனை எடுத்துப் பார்த்தேன்.

பிரகாஷ் அடுத்த மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தான்.

அவன் இப்போ அந்த க்ரீன் கலர் பேண்ட்டிக்குள்ள என்ன இருக்குங்குற டாபிக்குக்கு வந்தான்.

பிரகாஷ்: அந்த க்ரீன் கலர் பேண்ட்டிக்குள்ள என்ன இருக்குன்னு பார்க்க என் உசுரே துடிக்குது மேடம்.

பிரகாஷ்: அது எவ்ளோ உப்பலா, வெளிய துருத்திக்கிட்டு இருக்குன்னு அந்தப் போட்டோல கிளியராத் தெரியுது.

பிரகாஷ்: ஆனா நான் ஒரு விஷயத்தை நோட் பண்ணேன் மேடம்.

பிரகாஷ்: அந்தப் பேண்ட்டியோட கீழ, நடுவுல... அவ்ளோ பெரிய ஈரமா இருந்துச்சு.

பிரகாஷ்: அந்த ஈரம்... எனக்காக வந்ததுதானே மேடம்?

பிரகாஷ்: உங்க புண்டை எனக்காக எவ்ளோ தவிக்குதுன்னு அந்த ஈரம் எனக்குச் சொல்லுது மேடம்.

இந்த மெசேஜைப் பார்த்ததும் என் மூஞ்சியில யாரோ சுடு தண்ணியை ஊத்தின மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் எவ்ளோ ஓப்பனா, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம புண்டைங்குற வார்த்தையை எனக்கு மெசேஜ் பண்ணியிருக்கான்.

எனக்கு ரொம்ப வெக்கமாவும், பதட்டமாகவும் இருந்தாலும், உள்ளுக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான துடிப்பு இருந்துச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன் எங்கிட்ட இவ்ளோ பச்சையாப் பேசுறான்.

அவன் என் லிமிட்டை எல்லாம் உடைச்சு, முழுசா அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டான்.

ஆனா அவன் அப்படித் தப்பான, அழுக்கான வார்த்தைகள் பேசப் பேச எனக்குள்ள அவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவன் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதுமே என் பேண்ட்டிக்குள்ள இன்னும் சூடா ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

எனக்காகத் தானேன்னு அவன் கேட்ட கேள்வி, என்னை மறுபடியும் ஒரு ஆழமான கற்பனைக்குள்ள இழுத்துட்டுப் போச்சு.

நான் என் கண்களை மறுபடியும் மூடிக்கிட்டேன்.

என் கற்பனையில, நான் அவனுக்கு ஆமா, அந்த ஈரம் உனக்காக வந்ததுதான்னு சொல்றேன்.

அதைக்கேட்ட உடனே அவன் கண்கள்ல ஒரு தவிப்பு வருது.

அவன் என்னை அப்படியே பெட்ல தள்ளி, என் மேல ஏறுறான்.

அவன் ரெண்டு கால்களையும் அகட்டி, எனக்கு நடுவுல வந்து மண்டியிட்டு உட்காருறான்.

நான் வெறும் அந்த க்ரீன் கலர் பேண்ட்டியோட அவனுக்கு முன்னாடி மல்லாக்கப் படுத்துருக்கேன்.

அவன் முகத்தை மெதுவா என் இடுப்புக்குக் கீழ கொண்டு போறான்.

அவனோட மூக்கு சரியா என் பேண்ட்டியோட அந்த ஈரமான பகுதிக்கு நேரா நிக்குது.

அவன் ஆழமா மூச்சை இழுத்து, என் புண்டையோட வாசனையை, அந்தப் பேண்ட்டிக்கு மேலேயே முகர்ந்து பார்க்குறான்.

அவன் மூச்சு காத்து என் பேண்ட்டி மேல படும்போது, எனக்கு அவ்ளோ சூடா இருக்கு.

அவன் லேசாத் தன் நாக்கை வெளிய நீட்டுறான்.

என் பேண்ட்டியைக் கழட்டாம, அந்த ஈரமான துணிக்கு மேலேயே அவன் நாக்கால நக்குறான்.

என் நீர் நனைஞ்ச அந்தத் துணியை அவன் அவ்ளோ ரசிச்சு ருசி பார்க்குறான்.

அந்த ஈரமான துணி என் புண்டையோட இன்னும் ஒட்டி உரசும்போது, எனக்கு ஒரு பயங்கரமான கிளுகிளுப்பு வருது.

என் ரெண்டு தொடைகளும் தானாகவே நடுங்க ஆரம்பிக்குது.

அவன் கொஞ்ச நேரம் அந்தத் துணியை நக்கிட்டு, அப்புறம் தன் விரல்களால அந்தப் பேண்ட்டியோட ஓரத்தில் பிடிக்குறான்.

அந்த எலாஸ்டிக்கை மெதுவா இழுத்து, என் பேண்ட்டியை ஒரு பக்கமா விலக்கி விடுறான்.

இப்போ என் புண்டை எந்த மறைப்பும் இல்லாம, முழுசாத் திறந்து கிடக்குது.

அது அவ்ளோ ஈரமா, துடிப்போட சிவந்து போயிருக்கு.

அவனோட அந்த முரட்டுத்தனமான முகம் என் ரெண்டு கால்களுக்கு நடுவுல இருக்கு.

அவன் தன் முகத்தை அப்படியே என் புண்டைக்குள்ள புதைக்குறான்.

அவனோட சூடான நாக்கு, எந்தத் தடையுமில்லாம என் புண்டைப் பருப்பு மேல படுது.

ஆஹ்ஹ்... னு நான் சத்தமா முனகி, என் இடுப்பை மேல தூக்குறேன்.

அவன் நாக்கு அவ்ளோ வேகமா, ஒரு நாய்க் குட்டி தண்ணி குடிக்கிற மாதிரி என் நீரை நக்கிக் குடிக்க ஆரம்பிக்குது.

ச்லக்... ச்லக்... னு அந்தச் சத்தம் என் ரூம் முழுக்கக் கேட்குது.

நான் என் ரெண்டு கைகளாலயும் அவனோட முடியை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, அவனை இன்னும் ஆழமா என் புண்டைக்குள்ள அழுத்துறேன்.

அவன் நாக்கு என் புண்டையோட ஒவ்வொரு மடிப்பையும் விடாம நக்கி எடுக்குது.

அந்தச் சூடான நாக்கு என் பருப்பைச் சுத்திச் சுத்தி உரசும்போது, என் நரம்புகள் எல்லாம் துடிக்குது.

அவன் தன் ரெண்டு கைகளாலயும் என் குண்டியைத் தாங்கிப் பிடிச்சு, என்னை அவனோட வாய்க்கு வசதியாத் தூக்கி வெச்சுக்கிறான்.

அவன் எச்சிலும், என் ஈரமும் ஒன்னா சேர்ந்து என் தொடை வழியா வழிஞ்சு ஓடுது.

அவன் வாய் முழுசா என் புண்டையை லாக் பண்ணி, அப்படியே உறிஞ்சிக் குடிக்கிறான்.

நான் இன்பம் தாங்க முடியாம என் தொடைகளை இன்னும் அகலமா விரிச்சு அவனுக்கு வசதியாக் காட்டுறேன்.

என் உடம்பெல்லாம் ஒரு உச்சகட்டச் சிலிர்ப்பில நடுங்குது.

அந்த ஈரமான, பச்சையான கற்பனை என்னைப் முழுசாப் பித்துப் பிடிக்க வெச்சுது.

நான் உடனே முழிச்சுக்கிட்டு, நிஜ உலகத்துக்கு வந்தேன்.

என் கைகள் போனை ரொம்ப இறுக்கமாப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

ஆனா, ரியாலிட்டில நான் இவ்ளோ தூரம் இறங்கிப் போயிடக் கூடாதுன்னு என் வெக்கம் என்னைத் தடுத்துச்சு.

நான் இவ்ளோ மூட் ஆகி, என் புண்டை நனைஞ்சதை அவன் அந்தப் போட்டோல கிளியரா நோட் பண்ணியிருக்கான்னு நினைக்கும்போது எனக்கு ரொம்ப அசிங்கமா இருந்துச்சு.

நான் உடனே அதை மறுத்து டைப் பண்ணேன்.

நான்: நோ.

நான்: அதெல்லாம் இல்லை, நீ கண்டதையும் கற்பனை பண்ணாத.

நான்: அந்த மாதிரி எந்த ஈரமும் இல்லை.

ஆனா அவன் விடுறதா இல்லை.

பிரகாஷ்: ஏன் மேடம் பொய் சொல்றீங்க?

பிரகாஷ்: எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது மேடம்.

பிரகாஷ்: உங்க புண்டை எனக்காக எவ்ளோ தவிக்குதுன்னு அந்த ஈரம் எனக்குச் சொல்லுது மேடம்.

பிரகாஷ்: அது எனக்காகத் தானே மேடம்? சொல்லுங்க ப்ளீஸ்...

அவன் இப்படி மறுபடியும் மறுபடியும் கேட்கவும், எனக்கு ரொம்ப வெக்கமா ஆயிடுச்சு.

நான் என்ன பதில் சொல்றதுன்னு தெரியாமத் தவிச்சேன்.

கடைசியா என்னால தாங்க முடியாம, நான் ஒரு ரிப்ளை அனுப்பினேன்.

நான்: போதும் டா பிரகாஷ்.

நான்: இதை இதோட நிறுத்திக்கோ. இதுக்கு மேல ஒன்னும் பேசாத.

நான் இப்படிச் சொன்னதும் அவன் அமைதியாகிட்டான்.

அவன் எனக்கு ஒரு சின்ன பிரேக் கொடுத்தான்.

ஆனா இப்போ, அவன் பேசிப் பேசி என் உடம்புக்குள்ள ஏத்தி விட்ட அந்தச் சூடு என்னைப் பாடாய்ப் படுத்துச்சு.

என் பெண்மை, என் வெக்கம், என் டீசன்சி எல்லாத்தையும் மீறி என் ஆசை இப்போ முழுசா வெளிய வந்துச்சு.

அவனோட அந்த சுண்ணியைப் பார்த்தே ஆகணும்ங்குற ஏக்கம் என் மூளையை ஆக்கிரமிச்சுது.

நான் என் வெக்கத்தை எல்லாம் மூட்டை கட்டி வெச்சுட்டு, என் விரல்களால ஒரு மெசேஜை டைப் பண்ணேன்.

நான்: பிரகாஷ்...

நான்: உனக்கு இஷ்டம்னா... அதை அனுப்பு.

இந்த மெசேஜை செண்ட் பண்ணிட்டு, நான் என் முகத்தை ரெண்டு கையாலயும் பொத்திக்கிட்டேன்.

எனக்கே என் மேல அவ்ளோ வெக்கமா இருந்துச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட போய், அவனோட சுண்ணி போட்டோவை நானே வான்டடா கேட்குறேன்.

ஆனா பிரகாஷ் இப்போ மறுபடியும் ஒரு கேம் விளையாட ஆரம்பிச்சான்.

அவன் உடனே போட்டோவை அனுப்பல.

அதுக்குப் பதிலா ஒரு மெசேஜ் அனுப்பினான்.

பிரகாஷ்: எதை அனுப்பணும் மேடம்?

இந்த மெசேஜைப் பார்த்ததும் என் முகம் செக்கச் செவேர்னு சிவந்துருச்சு.

எனக்கு லேசாக் கோபமும், எரிச்சலும் வந்துச்சு.

அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும் நான் எதைக் கேட்குறேன்னு.

ஆனா, அதை என் வாயால, என் மெசேஜ் மூலமா அப்பட்டமாத் சொல்ல வைக்கணும்னு அவன் ஆசைப்படுறான்.

என்னை இன்னும் மூட் ஏத்தணும்னு சொல்லி, என் வாயாலேயே அந்த வார்த்தையை வரவழைக்கணும்னு அவன் இப்படித் தந்திரமா விளையாடுறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சது.

[yazhiniram]

ஹாய் guys,

அடுத்த 10–15 parts எல்லாம் நான் ஏற்கனவே எழுதி வைத்திருக்கேன். அவை எல்லாம் இங்கே post பண்ணுவேன். அதுக்கப்புறம் இந்த story-யை நான் continue பண்ண மாட்டேன்.

இந்த decision எடுக்க  கஷ்டமா இருந்தது. ஒரு story எழுதுறது சும்மா எழுதுறதுக்காக இல்ல. அதுக்குள்ள நிறைய நேரம், யோசனை, feeling, effort எல்லாம் இருக்கு. ஒவ்வொரு part-உம் நான் மனசோடு தான் எழுதினேன்.

ஆனா honestly சொன்னா… response இல்லாம போறது ரொம்ப discourage பண்ணுது. Comments இல்ல, discussions இல்ல… சில நேரம் யாராவது படிக்கிறாங்களா கூட தெரியல. அது ரொம்ப empty-ஆ feel ஆகுது.

Audience இல்லாம தொடர்ந்து எழுதுறது ரொம்ப கஷ்டம். நான் மட்டும் பேசிட்டு இருக்கேன், யாரும் கேக்கவே இல்ல மாதிரி தோணுது.

நான் என் நேரத்தையும் energy-யும் இதுக்காக கொடுத்தேன். ஆனா response இல்லாம இருக்கும்போது தொடர்ந்து எழுதுறது என் நேரத்தையும் வீணாக்குற மாதிரி feel ஆகுது. அதே நேரம் உங்க நேரத்தையும் வீணாக்கணும்னு நான் நினைக்கல.

சிலருக்கு இது boring ஆக இருந்திருக்கலாம். “Spice இல்ல”ன்னு தோணியிருக்கும். ஆனா நான் எப்படி சொல்லணும்னு நினைச்சே அப்படிதான் எழுதியேன். Trend-ஐ follow பண்ணல. இது என் style.

யாராவது silent-ஆ வாசிச்சு இருந்தீங்கனா, அதற்கே நான் மனசார நன்றி சொல்லணும். அதனால்தான் இது இவ்வளவு தூரம் வந்தது.

So… நான் எழுதிய parts எல்லாம் post பண்ணிட்டு, இங்கேயே நிறுத்திக்கறேன்.

இதுவரை இருந்த support-க்கு ரொம்ப நன்றி

[yazhiniram]

ஹாய் guys,

முன்னாடி நான் போட்ட post-க்கு இவ்வளவு response வரும் என்று honestly எதிர்பார்க்கல. Story-யை continue பண்ண சொல்லி நிறைய பேர் comment பண்ணிருந்தீங்க. அதுக்காக ரொம்ப நன்றி.

அதனால நான் இந்த story-யை continue பண்ணலாம்னு plan பண்ணிருக்கேன்.

ஒரு small clarification மட்டும் — எல்லாருடைய comment-க்கும் நான் reply பண்ண முடியாது. ஆனா நான் எல்லா comments-யும் கண்டிப்பா படிக்கிறேன். நீங்கள் notice பண்ணியிருக்கலாம், சில நல்ல suggestions வந்தா story-ல கொஞ்சம் change பண்ணி அல்லது tune பண்ணியும் இருக்கேன்.

நான் mostly எதிர்பார்ப்பது என்னனா — உங்கள் feedback. Story எப்படி இருக்கு, எந்த part நல்லா இருக்கு, எங்க improve பண்ணலாம், எங்க boring-ஆ feel ஆகுது… எதுவாக இருந்தாலும் open-ஆ சொல்லுங்க.

ஏதாவது scene பிடிக்கலனா கூட தயங்காம சொல்லலாம். Criticise பண்ணலாம், mock பண்ணலாம் — no problem. அது எல்லாம் எனக்கு improve ஆக help பண்ணும்.

ஒரு request மட்டும் — கொஞ்சம் active-ஆ இருங்க. உங்கள் feedback இருந்தா தான் நான் இன்னும் better-ஆ எழுத முடியும்.

Thanks

[yazhiniram]

-----------
Part 118
-----------


என்னை இன்னும் மூட் ஏத்தணும்னு சொல்லி, என் வாயாலேயே அந்த வார்த்தையை வரவழைக்கணும்னு அவன் இப்படித் தந்திரமா விளையாடுறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சது.

அவன் கேட்ட அந்த கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்றதுன்னு எனக்குத் தெரியல.

என் பெண்மை என்னைப் பயங்கரமாத் தடுத்துச்சு.

ஒரு ஆம்பளைக்கிட்ட, அதுவும் ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட போய், உன் சுண்ணியைப் போட்டோ எடுத்து அனுப்புன்னு நான் எப்டி பச்சையா டைப் பண்ண முடியும்?

என் விரல்கள் என் போன் கீபோர்டு மேல அப்படியே தயங்கி நின்னுச்சு.

நான் ரொம்ப நேரமா யோசிச்சு, கடைசியா ஒரு சுருக்கமான ரிப்ளை அனுப்பினேன்.

நான்: அதுதான்.

நான் ரொம்பத் தெளிவா, மறைமுகமா அதுதான்னு மட்டும் டைப் பண்ணி அனுப்பினேன்.

ஆனா பிரகாஷ் இப்போ என்னை அவ்ளோ ஈஸியா விடத் தயாரா இல்லை.

அவன் என்னை இன்னும் கொஞ்சம் சீண்ட ஆரம்பிச்சான்.

பிரகாஷ்: எனக்குப் புரியல மேடம்.

பிரகாஷ்: அதுனா என்ன மேடம்?

பிரகாஷ்: எதை அனுப்பணும்னு நீங்க தெளிவாச் சொன்னாதான் எனக்குத் தெரியும்.

அவன் இப்படிக் கேட்டதும் எனக்குச் சுரீர்னு கோபம் வந்துச்சு.

அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும் நான் எதைக் கேட்குறேன்னு, ஆனாலும் என்னைக் கெஞ்ச வைக்கணும்னு அவன் இப்படிப் பண்றான்.

எனக்கு யார்கிட்டயும் கெஞ்சப் பிடிக்காது.

அதனால நான் கொஞ்சம் கடுப்பா, எரிச்சலோட ரிப்ளை பண்ணேன்.

நான்: சரி விடு. நீ எதுவும் அனுப்ப வேணாம்.

நான்: எனக்கு எதுவும் பார்க்க இஷ்டம் இல்லை.

நான் இப்படிச் சொன்னதும், தான் ரொம்ப ஓவரா சீண்டிட்டோம்னு அவனுக்குப் புரிஞ்சுருச்சு.

நான் நிஜமாவே கோபப்பட்டுட்டேன்னு நினைச்சு அவன் உடனே பயந்துட்டான்.

பிரகாஷ்: சாரி மேடம்...

பிரகாஷ்: நான் சும்மா விளையாட்டுக்குக் கேட்டேன் மேடம்.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் கோபப்படாதீங்க... ஒரு நிமிஷம் வெயிட் பண்ணுங்க மேடம்.

இந்த மெசேஜ் வந்த அடுத்த சில செகண்டுகள்ல, என் போன் ஸ்கிரீன்ல ஒரு இமேஜ் லோட் ஆக ஆரம்பிச்சுது.

என் நெஞ்சுக்குள்ள அந்தப் பட்டாம்பூச்சிகள் பயங்கரமாப் பறக்க ஆரம்பிச்சுது.

அந்தப் போட்டோ முழுசா டவுன்லோட் ஆகி, என் ஸ்கிரீன்ல பளிச்சுனு தெரிஞ்சது.

அந்தப் போட்டோவைப் பார்த்ததும் என் மூச்சு காத்து அப்படியே நின்னுடுச்சு.

என் கண்கள் ஆச்சரியத்துலயும், ஒருவிதமான தவிப்புலயும் அகலமா விரிஞ்சது.

அவன் இந்தத் தடவை அவனோட ட்ராக் பேண்ட்டை முழுசாக் கீழ இறக்கிவிட்டிருந்தான்.

மேல போட்டுருந்த அந்த டி-ஷர்ட்டை அப்படியே நெஞ்சுக்கு மேல தூக்கிப் பிடிச்சிருந்தான்.

அந்தப் போட்டோல அவனோட முகம் ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

அவன் கண்கள் நேரா கேமராவைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் முகத்துல ஒரு பயங்கரமான, முரட்டுத்தனமான ஆசை தெரிஞ்சது.

ஆனா என் கண்கள் அவன் முகத்தை விட்டுட்டு, அப்படியே கீழ இறங்குச்சு.

அவனோட அந்த ராட்சசத்தனமான, கருத்த, தடிமனான சுண்ணி...

எந்த ஒரு மறைப்பும் இல்லாம, அப்பட்டமா கேமராவுக்கு முன்னாடி குத்திட்டு நின்னுச்சு.

அது ஒரு இரும்பு ராடு மாதிரி, அவ்ளோ நீளமா, நேரா மேல் நோக்கி விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.

அந்தப் போட்டோவோட முக்கால்வாசி இடத்தை அவனோட அந்த முரட்டு சுண்ணிதான் ஆக்கிரமிச்சிருந்துச்சு.

அந்த நரம்புகள் எல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு, அதோட தோல்ல இருந்த சுருக்கங்கள் எல்லாம் விரிஞ்சு...

அது பாக்குறதுக்கே அவ்ளோ பயங்கரமா, அதே சமயம் அவ்ளோ ஈர்ப்பா இருந்துச்சு.

நான் என் போனை ரெண்டு கையாலயும் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, அந்தப் போட்டோவையே கண்ணிமைக்காமப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

போன வாரம் அந்த மெடிக்கல் ஹெல்ப் பண்றப்போ, இதே சுண்ணியை நான் என் ரெண்டு கைகளாலயும் பிடிச்சு எண்ணெய் தடவி விட்டேன்.

அப்போ அது என் கைக்குள்ள எவ்ளோ தடிமனா, எவ்ளோ உஷ்ணமா இருந்துச்சுங்குற அந்த ஃபீல்...

இப்போ மறுபடியும் என் விரல்களுக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

என் கைகள் தானாகவே லேசா நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

அந்த முரட்டு சுண்ணியை இப்போவே, இந்த நிமிஷமே என் கைகள்ல மறுபடியும் பிடிக்கணும்னு என் மனசு அவ்ளோ ஆசைப்பட்டுச்சு.

என் பெண்மை முழுசா விழிச்சுக்கிட்டு, ஒரு அடங்காத தவிப்புல துடிச்சுது.

சில செகண்டுகள் அமைதிக்குப் பிறகு, பிரகாஷ்கிட்ட இருந்து ஒரு மெசேஜ் வந்துச்சு.

பிரகாஷ்: உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்கா மேடம்?

இந்தக் கேள்விக்கு நான் எப்டி ஆமான்னு பதில் சொல்றது?

எனக்கு அது ரொம்ப ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு, ஆனா அதை அப்பட்டமா ஒத்துக்குறதுக்கு என் ஈகோ தடுத்துச்சு.

நான் ரொம்பச் சிம்பிளா, எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாத மாதிரி ஒரு ரிப்ளை அனுப்பினேன்.

நான்: ம்ம்.

ஆனா பிரகாஷ் இப்போ அவ்ளோ ஈஸியா என்னை விடுறதா இல்லை.

அவன் இன்னும் தெளிவான, உறுதியான பதிலை எங்கிட்ட இருந்து எதிர்பார்த்தான்.

பிரகாஷ்: தெளிவாச் சொல்லுங்க மேடம்...

பிரகாஷ்: உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்கா இல்லையா மேடம்?

நான் மறுபடியும் அதே மாதிரி ஒரு அரைகுறையான ரிப்ளை அனுப்பினேன்.

நான்: ம்ம்.

நான் இப்படித் தொடர்ந்து ம்ம்னு மட்டுமே அனுப்பினதால, அவன் அடுத்த அஸ்திரத்தை எடுத்தான்.

என் போன் ஸ்கிரீன்ல மறுபடியும் ஒரு போட்டோ லோட் ஆச்சு.

இந்தத் தடவை அந்தப் போட்டோவைப் பார்த்ததும், நான் அப்படியே பெட்ல உறைஞ்சு போயிட்டேன்.

அந்தப் போட்டோல அவனோட முகம் இல்லை, அவன் போட்டுருந்த ஷர்ட் இல்லை.

அது ஒரு ஹெச்டி குவாலிட்டில எடுத்த, ரொம்ப ரொம்ப குளோஸ்-அப் போட்டோ.

அவனோட அந்த ராட்சச சுண்ணி மட்டும் என் போன் ஸ்கிரீன் முழுசும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது.

அதோட மொட்டுப் பகுதி, அதுல கசிஞ்சிருந்த அந்தப் பளபளப்பான ஈரம்...

அந்த சுண்ணியைச் சுத்தி இருந்த அந்த அடர்த்தியான முடிகள்...

எல்லாமே அவ்ளோ துல்லியமா, நான் நேர்ல பார்க்குற மாதிரியே என் கண்ணுக்கு முன்னாடி இருந்துச்சு.

நான் இதைச் சுத்தமா எதிர்பார்க்கவே இல்லை.

என் உடம்பு அதுக்குத் தானாகவே ரியாக்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சுது.

என் தொடைக்கு நடுவுல, என் புண்டைக்குள்ள இருந்து சுருக் சுருக்குனு ஒரு சூடான நீர் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

அந்த ஈரம் என் பேண்ட்டியை முழுசா நனைச்சு, என் தொடைகள் வரைக்கும் வழிஞ்சது.

நான் முழுசா ஒரு சூட்டுல மிதக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் மூச்சு காத்து அவ்ளோ சூடா வெளிய வந்துச்சு.

பிரகாஷ் உடனே அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டான்.

பிரகாஷ்: இப்போ சொல்லுங்க மேடம்...

பிரகாஷ்: இது உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்கா மேடம்?

நான் என் நடுக்கத்தை மறைச்சுக்கிட்டு, மறுபடியும் அதே ரிப்ளையை அனுப்பினேன்.

நான்: ம்ம்.

அவன் இப்போ ரொம்ப அதிகாரமா, உரிமையா எங்கிட்ட டிமாண்ட் பண்ணான்.

பிரகாஷ்: எனக்குத் தெளிவாச் சொல்லுங்க மேடம்.

பிரகாஷ்: உங்க வாயால, ஆமா பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லுங்க மேடம்.

அவனோட இந்தத் தொடர்ச்சியான வற்புறுத்தல், என்னை இன்னும் உசுப்பேத்துச்சு.

நான் அந்த ஹெச்டி போட்டோவை அப்படியே பார்த்துக்கிட்டே, முழுசா அவனுக்கு அடிமையாகிட்டேன்.

என் தயக்கத்தை எல்லாம் விட்டுட்டு, நான் கடைசியா டைப் பண்ணேன்.

நான்: ம்ம் ஆமா டா.

நான்: எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு. போதும்?

நான் இப்படி ஆமான்னு ஒத்துக்கிட்டதும், பிரகாஷ் ஒரு செகண்ட் கூட கேப் விடல.

அடுத்த கேள்வியைத் தூக்கிப் போட்டான்.

பிரகாஷ்: உங்களுக்கு இது வேணுமா மேடம்?

இந்த மெசேஜைப் படிச்சதும் என் ஹார்ட்பீட் தொண்டைக்குழி வரைக்கும் வந்து துடிச்சுது.

என் மனசுக்குள்ள... ஆமா டா, எனக்கு இது இப்போவே வேணும்னு நான் கத்திக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் கண்கள் அப்படியே மெதுவா மூடிக்கிச்சு.

இந்த அமைதியான இருட்டுல, என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஆழமான, சுடச்சுட ஒரு கற்பனை விரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் இப்போ பிரகாஷோட அந்தச் சின்ன ரூம்க்குள்ள இருக்கேன்.

அவன் பெட்ல எந்தத் துணியும் இல்லாம மல்லாக்கப் படுத்துருக்கான்.

நான் அவனுக்குப் பக்கத்துல, அவனோட இடுப்புக்கு நேரா பெட்ல மண்டியிட்டு உக்காந்துருக்கேன்.

என் முகம் அவனோட அந்த ராட்சச சுண்ணிக்கு அவ்ளோ பக்கத்துல இருக்கு.

அது ஒரு கருப்பு நிற இரும்பு ராடு மாதிரி என்னைப் பார்த்து விறைச்சுக்கிட்டு நிக்குது.

அந்தப் பெரிய கருத்த சுண்ணியில இருந்து வர்ற அந்த வாசம் என் மூக்கைத் துளைக்குது.

நான் ஆழமா மூச்சை இழுத்து அந்த வாசனையை என் நெஞ்சுக்குள்ள நிரப்பிக்கிறேன்.

என் ரெண்டு கைகளாலயும் அவனோட தொடைகளை லேசாத் தடவுறேன்.

அவன் தொடைகள் அவ்ளோ முரட்டுத்தனமா, ஹார்டா இருக்கு.

நான் மெதுவா என் முகத்தைக் கீழ கொண்டு போறேன்.

முதல்ல அவனோட அந்த சுண்ணிக்குக் கீழ தொங்கிக்கிட்டு இருக்குற அந்த ரெண்டு பெரிய கொட்டைகளை நான் பார்க்குறேன்.

அதுல லேசான முடிகள் அடர்த்தியா இருக்கு.

நான் என் நாக்கை லேசா வெளிய நீட்டி, அந்த முடிகளுக்கு நடுவுல என் நாக்கால ஒரு தடவை நக்குறேன்.

அவன் உடம்பு லேசாச் சிலிர்க்கிறதை என்னால ஃபீல் பண்ண முடியுது.

ஆஹ்... மேடம்... னு அவன் ரொம்ப மெதுவா முனகுறான்.

நான் என் வாயை லேசாத் திறந்து, அவனோட வலது கொட்டையை அப்படியே என் வாய்க்குள்ள எடுக்குறேன்.

என் வெதுவெதுப்பான வாய்க்குள்ள, அந்தச் சூடான கொட்டையை வெச்சு லேசாச் சப்புறேன்.

அதோட அந்த உவர்ப்பான ருசி என் நாக்குல படுது.

அது ஒரு திராட்சைப் பழத்தை வாயில வெச்சு உருட்டுற மாதிரி அவ்ளோ மென்மையா நான் உருட்டுறேன்.

நான் அதை எச்சிலால நனைச்சு, என் நாக்கால சுத்தி சுத்தி நக்குறேன்.

என் பற்கள் படாம, அவ்ளோ பதமா நான் அதைப் பூவாட்டம் கையாளுறேன்.

அவன் முனகல் சத்தம் இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாகுது.

நான் வலது கொட்டையை விட்டுட்டு, மெதுவா இடது கொட்டைக்கு மாறுறேன்.

அதையும் என் வாய்க்குள்ள முழுசா இழுத்து, லேசாச் சப்பி விடுறேன்.

அவனோட கொட்டைகள் இப்போ என் எச்சில் பட்டுப் பளபளன்னு மின்னுது.

அடுத்து நான் மெதுவா என் முகத்தை மேல தூக்குறேன்.

என் பார்வை இப்போ அவனோட அந்த நீளமான, தடிமனான சுண்ணித் தண்டு மேல இருக்கு.

நான் என் நாக்கை நீட்டி, அந்தச் சுண்ணியோட அடிப்பகுதியில இருந்து மேல வரைக்கும் ஒரு நீண்ட கோடு மாதிரி நக்குறேன்.

அதோட தோல்ல இருக்கிற அந்தப் புடைச்ச நரம்புகள் என் நாக்குல தட்டுப்படுது.

நான் அந்த நரம்புகள் மேலேயே என் நாக்கால அழுத்தித் தேய்க்கிறேன்.

அவன் தன் ரெண்டு கைகளாலயும் பெட்ஷீட்டை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிறான்.

நான் என் ரெண்டு கைகளாலயும் அந்த முரட்டு சுண்ணியோட அடிப்பகுதியைப் பிடிச்சுக்கிறேன்.

என் சின்ன கைகளுக்குள்ள அது அவ்ளோ பெருசா, அடங்காமத் திமிறுது.

ஐஸ்க்ரீம் சாப்பிடுற மாதிரி கீழ இருந்து மேல வரைக்கும் அதைச் சுத்திச் சுத்தி நக்குறேன்.

நான் என் வாயை இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாத் திறக்குறேன்.

அவனோட அந்தச் சுண்ணி மொட்டுப் பகுதியை என் உதடுகளுக்குக் கொண்டு வர்றேன்.

அந்தப் பெரிய மொட்டு ஒரு காளான் மாதிரி அவ்ளோ அகலமா விரிஞ்சுருக்கு.

அதோட நுனியில இருந்து ஒரு சின்னச் சொட்டு நீர் கசிஞ்சுருக்கு.

நான் என் நாக்கால அந்த நீர்த் துளியை நக்கிக் குடிக்கிறேன்.

அந்தச் சூடான, பிசுபிசுப்பான நீர் என் நாக்குல படும்போது எனக்குள்ள ஒரு பெரிய ஆசை துளிர்க்குது.

நான் என் உதடுகளைக் குவித்து, அந்தப் பெரிய மொட்டை மட்டும் என் வாய்க்குள்ள எடுக்குறேன்.

அவ்ளோ பெரிய மொட்டு என் வாய்க்குள்ள போனதும் என் தாடை லேசா வலிக்க ஆரம்பிக்குது.

என் கன்னம் ரெண்டும் லேசா உப்பலா ஆகுது.

நான் அந்த மொட்டை என் நாக்கால சுத்திச் சுத்தி நக்குறேன்.

என் எச்சில் அந்த மொட்டு முழுக்கப் பட்டு, அது இப்போ அவ்ளோ வழுவழுப்பா மாறிடுச்சு.

ச்லக்... ச்லக்... னு நான் சப்புற சத்தம் அந்த இருட்டான ரூம்ல அவ்ளோ தெளிவா கேட்குது.

நான் மெதுவா என் தலையை மேலயும் கீழயும் ஆட்ட ஆரம்பிக்கிறேன்.

அவனோட அந்தத் தடிமனான சுண்ணி, கொஞ்சம் கொஞ்சமா என் வாய்க்குள்ள ஆழமா இறங்குது.

நான் ஒரு இன்ச், ஒரு இன்ச்சா அதை உள்ள வாங்குறேன்.

என் தொண்டை வரைக்கும் அந்தச் சூடு பரவுது.

பாதி சுண்ணி என் வாய்க்குள்ள போனதுமே என் மூச்சுத் திணற ஆரம்பிக்குது.

அது அவ்ளோ பெருசா, என் வாயை முழுசா அடைச்சுக்கிட்டு நிக்குது.

ஆனா நான் நிறுத்தல, நான் அவனை முழுசாத் திருப்திப்படுத்தணும்னு ஆசைப்படுறேன்.

நான் இன்னும் ஆழமா என் தலையைக் கீழ கொண்டு போறேன்.

அந்தச் சுண்ணியோட மொட்டு என் தொண்டைக் குழியில போய் இடிக்குது.

எனக்கு லேசா வாந்தி வர்ற மாதிரி ஒரு ஃபீல் வருது, தொண்டை அடைக்குது.

ஆனா அந்தப் பெரிய சுண்ணியை என் தொண்டைக்குள்ள வாங்குறது எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருக்கு.

என் கண்கள்ல இருந்து லேசாத் தண்ணி வருது.

அவனோட முழு சுண்ணியும் இப்போ என் தொண்டைக்குள்ள மறைஞ்சுருக்கு.

அவனோட அந்தப் பெரிய கொட்டைகள் என் முகவாய்க் கட்டையில உரசிக் கிட்டு இருக்கு.

நான் மெதுவா என் தலையை மேல தூக்குறேன், அந்தச் சுண்ணி என் வாயில இருந்து வழுக்கிக்கிட்டு வெளிய வருது.

மறுபடியும் நான் ஆழமா உள்ள இழுக்குறேன்.

இப்போ நான் ஒரு ரிதத்துல என் தலையை மேலயும் கீழயும் ஆட்ட ஆரம்பிக்கிறேன்.

என் ரெண்டு கைகளும் அவனோட இடுப்பைப் பிடிச்சு எனக்கு சப்போர்ட்டா வெச்சுக்கிறேன்.

சளக்... சளக்... சளக்... னு அந்தச் சத்தம் இப்போ ரொம்ப வேகமா கேட்குது.

பிரகாஷ் இப்போ பொறுமை இழந்து தவிக்கிறான்.

அவனோட முரட்டு கைகள் என் தலைமுடியைப் பிடிக்குது.

நான் ஆழமா ஊம்பிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, அவன் தன் இடுப்பை மேல தூக்கி என் வாய்க்குள்ள இடிக்கிறான்.

ஒவ்வொரு இடிக்கும் அந்த மொட்டு என் தொண்டையில ரொம்ப ஆழமாப் பதியுது.

ஆஹ்ஹ்... மேடம்... சூப்பர் மேடம்... னு அவன் பச்சையா முனகுறான்.

அவன் இப்போ கன்ட்ரோல் இல்லாம என் தலையை அழுத்திப் பிடிச்சு, என் வாய்க்குள்ள தன் சுண்ணியை வேகமா முன்னும் பின்னும் தள்ளுறான்.

என் மூச்சு முழுசா அடைக்குது, ஆனா நான் அவனைத் தடுக்கல.

என் நாக்கை அந்தச் சுண்ணியைச் சுத்திச் சுத்தி வேலை செய்ய வைக்கிறேன்.

என் எச்சில் அவன் சுண்ணி முழுக்க வழிஞ்சு, அவனோட கொட்டைகள் வரைக்கும் சொட்டுது.

அந்தப் பச்சையான வாசம், அந்த ருசி, அந்தச் சூடு...

எல்லாமே என்னை ஒரு பித்துப் பிடிச்ச நிலைமைக்குக் கொண்டு போகுது.

நான் என் மூச்சுத் திணறலையும் பொருட்படுத்தாம, அவ்ளோ வெறித்தனமா அவனுக்கு ப்ளோஜாப் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்.

அவன் இடுப்போட வேகம் இப்போ இன்னும் அதிகமாகுது.

மேடம்... எனக்கு வரப் போகுது மேடம்... முழுங்குங்க மேடம்... னு அவன் கத்துறான்.

நான் என் வாயை இன்னும் அகலமாத் திறந்து, அவன் சுண்ணியை என் தொண்டைக்குள்ள முழுசாத் திணிச்சுக்கிறேன்.

அவன் இடுப்பு ஒரு பெரிய சிலிர்ப்போட மேல தூக்கி நிக்குது.

என் தொண்டைக்குள்ள ஒரு சூடான, தடிமனான திரவம் சுடச்சுடப் பீய்ச்சி அடிக்கிறது எனக்குத் தெரியுது.

அவனோட விந்து என் வாய்க்குள்ள, என் தொண்டையில அவ்ளோ வேகமாப் பாயுது.

நான் எதையும் துப்பாம, அவனோட அந்தச் சூடான கஞ்சியை ஒரு மிடறு கூட விடாம முழுங்குறேன்.

அந்த உப்புக்கரிக்குற ருசி என் நாக்கு முழுக்கப் பரவுது.

அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாத் தளர்ந்து பெட்ல சாயுறான்.

நான் என் வாயில இருந்து அந்தச் சுண்ணியை மெதுவா வெளிய எடுக்குறேன்.

என் உதடுகள்ல வழிஞ்ச அவனோட எச்சத்தை நான் என் நாக்கால நக்கித் துடைக்கிறேன்.

இந்த ஆழமான, வெறித்தனமான கற்பனை என்னை முழுசாச் சிலிர்க்க வெச்சுது.

நான் மூச்சிரைக்கக் கண்களைத் திறந்து நிஜ உலகத்துக்கு வந்தேன்.

என் உடம்பெல்லாம் வேர்த்துப் போய், பெட்ல மல்லாக்கப் படுத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் போன் ஸ்கிரீன்ல பிரகாஷோட மெசேஜ்கள் வரிசையா வந்துக்கிட்டே இருந்துச்சு.

பிரகாஷ்: மேடம்?

பிரகாஷ்: உங்களுக்கு இது வேணுமா மேடம்?

பிரகாஷ்: சொல்லுங்க மேடம்... ப்ளீஸ்.

என் மனசுக்குள்ள நான் அவ்ளோ ஆழமா அவனை அனுபவிச்சாலும்...

ஆனா என் விரல்கள் அதை டைப் பண்ண மறுத்துச்சு.

நான் என்ன ரிப்ளை பண்றதுன்னு தெரியாம ரொம்ப நேரமா யோசிச்சுக்கிட்டே இருந்தேன்.

நான் ரொம்ப நேரம் எடுத்துக்கிட்டதை பிரகாஷ் கவனிச்சிட்டான்.

என் தயக்கத்தை அவன் நல்லாவே புரிஞ்சுகிட்டான்.

அவன் தொடர்ந்து மெசேஜ்களைப் படுக்கப் படுக்க அனுப்ப ஆரம்பிச்சான்.

பிரகாஷ்: மேடம்?

பிரகாஷ்: உங்களுக்கு இது வேணுமா மேடம்?

பிரகாஷ்: சொல்லுங்க மேடம்... ப்ளீஸ்.

அவன் இப்படிக் கேட்டுக்கிட்டே இருக்கவும், நான் என்னமோ ஒரு பதட்டத்துல ரிப்ளை பண்ணேன்.

நான்: நோ பிரகாஷ்.

நான் இப்படி நோ சொன்னதும், அவன் நான் முன்னாடி ஒத்துக்கிட்டதை வெச்சு என்னைக் கேள்வி கேட்டான்.

பிரகாஷ்: இப்போதானே மேடம் உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்குன்னு சொன்னீங்க...

பிரகாஷ்: பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லிட்டு, இப்போ வேணாம்னு சொல்றியா மேடம்?

அவனோட இந்த லாஜிக் என்னைப் பயங்கரமா மடக்கிடுச்சு.

நான் அவனைக் கன்வின்ஸ் பண்ணணும்னு நினைச்சு டைப் பண்ணேன்.

நான்: இப்போ வேணாம் பிரகாஷ்.

ஆனா அவன் என்னை விடுறதா இல்லை.

பிரகாஷ்: ஏன் மேடம்? ஏன் இப்போ வேணாம்?

பிரகாஷ்: எனக்குச் சொல்லுங்க மேடம்... ஏன் வேணாம்?

அவன் இப்படி விடாப்பிடியா கேட்டுக்கிட்டே இருந்தான்.

என் போன் ஸ்கிரீன்ல அந்த ஹெச்டி சுண்ணி போட்டோ இன்னும் பளபளன்னு மின்னுச்சு.

அதை அவ்ளோ பக்கத்துல பார்க்கப் பார்க்க, என்னோட எல்லாத் தடைகளும் உடைஞ்சு சுக்குநூறா ஆச்சு.

என் பெண்மை முழுசாத் தோத்துப் போச்சு.

என் வாழ்க்கையில நான் எந்த வார்த்தையைச் சொல்லவே மாட்டேன்னு நினைச்சேனோ...

அந்த வார்த்தையை நான் இப்போ ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட சொல்லப் போறேன்.

நான் என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டு, டைப் பண்ணேன்.

நான்: ஆமா...

நான்: எனக்கு வேணும் டா.

நான் அந்த செண்ட் பட்டனை அழுத்தினேன்.

அந்த மெசேஜ் அவனுக்குப் போனதும், ஸ்கிரீன்ல ஒரு அமைதி நிலவுச்சு.

பிரகாஷ் உடனே எந்த ரிப்ளையும் பண்ணல.

அந்தச் சில செகண்டுகள்ல, என் கண்கள் தானாகவே என் ரூம் கதவைத் தாண்டிப் பார்த்துச்சு.

அந்த கெஸ்ட் பெட்ரூம் கதவு இன்னும் சாத்தியேதான் இருந்துச்சு.

அந்த ரூம்க்குள்ள என் புருஷன் கார்த்திக், எனக்கு இவ்ளோ பக்கத்துல உக்காந்து வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கார்.

ஆனா நான் இங்க... அடுத்த ரூம்ல படுத்துக்கிட்டு...

ஒரு வாட்ச்மேனோட சுண்ணி எனக்கு வேணும்னு மெசேஜ் அனுப்பிட்டு இருக்கேன்.

இந்த நினைப்பு என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய கூச்சத்தைக் கொண்டு வந்துச்சு.

ஒரு கல்யாணம் ஆனவளா நான் எவ்ளோ பெரிய தப்புப் பண்றேன்னு என் மனசு உறுத்துச்சு.

அந்தக் கூச்சம் என்னைக் கொன்னுக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

திடீர்னு என் போன் ஸ்கிரீன்ல ஒரு மெசேஜ் வந்துச்சு.

அது ஒரு டெக்ஸ்ட் மெசேஜ் இல்லை... அது ஒரு வீடியோ.

நான் பதட்டத்தோட அந்த பிளே பட்டனை அழுத்தினேன்.

அந்த வீடியோ லோட் ஆகி ஓட ஆரம்பிச்சுது.

அது பிரகாஷோட ரூம்க்குள்ள எடுத்த ஒரு வீடியோ.

அவன் எந்த முகமும் காட்டல, ஆனா அவனோட ஒரு கை அந்தப் பெரிய, விறைச்ச சுண்ணியை இறுக்கமாப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவன் கை மெதுவா, ரொம்ப ஆழமா அந்தச் சுண்ணியை மேலயும் கீழயும் உருவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தச் சுண்ணி முன்னும் பின்னுமா ஆடுறதை அந்த வீடியோல அவ்ளோ கிளியராப் பார்க்க முடிஞ்சது.

அது பாக்குறதுக்கு எப்டி இருந்துச்சுன்னா...

போன வாரம் நான் என் கையால அதைப் பிடிச்சு ஆட்டினப்போ எப்டி இருந்துச்சோ...

அதே மாதிரி, கொஞ்சம் கூட மாறாம அப்படியே இருந்துச்சு.

அந்த வீடியோவைப் பார்த்ததும், என் மூளை முழுசா வேலை செய்றதை நிறுத்திடுச்சு.

நான் யாரு, எங்க இருக்கேன், என் புருஷன் எங்க இருக்கார்ங்குற எந்த நினைப்பும் எனக்கு இல்லை.

எந்த ஒரு யோசனையும் இல்லாம, என் வலது கை தானாகவே என் நைட்டிக்குக் கீழ போச்சு.

என் கைகள் நேரா என் இடுப்புக்குக் கீழ, அந்த ஈரமான க்ரீன் பேண்ட்டிக்கு மேல போய் வெச்சுது.

நான் அந்தப் பேண்ட்டிக்கு மேலேயே என் புண்டையை ரொம்ப வேகமா, ஹார்டாத் தேய்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் அப்படித் தேய்ச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே, ஸ்கிரீன்ல இன்னொரு மெசேஜ் வந்துச்சு.

பிரகாஷ்: மேடம், இது உங்களுக்கு மட்டும்தான்.

இந்த மெசேஜைப் பார்த்ததும் என் உடம்பு சிலிர்த்துப் போச்சு.

நான் என் போனை ஒரு கையில பிடிச்சுக்கிட்டு, இன்னொரு கையால டைப் பண்ணேன்.

நான்: ம்ம்ம்.

நான் அப்படி ரிப்ளை பண்ணிக்கிட்டே, என் கண்களை அந்த வீடியோ மேலேயே ஒட்டி வெச்சிருந்தேன்.

அவன் கை அந்தச் சுண்ணியை உருவுற வேகத்துக்குத் தகுந்த மாதிரி, என் கையும் என் பேண்ட்டிக்கு மேல வேகமாத் தேய்ச்சுது.

என் விரல்கள் மெதுவா அந்தப் பேண்ட்டியோட எலாஸ்டிக்கை விலக்கிட்டு உள்ள போச்சு.

என் ஈரமான புண்டைப் பருப்பை என் நடுவிரல் நேராப் போய் தொட்டுச்சு.

நான் என் பருப்பை லேசாச் சுத்திச் சுத்தி ரப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

என் மூச்சு காத்து விர்ரு விர்ருன்னு சத்தமா வெளிய வந்துச்சு.

என் கண்கள் மறுபடியும் இருட்டிக்கிச்சு.

இந்த ரூம்க்குள்ள, இந்த மாஸ்டர் பெட்ரூம்க்குள்ள பிரகாஷ் இப்போ என் மேல இருக்கான்.

நான் பெட்ல மல்லாக்கப் படுத்துருக்கேன்.

என் நைட்டி முழுசா என் நெஞ்சுக்கு மேல ஏறிக்கிடக்குது.

என் கால் ரெண்டும் அகலமா விரிஞ்சு, என் புண்டை எந்த மறைப்பும் இல்லாமத் திறந்து கிடக்குது.

பிரகாஷ் முழு நிர்வாணமா என் ரெண்டு கால்களுக்கு நடுவுல உக்காந்துருக்கான்.

அவனோட அந்த ராட்சச சுண்ணி, ஒரு கருப்பு நிற இரும்புத் தூண் மாதிரி என் புண்டைக்கு நேரா நிக்குது.

அவன் என் ரெண்டு தொடைகளையும் தன் கைகளால பிடிச்சு இன்னும் கொஞ்சம் அகலமா விரிக்குறான்.

அவன் முகத்துல ஒரு பயங்கரமான, முரட்டுத்தனமான வெறி.

அவன் மெதுவா முன்னாடி குனிஞ்சு, அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணி மொட்டை என் புண்டை வாசல்ல வைக்கிறான்.

அந்த மொட்டு அவ்ளோ பெருசா, அகலமா இருக்கு.

அது என் சின்னப் புண்டையோட ஓட்டையில சுத்தமாப் பொருந்தல.

அது என் புண்டை உதடுகள் மேல படும்போதே எனக்குப் பயத்துல தொடையெல்லாம் நடுங்குது.

நான் என் புருஷனோட அந்த அஞ்சு இன்ச் சுண்ணிக்குப் பழக்கப்பட்டவ.

அது ரொம்ப ஈஸியா, எந்த வலியும் இல்லாம உள்ள போயிட்டு வந்துடும்.

ஆனா இப்போ பிரகாஷோட அந்த முரட்டு சுண்ணி, என் ஓட்டையைத் தேடி அழுத்தும்போதே எனக்கு லேசான வலி தெரியுது.

பிரகாஷ் தன் இடுப்பை லேசா முன்னாடி தள்ளுறான்.

அந்தப் பெரிய மொட்டு என் புண்டைக்குள்ள நுழைய ரொம்பக் கஷ்டப்படுது.

என் புண்டைச் சதைகள் அதை உள்ள விடாம ரொம்ப டைட்டாத் தடுக்குது.

ஆஹ்ஹ்... அம்மா... னு நான் வலியில சத்தமா கத்துறேன்.

என் கைகள் தானாகவே அவனோட நெஞ்சைப் பிடிச்சுத் தள்ளுது.

பிரகாஷ் ப்ளீஸ்... ரொம்பப் பெருசா இருக்கு... வலிக்கிது டா... னு நான் கெஞ்சுறேன்.

ஆனா அவன் இப்போ நிறுத்தத் தயாரா இல்லை.

அவன் என் ரெண்டு கைகளையும் பிடிச்சு பெட்டோட சேர்த்து வச்சு அழுத்திப் பிடிச்சுக்கிறான்.

அவன் இடுப்பை இன்னும் கொஞ்சம் பலமா முன்னாடி தள்ளுறான்.

அந்த மொட்டு என் சுருங்கியிருக்கிற புண்டை ஓட்டையை ரொம்ப ஹார்டா விரிச்சுக்கிட்டு உள்ள போகுது.

எனக்குத் தொடையெல்லாம் அப்படியே இழுத்துப் பிடிக்குது.

என் சதை கிழியுற மாதிரி ஒரு பயங்கரமான வலி.

என் மூச்சுத் திணறுது, என் கண்கள்ல இருந்து தண்ணி வருது.

அது பாதி மொட்டுக்கு மேல உள்ள போக மாட்டேங்குது.

என் புண்டை அவ்ளோ டைட்டா அவனைத் தடுத்து நிறுத்துது.

அவன் கொஞ்ச நேரம் அப்படியே எந்த அசைவும் இல்லாம, உள்ள தள்ளாம நிக்கிறான்.

அந்தச் சூடான, தடிமனான சுண்ணி என் புண்டைப் பிளவுக்குள்ள பாதியில அழுந்தி இருக்குற அந்த ஃபீல்...

வலியா இருந்தாலும், உள்ளுக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத மயக்கத்தைக் கொடுக்குது.

நான் அந்த வலியோட சேர்ந்து வர்ற ஒரு கிக்கை அனுபவிக்க ஆரம்பிக்கிறேன்.

அவன் மெதுவா, ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா தன் இடுப்பை லேசாப் பின்னாடி இழுத்துட்டு மறுபடியும் முன்னாடி தள்ளுறான்.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து ஊறுன அந்த ஈரமான நீர் இப்போ அவனுக்கு உதவி பண்ணுது.

அந்த நீர் ஒரு லூப்ரிகன்ட் மாதிரி மாறி, அவனோட சுண்ணித் தோலை வழுவழுப்பாக்குது.

இப்போ அவன் மறுபடியும் இடிக்கிறான்.

சக்... னு ஒரு சத்தத்தோட அவனோட முழு மொட்டும் என் புண்டைக்குள்ள இறங்குது.

நான் வலியைத் தாங்க முடியாம என் உதடுகளைக் கடிச்சுக்கிறேன்.

அடுத்து அவனோட அந்தத் தடிமனான தண்டுப் பகுதி கொஞ்சம் கொஞ்சமா உள்ள வழுக்கிப் போகுது.

என் புண்டைச் சுவர்கள் அந்தப் பெரிய சைஸைத் தாங்க முடியாம முழுசா விரியுது.

அந்த நரம்புகள் எல்லாம் என் உள்ளே உரசும்போது எனக்கு உசுரே போகுது.

அவன் தன் முரட்டு உடம்பை என் மேல முழுசாச் சாய்க்கிறான்.

அவனோட வேர்வை வாசம் என் மூக்குல அடிக்குது.

அவன் என் கழுத்துல முகத்தைப் புதைச்சுக்கிட்டு, முரட்டுத்தனமா முத்தம் கொடுக்குறான்.

என் காதருகில், மேடம்... உங்க புண்டைய இப்போ முழுசா கிழிக்கப் போறேன் மேடம்... னு பச்சையா முனகுறான்.

இந்த அசிங்கமான வார்த்தை என் வலியை எல்லாம் மறக்கடிச்சு, எனக்குள்ள ஒரு தவிப்பைக் கொண்டு வருது.

நான் என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டு, ஆமா டா... உள்ள தள்ளு டா... னு கத்துறேன்.

அவன் இப்போ முழு பலத்தையும் திரட்டி, தன் இடுப்பை வேகமா முன்னாடி இடிக்கிறான்.

பக்... னு ஒரு சத்தம்.

அவனோட அந்த நீளமான சுண்ணி முழுசா, கடைசி வரைக்கும் என் குறுகலான புண்டைக்குள்ள வழுக்கிக்கிட்டு உள்ள போகுது.

என் கர்ப்பப்பை வரைக்கும் அந்தச் சுண்ணி போய் இடிக்குது.

என் வயிறே நிறைஞ்ச மாதிரி, அவ்ளோ ஆழமா அவன் உள்ள இறங்கிட்டான்.

எனக்கு வலி கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சு, ஒரு அடங்காத இன்பம் பிறக்குது.

என் பெண்மை இப்போ முழுசா நிரப்பப்பட்ட மாதிரி ஒரு ஆழமான திருப்தி.

அவன் இப்போ தன் இடுப்பை மெதுவாப் பின்னாடி இழுக்குறான்.

அந்தச் சுண்ணி வெளிய வரும்போது, என் புண்டை உதடுகள் அதோட சேர்ந்து இழுபடுது.

மறுபடியும் அவன் இடுப்பை முன்னாடி தள்ளி, முழுசா உள்ள இறக்குறான்.

சளக்... சளக்... னு அந்தச் சத்தம் இப்போ என் மாஸ்டர் பெட்ரூம் முழுக்கக் கேட்குது.

நான் என் ரெண்டு கால்களையும் தூக்கி அவனோட இடுப்பைச் சுத்தி இறுக்கமாப் பிண்ணிக்கிறேன்.

அவன் ஒவ்வொரு இடிக்கும் நான் பெட்ல லேசா மேல மேல ஏறுறேன்.

அவனோட அந்தப் பெரிய கொட்டைகள் ரெண்டும் என் குண்டியில வந்து சப் சப்புனு அறையுது.

அந்தச் சத்தம் என்னை இன்னும் மூட் ஆக்குது.

நான் என் ரெண்டு கைகளாலயும் அவனோட வியர்த்த முதுகைக் கட்டிக்கிட்டு, என் நகங்களை அவன் முதுகுல பதிக்கிறேன்.

அவன் இடிக்கும் வேகத்துல என் முலைகள் ரெண்டும் மேலயும் கீழயும் குதிக்குது.

அவன் தன் ஒரு கையால என் வலது முலையைப் பிடிச்சு அவ்ளோ ஹார்டா கசக்குறான்.

இன்னொரு கையால என் முலைக்காம்பை திருகுறான்.

ஆஹ்ஹ்... பிரகாஷ்... இன்னும் வேகமா இடி டா... என்னை நல்லா பண்ணு டா... னு நான் என் தயக்கத்தை விட்டுட்டுக் கத்துறேன்.

அவன் இப்போ ஒரு மிருகம் மாதிரி வெறித்தனமா இடிக்க ஆரம்பிக்கிறான்.

அவன் ஒவ்வொரு தடவையும் இடிக்கும்போது, அந்த முரட்டு சுண்ணி என் புண்டைச் சுவர்களைத் தேய்ச்சுக்கிட்டுப் போகுது.

என் உடம்பு முழுக்க ஒரு உச்சகட்டச் சூடு தலைக்கேறுது.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே புடைச்சுக்கிட்டு நிக்குது.

அந்த முரட்டு சுண்ணியோட உஷ்ணமும், அது என் புண்டைக்குள்ள போய் வர்ற அந்த உரசலும்...

என்னை ஒரு பித்துப் பிடிச்ச நிலைமைக்குக் கொண்டு போகுது.

என் புண்டைக்குள்ள அந்த அதிர்வுகள் அதிகமாகி, நான் உச்சகட்டத்தை நெருங்குறேன்.

இந்தக் கற்பனையில நான் முழுசா மூழ்கி, உச்சகட்டத்தை நெருங்கிக்கிட்டு இருந்தேன்.

சரியா அந்த நிமிஷத்துல...

அடுத்த ரூம்ல இருந்து ஒரு சின்னச் சத்தம் கேட்டுச்சு.

ஒரு நாற்காலியை நகர்த்துற சத்தம்...

அதைத் தொடர்ந்து கார்த்திக்கோட காலடிச் சத்தம் கேட்டுச்சு.

அவர் வேலையை முடிச்சுட்டுத் தூங்க வர்றார்னு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

அந்தச் சத்தம் கேட்ட அடுத்த செகண்டே, நான் அப்படியே பதறிப் போய் நிஜ உலகத்துக்கு வந்தேன்.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்த என் ஈரமான விரலைச் சடக்குனு வெளிய இழுத்தேன்.

என் ஹார்ட்பீட் தொண்டைக்குழி வரைக்கும் வந்து பயத்துல துடிச்சுது.

நான் ரொம்ப ரொம்ப வேகமா, நடுக்கத்தோட டைப் பண்ணேன்.

நான்: பாய் பிரகாஷ்.

இதை அனுப்பிட்டு, நான் உடனே அவனோட மொத்த சேட்டையும் செலக்ட் பண்ணேன்.

அதை அப்படியே ஆர்கைவ் ஃபோல்டர்க்குள்ள தள்ளி மறைச்சு வெச்சேன்.

போனை அப்படியே பெட்ல குப்புறத் திருப்பிப் போட்டேன்.

நான் உடனே திரும்பிப் படுத்து, போர்வைக்குள்ள என் உடம்பை முழுசா மறைச்சுக்கிட்டேன்.

என் கண்களை ரொம்ப இறுக்கமா மூடிக்கிட்டு, நான் நல்லாத் தூங்குற மாதிரி நடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் மூச்சை ரொம்ப நார்மலா விடுற மாதிரி கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.

ஒரு சில நிமிஷங்கள்ல, என் பெட்ரூம் கதவு மெதுவாத் திறக்குற சத்தம் கேட்டுச்சு.

கார்த்திக் ரூம்க்குள்ள வந்தார்.

அவர் மெதுவா பெட்ல ஏறி, எனக்குப் பக்கத்துல வந்து படுத்தார்.

அவர் பெட்ல படுத்ததும் அந்தப் பெட் லேசா அழுந்தினதை என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சது.

நான் எந்த அசைவும் இல்லாம, சிலையாட்டம் படுத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் உடம்பு முழுக்க ஆசை இன்னும் கொழுந்து விட்டு எரிஞ்சிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் உச்சகட்டம் அடையாமப் பாதியிலேயே நிறுத்தினதால, என் புண்டை அவ்ளோ தவிப்போட துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா எனக்குப் பக்கத்துல என் புருஷன்... எனக்கு எந்தச் சுகமும் கொடுக்காம, என்னை ஒரு பொருட்டாவே மதிக்காமத் தூங்கிக்கிட்டு இருக்கார்.

என் மனசு முழுக்கக் குற்ற உணர்ச்சியும், என்னைப் பத்தின குழப்பமான எண்ணங்களும் சுத்தி சுத்தி வந்துச்சு.

நான் செஞ்ச தப்பு, அந்த வீடியோ, அந்தப் பச்சையான வார்த்தைகள்...

எல்லாமே என் மூளைக்குள்ள ஒரு இருட்டான வலையைப் பின்னிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இந்தத் தவிப்புலயும், கூச்சத்திலயும் நான் அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமாத் தூக்கத்துல மூழ்க ஆரம்பிச்சேன்.

[yazhiniram]

-----------
Part 119:
-----------


அடுத்த நாள் காலையில கரெக்டா ஆறரை மணிக்கு நான் முழிச்சேன்.

கண்கள் திறந்ததும், முதல்ல நான் பார்த்தது எனக்குப் பக்கத்துல படுத்துத் தூங்கிக்கிட்டு இருந்த என் புருஷனைத்தான்.

நேத்து ராத்திரி வேலை பார்த்துட்டு, வந்து படுத்தார்.

அவர் ரொம்ப அமைதியா, எந்தக் கவலையும் இல்லாம ஆழ்ந்த தூக்கத்துல இருந்தார்.

அவரைப் பார்த்ததும் நேத்து ராத்திரி நடந்த விஷயங்கள் எல்லாம் அப்படியே என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

அவர் முழிச்சுக்கிட்டு அடுத்த ரூம்ல வேலை பார்த்துக்கிட்டு இருந்தப்போ...

நான் இங்க பெட்ரூம்ல ஒரு வாட்ச்மேன் அனுப்புன வீடியோவைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவனோட அந்தப் பெரிய சுண்ணி வீடியோவைப் பார்த்து, என் புண்டைக்குள்ள விரல் விட்டு நான் சுகம் கண்டேன்.

இந்த நினைப்பு வந்ததும் எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான குற்ற உணர்ச்சி தொண்டை வரைக்கும் வந்து அடைச்சுது.

நான் ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு.

ஒரு குழந்தைக்குத் தாய்.

என் புருஷன் எனக்கு அடுத்த ரூம்லேயே இருக்கும்போது, நான் எப்படி இப்படி ஒரு கேவலமான தப்பைச் செஞ்சேன்?

என் உடம்புத் தேவைக்காக ஒரு வாட்ச்மேனோட சுண்ணியைப் பார்த்து நான் எப்படி இவ்வளவு கீழ இறங்கினேன்?

இது ரொம்பப் பெரிய பாவம்னு என் மனசு என்னைக் குத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அந்தக் குற்ற உணர்ச்சியில இருந்து நான் உடனே வெளிய வரணும்னு நினைச்சேன்.

என் மனசை முழுசா மாத்தி, என் ஆசைகள், ஏக்கங்கள் எல்லாத்தையும் சரியான ஆள்கிட்ட காட்டணும்னு முடிவு பண்ணேன்.

அதாவது என் புருஷன்கிட்ட தான் அதை காட்டணும் அது தான் ரைட்டுனு என் மனசு தவிச்சுது.

ஆனா நேத்து ராத்திரி நான் அவர்கிட்ட ரொம்ப மறைமுகமாத்தான் என் ஆசையைக் காட்டினேன்.

நான் என்ன சொல்ல வர்றேன்னு அவருக்குப் புரியல போல.

ஒருவேளை நான் தயங்கித் தயங்கிப் பேசுனதால அவர் அதைச் சாதாரணமா எடுத்துக்கிட்டாரோ என்னவோ.

இப்போ நான் ரொம்பத் தெளிவா, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம அவர்கிட்டப் பேசணும்னு நினைச்சேன்.

இன்னைக்கு நான் டைரக்ட்டாவே கேட்கணும்னு ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

'ஐ வான்ட் யூ கார்த்திக்' , 'ஃபக் மீ கார்த்திக்' அப்படின்னு பச்சையா, உரிமையா என் புருஷன்கிட்ட நான் கேட்கணும்.

என்னோட உடம்பு எதை நினைச்சுத் தவிக்குதுன்னு அவருக்கு நான் ஓப்பனாப் புரிய வைக்கணும்.

அவருக்கு என் மேல இருக்கிற அந்த ஆசையை நானே தூண்டி விடணும்.

இந்தக் காலையில, இந்த பெட்ரூம்ல அவரை முழுசா என் வசப்படுத்தணும்.

நான் வெக்கத்தை எல்லாம் மூட்டை கட்டி வெச்சுட்டு, என் உரிமையைக் கேட்கப் போறேன்.

கண்டிப்பா நான் இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொன்னா அவர் ஷாக் ஆகி என் மேல ஏறுவார்னு எனக்கு ஒரு பெரிய நம்பிக்கை வந்துச்சு.

இந்த உறுதியான முடிவோட நான் ரொம்ப மெதுவா, எந்தச் சத்தமும் இல்லாம பெட்ல இருந்து எழுந்தேன்.

நேரா பாத்ரூம்க்குப் போய், ரொம்ப நேரம் ஷவர்ல குளிச்சேன்.

என் உடம்புல இருந்த அந்தப் பிசுபிசுப்பு, நேத்து நைட்டோட அந்த அசிங்கமான ஃபீல் எல்லாத்தையும் தேய்ச்சுக் கழுவினேன்.

குளிச்சிட்டு வெளிய வந்ததும், பீரோவைத் திறந்தேன்.

என் கல்யாணமான புதுசுல, கார்த்திக் எனக்காக ரொம்ப ஆசையா வாங்கிக் கொடுத்த ஒரு ப்ளூ கலர் புடவை அங்க இருந்துச்சு.

நான் அதைக் கட்டினா ரொம்ப அழகாவே இருப்பேன்னு அவர் முன்னாடி அடிக்கடி சொல்லியிருக்கார்.

அவர் ரசனையை மறுபடியும் தூண்டி விடணும்னு நினைச்சு, நான் அந்த ப்ளூ கலர் புடவையை எடுத்துக்கட்டினேன்.

என் இடுப்பு வளைவுகள், என் முலைகளோட ஷேப் ரொம்ப அழகாத் தெரியுற மாதிரி, அதைப் பெர்ஃபெக்ட்டாக் கட்டினேன்.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு, நெற்றியில ஒரு சின்னப் பொட்டு வெச்சுக்கிட்டேன்.

என் ஈரமான தலைமுடியை, கொஞ்சம் லூசா அப்படியே பின்னாடி விட்டுக்கிட்டேன்.

நான் என்னையே கண்ணாடியில பார்த்தேன்.

ரொம்ப ஃபிரெஷ்ஷா, ரொம்ப செக்ஸியா, ஒரு புதுப் பொண்ணு மாதிரி நான் தெரிஞ்சேன்.

நான் கிச்சனுக்குப் போய், அவருக்கும் எனக்கும் ரெண்டு சூடான காபி போட்டேன்.

காபி கப்போட நான் மறுபடியும் மாஸ்டர் பெட்ரூம்க்குள்ள வந்தேன்.

கார்த்திக் லேசாப் புரண்டு படுத்துக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் பெட்ல உக்காந்து, "கார்த்திக்... கார்த்திக்... எழுந்திருங்க" னு ரொம்ப மென்மையா, அன்பா அவரைக் கூப்பிட்டேன்.

அவர் லேசாக் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பார்த்தார்.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே காபியை அவர் கையில கொடுத்தேன்.

அவர் காபியை வாங்கிக்கிட்டு, பெட்ல எழுந்து சாஞ்சு உக்காந்தார்.

"தேங்க்ஸ் பவி" னு சொல்லிட்டு, அவர் என்னைப் பார்த்தார்.

காலையிலேயே நான் குளிச்சிட்டு, ரொம்ப அழகாப் புடவை கட்டிட்டு ரெடியா இருக்குறதை அவர் கவனிச்சார்.

"என்ன பவி காலையிலேயே ரெடியா இருக்க?"

"இன்னைக்கு என்ன விசேஷம்?" னு அவர் ரொம்ப கேஷுவலா, எதுவும் தெரியாத மாதிரி கேட்டார்.

நான் ரொம்ப வெக்கத்தோட, ஒரு சின்னப் புன்னகையோட பதில் சொன்னேன்.

"எந்த விசேஷமும் இல்லை கார்த்திக்."

"நான் சும்மா... உங்களுக்காகத்தான் இப்டி ரெடி ஆனேன்."

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு பெரிய ரியாக்‌ஷனும் இல்லை.

நான் மறுபடியும் அவர்கிட்ட ஆர்வமாக் கேட்டேன்.

"உங்களுக்கு இந்தப் புடவை ஞாபகம் இருக்கா கார்த்திக்?"

கார்த்திக் காபியை ஒரு வாய் குடிச்சிட்டு, என் புடவையை மேலோட்டமாப் பார்த்தார்.

"எனக்குச் சரியா ஞாபகம் இல்லை பவி."

"எத்தனை புடவை இருக்கு உன்கிட்ட... எனக்கு எப்டித் தெரியும்?"

"இப்போ ஏன் அதைக் கேக்குற?" னு அவர் ரொம்பச் சாதாரணமா, எதுவும் புரியாத மாதிரி கேள்வி கேட்டார்.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் என் மனசுக்குள்ள லேசாச் சுருக்குனு இருந்துச்சு.

நான் கொஞ்சம் வருத்தத்தோட, "இது நீங்க எனக்காக முதல் முதல்ல வாங்கிக் கொடுத்த புடவை கார்த்திக்."

"நம்ம கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் நீங்க எனக்குப் பார்த்துப் பார்த்து வாங்குனது" னு நான் ரொம்ப எமோஷனலாச் சொன்னேன்.

அவர் அதைக் கேட்டுட்டு, ரொம்ப இயல்பா ரியாக்ட் பண்ணார்.

"ஓ... அந்தப் புடவையா அது?"

"பார்க்க நல்லாதான் இருக்கு."

"ஆனா இப்போ எதுக்கு காலையிலேயே இதை கட்டிட்டு ரெடியா இருக்க?" னு அவர் மறுபடியும் அதே கேள்வியைக் கேட்டார்.

நான் என் ஏக்கத்தை எல்லாம் மனசுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டு, ரொம்ப ஆசையாச் சொன்னேன்.

"இன்னைக்கு லீவுதான கார்த்திக்."

"பையனும் ஊர்ல இருக்கான், வீட்ல நாம ரெண்டு பேரும்தான தனியா இருக்கோம்."

"அதான்... உங்களுக்காக மட்டும் நான் இப்டி அழகா ரெடி ஆகி வந்தேன்."

"நம்ம கல்யாணமான புதுசுல இருந்த மாதிரி இன்னைக்கு ஒரு நாள் இருக்கலாம்னு நினைச்சேன்" னு நான் ரொம்ப வெளிப்படையா என் மனசைத் தொறந்து காட்டினேன்.

நான் ரொம்ப நெருக்கமா, உரிமையா அவர்கிட்ட பேச ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அவர் முகத்துல எந்த ஒரு காதலோ, ரொமான்ஸோ வரல.

அவர் ரொம்ப பிராக்டிக்கலா பேச ஆரம்பிச்சார்.

"ஓ... சாரி பவி."

"இன்னைக்கு எனக்கு நிறைய வேலை இருக்கு."

"நான் ஆபிஸ் போகணும்."

"கொஞ்சம் முக்கியமான மீட்டிங்ஸ் எல்லாம் ஷெட்யூல் ஆகியிருக்கு."

"அதெல்லாம் இன்னைக்கு நேர்ல போய் ஃபாலோ அப் பண்ணியே ஆகணும் பவி" னு அவர் தன் வேலைப் பட்டியலை வாசிச்சார்.

அவர் இப்படிச் சொன்னதும், என் மனசு அப்படியே சுக்குநூறா உடைஞ்சுது.

நான் உடனே அங்க இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.

டைம் வெறும் ஏழே முக்கால் தான் ஆகுது.

நான் ரொம்பத் தவிப்போட, என் கையால அவர் கையைப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்... ப்ளீஸ் கார்த்திக்..."

"ஒரு முப்பது நிமிஷம்... ஒரு ஹாஃப் அன் ஹவர் மட்டும் எனக்காக இங்க இருங்க."

"ஆபிஸுக்கு இன்னைக்குக் கொஞ்சம் லேட்டாப் போங்க கார்த்திக்."

"என்கூடக் கொஞ்ச நேரம் ஸ்பெண்ட் பண்ணுங்க ப்ளீஸ்..." னு நான் ஒரு பிச்சைக்காரி மாதிரி என் புருஷன்கிட்ட கெஞ்ச ஆரம்பிச்சேன்.

என் குரல்ல அவ்ளோ தவிப்பு இருந்துச்சு.

அவர் என் கையை மெதுவா விடுவிச்சிட்டு, என்னைப் பார்த்து லேசான எரிச்சலோட கேட்டார்.

"என்ன பவி இது? உனக்கு என்ன பேசணும் இப்போ?"

"சொல்லு பவி... நான் டெய்லி உன்கிட்ட பேசிட்டுத்தான இருக்கேன்."

"இப்போ புதுசா என்ன பேசிடப் போறோம்?" னு அவர் சலிச்சுக்கிட்டார்.

அவர் இப்படி என் உணர்வுகளைப் புரிஞ்சுக்காம பேசுறது எனக்கு ரொம்ப வலியைக் கொடுத்துச்சு.

"நீங்க பேசுறீங்க கார்த்திக்... ஆனா இப்போலாம் நீங்க ரொம்ப ரொம்ப பிஸியாகிட்டீங்க."

"நான் என்ன ட்ரெஸ் போட்டுருக்கேன், நான் எப்படி இருக்கேன்னு கூட நீங்க நிமிர்ந்து பார்க்குறது இல்லை."

"என்னை ரசிச்சு நீங்க ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசுறது இல்லை."

"எப்பப் பார்த்தாலும் உங்க ஆபிஸ், உங்க லேப்டாப், உங்க வேலை மட்டும்தான் உங்களுக்கு முக்கியமாப் போச்சு" னு நான் என் ஆதங்கத்தைக் கொட்டினேன்.

அவர் முகத்துல இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் கோபம் வந்துச்சு.

"என்ன பவி நீ சின்னப் புள்ள மாதிரி பேசுற?"

"நான் டெய்லி உன்னைப் பார்த்துக்கிட்டுத்தான இருக்கேன்."

"இதை ஏன் நான் டெய்லி உன்கிட்ட சொல்லிக்கிட்டு இருக்கணும்?"

"நாம என்ன இன்னும் காலேஜ் படிச்சுட்டு லவ் பண்ணிட்டு சுத்திட்டு இருக்கோம்?"

"நமக்குக் கல்யாணம் ஆகி குழந்தை வந்தாச்சு."

"நான் உன்னைப் பார்க்குறேன், ரசிக்கிறேன், ஆனா வேலையில இருக்கிறதால நான் அதைப் பத்திப் பேசுறது இல்லை."

"நீ எப்பவுமே எல்லா ட்ரெஸ்லயும் நல்லாத்தான் இருப்ப."

"நாம லைஃப்ல அடுத்த கட்டத்துக்குப் போகணும்ல பவி?" னு அவர் ரொம்ப லாஜிக்கா கேள்வி கேட்டார்.

அவர் சொல்றது எனக்குப் புரிஞ்சாலும், என் மனசுக்கு அது பத்தல.

"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா அதுக்காக நமக்குன்னு ஒரு பெர்சனல் டைம் இருக்கக் கூடாதா?"

"நாம ஒருத்தருக்கொருத்தர் அன்பைப் பகிர்ந்துக்க, டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ணக் கூடாதா?" னு நான் வாதாடினேன்.

கார்த்திக் ரொம்பக் கடுப்பா பதில் சொன்னார்.

"நோ பவி. நம்ம ரொமான்ஸ் எல்லாம் அப்படியேதான் இருக்கு."

"ஆனா எனக்கு ரொம்ப பிரஷர் இருக்கு, ரொம்ப வேலை இருக்கு."

"நாம கார் ஈஎம்ஐ கட்டணும், வீட்டு லோன் கட்டணும், பையனோட ஸ்கூல் பீஸ் கட்டணும்."

"இதுக்கெல்லாம் நான் இன்னும் அதிகமா வேலை செஞ்சுதான் ஆகணும்" னு அவர் தன் பொறுப்புகளைப் பத்திப் பேசினார்.

நான் கண்ணீர் தளும்ப அவர்கிட்ட கெஞ்சினேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா எப்பவுமே இப்படியே நீங்க வேலை பார்த்துக்கிட்டே இருந்தா என்ன ஆகுறது?"

"எனக்கும் சில ஃபீலிங்ஸ் இருக்கும்ல?"

"நான் வீட்டுக்குள்ளேயே சும்மாதான் இருக்கேன்."

"ஆனா எனக்கும் சில தேவைகள், சில ஏக்கங்கள் இருக்கு கார்த்திக்."

நான் என் உடம்புப் பசியை அவருக்குப் புரிய வைக்கப் பார்த்தேன்.

ஆனா அவர் அதைச் சுத்தமாத் தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டார்.

"நான் உனக்கு என்ன குறை வெச்சேன் பவி?"

"நான் உனக்கு ரொம்பப் பெரிய அப்பார்ட்மெண்ட்ல நல்ல வீடு வாங்கிக் கொடுத்திருக்கேன்."

"நல்ல சாப்பாடு, நீ கேட்குற ட்ரெஸ் எல்லாம் நான் வாங்கிக் கொடுக்குறேன்."

"நான் ஒரு நல்ல ஹஸ்பெண்டாதான இருக்கேன்?"

"நீயும் வீட்டைப் பார்த்துக்கிட்டு, பையனைப் பார்த்துக்கிட்டு எனக்கு நல்லா ஹெல்ப் பண்றியே."

"இதுக்கு மேல நமக்கு வேற என்ன பவி வேணும்?" னு அவர் ரொம்பச் சாதாரணமா, எதார்த்தமாச் சொன்னார்.

நான் என் கண்ணீரைத் துடைச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"நீங்க ரொம்ப நல்ல புருஷன்தான் கார்த்திக்."

"ஆனா நீங்க என்னை ஆசையா ஒரு கிஸ் கூடப் பண்றது இல்லை."

"நாம ரெண்டு பேரும் சந்தோஷமா ஒன்னா இருந்து எவ்வளவு நாள் ஆச்சு தெரியுமா கார்த்திக்?" னு நான் அப்பட்டமாவே கேட்டுட்டேன்.

இதைக் கேட்டதும் கார்த்திக் முகத்துல ரொம்ப எரிச்சல் வந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பார்த்து லேசாக் கோபப்பட்டார்.

"கம் ஆன் பவி... நாம என்ன நேத்து கல்யாணம் ஆன புதுப் பொண்ணு மாப்பிள்ளையா?"

"கொஞ்சம் மெச்சூர்டா நடந்துக்கோ."

"எப்பவுமே வீட்டுல ரொமான்ஸ் பண்ணிக்கிட்டே இருக்க முடியாது."

"நாம வேலையில ஃபோகஸ் பண்ணி, நம்ம லைஃபை முன்னேத்துறதைப் பத்தி யோசிக்கணும்."

அவர் என்னை ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி ட்ரீட் பண்ணது எனக்கு ரொம்ப அவமானமா இருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப உடைந்த குரல்ல கேட்டேன்.

"அப்போ நான் என்ன உங்களுக்கு வெறும் வேலைக்காரியா கார்த்திக்?"

"அவர் என்னை ஒரு பொண்டாட்டியா நினைக்கிறாரா, இல்ல வீட்டைப் பார்த்துக்கிற ஒரு வேலைக்காரியா நினைக்கிறாரான்னு எனக்குள்ள பெரிய கேள்வி வந்துச்சு."

"உங்களுக்கும் உங்க பையனுக்கும் சமைச்சுப் போடுற ஒரு மெய்டுதான நான்?"

"அவ்வளவுதானா என் வாழ்க்கை?" னு நான் அழுதுகிட்டே கேட்டேன்.

அவர் இப்போ நிஜமாவே ரொம்பக் கடுப்பாகிட்டார்.

"நான் அப்படி எதுவும் சொல்லல பவி. நீ என் நிலைமையைப் புரிஞ்சுக்க மாட்டேங்குற."

"பாரு, காலையிலேயே சண்டை வேணாம்."

"உனக்கு ரொம்ப போரிங்கா இருந்தா, ஏதாவது டிவி பாரு."

"இல்ல உன் பிரெண்ட் கிட்ட பேசிட்டு இரு, இல்ல உங்க அம்மாகிட்ட போன்ல பேசு."

"என்கிட்ட வந்து டைம் வேஸ்ட் பண்ணாத."

"இந்த மாதிரி சின்னச் சின்ன விஷயங்களை எல்லாம் ஒரு பெரிய தப்பா நினைச்சு மனசைக் குழப்பிக்காத."

"எனக்கு ஆபிஸ் போகணும், நான் ரெடி ஆகணும்" னு சொல்லிட்டு, அவர் பெட்ல இருந்து வேகமா எழுந்திருச்சார்.

தன் கையில இருந்த காபி கிளாஸை பெட்டுக்குக் கீழ வெச்சிட்டு, என்னைத் திரும்பிப் பார்க்காம பாத்ரூம்க்குக் குளிக்கப் போயிட்டார்.

பாத்ரூம் கதவு சாத்துன சத்தம் என் மனசுல பெரிய இடியா இறங்குச்சு.

நான் அந்தப் பெட்டோட ஓரத்துல அப்படியே உக்காந்துட்டேன்.

எனக்கு ரொம்ப விரக்தியா, என்ன பண்றதுன்னே தெரியாம இருந்துச்சு.

என் கண்கள்ல இருந்து கண்ணீர் அப்படியே அருவி மாதிரி கொட்டுச்சு.

நான் தேம்பித் தேம்பி அழ ஆரம்பிச்சேன்.

ரொம்ப ஆசையா நான் இந்தப் புடவையைக் கட்டிக்கிட்டு வந்தேன்.

நான் அவ்ளோ தவிப்போட, 'எனக்கு நீங்க வேணும்'னு கெஞ்சியும் அவர் என்னைப் புரிஞ்சுக்கல.

அவர் என்னைக் கட்டிப் பிடிச்சு, என்னைக் கொஞ்சுவார்னு நான் ரொம்ப எதிர்பார்த்தேன்.

ஆனா அவர் என் உடம்பைத் தொடுறதுக்குக் கூடத் தயங்குறார்.

என் உடம்பைப் பத்தி ஒரு சின்னப் பாராட்டு கூட அவர்கிட்ட இருந்து வரல.

என் கண்ணீரைத் துடைச்சுக்கிட்டு, நான் மெதுவா எழுந்து கண்ணாடி முன்னாடி போய் நின்னேன்.

அந்தப் ப்ளூ கலர் புடவையில நான் ரொம்ப அழகா, ஒரு தேவதை மாதிரி இருந்தேன்.

ஆனா என் அழகு எல்லாம் இப்போ முழுசா வீணாகிப் போன மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

என் புருஷன் என்னை ஒரு பொருட்டாவே மதிக்கல.

அவர்கிட்ட நான் எனக்கு என்ன வேணும்னு ரொம்பத் தெளிவா, கெஞ்சிச் சொல்லிட்டேன்.

ஆனா அவர் அதைச் சுத்தமாப் புரிஞ்சுக்கல, என்னை முழுசா நிராகரிச்சிட்டார்.

இந்த நேரத்துல, என் மனசுக்குள்ள ஒரு ரெண்டாவது குரல் பேச ஆரம்பிச்சுது.

'பவி... அவர் உன்னை எப்பவும் அந்த மாதிரிப் பார்க்கவே மாட்டார்.'

'அவர் உன்னை லவ் பண்றார், நீயும் அவரை லவ் பண்ற... அது வேற.'

'ஆனா உனக்குள்ள... உன் தொடைகளுக்கு நடுவுல இருக்கிற அந்த ஆழமான பசியை...'

'அவர் என்னைக்குமே புரிஞ்சுக்க மாட்டார்.'

என் மைண்ட் இப்போ என்னோட ஃபீலிங்ஸை, ரொம்பத் தெளிவா அனலைஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சுது.

நான் என் வாழ்க்கையையே ஒரு சின்ன ஃப்ளாஷ்பேக் மாதிரி யோசிச்சுப் பார்த்தேன்.

நான் ஒன்னும் தப்பான பொண்ணு கிடையாது.

எனக்கு இப்போ இருபத்தி ஆறு வயசு ஆகுது.

இதுவரைக்கும் எந்த ஒரு ஆம்பளையையும் நான் தப்பான கண்ணோட்டத்துல நிமிர்ந்து கூடப் பார்த்தது இல்லை.

என் கல்யாணம் வரைக்கும் நான் ரொம்பச் சுத்தமா, ஒரு பச்சைப் புள்ளையாத்தான் இருந்தேன்.

கார்த்திக் மட்டும்தான் என் உடம்பைத் தொட்ட ஒரே ஆம்பளை.

இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வந்த புதுசுல கூட நான் என் குடும்பம், என் புருஷன்னு தான் இருந்தேன்.

யார் என்னைக் கிண்டல் பண்ணாலும், வர்ணிச்சாலும் நான் அதைக் காதுல வாங்கிக்கிட்டதே இல்லை.

ஆனா அந்த கவிதா போன் காலுக்கு அப்புறம்தான் என் வாழ்க்கையில எல்லாம் மாறிப் போச்சு.

அவ அவளோட புருஷன் கூட அனுபவிக்கிற அந்த உச்சகட்ட இன்பத்தைப் பத்தி எங்கிட்ட சொல்ல ஆரம்பிச்சா.

அவ புருஷனோட சுண்ணி எவ்வளவு பெருசு, அது எப்படி அவளைத் திருப்திப்படுத்துதுன்னு அவ விலாவாரியாப் பேசினா.

அப்பதான் எனக்குள்ள தூங்கிக்கிட்டு இருந்த அந்த மிருகத்தனமான ஆசைகள் முழிச்சுக்கிச்சு.

என் உடம்புக்கும் அந்த மாதிரி ஒரு இன்பம் தேவைன்னு என் மனசு ஏங்க ஆரம்பிச்சுது.

ஆனா அப்போ கூட நான் தடம் மாறிடல.

என் ஆசையை, என் ஏக்கத்தை நான் என் புருஷன்கிட்ட மட்டும்தானே காட்டினேன்.

நேத்து ராத்திரி கூட நான் ரொம்ப ஆசையா அவர்கிட்டப் போனேன்.

இன்னைக்குக் காலையிலயும் என் ஈகோவை எல்லாம் விட்டுட்டு அவர்கிட்ட கெஞ்சினேன்.

நான் ஓப்பனாவே எனக்கு உடம்புச் சுகம் வேணும்னு கேட்டுட்டேன்.

ஆனா அவர் என்னை முழுசா நிராகரிச்சிட்டார்.

அவருக்கு லேப்டாப் மேல இருந்த ஆசை என் மேல இல்லை.

இப்போ என் நிலைமையை நான் ஒரு பசியோட ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன்.

ஒரு மனுஷனுக்கு மூணு நாள் சாப்பாடு இல்லைனா என்ன ஆகும்?

குடல் சுருங்கும். வயிறு எரியும். கண்ணு இருட்டும்.

உடம்புல நடுக்கம் வரும். கைகள் நடுங்கும்.

எப்படியாவது சாப்பாடு கிடைச்சா போதும்னு மனசு தவிக்கும்.

பிச்சை எடுத்தாவது சாப்பிட தோணும்.

குப்பையில கிடக்குற சாப்பாட்டை கூட எடுத்து சாப்பிட தோணும்.

அதுதான் பசியோட கொடூரம்.

பசி வந்தா பத்தும் பறந்து போகும்னு சும்மாவா சொன்னாங்க?

ஒரு மனுஷன் பசியில இருக்கும்போது அவனுக்கு நல்லதும் கெட்டதும் தெரியாது.

அது எந்தப் பசியா இருந்தாலும், பசி பசிதான்.

எனக்கு இப்போ வந்திருக்கறதும் அதே மாதிரி ஒரு கொடூரமான பசிதான்.

ஆனா இது வயித்துப் பசி இல்லை.

என் உடம்புப் பசி. என் தொடைக்கு நடுவுல பல வருஷமா எரியுற பசி.

எனக்கு எப்பவுமே வீட்டுச் சாப்பாடுதான் பிடிக்கும்.

என் புருஷன்கிற அந்த வீட்டுச் சாப்பாட்டைத்தான் நான் ரொம்ப ஆசையாத் தேடிப் போனேன்.

ஆனா நம்ம வீட்டுச் சமையல்காரருக்கு எனக்கு எவ்வளவு பெரிய பசி இருக்குன்னே தெரியல.

நான் அவருகிட்ட போய், 'எனக்குப் பசிக்குது, சாப்பாடு போடுங்க'னு கெஞ்சுறேன்.

ஆனா அவரோ, 'நான் உனக்குத் தட்டு வாங்கிக் கொடுத்திருக்கேன், கிச்சன் கட்டிக் கொடுத்திருக்கேன், அப்புறம் என்ன உனக்குப் பசி?'னு கேக்குறார்.

அவருக்கு என்னைப் புரிஞ்சுக்கவோ, என் பசியைத் தீர்க்கவோ கொஞ்சம் கூட நேரமும் இல்லை, ஆசையும் இல்லை.

அப்படியே அவர் எனக்குச் சாப்பாடு போட்டாலும்...

அந்த அஞ்சு இன்ச் சுண்ணியால வெறும் ரெண்டே நிமிஷத்துல அவர் கடமைக்கு முடிச்சிடுறார்.

அந்தச் சாப்பாடு என் தொண்டைக்குக் கூடப் போறது இல்லை.

அதுல எந்த ருசியும் இல்லை, எந்தத் திருப்தியும் இல்லை.

அது வெறும் பேருக்குக் கிடைக்கிற ஒரு சின்னத் துளித் தண்ணி மாதிரி.

ஒரு பாலைவனத்துல தாகத்துல சாகுறவங்களுக்கு ஒரு சொட்டுத் தண்ணி கொடுத்தா எப்படி இருக்கும்?

அது தாகத்தைத் தீர்க்காது, மாறாகத் தாகத்தை இன்னும் அதிகமாக்கி சித்திரவதை பண்ணும்.

கார்த்திக் எனக்குக் கொடுக்குற அந்த ரெண்டு நிமிஷச் சுகமும் அப்படித்தான் இருக்கு.

அது என் பசியை எந்த விதத்துலயும் தீர்க்கல.

என் வயிறு இன்னும் காலியா, பசியில காஞ்சுகிட்டுதான் இருக்கு.

நான் பசியில செத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.

இந்த மாதிரி ஒரு கொடூரமான பட்டினியில நான் இருக்கும்போதுதான்...

வெளிய இருந்து ஒரு பிரியாணி வாசனை என் மூக்குக்கு வருது.

அந்த வாசனையே ரொம்பத் தூக்கலா, காரசாரமா இருக்கு.

நான் அந்த வெளிச் சாப்பாட்டைத் தேடிப் போகல.

நான் எந்த ஹோட்டலுக்கும் போய் நிக்கல.

அந்தச் சாப்பாடு அதுவாத்தான் என்னைத் தேடி வருது.

என் வீட்டு வாசல்ல வந்து அந்தப் பிரியாணி மணக்குது.

அந்தப் பிரியாணிதான் பிரகாஷ், ராஜ் அண்ணா எல்லாமே.

அவங்க நான் இவ்வளவு பட்டினியா இருக்கிறதை மோப்பம் பிடிச்சிட்டாங்க.

என் உடம்புல இருக்கிற அந்தப் பசியை அவங்க அப்பட்டமாக் கண்டுபிடிச்சிட்டாங்க.

அதனால என் பசியைத் தூண்டுற மாதிரி என் முன்னாடி வந்து நிக்கிறாங்க.

ராஜ் அண்ணா ஒரு ஃபைவ் ஸ்டார் ஹோட்டல் சாப்பாடு மாதிரி, கிளாஸியா வந்து நிக்கிறார்.

பிரகாஷ் ஒரு ரோட்டுக் கடை காரசாரமான சாப்பாடு மாதிரி, முரட்டுத்தனமா வந்து நிக்கிறான்.

ரெண்டு பேருமே என் பசியைத் தீர்க்கத் தயாரா இருக்காங்க.

நேத்து ராத்திரி அந்த வாட்ச்மேன் எனக்குக் காட்டுனது அந்தப் பிரியாணியோட ஒரு சின்ன ருசிதான்.

அவனோட அந்த சுண்ணி வீடியோவைப் பார்த்ததுமே என் பசி இன்னும் அதிகமாயிடுச்சு.

அந்த ருசி என்னைப் பைத்தியம் ஆக்கிடுச்சு.

நான் நேத்து அந்தச் சாப்பாட்டை முழுசாச் சாப்பிடல.

நான் வெறும் அந்த வாசனையை மட்டும்தான் நுகர்ந்து பார்த்தேன்.

ஆனா அந்த வாசனைக்கே என் உடம்பு ரொம்ப ரியாக்ட் பண்ணுச்சு.

இதுக்காக நான் என்னையே ஒரு கேவலமான பொண்ணுன்னு நினைச்சுக்கத் தேவையில்லைன்னு என் மனசு சொல்லுச்சு.

ஒரு பட்டினியா கிடக்கிற உசுரு, எங்க சாப்பாடு கிடைக்குமோ அங்க போய் சாப்பிடுறது தப்பில்லை.

உசுரைக் காப்பாத்திக்கிறதுக்காகச் சாப்பிடுறது எப்படித் தப்பாகும்?

என் உடம்பைக் காப்பாத்திக்க, என் பசியைத் தீர்த்துக்க நான் வெளிய சாப்பிட நினைக்கிறது எந்த விதத்துலயும் தப்பில்லை.

அதே சமயம், நான் இந்த வெளிச் சாப்பாட்டுக்கு அடிமையாகிடக் கூடாது.

நான் பிரகாஷையோ, இல்ல ராஜ் அண்ணாவையோ காதலிக்கப் போறது இல்லை.

ஹோட்டல்ல சாப்பாடு நல்லா இருக்குன்னு, அந்த சர்வர் கூடவோ இல்ல ஓனர் கூடவோ எந்தப் பொண்ணாவது ஓடிப் போவாளா?

மாட்டாள்ல? நானும் அதே மாதிரிதான்.

நான் போய் சாப்பிடுவேன், பசியைத் தீர்ப்பேன், அப்புறம் என் வீட்டுக்கு வந்துடுவேன்.

அவங்க கூட ஓடிப் போய் வாழப் போறதும் இல்லை.

என் குடும்பத்தை விட்டுட்டு நான் எங்கயும் போக மாட்டேன்.

இது வெறும் பசி. என் உடம்போட பசி. வெறும் காமம் மட்டும்தான்.

அந்தப் பசியைத் தீர்த்துக்க நான் அவங்களைப் பயன்படுத்திக்கப் போறேன்.

இதுல அவங்க என்னை யூஸ் பண்றதா நினைக்கலாம்.

ஆனா நிஜத்துல நான் தான் அவங்களை யூஸ் பண்றேன்.

நான் ஒரு இங்கிலீஷ் சீரிஸ் பார்த்திருக்கேன், பிரேக்கிங் பேட்னு ஒன்னு.

அதுல வர்ற ஹீரோ ஒரு டயலாக் சொல்வார்.

நான் ஆபத்துல மாட்டிக்கிட்டவன் இல்லை, நான்தான் அந்த ஆபத்து. (I'm not in the danger, I'm the danger)

அதே மாதிரிதான் என் நிலைமையும்.

நான் எந்த ஆபத்துலயும் மாட்டிக்கல.

நான் தான் பாஸ். நான் தான் இங்க எல்லாமே.

அவங்க எல்லாரும் என் அழகுக்காகப் பிச்சை எடுக்குற அடிமைகள்.

என் லிமிட் என்ன, நான் எவ்வளவு தூரம் போகணும்னு நான் தான் முடிவு பண்ணுவேன்.

எப்போ அவங்களுக்கு என் உடம்பைக் காட்டணும், எப்போ நிறுத்தணும்னு என் கையிலதான் இருக்கு.

என் குடும்பம், என் புருஷன், என் குழந்தை இதுதான் எனக்கு எப்பவுமே முக்கியம்.

கார்த்திக் மேல இருக்கிற காதல் என்னைக்கும் குறையாது.

இந்த உடம்புத் தேவைக்காக நான் எந்த ஆம்பளை மேலயும் எமோஷனலா அட்டாச் ஆக மாட்டேன்.

என் பசியைத் தீர்த்துக்கிற ஒரு கருவியா மட்டும்தான் அவங்களைப் பார்ப்பேன்.

இதுல எந்தத் தப்பும் இல்லை, இது இயற்கையான ஒரு விஷயம்தான்.

இந்த ஒரு தெளிவான லாஜிக் என் மூளைக்கு வந்ததும்...

அதுவரைக்கும் இருந்த அந்த அசிங்கமான ஃபீல், அந்தப் பெரிய குற்ற உணர்ச்சி எல்லாம் என்னை விட்டுப் போயிடுச்சு.

என் நெஞ்சுல இருந்த ஒரு பெரிய பாரம் இறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப நிம்மதியா ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

என் உடம்பு இப்போ ரொம்ப ரிலாக்ஸா, எந்தப் பயமும் இல்லாம இருந்துச்சு.

நான் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு என்னைப் பார்த்து ஒரு சின்னச் சிரிப்பு சிரிச்சேன்.

என் கண்ணீரைத் துடைச்சுக்கிட்டு, நான் ரொம்பத் தெளிவா டேபிள் பக்கத்துல போனேன்.

அங்க இருந்த என் போனை கையில எடுத்தேன்.

ஸ்கிரீனை ஆன் பண்ணிப் பார்த்தேன்.

வாட்ஸ்அப்ல நோட்டிஃபிகேஷன் வந்து காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

பிரகாஷ்கிட்ட இருந்து நேத்து ராத்திரியில இருந்து... ஒரு பத்து மெசேஜுக்கு மேல வந்து விழுந்திருந்துச்சு.

[yazhiniram]

-----------
Part 120:
-----------



நான் டேபிள் மேல இருந்த என் போனை கையில எடுத்தேன்.

ஸ்கிரீனை அன்லாக் பண்ணி, வாட்ஸ்அப்பை ஓபன் பண்ணேன்.

நேத்து ராத்திரி நான் அவசரமா மூவ் பண்ணுன அந்த ஆர்கைவ் ஃபோல்டரைத் தொட்டேன்.

அங்க பிரகாஷோட சேட்ல பத்து அன்ரீட் மெசேஜ் வந்திருக்குன்னு காட்டுச்சு.

நான் மெதுவா அந்த சேட்டை ஓபன் பண்ணிப் பார்த்தேன்.

முதல்ல இருந்த சில மெசேஜ்கள் நேத்து ராத்திரி நான் திடீர்னு ஆஃப்லைனுக்குப் போனப்போ அவன் பதறிப் போய் அனுப்புனது.

நேத்து நைட் அவனோட அந்த வீடியோவைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்த நான், கார்த்திக் அடுத்த ரூம்ல இருந்து எந்திரிச்சு வர்ற சத்தம் கேட்டு சைலன்ட்ல போட்டுட்டுப் படுத்துட்டேன்.

நான் எந்த பதிலும் சொல்லாமப் போனதால, அவன் எவ்வளவு தவிச்சுப் போயிருக்கான்னு அந்த வார்த்தைகள்லயே ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

பிரகாஷ்: மேடம், என்ன ஆச்சு?

பிரகாஷ்: ஏன் திடீர்னு எதுவும் சொல்லாம பாய் சொல்றீங்க?

பிரகாஷ்: நான் ஏதாவது தப்புப் பண்ணிட்டேனா மேடம்? எனக்குப் புரியல.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்க மேடம்.

பிரகாஷ்: மேடம், இருக்கீங்களா?

இப்படி நேத்து நைட் அவன் ரொம்ப எதிர்பார்த்து அனுப்புன மெசேஜ்கள் இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே ஸ்கிரீனை லேசா கீழ தள்ளிப் பார்த்தேன்.

இன்னைக்குக் காலையில ஒரு ஏழு மணி போல அவன் அனுப்புன சில புது மெசேஜ்கள் இருந்துச்சு.

பிரகாஷ்: குட் மார்னிங் மேடம்.

பிரகாஷ்: நான் இப்போதான் காலையில டியூட்டிக்கு வந்தேன்.

பிரகாஷ்: உங்களை ரொம்ப மிஸ் பண்றேன் மேடம்.

இந்த மெசேஜ்களைப் படிச்சதும், என் முகத்துல என்னையும் அறியாம ஒரு சின்னப் புன்னகை வந்துச்சு.

என் மனசுக்குள்ள இருந்த வலி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் குறையுற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் நெஞ்சு ரொம்ப லேசான மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

ஒரு சில நிமிஷங்களுக்கு முன்னாடிதான், நான் என் புருஷன்கிட்ட எனக்காக ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் இருங்கன்னு அவ்வளவு கெஞ்சிக் கேட்டேன்.

ஆனா அவர் என்னைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிஞ்சுக்கல, என் ஆசையை ஒரு பொருட்டாவே மதிக்காமப் போயிட்டார்.

ஆனா இங்க, இந்த வாட்ச்மேன் எனக்காக, என் ஒரு சின்னப் பார்வைக்காக ராத்திரி முழுக்கத் தூங்காமத் தவிச்சுப் போயிருக்கான்.

அவன் எனக்காக எவ்வளவு ஏங்குறான்னு நினைக்கும்போது, எனக்கு அது கொஞ்சம் ஆறுதலா இருந்துச்சு.

ஆனாலும், நான் அவனுக்கு உடனே எந்த ரிப்ளையும் பண்ணக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணேன்.

போனை லாக் பண்ணிப் பக்கத்துல வெச்சிட்டேன்.

கொஞ்ச நேரத்துல பாத்ரூம் கதவு திறக்குற சத்தம் கேட்டுச்சு. கார்த்திக் குளிச்சிட்டு வெளிய வந்தார்.

நான் போய் அவருக்கான பிரேக்ஃபாஸ்டை டைனிங் டேபிள்ல எடுத்து வெச்சேன்.

கார்த்திக் ரெடியாகி வந்து உக்காந்து சாப்பிட ஆரம்பிச்சார்.

அவர் வழக்கம் போல எந்த ஒரு பேச்சும் இல்லாம, அவசர அவசரமாகச் சாப்பிட்டார்.

சாப்பிட்டு முடிச்சதும், அவர் லேப்டாப் பேக்கைத் தோள்ல மாட்டிக்கிட்டார்.

மெயின் டோரைத் திறக்குறதுக்கு முன்னாடி, அவர் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு இருந்துச்சு.

"பவி, காலையில நடந்ததை நினைச்சு உன் மைண்டைக் குழப்பிக்காத."

"நான் எப்பவும் உன்னை லவ் பண்றேன், ஓகே?"

"கதவை லாக் பண்ணிட்டு, இன்னைக்கு நல்லா ரெஸ்ட் எடு பவி."

அவர் இப்படிச் சொல்லிட்டு, கதவைச் சாத்திட்டுப் போயிட்டார்.

ஆனா அந்த வார்த்தைகள்ல எனக்கு எந்த ஒரு அன்பும், உண்மையான காதலும் தெரியல.

அது ஏதோ கடமைக்குச் சொல்ற மாதிரி வெறும் வார்த்தைகளா மட்டும் தான் என் காதுல விழுந்துச்சு.

கதவு சாத்துனதும், என் முகத்துல இருந்த அந்தப் பொய் சிரிப்பு மறைஞ்சுடுச்சு.

அந்த வீடு இப்போ முழுசா அமைதியாகிடுச்சு.

நான் காலை நேரத்துல செய்ய வேண்டிய வீட்டு வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

வெளிய சம்மர் வெயில் பயங்கரமா அடிக்க ஆரம்பிச்சிருந்துச்சு.

மணி ஒன்பது ஆகுறதுக்குள்ளயே, சூரியன் கொளுத்தி எடுக்க ஆரம்பிச்சிடுச்சு.

வீட்டுல ஹால்ல இருந்த ஃபேனை ஃபுல் ஸ்பீட்ல வெச்சிருந்தும் கூட, வீடு கூட்டுறப்போ எனக்குப் பயங்கரமா வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு பத்து மணி போல, வீட்டுல காய்கறி இல்லாததால, பக்கத்துல இருக்குற காய்கறிக் கடைக்குப் போகக் கிளம்பினேன்.

ஒரு துணிப்பையை எடுத்துக்கிட்டு, நான் கதவைப் பூட்டிட்டு வெளிய வந்தேன்.

அப்பார்ட்மெண்ட்டை விட்டு வெளிய கால் வெச்ச உடனே, அந்தச் சுட்டெரிக்குற வெயில் என் தோல்ல சுரீர்னு உறைச்சுது.

இந்த வருஷக் கோடைக்காலம் ரொம்பவே மோசமா இருந்துச்சு.

காத்துல எந்த ஒரு ஈரப்பதமும் இல்லை, வெறும் அனல் காத்து மட்டும்தான் வீசிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் காலைல ஆசையா உடுத்துன அந்தப் ப்ளூ கலர் புடவையோடதான் வெளிய வந்தேன்.

அந்தப் புடவை ரொம்ப மெல்லிய காட்டன் கலந்த பட்டுப் புடவை.

வெயில் என் மேல படப் பட, என் உடம்புல இருந்து வேர்வை தண்ணியா வர ஆரம்பிச்சுது.

என் நெற்றியில சின்னச் சின்னதா வேர்வை துளிகள் அரும்பி, அது ஒன்னாச் சேர்ந்து என் கன்னம் வழியா வழிஞ்சு கீழ வந்துச்சு.

என் கழுத்துப் பகுதியில வேர்வை அதிகமாச் சேர்ந்து, அது அப்படியே என் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள இறங்குச்சு.

அந்தப் ப்ளூ கலர் ஜாக்கெட் வேர்வையில நனைய நனைய, அதோட கலர் இன்னும் கொஞ்சம் டார்க்கா மாற ஆரம்பிச்சுது.

என் முலைகளுக்கு நடுவுல இருந்த அந்தப் பிளவுல வேர்வை ஆறு மாதிரி ஓடுச்சு.

நான் நடக்க நடக்க, என் உடம்போட சூடு அதிகமாகிக்கிட்டே போச்சு.

என் முதுகுப் பக்கமும் வேர்வையில முழுசா நனைஞ்சு, ஜாக்கெட் என் தோலோட தோலா அப்படியே ஒட்டிக்கிச்சு.

அந்தப் புடவை முந்தானை காத்துல பறக்காம, வேர்வையால என் நெஞ்சோட சேர்த்துப் பிடிச்சுக்கிட்ட மாதிரி இறுக்கமா ஒட்டி நின்னுச்சு.

நான் ஒவ்வொரு ஸ்டெப் எடுத்து வைக்கும்போதும், என் இடுப்புப் பகுதியில கட்டியிருந்த புடவை என் வியர்த்த உடம்போட உரசிக் கிட்டு இருந்துச்சு.

என் தொப்புளைச் சுத்தி இருந்த சதைல வேர்வை பளபளன்னு மின்னுச்சு.

அந்த மெல்லிய புடவை என் தொடைகள்ல ஒட்டி, நான் நடக்குறப்போ என் கால்களோட முழு வடிவத்தையும் அப்பட்டமா வெளிய காட்டிச்சு.

இந்த மாதிரி ஒரு மெல்லிய புடவையைக் கட்டிக்கிட்டு, இந்த சுட்டெரிக்கும் வெயில்ல வெளிய வந்தது எவ்வளவு பெரிய தப்புன்னு நான் இப்போ ஃபீல் பண்ணேன்.

எனக்குள்ள ஒரு வெக்கம் வர ஆரம்பிச்சுது.

இந்த வேர்வை என் உடம்பை முழுசா நனைச்சு, இந்த ட்ரெஸ்ஸை ரொம்ப வெளிப்படையா, எல்லாம் தெரியுற மாதிரி மாத்திடுச்சு.

என் முலைகளோட ஷேப், என் இடுப்போட வளைவு, என் தொடைகளோட தடிமன் எல்லாம் இந்த வேர்வையில இன்னும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது.

நான் நடந்து போகும்போது, ரோட்டுல யாராவது என்னை இப்படிப் பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்கன்னு என் மனசு யோசிச்சுது.

இந்த மாதிரி வேர்வையில நனைஞ்ச உடம்பை, ஒரு பொண்ணோட வளைவுகளை யாராவது கண்ணிமைக்காமப் பார்த்தா எப்படி இருக்கும்?

அந்தப் பார்வையே என் உடம்பை ஊடுருவிப் பார்க்குற மாதிரி இருக்குமேன்னு நினைக்கும்போது எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

ஆனா அதே சமயம், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன நிம்மதியும் இருந்துச்சு.

நல்ல வேளை, இன்னைக்கு நான் உள்ள பிரா, பேண்ட்டி, பாவாடை எல்லாம் கரெக்டா போட்டுருக்கேன்.

ஒருவேளை அதெல்லாம் போடாம, வெறும் உடம்புல இந்தப் புடவையைக் கட்டிக்கிட்டு வெளிய வந்திருந்தா என்ன ஆகியிருக்கும்?

இந்த வேர்வையில என் முலைக்காம்புகள் அப்படியே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சிருக்கும்.

என் தொடை இடுக்கொட வளைவு, அந்த முக்கோண ஷேப் எல்லாம் இந்த மெல்லிய புடவையில அப்படியே வெளிய காட்டியிருக்கும்.

அதை நினைச்சாலே என் உடம்பு ஒரு நிமிஷம் சிலிர்த்துப் போச்சு.

நல்ல வேளை நான் உள்ளாடை போட்டிருக்கேன், இல்லனா ரோட்டுல போறவங்க எல்லாரும் என்னைப் பைத்தியம் மாதிரி பார்த்திருப்பாங்கன்னு நினைச்சு நான் எனக்கு நானே ஆறுதல் சொல்லிக்கிட்டேன்.

நான் மெதுவாக நடந்து மெயின் கேட்டுக்குப் போனேன்.

அங்க செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கத்துல பிரகாஷ் டியூட்டில நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

அவன் தூரத்துல இருந்து நான் நடந்து வர்றதைப் பார்த்துட்டான்.

என்னைப் பார்த்ததும் அவனோட கண்கள் அப்படியே ஆச்சரியத்துல அகலமா விரிஞ்சது.

நான் அவனுக்குப் பக்கத்துல போகப் போக, அவனோட பார்வை என் முகத்துல இருந்து என் உடம்பு முழுக்க ஊடுருவ ஆரம்பிச்சுது.

அவன் என்னைக் கண்ணிமைக்காம, ஒரு செகண்ட் கூடப் பார்வையைத் திருப்பாமப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட கண்கள் முதல்ல என் வியர்த்த முகத்தைப் பார்த்துச்சு.

என் நெற்றியில இருந்த வேர்வை, என் கலைஞ்ச தலைமுடி எல்லாமே என்னை இன்னும் அழகா, கவர்ச்சியா அவனுக்குக் காட்டியிருக்கணும்.

அப்படியே அவனோட பார்வை என் கழுத்துக்கு இறங்குச்சு.

கழுத்துல இருந்து வழிஞ்ச வேர்வை, என் முலைகளுக்கு நடுவுல இறங்குறதை அவன் ரொம்ப உன்னிப்பா கவனிச்சான்.

நான் போட்டுருந்த அந்த டைட்டான ப்ளூ ஜாக்கெட், வேர்வையால நனைஞ்சு என் முலைகளோட உண்மையான அளவை ரொம்பத் துல்லியமாக் காட்டிச்சு.

என் முலைக்காம்புகள் அந்த பிராவைத் தாண்டி, ஜாக்கெட் துணியையும் தாண்டி லேசாத் துருத்திக்கிட்டு நின்னதை அவன் கண்கள் தப்பாமப் பிடிச்சுது.

அவன் மூச்சு விடுற வேகம் அதிகமாகுறதை என்னால தூரத்துல இருந்தே உணர முடிஞ்சது.

அவனோட பார்வை அங்க இருந்து கீழ இறங்கி, என் இடுப்பு வளைவுல வந்து நின்னுச்சு.

புடவைக்கும் ஜாக்கெட்டுக்கும் நடுவுல எந்த மறைப்பும் இல்லாம வெளிய தெரிஞ்ச என் வெண்ணிறமான இடுப்பு, இப்போ வேர்வையில நனைஞ்சு பளபளன்னு இருந்துச்சு.

என் ஆழமான தொப்புள் குழியை அவன் கண்கள் அப்படியே குடிச்சுது.

நான் நடக்க நடக்க என் இடுப்பு லேசா வளைஞ்சு வளைஞ்சு போறதை அவன் ரொம்ப ரசிச்சுப் பார்த்தான்.

அவனோட பார்வை என் முந்தானைக்குக் கீழ இருந்த என் தொடைகள் மேல பட்டுச்சு.

காத்து அடிக்கும்போது அந்த மெல்லிய புடவை என் தொடைகளோட ஒட்டி, என் கால்களோட வடிவத்தை அவனுக்கு ரொம்பத் தெளிவா காட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் பார்வை என் உடம்போட ஒவ்வொரு இன்ச்சையும், ஒவ்வொரு வளைவையும் ரொம்பப் பச்சையா, ஆனா அதே சமயம் அவ்வளவு ஆசையா ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

நான் கேட்டை நெருங்குனதும், அவன் என்னைப் பார்த்துப் பேசணும்னு ஆர்வமா முன்னாடி வந்தான்.

அவன் உதடுகள் லேசாத் திறந்து, "மேடம்..." னு கூப்பிடப் போனான்.

ஆனா இது பப்ளிக் எடம். எல்லாரும் நடமாடுற மெயின் கேட்.

யாராவது பார்த்தா, தேவையில்லாத பிரச்சனை.

நான் அவனை அலட்சியம் பண்ணல, ஆனா நிலைமையைப் புரிஞ்சுகிட்டு என் முகத்தை ரொம்ப அமைதியா வெச்சுக்கிட்டேன்.

என் கண்களாலேயே, 'இங்க எதுவும் பேசாத, வேண்டாம்'னு ரொம்ப மென்மையா ஜாடை காட்டினேன்.

பிரகாஷ் என்னைப் புரிஞ்சுகிட்டான்.

அவன் எந்தப் பேச்சும் இல்லாம, வாயை மூடிக்கிட்டு அப்படியே பின்னாடி ஒரு ஸ்டெப் எடுத்து வெச்சு அமைதியா நின்னுட்டான்.

நான் அவனைத் தாண்டி ரோட்டுக்கு நடந்து போனேன்.

காய்கறிக் கடைக்குப் போய் எனக்குத் தேவையான காய்கறிகள் எல்லாம் வாங்குனேன்.

அந்த வெயில்ல நின்னு வாங்குறதுக்குள்ள எனக்கு உசுரே போயிடுச்சு.

நான் திரும்பி அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு நடந்து வர்றதுக்குள்ள, என் உடம்புல தெம்பே இல்லை.

நான் ரொம்ப டயர்டா, பையைத் தூக்கிக்கிட்டு அப்பார்ட்மெண்ட் மெயின் கேட்டுக்குத் திரும்பி வந்தேன்.

அப்போ செக்யூரிட்டி கேபின்ல பிரகாஷைக் காணோம்.

நான் நேரா கிரவுண்ட் ஃபுளோர் லிஃப்ட்டுக்கு நடந்து போனேன்.

அந்த லிஃப்ட் ஏரியா ரொம்ப அமைதியா, யாருமே இல்லாம இருந்துச்சு.

நான் லிஃப்ட் பட்டனை அழுத்தினேன்.

'டிங்'னு சத்தம் கேட்டு, லிஃப்ட் கதவு மெதுவாத் திறந்துச்சு.

உள்ள பார்த்தா, எனக்கு ஒரு பெரிய சர்ப்ரைஸ்.

பிரகாஷ் உள்ள நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

என்னைப் பார்த்ததும் அவன் முகத்துல ஒரு பெரிய, பிரகாசமான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"குட் மார்னிங் மேடம்" னு அவன் ரொம்ப ஆசையாச் சொன்னான்.

நானும் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "குட் மார்னிங் பிரகாஷ். நீ லிஃப்ட்ல எங்க இருந்து வர்ற?" னு கேட்டேன்.

"நான் மொட்டை மாடியில ஓவர்ஹெட் வாட்டர் டேங்க்ல எவ்வளவு தண்ணி இருக்குன்னு செக் பண்ணிட்டு வரேன் மேடம்" னு அவன் சொன்னான்.

நான் பையைக் கையில தூக்கிக்கிட்டு உள்ள ஏறி நின்னேன்.

நான் வேர்வையில நனைஞ்சு ரொம்ப டயர்டா இருந்தேன்.

ஆனா பிரகாஷைப் பார்க்க, ஏதோ கூலிங்கான ஃப்ரிட்ஜுக்குள்ள இருந்து இப்போதான் வெளிய வந்த மாதிரி அவ்வளவு ஃபிரெஷ்ஷா இருந்தான்.

"மேடம், அந்தப் பையை என்கிட்ட கொடுங்க. பார்த்தாலே ரொம்ப வெயிட்டா இருக்கிற மாதிரி இருக்கு" னு சொல்லிக்கிட்டே அவன் பையை வாங்க முன்னாடி வந்தான்.

நான் உடனே, "நோ பிரகாஷ், பரவாயில்லை. நானே தூக்கிட்டுப் போறேன்" னு மறுத்தேன்.

ஆனா அவன் விடல. "ப்ளீஸ் மேடம், கொடுங்க. உங்களுக்கு ஏற்கனவே அவ்வளவு வேர்த்துப் போயிருக்கு. நான் ஹெல்ப் பண்றேன்" னு அவன் ரொம்ப அக்கறையாக் கேட்டான்.

எனக்கும் கை ரொம்ப வலிச்சது, "சரி" னு சொல்லிட்டு நான் அந்தப் பையை அவனோட பெரிய கைகள்ல கொடுத்தேன்.

நான் லிஃப்ட்க்குள்ள அவனுக்குப் பக்கத்துல போய் நின்னேன்.

பிரகாஷ் என் ஃப்ளோர் பட்டனை அழுத்தினான்.

லிஃப்ட் ரொம்ப மெதுவா மேல போக ஆரம்பிச்சுது.

சில செகண்டுகள் உள்ள ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.

அந்தச் சின்ன எடத்துல, நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்பப் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்தோம்.

அவனோட மூச்சு காத்து என் மேல படுற அளவுக்குப் பக்கத்துல இருந்தோம்.

இந்த அமைதியில, அவனோட கண்கள் மறுபடியும் வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

இப்போ அவன் என்னைக் கேட்ல பார்த்ததை விட, ரொம்பக் கிளியரா, பக்கத்துல இருந்து ஸ்கேன் பண்ண ஆரம்பிச்சான்.

அவனோட பார்வை என் முலைகள் மேல வந்து நின்னுச்சு.

வேர்வையில நனைஞ்ச அந்தப் புடவை, என் முலைகளை இன்னும் பெருசாக் காட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அதுவும் நான் மூச்சு வாங்கும்போது, என் நெஞ்சு ஏறி இறங்குறதை அவன் கண்ணிமைக்காமப் பார்த்தான்.

அப்புறம் அவனோட பார்வை என் இடுப்புக்கு வந்துச்சு.

என் புடவை கேப்ல தெரிஞ்ச அந்த வேர்வை நனைஞ்ச இடுப்புச் சதை, என் ஆழமான தொப்புள்...

எல்லாத்தையும் அவன் பார்வை ரொம்பப் பச்சையா வருடிப் பார்த்துச்சு.

அவன் என்னை இவ்வளவு ஆழமாப் பார்க்குறதைப் பார்த்ததும், என் மனசு நேத்து ராத்திரிக்குக் குதிச்சுப் போச்சு.

நேத்து ராத்திரி நான் பாத்ரூம்ல நின்னு, என் உடம்புல எந்தத் துணியும் இல்லாம, வெறும் அந்த டார்க் கிரீன் பேண்ட்டியோட ஒரு ஃபுல் பாடி போட்டோ எடுத்து அனுப்பினேன்.

அவன் அந்தப் போட்டோவை எவ்வளவு வெறித்தனமாப் பார்த்திருப்பான், ரசிச்சிருப்பான்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

இப்போ அவன் கண் முன்னாடி நான் இந்தப் ப்ளூ கலர் புடவையில, வேர்வையில நனைஞ்சு நின்னுகிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா அவனோட மூளைக்குள்ள இப்போ இந்தப் புடவை இருக்காதுன்னு என் மனசு சொல்லுச்சு.

கண்டிப்பா அவன் இப்போ என்னைப் புடவையோட பார்க்கல.

அவனோட பார்வைக்கு முன்னாடி, இந்தப் புடவை, இந்த ஜாக்கெட், இந்தப் பாவாடை எல்லாமே மறைஞ்சு போயிருக்கும்.

அவன் என் முகத்தைப் பார்க்கும்போது, நேத்து அந்தப் போட்டோல இருந்த என்னோட அந்த மயக்கமான முகத்தைத்தான் நினைச்சுப் பார்த்திருப்பான்.

என் கழுத்துல வழிஞ்ச வேர்வையைப் பார்க்கும்போது, என் வெற்று உடம்புல வேர்வை வழிஞ்சா எப்படி இருக்குமோன்னு கற்பனை பண்ணியிருப்பான்.

அவனோட பார்வை என் முலைகள் மேல நிக்கும்போது...

கண்டிப்பா அவன் மனசுக்குள்ள அந்த ஜாக்கெட் துணி கிழிஞ்சு விழுந்திருக்கும்.

என் ரெண்டு வெண்ணிறமான, முழுமையான முலைகளும், அதோட அந்த டார்க் ப்ரவுன் காம்புகளும் அவன் கண்ணுக்கு முன்னாடி நிழலா ஆடிக்கிட்டு இருந்திருக்கும்.

நேத்து அவன் என் முலைகளைப் பார்த்து 'மாம்பழங்கள்'னு வர்ணிச்சது எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

இப்போ அவன் அந்த மாம்பழங்களை எந்த மறைப்பும் இல்லாம தன் மனசுக்குள்ள பிசைஞ்சு பார்த்துக்கிட்டு இருப்பான்.

அவனோட பார்வை என் இடுப்பு வளைவுல இறங்கும்போது...

இந்த மெல்லிய புடவை அவனுக்கு ஒரு தடையாவே இருந்திருக்காது.

என் இடுப்புல இருக்கிற அந்த மடிப்புகள், என் வெற்றுச் சதையோட மென்மை எல்லாத்தையும் அவன் நேத்து அந்தப் போட்டோல அணு அணுவாப் பார்த்திருக்கான்.

அவன் என் தொப்புளைப் பார்க்கும்போது, என் உடம்புல இருந்த அந்த ஒரே ஒரு துணியான கிரீன் பேண்ட்டி அவன் ஞாபகத்துக்கு வந்திருக்கும்.

அந்தக் கிரீன் பேண்ட்டிக்கு மேல என் தொப்புள் எப்படி ஆழமா இருந்துச்சுன்னு அவன் இப்போ கண்டிப்பா நினைச்சுப் பார்த்திருப்பான்.

அவனோட கண்கள் இப்போ என் தொடைகள் மேல இறங்குச்சு.

என் புடவைக்குக் கீழ இருக்கிற என் கால்களை அவன் பார்க்கல.

நேத்து போட்டோல, எந்தப் பாவாடையும் இல்லாம, அந்த கிரீன் பேண்ட்டிக்குக் கீழ தொடையைக் கொஞ்சம் அகட்டி வெச்சு நான் நின்ன அந்தப் போஸ் அவன் கண்ணுக்குள்ள ஓடியிருக்கும்.

என் தொடைகளோட அந்தத் தடிமன், அந்த வெண்மை எல்லாமே அவனுக்கு அத்துப்படி.

எல்லாத்துக்கும் மேல, அவனோட மூளை இப்போ என் தொடைக்கு நடுவுல இருக்கிற அந்த ரகசியமான இடத்தைத்தான் அதிகமா யோசிச்சுப் பார்த்திருக்கும்.

அந்தக் கிரீன் பேண்ட்டிக்கு நடுவுல, என் காம நீர் கசிஞ்சு, அந்தப் பேண்ட்டியில ஒரு பெரிய ஈரமான வட்டம் இருந்ததை அவன் நோட் பண்ணிருந்தான்.

அதை அவன் நேத்து மெசேஜ்ல என்கிட்ட சொல்லிக் கேட்டப்போ எனக்கு எவ்வளவு வெக்கமா இருந்துச்சு!

இப்போ இந்த லிஃப்ட்க்குள்ள, என் புடவைக்குள்ள, என் பாவாடைக்குள்ள, நான் போட்டுருக்கிற பேண்ட்டியில அந்த ஈரம் மறுபடியும் கசிஞ்சிருக்குமான்னு அவன் நினைச்சிருப்பான்.

கண்டிப்பா இவளுக்கு இப்போ ஈரம் கசிஞ்சிருக்கும்னு அவன் மனசு கணக்குப் போட்டிருக்கும்.

அவன் பார்வை என் முதுகுப் பக்கம் போகும்போது...

என் குண்டியோட அந்த அகலமான ஷேப்பை, நேத்து அந்தப் பேண்ட்டியோட வளைவுல அவன் எவ்வளவு ரசிச்சிருப்பான்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

மொத்தத்துல, அவன் இப்போ என்னைப் புடவையில பார்க்கல.

நேத்து ராத்திரி அவனுக்கு நான் காட்டின அந்த அரை நிர்வாண, கிரீன் பேண்ட்டி போட்டோவைத்தான்...

இப்போ நேர்ல, லைவ்வா, த்ரீடில பார்க்குற மாதிரி அவன் கற்பனையில என்னைப் உரிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கான்.

என் உடம்போட முழு ஸ்ட்ரக்சர், என் முலைகளோட கனம், என் இடுப்போட வளைவு, என் குண்டியோட ஷேப்...

எல்லாமே அவனோட கண் முன்னாடி எந்த மறைப்பும் இல்லாம அப்பட்டமா நின்னுகிட்டு இருக்கு.

நான் அவன் முன்னாடி முழுசா அம்மணமா நிக்கிற மாதிரி எனக்கு ஒரு ஃபீல் வந்துச்சு.

இந்த நினைப்பு, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு பெரிய அதிர்வைக் கொண்டு வந்துச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சிலிர்த்துப் புடைச்சுக்கிச்சு.

ஒரு ஆம்பளை தன் மனசுக்குள்ள என்னைப் முழுசா உரிச்சுப் பார்க்குறான்னு நினைக்கும்போதே என் புண்டைக்குள்ள ஒரு பெரிய துடிப்பு உருவாச்சு.

நான் என் தொடைகளை லேசா ஒன்னோட ஒன்னு உரசிக் கிட்டு, அந்தச் சுகத்தை அனுபவிச்சேன்.

அவனோட அந்த வெறித்தனமான கற்பனைப் பார்வை எனக்குள்ள ஒரு விதமான கிக்கைக் கொடுத்துச்சு.

நான் அவனுக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு, அவன் முகத்தையே பார்த்தேன்.

என் கழுத்துல இருந்த வேர்வையைத் துடைச்சுக்கிட்டே, நான் கொஞ்சம் கிண்டலாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"உண்மையச் சொல்லு பிரகாஷ்... நீ நிஜமாவே தண்ணி செக் பண்ணத்தான் போனியா?"

"இல்ல அந்த டேங்க்குள்ளயே இறங்கிப் குளிச்சிட்டு வர்றியா?"

"எப்படி நீ மட்டும் இவ்வளவு ஜில்லுனு, ஃபிரெஷ்ஷா இருக்க?" னு நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

பிரகாஷ் என்னைப் பார்த்துச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "சும்மா செக் பண்ணத்தான் போனேன் மேடம்" னு சொன்னான்.

ஆனா அவன் முகத்துல இருந்த அந்த விஷமத்தனமான சிரிப்பைப் பார்த்ததும், அவன் எதையோ மறைக்கிறான்னு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

"உண்மையச் சொல்லு பிரகாஷ்... என்கிட்ட மறைக்காத" னு நான் மறுபடியும் கேட்டேன்.

பிரகாஷ் என்னைப் பார்த்து ரொம்ப ஆழமா, "நான் சொல்றேன் மேடம்..."

"ஆனா அதுக்கு முன்னாடி நான் ஒன்னு சொல்லணும்."

"நீங்க இந்தப் ப்ளூ கலர் புடவையில அவ்வளவு கியூட்டா இருக்கீங்க மேடம்."

"எவ்வளவு வேர்த்துப் போயிருந்தாலும், நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க" னு அவன் தயங்காமச் சொன்னான்.

இதைக் கேட்டதும் என்னையும் அறியாம நான் லேசாச் சிரிச்சிட்டேன்.

என் கன்னம் வெக்கத்துல சிவந்துருச்சு.

நான் தலையைக் குனிஞ்சுகிட்டு, "தேங்க்ஸ் பிரகாஷ்" னு மெதுவாச் சொன்னேன்.

நான் இப்படிச் சிரிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே, பிரகாஷ் கொஞ்சம் சீரியஸா ஒரு கேள்வியைக் கேட்டான்.

"மேடம்... நேத்து நைட் ஏன் ரிப்ளையே பண்ணல?"

"திடீர்னு அப்படிப் போனதும் நான் எவ்வளவு பயந்துட்டேன் தெரியுமா மேடம்?"

இந்த நேரடியான கேள்விக்கு நான் என்ன பதில் சொல்றதுன்னு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

"நான் அப்படியே தூங்கிட்டேன் பிரகாஷ். வேற ஒன்னும் இல்லை" னு நான் சிம்பிளாச் சொன்னேன்.

"நான் ரொம்பப் பயந்துட்டேன்" னு அவன் நேத்து நைட் அனுப்புன அந்த சுண்ணி உருவுற வீடியோவை பத்தி மறைமுகமாச் சொன்னான்.

அவன் இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, என் பார்வை சடக்குனு கீழே போச்சு.

அவனோட யூனிஃபார்ம் பேண்ட்டுக்கு நடுவுல ஒரு பெரிய மாற்றம் இருந்ததை நான் கவனிச்சேன்.

நேத்து ராத்திரி வீடியோல நான் பார்த்த அதே முரட்டுத்தனம், இப்போ அவனோட பேண்ட்டுக்குள்ள துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவனோட பேண்ட் ஜிப் பகுதியில, ஒரு பெரிய விறைப்பு அந்தத் துணியைத் தாண்டி வெளிய முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

நான் அவனுக்கு அவ்வளவு பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்ததால, அந்தப் புடைப்பு ரொம்பத் தெளிவாவே தெரிஞ்சது.

என்னை இப்படிப் புடவையில, வேர்வையில நனைஞ்ச உடம்போட பார்த்ததும், அவனால அவனோட சுண்ணியைக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல.

அது எனக்காக அவ்வளவு ஹார்டா விறைச்சுப் போய் நிக்குதுன்னு எனக்குப் புரிஞ்சது.

அதைப் பார்த்ததும் என் மூச்சு ஒரு செகண்ட் நின்னுடுச்சு.

என் தொடைக்கு நடுவுல ஒரு பெரிய சூடு பிறந்துச்சு.

ஆனா நான் அதைப் பார்க்குறதை அவன் கவனிச்சிடக் கூடாதுன்னு நினைச்சு, உடனே என் பார்வையை மேல திருப்பிட்டேன்.

எதுவுமே தெரியாத மாதிரி, அதைப் பார்த்து எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம நான் அதைத் தவிர்த்தேன்.

நான் அவனைப் பார்த்து லேசாத் தலையாட்டி, "இல்ல பிரகாஷ்... நான் கோபப்படல. நீ பயப்படாம இரு" னு சொன்னேன்.

நேத்து நைட் வாட்ஸ்அப்ல அவ்வளவு பச்சையா பேசுனவன்...

இப்போ நேர்ல பார்க்கும்போது தன்னோட லிமிட்டை மீறாம, எதையும் அப்பட்டமாப் பேசாம ரொம்ப மரியாதையா நடந்துக்குறதை நான் நோட் பண்ணேன்.

பேச்சை மாத்துறதுக்காக நான் மறுபடியும், "அது சரி, இப்போ விஷயத்துக்கு வா."

"நீ எப்படி இப்படி ஃப்ரிட்ஜ்ல இருந்து வந்த மாதிரி ஜில்லுனு இருக்கன்னு சொல்லு?" னு கேட்டேன்.

பிரகாஷ் கொஞ்சம் ரகசியமா, குரலைத் தாழ்த்தி, "நான் சொல்றேன் மேடம், ஆனா நீங்க யார்கிட்டயும் சொல்லக் கூடாது" னு சொன்னான்.

நான் ரொம்ப ஆர்வமா, "ஓகே பிரகாஷ், பிராமிஸ். நான் யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன். நீ மொதல்ல சொல்லு" னு கேட்டேன்.

அவன் கொஞ்சம் சிரிச்சுக்கிட்டே சொல்ல ஆரம்பிச்சான்.

"வெளிய அவ்வளவு வெயிலா இருக்கும்போது, நான் தண்ணி செக் பண்ணப் போவேன்ல மேடம்?"

"அந்தப் பெரிய சிமெண்ட் டேங்க்குகளுக்குக் கீழ ஒரு சின்ன, யாருக்கும் தெரியாத இருட்டு ரூம் இருக்கு."

"ஆனா மேல ஃபுல்லா எப்பவும் தண்ணி இருக்கிறதால, அந்த ரூம் எப்போவுமே ஒரு ஐஸ் ரூம் மாதிரி அவ்வளவு கூலிங்கா இருக்கும் மேடம்."

"வெயில் தாங்க முடியாதப்போ, நான் அங்க போய் ஒரு இருபது நிமிஷம் நின்னு உடம்பைக் கூல் பண்ணிக்கிட்டேன்."

"அதுதான் சீக்ரெட்" னு அவன் ரொம்பத் தந்திரமாச் சொன்னான்.

அவனோட அந்த ரகசியத்தைக் கேட்டு நான் சத்தமாச் சிரிச்சிட்டேன்.

யாருக்கும் தெரியாத அந்த இருட்டான, ஜில்லுனு இருக்குற ரூமை என் மனசு கற்பனை பண்ணிப் பார்த்துச்சு.

"பரவாயில்லையே, நல்ல ஐடியாவா இருக்கே."

"என்ஜாய் பண்ணு பிரகாஷ்" னு நான் ரொம்ப கேஷுவலாச் சொன்னேன்.

லிஃப்ட் பத்தாவது மாடிக்கு வந்து, கதவு திறந்துச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் வெளிய வந்து என் வீட்டை நோக்கி நடந்தோம்.

நான் சாவியை எடுத்து மெயின் டோரைத் திறந்து, கதவை லேசாத் தள்ளினேன்.

நான் திரும்பிப் பார்த்து, "பையைக் கொடு பிரகாஷ்" னு சொல்லப் போனேன்.

அவன் கொஞ்ச நேரம் நிப்பான், இல்ல உள்ள வரணும்னு நினைப்பான்னு நான் எதிர்பார்த்தேன்.

ஆனா பிரகாஷ் அவ்வளவு ஓவராப் போகல.

அவன் ரொம்ப டீசண்டா வாசலுக்கு வெளியவே நின்னு, அந்தப் பையை வீட்டுக்குள்ள லேசா இறக்கி வெச்சான்.

"ஓகே மேடம், நான் கீழ போறேன்" னு சொல்லிட்டு, உடனே தன் டியூட்டிக்குப் போகத் திரும்பிட்டான்.

அவனோட இந்த மரியாதை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே, "ரொம்ப தேங்க்ஸ் பிரகாஷ்" னு சொன்னேன்.

நான் கதவைச் சாத்தி லாக் பண்ணினேன்.

அந்தச் சுட்டெரிக்குற வெயில் வெளியவே நின்னுடுச்சு. வீடு ரொம்ப அமைதியா, கூலிங்கா இருந்துச்சு.

நான் நேரா கிச்சனுக்குப் போய், ஃப்ரிட்ஜ்ல இருந்து ஒரு பெரிய கிளாஸ்ல ஜில்லுனு தண்ணி ஊத்திக் குடிச்சேன்.

அது என் உடம்புக்கு அவ்வளவு இதமா இருந்துச்சு.

அப்புறம் அந்தப் பையில இருந்த காய்கறி, தக்காளி எல்லாத்தையும் எடுத்து ஃப்ரிட்ஜுக்குள்ள அடுக்கி வெச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

அப்போ ஹால்ல இருந்து என் போன் அடிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

நான் கையைத் துடைச்சுக்கிட்டுப் போய் போனை எடுத்தேன்.

ரேணுகா அக்காதான் கால் பண்ணியிருந்தாங்க.

நான் உடனே காலை அட்டென்ட் பண்ணேன்.

"ஹலோ அக்கா, சொல்லுங்க" னு நான் ரொம்ப இயல்பாச் சொன்னேன்.

"ஹலோ பவி? ஃப்ரீயா இருக்கியா? ஒன்னும் டிஸ்டர்ப் பண்ணலையே?" னு அவங்க ரொம்ப அன்பாக் கேட்டாங்க.

"இல்ல அக்கா, நான் ஃப்ரீதான். காய்கறி வாங்கிட்டு வந்து இப்போதான் வெச்சிட்டு இருந்தேன். சொல்லுங்க" னு நான் சொன்னேன்.

"பவி, உன்கிட்ட உறை ஊத்தப் பழைய தயிர் கொஞ்சம் இருக்குமா?"

"நான் மதியத்துக்குப் புதுசாத் தயிர் உறை ஊத்தலாம்னு பார்த்தேன்."

"ஆனா வீட்ல பார்த்தா கொஞ்சம் கூடப் பழைய தயிர் மிச்சம் இல்லை, எல்லாம் நேத்தே காலி ஆகிடுச்சு."

"அதான் உன்கிட்ட இருக்குமானு கேட்கக் கால் பண்ணேன்" னு ரேணுகா அக்கா கேட்டாங்க.

நான் உடனே எந்த யோசனையும் இல்லாம, "இருக்கு அக்கா."

"நாங்க ஊர்ல இருந்து வரும்போது கெட்டியான கிராமத்துத் தயிர் கொண்டு வந்துடுவோம், அதை வெச்சுதான் உறை ஊத்துவோம் அக்கா" னு நான் சொன்னேன்.

"அப்படியா? ரொம்ப சூப்பர் பவி!"

"ஊரு தயிர்னா கேட்கவா வேணும்? ரொம்ப தேங்க்ஸ் மா."

"எனக்காக ஒரு சின்னக் கப்புல அதைக் கொஞ்சம் ரெடியா எடுத்து வை."

"நான் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல ராஜை உன்கிட்ட அனுப்பி அதை வாங்கிட்டு வரச் சொல்றேன்" னு ரேணுகா அக்கா சொல்லிட்டு, காலை கட் பண்ணிட்டாங்க.

[yazhiniram]

Honestly ithai soldren writer mela yentha oru verupo kedaiyathu.. 


"நீங்களே பாத்துப் பாத்து செதுக்கிய ஒரு கேரக்டரை, ரெண்டு மூணு எபிசோட்லயே ஸ்பாயில் பண்ணிட்டீங்க..

ஒரு வாட்ச்மேன் கூட போய்... அப்படினு.. உங்க கதையில எவ்வளவு நேரம் மென்ஷன் பண்ணிருக்கீங்க.. ஆனா..

அப்படியே மேனேஜர் கூட ஈசியா மிங்கிள் பண்ணிட்டீங்க.

அப்போ மேனேஜர் vs வாட்ச்மேன்.. வாட்ச்மேன் இந்தக் கேரக்டர் உங்களுக்கு ரொம்ப சீப்பா தெரியுதா?

நம்மளோட சமூகத்தோட பார்வை அப்படியே உங்ககிட்ட இருக்கு...
உங்க கதையில மேனேஜருக்கு ஒரு தனி மரியாதை கொடுத்து இருக்கீங்க.. அப்படியே நேர்மாறா வாட்ச்மேன்..

வாட்ச்மேனுக்கு பல பக்கக் கதைகள், அதுவே மேனேஜருக்கு சில பக்கமே..( priority ) என்ன மனநிலையில எழுதுறீங்க..

பாவி அவ்வளவு சீப்பான கேரக்டரா? இல்லை உங்க சமூகத்தோட பார்வையில கதை எழுதி இருக்கீங்களா?

நிறைய பேரு !  கதைய கதையா படிங்க... அப்படினு..சொல்லுவானுக கதையா இருந்தா இங்க நிறைய குப்பை இருக்கு. குப்பையோட குப்பையா கடந்து போயிருப்பேன். இது ஒரு காவியம்.. தேரை இழுத்து தெருவுல விடற கதையா இருக்கு.. லாஸ்ட் ல..

இந்த சைட்டுல நான் படிக்கிற ஒரே கதை இதுதான்... எப்போ மேனேஜர் வந்தானோ, அப்பவே ஸ்டாப் பண்ணிட்டேன் படிக்கிறதையே...

Anyway, thank you."

இதுக்கு நான் எந்த ஜஸ்டிபிகேஷனும் கொடுக்க விரும்பல. ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் சொல்லலாம். பவித்ரா வாட்ச்மேனிடம் இருக்கும்போது அவளுக்கே ஒரு கட்டுப்பாடு இருக்கு. அவள் எந்த லைனைக் கடக்கக்கூடாது என்று தெரிந்து கொண்டு தான் நடக்கிறாள்.

ஆனா ராஜ் மாதிரி ஒருவர் வந்ததும் அந்த சமநிலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குலைகிறது. அவன் பேசும் விதம், அவன் அணுகும் விதம், அவளுடைய மனநிலையையும் எண்ணங்களையும் மெதுவாக மாற்ற ஆரம்பிக்கிறது. அதனால்தான் அவள் அவனுடன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நெருக்கமாகி வருகிறாள்.

இந்தக் கதையில் கேரக்டர்கள் ஒரே நேரத்தில் மாற மாட்டாங்க. சூழ்நிலை, மனிதர்கள், ஆசைகள் — இவை எல்லாம் சேர்ந்து அவர்களை மெதுவாக மாற்றும். அந்த மாற்றத்தையே நான் எழுத முயற்சி செய்கிறேன்.

அது உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால் புரிகிறது. இருந்தாலும் இத்தனை நாள் இந்தக் கதையை படித்ததற்கு நன்றி.

[yazhiniram]

------------
Part 121:
------------

நான் போனை மெதுவா டேபிள் மேல வெச்சேன்.

ரேணுகா அக்கா போன்ல சொன்ன அந்த வார்த்தை என் காதுக்குள்ள அப்படியே கேட்டுட்டு இருந்துச்சு.

'ராஜை அனுப்புறேன்.'

ராஜ் அண்ணா இப்போ இங்க வரப் போறார்.

அவர் பேரைக்கேட்ட உடனே, என் மனசுக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத சந்தோஷம் தொத்திக்கிச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு வந்து, என் பெண்மை தானாகவே விழிச்சுக்கிச்சு.

அவர் என்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் காட்டுற அந்த ரசனையான பார்வை, அந்த அதிகாரம் எல்லாமே என் மனசுல ஓடுச்சு.

நேத்து நடந்த விஷயங்கள் எல்லாம் இப்போ என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

நேத்து என் சுடிதார்ல லேசாத் தண்ணி கொட்டி ஈரமாகியிருந்தப்போ, அதைத் துடைச்சு விடுற சாக்குல அவர் ரொம்பத் தைரியமா என் முலைகளை சுடிதாருக்கு மேலேயே அழுத்திப் பிசைஞ்சார்.

அந்த ஸ்பரிசம் என் உடம்புக்குள்ள இன்னும் ஒரு சூட்டைக் கிளப்பிக்கிட்டுத்தான் இருக்கு.

அதுமட்டுமில்லாம, நான் அவங்க வீட்டை விட்டுக் கிளம்பும்போது நடந்த அந்த ஒரு விஷயம்...

கார்த்திக், ரேணுகா அக்கா ரெண்டு பேரும் அங்கேயே கொஞ்சம் தள்ளி நின்னுகிட்டு இருந்தாங்க.

அவங்க ரெண்டு பேரும் எங்களைக் கவனிக்காத அந்த ஒரு சின்ன செகண்ட்ல, அவர் என் சுடிதாருக்கு மேலேயே என் குண்டியை அவ்ளோ டைட்டா ஒரு அழுத்து அழுத்தினார்.

அந்தத் தொடுதல், யாருக்கும் தெரியாம அவர் செஞ்ச அந்த தைரியம் எல்லாமே என்னை என்னமோ பண்ணுச்சு.

அவர் அவ்ளோ உரிமையா என் முகத்தைப் பார்த்து, என்னை அவரோட கேர்ள்பிரெண்ட்டா இருக்கச் சொன்னது எனக்கு மறுபடியும் ஞாபகம் வந்துச்சு.

நான் அப்போ ரொம்ப வெக்கத்தோட, 'அண்ணா... நான் பார்க்க அவங்க மாதிரி இருக்கலாம், ஆனா நிஜமா நான் உங்க கேர்ள்பிரெண்ட் கிடையாது'னு விளையாட்டுக்கு அவரை மறுத்தேன்.

ஆனா அந்த மறுப்புல கூட எனக்குள்ள ஒரு ஆசை ஒளிஞ்சிருந்ததை அவர் கண்டிப்பாய்க் கண்டுபிடிச்சிருப்பார்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

இப்போ அவர் மறுபடியும் இங்க வரப் போறார்னு நினைக்கும்போதே, என் நெஞ்சு லேசாப் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

அவர் எவ்ளோ பெரிய ஆளு.

அவர் ஒரு நாற்பத்தெட்டு வயசு ஆம்பளை மாதிரியே தெரியமாட்டார்.

அவர் அவ்ளோ கெத்தா இருந்தார், என் அப்பா வயசு இருக்குற ஆளுன்னு சொன்னா யாருமே நம்ப மாட்டாங்க.

அவருக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய ஆசை எனக்காக ஒளிஞ்சிருக்கு.

நான் சீக்கிரமா காய்கறிகளை எல்லாம் ஃப்ரிட்ஜுக்குள்ள எடுத்து வெச்சுட்டு, நேரா பாத்ரூம்க்குள்ள போனேன்.

கண்ணாடியில என் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி வெளிய வெயில்ல அலைஞ்சதால முகம் லேசா வாடியிருந்துச்சு.

உடனே முகத்தை நல்லா ஜில்லுனு தண்ணியில கழுவினேன்.

டவலால முகத்தைத் துடைச்சுட்டு, என் முடியை மறுபடியும் லேசா சீவி விட்டேன்.

நெற்றியில அழிஞ்சு போயிருந்த அந்தச் சின்னப் பொட்டை மறுபடியும் அழகா வெச்சுக்கிட்டேன்.

காலையில கார்த்திக்குக்காக நான் எப்படி அவ்ளோ ஆசையா, ரொம்ப பெர்ஃபெக்ட்டா ரெடி ஆனேனோ, அதே மாதிரி இப்போ மறுபடியும் என்னை மாத்திக்கிட்டேன்.

அந்தப் ப்ளூ கலர் புடவையை லேசா இழுத்து விட்டு, என் இடுப்பு வளைவு சரியாத் தெரியுற மாதிரி அட்ஜஸ்ட் பண்ணேன்.

முந்தானையை ரொம்ப மூடாம, என் முலைகளோட அந்த அழகான சரிவு லேசாத் தெரியுற மாதிரி ரொம்பக் கவனமா செட் பண்ணேன்.

இப்போ நான் காலையில இருந்த மாதிரியே ரொம்ப ஃபிரெஷ்ஷா, ஒரு புதுப் பொண்ணு மாதிரி அழகாகிட்டேன்.

அடுத்த சில நிமிஷங்கள்ல, என் வீட்டு காலிங் பெல் அடிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

என் ஹார்ட்பீட் கொஞ்சம் வேகமாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் ரொம்ப மெதுவா நடந்து போய், மெயின் டோர்ல இருந்த அந்த லென்ஸ் வழியா வெளிய எட்டிப் பார்த்தேன்.

ராஜ் அண்ணா வெளிய நின்னுகிட்டு இருந்தார்.

அவர் ஒரு கையில ஒரு சின்னப் பார்சல், அப்புறம் ஒரு சின்ன பாக்ஸ் வெச்சிருந்தார்.

அவர் போன்ல யார்கிட்டயோ ரொம்ப சீரியஸா இங்கிலீஷ்ல பேசிக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் மெதுவாப் பூட்டைத் திறந்து, கதவை லேசாத் திறந்தேன்.

கதவு திறந்த சத்தம் கேட்டதும், ராஜ் அண்ணா போன்ல பேசிக்கிட்டே என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

அவர் கண்கள் என் முகத்துல பட்ட அந்த நிமிஷம்...

அவரோட பேச்சே அப்படியே பாதியில நின்னுடுச்சு.

அவரோட வாய் லேசாத் திறந்து, அவர் அப்படியே ஆச்சரியத்துல உறைஞ்சு போய் நின்னார்.

அவரோட கண்கள் என்னைக் கண்ணிமைக்காம முழுசாப் பார்க்க ஆரம்பிச்சுது.

அவர் போன்ல எதிர்த்தாப்புல பேசுறவங்க 'ஹலோ, ஹலோ'னு கத்துறது எனக்கு இங்க வரைக்கும் கேட்டுச்சு.

ஆனா ராஜ் அண்ணா அதைக் காதுலயே வாங்கிக்கல.

என்னை நேர்ல, இந்தப் ப்ளூ கலர் புடவையில பார்த்ததும் அவர் தன்னை முழுசா மறந்துட்டார்.

அவர் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம, உடனே போன் காலைக் கட் பண்ணிட்டார்.

அவர் என்னைப் பார்த்த அந்தப் பார்வை, ரொம்ப ஆழமா, ரொம்ப ஈர்ப்பா இருந்துச்சு.

அவர் பார்வை முதல்ல என் தலைமுடியில இருந்து ஆரம்பிச்சுது.

அங்க இருந்து என் நெற்றியில இருந்த சின்னப் பொட்டு, என் கண்கள், என் உதடுகள்னு ரொம்ப மெதுவா இறங்குச்சு.

அவர் என்னை முறைச்சுப் பார்க்கல, ஒரு ஓவியத்தை ரசிக்கிற மாதிரி, அதே சமயம் ஒரு காதலோடும் பார்த்தார்.

அவரோட கண்கள் என் கழுத்து வளைவை ரசிச்சுட்டு, அப்படியே கீழ என் முலைகளுக்கு வந்துச்சு.

அந்தப் ப்ளூ கலர் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள என் முலைகள் எவ்ளோ எடுப்பா, அழகா அமைஞ்சிருக்குன்னு அவர் பார்வை அளவெடுத்துச்சு.

முந்தானைக்கு நடுவுல லேசாத் தெரிஞ்ச அந்தப் பிளவை அவர் கண்கள் ரொம்ப ஆசையா வருடிக் கொடுத்துச்சு.

அவர் என்னை அவசர அவசரமாப் பார்க்கல, ஒவ்வொரு இன்ச்சாக ரொம்பப் பொறுமையா ரசிச்சார்.

அங்க இருந்து அவரோட பார்வை என் இடுப்புக்கு இறங்குச்சு.

புடவைக்கும் ஜாக்கெட்டுக்கும் நடுவுல தெரிஞ்ச என் வெண்ணிறமான இடுப்பு வளைவை அவர் கண்கள் அப்படியே குடிச்சுது.

அவர் என்னைப் பார்க்குற விதம், என்னை ஒரு மாதிரி உணர வெச்சுது.

என் அழகைப் பார்த்து இவர் தன் பேச்சையே மறந்துட்டு இப்படித் தவிச்சுப் போய் நிக்குறதைப் பார்த்ததும்...

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய வெக்கமும், ஒரு சந்தோஷமும் ஒன்னா வந்துச்சு.

என் கன்னம் லேசாச் சிவக்குறதை என்னால உணர முடிஞ்சது.

நான் ரொம்ப மென்மையாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "உள்ள வாங்க அண்ணா" னு கூப்பிட்டேன்.

போனைப் பாக்கெட்ல போட்டுட்டு, அவர் வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சார்.

அவர் உள்ள வந்த பிறகும் அவரோட கண்கள் என் மேல இருந்து ஒரு செகண்ட் கூட விலகல.

"மை காட்... பவி..." னு அவர் ரொம்ப ஆழமான குரல்ல சொன்னார்.

"நீ உண்மையிலயே அவ்ளோ அழகா இருக்க பவி."

"நான் உண்மையா சொல்றேன்..."

"இப்போ ஒரு உலக அழகியே உனக்கு முன்னாடி வந்து நின்னாலும், அவ உன்கிட்ட ரொம்ப ஈஸியாத் தோத்துப் போயிடுவா."

"அவ்வளவு அழகா இருக்க பவி நீ" னு அவர் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம என்னைப் புகழ்ந்து தள்ளினார்.

அவரோட இந்தப் பாராட்டு என்னைப் முழுசா உருக வெச்சுது.

என் முகம் வெக்கத்துல செக்கச் செவேர்னு சிவந்துருச்சு.

நான் தலையைக் குனிஞ்சுகிட்டு, "அண்ணா, ப்ளீஸ்... நீங்க எப்பவும் போல சும்மா ஓவராப் புகழ்றீங்க" னு வெக்கத்தோட சொன்னேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள நான் இப்போ ஒரு பெரிய ஒப்பீடு பண்ணிப் பார்த்தேன்.

சரியா ஒரு சில மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி...

இதே புடவையில, இதே அழகுல நான் என் சொந்தப் புருஷன் முன்னாடி போய் நின்னேன்.

ஆனா அவர் என்னைக் கொஞ்சம் கூட மதிக்கல.

வீட்டுல இருக்கிற ஒரு மர சாமானைப் பார்க்குற மாதிரி, என்னைப் பார்த்துட்டு எந்தப் பாராட்டும் இல்லாம கடந்து போயிட்டார்.

அப்புறம் நான் வெளிய போயிட்டு வேர்வையில நனைஞ்சு வந்தப்போ, பிரகாஷ் என்னைப் பார்த்துப் புகழ்ந்தான்.

ஆனா இப்போ, இவரோ...

என்னை உலகத்துலயே ரொம்ப விலைமதிப்பற்ற ஒரு பொக்கிஷத்தைப் பார்க்குற மாதிரி அவ்ளோ ஆசையாப் பார்த்துப் புகழ்றார்.

அவர் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு தேன் மாதிரி இனிச்சுது.

என் அழகுக்கு, என் பெண்மைக்குத் தேவையான முழு மரியாதையும் இப்போ எனக்குக் கிடைக்குதுன்னு என் மனசு குளிர்ந்துச்சு.

நான் அவரைப் பார்த்து, "அண்ணா, சோபாவுல உக்காருங்க" னு சொன்னேன்.

அவர் சோபாவுல உக்காந்ததும், அவர் கையில இருந்த அந்தச் சின்ன பாக்ஸை என்கிட்ட நீட்டினார்.

"இது என்ன அண்ணா?" னு நான் வாங்கிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"இது ரொம்ப நல்லா இருக்கும்."

"மார்னிங் தான் கூரியர்ல வந்துச்சு, அதான் ரேணு உன்கிட்ட கொடுக்கச் சொன்னா" னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

இவரும், ரேணுகா அக்காவும் என் மேல கொடுக்குற அன்பு, ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு.

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் அண்ணா" னு சொல்லிட்டு, நான் கிச்சனுக்குப் போய் அந்தத் தயிர் கப்பை எடுத்துக்கிட்டு வந்தேன்.

அதை அவர் கொண்டு வந்த பாத்திரத்துல மாத்தி அவர் கையில கொடுத்தேன்.

"அண்ணா... குடிக்க ஏதாவது வேணுமா? தண்ணி கொண்டு வரட்டுமா?" னு கேட்டேன்.

"வேணாம் பவி, நான் இப்போதான் சாப்பிட்டு வந்தேன்" னு அவர் ரொம்ப கேஷுவலா மறுத்தார்.

"பரவாயில்லை அண்ணா, நான் எனக்காக மோர் ரெடி பண்ணப் போறேன். உங்களுக்கும் கொண்டு வர்றேன்" னு நான் விடாம வற்புறுத்தினேன்.

அவர் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட, "சரி பவி, நீ இவ்ளோ ஆசையா கேக்குறப்போ நான் எப்படி வேணாம்னு சொல்றது? ஏதாவது ஜில்லுனு கொண்டு வா" னு சம்மதிச்சார்.

நான் மறுபடியும் கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ஃப்ரிட்ஜ்ல இருந்த மோர் எடுத்து, ரெண்டு கிளாஸ்ல ஊத்திக்கிட்டேன்.

அதை எடுத்துக்கிட்டு வந்து, ஒரு கிளாஸை அவர் கையில கொடுத்தேன், அவர் அதை எந்திரிச்சு வாங்குனார்.

நான் அவருக்கு ஆப்போசிட்ல இருந்த அந்த டூ-சீட்டர் சோபாவுல போய் உக்காந்தேன்.

எப்பவும் மத்தவங்க வீட்டுக்கு வந்தா ஒருத்தங்க அப்படித்தான் உக்காருவாங்க.

ஆனா ராஜ் அண்ணா, என் கையில இருந்து மோரை வாங்கிக்கிட்டு அப்படியே நான் உக்காந்திருந்த அந்த டூ-சீட்டர் சோபாவுக்கே வந்தார்.

வந்து, எனக்கும் அவருக்கும் நடுவுல எந்த இடைவெளியும் இல்லாத மாதிரி ரொம்பப் பக்கத்துல உக்காந்தார்.

நான் லேசாத் தள்ளி உக்காந்தாலும், அவரோட பெரிய உடம்பு என் மேல படுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப இயல்பான விஷயங்களைப் பத்திப் பேச ஆரம்பிச்சோம்.

நான் என் மோரைக் குடிச்சுக்கிட்டே, "ரேணுகா அக்கா வீட்டுலதான இருக்காங்க?" னு கேட்டேன்.

"ஆமா பவி, அவளுக்கு இன்னைக்கு வொர்க் ஃப்ரம் ஹோம். லேப்டாப்ல ஏதோ மீட்டிங் போயிட்டு இருக்கு."

"அதான் என்னைக் கீழ அனுப்பி விட்டா" னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

"உங்களுக்கு இன்னைக்கு பிசினஸ் எதுவும் இல்லையா அண்ணா?" னு நான் கேட்டேன்.

"எனக்கு எப்பவுமே சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை லீவுதான் பவி. நான் ஆபிஸ் போக மாட்டேன்" னு அவர் சொன்னார்.

அப்படியே பேசிட்டு இருக்கும்போது, அவரோட பசங்களை பத்திப் பேச்சு வந்துச்சு.

"அண்ணா, உங்க பசங்க ரெண்டு பேரும் எப்போ ஊருக்கு வருவாங்க?" னு நான் இயல்பா கேட்டேன்.

"ரெண்டு பேரும் யூரோப்ல படிக்கிறாங்க பவி."

"பெரிய பையன் பைனல் இயர் படிக்கிறான், சின்னவன் ஃபர்ஸ்ட் இயர்."

"அவங்க படிப்பு முடிஞ்சதும், இன்னும் சில வருஷத்துல ஊருக்கு வந்துடுவாங்க" னு அவர் அமைதியாச் சொன்னார்.

"பசங்க ரெண்டு பேரும் அங்க இருக்கிறதால, உங்களுக்கும் அக்காவுக்கும் இங்க ரொம்ப போர் அடிக்காதா அண்ணா?" னு நான் அக்கறையாக் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா ஒரு சிரிப்போட என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

"பசங்க பெருசானதும் அவங்க உலகமே வேற ஆகிடும் பவி. நமக்கு அது பழகிடும்."

"இப்போ வீட்டுல நானும் ரேணுகாவும் மட்டும்தான் இருக்கோம்."

நான் அதைக் கேட்டுட்டு, "ம்ம்... ஆமா அண்ணா" னு தலையாட்டினேன்.

ஆனா நாங்க என்னதான் சாதாரணமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாலும்...

அவரோட கண்கள் மட்டும் சாதாரணமா இல்லை.

அந்தக் கண்கள் என் புடவையைத் தாண்டி, என் உடம்பை முழுசா ஸ்கேன் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மோர் குடிக்கும்போது என் கழுத்து ஏறி இறங்குறதை அவர் ரசிச்சார்.

நான் பேசும்போது என் உதடுகளை அவர் கண்ணிமைக்காமப் பார்த்தார்.

அவர் அப்படிப் பார்க்கப் பார்க்க எனக்கு ரொம்பக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

என்னால அந்தப் பார்வையைத் தாங்க முடியல.

நான் லேசான வெக்கத்தோட, என் பார்வையைத் திருப்பிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"அண்ணா..."

"சொல்லு பவி."

"ஏன் என்னை அப்படியே பார்த்துக்கிட்டு இருக்கீங்க?"

"நான் எப்படிப் பார்க்குறேன்?" னு அவர் ரொம்பக் குறும்பா சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டார்.

"ஒரு மாதிரிப் பார்க்குறீங்க... எனக்கு ரொம்பக் கூச்சமா இருக்கு அண்ணா."

ராஜ் அண்ணா தன் கையில இருந்த மோரை ஒரு மிடறு குடிச்சிட்டு, ரொம்ப ரிலாக்ஸாச் சொன்னார்.

"நான் ஒரு அழகான வியூவை ரசிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன் பவி."

"என்ன அண்ணா நீங்க..."

"உண்மையத்தான் சொல்றேன் பவி."

"நான் ஒன்னும் அவ்வளவு அழகு இல்லை அண்ணா."

"உனக்கு உன் அழகு தெரியல பவி. நீ இந்தக் கலர் புடவையில எவ்ளோ பிரகாசமா இருக்க தெரியுமா?"

"நீங்க சும்மா என்னை ஐஸ் வைக்காதீங்க அண்ணா."

"நான் ஐஸ் வைக்கல... உன் நெற்றியில இருக்குற அந்தப் பொட்டு உன்னை அப்படியே ஒரு தேவதை மாதிரி காட்டுது."

நான் வெக்கத்துல என் உதடுகளைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"போதும் அண்ணா, ரொம்பப் புகழாதீங்க."

"உன் உதடுகளை நீ அப்படி கடிக்கும்போது இன்னும் அழகா இருக்க பவி."

"அண்ணா... நீங்க ரொம்ப தப்பாப் பேசுறீங்க."

"நீ வெக்கப்படும்போது உன் கன்னம் எப்படிச் சிவக்குதுன்னு இங்க இருந்து பார்த்தாதான் உனக்குத் தெரியும்."

"எனக்கு வெக்கம் எல்லாம் வரல அண்ணா."

"பொய் சொல்லாத பவி, உன் கண்கள் உன்னைக் காட்டிக் கொடுக்குது."

"என் கண்கள்ல என்ன இருக்கு?"

"ஒரு சின்னத் தயக்கம், ஒரு சின்ன ஆசை... எல்லாமே இருக்கு பவி."

"அண்ணா... மோரைக் குடிங்க முதல்ல."

"இந்த மோரை விட உன் சிரிப்பு ரொம்ப இனிப்பா இருக்கு பவி."

"நீங்க எப்பவுமே இப்படித்தான் பேசுவீங்களா அண்ணா?"

"யார்கிட்ட?"

"எல்லா பொண்ணுங்ககிட்டயும்."

"நான் எல்லா பொண்ணுங்ககிட்டயும் இப்படிப் பேச மாட்டேன் பவி. உன்கிட்ட மட்டும்தான்."

"ஏன் என்கிட்ட மட்டும்?"

"ஏன்னா நீ எனக்கு ரொம்ப ஸ்பெஷல்."

"நீங்க சும்மா எதையாவது சொல்லாதீங்க அண்ணா."

"நிஜமாத்தான் சொல்றேன் பவி. நான் உன்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் ராதிகா ஞாபகம் வந்துடுது."

"நான் ஒன்னும் அவ்ளோ ஸ்பெஷல் இல்லை அண்ணா. நான் ரொம்ப சாதாரணப் பொண்ணு."

"சாதாரணப் பொண்ணுங்க இப்படி என்னைக் கட்டிப் போட மாட்டாங்க பவி."

"நான் யாரையும் கட்டிப் போடல அண்ணா."

"உன் அழகு என்னைக் கட்டிப் போட்டுடுச்சு பவி."

"அண்ணா... அதை விடுங்க ப்ளீஸ்."

"ஏன் பவி? என்னைப் பார்த்தா உனக்குப் பயமா இருக்கா?"

"பயம் எல்லாம் இல்லை அண்ணா... ஆனா எனக்கு ரொம்ப ஒரு மாதிரி கூச்சமா இருக்கு."

"அந்தக் கூச்சம் தான் பவி உன்னை இன்னும் அழகாக்குது."

"ப்ளீஸ் அண்ணா... நீங்க என்னைப் பார்க்குற விதமே சரி இல்லை."

"நான் எப்படிப் பார்க்குறேன்னு உனக்குப் புரியுதா பவி?"

"புரியுது அண்ணா... அதான் வேண்டாம்னு சொல்றேன்."

"வேண்டாம்னு உன் வார்த்தைகள் சொல்லுது... ஆனா உன் மனசுக்கு இது பிடிச்சிருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும்."

"அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை அண்ணா."

"சரி, நான் பார்க்கல. ஆனா நீ ஏன் என்னை நிமிர்ந்து பார்க்க மாட்டேங்குற?"

நான் லேசா நிமிர்ந்து அவர் கண்களைப் பார்த்தேன்.

அந்தக் கண்கள்ல ஒரு பயங்கரமான ஈர்ப்பு இருந்துச்சு.

"பார்த்துட்டேன்ல... இப்போ சந்தோஷமா அண்ணா?"

"உன் கண்கள் ரொம்ப ஷார்ப்பா இருக்கு பவி."

"நீங்க ரொம்ப வர்ணிக்கிறீங்க அண்ணா... எனக்கு வெக்கமா இருக்கு."

அவர் இப்படித் தொடர்ந்து என் அழகை வர்ணிச்சுப் பேசிட்டே இருந்ததால, எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான சூடு கிளம்புச்சு.

என் பெண்மை முழுசா உருகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கொஞ்ச நேரம் அந்த ஹால்ல ஒரு அமைதி நிலவுச்சு.

ஆனா அந்த அமைதியில, அவர் கண்கள் மறுபடியும் என்னையே வட்டமடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அவர் பார்வை என் மேல படும்போதெல்லாம் என் உடம்பு சிலிர்த்துப் போச்சு.

திடீர்னு ராஜ் அண்ணா நேத்து நடந்த விஷயத்தை ஞாபகப்படுத்திப் பேச ஆரம்பிச்சார்.

"பவி... நேத்து நான் உன்கிட்ட ஒரு கேள்வி கேட்டேன்ல?"

"அதுக்கு நீ என்ன முடிவு பண்ணியிருக்க?" னு அவர் நேரடியா, அவர் கண்களைப் பார்த்துக்கிட்டே கேட்டார்.

நான் ஒன்னும் தெரியாத மாதிரி ரொம்ப அப்பாவித்தனமா நடிச்சேன்.

"என்ன கேள்வி அண்ணா? எனக்கு எதுவும் ஞாபகம் இல்லையே?" னு கேட்டேன்.

அவர் ரொம்பத் தெளிவா, எந்த மறைப்பும் இல்லாமச் சொன்னார்.

"நீ என்னோட கேர்ள்பிரெண்ட்டா இருக்கிறதைப் பத்தி நான் கேட்டேன் பவி."

அவர் அப்படிக் கேட்டதும் என் முகம் மறுபடியும் செக்கச் செவேர்னு சிவந்துருச்சு.

நான் ரொம்ப வெக்கத்தோட, "அண்ணா... நீங்க சும்மா என்னை வம்புக்கு இழுக்காதீங்க" னு சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா சத்தமாச் சிரிக்கல, ஆனா அவர் உதட்டுல ஒரு வசீகரமான சிரிப்பு இருந்துச்சு.

அவர் அந்தப் பேச்சை அவ்ளோ ஈஸியா விடுறதா இல்லை.

"என் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லு பவி."

நான் என் தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டி, "நோ அண்ணா" னு ரொம்ப உறுதியாச் சொன்னேன்.

ஆனா அவர் தொடர்ந்து வற்புறுத்திக்கிட்டே இருந்தார்.

"ஏன் நோ? எனக்குக் காரணம் வேணும் பவி."

நான் அவரை நேராப் பார்த்து, ரொம்பத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அண்ணா... என்னால உங்களுக்குக் கேர்ள்பிரெண்ட்டா இருக்க முடியாது."

நான் அப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டதும், ராஜ் அண்ணா தன் கையில இருந்த கிளாஸை டேபிள் மேல வெச்சார்.

அவர் நான் உக்காந்திருந்த அந்த டூ-சீட்டர் சோபாவுலேயே, எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் நெருக்கமா நகர்ந்து உக்காந்தார்.

அவர் எனக்கு நேரா லேசாச் சாஞ்சு, என் கண்களுக்குள்ள ஆழமாப் பார்த்து, ரொம்ப மென்மையான குரல்ல கேட்டார்.

"ஏன் முடியாது பவி?"

அவரோட உடம்போட சூடு என் மேல முழுசாப் பட்டுச்சு.

எனக்கு மூச்சுத் திணற ஆரம்பிச்சாலும், நான் என் பதட்டத்தை மறைச்சுக்கிட்டுப் பதில் சொன்னேன்.

"ஏன்னா... நான் ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு அண்ணா."

இதைக் கேட்டதும் ராஜ் அண்ணா லேசாச் சிரிச்சார்.

"ஆமா பவி, உனக்குக் கல்யாணம் ஆகிடுச்சு..."

"ஆனா எனக்கும் கல்யாணம் ஆகிடுச்சுல்ல?"

"கல்யாணம் ஆனா கேர்ள்பிரெண்ட்டா இருக்கக் கூடாதுன்னு ஏதாவது சட்டம் இருக்கா என்ன?" னு அவர் ரொம்ப வேடிக்கையா, குறும்பாச் சொன்னார்.

அவரோட அந்த வித்தியாசமான பேச்சைக் கேட்டு எனக்குள்ளேயும் ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவர் இன்னும் கொஞ்சம் என் பக்கத்துல நகர்ந்து உக்காந்தார்.

இப்போ அவரோட தொடைகள் என் தொடைகளோட லேசா உரசிக் கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பார்த்து ரொம்ப ஆழமான குரல்ல பேச ஆரம்பிச்சார்.

"பவி... நீ என் கேள்வியைப் முழுசாத் தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்ட."

"உனக்குக் கார்த்திக் புருஷனா இருக்கான்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்."

"கார்த்திக் அந்த ஹஸ்பெண்ட் போஸ்ட்டை ரொம்ப நல்லாவே பார்த்துக்கிட்டு இருக்கான்."

"நான் உன்கிட்ட அந்த ஹஸ்பெண்ட் போஸ்ட்டைக் கேட்கல பவி."

அவர் இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே என் முகத்துக்கு இன்னும் ஒரு இன்ச் பக்கத்துல வந்தார்.

அவரோட குரல் இப்போ ரொம்பச் சாஃப்டா, ஒரு மயக்கமான டோனுக்கு மாறுச்சு.

"நான் அப்ளை பண்றது... பாய்ஃபிரெண்ட் போஸ்ட்டுக்கு பவி."

"பாய்ஃபிரெண்ட்னா யாரு தெரியுமா?"

"உனக்குத் தெரியாம உன்னை ரகசியமாச் சிரிக்க வைக்கிறவன்."

"உனக்குப் பிடிச்ச ஸ்வீட்டை ஆசையா வாங்கிக் கொடுத்து ரசிக்கிறவன்..."

இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே, அவரோட கண்கள் மெதுவா என் முகத்துல இருந்து கீழ இறங்குச்சு.

என் புடவை முந்தானை விலகி, என் முலைகளுக்கு நடுவுல தெரிஞ்ச அந்த ஆழமான பிளவை அவர் கண்கள் ரொம்ப ஆசையாப் பார்த்துச்சு.

அவர் உதட்டுல ஒரு கவர்ச்சியான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"...அது மட்டுமில்லாம, நீ ஆசைப்படுற மாதிரி உனக்கு இன்னும் நிறைய ஸ்பெஷலான நிறைய விஷயங்களைக் கொடுக்கிறவன்தான் பாய்ஃபிரெண்ட்" னு அவர் ரொம்ப சூடாச் சொல்லி முடிச்சார்.

அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும், என் உடம்பே ஒரு நிமிஷம் உருகிப் போச்சு.

என் முகம் வெக்கத்துல தக்காளிப் பழம் மாதிரி சிவந்துருச்சு.

அவர் பேசுன விதம் ரொம்ப வேடிக்கையா இருந்தாலும், அது என்னை முழுசா வசியம் பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் பெண்மை அவரோட அந்தத் தந்திரமான பேச்சுக்கு முழுசா அடிமையாகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப வெக்கத்தோட சிரிச்சுக்கிட்டே, என் முகத்துல விழுந்த முடியைக் காதுக்குப் பின்னாடி ஒதுக்கி விட்டேன்.

"அண்ணா... நீங்க ரொம்ப ஓவராப் பேசுறீங்க" னு நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணாவும் என்னைப் பார்த்து ரொம்ப அழகாச் சிரிச்சார்.

அவரோட கண்கள் இப்போ நேரா என் உதடுகளைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் எனக்கு இன்னும் ஒரு இன்ச் பக்கத்துல வந்து, என் முகத்தோட உரசுற அளவுக்கு நெருக்கமானார்.

அவர் ரொம்ப ஆழமா, நேரடியாக் கேட்டார்.

"சொல்லு பவி..."

"நான் அந்தப் போஸ்ட்டுக்கு செலக்ட் ஆகிட்டேனா?"

[yazhiniram]

-----------
Part 122:
-----------

அவர் நேரடியாக் கேட்டார்.

"சொல்லு பவி..."

"நான் அந்தப் போஸ்ட்டுக்கு செலக்ட் ஆகிட்டேனா?"

அவர் அப்படிக் கேட்டதும், நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கினேன்.

என் கையில இருந்த மோர் கிளாஸைப் பார்த்தேன்.

எனக்குள்ள இருந்து ஒரு சிரிப்பு வெடிச்சுக்கிட்டு வெளிய வந்துச்சு.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே தலையாட்டினேன்.

"அண்ணா..."

"இந்த வீட்டுல நீங்க கேட்குற அந்தப் பதவிக்கு எந்த ஒரு வேகன்சியும் இல்லை."

"அப்படி ஒரு வேலையே இந்த வீட்டுல கிடையாது அண்ணா."

"நீங்க வேற கம்பெனியில போய் ட்ரை பண்ணுங்க" னு நான் விளையாட்டாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா அதைக்கேட்டுச் சிரிச்சார்.

அவர் தன் கையில இருந்த மோர் கிளாஸை மெதுவாப் பக்கத்துல இருந்த டேபிள் மேல வெச்சார்.

அவர் என்னைப் பார்த்து ஒரு மேனேஜர் மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சார்.

"பவி... ஒரு கம்பெனியில சாதாரண ஆளுங்க வேலை தேடி வந்தா, காலி இடம் இருக்கான்னு பார்ப்பாங்க."

"ஆனா ஒரு எக்ஸ்ட்ராடினரி கேண்டிடேட் உள்ள வந்தா மேனேஜ்மெண்ட் அப்படி யோசிக்காது."

"அந்தத் திறமையான ஆளு கம்பெனியை விட்டுப் போயிடக் கூடாதுன்னு நினைப்பாங்க."

"அவனுக்காகவே புதுசா ஒரு போஸ்ட்டை உருவாக்குவாங்க."

"அதே மாதிரிதான் இங்கயும் நடக்கும்னு நான் நம்புறேன்" னு அவர் தன்னம்பிக்கையோட சொன்னார்.

அவரோட அந்த பதிலைக் கேட்டு நான் இன்னும் சத்தமாச் சிரிச்சிட்டேன்.

அவர் என்கிட்ட பேசுற விதம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

சரி, இவர்கூட நாமும் கொஞ்ச நேரம் விளையாடுவோம்னு என் மனசு ஆசைப்பட்டுச்சு.

ஒரு மேனேஜர் இன்டர்வியூ பண்ற மாதிரி நான் மிடுக்காக் கேட்க ஆரம்பிச்சேன்.

"ஓஹோ... அப்படியா சார்?"

"நீங்க அவ்வளவு திறமையான ஆளா?"

"ஆமா மேடம், அதை நீங்க வேலை கொடுத்தாதான் காட்ட முடியும்."

"வேலைக்கெல்லாம் ஆள் எடுக்கல சார். நீங்க கிளம்பலாம்."

"இன்டர்வியூ பண்ணாமலே ரிஜெக்ட் பண்றது தப்பு மேடம்."

"சரி... இந்த யங் பாய்ஃபிரெண்ட் வேலைக்கு அப்ளை பண்றீங்களே..."

"உங்க வயசு என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?" னு நான் என் புருவத்தை லேசாத் தூக்கிக் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமப் பதில் சொன்னார்.

"ஒரு நாற்பதுக்கு மேல இருக்கும் மேடம்."

நான் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டு அவரைப் பார்த்தேன்.

"சரியாச் சொல்லுங்க."

"சரியாத்தான் சொல்றேன் பவி."

"இல்லை, அக்யூரேட்டா வேணும்."

அவர் கொஞ்சம் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

"சரி... நாற்பத்தஞ்சு வயசுக்கு மேல இருக்கும்."

எனக்குச் சிரிப்பு தாங்க முடியல.

"அண்ணா... இன்னும் கொஞ்சம் உண்மையச் சொல்லுங்க."

"அதான் சொல்லிட்டேன்ல பவி."

"இல்லை, எனக்குக் கரெக்டான வயசு தெரியணும்."

ராஜ் அண்ணா ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்.

அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே உண்மையைச் சொன்னார்.

"சரி சரி... நாற்பத்தெட்டு வயசு ஆகுது இப்போ."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.

என் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.

நான் சிரிக்கச் சிரிக்க, என் உடம்பு குலுங்குச்சு.

என் மோர் கிளாஸ்ல இருந்த மோர் லேசாத் தழும்புச்சு.

என் கண்கள்ல தண்ணியே வந்துடுச்சு.

"நாற்பத்தெட்டு வயசா அண்ணா?"

"ஐயோ... நீங்க என்னோட அப்பா வயசு அண்ணா!"

"எங்க அப்பாவுக்கு இப்போ அன்பத்திரெண்டு வயசுதான் ஆகுது."

"அப்பாவை விட ஒரு நாலு வயசுதான் நீங்க சின்னவர்."

"இந்த வயசுல போய் யாராவது பாய்ஃபிரெண்ட் போஸ்ட்டுக்கு அப்ளை பண்ணுவாங்களா?"

"உங்களுக்கு ஒரு மாதிரி இல்லையா அண்ணா?" னு நான் அவரை கிண்டல் பண்ணேன்.

நான் தொடர்ந்து அவரை ஓட்டிக்கிட்டே இருந்தேன்.

"பாய்ஃபிரெண்ட்னா இருபத்தஞ்சு வயசுல இருப்பாங்க."

"உங்களுக்குப் பாதி முடி நரைச்சுப் போச்சு அண்ணா."

"இந்த வயசுல பாய்ஃபிரெண்ட் வேலை எல்லாம் உங்களுக்கு செட் ஆகுமா?"

"டேட்டிங் போனா உங்களுக்கு மூட்டு வலி வந்துடப் போகுது அண்ணா."

"சுகர், பிபி எல்லாம் செக் பண்ணிட்டு வந்தீங்களா இந்த இன்டர்வியூக்கு?"

"மாத்திரை எல்லாம் கரெக்டா போட்டுக்குவீங்களா?" னு நான் அவரைப் பார்த்து விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

நான் அவ்வளவு கிண்டல் பண்ணியும், ராஜ் அண்ணா முகத்துல கொஞ்சம் கூடக் கோபம் வரல.

அவர் அமைதியா நான் சிரிக்கிறதையே ரசிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தார்.

என் சிரிப்பு கொஞ்சம் குறைஞ்சதும், அவர் முன்னாடி விட இன்னும் கொஞ்சம் நெருக்கமா என் பக்கத்துல வந்தார்.

அவரோட கண்கள் நேரா என் கண்களுக்குள்ள ஊடுருவிப் பார்த்துச்சு.

அவர் முகத்துல ஒரு தன்னம்பிக்கை இருந்துச்சு.

அவர் மயக்கமான குரல்ல எனக்குப் பதில் சொல்ல ஆரம்பிச்சார்.

"உண்மைதான் பவி."

"நீ சொன்னது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை."

"ஒரு இருபத்தஞ்சு வயசுப் பையன் பாய்ஃபிரெண்ட்டா வந்தா என்ன பண்ணுவான்னு உனக்குத் தெரியுமா?"

நான் அமைதியா அவர் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

அவர் தொடர்ந்து பேசினார்.

"ஒரு இருபத்தஞ்சு வயசுப் பையன் ரொம்ப அவசரப்படுவான் பவி."

"அவனுக்குப் பொறுமையே இருக்காது."

"அவன் கையில ஒரு சூடான டீ கப்பைக் கொடுத்தா அவன் என்ன பண்ணுவான்?"

"அது எவ்வளவு சூடா இருக்கு, அதோட வாசம் என்னன்னு கூட அவன் பார்க்க மாட்டான்."

"அவன் பாட்டுக்கு அவசர அவசரமா, ஒரே வாயில மொத்த டீயையும் குடிச்சுட்டுப் போயிட்டே இருப்பான்."

"சூட்டுல நாக்கு வெந்துடும், ஆனா அவனுக்கு அது பத்திக் கவலை இல்லை."

"அந்த டீயோட உண்மையான சுவை அவனுக்குத் தெரியவே தெரியாது."

"ஏன்னா அவனுக்குத் தேவை அந்த டீ மட்டும்தான்."

"அதை எப்படி ரசிக்கணும்னு அவனுக்குப் பக்குவம் இருக்காது."

அவர் இதைச் சொல்லும்போது அவரோட குரல் அவ்வளவு ஈர்ப்பா இருந்துச்சு.

அவர் லேசா நிறுத்தி, என் கண்களை இன்னும் ஆழமாப் பார்த்தார்.

"ஆனா..."

"ஒரு நாற்பத்தெட்டு வயசு ஆம்பளை..."

"அதாவது ரொம்ப அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு ஆம்பளை அப்படிப் பண்ண மாட்டான் பவி."

"அவன் அந்த டீ கப்பை எவ்வளவு பத்திரமாத் தன் கைகள்ல ஏந்தணும்னு அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்."

"அந்தக் கப் ரொம்ப சூடா இருந்தா, அதை எப்படிக் கூல் பண்ணனும்னு அவனுக்குத் தெரியும்."

"அவன் அவசரப்பட்டு ஒரே வாயில குடிக்க மாட்டான்."

"அந்த டீயோட வாசனையை மொதல்ல முழுசா நுகர்ந்து பார்ப்பான்."

"அப்புறம் ரொம்ப மெதுவா ஒரு துளி மட்டும் குடிச்சு, அந்தத் தித்திப்பைத் தன் நாக்குல முழுசா உணர வைப்பான்."

"ஒவ்வொரு சொட்டு டீயையும் எவ்வளவு நேரமெடுத்து ரசிச்சுக் குடிக்கணும்னு ஒரு நாற்பத்தெட்டு வயசுக்காரனுக்கு மட்டும்தான் பவி தெரியும்."

"அந்த டீ கப்பை அவசரமாத் தூக்கிப் போடாம, மணிக்கணக்கா வெச்சு ரசிக்கிறதுல இருக்கிற சுகம் அவனுக்கு மட்டும்தான் தெரியும்."

அவர் இப்படி அந்த டீ கப்பை ஒரு பொண்ணோட உடம்புக்கும், அவசரமாப் குடிக்கிறதை இருபத்தஞ்சு வயசுப் பையனோட முரட்டுத்தனத்துக்கும் ஒப்பிட்டுப் பேசினார்.

அந்தப் பொறுமையான ரசனையை அவர் தன் அனுபவத்தோட ஒப்பிட்டுப் பேசின அந்த அர்த்தம் எனக்குப் பட்டக்னு புரிஞ்சுது.

சின்னப் பசங்க ரெண்டே நிமிஷத்துல அவசரமா வேலையை முடிச்சுட்டுப் போயிடுவாங்க.

ஆனா இவர் பொறுமையா, மணிக்கணக்கா ரசிப்பார்ங்குற உண்மையை அவர் அவ்வளவு அழகாச் சொன்னார்.

அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என் மூளைக்குள்ள போனதும்...

என் சிரிப்பு அப்படியே முழுசா நின்னு போச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு அதிர்வு உருவாகி, என் தொடைக்கு நடுவுல ஒரு சூடு பிறந்துச்சு.

என் கன்னம் எல்லாம் வெக்கத்துல சிவக்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு அனுபவம் வாய்ந்த ஆம்பளை பேசுற பேச்சுல எவ்வளவு ஈர்ப்பு இருக்குன்னு நான் உணர்ந்தேன்.

என் பெண்மை அவரோட அந்தப் பக்குவமான வர்ணனையில அடிமையாகிடுச்சு.

நான் என் வெக்கத்தை மறைக்க, என் பார்வையை லேசாச் சுத்திப் பார்த்தேன்.

என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டு, மறுபடியும் அவரைப் பார்த்தேன்.

என் குரல் இப்போ லேசா நடுங்குச்சு.

"ஓகே..."

"அந்த வயசு மேட்டர் இருக்கட்டும்."

"அப்படி இந்த பாய்ஃபிரெண்ட் போஸ்ட்டுக்கு செலக்ட் ஆனா..."

"உங்களோட டியூட்டீஸ் என்னவா இருக்கும்னு சொல்ல முடியுமா?" னு நான் விளையாட்டாக் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா இதைக்கேட்டதும் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட, எனக்கு இன்னும் பக்கத்துல நகர்ந்து வந்தார்.

இப்போ அவரோட அகலமான தோள்பட்டை என் தோள்பட்டையோட உரசிக் கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட உடம்போட உஷ்ணம் என் உடம்புக்குள்ள அப்படியே பாய்ஞ்சுது.

அவர் ரகசியமான குரல்ல அந்த வேலைகளைப் பட்டியலிட ஆரம்பிச்சார்.

"ஃபர்ஸ்ட் டியூட்டி பவி..."

"காலையில நான் முழிச்சதும், நீ இன்னைக்கு என்ன கலர் புடவை கட்டியிருக்கன்னு பார்ப்பேன்."

"இன்னைக்கு நீ கட்டியிருக்கிற இந்தப் ப்ளூ கலர் புடவை உனக்கு எவ்வளவு அழகா இருக்குனு சொல்லுவேன்."

"நீ நெற்றியில வெச்சிருக்கிற அந்தப் பொட்டு உன் முகத்தை எவ்வளவு பிரகாசமாக்குதுன்னு நோட் பண்ணுவேன்."

"சும்மாப் பார்க்காம, அதை உன்கிட்ட நேர்ல சொல்லி, உன் அழகுல நான் எவ்வளவு மயங்கிப் போயிருக்கேன்னு உனக்குப் புரிய வைப்பேன்."

அவர் இப்படிச் சொன்னதும் என் உதட்டுல ஒரு புன்னகை வந்துச்சு.

அவர் மறுபடியும் தொடர்ந்து பேசினார்.

"நெக்ஸ்ட் டியூட்டி..."

"நீ எனக்காக ஆசையா ஏதாவது ஒரு ட்ரிங்க் ரெடி பண்ணிக் கொண்டு வரும்போது..."

"நான் என் போனையோ, லேப்டாப்பையோ பார்த்துக்கிட்டு இருக்க மாட்டேன்."

"என் முழு கவனமும் உன் மேல மட்டும்தான் இருக்கும்."

"நீ நடந்து வர்ற அழகை ரசிப்பேன்."

"உன் முகத்துல இருக்கிற சந்தோஷத்தைப் பார்த்து நானும் சந்தோஷப்படுவேன்."

நான் அமைதியா அதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

"நெக்ஸ்ட்..."

"இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்குள்ள உனக்கு மூச்சுத் திணற மாதிரி ஃபீல் ஆகும்போது..."

"நான் உன்னை ஒரு லாங் சீக்ரெட் டிரைவ் கூட்டிக்கிட்டுப் போவேன்."

"ஏசி கார்ல, உனக்குப் பிடிச்ச பாட்டைப் போட்டுக்கிட்டு..."

"உன் கைகளை பிடிச்சுக்கிட்டே நான் டிரைவ் பண்ணுவேன்."

"யாருக்கும் தெரியாத எடத்துக்கு உன்னைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போய் நீ ஆசைப்படுறதை எல்லாம் வாங்கித் தருவேன்."

அவர் இப்படிச் சொல்லச் சொல்ல, நான் அப்படியே கற்பனையில மிதக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"நெக்ஸ்ட்..."

"நீ எனக்காகச் சமைக்கிற ஒவ்வொரு சாப்பாட்டையும் நான் ரசிச்சுச் சாப்பிடுவேன்."

"ஏதோ ஒரு எந்திரம் மாதிரி விழுங்கிட்டுப் போக மாட்டேன்."

"உன் கைமணத்தை நான் ஒவ்வொரு நாளும் பாராட்டுவேன்."

"நீ சமைக்கிறப்போ உன் பக்கத்துல நின்னு உனக்கு உதவி பண்ணுவேன்."

அவர் சொல்ற ஒவ்வொன்னும், கார்த்திக் என்கிட்ட செய்யத் தவறுன விஷயங்கள்.

என் மனசுக்குள்ள இருந்த ஏக்கம் எல்லாத்தையும் அவர் வார்த்தைகளாலயே குணப்படுத்திக்கிட்டு இருந்தார்.

என் நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்க ஆரம்பிச்சுது.

"நெக்ஸ்ட்..."

"உனக்கு இருக்குற சின்னச் சின்னக் கவலைகளை நான் கேட்பேன்."

"நீ மணிக்கணக்காப் பேசினாலும், நான் உன் முகத்தையே பார்த்துக்கிட்டுப் கேட்பேன் பவி."

"உனக்கு எந்தப் பிரச்சனை வந்தாலும் நான் உனக்குத் துணையா நிற்பேன்."

இப்போ அவரோட குரல் இன்னும் கீழ இறங்கி, ஒரு ஹஸ்கியான கிசுகிசுப்பா மாறுச்சு.

"நெக்ஸ்ட் டியூட்டி..."

"இப்போ உன் கழுத்துல ஒரு சின்ன வேர்வைத் துளி இருக்குல்ல?"

நான் லேசாத் திடுக்கிட்டு என் கழுத்தைப் பார்த்தேன்.

"சரியா அந்த வேர்வைத் துளி இருக்கிற எடத்துல... என் உதடுகளை வெச்சு முத்தம் கொடுப்பேன்."

"அந்த ஈரம் என் உதட்டுல படுறப்போ, அது எனக்கு ரொம்ப இனிப்பா இருக்கும்."

அவர் இதைச் சொல்லும்போது, அவரோட மூச்சு காத்து என் கழுத்துல பட்டு உரசிக் கிட்டு இருந்துச்சு.

என் உடம்பே அப்படியே சிலிர்த்துப் போச்சு.

"அண்ட் ஃபைனல் டியூட்டி..." னு அவர் தன் குரலைத் தாழ்த்திச் சொன்னார்.

"நான் உன்னைத் தொடர்ந்து ஞாபகப்படுத்திக்கிட்டே இருப்பேன் பவி."

"நீ ஒரு வேலைக்காரி இல்லை, நீ சும்மா ஒரு கடமைக்கான பொண்டாட்டி இல்லை."

"நீ அழகான ஒரு பொண்ணு."

"உன்னை ஒரு ராணி மாதிரி நான் தாங்குவேன்."

"உன் மனசுக்கும் உடம்புக்கும் என்ன தேவைனு நான் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்வேன்."

அவரோட இந்த வர்ணனைகள் என்னைப் முழுசாப் பைத்தியம் ஆக்கிடுச்சு.

என் முகம், என் காது, என் கழுத்து எல்லாமே வெக்கத்துல சிவந்து போச்சு.

நான் பதட்டமாச் சொன்னேன்.

"நோ, நோ..."

"என்ன பேசுறீங்க அண்ணா நீங்க? இது ரொம்ப ஆபத்தான பேச்சு."

"ப்ளீஸ் இதுக்கு மேல பேசாதீங்க..." னு நான் தவிப்போட சொன்னேன்.

நான் அவரோட அந்த நெருக்கத்துல இருந்து தப்பிக்கணும்னு நினைச்சு, சோபாவோட கைப்பிடிப் பக்கமா ஒரு இன்ச் தள்ளி உக்காந்தேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா ஒரு பாம்பு மாதிரி நகர்ந்து மறுபடியும் எனக்கு நேராப் பக்கத்துல வந்து உக்காந்தார்.

அவர் என்னை ஈஸியாத் தப்பிக்க விடல.

அவர் என் கைகள்ல இருந்த அந்த மோர் கிளாஸை வாங்கினார்.

அதை எடுத்துப் பக்கத்துல இருந்த டேபிள் மேல வெச்சார்.

இப்போ அவர் தன்னோட மொத்த உடம்பையும் எனக்கு நேராத் திருப்பிக்கிட்டார்.

அவரோட பெரிய உடம்பு, என்னை அந்தச் சோபாவோட மூலையில லேசா லாக் பண்ற மாதிரி அடைச்சுக்கிச்சு.

அவர் இப்படித் திரும்பும்போது, அவரோட பார்வை கீழ இறங்குச்சு.

அவர் கண்கள் நேரா என் நெஞ்சுப் பக்கமாப் போச்சு.

அவர் என்னைப் பார்க்க ஆரம்பிச்சார்.

அவர் பார்வை ரொம்பத் துல்லியமா என் உடம்பை ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

என் ப்ளூ கலர் புடவை முந்தானை லேசா விலகியிருந்துச்சு.

அந்த விலகலுக்கு நடுவுல, என் முலைகளோட அந்த ஆழமான பிளவு அவருக்குத் தெளிவா வெளிய தெரிஞ்சது.

அவர் கண்கள் சரியா அந்தப் பிளவுக்குள்ள இறங்குறதை நான் கவனிச்சிட்டேன்.

அவர் ரொம்பப் பொறுமையா அந்தப் பிளவை ரசிச்சார்.

என் முலைகள் அந்த டைட்டான ஜாக்கெட்டுக்குள்ள எப்படி முட்டிக்கிட்டு நிக்குதுன்னு அவர் கண்கள் அளவெடுத்துச்சு.

அவரோட பார்வை அந்த ஜாக்கெட் துணி மேல நகர்ந்துச்சு.

என் முலைக்காம்புகள் விறைச்சுப் போய் அந்தத் துணியைத் தாண்டித் தெரிஞ்சதை அவர் நோட் பண்ணார்.

அவர் கண்கள் ஒரு செகண்ட் அந்த இடத்துல நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அவர் மூச்சு காத்து கொஞ்சம் வேகமா வெளிய வர்றதை நான் உணர்ந்தேன்.

அவரோட அந்தப் பார்வை என் தோலைத் துளைச்சுக்கிட்டு உள்ள போற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

என் முலைகளோட பாரம் அவருக்கு நல்லாவே புரிஞ்சிருக்கும்.

நான் வேகமா மூச்சு வாங்கும்போது, என் நெஞ்சு ஏறி இறங்குறதை அவர் கண்ணிமைக்காமப் பார்த்தார்.

ஒவ்வொரு முறையும் என் நெஞ்சு மேல வரும்போது, அவரோட கண்களும் மேல வந்துச்சு.

அவர் பார்வை அங்க இருந்து என் கழுத்துக்குப் போச்சு.

என் கழுத்துல வழிஞ்ச அந்த வேர்வைத் துளியை அவர் கண்களாலயே துடைச்சு விட்டார்.

அவர் தொண்டை லேசா ஏறி இறங்குறதை நான் பார்த்தேன்.

அவர் எச்சில் முழுங்குறார்.

அவரோட இந்தப் பார்வை எனக்குள்ள ஒரு விதமான போதையைக் கொடுத்துச்சு.

அவர் என்னை இப்படித் துண்டு துண்டா ரசிப்பார்னு நான் எதிர்பார்க்கல.

என் உடம்போட ஒவ்வொரு அசைவையும் அவர் அவ்வளவு உன்னிப்பாக் கவனிச்சார்.

இந்த மனிதனோட கண்கள் பேசும் மொழியே வேற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பார்க்குற விதம், என்னை முழுசா அம்மணமாக்குன மாதிரி ஒரு உணர்வைத் தந்துச்சு.

அவர் பார்வை என் மேல படப் பட, என் தொடைக்கு நடுவுல ஒரு பெரிய ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான வெக்கம் வந்துச்சு.

நான் உடனே என் ஃப்ரீயா இருந்த கையால, என் புடவை முந்தானையை லேசா இழுத்து என் நெஞ்சை மூடிக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிப் பதறிப் போய் என்னை மறைக்கிறதைப் பார்த்ததும், அவருக்குள்ள ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

நான் வெளிய பயப்படுற மாதிரி நடிச்சாலும், உள்ளுக்குள்ள எனக்கு இது பிடிச்சிருக்குங்குற உண்மை அவருக்குத் தெரிஞ்சது.

"அண்ணா... ப்ளீஸ்... இப்படிலாம் பேசாதீங்க..." னு நான் சின்னக் குரல்ல கெஞ்சினேன்.

ராஜ் அண்ணா அதைக்கேட்டு மெதுவாச் சிரிச்சார்.

நான் இப்படிப் பதட்டப்படுறதையும், வெக்கப்படுறதையும் அவர் ரசிச்சார்.

அவர் உதட்டுல ஒரு கம்பீரமான சிரிப்பு இருந்துச்சு.

அவரோட கண்கள் நேரா என் உதடுகளைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"சோ... சொல்லுங்க மேடம்."

"நான் உங்களோட பாய்ஃபிரெண்ட்டா இருக்கலாமா?" னு அவர் மறுபடியும் அதே கேள்வியைக் கேட்டார்.

நான் உடனே என் தலையை ஆட்டி மறுத்தேன்.

"நோ அண்ணா... இது தப்பு."

"நான் ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு... நாம இப்படிப் பேசிக்கிட்டு இருக்கிறதே தப்பு அண்ணா."

ராஜ் அண்ணா மறுபடியும் சிரிச்சார்.

அவர் குறும்பா, "இது தப்புன்னு யாரு பவி முடிவு பண்ணது?" னு கேட்டார்.

நான் உடனே பதில் சொன்னேன்.

"யாரு முடிவு பண்ணுனா என்ன அண்ணா?"

"இந்தச் சமூகம் சொல்லுது... என் மனசு சொல்லுது..."

"எல்லாத்துக்கும் மேல என் கழுத்துல இருக்குற இந்தத் தாலி சொல்லுது அண்ணா."

"இது ரொம்பப் பெரிய தப்பு" னு நான் என் தரப்பு நியாயத்தைச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா அதைக் கேட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

அவர் எனக்கு இன்னும் பக்கத்துல சாஞ்சார்.

"பவி... நான் ஒரு மேனேஜரா இருந்தவன்."

"எனக்கு இருபத்தஞ்சு வருஷத்துக்கு மேல எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இருக்கு."

"என்கிட்ட நிறைய மொக்கையான, ஃபெயிலியர் ஆகுற மாதிரி ப்ராஜெக்ட்டுகள் வந்திருக்கு."

"இது வேஸ்ட், இது தப்புன்னு எல்லாரும் ஒதுக்கின ப்ராஜெக்ட்டை எடுத்து..."

"அதை லாபகரமா, சக்சஸ்ஃபுல்லா மாத்துறதுதான் என்னோட வேலையே."

"அதே மாதிரிதான் இதுவும்..."

"இது தப்புன்னு நீ நினைக்கிற இந்த ப்ராஜெக்ட்டை என்கிட்டக் கொடு."

"நான் இதை மேனேஜ் பண்ணிக்கிறேன்."

"இதை எவ்வளவு லாபகரமா, எவ்வளவு சுகமா மாத்தணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்" னு அவர் தந்திரமாச் சொன்னார்.

அவரோட அந்த வேடிக்கையான பேச்சைக் கேட்டு என்னால சிரிக்காம இருக்க முடியல.

என் முகத்துல ஒரு பெரிய சிரிப்பு வந்துடுச்சு.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே அவரைப் பார்த்தேன்.

"அண்ணா... நீங்க ரொம்பப் பேசுறீங்க."

"ரேணுகா அக்கா உங்களைக் கீழ அனுப்பி விட்டதே ஒரு கப் தயிர் வாங்கிட்டு வரத்தான்."

"ஆனா நீங்க இங்க வந்து உக்காந்துகிட்டு என்கிட்ட பாய்ஃபிரெண்ட் போஸ்ட் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கீங்க."

"இந்த விஷயம் மட்டும் அக்காவுக்குத் தெரிஞ்சது... உங்களைக் கொன்னே போட்டுருவாங்க" னு நான் அவரை மிரட்டுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா சிரிச்சுக்கிட்டே, ரிலாக்ஸாச் சொன்னார்.

"அவளைப் பத்தி நீ கவலைப்படாத பவி."

"அவ ஒரு கப் தயிர் கேட்டா... நான் அந்தத் தயிரை வாங்கிட்டேன்."

"அவளோட ப்ராஜெக்ட் இப்போ ஓவர்."

"ஆனா இந்த பாய்ஃபிரெண்ட் போஸ்ட் இருக்கே... இது என்னோட சொந்த ரகசியமான பார்ட்-டைம் ஜாப் பவி."

"இதுக்கும் அந்தத் தயிர் ப்ராஜெக்ட்டுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை" னு அவர் கூலாச் சொன்னார்.

நான் மறுபடியும் சிரிச்சிட்டேன்.

"அண்ணா... ப்ளீஸ், நீங்க கொஞ்சம் தள்ளி உக்காருங்க" னு நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா ஒரு இன்ச் கூட நகரவே இல்லை.

பதிலா, அவரோட கண்கள் என் மடியில அமைதியா இருந்த என் கைகள் மேல போச்சு.

அவர் மெதுவாத் தன் வலது கையை நீட்டினார்.

என் வலது கையை மென்மையாப் பிடிச்சார்.

அவரோட கை என் கையைத் தொட்டதும் என் உடம்புல ஒரு சிலிர்ப்பு பாஸ் ஆச்சு.

"அண்ணா... என்ன பண்றீங்க?" னு நான் நடுக்கத்தோட கேட்டேன்.

அவர் என் கையைத் தன்னோட உள்ளங்கையில பத்திரமா வெச்சுக்கிட்டார்.

"நான் சும்மா ஒரு விஷயத்தைச் செக் பண்ணனும் பவி, அவ்ளோதான்" னு அவர் அமைதியாச் சொன்னார்.

"எதைச் செக் பண்ணனும்?" னு நான் புரியாமக் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா தன்னோட பெருவிரலால, என் உள்ளங்கையில வருடினார்.

அவரோட அந்த விரல் என் கைகள் மேல பட்டதும் எனக்கு உசுரே போகுது.

அவர் என் விரல்களோட நுனிகளை லேசாத் தொட்டுத் தடவினார்.

"மை காட் பவி..."

"உன் கைகள் நிஜமாவே அவ்வளவு சாஃப்ட்டா இருக்கு."

"ஒரு குழந்தை கை மாதிரி இருக்கு பவி" னு அவர் ஆசையாச் சொன்னார்.

நான் வெக்கத்தோட சிரிச்சுக்கிட்டே, என் கையை உருவ ட்ரை பண்ணேன்.

"அண்ணா... ப்ளீஸ் கையை விடுங்க."

"இது ரொம்பத் தப்பாப் படுது அண்ணா..." னு நான் கெஞ்சினேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா தன் பிடியை விடல.

பதிலா, அவர் என் கையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டார்.

நான் கையை இழுக்க முடியாத அளவுக்கு, ஆனா எனக்கு வலிக்காத அளவுக்கு அந்தப் பிடி பெர்ஃபெக்ட்டா இருந்துச்சு.

அவர் நேரா என் கண்களுக்குள்ள பார்த்து, ஒரு மயக்கமான சிரிப்போட கேட்டார்.

"இது தப்புன்னு உன் மனசுக்கு நிஜமாவே தோணுச்சுனா பவி..."

"அப்புறம் ஏன் என் பிடிக்குள்ள இருக்கும்போது, உன் கை இவ்வளவு சூடாகுது?"

"உன் உள்ளங்கையில ஏன் இப்போ வேர்க்குது?"

"இது நிஜமாவே உனக்குப் பிடிக்கலைன்னா, ஏன் நீ ரொம்ப வேகமாப் போராடி என் கையை உதறித் தள்ளல?"

"ஏன் சாஃப்ட்டா இழுக்க ட்ரை பண்ற?" னு அவர் நேரடியாக் கேட்டார்.

அவர் கேட்ட இந்தக் கேள்விகளுக்கு என்கிட்ட எந்தப் பதிலும் இல்லை.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

நான் குனிஞ்சு, அவரோட அந்தப் பெரிய கைக்குள்ள என் கை லாக் ஆகி இருக்கிறதைப் பார்த்தேன்.

என் மூளை என்னை எச்சரிச்சுது.

அவரை உடனே தள்ளி விடுன்னு என் மனசு சொல்லிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஆனா என் உடம்பு என் பேச்சைக் கேட்கல.

காரணம், அவரோட அந்தச் தொடுதல்... என் உடம்புக்கு அவ்வளவு சுகமா இருந்துச்சு.

[yazhiniram]

-----------
Part 123:
-----------

என் மூளை என்னை எச்சரிச்சுது.

'பவி, அவரை உடனே தள்ளி விடு. உன் கையை எடுத்துக்கோ'னு என் மனசு உள்ளுக்குள்ள சத்தம் போட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஆனா என் உடம்பு என் பேச்சைக் கொஞ்சம் கூடக் கேட்கல.

அவரோட அந்தச் சூடான ஸ்பரிசம் என் உடம்புக்கு அவ்வளவு இதமா, ஒரு போதை மாதிரி இருந்துச்சு.

அவரோட உள்ளங்கைக்குள்ள என் கை பத்திரமா மாட்டியிருந்துச்சு.

அந்தப் பிடியில இருந்து விலக எனக்கு நிஜமாவே மனசு வரல.

அவர் கை என் கைக்கு இவ்ளோ பொருத்தமா இருக்கும்னு நான் நினைக்கவே இல்லை.

ஆனாலும், நான் அப்படியே அமைதியா இருந்தா அது சரியா வராதுன்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

நான் ஏதாவது பேசி, இந்த நிலைமையை மாத்தணும்னு நினைச்சேன்.

இந்த அமைதியை உடைக்க, நான் ஒரு சின்னக் குறும்போட பேச ஆரம்பிச்சேன்.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே அவர் கண்களைப் பார்த்தேன்.

"அண்ணா..."

"உங்களுக்கு நிஜமாவே உங்க கைகள் மேல கொஞ்சம் கூட கண்ட்ரோல் இல்லை."

"அது பாட்டுக்கு எங்கயாவது போகுது, எதையாவது பிடிக்குது."

"நீங்க ஒரு பெரிய ஆளு மாதிரி நடந்துக்கல."

"சும்மா ரோட்டுல போற காலேஜ் பையன் மாதிரி என் கையைப் பிடிச்சு இழுக்குறீங்க" னு நான் விளையாட்டாச் சொன்னேன்.

"உங்களுக்கு இதெல்லாம் கொஞ்சம் கூட செட் ஆகல அண்ணா" னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா அதைக்கேட்டு அழகாகச் சிரிச்சார்.

அவர் என் கையை விடாமலேயே எனக்குப் பதில் சொன்னார்.

"என் கைகள் மேல எனக்கு நல்லாவே கண்ட்ரோல் இருக்கு பவி."

"ஆனா என்ன பண்றது?"

"நான் உன்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம்... என் கைகள் எனக்கே துரோகம் பண்ணிடுது."

"அது என் பேச்சைக் கேட்காம, தானாகவே உன்னை நோக்கி நீளுது."

"உன்னைத் தொடணும்னு அதுக்கு அவ்வளவு ஆசை பவி" னு அவர் ரசனையாச் சொன்னார்.

"உன் மேல இருக்கிற மயக்கத்துல என் கைகள் தானா வேலை செய்யுது" னு அவர் சொன்னார்.

அவர் இப்படிச் சொன்னதும் நான் சத்தமாச் சிரிச்சிட்டேன்.

"ஓஹோ... அப்படியா அண்ணா?"

"உங்க கைகள் உங்களுக்குத் துரோகம் பண்ணுதா?"

"அப்படித் துரோகம் பண்ற கைக்கு கண்டிப்பாத் தண்டனை கொடுக்கணுமே?"

"இனிமே உங்க கை உங்களுக்குத் துரோகம் பண்ணி என்னைத் தொட்டா..."

"நான் இந்தக் கையை நல்லா வேகமாகக் கிள்ளிடுவேன்."

"அப்புறம் வலிக்குதுன்னு என்கிட்ட அழுதுக்கிட்டே வரக் கூடாது" னு நான் செல்லமா மிரட்டினேன்.

நான் இப்படிச் சொன்னதும், ராஜ் அண்ணா தன்னோட வலது கையை எனக்கு முன்னாடி நீட்டினார்.

"அப்படியா? சரி கிள்ளிக்கோ."

"எனக்கு நீயே இப்போ தண்டனை கொடு."

"உன்னால எவ்வளவு வேகமாகக் கிள்ள முடியுமோ, அவ்வளவு வேகமாகக் கிள்ளு பவி."

"நான் ஆ... ஊ... னு கத்துறேனான்னு பார்ப்போம்" னு அவர் சவால் விட்டார்.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே, "அப்புறம் வலிக்குதுன்னு என்கிட்ட கெஞ்சக் கூடாது" னு சொல்லிட்டு, அவரோட முன்கையில என் ரெண்டு விரல்களால லேசாகக் கிள்ளினேன்.

நான் கிள்ளுனதும் அவர் லேசாத் துடிப்பார்னு நான் நினைச்சேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா முகத்துல எந்த ஒரு மாற்றமும் இல்லை.

அவர் கொஞ்சம் கூட அசையாம, அதே சிரிப்போட என்னைப் பார்த்தார்.

"என்ன பவி... இவ்வளவுதானா உன் பலம்?"

"ஒரு கொசு கடிச்ச மாதிரி கூட இல்லையே?"

"நீ இன்னும் நல்லாச் சாப்பிடணும் போலயே" னு அவர் கிண்டல் பண்ணார்.

எனக்கு லேசாக ஈகோ வந்துடுச்சு.

"நான் எவ்வளவு பலசாலினு இப்போ காட்டுறேன் பாருங்க அண்ணா!" னு சொன்னேன்.

இந்தத் தடவை நான் என் முழு பலத்தையும் யூஸ் பண்ணி, அவரோட முன்கையில நல்லா வேகமாகக் கிள்ளினேன்.

என் நகங்கள் அவரோட தோல்ல நல்லா அழுந்துச்சு.

ஆனா அப்போதான் எனக்கு ஒரு விஷயம் புரிஞ்சது.

அவரோட கை வெறும் சதை இல்லை, அது ரொம்ப உறுதியா இருந்துச்சு.

ஒரு இரும்புத் தூண் மாதிரி அவரோட கை அவ்வளவு ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு.

நான் அவ்வளவு பலம் போட்டுக் கிள்ளியும், அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன வலி கூடத் தெரியல.

அவர் சும்மா என்னைப் பார்த்துச் சிரிச்சுக்கிட்டே இருந்தார்.

"என்ன அண்ணா... நான் இவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா கிள்ளுறேன், நீங்க என்னமோ ஈ மொய்க்கிற மாதிரி உக்காந்துருக்கீங்க?"

"உடம்புல உசுரு இருக்கா இல்லையா உங்களுக்கு?" னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

அவர் ஒரு உணர்ச்சியும் இல்லாம இருந்தது எனக்குள்ள ஒரு பெரிய ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவர் அமைதியா, "கிள்ளி முடிஞ்சதா மேடம்?"

"இல்லை இன்னும் தண்டனை பாக்கி இருக்கா?" னு கேட்டார்.

நான் கொஞ்சம் ஏமாற்றத்தோட, ஆனா சிரிச்சுக்கிட்டே தலையாட்டினேன்.

நான் தலையாட்டுன அடுத்த செகண்ட்...

ராஜ் அண்ணா வேகமாத் தன் கையை லேசாத் திருப்பி, என் கையை மறுபடியும் கெட்டியாகப் பிடிச்சுக்கிட்டார்.

இந்தத் தடவை அவரோட பிடி இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமா இருந்துச்சு.

"அண்ணா... கையை விடுங்க அண்ணா" னு நான் லேசாச் சிணுங்கினேன்.

அவர் என்னைப் பார்த்து ஒரு கூர்மையான பார்வையோட கேட்டார்.

"ஏன் விடணும் பவி?"

"இந்தத் தடவை நீதான் முதல்ல என்னைத் தொட்ட."

"நீதான் என் கையில வலிக்குற மாதிரி கிள்ளுன."

"இப்போ என்னோட முறை வந்துடுச்சுல்ல?"

"நான் என்னோட வேலையைக் காட்ட வேண்டாமா?" னு அவர் உரிமையாச் சொன்னார்.

அவர் இப்படிச் சொன்னதும், நான் என் கையை இழுக்குறதை அப்படியே நிறுத்திட்டேன்.

நான் அவரைப் பார்த்து அமைதியா இருந்தேன்.

அவர் தன் இடது கையால, நான் பிடிச்சிருந்த என் வலது கையை மென்மையா வருடினார்.

அவரோட பெருவிரல் என் உள்ளங்கையில இருந்த ரேகைகள் மேல மெதுவா ஊர்ந்து போச்சு.

அந்த ஸ்பரிசம் என் உடம்புக்குள்ள ஆயிரம் பட்டாம்பூச்சிகளைப் பறக்க விடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அப்புறம் அவரோட பெருவிரல் என் உள்ளங்கையில இருந்து கீழ இறங்குச்சு.

என் மணிக்கட்டுப் பகுதிக்கு அவரோட விரல் வந்துச்சு.

என் மணிக்கட்டுல நாடித் துடிக்கிற அந்த இடத்துல, அவர் தன்னோட பெருவிரலை அழுத்திப் பிடிச்சார்.

அவர் என் நாடித் துடிப்பை அப்படியே ஃபீல் பண்ணார்.

அவர் கண்கள் நேரா என் கண்களுக்குள்ள ஊடுருவிப் பார்த்துச்சு.

"பவி..."

"உனக்கு நிஜமாவே நான் தொடுறது பிடிக்கலைன்னா..."

"இது தப்புன்னு நீ நினைச்சீனா..."

"அப்புறம் ஏன் உன் நாடித் துடிப்பு இப்படி ஒரு ரேஸ் குதிரை மாதிரி வேகமா ஓடுது?"

"ஏன் உன் பல்ஸ் இவ்வளவு வேகமா அடிச்சுக்குது பவி?" னு அவர் துல்லியமாகக் கேட்டார்.

அவர் கேட்ட இந்தக் கேள்விக்கு என்கிட்ட எந்தப் பதிலும் இல்லை.

நான் மாட்டிக்கிட்டேன்.

என் உடம்பு எனக்குத் துரோகம் பண்ணி, என் மனசுல இருந்த ஆசையை அவருகிட்ட காட்டிக் கொடுத்துடுச்சு.

நான் வார்த்தைகளைத் தேடித் தடுமாறினேன்.

"அது வந்து அண்ணா..."

"ஒருவேளை... எனக்குப் பயமா இருக்கலாம்ல?"

"நீங்க இப்படித் திடீர்னு செஞ்சா யாராயிருந்தாலும் பயப்படத்தானே செய்வாங்க?" னு நான் ஒரு பொய்யான காரணத்தைச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா அதைக்கேட்டு மென்மையான குரல்ல கேட்டார்.

"பயமா?"

"என்னைப் பார்த்தா உனக்குப் பயமா இருக்கா பவி?"

"என் மேல உனக்குப் பயம் வருதா?"

நான் பதில் சொல்றதுக்குள்ள, அவர் என் வலது கையை அப்படியே தூக்கினார்.

என் கையை நேரா அவரோட நெஞ்சுப் பகுதிக்குக் கொண்டு போனார்.

அவர் போட்டுருந்த அந்த சர்ட்டுக்கு மேல, அவரோட இதயத்துக்கு நேரா என் கையை அழுத்தமாப் பதிச்சார்.

என் உள்ளங்கை அவரோட அந்த அகலமான நெஞ்சு மேல முழுசாப் பட்டுச்சு.

"இதை ஃபீல் பண்ணிப் பாரு பவி" னு அவர் சொன்னார்.

அவரோட நெஞ்சுக்குள்ள இருந்து ஒரு பெரிய சத்தம் என் கைக்குள்ள கேட்டுச்சு.

டப்... டப்... டப்... னு அவரோட இதயம் வேகமா, பலமாத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தத் துடிப்பு என் உள்ளங்கையைத் தாண்டி, என் உடம்பு முழுக்கப் பரவுற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

அவர் என் கண்களைப் பார்த்து ரகசியமாச் சொன்னார்.

"பார்த்தியா பவி?"

"என் இதயமும் உனக்காகத்தான் இவ்வளவு வேகமாத் துடிக்குது."

"உன்னைப் பக்கத்துல பார்த்ததும் எனக்கும் ஹார்ட்பீட் எகிறிடுச்சு."

"இப்போ சொல்லு... எனக்கும் உன்னைப் பார்த்தாப் பயமா இருக்கா என்ன?" னு அவர் ஒரு மயக்கமான குரல்ல கேட்டார்.

அவர் சொல்லச் சொல்ல, நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

என் கை அவரோட நெஞ்சு மேல இருக்கு.

அவரோட பெரிய கை, என் கைக்கு மேல பத்திரமா மூடியிருக்கு.

அந்த ஹால்ல இருந்த அந்த விளையாட்டுத்தனமான பேச்சு அப்படியே மறைஞ்சு போச்சு.

அதுக்குப் பதிலா, ஒரு பெரிய, அடக்க முடியாத ஒரு மோகம் அந்த இடத்துல உருவாச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் அந்தச் சோபாவுல அவ்வளவு பக்கத்துல உக்காந்திருந்தோம்.

என் மூச்சு காத்து அவரோட முகத்துல படுற அளவுக்கு நாங்க நெருக்கமா இருந்தோம்.

அவரோட உடம்போட உஷ்ணம் என் உடம்பை முழுசாத் தழுவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் வேகமா மூச்சு வாங்கும்போது, என் நெஞ்சு லேசா ஏறி இறங்கி அவரோட கையில உரசுச்சு.

அந்த உரசலை அவரும் ஃபீல் பண்ணாருன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சது.

அவரோட பார்வை இப்போ மாறுச்சு.

அவர் கண்கள் ஒரு வேடன் மாதிரி என் உடம்பை முழுசா ஸ்கேன் பண்ண ஆரம்பிச்சுது.

அவர் அமைதியா, என்னைக் கண்ணிமைக்காமப் பார்த்தார்.

அவரோட பார்வை முதல்ல என் கண்களுக்குள்ள ஊடுருவுச்சு.

என் கண்கள்ல இருந்த அந்த மயக்கத்தை அவர் தெளிவாப் படிச்சார்.

அப்புறம் அவரோட பார்வை என் மூக்குக்கு இறங்குச்சு.

நான் மூச்சு விடுறதால என் மூக்கு ஏறி இறங்குறதை அவர் கவனிச்சார்.

அங்க இருந்து அவரோட கண்கள் என் நெற்றிக்குப் போச்சு.

என் நெற்றியில இன்னும் சின்னச் சின்னதா வேர்வைத் துளிகள் இருந்துச்சு.

அந்த வேர்வைத் துளிகள் என் சருமத்துல எப்படிப் பளபளன்னு மின்னுதுன்னு அவர் ரசனையாப் பார்த்தார்.

அவரோட பார்வை என் கன்னத்துல இறங்கி, என் கழுத்து வளைவுக்கு வந்துச்சு.

என் கழுத்துல இருந்து ஒரு வேர்வைத் துளி வழிஞ்சு, நேரா என் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள இறங்குறதை அவர் பார்வை அப்படியே தொடர்ந்துகிட்டே போச்சு.

அவர் பார்வை என் நெஞ்சுப் பகுதியில வந்து நின்னுச்சு.

அந்தப் ப்ளூ கலர் புடவை விலகியிருந்ததால, என் பிளவு அவருக்கு அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது.

அவர் அந்தப் பிளவை ஆசையா, ஒரு பெரிய தவிப்போட பார்த்தார்.

அவர் தொண்டை ஏறி இறங்குச்சு.

நான் அவர் என்னைப் பார்க்குற விதத்தைப் பார்த்து இன்னும் கொஞ்சம் பதட்டமானேன்.

இந்த நெருக்கத்தை என்னால தாங்க முடியல.

என் உடம்பு முழுசாத் தகிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் பதட்டத்துல, நான் என்னையும் அறியாம என் கீழ் உதட்டைப் பற்களால கடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் எப்பவும் நெர்வஸ் ஆனா இப்படி உதட்டைக் கடிப்பது வழக்கம்.

நான் அப்படி உதட்டைக் கடிச்சதை ராஜ் அண்ணா நோட் பண்ணிட்டார்.

அவரோட கண்கள் என் மேல இருந்து விலகி, நேரா என் உதடுகள் மேல இறங்குச்சு.

அவர் பார்வை என் உதடுகள் மேல பட்டதும், என் இதயம் இன்னும் வேகமாத் துடிச்சுது.

"இப்படிச் செய்யாத பவி..." னு அவர் குரல்ல ஒரு மயக்கம் இருந்துச்சு.

"உன் உதடுகளை அப்படிப் பற்களால கடிக்காத..."

"அது பார்க்குறதுக்கு ஒரு மென்மையான ரோஜாப் பூ மாதிரி இருக்கு."

"அதை நீயே இப்படிச் காயப்படுத்தக் கூடாது."

"அதுக்கு வலிக்கப் போகுது" னு அவர் அக்கறையாச் சொன்னார்.

அவர் இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே, தன்னோட ஃப்ரீயா இருந்த இடது கையை மேல தூக்கினார்.

அவரோட பெரிய கைகள் என் முகத்துக்குப் பக்கத்துல வந்துச்சு.

அவரோட பெருவிரல் மெதுவா என் கீழ் உதட்டைத் தொட்டுச்சு.

அவர் என் உதட்டு மேல அழுத்தி, என் பற்களுக்கு இடையில மாட்டியிருந்த அந்த உதட்டைச் சாஃப்ட்டா வெளிய இழுத்து விட்டார்.

அவரோட அந்த ஸ்பரிசம், என் உதட்டுல ஒரு கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போனேன்.

அவரோட பெருவிரல் என் ஈரம் படிஞ்ச கீழ் உதட்டை மெதுவா தடவிக் கொடுத்துச்சு.

அவர் ஒரு தடவை இல்லை, பல தடவை அந்த விரலால என் உதட்டை வருடினார்.

அவரோட விரல்ல இருந்த அந்தச் சொரசொரப்பு என் மென்மையான உதட்டுல படும்போது எனக்கு உசுரே போகுது.

அவர் அப்படித் தடவத் தடவ, என்னால என் மூச்சைக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல.

நான் என் வாயைத் திறந்து, ஒரு பெரிய மூச்சைக் காத்தா வெளிய விட்டேன்.

அந்தச் சூடான மூச்சு காத்து அவரோட பெருவிரல் மேல முழுசாப் பட்டுச்சு.

அவர் அதை ரசிச்சார்.

அவர் கண்கள்ல ஒரு பெரிய கவர்ச்சி தெரிஞ்சது.

என் கண்கள் எனக்கே தெரியாம பாதி மூடிக்கிச்சு.

நான் முழுசா உருகிக்கிட்டு இருக்கேன்னு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சது.

அவரோட பெருவிரல் இன்னும் என் உதட்டு மேலேயே இருந்துச்சு.

அவரோட முகம் எனக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல வந்துடுச்சு.

அவரோட மூச்சு காத்து என் மூக்குல பட்டுச்சு.

அவர் என்னைப் பார்க்குற பார்வை தீவிரமா இருந்துச்சு.

இப்போ அடுத்து என்ன நடக்கப் போகுதுன்னு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

அவர் எனக்கு முத்தம் கொடுக்கப் போறார்.

அவரோட உதடுகள் என் உதடுகளைத் தேடி வரப் போகுது.

ஆனா திடீர்னு, ராஜ் அண்ணா தன் அசைவை அப்படியே நிறுத்திட்டார்.

அவர் என்கிட்ட எந்த ஒரு அவசரமும் காட்டல.

அவர் என்னைக் கட்டாயப்படுத்தி எந்த விஷயத்தையும் செய்ய விரும்பல.

அவர் எனக்கு முகம் நேராப் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு, என் பாதி மூடிய கண்களைப் பார்த்தார்.

அவரோட உதடுகள் என் உதடுகளுக்கு வெறும் ஒரு சென்டிமீட்டர் தூரத்துலதான் இருந்துச்சு.

அவர் பேசும்போது அவரோட உதடுகள் என் உதடுகள் மேல உரசிக் கிட்டு இருந்துச்சு.

"என்னை நிறுத்தச் சொல்லு பவி..." னு அவர் மெதுவா முனகினார்.

"உனக்கு இது பிடிக்கலைன்னா, நீ வேண்டாம்னு ஒரு வார்த்தை சொல்லு..."

"என்னை இங்க இருந்து எழுந்து போகச் சொல்லு பவி..."

"நீ அப்படிச் சொன்னா, நான் அடுத்த செகண்ட் இந்த வீட்டை விட்டுப் போயிடுவேன்."

"நான் உன்னைத் தொட மாட்டேன்."

"சொல்லு பவி... நான் போகட்டுமா?" னு அவர் என் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

அவர் எனக்கு ஒரு வாய்ப்பைக் கொடுக்கிறார்.

இந்த விஷயத்துல இருந்து தப்பிக்க அவர் எனக்கு ஒரு வழியைக் காட்டுறார்.

என் மூளை, 'ஆமா, நிறுத்தச் சொல்லு, அவரைப் போகச் சொல்லு'னு சத்தம் போட்டுச்சு.

நான் அவரை நிறுத்தச் சொல்றதுக்காக என் வாயைத் திறந்தேன்.

ஆனா அவர் கண்களுக்குள்ள இருந்த அந்த ஆசையைப் பார்த்ததும்...

அவர் உடம்போட அந்தச் சூட்டை ஃபீல் பண்ணதும்...

என் தொண்டையில இருந்து வார்த்தைகள் வெளிய வரவே இல்லை.

என் குரல் முழுசா என்னை விட்டுப் போயிடுச்சு.

நான் அவரை நிறுத்தச் சொல்றதுக்குப் பதிலா...

என் வாயில இருந்து தவிப்பான குரல் வெளிய வந்துச்சு.

"அண்ணா... ப்ளீஸ்..." னு நான் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன விதம், அவரை நான் போகச் சொல்லல.

அவரை நான் முழுசா ஏத்துக்கிறேன்னு சொல்லாம சொல்லுச்சு.

நான் அவர் முத்தத்துக்காக காத்துக்கிட்டு இருக்கேன்னு அந்த வார்த்தை காட்டிக் கொடுத்துடுச்சு.

நான் அப்படி முனகினதும், ராஜ் அண்ணா உதட்டுல ஒரு வெற்றிப் புன்னகை வந்துச்சு.

அவர் என் உதடுகளுக்குப் பக்கத்துலேயே, "குட் கேர்ள்" னு ரகசியமா முனகினார்.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் என் உடம்பு சிலிர்த்துப் போச்சு.

அவர் மெதுவாத் தன் தலையை ஒரு பக்கமாச் சாய்த்தார்.

அவரோட முகம் என் முகத்தை நோக்கி மெதுவா, ஒரு ஸ்லோ மோஷன் படக்காட்சி மாதிரி வந்துச்சு.

ஒவ்வொரு செகண்டும் எனக்கு ஒரு யுகமாத் தெரிஞ்சது.

நான் என் கண்களை முழுசா மூடிக்கிட்டேன்.

என் உதடுகளைப் பிரிச்சு, அவரோட அந்த முதல் முத்தத்துக்காக நான் தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் நெஞ்சு வேகமாத் துடிச்சுது.

அவரோட உதடுகள் என் உதடுகள் மேல படப் போகுதுன்னு நான் என் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டேன்.

ஆனா...

அவரோட உதடுகள் என் உதடுகள் மேல படல.

மாறாக, அவர் தன் முகத்தைத் திருப்பி, என் வலது கன்னத்துல தன் உதடுகளைப் பதிச்சார்.

அவரோட அந்த எதிர்பாராத முத்தம் என் கன்னத்துல பட்டதும்...

என் உடம்பு மொத்தமும் ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி தூக்கிப் போட்டுச்சு.

நான் கொஞ்சம் கூட இதை எதிர்பார்க்கல.

அவர் எனக்கு சும்மா ஒரு முத்தம் கொடுக்கல.

மெதுவா, மென்மையா, ஒரு பெரிய ஆசையோட என் கன்னத்தை அவர் முத்தமிட்டார்.

அவரோட சூடான உதடுகள் என் மென்மையான கன்னத்துல அழகாப் பதிஞ்சுது.

அந்த முத்தம் சூடா, இதமா இருந்துச்சு.

அவர் உதடுகள் என் கன்னத்துல பல செகண்டுகள் அப்படியே நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அவர் அவசரமே படல. அந்த முத்தத்தை அவர் அவ்வளவு அனுபவிச்சுக் கொடுத்தார்.

அவரோட முத்தத்தோட அந்தச் சூடு என் நரம்புகள் வழியாப் பாய்ஞ்சு, நேரா என் அடிவயிற்றுல போய் ஒரு சிலிர்ப்பை உண்டு பண்ணுச்சு.

என் கால் விரல்கள் எல்லாம் சுருண்டுக்கிச்சு.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் உக்காந்திருந்தேன்.

அவர் எனக்கு உதட்டுல முத்தம் கொடுப்பார்னு நான் எதிர்பார்த்தேன்.

ஆனா அவர் எனக்குக் கன்னத்துல முத்தம் கொடுத்து என்னைத் திணற வெச்சிட்டார்.

இந்த முத்தம் எனக்கு ஒரு ஆச்சரியத்தைக் கொடுத்துச்சு.

முத்தத்தை முடிச்சுட்டு, ராஜ் அண்ணா தன் முகத்தை வெறும் ஒரு இன்ச் மட்டும் பின்னாடி இழுத்தார்.

அவரோட முகம் இன்னும் எனக்குப் பக்கத்துலதான் இருந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பார்த்தார்.

நான் இன்னும் கண்களைப் பாதி மூடிக்கிட்டு, அந்த முத்தத்தோட மயக்கத்துல இருந்தேன்.

என் முகத்துல ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் இருந்ததை அவர் ஈஸியாக் கண்டுபிடிச்சிட்டார்.

அவர் என் முகத்தைப் பார்த்து ஒரு குறும்புத்தனமான சிரிப்பு சிரிச்சார்.

அவர் விளையாட்டா, மெல்லிய குரல்ல என் காதருகில் கிசுகிசுத்தார்.

"என்ன ஆச்சு பவி?"

"ஏன் உன் முகம் லேசா ஏமாற்றமா இருக்கிற மாதிரி இருக்கு?"

"நான் முத்தம் கொடுத்தது உனக்குப் பிடிக்கலையா?"

"இல்ல... நான் வேற எங்கயாவது முத்தம் கொடுப்பேன்னு நீ எதிர்பார்த்தியா?" னு அவர் தந்திரமாகக் கேட்டார்.

அவர் அப்படிக் கேட்டதும், எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

நான் அவசரமா என் கண்களைத் திறந்தேன்.

நான் மனசுக்குள்ள உதட்டு முத்தத்தை எதிர்பார்த்ததை அவர் கண்டுபிடிச்சிட்டார்னு எனக்குப் புரிஞ்சது.

அவர் என்னை அப்படியே மாட்டிக்கிட்டார்.

இந்த நிமிஷம் என் முகம் வெக்கத்துல தக்காளிப் பழம் மாதிரி செக்கச் செவேர்னு சிவந்துருச்சு.

எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல.

"நோ!"

"அப்படியெல்லாம் இல்லை அண்ணா!"

"நான் எதுவும் எதிர்பார்க்கல... நீங்க சும்மா எதையாவது சொல்லாதீங்க" னு நான் பதட்டமாச் சொன்னேன்.

என் வெக்கத்தை அவருகிட்ட காட்டக் கூடாதுன்னு நான் அவசரமா என் முகத்தைக் கீழ குனிஞ்சுகிட்டேன்.

என் மடியில இருந்த கைகளையே நான் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

ராஜ் அண்ணா என்னைப் பார்த்து அழகாச் சிரிச்சார்.

நான் தலை குனிஞ்சிருக்கிறதப் பார்த்த அவர், தன்னோட ஆள்காட்டி விரலையும், நடு விரலையும் என் தாடைக்குக் கீழ கொண்டு போனார்.

அவர் என் தாடையை மென்மையாப் பிடிச்சு, என் முகத்தை மேல தூக்கினார்.

நான் அவரைப் பார்க்கக் கூடாதுன்னு நினைச்சாலும், அவர் என்னை வற்புறுத்தி அவர் கண்களைப் பார்க்க வெச்சார்.

அவரோட கண்கள் என்னை ஊடுருவிப் பார்த்துச்சு.

"உனக்கு பொய் சொல்லவே வரல பவி" னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

"உன் முகம் உன்னைக் காட்டிக் கொடுத்துடுச்சு."

நான் மறுபடியும் சிவந்தேன்.

அவரோட பெருவிரல் மறுபடியும் என் ஈரம் படிஞ்ச கீழ் உதட்டுக்கு வந்துச்சு.

அவர் என் உதட்டை மென்மையா, ஆனா ஒரு அதிகாரத்தோட தடவினார்.

அவர் முகம் எனக்கு இன்னும் பக்கத்துல வந்துச்சு.

"கவலைப்படாத பவி..."

"உன்னோட பாய்ஃபிரெண்டோட டியூட்டி இன்னும் முடியல" னு அவர் ரகசியமா, ஒரு மயக்கமான குரல்ல முனகினார்.

அவர் இப்படிச் சொன்னதும், அவர் என்ன பண்ணப் போறார்னு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

இந்தத் தடவை அவர் எந்த விளையாட்டும் காட்டல.

அந்த ஹால்ல இருந்த விளையாட்டுத்தனமான பேச்சு முழுசாப் போய், ஒரு தீராத ஆசையும், தவிப்பும் அந்த இடத்தை நிரப்புச்சு.

அவர் முகத்துல இப்போ எந்தச் சிரிப்பும் இல்லை.

அவர் என் தாடையை இன்னும் மேல தூக்கினார்.

என் முகம் அவருக்கு நேரா பெர்ஃபெக்ட்டா அமைஞ்சுது.

அவரோட கண்கள் என் உதடுகளை மட்டுமே பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் தயங்காம, எந்த அவசரமும் இல்லாம...

தன்னோட அந்தச் சூடான, மென்மையான உதடுகளை...

என் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்த, ஆசையில காத்துக்கிட்டு இருந்த உதடுகள் மேல பொறுமையாப் பதிச்சார்.

அவரோட உதடுகள் என் உதடுகளைத் தொட்ட அந்த நிமிஷம்...

இந்த உலகமே எனக்கு இருட்டிப் போன மாதிரி ஒரு உணர்வு.

என் கண்ணுக்கு முன்னாடி எல்லாமே மறைஞ்சு போச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு எரிமலை வெடிச்ச மாதிரி பெரிய சூடு கிளம்புச்சு.

என் புருஷன் கார்த்திக் எனக்குக் கொடுக்கிற அந்த அவசரமான, எந்த உணர்வும் இல்லாத கடமைக்கான முத்தத்துக்கும்...

ராஜ் அண்ணா இப்போ எனக்குக் கொடுக்குற இந்தப் பொறுமையான, ஆசையான முத்தத்துக்கும் எவ்வளவோ வித்தியாசம் இருந்துச்சு.

அவரோட உதடுகள் என் உதடுகளை விட்டு விலகாம, ரொம்ப நேரம் அந்த இனிப்பை அனுபவிச்சுச் சுவைக்க ஆரம்பிச்சுது.

[yazhiniram]

----------
Part 124
----------

அவரோட உதடுகள் என் உதடுகள் மேல ரொம்பப் பொறுமையாப் பதிஞ்சுது.

அந்த செகண்ட், என் உலகமே அப்படியே இருட்டிப் போச்சு.

நான் மொத்தமா உறைஞ்சு போய், எந்த அசைவும் இல்லாம அப்படியே சிலையாட்டம் உக்காந்திருந்தேன்.

என் கண்கள் பயத்துலயும், விவரிக்க முடியாத அதிர்ச்சியிலயும் அகலமா விரிஞ்சது.

என் மூச்சு காத்து என் தொண்டைக்குள்ளேயே ஒரு உருண்டை மாதிரி அடைச்சுக்கிச்சு.

என் இருபத்தி ஆறு வயசு வாழ்க்கையில, இது எனக்கு ரொம்பப் புதுசு.

என் கணவர் கார்த்திக்கைத் தவிர வேற எந்த ஆம்பளையோட உதடுகளும் இதுவரைக்கும் என்னைத் தொட்டதே இல்லை.

வேற ஒரு ஆண் எனக்கு முத்தம் கொடுக்கிறார்ங்குற அந்த நெனப்பே என்னைப் பதற வெச்சுது.

ஆனா ராஜ் அண்ணா எதைப் பத்தியும் கவலைப்படல.

அவர் எந்த ஒரு அவசரமும் காட்டல.

இந்த உலகத்துல இருக்குற மொத்த நேரமும் அவருக்கு மட்டும்தான் சொந்தம்ங்குற மாதிரி அவர் அவ்வளவு நிதானமாச் செயல்பட்டார்.

அந்த முத்தம் ரொம்ப மெதுவா, ரொம்ப ரசனையாத் தொடங்குச்சு.

அவர் என்னைக் கட்டாயப்படுத்தல.

தன்னோட பலத்தைக் காட்டி என்னைக் கசக்கிப் பிழியணும்னு அவர் நினைக்கல.

அவரோட நாக்கை எடுத்த உடனே என் வாய்க்குள்ள திணிக்க அவர் ட்ரை பண்ணல.

பதிலா, அவரோட உதடுகள் என் உதடுகளை ரொம்ப ரசிச்சுச் சுவைக்க ஆரம்பிச்சுது.

அவர் எந்த பதட்டமும் இல்லாம, ரொம்ப அமைதியா என்னைக் கையாண்டார்.

அவரோட முகம் என் முகத்துக்கு அவ்வளவு நெருக்கமா இருந்துச்சு.

அவரோட மூச்சு காத்து என் கன்னத்துல பட்டு உரசிக் கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த மூச்சு காத்துல ஒரு விதமான இனிமையான வாசம் இருந்துச்சு.

அவர் என் மேல் உதட்டை மட்டும் ரொம்ப மென்மையாத் தன் உதடுகளுக்கு நடுவுல கொண்டு போனார்.

ஒரு பூவோட இதழ்களை எப்படிப் பனித்துளி தொடுமோ, அப்படி அவர் என் மேல் உதட்டைத் தொட்டார்.

அவரோட அந்தத் தொடுதல் எனக்குள்ள ஒரு மின்னலைப் பாய்ச்சுச்சு.

என் மேல் உதட்டை அவர் தன் ரெண்டு உதடுகளால லேசாப் பிடிச்சுக்கிட்டார்.

அப்புறம் ரொம்ப மென்மையா, எந்த வலியும் இல்லாம அதை உறிஞ்ச ஆரம்பிச்சார்.

அந்த உறிஞ்சல் எனக்கு ஒரு புது விதமான சுகத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவர் அவசரமே படல.

என் மேல் உதட்டோட ஒவ்வொரு பகுதியையும் அவர் தன் உதடுகளால அளவெடுத்தார்.

அவரோட மென்மையான மீசை முடி என் மூக்குக்குக் கீழ லேசா உரசுச்சு.

அந்த உரசல்ல எனக்கு ஒரு விதமான கூச்சம் வந்துச்சு.

ஆனா அந்தக் கூச்சம் ரொம்ப இனிமையா இருந்துச்சு.

அவர் என் மேல் உதட்டைச் சுவைக்கும்போது, அவரோட உதடுகளோட ஈரம் என் உதட்டுல ஒட்டிக்கிச்சு.

அவர் ரொம்ப நேரம் என் மேல் உதட்டையே ரசிச்சுச் சாப்பிட்டார்.

அந்த வினாடி, என் மனசு தானாகவே கார்த்திக்கை நினைச்சுப் பார்த்துச்சு.

கார்த்திக் எனக்குக் கொடுக்குற முத்தங்கள் எல்லாம் ரொம்ப வரட்சியா, ஒரு ஃபீலிங்கும் இல்லாம இருக்கும்.

ஏதோ ஆபிஸ்ல போய் அட்டெண்டன்ஸ் போடுற மாதிரி, அவசர அவசரமா ஒரு முத்தம் கொடுத்துட்டுப் போயிடுவார்.

ஆனா இங்க, ராஜ் அண்ணா எனக்குக் கொடுக்குற முத்தம் அப்படியே வேற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு சீனியர் மோஸ்ட் வொர்க்கர் எப்படித் தன் வேலையை அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா செய்வாரோ...

அதே மாதிரி அவர் இந்த முத்தத்தையும் அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா, எந்தத் தப்பும் இல்லாமச் செஞ்சார்.

அவரோட ஒவ்வொரு அசைவும் ரொம்பக் கணக்கிடப்பட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பூவாட்டம் கையாண்டார்.

நான் ஏதோ ஒரு விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷம் மாதிரி அவர் என்னைத் தொட்டார்.

என் மேல் உதட்டை அவர் விடுவிக்கவே இல்லை.

அதை இன்னும் கொஞ்சம் ஆசையோட, ஆனா மென்மையாத் தன் உதடுகளுக்குள்ள வளைச்சுக்கிட்டார்.

அவரோட உதடுகளோட சூடு என் உதட்டுக்கு முழுசாப் பரவுச்சு.

என் உடம்புல இருந்த நடுக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் குறைய ஆரம்பிச்சுது.

அவர் கொடுக்குற இந்த முத்தம் எந்த அளவுக்கு இனிப்பா இருக்குன்னு என் மூளை புரிஞ்சுக்க ட்ரை பண்ணுச்சு.

அந்த மேல் உதட்டு முத்தம் பல செகண்டுகள் தொடர்ந்துச்சு.

எனக்கு மூச்சு விடுறதுக்கே கொஞ்சம் சிரமமா இருந்துச்சு.

ஆனா அவர் எனக்கு மூச்சு விட கேப் கொடுத்துக் கொடுத்து முத்தம் கொடுத்தார்.

அவரோட அந்தப் பக்குவம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அப்புறம் அவர் ரொம்ப மெதுவா, தன் கோணத்தை லேசா மாத்திக்கிட்டார்.

என் மேல் உதட்டை விட்டுட்டு, இப்போ அவர் என் கீழ் உதட்டை நோக்கி நகர்ந்தார்.

ஒரு சின்ன எறும்பு ஊர்ந்து போற மாதிரி, அவரோட உதடுகள் என் கீழ் உதட்டைத் தேடி வந்துச்சு.

என் கீழ் உதடு கொஞ்சம் சதைப்பற்றா, முழுமையா இருக்கும்.

அதை அவர் தன்னோட வாய்க்குள்ள முழுசா அடக்கிக்கிட்டார்.

அவரோட ரெண்டு உதடுகளும் என் கீழ் உதட்டை ரொம்ப இறுக்கமா, ஆனா சாஃப்ட்டா கவ்விக்கிச்சு.

அவர் என் கீழ் உதட்டைத் தன் பக்கமா லேசா இழுத்தார்.

அந்த இழுப்புல என் உடம்பே ஒரு வினாடி சிலிர்த்துப் போச்சு.

அவர் என் கீழ் உதட்டை உறிஞ்சுற விதம் என்னை என்னமோ பண்ணுச்சு.

அவரோட உதடுகள் என் கீழ் உதட்டைக் கவ்விச் சுவைக்கும்போது...

எனக்குள்ள ஒரு வேடிக்கையான எண்ணம் வந்துச்சு.

'ரேணுகா அக்கா இவரைத் தயிர் வாங்கிட்டு வரத்தான் அனுப்புனாங்க.'

'ஆனா இவரோ, என் உதட்டைக் கடைஞ்சு அதுல இருந்து வெண்ணெய் எடுக்க ட்ரை பண்றார் போலயே'னு என் மனசு நினைச்சுச்சு.

இந்த எண்ணம் எனக்குள்ள ஒரு சிரிப்பைக் கொண்டு வந்தாலும், அந்த முத்தத்தோட சுகம் என்னை முழுசா ஆக்கிரமிச்சுது.

அவர் என் கீழ் உதட்டைச் சுவைக்கச் சுவைக்க, என் உடம்புல ஒரு உஷ்ணம் பரவ ஆரம்பிச்சுது.

அவரோட உதடுகளோட ஈரம் என் கீழ் உதட்டை முழுசா நனைச்சுது.

அவர் ரொம்ப மென்மையா, ஒரு மாம்பழத்தை எப்படி ருசிச்சுச் சாப்பிடுவாங்களோ அப்படி என் உதட்டை ருசிச்சார்.

அவரோட ஒவ்வொரு அசைவும் எனக்குள்ள ஒரு தவிப்பை உருவாக்குச்சு.

என் கீழ் உதட்டை அவர் லேசாத் தன் பற்களால கவ்வி இழுத்தார்.

அதுல எந்த வலியும் இல்லை, வெறும் சுகம் மட்டும்தான் இருந்துச்சு.

அவர் இப்படி என் உதடுகளை மாத்தி மாத்திச் சுவைக்கும்போது, நான் என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம முழிச்சேன்.

என் ரெண்டு கைகளையும் காத்துல அப்படியே அந்தரத்துல தூக்கி வெச்சிருந்தேன்.

ஏதோ டிராபிக் போலீஸ் வண்டியை நிறுத்துற மாதிரி என் கைகள் ரெண்டும் காத்துல அப்படியே நின்னுச்சு.

என் கைகளை அவர் மேல வைக்கணுமா, இல்ல என் மடியில வைக்கணுமான்னு எனக்குப் புரியல.

நான் இப்படி உறைஞ்சு இருக்குறதை ராஜ் அண்ணா கவனிச்சிட்டார்.

அவர் முத்தத்தை நிறுத்தாமலேயே, தன்னோட கைகளை லேசா மேல தூக்கினார்.

காத்துல நின்னுக்கிட்டு இருந்த என் ரெண்டு கைகளையும் அவர் ரொம்ப மென்மையாப் பிடிச்சார்.

அவர் கைகளோட சூடு என் கைகள்ல பட்டதும் எனக்கு ஒரு தைரியம் வந்துச்சு.

என் கைகளை நேரா அவரோட கழுத்துக்குக் கொண்டு போனார்.

அவரோட பின் கழுத்தைச் சுத்தி என் கைகளைப் போட வெச்சார்.

என் கைகளை அவர் கழுத்துல கட்டிக்கிட்டதும், எனக்கும் அவருக்கும் இருந்த தூரம் இன்னும் குறைஞ்சுது.

என் விரல்கள் அவரோட பின் கழுத்துல இருந்த மென்மையான முடிகளைத் தீண்டுச்சு.

அந்தத் தொடுதல் எனக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என்னை அறியாம லேசா நடுங்குனேன்.

அவரோட சட்டைல இருந்து வந்த அந்த வாசம் என்னை முழுசா மயக்குச்சு.

அவர் தனக்குச் சரியான ஒரு ஆங்கிள் கிடைக்குறதுக்காக, என் தலையை லேசா ஒரு பக்கமாச் சாய்த்தார்.

இப்போ அந்த முத்தம் இன்னும் கொஞ்சம் வேகமா மாறுச்சு.

அவரோட வலது கை என் கன்னத்துல இருந்து மெதுவா விலகிச்சு.

அந்தக் கை அப்படியே சரிஞ்சு, என் பின் கழுத்துக்குப் போச்சு.

அவரோட நீளமான, தடிமனான விரல்கள் என் தலைமுடிக்குள்ள முழுசா நுழைஞ்சுது.

என் முடியைக் கோதிவிட்டு, அவர் என் தலையை லேசாத் தன் பக்கம் இழுத்து ஒரு அழுத்தம் கொடுத்தார்.

அந்த அழுத்தத்துல, என் முகம் அவருக்கு இன்னும் பக்கத்துல, இறுக்கமாப் போச்சு.

அவரோட அந்தப் பிடி எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சியைக் கொடுத்துச்சு.

நான் என்னையும் அறியாம, "ஆஹ்..." னு லேசா முனகி என் வாயைத் திறந்தேன்.

நான் வாய் திறந்த அந்தச் சரியான செகண்டை அவர் ரொம்பப் பெர்ஃபெக்ட்டாப் பயன்படுத்திக்கிட்டார்.

அவரோட சூடான, ஈரமான நாக்கு ஒரு பாம்பு மாதிரி வளைஞ்சு என் வாய்க்குள் நுழைஞ்சுது.

அவரோட நாக்கு என் பற்களைத் தாண்டி உள்ளே வந்ததும்...

என் கண்கள் அதிர்ச்சியில மறுபடியும் அகலமா விரிஞ்சது.

நான் என் வாழ்க்கையில இந்த மாதிரி ஒரு கிஸ்ஸை அனுபவிச்சதே இல்லை.

கார்த்திக் கல்யாணமான புதுசுல கூட எனக்கு இப்படி நாக்கைப் போட்டு முத்தம் கொடுத்தது கிடையாது.

எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பயம் மறுபடியும் வந்துடுச்சு.

நான் ஏதோ தப்பு பண்ற மாதிரி என் மனசு அடிச்சுக்கிச்சு.

ஒரு வினாடி நான் மறுபடியும் உறைஞ்சு போனேன்.

என் நாக்கை உள்ளே இழுத்துக்கிட்டு, என் உதடுகளை இறுக்கமா மூடிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் பயப்படுறதை, என்னோட அந்தப் பதட்டத்தை ராஜ் அண்ணா உடனே புரிஞ்சுகிட்டார்.

அவர் தன்னோட நாக்கை இன்னும் உள்ளே தள்ளல.

மாறாக, அவர் தன் வேகத்தைக் குறைச்சார்.

அவரோட நாக்கு ரொம்ப மெதுவா, என் நாக்கைத் தேடிக் கண்டுபிடிச்சுத் தீண்டுச்சு.

அவர் ரொம்ப சாஃப்ட்டா என் நாக்கைத் தடவிக்கொடுத்தார்.

நான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி குடிச்ச அந்த மோரோட சுவையை அவர் என் வாய்க்குள்ளயே சுவைச்சார்.

"பயப்படாம எனக்குப் பதில் கொடு பவி" னு அவர் முத்தத்துலயே எனக்குச் சொல்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் என்னை ரொம்ப சாஃப்ட்டா சமாதானப்படுத்தினார்.

எப்படி முத்தம் கொடுக்கணும்னு அவர் எனக்குப் பாடம் எடுக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவரோட நாக்கு என் வாயோட உட்புறம் முழுக்க மெதுவாப் பயணிச்சுது.

அவர் என் நாக்கைத் தன் நாக்கால லேசா வருடிக் கொடுத்தார்.

அவரோட அந்த மென்மையான தீண்டல் என்னை முழுசா வசியம் பண்ணுச்சு.

அவர் எந்த அளவுக்கு என்னைப் புரிஞ்சுகிட்டு, எனக்கு எந்த வலியும் கொடுக்காம நடக்குறார்னு பார்த்ததும்...

எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பயம், தயக்கம் எல்லாமே பனி மாதிரி உருகிடுச்சு.

நான் எனக்கே தெரியாம மெதுவா ரிலாக்ஸ் ஆக ஆரம்பிச்சேன்.

என் அகண்ட கண்கள் மெதுவா, தானாகவே மூடிக்கிச்சு.

நான் முழுசா அவருக்கு என்னை அர்ப்பணிக்க முடிவு பண்ணேன்.

நான் ரொம்பத் தயங்கித் தயங்கி, அவருக்குப் பதிலுக்கு முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் சின்ன நாக்கு ரொம்ப வெக்கத்தோட முன்னாடி வந்து, அவரோட பெரிய நாக்கைத் தொட்டுச்சு.

எங்க ரெண்டு பேரோட நாக்கும் ஒன்னோட ஒன்னு உரச ஆரம்பிச்சுது.

அவரோட அசைவுகளுக்கு ஏத்த மாதிரி நானும் என் நாக்கை வளைக்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் அவருக்குப் பதில் கொடுக்க ஆரம்பிச்சதை அவர் உணர்ந்தார்.

ராஜ் அண்ணாகிட்ட இருந்து, ஒரு முனகல் சத்தம் வெளிய வந்துச்சு.

"ம்ம்ம்..." னு அவர் விட்ட அந்தச் சத்தம், என் நெஞ்சுக்குள்ள அப்படியே அதிர்ந்துச்சு.

அது ஒரு ஆம்பளையோட உண்மையான மோக முனகல்.

அவர் முனகின விதம் எனக்குள்ள ஒரு போதையை உண்டாக்குச்சு.

நாங்க முத்தம் கொடுத்துக்கிட்டு இருக்கும்போதே, என் உடம்புல நடக்குற மாற்றங்களை நான் உணர ஆரம்பிச்சேன்.

காலையில இருந்து வெளிய வெயில்ல அலைஞ்ச சூடு இன்னும் என் உடம்பை விட்டுப் போகல.

அதுக்கு மேல இப்போ ராஜ் அண்ணாவோட இந்தச் சூடான முத்தம், என் உடம்பை இன்னும் கொதிக்க வெச்சுது.

எனக்குள்ள ஒரு உஷ்ணம் உருவாகி, என் உடம்பு முழுக்கப் பரவுச்சு.

இந்த ஏசி இல்லாத ஹால்ல, நாங்க ரெண்டு பேரும் இவ்ளோ நெருக்கமா இருக்கும்போது காத்தே வரல.

என் நெற்றியில மறுபடியும் வேர்வைத் துளிகள் அரும்ப ஆரம்பிச்சுது.

அந்த வேர்வை மெதுவா வழிஞ்சு, என் மூக்கு ஓரமா இறங்குச்சு.

என் கழுத்துப் பகுதியில வேர்வை சேர்ந்து, அது அப்படியே வழிஞ்சு என் நெஞ்சுக்குள்ள போச்சு.

நான் போட்டுருந்த அந்தப் ப்ளூ கலர் புடவை, என் வேர்வையில நனைஞ்சு என் உடம்போட ஒட்ட ஆரம்பிச்சுது.

அந்த மெல்லிய காட்டன் புடவை, என் தோலோட தோலா மாறிடுச்சு.

நாங்க முத்தம் கொடுக்கும்போது நான் வேகமா மூச்சு வாங்குனேன்.

நான் மூச்சு வாங்க வாங்க என் முலைகள் விரிவடைஞ்சு, அந்த ஜாக்கெட் இன்னும் இறுக்கமாச்சு.

என் முலைகளுக்கு நடுவுல இருந்த அந்தப் பிளவுல வேர்வை ஆறு மாதிரி ஓடுச்சு.

அந்தப் புடவை முந்தானை காத்துல பறக்காம, வேர்வையால என் நெஞ்சோட சேர்த்துப் பிடிச்சுக்கிட்ட மாதிரி இறுக்கமா ஒட்டி நின்னுச்சு.

என் முதுகுப் பக்கமும் வேர்வையில நனைஞ்சு, ஜாக்கெட் என் சதையோட அப்படியே ஒட்டிக்கிச்சு.

அவரோட கைகள் என் உடம்புல படும்போதெல்லாம், அந்த வேர்வையோட ஈரப்பதம் ஒரு வித்தியாசமான சுகத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அவரோட நாக்கு என்னோட நாக்கை முழுசாத் தன் கட்டுக்குள்ள கொண்டு வந்துச்சு.

அவர் என் நாக்கைத் தன் நாக்கால சுத்தி வளைச்சு முத்தம் கொடுத்தார்.

நான் எனக்குத் தெரிஞ்ச வித்தைகளை எல்லாம் காட்டி அவருக்குப் பதில் கொடுத்தேன்.

எங்க நாக்குகள் ரெண்டும் ஒன்னோட ஒன்னு சண்டை போடுற மாதிரி உரசிக் கிச்சு.

அவரோட எச்சில் என் வாய்க்குள்ள வந்துச்சு, என்னோட எச்சில் அவர் வாய்க்குள்ள போச்சு.

இந்த முத்தத்தோட ருசி எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

நான் அவர் கழுத்தை இன்னும் இறுக்கமாப் கட்டிக்கிட்டேன்.

அவரோட முடிக்குள்ள என் விரல்களை விட்டு லேசா இழுத்தேன்.

அவர் என்னை இன்னும் நெருக்கமாத் தன் பக்கம் இழுத்தார்.

அவரோட இன்னொரு கை என் இடுப்புல இருந்து மெதுவா நகர்ந்துச்சு.

அது என் முதுகைச் சுத்திப் போயி, என் இடையை முழுசாத் தன் கட்டுக்குள்ள கொண்டு வந்துச்சு.

அவர் என்னைத் தன்னை நோக்கி அவ்வளவு இறுக்கமா இழுத்துப் பிடிச்சார்.

என் உடம்பு அவரோட நெஞ்சோட எந்த இடைவெளியும் இல்லாம முழுசா ஒட்டிக்கிச்சு.

என் மென்மையான முலைகள் ரெண்டும் அவரோட அந்த உறுதியான நெஞ்சுல பட்டு நசுங்குச்சு.

அவர் போட்டுருந்த அந்த மெல்லிய சர்ட்டைத் தாண்டி, அவரோட உடம்போட நெருப்பு மாதிரி சூடு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

அந்தப் புடவையோட சொரசொரப்பும், என் வேர்வையோட ஈரமும் சேர்ந்து எங்க ரெண்டு பேரோட உரசலை இன்னும் சூடாக்குச்சு.

இப்போ அந்த முத்தம் எந்தப் பயமும் இல்லாம, ஒரு தவிப்போட வேகமா மாறுச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் உலகத்தையே மறந்துட்டு ஒருத்தர் உதட்டை ஒருத்தர் மாத்தி மாத்திச் சுவைச்சோம்.

அவரோட நாக்கு என் வாய்க்குள்ள எல்லா இடத்துலயும் அலைஞ்சு, என் எச்சிலைக் குடிச்சுது.

நானும் என் நாக்கால அவரோட நாக்கைச் சுத்தி வளைச்சு முத்தம் கொடுத்தேன்.

அந்த அமைதியான ஹால் முழுக்க நாங்க முத்தம் கொடுக்குற சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுச்சு.

எங்க உதடுகள் உரசுற அந்தச் சத்தம்...

எச்சில் கலக்குற அந்த ஈரமான சத்தம்...

நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப வேகமா மூச்சு வாங்குற சத்தம் அந்த ஹால்ல எதிரொலிச்சுது.

இந்த வீட்டுக்குள்ள நான் என் கணவரோட பழைய மேனேஜர் கூட இப்படி ஒரு காரியம் பண்றேன்னு நினைக்கும்போது...

எனக்குள்ள ஒரு தப்பான, ஆனா த்ரில்லான உணர்வு வந்துச்சு.

என் மூளை முழுசாச் செயல்படாம நின்னுடுச்சு.

எனக்கு எதுவுமே ஞாபகம் இல்லை.

நான் ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு, எனக்குக் கல்யாணம் ஆகி குழந்தை இருக்குங்குற நெனப்பு எல்லாம் எங்கேயோ பறந்து போயிடுச்சு.

என் கைகள் தானாகவே அவரோட அகலமான தோள்பட்டையைப் பிடிச்சு இறுக்கிச்சு.

என் நகங்கள் அவரோட சர்ட்டை அழுத்திப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

இந்த முத்தம் பல மணி நேரமா நடக்குற மாதிரி எனக்கு ஒரு பிரமை.

நேரமே அப்படியே உறைஞ்சு போன மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

எனக்கு மூச்சுத் திணற ஆரம்பிச்சுது.

என் நெஞ்சு அவரோட நெஞ்சோட அவ்வளவு இறுக்கமாப் பிண்ணியிருந்துச்சு.

அவர் என்னை ஒரு வினாடி கூடத் தப்பிக்க விடல.

ராஜ் அண்ணா லேசாத் தன் தலையைச் சாய்த்து ஆங்கிளை மாத்தினார்.

என் கீழ் உதட்டைத் தன் வாய்க்குள்ள முழுசா இழுத்து உறிஞ்சினார்.

அவரோட கை என் இடுப்பை இன்னும் தனக்கு நெருக்கமா அழுத்துச்சு.

அவர் என்னைத் தூக்கித் தன் மடியில உக்கார வைக்கிற அளவுக்கு அவ்வளவு பக்கத்துல இழுத்தார்.

அப்போதான் நான் அந்த ஒரு விஷயத்தை உணர்ந்தேன்.

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த அந்த ஆண்மையின் முழுமையான வீக்கம்...

அவ்வளவு கடினமா, ஒரு இரும்புத் தூண் மாதிரி உறுதியா என் தொடைகள்ல வந்து முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அந்தச் சூடான, வீக்கமான பகுதி என் புடவையைத் தாண்டி என் சதைல இடிச்சது.

அவர் உடம்புக்குள்ள எந்த அளவுக்கு நெருப்பு எரியுதுன்னு அந்த முட்டுற விஷயமே எனக்குப் புரிய வெச்சுது.

அந்த ஸ்பரிசம் பட்டதும் எனக்குள்ள ஒரு அதிர்வு.

என் பேண்ட்டிக்குள்ள ஒரு ஈரம் கசிஞ்சு, என் பெண்மை முழுசாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

என் மூச்சு முழுசா நின்னு போற அளவுக்குத் திணறல் வந்துச்சு.

நான் முத்தத்தை விட்டுட்டு மூச்சு விடணும்னு துடிச்சேன்.

நான் ரொம்ப மெதுவா, அவரோட உதடுகள்ல இருந்து என் உதடுகளைப் பிரிச்சேன்.

என் மூச்சை ஆசுவாசப்படுத்திக்கிறதுக்காக, அவரை விட்டு ஒரு இன்ச் மட்டும் பின்னாடி விலகினேன்.

என் நெஞ்சு ரொம்ப வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

நான் பாதி மூடிய கண்களோட, அந்த மயக்கத்துல அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

[yazhiniram]

----------
Part 125
----------

நான் அவரை விட்டு கொஞ்சம் பின்னாடி விலகினேன்.

என் மூச்சு ரொம்ப வேகமா, ஒரு அடக்க முடியாத தவிப்போட வெளிய வந்துச்சு.

நான் பாதி மூடிய கண்களோட, அந்த முதல் முத்தத்தோட மயக்கத்துல இருந்து இன்னும் முழுசா வெளிய வராம அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

என் உதடுகள் இப்போ லேசா வீங்கிப் போயிருந்துச்சு.

அவரோட முத்தத்தால, அவரோட இதழ்களின் ஈரம் பட்டு என் உதடுகள் முழுசா நனைஞ்சு, ஒரு செக்கச் செவேர்னு பழுத்த செர்ரிப் பழம் மாதிரி மாறியிருந்துச்சு.

நான் மூச்சு வாங்குனதால, என் நெஞ்சு ரொம்ப வேகமா ஏறி ஏறி இறங்குச்சு.

ராஜ் அண்ணாவோட கண்கள் என் முகத்துல இருந்து விலகவே இல்லை.

அவர் ரொம்ப உன்னிப்பா என் ஈரமான உதடுகளையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தார்.

அவரோட பார்வையில அவ்வளவு ஏக்கமும் தவிப்பும் இருந்துச்சு.

"பார்த்தியா பவி..." னு அவர் ரொம்ப மெதுவா, ஒரு மயக்கமான குரல்ல முனகினார்.

"நீ என்னை என்ன பண்ணி வெச்சிருக்கன்னு பார்த்தியா?" னு அவர் கேட்டார்.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் முகம் வெக்கத்துலயும், ஒரு குற்ற உணர்ச்சியிலயும் தக்காளிப் பழம் மாதிரி சிவந்துருச்சு.

ஆனா என் உடம்புக்குள்ள, என் பேண்ட்டிக்குள்ள ஒரு கட்டுப்படுத்த முடியாத ஈரம் கசிஞ்சு என்னை முழுசா நனைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கினேன்.

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த அந்த முழுமையான வீக்கம், இப்போ என் தொடையில ரொம்ப உறுதியா முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அதைப் பார்த்ததும் எனக்குள்ள ஒரு நடுக்கம் வந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் அவர் கண்களைப் பார்த்தேன்.

"அண்ணா... இது..."

"இது ரொம்பத் தப்பு அண்ணா..." னு நான் நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"நாம பண்றது கொஞ்சமும் சரி இல்லை அண்ணா."

ராஜ் அண்ணா கொஞ்சம் கூடப் பின்னாடி நகரல.

அவரோட கை இன்னும் என் இடுப்பைச் சுத்தி பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவர் முகத்துல சிரிப்பு வந்துச்சு.

"இதுல என்ன பவி தப்பு இருக்கு?" னு அவர் ரொம்ப ரிலாக்ஸாக் கேட்டார்.

"நாம என்ன தப்பு பண்ணிட்டோம்?"

நான் கொஞ்சம் பதட்டத்தோட பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"என்ன அண்ணா இப்படி கேக்குறீங்க?"

"நான் இன்னொருத்தரோட பொண்டாட்டி."

"இது சீட்டிங் அண்ணா. துரோகம்."

"கல்யாணம் ஆன பொண்ணு இன்னொரு ஆம்பளைக்கு முத்தம் கொடுக்குறது ரொம்பப் பாவம் அண்ணா."

"இது என் குடும்பத்துக்கு, என் கணவருக்கு நான் பண்ற நம்பிக்கை துரோகம்."

"எனக்கு ரொம்பப் பயமா இருக்கு அண்ணா" னு நான் படபடப்போட சொன்னேன்.

அவர் தன்னோட இன்னொரு கையால என் கன்னத்தை ரொம்ப மென்மையா வருடினார்.

அவர் சிரிப்போட பேச ஆரம்பிச்சார்.

"பவி... என் பேச்சைக் கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேளு."

"ஒரு அழகான, விலைமதிப்பற்ற பெயிண்டிங்கை, யாருமே பார்க்க முடியாத ஒரு இருட்டு ரூம்க்குள்ள பூட்டி வைக்கிறதுதான் பவி உலகத்துலயே ரொம்பப் பாவம்."

அவர் பேசுற அந்த லாஜிக் எனக்குப் புரியல. நான் அவரை அமைதியாப் பார்த்தேன்.

"என்ன அண்ணா சொல்றீங்க? எனக்குப் புரியல."

"இதுக்கும் பெயிண்டிங்க்கும் என்ன சம்பந்தம்?" னு நான் கேட்டேன்.

அவர் தொடர்ந்து பேசினார்.

"நீதான் அந்த அழகான பெயிண்டிங் பவி."

"உன் கணவர் அந்த பெயிண்டிங்க்கோட ஓனரா இருக்கலாம். அதுல எந்தக் குறையும் இல்லை."

"அவருக்கு அந்த பெயிண்டிங் மேல முழு உரிமை இருக்கு."

"ஆனா நான் சும்மா ஒரு மியூசியம் வந்த விசிட்டர் மாதிரிதான்."

"அந்த ஓவியம் அவ்ளோ அழகா இருக்குறதைப் பார்த்து, அதை ரசிக்கிறதுக்காக நான் ஒரு நிமிஷம் அங்க நின்னேன்."

"அந்த அழகைப் பார்த்து மயங்கி, அதைப் பாராட்டுறது ஒரு தப்பா பவி?"

"ஒரு அழகான பொருளை ரசிக்கிறது பாவம்னு எந்தச் சாமி பவி சொல்லுச்சு?" னு அவர் ரொம்ப வேடிக்கையா, ஆனா அவ்ளோ அர்த்தத்தோட கேட்டார்.

அவரோட அந்த வார்த்தைகள் என் மனசுக்குள்ள இருந்த ஏமாற்றத்தை லேசாத் தடவிக் கொடுத்துச்சு.

கார்த்திக் என்னை ஒரு நாளும் இப்படி ஒரு பொக்கிஷமாப் பாராட்டுனதே இல்லைங்குற எண்ணம் எனக்குள்ள வந்துச்சு.

ஆனாலும், என்னோட குற்ற உணர்ச்சி என்னை அவ்வளவு ஈஸியா விடல.

நான் என் கைகளால அவரோட நெஞ்சை லேசாப் பின்னாடி தள்ள ட்ரை பண்ணேன்.

"நீங்க என்னைத் தொட்டு... முத்தம் கொடுத்துதான் ரசிப்பீங்களா!"

"நான் உங்களைத் தடுத்து நிறுத்தல."

"இது ரொம்பத் தப்பான விஷயம்."

"இந்தச் சமூகம், அந்தச் சாமி எல்லாம் இந்தக் பாவத்துக்குக் கண்டிப்பாத் தண்டனை கொடுப்பாங்க அண்ணா" னு நான் ஒரு பயத்தோட சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா இதைக் கேட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

அவர் சிரிப்பு அந்த ஹால் முழுக்க எதிரொலிச்சுது.

அவர் தன் தலையை லேசா மேல தூக்கி, எங்க வீட்டு சீலிங்கைப் பார்த்தார்.

"மேல பாரு பவி" னு அவர் சொன்னார்.

நான் புரியாம மேல பார்த்தேன்.

"நாம இப்போ அவ்ளோ நேரமா முத்தம் கொடுத்துக்கிட்டோம்..."

"நம்ம மேல அந்த சீலிங் இடிஞ்சு விழுந்துடுச்சா?"

"இல்ல உன் கழுத்துல இருக்குற தாலி உன்னை இறுக்கி மூச்சுத் திணற வெச்சுதா?"

"இல்ல வானத்துல இருந்து ஏதாவது இடி வந்து நம்ம தலையில விழுந்துச்சா?"

"சொல்லு பவி... ஏதாவது நடந்துச்சா?" னு அவர் ரொம்பக் கிண்டலா, விளையாட்டாக் கேட்டார்.

நான் மேல இருந்த அந்த வெற்றுச் சுவரைப் பார்த்துட்டு, மெதுவாத் தலையை ஆட்டினேன்.

"இல்லை..." னு என் குரல் ரொம்ப மெதுவா வெளிய வந்துச்சு.

ராஜ் அண்ணா மறுபடியும் என் கண்களை நேராப் பார்த்தார்.

"எக்ஸாக்ட்லி."

"இந்தச் சமூகம் எப்பவும் இல்லாத ஒன்னை காட்டி உன்னைப் பயமுறுத்துது பவி."

"ஆனா நிஜம் என்ன தெரியுமா?"

"இந்த நிமிஷம், இந்த இடத்துல நீயும், நானும் மட்டும்தான் இருக்கோம்."

அவர் இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே, என் இடுப்புல இருந்த தன் கையை ரொம்ப மெதுவா, என் வெற்றுச் சதை மேல நோக்கி நகர்த்தினார்.

அந்தப் புடவைக்குக் கீழ இருந்த என் இடுப்புச் சதையில அவர் கை பட்டதும்...

அவர் விரல்கள் உரசினதும் என் உடம்பை மறுபடியும் சிலிர்க்க வெச்சுது.

"நீ சொல்ற அந்தப் பாவம் ஏற்கனவே நடந்து முடிஞ்சிடுச்சு பவி" னு அவர் ரொம்பத் தைரியமாச் சொன்னார்.

"இப்போ உன்கிட்ட ரெண்டே ரெண்டு சாய்ஸ் தான் இருக்கு."

"ஒன்னு... இதை நெனச்சு அழுது, குற்ற உணர்ச்சியில கஷ்டப்படுறது."

"ரெண்டு... இதை முழுசா ஏத்துக்கிட்டு, சந்தோஷமா அனுபவிக்கிறது."

"என்னைக் கேட்டா, நாம இதை சந்தோஷமா அனுபவிக்கிறதுதான் சரின்னு நான் சொல்வேன்."

"ஏன்னா, நீயும் இதை விரும்புற... நானும் இதை விரும்புறேன்" னு அவர் ரொம்பத் தந்திரமாச் சொன்னார்.

நான் என் வீங்குன கீழ் உதட்டை மறுபடியும் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவர் பேசுற அந்த லாஜிக் ரொம்ப முரண்பாடா இருந்தாலும், என்னை அவ்ளோ ஈர்த்துச்சு.

எனக்குள்ள இருந்த அந்தத் தப்புங்குற சுவரை, அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையாலும் இடிச்சுத் தள்ளிக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் குற்ற உணர்ச்சிக்கும், என் உடம்போட அடக்க முடியாத ஆசைக்கும் நடுவுல மாட்டிட்டுத் தவிச்சேன்.

அவர் என் முகத்தை ரொம்ப உற்றுப் பார்த்தார்.

"பவி... நான் ஒரு நாற்பத்தெட்டு வயசு ஆம்பளை."

"எனக்கு யாரையும் கட்டாயப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை."

"நான் உனக்கு முத்தம் கொடுத்ததுக்குக் காரணம்... எனக்கு அது தேவைப்பட்டுச்சு."

"நீ அவ்ளோ அழகா, என்னை மயக்குற மாதிரி இருந்த."

"அதான் முத்தம் கொடுத்தேன்."

"இதுல எனக்கு ஒரு துளி கூடக் குற்ற உணர்ச்சி கிடையாது" னு அவர் அவ்ளோ உறுதியாச் சொன்னார்.

நான் இன்னும் கொஞ்சம் தயக்கத்தோட கேட்டேன்.

"ஆனா அண்ணா... என் மனசு இது தப்புன்னு சொல்லுதே..."

ராஜ் அண்ணா ரொம்ப அமைதியாச் சொன்னார்.

"உன் மனசு இந்தச் சமூகத்தால பிரைன்வாஷ் செய்யப்பட்டு இருக்கு பவி."

"நீ எதை நம்பணும்னு அவங்க சொல்றாங்களோ, அதைத்தான் நீ நம்புற."

"ஆனா உன் உடம்பைப் பாரு."

"உன் உடம்பு எப்பவும் பொய் சொல்லாது."

"உன் பல்ஸ் எவ்ளோ வேகமா அடிச்சுக்குதுன்னு நான் இப்போதான் பார்த்தேன்."

"நீ இப்போ கூட என்னை விட்டு விலகாம, என் கைகளுக்குள்ள அவ்ளோ நெருக்கமாச் சாஞ்சுக்கிட்டு இருக்க."

அவர் பார்வை மறுபடியும் என் உதடுகள் மேல போச்சு.

"உன் உடம்புக்கு நான் தொடுறது நிஜமாவே பிடிக்கலைன்னா..."

"நீ என்னை எப்பவோ இந்த வீட்டை விட்டுத் துரத்தியிருப்ப பவி."

"உனக்கு என்னைத் துரத்த முழு உரிமை இருக்கு, ஆனா நீ துரத்தல."

"நான் உன்னை ஒரு நாளும் வற்புறுத்த மாட்டேன்."

"உனக்கு இது நிஜமாவே வேண்டாம்னு தோணுச்சுனா..."

"நீ 'நோ' னு ஒரே ஒரு வார்த்தை சொல்லு."

"நீ ஒரு வார்த்தை சொன்னா போதும், நான் அடுத்த செகண்ட் எந்தக் கேள்வியும் கேட்காம, அந்த மெயின் டோரைத் திறந்து வெளியே போயிடுவேன்."

அவர் இப்படிச் சொல்லிட்டு, எந்த அசைவும் இல்லாம அப்படியே நின்னுட்டார்.

அவர் எனக்கு முத்தம் கொடுக்குறதையும் நிப்பாட்டிட்டார்.

என் பதிலுக்காக, என் கட்டளைக்காக அவர் அமைதியாக் காத்துக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் ஒரு நிமிஷம் அந்த மெயின் டோரைப் பார்த்தேன்.

அப்புறம் என் பார்வையைத் திருப்பி, அவரோட உதடுகளைப் பார்த்தேன்.

இப்போ மொத்த அதிகாரமும் என் கையிலதான் இருக்குன்னு எனக்கு ரொம்பத் தெளிவாப் புரிஞ்சது.

நான் ஒரே ஒரு வார்த்தை சொன்னா, இந்த விஷயம் இங்கயே முடிஞ்சிடும்.

நான் என்னைக் காப்பாத்திக்கலாம்.

ஆனா... என் வாய் அந்த 'நோ' ங்குற வார்த்தையைச் சொல்லவே இல்லை.

நான் அப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லணும்னு என் மனசு நினைக்கவே இல்லை.

என் உடம்புக்கு அவர் வேணும்னு என் பெண்மை தவிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அமைதியா எந்த பதிலும் சொல்லாம நின்னதைப் பார்த்ததும், ராஜ் அண்ணா உதட்டுல ஒரு வெற்றிப் புன்னகை வந்துச்சு.

"பார்த்தியா பவி?"

"உன் உடம்பு என்னை அவ்ளோ ஆசையாத் தேடும்போது..."

"நீ ஏன் உன்னை இந்த இல்லாத குற்ற உணர்ச்சியால தண்டிச்சுக்கிற?" னு அவர் மெதுவா முனகினார்.

"உனக்கு என்ன வேணுமோ அதை நீ எடுத்துக்கலாம் பவி" னு அவர் சொன்னார்.

அவர் மறுபடியும் என் முகத்தை நோக்கி லேசா நகர்ந்து வந்தார்.

இந்தத் தடவை அவர் ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா, எனக்கு நிறைய நேரம் கொடுத்து முன்னாடி வந்தார்.

நான் அவரைத் தள்ளி விடல.

மாறாக, என் உடம்பு தானாகவே அவரை நோக்கி லேசா முன்னாடி சாஞ்சுது.

அவரோட உதடுகள் மறுபடியும் என் உதடுகள் மேல வந்து தொட்டுச்சு.

இந்த ரெண்டாவது முத்தம் ரொம்ப ரொம்ப நிதானமா, அவ்ளோ ரசனையாத் தொடங்குச்சு.

அவர் உதடுகள் என் உதடுகளைத் தொட்டதும் என் உடம்புல ஒரு அமைதி பரவுச்சு.

போன தடவை அவர் எனக்கு முத்தம் கொடுத்தப்போ, நான் அதிர்ச்சியில விறைச்சுப் போய் உக்காந்திருந்தேன்.

என் கண்கள் பயத்துல அகலமா விரிஞ்சிருந்துச்சு.

ஆனா இந்தத் தடவை, நான் அப்படி நிக்கல.

அவரோட உதடுகள் என் உதடுகளைத் தொடுறதுக்கு முன்னாடியே நான் என் கண்களை முழுசா மூடிக்கிட்டேன்.

என் உடம்புல இருந்த எல்லா இறுக்கமும் காத்துல பறந்து போச்சு.

என் உதடுகளை நான் தானாகவே லேசாப் பிரிச்சு, அவரை உள்ளே அனுமதிச்சேன்.

அவர் என் கீழ் உதட்டைத் தன் உதடுகளுக்கு நடுவுல வெச்சு லேசா உறிஞ்சினார்.

அப்படி அவர் உறிஞ்சும்போது, நான் என் தலையை லேசாச் சாய்த்து அவருக்கு இன்னும் வசதியாக் கொடுத்தேன்.

இந்தத் தடவை அவர் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமத் தன் நாக்கை வெளிய கொண்டு வந்தார்.

அவரோட சூடான நாக்கு என் உதடுகளோட ஓரங்கள்ல ரொம்ப மெதுவா, ஒரு பெயிண்ட் பிரஷ் மாதிரி உரசிச்சு.

அந்த ஈரம் என் உதட்டுல பட்டதும் என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.

அவரோட நாக்கு மெதுவா என் உதடுகளைத் தாண்டி, என் பற்களை லேசாத் தொட்டுச்சு.

நான் என் வாயை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாத் திறந்து, அவருக்கு வழி விட்டேன்.

அவரோட நாக்கு எந்த ஒரு அவசரமும் இல்லாம, ரொம்ப ரசனையா என் வாய்க்குள்ள நுழைஞ்சுது.

போன முத்தத்துல நான் என் நாக்கை உள்ள இழுத்துக்கிட்டு ஒளிச்சு வெச்சிருந்தேன்.

ஆனா இந்த ரெண்டாவது முத்தத்துல, எனக்கு அவ்ளோ தைரியம் வந்துருச்சு.

என் நாக்கு ரொம்ப வெக்கத்தோட, ஆனா ஒரு ஆசையோட முன்னாடி வந்துச்சு.

என் நாக்கு மெதுவா நீண்டு, அவரோட நாக்கைத் தேடிப் போய்த் தொட்டுச்சு.

எங்க ரெண்டு பேரோட நாக்குகளும் ஒன்னோட ஒன்னு சந்திச்ச அந்த செகண்ட்...

எனக்குள்ள ஒரு மின்சாரம் பாய்ஞ்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

அவரோட நாக்கு என் நாக்கை ரொம்ப மென்மையாத் தடவிக்கொடுத்துச்சு.

அவர் நாக்கு என் நாக்கைச் சுத்தி ஒரு வளையம் மாதிரி வளைச்சுப் பிடிச்சுச்சு.

அவர் நாக்கு என்னைத் தீண்டும்போதெல்லாம் என் உடம்புல புதுப் புது இடங்கள்ல சூடு கிளம்புச்சு.

நானும் அவருக்குப் பதிலுக்கு ரொம்ப சாஃப்ட்டா முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி குடிச்ச மோரோட புளிப்பும் இனிப்பும் கலந்த சுவையை அவர் என் வாய்க்குள்ளயே சுவைச்சார்.

அவர் என் வாய்க்குள்ள இருக்குற ஒவ்வொரு பகுதியையும் தன் நாக்கால ஆராய்ந்தார்.

என் மேல் வாய், என் பற்களோட உட்புறம்னு அவரோட நாக்கு எல்லா இடத்துலயும் அலைஞ்சுது.

நான் அவர் நாக்கை லேசாத் தன் உதடுகளால கவ்வி உறிஞ்சினேன்.

அப்படி நான் உறிஞ்சினப்போ, ராஜ் அண்ணாகிட்ட இருந்து ஒரு முனகல் சத்தம் வந்துச்சு.

"ம்ம்ம்..." னு அவர் விட்ட அந்தச் சத்தம், நேரா என் நெஞ்சுக்குள்ள வந்து அதிர்ந்துச்சு.

அந்தச் சத்தம் என்னை இன்னும் ரொம்பத் தூண்டி விட்டுச்சு.

இந்த முத்தம் எனக்கு அவ்ளோ சந்தோஷத்தைக் கொடுத்துச்சு.

என் குற்ற உணர்ச்சி எல்லாமே முழுசா செத்துப்போச்சு.

நான் ஒரு பெண்ணாக முழுசா மதிக்கப்படுற மாதிரி, காதலிக்கப்படுற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப உணர்ச்சிவசப்பட்டு, ஒரு ஏக்கத்தோட முத்தம் கொடுத்துக்கிட்டோம்.

எங்க நாக்குகள் ஒன்னோட ஒன்னு சண்டை போடுற மாதிரி, பின்னிப் பிணைஞ்சு உரசிக் கிச்சு.

நான் அவர் நாக்கைத் தள்ளுனேன், அவர் என் நாக்கைத் தள்ளினார்.

எச்சில் கலக்குற அந்தச் சத்தம் ஹால் முழுக்கக் ரொம்ப அப்பட்டமாகக் கேட்டுச்சு.

"ஸ்லர்ப்... ஸ்மாக்..." னு அந்த ஈரமான சத்தம் எனக்கு ரொம்ப வெக்கமா இருந்தாலும், அதுவே என்னை இன்னும் சூடாக்குச்சு.

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் அவர் கழுத்தைச் சுத்தி இன்னும் இறுக்கமாப் கட்டிக்கிட்டேன்.

என் விரல்களை அவரோட அடர்த்தியான தலைமுடிக்குள்ள விட்டு, லேசா இழுத்தேன்.

நான் அப்படி இழுத்ததும் அவர் என்னைத் தன் பக்கம் இன்னும் நெருக்கமா இழுத்தார்.

அவரோட இன்னொரு கை என் இடுப்புல இருந்து மெதுவா நகர்ந்துச்சு.

அது என் முதுகைச் சுத்திப் போயி, என் இடையை முழுசாத் தன் கட்டுக்குள்ள கொண்டு வந்துச்சு.

அவர் என்னைத் தன்னை நோக்கி அவ்ளோ இறுக்கமா இழுத்துப் பிடிச்சார்.

என் உடம்பு அவரோட நெஞ்சோட எந்த இடைவெளியும் இல்லாம முழுசா ஒட்டிக்கிச்சு.

என் மென்மையான முலைகள் ரெண்டும் அவரோட அந்த உறுதியான நெஞ்சுல பட்டு நசுங்குச்சு.

அவர் போட்டுருந்த அந்த மெல்லிய சர்ட்டைத் தாண்டி, அவரோட உடம்போட நெருப்பு மாதிரி சூடு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

அந்த முத்தம் இன்னும் முழுமையாப் போச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் உலகத்தையே மறந்துட்டு ஒருத்தர் எச்சிலை ஒருத்தர் மாத்தி மாத்திச் சுவைச்சோம்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப வேகமா மூச்சு வாங்குற சத்தம் அந்த ஹால்ல எதிரொலிச்சுது.

இந்த வீட்டுக்குள்ள, பட்டப்பகல்ல நான் இப்படி ஒரு காரியம் பண்றேன்னு நினைக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு த்ரில்லான ஃபீல் வந்துச்சு.

என் மூளை முழுசாச் செயல்படாம நின்னுடுச்சு.

எனக்கு எதுவுமே ஞாபகம் இல்லை.

என் கைகள் தானாகவே அவரோட அகலமான தோள்பட்டையைப் பிடிச்சு இறுக்கிச்சு.

என் நகங்கள் அவரோட சர்ட்டை அழுத்திப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

இந்த முத்தம் ரொம்ப நேரமா நடக்குற மாதிரி எனக்கு ஒரு பிரமை.

எனக்கு மூச்சுத் திணற ஆரம்பிச்சுது.

ஆனா அவர் என்னை ஒரு வினாடி கூடத் தப்பிக்க விடல.

ராஜ் அண்ணா லேசாத் தன் தலையைச் சாய்த்து ஆங்கிளை மாத்தினார்.

என் கீழ் உதட்டைத் தன் வாய்க்குள்ள முழுசா இழுத்து உறிஞ்சினார்.

அவரோட கை என் இடுப்பை இன்னும் தனக்கு நெருக்கமா அழுத்துச்சு.

அவர் என்னைத் தூக்கித் தன் மடியில உக்கார வைக்கிற அளவுக்கு அவ்வளவு பக்கத்துல இழுத்தார்.

அப்போதான் அந்த ஒரு நிஜம் மறுபடியும் என்னை அடிச்சுது.

அவரோட வலது கை மெதுவாக் கீழ இறங்கிச்சு.

அவர் கை என் புடவைக்குக் கீழ இருந்த என் வெற்று இடுப்பைத் தேடிப் போச்சு.

அவரோட அந்த சூடான விரல்கள் என் இடுப்புச் சதையை லேசா இறுக்கிப் பிடிச்ச அந்த நிமிஷம்...

எனக்குள்ள தூங்கிட்டு இருந்த அந்த நிஜ உலகத்தோட பயம் மறுபடியும் முழிச்சுக்கிச்சு.

'நாம என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கோம்?'

'ரேணுகா அக்கா ஒரு கப் தயிருக்காக இவரை அனுப்புனாங்க.'

'தயிரைக் காணோமேன்னு அவங்க கால் பண்ணுனா என்ன பண்றது?'

'இல்ல திடீர்னு அவங்களே கீழ இறங்கி வந்தா?' னு எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

நான் உடனே அந்த முத்தத்தை நிறுத்தினேன்.

நான் என் கைகளால அவரோட நெஞ்சை லேசாப் பின்னாடி தள்ள ட்ரை பண்ணேன்.

நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே, ரொம்பப் பயந்துபோய் அவரைப் பார்த்தேன்.

"அண்ணா... வெயிட்..."

"நிறுத்துங்க அண்ணா... ப்ளீஸ்..." னு நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே சொன்னேன்.

"தயவுசெஞ்சு கொஞ்சம் தள்ளி உக்காருங்க அண்ணா..."

ராஜ் அண்ணா என்னை வற்புறுத்தித் திரும்ப இழுக்கல.

நான் தள்ளுனதை அவர் ரொம்ப மரியாதையா ஏத்துக்கிட்டு, தன் கைகளை என் மேல இருந்து விலக்கிக்கிட்டார்.

அவர் எனக்குச் சோபாவுல கொஞ்சம் இடம் கொடுத்து, தள்ளி உக்காந்தார்.

நான் ரொம்பப் பதட்டமாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"என்ன அண்ணா இதெல்லாம்?"

"அக்கா உங்களைத் தயிர் வாங்கிட்டு வரத்தானே அனுப்புனாங்க?"

"நீங்க தயிர் வாங்க வந்துட்டு இங்க என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க?" னு நான் ஒரு வேடிக்கையான பயத்தோட கேட்டேன்.

அவர் அமைதியா என்னைப் பார்த்தார்.

நான் தொடர்ந்து பேசினேன்.

"இது யாருக்காவது தெரிஞ்சா என்ன ஆகுறது அண்ணா?"

"ஒருவேளை அக்கா உங்களைத் தேடி கீழ வந்தா?"

"நம்மளால இதை நிறுத்த முடியாமப் போயிட்டா என்ன பண்றது?"

"இது எப்படிப் பார்த்தாலும் ஒரு தப்பு அண்ணா..."

"நான் இன்னொருத்தரோட மனைவி."

"என்னால இதெல்லாம் பண்ண முடியாது..." னு நான் ரொம்பக் கவலையோட, ஒரு பயத்தோட சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா என் முகத்தையே ரொம்ப அமைதியாப் பார்த்துட்டு, என் பயத்துக்கான பதிலைச் சொல்ல ஆரம்பிச்சார்.

"பவி... என்னைப் பாரு."

"பயப்படாத பவி. ரேணுகா கீழ வர மாட்டா, அவளுக்கு மீட்டிங்ல அவ்ளோ வேலை இருக்கு."

"இது இந்த நாலு சுவத்தைத் தாண்டி யாருக்கும், எப்போவும் தெரியாது."

"அப்புறம் இதை நிறுத்த முடியாமப் போயிடும்னு நீ பயப்படுற பாரு..."

"நாம இதை இப்போவே நிறுத்திக்கலாம் பவி. நீ விரும்பலைன்னா நான் உன்னை ஒரு விரலால் கூடத் தொட மாட்டேன்."

அவர் ரொம்ப அமைதியான குரல்ல பேசினார்.

"ஆனா, நான் ஏன் இன்னைக்கு அவ்ளோ தூரம் என் கண்ட்ரோலை இழந்தேன்னு உனக்குத் தெரியுமா பவி?" னு அவர் ரொம்ப உருக்கமா, ஆனா உறுதியாக் கேட்டார்.

நான் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

"ஏன் அண்ணா?" னு என் குரல் ரொம்ப மெதுவா வந்துச்சு.

ராஜ் அண்ணா என் கண்களுக்குள்ள அவ்ளோ ஒரு காதலோட பார்த்தார்.

"உன்னைப் பார்த்ததும், நான் தொலைச்ச அந்தப் பழைய காதல் மறுபடியும் எனக்குக் கிடைச்ச மாதிரி ஒரு ஃபீல் பவி."

"நீ அப்படியே என் காலேஜ் லவ்வர் ராதிகா மாதிரியே இருக்கன்னு நான் முன்னாடியே சொல்லியிருக்கேன்."

நான் உடனே குறுக்கிட்டேன்.

"அப்போ நான் அவளைப் போல இருக்கிறதாலதான் நீங்க எனக்கு முத்தம் கொடுத்தீங்களா அண்ணா?" னு நான் கொஞ்சம் கோபமாக் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டுத் தலையாட்டினார்.

"இல்லை பவி... அது மட்டும் காரணம் இல்லை."

"ஆரம்பத்துல நீ அவளைப் போல இருக்கேன்னுதான் உன்னைப் பார்க்க ஆரம்பிச்சேன்."

"ஆனா நான் உன்னைப் பார்க்கப் பார்க்க... நீ அவளை விட அவ்ளோ ஸ்பெஷலா எனக்குத் தெரிய ஆரம்பிச்ச."

"உன் அழகு, உன் குணம், உன் சிரிப்பு எல்லாமே என்னைப் பைத்தியம் ஆக்கிடுச்சு பவி."

"என்னோட இந்த வயசுல, என் வாழ்க்கையில எல்லாமே இருக்கு பவி. பணம், பிசினஸ்னு நான் நிறைய சாதிச்சிட்டேன்."

"ஆனா ஒரு வெற்றிடம், ஒரு தனிமை என் மனசுக்குள்ள இருந்துட்டே இருந்துச்சு."

"இருபத்தஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நான் தொலைச்ச அந்த வசந்தம், மறுபடியும் என் கண் முன்னாடி வந்த மாதிரி உன்னைப் பார்த்தப்போ தோணுச்சு."

"உன் சிரிப்பைப் பார்த்தப்போ, உன்னோட அந்த மென்மையான பேச்சைக் கேட்டப்போ... எனக்குள்ள தூங்கிட்டு இருந்த ஒரு ஆண் மறுபடியும் முழிச்சுக்கிட்டான்."

"உன்னை ஒரு பொக்கிஷம் மாதிரி நான் கொண்டாடணும்னு என் மனசு ஏங்குது பவி."

"இந்த உலகத்துல இருக்குற எல்லா சந்தோஷத்தையும் உன் கால்ல கொண்டு வந்து வைக்கணும்னு தோணுது."

"நீ அவ்ளோ அழகு பவி. ஒரு தேவதை மாதிரி இருக்க."

"உன்னைப் பார்த்ததும் என் மூளை வேலை செய்யல. என் கட்டுப்பாட்டை மீறி உன்கிட்ட வந்துட்டேன்."

"உன்னைக் கொஞ்சமாவது என் கைகளுக்குள்ள வெச்சுக்கணும்னு நான் தவிச்சேன் பவி."

"இதுக்கு என் மேல நீ கோபப்பட்டா, அந்தத் தண்டனையை நான் முழுசா ஏத்துக்கிறேன்" னு அவர் ரொம்ப உருக்கமாச் சொன்னார்.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசு உடனே கார்த்திக்கை நினைச்சுப் பார்த்துச்சு.

இன்னைக்குக் காலையில நான் எனக்காக நேரம் ஒதுக்குங்கன்னு கார்த்திக்கிட்ட அவ்ளோ ஆசையா, அழகா ரெடியாகிப் போனேன்.

ஆனா அவர் என்னைக் கொஞ்சம் கூட மதிக்காமக் கடந்து போயிட்டார்.

என் அழகை, என் காதலை அவர் ஒரு நாளும் மதிச்சதே இல்லை.

ஆனா இங்க ராஜ் அண்ணாவைப் பாரு...

நான் ஏதோ இருபத்தஞ்சு வருஷமாத் தேடி அலைஞ்சு, இப்போ கிடைச்ச ஒரு விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷம் மாதிரி அவர் என்னைப் பார்க்குறார்.

அவரோட வார்த்தைகள்ல எந்தப் பொய்யும் இல்லை, வெறும் மோகம் மட்டும் இல்லை.

அதுல எனக்கான ஒரு உண்மையான அக்கறையும், நான் ஏங்குன அந்த அன்பும் இருக்குறதை நான் உணர்ந்தேன்.

அவரோட கைகள் என் மேல பட்டது, வெறும் உடல் தேவைக்கானது மட்டுமில்ல...

அது என் பெண்மைக்குத் தேவையான முழு மரியாதையையும், என்னைப் போற்றுவதையும் எனக்குத் தருதுன்னு நான் புரிஞ்சுகிட்டேன்.

ஒரு பொண்ணா எனக்கு இந்த உணர்வு ரொம்ப ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவர் என்னை ஒரு ராணி மாதிரி ஃபீல் பண்ண வெச்சார்.

ராஜ் அண்ணா ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு, சோபாவுல இருந்து எழுந்து நிக்கத் தயாரானார்.

"ஆனா நீ சொல்றதுதான் பவி சரி."

"இது ஒரு தப்பு."

"நான் தொடுறது உனக்குச் சந்தோஷத்தைக் கொடுக்குறதுக்குப் பதிலா, ஒரு குற்ற உணர்ச்சியைக் கொடுத்தா..."

"நான் இதைத் தொடர்ந்து வற்புறுத்த விரும்பல."

"எனக்கு உன்னைப் பிடிக்கும் பவி, ஆனா நீ பயப்படுறதை என்னால பார்க்க முடியாது."

அவர் தன்னோட பார்வையை மெயின் டோர் பக்கமாத் திருப்பினார்.

"நாம இதோட நிறுத்திப்போம் பவி."

"நான் கிளம்புறேன்."

"இங்க இப்படியொரு விஷயம் நடந்ததையே நீ மறந்துடு."

"நான் வந்தேன், தயிர் வாங்குனேன், போயிட்டேன். அவ்ளோதான்."

"நீ எதைப் பத்தியும் கவலைப்பட வேண்டாம்" னு அவர் ரொம்பத் தெளிவாச் சொல்லிட்டு, முழுசா எழுந்து நிக்க ட்ரை பண்ணார்.

நான் அவரை அப்படியே கண்ணிமைக்காமப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

இப்போ முடிவு முழுசா என் கையில வந்துடுச்சு.

அவர் என்னைப் பொறுப்பா விட்டுட்டுப் போறார்.

ஆனா என் மனசுல இருந்து ஒரு குரல் கத்துச்சு.

அவர் என்னை விட்டுப் போகக் கூடாது.

எனக்கு அந்த முத்தம் மறுபடியும் வேணும்.

என் உடம்பு அவரோட அணைப்புக்காக அவ்ளோ தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கு.

எனக்குள்ள இருந்த அந்தச் சமூகப் பயம், தாலி, பாவம்ங்குற எல்லாத் தடைகளும்...

அந்தக் குற்ற உணர்ச்சிங்குற கடைசிச் சுவரும் என் மனசை விட்டு முழுசாப் பறந்து போயிடுச்சு.

அதுக்குப் பதிலா ஒரு அடக்க முடியாத ஆசை என்னைப் முழுசா ஆக்கிரமிச்சுது.

அவர் சோபாவுல இருந்து முழுசா எழுந்து நிக்கிறதுக்கு முன்னாடி...

என் வலது கை மின்னல் வேகத்துல முன்னாடி போச்சு.

நான் அவரோட சட்டையோட முன்கையை அவ்ளோ டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா அப்படியே நின்னுட்டார்.

அவர் லேசாத் திரும்பி என் முகத்தைப் பார்த்தார்.

நான் அவரைப் பார்த்து, ரொம்ப உருகிப்போன குரல்ல கிசுகிசுத்தேன்.

"அண்ணா..."

"போகாதீங்க..." னு நான் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், ராஜ் அண்ணா உதட்டுல ஒரு அழகான சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவர் மறுபடியும் சோபாவுல உக்காந்தார்.

அவர் தன் கைகளை நீட்டி என்கிட்ட வந்தார்.

[yazhiniram]

Deleted.

[yazhiniram]

------------
Part 126:
------------

அவர் மறுபடியும் சோபாவுல உக்காந்தார்.

அவர் தன் வலது கையை நீட்டி, என் முதுகோடு சேர்த்து வளைத்தார்.

அவர் என்னை அப்படியே தன்னோட நெஞ்சோடு சேர்த்து, இறுக்கமா இழுத்து அணைச்சுக்கிட்டார்.

அவர் என்னை இழுத்த அந்த வேகத்துல, நான் அவர் சட்டையோட முன்கையைப் பிடிச்சிருந்த என் பிடியைத் தளர்த்திட்டேன்.

என் ரெண்டு கைகளும் தானாகவே முன்னாடி போச்சு.

அவரோட நெஞ்சு மேல என் கைகள் தட்டையாப் பதிஞ்சுது.

அவர் போட்டுருந்த அந்த மெல்லிய சட்டைக்குக் கீழ, அவரோட உடம்போட சூடு என் உள்ளங்கைகளைத் தகதகன்னு சுட்டது.

ராஜ் அண்ணா எந்த அவசரமும் காட்டல.

அவரோட கண்கள் நேரா என் கண்களுக்குள்ள ஒரு மயக்கத்தோட ஊடுருவிப் பார்த்துச்சு.

அவர் எடுத்த உடனே என் உதடுகளைத் தேடி வரல.

அதுக்குப் பதிலா, அவர் தன் இடது கையைச் சற்றே கீழே கொண்டு போனார்.

என் நெஞ்சுக்குப் பக்கத்துல இருந்த என் இடது கையை அவர் ரொம்ப மென்மையாப் பிடிச்சார்.

அவர் என் கையைத் தன் முகத்துக்கு நேராக மேலே தூக்கினார்.

என் கண்களைப் பார்த்துக்கிட்டே, என் கையின் பின்புறத்தில் அவர் தன் இதழ்களைப் பதித்தார்.

அந்தச் சூடான ஸ்பரிசம் என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்டைப் பாய்ச்சுச்சு.

அவர் என் ஒவ்வொரு விரலின் மூட்டிலும் ரொம்பப் பொறுமையா முத்தம் கொடுத்தார்.

அவரோட இதழ்கள் என் சருமத்துல ஊர்ந்து போறதை நான் கண்ணிமைக்காமப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அப்புறம் அவர் என் கையை அப்படியே மெதுவாத் திருப்பிப் பிடிச்சார்.

என் உள்ளங்கையின் மையத்துல, தன் வாயை லேசாத் திறந்து ஒரு முத்தத்தைப் பதிச்சார்.

அவரோட இதழ்களின் அந்த ஈரம் என் உள்ளங்கையில பட்டதும், என் மூச்சு ஒரு நிமிஷம் அடங்கிப் போச்சு.

அந்த இதமான சுகத்துல, என் விரல்கள் தானாகவே உள்நோக்கி வளைஞ்சு, அவரோட கன்னத்தை லேசாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

அவர் முகத்துல இருந்த அந்த லேசான தாடி முடி என் விரல்கள்ல உரசியது எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவர் முத்தம் அங்கேயே நிக்கல.

அவரோட இதழ்கள் என் உள்ளங்கையில இருந்து மெதுவாப் பின்வாங்கி, என் மணிக்கட்டுப் பகுதிக்கு இறங்குச்சு.

என் மணிக்கட்டின் உட்புறத்துல, நாடித் துடிக்கிற அந்த இடத்துல அவர் தன் இதழ்களைப் பதிச்சார்.

அங்கேயே சில செகண்டுகள் தன் முத்தத்தை நிலைநிறுத்தி, என் நாடித் துடிப்பை அவர் இதழ்களாலேயே உணர்ந்தார்.

'டாக்டர் மாதிரி பல்ஸ் செக் பண்றாரோ?' னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு செல்லமான கிண்டல் ஓடுச்சு.

நான் இப்போ முன்னை விட இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமா, வேகமா மூச்சு வாங்க ஆரம்பிச்சேன்.

அவர் என் முன்கை வழியாத் தன் இதழ்களை மேலே நோக்கி நகர்த்தினார்.

என் சருமம் முழுக்க, அவ்ளோ சூடான முத்தங்களை அவர் தூவிக்கிட்டே வந்தார்.

அவரோட அந்த மென்மையான முத்தங்கள் என் முழங்கை மடிப்பு வரைக்கும் வந்து சேர்ந்தது.

முழங்கையின் உட்புற மடிப்பில் அவர் ஒரு நீளமான முத்தத்தைக் கொடுத்தார்.

அந்த இடத்துல அவர் இதழ்கள் பட்டதும், என் கண்கள் எனக்கே தெரியாமப் பாதி மூடிக்கிச்சு.

நான் ஒரு மோக வலைக்குள்ள சிக்கிப் போயிட்டேன்.

ராஜ் அண்ணாவோட இடது கை இன்னும் என் இடுப்பை அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

இப்போ அவர் தன்னோட ஃப்ரீயா இருந்த வலது கையை என் தோள்பட்டைக்குக் கொண்டு போனார்.

என் வலது தோள்பட்டையை அந்த நீல நிற காட்டன் புடவை மூடியிருந்துச்சு.

அவர் தன் விரல்களால அந்தப் புடவைத் துணியை ரொம்ப லேசாப் பிடிச்சார்.

அதை மெதுவாப் பிடிச்சு, என் தோள்பட்டையில இருந்து கொஞ்சம் கீழே நழுவ விட்டார்.

அந்தத் துணி விலகியதும், என் வெண்ணிறமான, மென்மையான தோள்பட்டை எந்த மறைப்பும் இல்லாம வெளிய தெரிஞ்சது.

அந்தப் பகல் நேர வெளிச்சத்துல என் சருமம் லேசான வேர்வையோட பளபளன்னு இருந்துச்சு.

அவர் தன் முகத்தைக் கொஞ்சம் கீழே இறக்கினார்.

எந்தத் துணியும் இல்லாத என் வெறும் தோள்பட்டை மேல அவர் தன் இதழ்களைப் பதிச்சார்.

அவரோட அந்தத் தீண்டல் பட்டதும், என் தொண்டையில இருந்து ஒரு மெல்லிய பெருமூச்சு வெளிய வந்துச்சு.

"ஹப்பா..." னு நான் என்னையும் அறியாம முனகினேன்.

என் புடவை இன்னும் கொஞ்சம் கீழ இறங்கியிருந்ததால, என் கழுத்தெலும்பு அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது.

அவர் தன் இதழ்களைத் தோள்பட்டையில இருந்து நகர்த்தி, நேரா என் கழுத்தெலும்புக்குக் கொண்டு வந்தார்.

இந்தத் தடவை அவர் தன் வாயை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாத் திறந்தார்.

அந்தக் கழுத்தெலும்புக் குழியில, ஒரு ஈரமான, திறந்த வாய் முத்தத்தை அவர் அழுத்தமாப் பதிச்சார்.

அவரோட மூச்சு காத்து என் தோல்ல பட்டு என்னைச் சிலிர்க்க வெச்சுது.

அவர் தன் இதழ்களை அங்கேயே வெச்சுக்கிட்டு, அப்படியே மேல நோக்கி இழுத்துக்கிட்டே வந்தார்.

என் கழுத்தெலும்புல இருந்து ஆரம்பிச்சு, என் கழுத்தோட அடிப்பகுதி வரைக்கும் அவர் இதழ்கள் உரசிக் கிட்டு வந்துச்சு.

என் கழுத்து ரொம்ப ரொம்ப சென்சிட்டிவ்வான இடம்.

அங்க யாராவது தொட்டாலே எனக்கு உடம்பெல்லாம் கூசும்.

ஆனா இப்போ அவர் உதடுகள் அங்க பட்டதும் கூச்சத்துக்குப் பதிலா ஒரு போதை ஏறுச்சு.

அவர் என் கழுத்தோட பக்கவாட்டுப் பகுதியில தொடர்ச்சியா முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பிச்சார்.

என் கழுத்தோட ஒரு ஓரத்துல ஒரு வேர்வைத் துளி தேங்கி நின்னுட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட இதழ்கள் அந்த இடத்துக்கு வந்தப்போ, அவர் அந்த வேர்வையை கவனிச்சிட்டார்.

அவர் கொஞ்சம் கூட யோசிக்கல, தன் நாக்கை லேசா வெளிய நீட்டினார்.

என் சருமத்துல இருந்த அந்த உப்புக்கரிக்குற வேர்வைத் துளியை அவர் தன் சூடான நாக்கால நக்கிச் சுவைச்சார்.

அவர் நாக்கு பட்டு நக்கிய அந்த செகண்ட், என் உடம்பு ஒரு வில்லைப் போல லேசா முன்னாடி வளைஞ்சுது.

"ஆஹ்..." னு ஒரு சத்தம் என் தொண்டையில இருந்து வெளிய வந்துச்சு.

என் கைகள் அவர் சட்டையை இன்னும் ரொம்ப இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

என் தலை தானாகவே ஒரு பக்கமாச் சாய்ஞ்சு, அவருக்கு என் கழுத்தை இன்னும் வசதியாகக் காட்டிக் கொடுத்துச்சு.

அவர் இன்னும் சுலபமா என் கழுத்தை முத்தமிட நான் வழி அமைத்துக் கொடுத்தேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் இதழ்களை நேரா என் கழுத்துல நாடித் துடிக்கிற அந்தப் பகுதிக்குப் கொண்டு போனார்.

அந்த இடத்துல அவர் இதழ்களைப் பதிச்சு, என் சருமத்தை லேசாத் தன் வாய்க்குள்ள இழுத்து உறிஞ்சினார்.

அந்தக் கழுத்துச் சதையை அவர் சப்பி உறிஞ்சியப்போ, என்னால என் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தவே முடியல.

என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு புது நரம்பு முழிச்சுக்கிட்ட மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

என் வாயில இருந்து முதல் முறையா ஒரு அடக்க முடியாத முனகல் வெளிய வந்துச்சு.

"ம்ம்ம்... அண்ணா..." னு நான் ரொம்ப மெதுவா, ஒரு ஏக்கத்தோட முனகினேன்.

என் பாதி மூடியிருந்த கண்கள் இப்போ கொஞ்சமும் திறக்காம முழுசா மூடிக்கிச்சு.

என் நெஞ்சு ரொம்ப வேகமா, முன்னை விட இன்னும் பலமா ஏறி இறங்க ஆரம்பிச்சுது.

அவர் என் கழுத்துல முத்தம் கொடுக்கக் கொடுக்க, என் கால் விரல்கள் எல்லாம் சுருண்டுக்கிச்சு.

என் மூச்சு காத்து அவ்ளோ சூடா, சத்தமா வெளிய வந்துச்சு.

அவர் முத்தம் என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

'இப்படி ஒரு சுகம் கழுத்துல இருக்குமா?' னு என் மூளை ஆச்சரியப்பட்டுச்சு.

அவரோட மூச்சு காத்து என் கழுத்துல படும்போதெல்லாம் என் உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்துப் போச்சு.

என் புடவை முந்தானை எப்பவோ கீழ விழுந்துடுச்சு, ஆனா அதைப் பத்தி எனக்குக் கவலையே இல்லை.

அவர் என் கழுத்தை ஒரு ஐஸ்கிரீம் மாதிரி நக்கி, உறிஞ்சி சுவைச்சார்.

அவரோட தாடி முடி என் மென்மையான கழுத்துல உரசும்போது அது ஒரு தனி சுகத்தைக் கொடுத்துச்சு.

நான் மறுபடியும் "ஸ்ஸ்ஸ்... ம்ம்ம்..." னு சத்தம் போட்டேன்.

என் முனகல் சத்தம் அந்த ஹால்ல ரொம்பத் தெளிவா கேட்டுச்சு.

ஆனா எனக்கு வெக்கமா இல்லை, இன்னும் கொஞ்சம் சத்தம் போடணும்னு தோணுச்சு.

அவர் என் கழுத்தோட ஒவ்வொரு இன்ச்சையும் விடாம முத்தம் கொடுத்தார்.

அவர் இதழ்கள் படாத இடமே என் கழுத்துல இல்லைங்குற அளவுக்கு அவர் முத்தம் கொடுத்தார்.

என் கழுத்து நரம்புகள் எல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அவர் முத்தம் கொடுக்கக் கொடுக்க, என் உடம்பு காத்துல மிதக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என் தலையை இன்னும் கொஞ்சம் பின்னாடி சாய்த்து, அவருக்கு முழுசா இடம் கொடுத்தேன்.

அவர் என் கழுத்தைச் சுவைக்கும்போது, ஏதோ ஒரு வேம்பையர் ரத்தத்தைக் குடிக்கிற மாதிரி அவ்ளோ ரசனையாச் செஞ்சார்.

அந்த ரசனை எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு.

கழுத்து முத்தம் இவ்ளோ போதையைத் தரும்னு நான் இன்னைக்குத்தான் தெரிஞ்சுகிட்டேன்.

நான் மறுபடியும் மறுபடியும் "ம்ம்ம்... ம்ம்ம்..." னு முனகிக்கிட்டே இருந்தேன்.

என் முனகல் சத்தம் அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் வெறியைக் கொடுத்துச்சு.

அவர் என் கழுத்துல இருந்து தன் முகத்தை மெதுவா மேல நோக்கி நகர்த்தினார்.

அவர் என் காதுக்குச் சற்றே கீழே இருக்குற அந்த மென்மையான சருமத்தை அடைந்தார்.

அங்க சில இதமான முத்தங்களைப் பதிச்சுட்டு, அவர் தன் முகத்தை என் காது மடலுக்குக் கொண்டு போனார்.

காதுப் பகுதி எப்பவுமே எனக்கு ரொம்பக் கூச்சமான இடம்.

அங்க யாராவது லேசா மூச்சு விட்டாலே எனக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி ஆகிடும்.

இப்போ ராஜ் அண்ணா தன்னோட சூடான இதழ்களால என் காது மடலைத் தொட்டார்.

என் காது மடலை அவர் தன் ரெண்டு இதழ்களுக்கு நடுவுல உள்ளே இழுத்துக்கிட்டார்.

அந்த மிருதுவான காது மடலை அவர் தன் பற்களால ரொம்ப ரொம்ப மென்மையாகக் கடிச்சார்.

அந்தக் கடில எந்த வலியும் இல்லை, ஒரு உச்சகட்ட சுகம் மட்டும்தான் இருந்துச்சு.

"ஆஹ்ஹ்..." னு நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

நான் ஒரு இலை மாதிரி அப்படியே நடுங்கிப் போனேன்.

என் உடம்புல ஆயிரம் எறும்புகள் ஒன்னா ஊர்ந்து போற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

அவர் என் காது மடலைத் தன் வாயில இருந்து விடுவிச்சார்.

ஆனா அவர் முகம் என் காதை விட்டு விலகல.

அவர் மூச்சை உள்ளிழுத்து, ரொம்பச் சூடான ஒரு மூச்சுக் காற்றை நேரா என் காதுக்குள்ள ஊதினார்.

அவர் மூச்சு காத்து என் காதுக்குள்ள பட்டதும், என் உடம்பே சூடாகி சிலிர்த்துப் போச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சுருண்டு விரிஞ்சது.

அந்தக் காத்து எனக்குள்ள அவ்ளோ போதையை உண்டாக்குச்சு.

எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல, என் கைகளால அவர் சட்டையைக் கசக்கினேன்.

நான் ரொம்பச் சத்தமா மூச்சு வாங்கினேன்.

"ஆஹ்... அண்ணா..." னு நான் ஒரு தவிப்போட, எந்த யோசனையும் இல்லாமக் கிசுகிசுத்தேன்.

என் குரல் எனக்கே அவ்ளோ கவர்ச்சியா, ஒரு விதமா கேக்குற மாதிரி கேட்டுச்சு.

அவர் என் காதுக்குள்ள தன் நாக்கை லேசா நுழைச்சு வளைச்சார்.

அந்த ஈரம் என் காதுக்குள்ள போனதும் நான் நெளிஞ்சேன்.

"ஸ்ஸ்ஸ்... அண்ணா... என்ன பண்றீங்க..." னு நான் முனகினேன்.

அவர் என் காது மடலை மறுபடியும் நக்கினார்.

அவர் காதுல முத்தம் கொடுக்கும்போது ஏற்படுற அந்தச் 'சப்... சப்...' சத்தம் என் காதுக்குள்ளேயே கேட்டுச்சு.

அந்தச் சத்தம் என்னை இன்னும் ரொம்பத் தூண்டி விட்டுச்சு.

அவரோட மூச்சு காத்தும், அவரோட எச்சிலும் என் காதுப் பகுதியை முழுசா நனைச்சுது.

என் காதுக்குள்ள ஒரு கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி ஒரு ஃபீல் வந்துகிட்டே இருந்துச்சு.

நான் நெளிய நெளிய, அவர் என்னை இன்னும் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டார்.

அவர் என் காதுக்குப் பின்னாடி இருக்குற அந்தப் பள்ளத்துல முத்தம் கொடுத்தார்.

அந்த இடம் அவ்ளோ சாஃப்ட்டா இருக்கும், அங்க அவர் நாக்கு பட்டதும் எனக்கு உசுரே போச்சு.

நான் என் கால்களை லேசாத் தேய்த்துக்கிட்டேன்.

அவர் எனக்குக் கொடுக்குற ஒவ்வொரு முத்தமும் என்னைச் சொர்க்கத்துக்குக் கூட்டிட்டுப் போச்சு.

என் காதுக்குள்ள அவர் முணுமுணுக்கிற மாதிரி லேசா ஒரு சத்தம் கொடுத்தார்.

அந்த முனகல் என் உடம்பை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க வெச்சுது.

நான் "ப்ளீஸ் அண்ணா... ம்ம்ம்..." னு மறுபடியும் சத்தம் போட்டேன்.

அவர் என் காதுப் பகுதியை ஒரு அஞ்சு நிமிஷமாவது விடாமச் சுவைச்சிருப்பார்.

அந்த அஞ்சு நிமிஷமும் எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உடம்புல இருந்த எல்லாச் சூடும் காது வழியா வெளிய வர்ற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

ராஜ் அண்ணா என் வார்த்தைகளுக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

அவர் என் தவிப்பைப் பார்த்து லேசாச் சிரிச்சார்.

அவர் தன் முகத்தை என் காதுல இருந்து மெதுவாப் பின்னாடி எடுத்தார்.

அவர் பார்வை இப்போ என் கன்னத்துல நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அவர் என் கன்னத்துல முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பிச்சார்.

என் கன்னத்து எலும்பு மேல, ரொம்பச் சாஃப்ட்டா வரிசையா மூணு முத்தங்களைப் பதிச்சார்.

அப்புறம் அவர் முகம் என் உதடுகளை நோக்கி இன்னும் நெருக்கமா நகர்ந்து வந்துச்சு.

ஆனா அவர் நேரா என் உதடுகளுக்குப் போகல.

என் உதடுகளோட ஒரு ஓரத்துல மட்டும் அவர் ஒரு முத்தத்தைப் பதிச்சுட்டு, அப்படியே தன் அசைவை நிறுத்திக்கிட்டார்.

அவரோட முகம் என் முகத்துக்கு நேரா, வெறும் ஒரு முடி அளவு தூரத்துல காத்துல நின்னுகிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் எந்த அவசரமும் இல்லாம ஒரு செகண்ட் அப்படியே காத்திருந்தார்.

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்தேன்.

என் பார்வை நேரா அவரோட அந்த ஈரமான, சூடான இதழ்கள் மேல போய் விழுந்துச்சு.

இப்போ எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை, எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லை.

என் உடம்பை நானே முன்னாடி நகர்த்தி, அவருக்கு இன்னும் நெருக்கமாப் போனேன்.

என் தாடையை லேசா மேல தூக்கி, என் உதடுகளை அவருக்குக் காணிக்கையாக்குனேன்.

நான் சம்மதிச்சதை அவர் புரிஞ்சுகிட்டார்.

ராஜ் அண்ணா தன் தலையைச் சரியான ஒரு கோணத்துல சாய்த்தார்.

அவர் தன் இதழ்களை என் இதழ்கள் மேல ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா, எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமப் பதிச்சார்.

இந்த முத்தம் முன்னாடி நடந்த முத்தங்களை விடப் ரொம்ப வித்தியாசமா இருந்துச்சு.

இதுல எந்த எதிர்பாராத அதிர்ச்சியும் இல்லை. இது நான் விரும்பி, எதிர்பார்த்து ஏத்துக்கிட்ட ஒரு முத்தம்.

அவர் இப்போ எதையும் கட்டுப்படுத்திக்கல.

அவர் தன் இதழ்களால என் உதடுகளை ரொம்ப எளிதாப் பிரிச்சார்.

நான் அடுத்த செகண்டே என் வாயைத் திறந்து அவருக்கு வழி விட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் நாக்கை எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம என் வாய்க்குள்ள செலுத்துனார்.

அவரோட சூடான நாக்கு என் நாக்கைத் தேடி வந்து சந்திச்சுது.

ரெண்டு நாக்குகளும் உரசிக் கொண்ட அந்த நொடி, எனக்குள்ள ஒரு மின்னல் வெட்டுன மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் சும்மா நிக்கல. நான் அவருக்குப் பதில் முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் நாக்கை நான் ரொம்ப ஆசையா முன்னாடி கொண்டு போய், அவரோட நாக்கோட சேர்த்துப் பிண்ணிக்கிட்டேன்.

நான் அவருக்கு ஈடுகொடுத்து முத்தம் கொடுத்ததைப் பார்த்ததும், ராஜ் அண்ணாவுக்குள்ள ஒரு ஆவேசம் வந்துச்சு.

அவர் தொண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு முனகல் சத்தம் வெளிய வந்துச்சு.

அந்தச் சத்தம் என்னை இன்னும் ரொம்பத் தூண்டி விட்டுச்சு.

இப்போ அவர் தன் ரெண்டு கைகளையும் என் இடுப்பைச் சுத்தி அப்படியே போட்டார்.

அவர் என்னை அவ்ளோ இறுக்கமா, ஒரு தவிப்போட கட்டிப் பிடிச்சார்.

அந்த இறுக்கமான அணைப்புல, என் ரெண்டு முலைகளும் அவரோட அந்த நெஞ்சுல பட்டு நசுங்குச்சு.

அந்த அழுத்தம் என் காம்புகளுக்கு ஒரு புது விதமான வலியையும் சுகத்தையும் ஒன்னா கொடுத்துச்சு.

நானும் என் ரெண்டு கைகளையும் அவரோட கழுத்தைச் சுத்தி இறுக்கமாப் பிண்ணிக்கிட்டேன்.

என் விரல்களை அவரோட பின் மண்டையில இருந்த அடர்த்தியான தலைமுடிக்குள்ள புதைச்சுக்கிட்டேன்.

அவர் முடியைக் கோதிவிட்டுக்கிட்டே, நான் அவர் முத்தத்துக்கு இன்னும் நெருக்கமாப் போனேன்.

இப்போ அந்த முத்தம் ரொம்ப ஈரமா, உணர்ச்சியோட மாறிடுச்சு.

எங்க ரெண்டு பேரோட எச்சிலும் ஒன்னாச் சேர்ந்து கலக்குற அந்தச் சத்தம் அந்த அமைதியான ஹால் முழுக்க ரொம்பத் தெளிவா எதிரொலிச்சுது.

நாங்க முத்தத்துக்காக எந்த ஒரு பிரேக்கும் எடுக்கல. மூச்சு விடக் கூட நாங்க முத்தத்தை நிறுத்தல.

அவர் என் கீழ் உதட்டைத் தன் வாய்க்குள்ள முழுசா இழுத்து வெறித்தனமா உறிஞ்சினார்.

பதிலுக்கு நான் அவரோட மேல் உதட்டைக் கவ்விச் சுவைச்சேன்.

நான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி குடிச்ச மோரோட சுவையும், அவரோட எச்சில் சுவையும் இப்போ எங்க முத்தத்துல ஒன்னாச் சேர்ந்துச்சு.

அவர் என் வாய்க்குள்ள இருக்குற அத்தனை சுவையையும் அப்படியே அனுபவிச்சார்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் முத்தத்தோட உணர்ச்சியை இன்னும் அதிகமாக்குறதுக்காக, மாத்தி மாத்தி எங்க தலைகளைச் சாய்த்து ஆங்கிளை மாத்திக்கிட்டே இருந்தோம்.

இந்த முத்தம் ஒரு நிமிஷத்துக்கும் மேல எந்தத் தடங்கலும் இல்லாமத் தொடர்ந்துச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் வாயால முத்தம் கொடுத்துக்கிட்டு இருந்ததால, எங்க மூக்கு வழியா ரொம்ப வேகமா, பலமா மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு இருந்தோம்.

எங்க மூச்சு காத்து ஒன்னோட ஒன்னு மோதிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ராஜ் அண்ணாவோட வலது கை இப்போ என் முதுகுக்கு நடுவுல ரொம்ப ஸ்ட்ராங்காப் பதிஞ்சிருந்துச்சு.

அவர் அந்த முத்தத்தோட மயக்கத்துலேயே, தன் வலது கையை மெதுவா, இன்ச் இன்ச்சாக் கீழே இறக்க ஆரம்பிச்சார்.

அவரோட உள்ளங்கை என் முதுகுத் தண்டின் வளைவை அப்படியே அளவெடுத்துக்கிட்டே கீழ வந்துச்சு.

அவர் கை இப்போ என் இடுப்புப் பகுதியை வந்தடைஞ்சுது.

நான் புடவையை ரொம்ப லூசா, கீழ இறக்கிக் கட்டியிருந்ததால, என் முதுகுல பாதிக்கும் மேல எந்தத் துணியும் இல்லாம வெற்றுச் சருமமா இருந்துச்சு.

அவரோட அந்தச் சூடான, உள்ளங்கை என் வெற்றுச் சருமத்துல முழுசாப் பட்டுச்சு.

அவர் கை பட்டதும், அந்தச் சூடு தாங்காம நான் என் முதுகை லேசா ஒரு வில் மாதிரி முன்னாடி வளைச்சேன்.

நான் அப்படி வளைஞ்சதும், என்னோட முலைகள் இன்னும் அழுத்தமா அவரோட நெஞ்சுல போய் இடிச்சுக்கிச்சு.

இது எங்க முத்தத்தை இன்னும் அதிகமாப் தூண்டி, ஒரு போர் மாதிரி ஆக்குச்சு.

ராஜ் அண்ணாவோட கை இப்போ என் வெற்று இடுப்புச் சதை மேல அப்படியே விரிஞ்சு பதிஞ்சுது.

நான் அவ்ளோ நேரமா முத்தம் கொடுத்துக் கஷ்டப்பட்டதால, என் இடுப்புச் சருமத்துல ஒரு மெல்லிய வேர்வை படர்ந்திருந்துச்சு.

அவர் அந்த வேர்வையோட ஈரப்பதத்தைத் தன் கைகளாலேயே ஃபீல் பண்ணார்.

அவர் தன் உள்ளங்கையை என் இடுப்புச் சதை மேல வெச்சு, ரொம்ப மெதுவா, வட்ட வடிவத்துல தடவிக் கொடுக்க ஆரம்பிச்சார்.

அவரோட அந்தச் சுழற்சியான தீண்டல், எனக்குள்ள இருந்த ஆசைத் தீயை எண்ணெயை ஊத்தி வளர்த்த மாதிரி ஆக்குச்சு.

என்னால அந்தச் சுகத்தைத் தாங்க முடியல.

என் வாய்க்குள்ள இருந்த அவரோட வாய்க்குள்ளேயே நான் ரொம்பச் சத்தமா முனகினேன்.

"ம்ம்ம்ம்... ஆஹ்..." னு என் முனகல் அவர் தொண்டைக்குள்ள போய் எதிரொலிச்சுது.

அந்த வெறியில, என் விரல் நகங்கள் அவரோட கழுத்துப் பகுதியில லேசா அழுந்து, ஒரு கீறலை உருவாக்குச்சு.

அவர் அதை ஒரு வலியா நினைக்கல, அது அவருக்கு இன்னும் ஒரு போதையைத்தான் கொடுத்துச்சு.

ராஜ் அண்ணா இப்போ தன் கையை என் இடுப்புல இருந்து ரொம்ப மெதுவா, முன்பக்கமா என் வயிற்றை நோக்கி நகர்த்தினார்.

என் இடுப்போட அந்த மென்மையான சதைப்பகுதியை அவர் விரல்கள் லேசா வருடிக்கிட்டே முன்னாடி வந்துச்சு.

அவரோட விரல்கள் இப்போ என் சாஃப்ட்டான, வெற்று அடிவயிற்றை அடைஞ்சுது.

என் வயிறு லேசா ஏறி ஏறி இறங்குறதை அவர் தன் உள்ளங்கையாலேயே உணர்ந்தார்.

அவர் விரல்கள் ரொம்பச் சரியா, என்னோட தொப்புள் குழியைக் கண்டுபிடிச்சு அங்கேயே நின்னுச்சு.

அவர் தன் கையின் அசைவை அந்த இடத்துல அப்படியே நிறுத்திக்கிட்டார்.

அவர் தன் நடுவிரலை மட்டும் கொஞ்சம் வளைச்சு, நேரா என் தொப்புள் குழிக்குள்ள ரொம்ப அழுத்தமாப் பதிச்சார்.

அவர் விரல் என் தொப்புளுக்குள்ள முழுசா இறங்குச்சு.

அந்தத் தொப்புள் குழிக்குள்ள ஏற்கனவே கசிஞ்சிருந்த அந்த லேசான ஈரப்பசையை அவர் விரல்கள் வருடிச்சு.

என் தொப்புள் அவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வான ஒரு இடம். அங்க அவர் விரல் பட்டதும் எனக்கு மூச்சு நின்ன மாதிரி ஆச்சு.

அவர் தன் விரலை அப்படியே சும்மா வெச்சுக்கல.

அந்தத் துளையோட உள்வட்டத்தை அவர் தன் விரலால தடவிக் கொடுத்தார்.

ரொம்ப மெதுவா, ஒரு வட்ட வடிவத்துல அவர் தன் விரலை என் தொப்புளுக்குள்ள சுழற்றினார்.

அவரோட விரல்ல இருந்த அந்தச் சொரசொரப்பு என் சாஃப்ட்டான தொப்புளுக்குள்ள பட்டதும் எனக்கு அவ்ளோ கூச்சமா இருந்துச்சு.

ஆனா அந்தக் கூச்சம் ஒரு வலிக்கான கூச்சம் இல்லை, அது ஒரு அப்பட்டமான சுகத்துக்கான கூச்சம்.

அவர் தன் விரலை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தி, என் தொப்புளோட அளவை அளவெடுத்தார்.

அவர் விரல் உள்ளே போகப் போக, என் அடிவயிற்றுல ஒரு சூடு கிளம்புச்சு.

அந்தச் சூடு நேரா என் தொடைகளுக்கு நடுவுல ஒரு கரண்டைப் பாய்ச்சுச்சு.

என்னோட நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சுருண்டு இழுத்துக்கிச்சு.

"ஆஹ்..." னு நான் ஒரு சத்தமான முனகலை வெளிய விட்டேன்.

அவர் தொப்புளுக்குள்ள விரலை வெச்சுக்கிட்டே, முத்தத்தோட வேகத்தை இன்னும் அதிகமாக்கினார்.

முத்தம் ஒரு பக்கம், தொப்புள்ல விரல் ஒரு பக்கம்னு என்னை ரெண்டு பக்கமும் அவர் திணற அடிச்சார்.

அவர் தன் கட்டை விரலால என் தொப்புளுக்கு மேல இருந்த சதையை லேசாத் தேய்த்தார்.

நடுவிரல் தொப்புளுக்குள்ள சுழல, கட்டை விரல் வெளிய தேய்க்க, எனக்குப் பைத்தியமே பிடிச்சிடும் போல இருந்துச்சு.

'இப்படி எல்லாம் ஒரு ஆம்பளை பண்ணுவானா?' னு என் மூளை ஆச்சரியப்பட்டுச்சு.

கார்த்திக் என்னை முத்தம் கொடுக்கும்போது என் வயிற்றைக் கூடத் தொட்டது கிடையாது.

ஆனா இவர் என் தொப்புளுக்குள்ள அவ்ளோ விளையாடுறார்.

அவர் விரல் என் தொப்புளோட சுவர்களை உரசும்போது, எனக்குள்ள ஒரு தவிப்பு வந்துச்சு.

நான் என் இடுப்பை லேசா முன்னாடி தூக்கி, அவரோட விரலுக்கு இன்னும் இடம் கொடுத்தேன்.

அவர் என் இடுப்போட அசைவைப் புரிஞ்சுகிட்டார்.

அவர் இன்னும் கொஞ்சம் உள்ளே விரலைத் தள்ளினார்.

அந்தத் தொடுதல் என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மின்னலை வெட்ட வெச்சுது.

"ஸ்ஸ்ஸ்..." னு நான் பற்களைக் கடிச்சுக்கிட்டுச் சத்தம் போட்டேன்.

அவர் என் தொப்புளுக்குள்ள இருந்த ஈரத்தை விரலால தொட்டு வெளிய எடுத்தார்.

அப்புறம் மறுபடியும் அதே விரலை உள்ளே விட்டார்.

இந்த அசைவு ஏதோ வேற ஒரு விஷயத்தை எனக்கு ஞாபகப்படுத்துச்சு.

என் புண்டை அவ்ளோ ஈரமா, ஒரு துடிப்போட இருக்கிறதை நான் உணர்ந்தேன்.

அவர் தொப்புள்ல பண்ற ஒவ்வொரு அசைவும் நேரா என் புண்டைக்குள்ள எதிரொலிச்சுது.

நான் அவரோட வாய்க்குள்ளேயே முனகினேன்.

என் எச்சிலும் அவர் எச்சிலும் ஒன்னாச் சேரும்போது, நான் அவர் பேரைச் சொல்ல ட்ரை பண்ணேன்.

"ராஜ்..." னு நான் முனகினேன்.

நான் அவர் பேரைச் சொன்னது அவருக்கு ஒரு வெறியைக் கொடுத்துச்சு.

அவர் தன் விரலைத் தொப்புளுக்குள்ள வெச்சு ஒரு சுழற்று சுழற்றினார்.

அந்தத் திருகல் எனக்கு ஒரு வேதனையான சுகத்தைக் கொடுத்துச்சு.

நான் மறுபடியும் அவரோட வாய்க்குள்ளேயே என்னோட எச்சில் முனகலை விட்டேன்.

"ம்ம்ம்ம்ப்..." னு நான் ஒரு தவிப்போட சத்தம் போட்டேன்.

என்னால அந்த முத்தத்தைத் தொடர முடியல.

நான் அவரை விட்டுப் பிரிஞ்சு போக விரும்பல, ஆனா எனக்கு மூச்சு விடணும்னு தோணுச்சு.

நான் சரியா ஒரு செகண்ட் மட்டும், அவரோட உதடுகள்ல இருந்து என் உதடுகளைப் பிரிச்சேன்.

நான் ஒரு நடுங்குற மூச்சை உள்ளே இழுத்தேன்.

"ஆஹ்ஹ்... ராஜ்..." னு நான் எனக்குத் தெரியாமலேயே, அண்ணாங்குற வார்த்தையை மறந்துட்டு அவர் பேரை மட்டும் சொல்லிச் சத்தமா முனகினேன்.

நான் அப்படி அவர் பேரைச் சொன்ன அடுத்த செகண்டே, ராஜ் அண்ணா மறுபடியும் என் உதடுகளைத் தன் உதடுகளால கவ்விப் பிடிச்சார்.

அந்த பிரெஞ்ச் கிஸ் மறுபடியும் எந்தத் தடங்கலும் இல்லாமத் தொடர ஆரம்பிச்சுது.

அவர் முத்தம் கொடுத்துக்கிட்டே, என் தொப்புளுக்குள்ள இருந்த தன் விரலை இன்னும் கொஞ்சம் உள்ள தள்ளினார்.

நான் என் வயிற்றை இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி தூக்கி, அவரோட விரல் என் தொப்புளுக்குள்ள இன்னும் போக நான் வசதி பண்ணிக் கொடுத்தேன்.

ஒரு அஞ்சு நிமிஷமாவது அவர் என் தொப்புளுக்குள்ள அவ்ளோ விளையாடினார்.

என் தொப்புள் குழி அவர் விரல்களால சிவந்து போயிருக்கும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

அந்தத் தொப்புள் விளையாட்டு எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு.

அப்புறம் அவர் தன் விரலைத் தொப்புள்ல இருந்து வெளிய எடுத்தார்.

இப்போ அவர் தன்னோட முழு உள்ளங்கையையும், என் வேர்வை படிஞ்ச, சூடான வெற்று வயிறு முழுக்கத் தடவிக் கொடுக்க ஆரம்பிச்சார்.

என் வயிற்றோட அந்த மென்மையான, சதைப்பற்றான வளைவுகளை அவர் ரொம்ப ஆசையாத் தன் கைகளுக்குள்ள வெச்சு விளையாடினார்.

என் சருமம் எவ்ளோ சூடா இருக்குன்னு அவர் தன் கைகளாலேயே அளவெடுத்தார்.

நான் இப்போ அவர் மேல ஒரு மெழுகு மாதிரி உருகி வழிஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

என்கிட்ட இனிமே எந்த ஒரு எதிர்ப்பும் இல்லை, எந்த ஒரு தயக்கமும் மிச்சம் இல்லை.

நான் சோபாவுல என் கால்களை லேசா அட்ஜஸ்ட் பண்ணி, என் ரெண்டு தொடைகளையும் கொஞ்சம் விரிச்சு வெச்சேன்.

நான் அப்படித் தொடைகளை விரிச்சதும்...

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த அந்த இரும்பு மாதிரி ஸ்ட்ராங்கான விறைப்பு, இப்போ என்னோட உள் தொடையில எந்த ஒரு கேப்பும் இல்லாம ரொம்ப அழுத்தி முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

நான் என் உடம்போட மொத்த எடையையும் அவர் மேல சாய்த்து, அவரோட அந்த விறைப்பான பகுதியில என்னோட உடம்பை லேசாத் தேய்த்து உரசினேன்.

அந்த உரசல் எனக்கு அவ்வளவு சொர்க்கமா இருந்துச்சு.

ராஜ் அண்ணாவோட கை இப்போ என் வயிற்றை விட்டுட்டு, மெதுவா மேலே நோக்கி நகர ஆரம்பிச்சுது.

அவர் கை என் வெற்று வயிற்றைத் தாண்டி, என் நெஞ்சுப் பகுதியை நோக்கிப் பயணிச்சுது.

அவரோட விரல்கள் ரொம்ப மெதுவா, ஒரு சுணக்கம் காட்டி மேலே போச்சு.

நான் ரொம்ப எதிர்பார்ப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'எப்போ அவர் என் முலையைத் தொடுவார்?' னு என் மனசு அவ்ளோ ஆசையா அடிச்சுக்கிச்சு.

அவரோட கைகள் என் ஜாக்கெட்டோட கீழ் விளிம்பைத் தொட்டுச்சு.

அந்தத் தையல் ஓரத்துல அவர் விரல்கள் பட்டு உரசினதும் என் முலைக்காம்புகள் இன்னும் கொஞ்சம் விறைச்சுப் போச்சு.

அவர் அங்கேயே நிக்காம, தன் கையை இன்னும் கொஞ்சம் மேல கொண்டு போனார்.

அவரோட அந்த ஸ்ட்ராங்கான உள்ளங்கை, அந்த மெல்லிய காட்டன் புடவைக்கு மேலேயே என்னோட இடது முலையை நோக்கிப் போச்சு.

அவர் எடுத்த உடனே என் முலையைப் பிசையல.

முதல்ல அவர் தன் விரல்களால என் முலையோட அடிப்புறத்தை லேசாத் தாங்கிப் பிடிச்சார்.

என் முலையோட அந்தப் பாரத்தை, அதோட கனத்தை அவர் தன் கைகளுக்குள்ள முழுசா உணர்ந்தார்.

அப்புறம் அவர் தன் உள்ளங்கையை என் முலையோட முழு வட்டத்துலயும் தட்டையாப் பதிச்சார்.

அவர் கை அவ்ளோ சூடா இருந்துச்சு.

அந்த காட்டன் புடவைக்கு மேல அவர் கை பட்டதும், என் உடம்பே ஒரு நிமிஷம் தீயில பட்ட மாதிரி ஆச்சு.

அவரோட விரல்கள் என் முலையைச் சுத்தி ஒரு வளையம் மாதிரி அமைஞ்சுது.

அவர் லேசாத் தன் விரல்களை உள்ளே அழுத்தி, என் முலையோட மென்மையை செக் பண்ணார்.

அவர் அப்படி லேசா அமுக்குனதும், என்னால கத்தாம இருக்க முடியல.

நான் அவரோட வாய்க்குள்ளேயே ரொம்பச் சத்தமா மூச்சு வாங்கினேன்.

என் காம்பு விறைச்சுப் போய் அந்தத் துணியைத் தாண்டி அவர் உள்ளங்கையில உரசிக் கிட்டு இருந்ததை அவர் நோட் பண்ணார்.

அவர் தன் உள்ளங்கையை லேசாச் சுழற்றி, என் காம்பை இன்னும் கொஞ்சம் உரசி விட்டார்.

அந்த உரசல் எனக்கு அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு.

அவர் என் முலையை ரொம்ப ஆசையா, ஒரு குழந்தைக்குத் தாலாட்டுப் பாடுற மாதிரி மெதுவாப் பிசைஞ்சார்.

அவரோட விரல்கள் ஜாக்கெட்டுக்கு மேலேயே என் சதைல பதிஞ்சு அமுங்குச்சு.

அந்த அழுத்தம் என் உடம்புக்குள்ள புதுப்புது உணர்ச்சிகளை உருவாக்குச்சு.

'கார்த்திக் எப்போவும் அவசரமாப் பிசைஞ்சுட்டுப் போயிடுவார்.'

'ஆனா இவர் எவ்ளோ பொறுமையா, எவ்ளோ ரசனையாப் பிசையுறார்'னு நான் நெனச்சுக்கிட்டேன்.

அவர் ஒவ்வொரு தடவை என் முலையை அமுக்கும்போதும், நான் அவருக்கு முத்தத்துல என் நன்றியைக் காட்டினேன்.

அவரோட கை என் முலையில ஒரு மேஜிக் பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் இப்போ அவர் என் முலையை ஆவேசமாப் பிசைஞ்சு கசக்கப் போறார்னு அவ்வளவு எதிர்பார்ப்போட, தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் உடம்பே அந்த சுகத்துக்காகத் தயாராகிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் தன் விரல்களை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பதிய வெச்சார்.

நான் கண்களை இறுக்கமா மூடி, அந்தச் சுகத்தை வரவேற்கக் காத்திருந்தேன்.

ஆனா திடீர்னு...=

ட்ரிங்... ட்ரிங்... ட்ரிங்...

அது ஒரு போன் அடிக்கிற சத்தம்.

ராஜ் அண்ணாவோட பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள்ள இருந்த அவரோட போன் சத்தமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அந்தச் சத்தம் எங்களை இந்த உலகத்துக்கு மறுபடியும் கூட்டிட்டு வந்துச்சு.

ஒரு பக்கெட் ஐஸ் தண்ணியைத் தலையில ஊத்துன மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் உடனே அந்த முத்தத்தை அப்படியே பாதியில நிறுத்தினார்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் எங்க முகங்களை ஒருத்தரை ஒருத்தர் விட்டுப் பிரிச்சோம்.

நாங்க மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே ஒருத்தர் முகத்தை ஒருத்தர் அமைதியாப் பார்த்துக்கிட்டோம்.

எங்க ரெண்டு பேரோட உதடுகளும் எச்சில் பட்டு அவ்ளோ பளபளன்னு மின்னுச்சு.

எங்க உதடுகளுக்கு நடுவுல ஒரு மெல்லிய எச்சில் கம்பி இழுத்துக்கிட்டு வந்து அப்புறம் அருந்துச்சு.

ஆனா அந்த போன் சத்தம் மட்டும் நிக்கவே இல்லை.

ட்ரிங்... ட்ரிங்... ட்ரிங்...

அது விடாம அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

என் பார்வை தானாகவே அவரோட அந்தப் பேண்ட் பாக்கெட்டை நோக்கித் திரும்புச்சு.

'யாரு இப்போ கால் பண்றது?' னு என் மனசுல ஒரு பயம் வந்துச்சு.

'ஒருவேளை ரேணுகா அக்காவா இருக்குமோ?' னு நெனச்சதும் எனக்கு வேர்த்துச்சு.

[yazhiniram]

-----------
Part 127
-----------


அந்த ஹால்ல ட்ரிங்... ட்ரிங்... னு போன் சத்தம் கேட்டுச்சு.

முத்தத்தோட மயக்கத்துல இருந்த நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

கண்கள் திறக்காமலேயே அந்தச் சத்தம் என்னைக் கொஞ்சம் விழிப்படைய வெச்சுது.

என் ரெண்டு கைகளாலயும் அவரோட நெஞ்சை வேகமாப் பின்னாடி தள்ளினேன்.

"அண்ணா... இருங்க..."

"உங்க போன் அடிக்குது பாருங்க..." னு நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே சொன்னேன்.

"அதை எடுங்க அண்ணா..." னு நான் அவசரமாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா முத்தத்தை நிறுத்திட்டு என்னைப் பார்த்தார்.

அவர் முகத்துல எந்தப் பயமும் இல்லை.

கேஷுவலாத் தன் பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள்ள கையை விட்டார்.

போனை வெளிய எடுத்தார்.

நான் கொஞ்சம் எட்டி அந்த போன் ஸ்கிரீனைப் பார்த்தேன்.

அதுல 'ரேணுகா' னு பேர் வந்துச்சு.

அதைப் பார்த்ததும் எனக்கு அதிர்ச்சியா இருந்துச்சு.

நான் பயந்துபோய் அவர் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

"அண்ணா... அக்கா கூப்பிடுறாங்க..."

"எதுக்கு லேட்னு கேட்கப் போறாங்க..." னு நான் அவசரமாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா என்னைப் பார்த்து லேசாச் சிரிச்சார்.

அவர் அந்தப் பச்சைக் கலர் பட்டனை அழுத்திப் போனை அட்டெண்ட் பண்ணார்.

போனைத் தன் காதுக்குக் கொண்டு போனார்.

"சொல்லு ரேணு..." னு கூலாப் பேச ஆரம்பிச்சார்.

போன் ஸ்பீக்கர்ல இருந்து ரேணுகா அக்காவோட குரல் எனக்கு இங்க வரைக்கும் நல்லாக் கேட்டுச்சு.

"என்ன பண்றீங்க நேரமா?" னு அக்கா கொஞ்சம் கோபமாக் கேட்டாங்க.

"ஒரு கப் தயிர் வாங்கிட்டு வர இவ்வளவு நேரமா ஆகும்?"

"எங்க போனீங்க?"

"இன்னும் ஏன் மேல வரல?"

"நான் இங்க மீட்டிங்ல இருக்கேன், நீங்க என்னடான்னா கீழயே உக்காந்துட்டீங்களா?" னு அக்கா அடுக்கடுக்காக் கேள்விகளைக் கேட்டாங்க.

இதைக் கேட்டதும் எனக்கு அப்படியே ஷாக் ஆகிடுச்சு.

நான் அதிர்ச்சியில உறைஞ்சுட்டேன்.

நான் என் ஈரம் படிஞ்ச கீழ் உதட்டைப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவரோட முத்தத்தோட ஈரம் இன்னும் என் உதட்டுல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அப்படி உதட்டைக் கடிக்கிறதை ராஜ் அண்ணா கவனிச்சிட்டார்.

அவரோட கண்கள் நேரா என் முகத்துலதான் இருந்துச்சு.

என் வீங்குன, ஈரமான உதடுகளையே அவர் ரசனையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தார்.

அவர் போன்ல அக்காகிட்ட அமைதியாப் பதில் சொன்னார்.

"இல்லை ரேணு..."

"நான் எங்கயும் போகல..."

"நான் இங்க பவி வீட்டுலதான் இருக்கேன்" னு அவர் சொன்னார்.

"அப்புறம் ஏன் லேட் ஆகுது?"

"சீக்கிரம் வர வேண்டியதுதானே?" னு ரேணுகா அக்கா கேட்டாங்க.

ராஜ் அண்ணா என் உதடுகளையே பாத்துக்கிட்டு, ஸ்மூத்தா ஒரு பதிலைச் சொன்னார்.

"நான் கொஞ்சம் ஜூஸ் குடிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன் ரேணு..."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் கண்கள் அதிர்ச்சியில அப்படியே அகலமா விரிஞ்சது.

'என்னது? ஜூஸா?' னு நான் எனக்குள்ள கத்திக்கிட்டேன்.

நான் அவசரமா என் ரெண்டு கைகளையும் அவர் முன்னாடி ஆட்டினேன்.

'ஐயோ... ' னு நான் சைகையில அவரைத் தடுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

போன்ல அக்கா ஆச்சரியமாக் கேட்டாங்க.

"ஜூஸா?"

"ஆமா ரேணு..."

"பவி எனக்காக ஸ்வீட்டா ஒரு ஜூஸ் கொடுத்தா..."

"அதைத்தான் குடிக்க லேட் ஆகிடுச்சு" னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

அவர் எந்த ஜூஸை மீன் பண்றார்னு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சது.

எனக்கு வெக்கத்துல என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.

நான் என் ரெண்டு கைகளாலயும் என் முகத்தை அப்படியே மூடிக்கிட்டேன்.

'கடவுளே, இவர்கிட்ட நான் முழுசா மாட்டிக்கிட்டேனே' னு என் மனசு நினைச்சுச்சு.

நல்லவேளை, அக்காவுக்கு அந்த டபுள் மீனிங் புரியல.

"ஓஹோ... சரி சரி..."

"ஜூஸ் குடிச்சது போதும்."

"சீக்கிரம் அந்தத் தயிரை எடுத்துட்டு மேல வாங்க" னு அக்கா சொன்னாங்க.

"சரி ரேணு..."

"நான் இப்போவே வர்றேன்" னு ராஜ் அண்ணா சொன்னார்.

"சரி சீக்கிரம் வாங்க" னு சொல்லிட்டு அக்கா போனை கட் பண்ணிட்டாங்க.

ராஜ் அண்ணா போனைத் தன் பாக்கெட்டுக்குள்ள மறுபடியும் போட்டுக்கிட்டார்.

அவர் என்னைப் பார்த்து ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு சிரிச்சார்.

நான் என் முகத்துல இருந்த கைகளை எடுத்தேன்.

என் நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

"எதுக்கு அண்ணா அப்படிச் சொன்னீங்க?" னு நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"எப்படிச் சொன்னேன்?" னு அவர் ஒன்னும் தெரியாத மாதிரி அப்பாவித்தனமாக் கேட்டார்.

"ஸ்வீட்டான ஜூஸ்னு ஏன் அக்காட்ட சொன்னீங்க?"

"நான் உங்களுக்கு வெறும் மோர் தான கொடுத்தேன்?"

"அதுவும் மோரை ஜூஸ்னு சொல்றீங்க?" னு நான் கேட்டேன்.

"ஆமா... நீ எனக்கு மோர் கொடுத்த..." னு சொல்லிட்டு,

ராஜ் அண்ணா சிரிச்சார்.

"நான் ஒரு நிஜத்தைத்தான் பவி சொன்னேன்."

"நீ கொடுத்த அந்த மோர் ஜில்லுனு இருந்துச்சு..."

"ஆனா உன் வாயில இருந்து நான் குடிச்ச அந்த ஜூஸ் இருக்கே..."

"அது சூடா, ஸ்வீட்டா இருந்துச்சு பவி."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் என் முகம் செக்கச் செவேர்னு தக்காளிப் பழம் மாதிரி சிவந்துருச்சு.

அந்தப் பிரெஞ்ச் கிஸ்ஸைத்தான் அவர் ஜூஸ்னு சொல்றார்னு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சது.

"நீங்க மோசம் அண்ணா..."

"உங்களுக்கு அவ்ளோ தைரியம்..."

"அக்காகிட்டயே இப்படிப் பேசுறீங்க" னு நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

"உன்னைப் பார்த்தா யாருக்குத்தான் தைரியம் வராது பவி?" னு அவர் என்னைப் பார்த்து கண்ணடிச்சார்.

என் மூச்சு இன்னும் வேகமா வந்துகிட்டு இருந்துச்சு.

"அக்கா வெயிட் பண்றாங்க அண்ணா..."

"நீங்க முதல்ல மேல போங்க..." னு நான் அவரைப் போகச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் கையில இருந்த வாட்ச்சை ஒரு தடவை பார்த்தார்.

"ஆமா பவி, நான் கிளம்பணும்."

"நாங்க இப்போ ஹாஸ்பிட்டல் போகணும்" னு அவர் சொன்னார்.

நான் கொஞ்சம் அக்கறையாக் கேட்டேன்.

"ஹாஸ்பிட்டலா?"

"ஏன் அண்ணா? என்ன ஆச்சு?"

"யாரைப் பார்க்கப் போறீங்க?" னு நான் கேட்டேன்.

"ஒரு சொந்தக்காரங்களைப் பார்க்கப் போறோம் பவி" னு அவர் அமைதியாச் சொன்னார்.

"எதுவும் சீரியஸா அண்ணா?" னு நான் கவலையோட கேட்டேன்.

"இல்லை பவி, சும்மா ஒரு ரெகுலர் விசிட்தான்."

"பார்த்துட்டு வந்துடுவோம்" னு அவர் சொன்னார்.

"ஓஹ் சரி அண்ணா"

"ஊருக்குப் போறீங்களா?" னு நான் கேட்டேன்.

"இல்ல, இல்ல, ஒரு சில மணி நேரம் தான் ஆகும் பவி."

"நாங்க திரும்பி வர ஈவினிங் ஆகிடும்" னு அவர் சொன்னார்.

நான் உடனே டீப்பாய் டேபிள் மேல இருந்த அந்தத் தயிர் கப்பைப் பார்த்தேன்.

"அப்போ இன்னைக்கு ராத்திரி நீங்களும் அக்காவும் வீட்டுல சமைக்க மாட்டீங்களா அண்ணா?" னு நான் கேட்டேன்.

"கண்டிப்பாச் சமைக்க மாட்டோம் பவி."

"வரவே நைட் ஆகிடும். வெளிய ஏதாவது சாப்பிட்டுப்போம்" னு அவர் சொன்னார்.

நான் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

"நீங்க எதுக்கு அண்ணா வெளிய சாப்பிடணும்?"

"ராத்திரி டின்னருக்கு நீங்க இங்கயே வந்துடுங்க அண்ணா" னு நான் ஒரு சிரிப்போட சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா என்னைப் பார்த்தார்.

"டின்னருக்கா?"

"இங்கயா?" னு அவர் ஆச்சரியமாக் கேட்டார்.

"ஆமா அண்ணா."

"நீங்க இங்கயே சாப்பிடுங்க" னு நான் அழைப்பு கொடுத்தேன்.

"வேணாம் பவி."

"எதுக்கு உனக்கு கஷ்டம்?" னு அவர் மறுத்தார்.

"இதுல என்ன அண்ணா கஷ்டம் இருக்கு?"

"அக்கா ஹாஸ்பிட்டல் போயிட்டு வர டயர்டா இருப்பாங்க."

"நீங்க ரெண்டு பேரும் கீழ வந்துடுங்க."

"நான் இன்னைக்கு நைட் சூப்பரா டின்னர் ரெடி பண்றேன்" னு நான் ஆசையாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் தலையை லேசா ஒரு பக்கமாச் சாய்த்தார்.

"நீ நிஜமாத்தான் சொல்றியா பவி?"

"எங்களுக்குச் சமைக்க உனக்கு ஓகே தானா?" னு அவர் கேட்டார்.

"ஆமா அண்ணா, எனக்கு ஓகே."

"கார்த்திக்கும் இங்கதான இருப்பார்."

"நம்ம நாலு பேரும் ஒன்னாச் சேர்ந்து சாப்பிடலாம்" னு நான் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா லேசாத் தலையாட்டினார்.

"சரி பவி."

"நாங்க வர்றோம்."

"ஆனா எனக்கு ஒரு கண்டிஷன் இருக்கு" னு அவர் தந்திரமாச் சொன்னார்.

"என்ன கண்டிஷன் அண்ணா?" னு நான் புரியாமக் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் பார்வையை என் முகத்துல இருந்து மெதுவாப் கீழ இறக்கினார்.

அவர் பார்வை நேரா என் நெஞ்சுப் பக்கமாப் போச்சு.

அந்தப் ப்ளூ கலர் புடவைக்குக் கீழ முட்டிக்கிட்டு இருந்த என் முலைகளை அவர் நேரடியா, அப்பட்டமாப் பார்த்தார்.

"நான் டின்னருக்கு வரணும்னா..."

"சாப்பிட்டு முடிச்சதும்..."

"எனக்கு என்னோட டெஸர்ட் வேணும் பவி" னு அவர் ஆசையாச் சொன்னார்.

அவர் எந்த டெஸர்ட்டை மீன் பண்றார்னு எனக்குப் பட்டக்னு புரிஞ்சுது.

என் முகம் மறுபடியும் செக்கச் செவேர்னு சிவந்துருச்சு.

நான் உடனே என் ரெண்டு கைகளையும் நெஞ்சுக்குக் குறுக்கப் போட்டு, என் முலைகளை இறுக்கமா மறைச்சுக்கிட்டேன்.

"நோ..."

"அதெல்லாம் கிடைக்காது அண்ணா."

"எந்த டெஸர்ட்டும் இங்க இல்லை" னு நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா உதட்டுல ஒரு குறும்புத்தனமான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"டெஸர்ட் இல்லாத டின்னர் முழுமையாகாது பவி."

"அது எனக்குக் கண்டிப்பா வேணும்" னு அவர் அடம் பிடிச்சார்.

"உங்க வைஃப் கூட வர்றாங்க அண்ணா."

"அவங்க உங்களுக்குப் பக்கத்துலேயே உக்காந்திருப்பாங்க."

"அதை மறந்துடாதீங்க" னு நான் அவருக்கு ஞாபகப்படுத்தினேன்.

"எனக்குத் தெரியும் பவி."

"அவ இருந்தாலும் எனக்கு என் டெஸர்ட் வேணும்" னு அவர் சொன்னார்.

"உங்களுக்கு ஒன்னும் கிடைக்காது அண்ணா."

"நீங்க சும்மா சாப்பிட்டுட்டுப் போக வேண்டியதுதான்" னு நான் உறுதியாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா சத்தமாச் சிரிச்சார்.

"பார்க்கலாம் பவி."

"ஈவினிங் என்ன நடக்குதுன்னு நாம பார்ப்போம்" னு அவர் ஒரு சவால் விடுற மாதிரிச் சொன்னார்.

நான் என் தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டினேன்.

"நீங்க ஓவராப் பண்றீங்க அண்ணா."

"நீங்க முதல்ல இங்க இருந்து கிளம்புங்க."

"அக்கா மேல வெயிட் பண்றாங்க" னு நான் அவரைத் துரத்துனேன்.

ராஜ் அண்ணா சிரிப்பை அப்படியே நிறுத்தினார்.

அவர் என் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தார்.

"இன்னும் அண்ணாவா?" னு அவர் கூர்மையாக் கேட்டார்.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டினேன்.

"என்ன அண்ணா?" னு நான் மறுபடியும் கேட்டேன்.

"என்னோட முத்தத்தை நீயும் ஆசையா ஏத்துக்கிட்ட..."

"நாம ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் இவ்ளோ நெருக்கமா இருந்துட்டோம்..."

"அப்புறமும் என்னைப் பார்த்து அண்ணா னு கூப்பிடுறியே?"

"இது உனக்கே கொஞ்சம் கூடச் சிரிப்பா இல்லையா பவி?" னு அவர் நேரடியா, எந்த ஒளிவு மறைவும் இல்லாமக் கேட்டார்.

அவர் அப்படி நேருக்கு நேராக் கேட்டதும் நான் என் கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அப்புறம் நான் உங்களை என்னன்னு கூப்பிடணும்?" னு நான் வெக்கத்தோட கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் தோள்பட்டையை லேசாத் தூக்கினார்.

"வேற ஏதாவது கூப்பிடு பவி."

"உனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி கூப்பிடு" னு அவர் சொன்னார்.

நான் கொஞ்சம் யோசிச்சேன்.

"நான் என்னன்னு கூப்பிடுறது?"

"பேர் சொல்லி கூப்பிடவா?" னு நான் கேட்டேன்.

"வெறும் ராஜ்னு கூப்பிடு பவி. அது போதும்" னு அவர் சொன்னார்.

"நோ..."

"என்னால அப்படி உங்க பேரைச் சொல்லிக் கூப்பிட முடியாது."

"அது எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு" னு நான் தயக்கத்தோட சொன்னேன்.

"ஒரு மாதிரி இருக்கா?"

"ஆமா..."

"அப்போ வேற ஒரு வார்த்தையைக் கண்டுபிடி பவி" னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

நான் அவர் கண்களை நேராப் பார்த்தேன்.

எனக்குள்ள ஒரு குறும்பு வந்துச்சு.

"மாமா?" னு நான் விளையாட்டாக் கேட்டேன்.

"மாமான்னு கூப்பிடவா?" னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், ராஜ் அண்ணா வாய் விட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

"மாமாவா?" னு அவர் சிரிப்புக்கிடையில கேட்டார்.

"ஆமா... மாமா."

"இது கொஞ்சம் நல்லா இருக்கே?" னு நான் கிண்டல் பண்ணேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் சிரிப்பைக் கொஞ்சம் அடக்கிக்கிட்டார்.

அவர் முகத்துல ஒரு அழகான புன்னகை இருந்துச்சு.

"சரி பவி."

"உனக்கு எது தோணுதோ அப்படியே கூப்பிடு."

"நீ என்னைக் கூப்பிடுற அந்த அண்ணாங்குற வார்த்தைகூட எனக்கு ஓகே தான்."

"நீ மாமான்னு கூப்பிட்டாலும் எனக்கு ஓகே தான்."

"நீ என்ன கூப்பிட்டாலும் நான் சந்தோஷமா ஏத்துப்பேன்" னு அவர் அன்பாச் சொன்னார்.

நான் மெதுவாத் தலையாட்டினேன்.

"ஆனா அண்ணா..."

"என்னால ரேணுகா அக்கா முன்னாடியோ, இல்ல கார்த்திக் முன்னாடியோ உங்களை மாமான்னு கூப்பிட முடியாது."

"அது தப்பாத் தெரியும்."

"அவங்க முன்னாடி நான் எப்பவும் போல அண்ணான்னுதான் கூப்பிடுவேன்" னு நான் தயக்கத்தோட சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைச்சார்.

"எனக்குப் புரியுது பவி."

"இது உனக்கும் எனக்கும் நடுவுல இருக்குற ஒரு ரகசியமான விஷயம்."

"நீ மத்தவங்க முன்னாடி என்னை என்ன வேணும்னாலும் கூப்பிடு."

"ஆனா நாம ரெண்டு பேரும் மட்டும் தனியா இருக்கும்போது..."

"நீ என்னைக் கூப்பிடுற விதமே வேற மாதிரி இருக்கணும்" னு அவர் கண்ணடிச்சார்.

"ஓகே அண்ணா..." னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் ரெண்டு கைகளையும் தன் முழங்கால் மேல வெச்சு, சோபாவுல இருந்து லேசா முன்னாடி சாய்ந்து எழுந்து நின்னார்.

அவர் நேரா அந்த டீப்பாய் டேபிள் கிட்டப் போனார்.

அங்க இருந்த அந்தத் தயிர் கப்பைத் தன் இடது கையால எடுத்தார்.

அவர் நின்னதும், நானும் சோபாவுல இருந்து உடனே எழுந்து நின்னேன்.

நான் கட்டியிருந்த அந்தப் ப்ளூ கலர் புடவை கொஞ்சம் லூசா இருந்துச்சு.

நான் அதை அவசரமா என் கையால இழுத்துச் சரி பண்ணேன்.

நான் அவருக்கு நேரா முன்னாடி போய் நின்னேன்.

"அக்காட்ட அந்தத் தயிரைப் பத்திரமாகக் கொடுத்துடுங்க அண்ணா."

"கீழ கொட்டிடாதீங்க" னு நான் அக்கறையாச் சொன்னேன்.

"சரி பவி" னு அவர் சொன்னார்.

அவர் அந்தத் தயிரை எடுத்துக்கிட்டு மெயின் டோர் பக்கமாத் திரும்பிப் போவார்னு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா பின்னாடி திரும்பல.

அதுக்குப் பதிலா, அவர் என்னை நோக்கி ஒரு அடி முன்னாடி எடுத்து வெச்சார்.

எங்களுக்கு நடுவுல இருந்த அந்த ஒரு சின்ன இடைவெளியையும் அவர் முழுசா அடைச்சார்.

"ஹச்..." னு நான் மூச்சு வாங்கினேன்.

அவர் தன் கையில இருந்த அந்தத் தயிர் கப்பைத் திரும்பவும் அதே டேபிள் மேல டக்குன்னு வெச்சார்.

அடுத்த செகண்டே, அவரோட அந்த ரெண்டு கைகளும் என் உடம்பைச் சுத்தி வளைச்சுது.

அவர் என்னை பலமான ஒரு அணைப்புல தன் பக்கம் இழுத்தார்.

அவர் நெஞ்சோட என் உடம்பு ஹார்டா மோதிச்சு.

என் நெஞ்சுச் சதை அவரோட அந்த நெஞ்சுல பட்டு முழுசா நசுங்குச்சு.

"கீக்..." னு என் தொண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு சத்தம் வந்துச்சு.

அவர் கொஞ்சம் கூடத் தயங்காம, தன் முகத்தை நேரா என் கழுத்து வளைவுக்குள்ள புதைச்சார்.

என் கைகள் ரெண்டும் என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம என் பக்கவாட்டுல அப்படியே விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.

ராஜ் அண்ணா என் கழுத்துல இருந்த அந்த வேர்வை வாசனையை வேகமாத் தன் மூச்சுக்குள்ள இழுத்தார்.

அந்த வாசம் அவருக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவர் தன் வாயை லேசாத் திறந்தார்.

என் கழுத்தோட அந்தச் சென்சிட்டிவ்வான நரம்பு மேல, ஒரு சூடான, ஈரமான முத்தத்தை அவர் அழுத்தமாப் பதிச்சார்.

"ஆஹ்... அண்ணா..."

அவர் சும்மா முத்தம் கொடுக்கல, என் சருமத்தை ஹார்டாத் தன் வாய்க்குள்ள வெச்சு உறிஞ்சினார்.

அவர் அப்படி உறிஞ்சியதும், என் தலை தானாகவே பின்னாடி சாய்ஞ்சுது.

எனக்குள்ள இருந்து ஒரு அடக்க முடியாத தவிப்பு கிளம்புச்சு.

என் கழுத்துல அவர் உதடுகள் படும்போதெல்லாம் என் உடம்பே சிலிர்த்துப் போச்சு.

அவர் எனக்குக் கொடுத்த முத்தம் இதமா, போதையா இருந்துச்சு.

"ம்ம்ம்ம்ம்..." னு நான் சத்தமா முனகினேன்.

என் முனகல் சத்தம் அந்த ஹால் முழுக்கத் தெளிவா எதிரொலிச்சுது.

அவர் அணைப்போட இறுக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

அவரோட மூச்சு காத்து என் கழுத்துல பட்டு என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

அவர் என் கழுத்தை விட்டு விலகவே இல்லை.

அவரோட உதடுகள் என் கழுத்து நரம்பைத் தேடித் தேடி முத்தம் கொடுத்துச்சு.

அவர் என் கழுத்தை நக்கினார், உறிஞ்சினார், லேசாத் தன் பற்களால கடிச்சார்.

அந்த ஒவ்வொரு செயலும் என்னைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உருக்குச்சு.

என் கைகள் தானாகவே அவரோட முதுகைக் கட்டிக்கிச்சு.

நான் அவர் முத்தத்துக்கு வசதியா வளைஞ்சு கொடுத்தேன்.

"ப்ளீஸ் அண்ணா..." னு நான் என் மயக்கத்துல சொன்னேன்.

ஆனா அவருக்கு என் பேச்சு காதுல விழல.

அவர் முத்தம் கொடுக்கக் கொடுக்க, என் கால் விரல்கள் எல்லாம் சுருண்டுக்கிச்சு.

என் முலைகள் அவரோட நெஞ்சுல பட்டுத் தேய்க்கப்பட்டுச்சு.

அவரோட இடது கை என் இடுப்பைச் சுத்தி ஸ்ட்ராங்கா லாக் ஆகி இருந்துச்சு.

ஆனா அவரோட வலது கை இப்போ மெதுவா என் முதுகுப் பக்கமாச் சரிஞ்சு கீழ இறங்குச்சு.

அந்தக் கை என் முதுகுத் தண்டை வருடிக்கிட்டே கீழ வந்துச்சு.

என் புடவைக்குக் கீழ இருந்த என் இடுப்பைத் தாண்டி, இன்னும் கீழ போச்சு.

அவர் கை நேரா என் வலது பக்கக் குண்டி மேல உறுதியாப் பதிஞ்சுது.

நான் கொஞ்சம் கூட இதை எதிர்பார்க்கல.

அவரோட அந்த விரல்கள், என் குண்டியோட அந்த மென்மையான சதை மேல முழுசா விரிஞ்சுது.

அடுத்த செகண்ட்...

அந்த காட்டன் புடவைக்கு மேலேயே, என்னோட குண்டியை அவர் ஸ்ட்ராங்கா ஒரு அமுக்கு அமுக்கினார்.

என் குண்டியை அவர் தன் கைக்குள்ள வெச்சு ஒரு பிசை பிசைஞ்சார்.

அதுல ஒரு அதிகாரமும் வேட்கையும் இருந்துச்சு.

என் குண்டிச் சதை அவர் கைக்குள்ள முழுசா அடங்குச்சு.

அதுல ஒரு வலியும், ஒரு பரவசமான சுகமும் ஒன்னா இருந்துச்சு.

அந்தத் திடீர்னு நடந்த, எதிர்பாராத தீண்டல்ல என் கண்கள் கொஞ்சம் அகலமா விரிஞ்சது.

அவர் என் குண்டியை அமுக்க அமுக்க, என் புண்டைக்குள்ள ஒரு ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

"ஆஹ்!" னு நான் சத்தமா மூச்சு வாங்கினேன்.

நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

'இதுக்கு மேல விட்டா ஆபத்து'னு என் மூளை அலாரம் அடிச்சுது.

என் ரெண்டு கைகளாலயும் அவரோட நெஞ்சை பலமாப் பின்னாடி தள்ளினேன்.

நான் அவரை விட்டு வேகமா விலகி, ஒரு படி பின்னாடி போய் நின்னேன்.

நான் நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்க மூச்சு வாங்குனேன்.

"போங்க!"

"போங்க அண்ணா!" னு என் குரல் கரகரப்பா இருந்துச்சு.

"போதும் நிறுத்துங்க..."

"உங்க மனைவி மேல வெயிட் பண்றாங்க அண்ணா..."

"கிளம்புங்க இங்க இருந்து..." னு நான் அவரைத் துரத்துனேன்.

ராஜ் அண்ணா அங்கேயே அமைதியா நின்னார்.

நான் மூச்சு வாங்கும்போது என் முலைகள் ஏறி இறங்குறதை அவர் ரசனையாப் பார்த்தார்.

அவர் மெதுவாத் திரும்பி, டேபிள் மேல இருந்த அந்தத் தயிர் கப்பை மறுபடியும் கையில எடுத்தார்.

அவர் லேசாத் தலையாட்டினார்.

"நான் கிளம்புறேன் பவி" னு அவர் சொன்னார்.

அவர் அந்த மெயின் டோரை நோக்கித் திரும்பி நடக்க ஆரம்பிச்சார்.

ஒரு ரெண்டு அடி எடுத்து வெச்சிருப்பார், திடீர்னு அவர் தன் நடையை நிறுத்தினார்.

அவர் பாதி திரும்பி என்னைப் பார்த்தார்.

"ஈவினிங்..." னு அவர் மெதுவாச் சொன்னார்.

நான் அவரைப் புரியாமப் பார்த்தேன்.

"என்ன ஈவினிங்?"

"ஈவினிங் என்ன அண்ணா?" னு நான் கேட்டேன்.

"நாங்க டின்னருக்கு வர்றப்போ..."

"நான் உன்னை ஒரு மாடர்னான டிரஸ்ல பார்க்கணும் பவி" னு அவர் ஒரு கட்டளை மாதிரிச் சொன்னார்.

நான் என் புருவத்தைச் சுருக்கினேன்.

"என்ன டிரஸ் அண்ணா?" னு நான் குழப்பத்தோட கேட்டேன்.

"ஒரு டீ-ஷர்ட்."

"அப்புறம் ஒரு ஜீன்ஸ்... இல்லைனா ஒரு ஷார்ட்ஸ்."

"இதுல ஏதாவது ஒன்னு நீ போட்டிருக்கணும்" னு அவர் கூலாச் சொன்னார்.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் என் வாய் அப்படியே ஆச்சரியத்துல பிளந்துடுச்சு.

"என்னது?!" னு நான் கத்துனேன்.

"நான் சொன்னது உனக்குக் கேட்டுருக்கும் பவி."

"நீ ஒரு டீ-ஷர்ட், அப்புறம் ஜீன்ஸ் இல்லனா ஷார்ட்ஸ் போட்டிருக்கணும்."

"அப்படித்தான் நான் உன்னைப் பார்க்க விரும்புறேன்" னு அவர் திரும்பவும் சொன்னார்.

நான் என் தலையை வேகமா ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டினேன்.

"நோ!"

"நோ அண்ணா!"

"என்னால அதெல்லாம் முடியாது."

"கார்த்திக் இருப்பார்!"

"சோ அதெல்லாம் நான் போட மாட்டேன், என்னால அப்படி எல்லாம் நிக்க முடியாது" னு நான் படபடப்போட கேட்டேன்.

"ரேணுகா அதைப் பத்தி எதுவும் தப்பா நினைக்க மாட்டா பவி."

"இப்போ இருக்குற பொண்ணுங்க ஜீன்ஸ், ஷார்ட்ஸ் போடுறது சகஜம்னு அவளுக்கு நல்லாவே தெரியும்" னு அவர் சாதாரணமாச் சொன்னார்.

"ஆனா வீட்டுக்கு கெஸ்ட் வந்திருக்கும்போது நான் அந்த மாதிரி டிரஸ் போட மாட்டேன் அண்ணா!" னு நான் என் தரப்பு நியாயத்தைச் சொன்னேன்.

"நான் கெஸ்ட் இல்லை பவி."

"நான் உன்னோட பாய்ஃபிரெண்ட்."

"உன்னோட மாமா" னு அவர் குறும்பாச் சொன்னார்.

நான் வெக்கத்துல மறுபடியும் சிவந்தேன்.

"நோ அண்ணா... ப்ளீஸ்."

"நான் ஒரு புடவை கட்டிக்கிறேன்."

"இல்லைனா ஒரு சுடிதார் போட்டுக்கிறேன் அண்ணா."

"ஷார்ட்ஸ் எல்லாம் வேணாம் ப்ளீஸ்" னு நான் கெஞ்சினேன்.

"டீ-ஷர்ட், அப்புறம் ஜீன்ஸ் இல்லனா ஷார்ட்ஸ்."

"இதுல எந்த மாற்றமும் இல்லை பவி" னு அவர் தன் கட்டளையில ஸ்ட்ராங்கா இருந்தார்.

"நான் உன்னை அந்த மாடர்ன் டிரஸ்லதான் பார்க்கணும்."

"நோ அண்ணா..." னு நான் மறுபடியும் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா தன்னோட விரலை என்னை நோக்கி நீட்டினார்.

"நான் உன்னை அந்த டிரஸ்லதான் பார்க்கணும் பவி."

"ஒருவேளை என் பேச்சைக் கேட்காம, நீ புடவையில வந்தீனா..."

"நான் என்னோட டெஸர்ட்டை எப்படி எடுக்கணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்."

"கார்த்திக் முன்னாடியே நான் எடுத்துச் சாப்பிடுவேன்" னு அவர் குரல் கீழ இறங்கி, ஒரு மாதிரி வெளிய வந்துச்சு.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் என் கண்கள் கொஞ்சம் அகலமா விரிஞ்சது.

"உங்களால அப்படி எல்லாம் பண்ண முடியாது..." னு நான் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா உதட்டுல ஒரு தன்னம்பிக்கையான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"நீ வேணும்னா ட்ரை பண்ணிப் பாரு பவி" னு அவர் கூலாச் சொன்னார்.

அவர் அப்படியே திரும்பினார்.

அவர் அந்த மெயின் டோர் கிட்ட நடந்து போனார்.

அந்தக் கதவைத் திறந்து வெளிய அந்த அப்பார்ட்மெண்ட் காரிடாருக்குப் போனார்.

அவர் வெளிய போனதும், அந்தக் கதவை லேசாச் சாத்தினார்.

அந்த லாக் 'க்ளிக்' னு சத்தத்தோட மூடிக்கிச்சு.

அவர் போனதும் ஹால்ல ஒரு நிசப்தம் பரவுச்சு.

நான் மட்டும் தனியா நின்னேன்.

அவர் என் கழுத்துல உறிஞ்சி முத்தம் கொடுத்த அந்த எடத்துல, என் விரல்களால நான் லேசாத் தொட்டுப் பார்த்தேன்.

என் கை அப்படியே மெதுவாக் கீழ இறங்குச்சு.

அவர் கை ஹார்டா அமுக்குன அந்த வலது பக்கக் குண்டி மேல என் கை போச்சு.

அந்தப் புடவைக்கு மேலேயே நான் என் குண்டியை லேசாத் தடவிப் பார்த்தேன்.

எனக்குள்ள ஒரு அடக்க முடியாத சூடு கிளம்பி என்னை முழுசா ஆக்கிரமிச்சுது.

இப்போ நான் என்ன பண்றதுன்னு எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் புரியல.

[yazhiniram]

ஜீன்ஸ், ஷார்ட்ஸ் கார்த்தி,ரேணுகா இருக்கும் போது இதெல்லாம் கதையை நாலு பார்ட்ல சாகடிச்சிடும்.

ராஜ்,பவித்ரா இருவரும் தனிமையில் மனதில் தோன்றும் ஆசையை தீர்க்கலாம்.

எந்த அவசரமும் அழிவின் தொடக்கமே...கள்ளக்காதலில்....

ராஜ் - பவித்ரா இணைவு ஒரு சிறந்த தனிமையை உருவாக்கி பவித்ரா வின் திருமண நாள்,நிச்சியாதார்த்த நாள்,பிறந்தநாள் போன்ற சிறந்த நாளில் கொண்டாடலாம் அவசரம் வேண்டாம்.

ராஜ் - பவித்ரா இணைவில் பவித்ரா உடம்பில் யாருமே பார்க்க முடியாத இடத்தில் ராஜின் அடையாளங்கள் கொடுக்கணும். அதுவும் ஒருவகை காதல்தான்..

அதனால் இருவரும் எளிதில் மாட்டிக்கொள்ளும் வேலை வேண்டாம்.....

பி கு: எனது கருத்து ......கதையை கொன்று குப்பையில் போட பல வழிகள் உள்ளது அதற்கு பெரிய உழைப்பு தேவையில்லை ...

எனது வேண்டுகோள் : AI புகைப்படத்தை கதைக்கு ஏற்றார்போல் பதிவிடலாம்.

சில சித்திரத்திற்க்கும் கதையின் கூர்மை உண்டு.

படத்தை போஸ்ட் பண்ணுங்க, அதுல எந்த பிரச்சனையும் இல்லை, ஆனா அது AI படமா னு கன்பார்ம் பண்ணிக்கோங்க. 

கதை எப்படி நகர்கிறது என்று வெய்ட் பண்ணி பாருங்க, அது உங்களுக்கு பிடிக்கலாம் அல்லது பிடிக்காமல் போகலாம். இப்போ பவி கார்த்திக் கிட்ட இருந்து சுத்தமா வெளிய வந்துட்டா, அவளோட மனசுல இப்போ ஒரு கில்ட்-ம் இல்ல, கார்த்திக் பவியைப் பற்றி சுத்தமா கேர் பண்ணல, அதனால இங்கிருந்து ஸ்டோரி வேகமாக நகரும். அதை நீங்க வெய்ட் பண்ணி தான் பாக்கணும். ஆனா நான் ஸ்டோரிய ஸ்பாயில் பண்ண விரும்பல. ஆனா ஒன்னு இன்னும் 15-20 பார்ட் ல பவி யாரது ஒருத்தரோட ஒண்ணா சேர போறா, அது எப்படி வரும்னு தெரியல. நான் இன்னும் எழுதிட்டுதான் இருக்கன்.

[yazhiniram]

-----------
Part 128:
-----------


ராஜ் அண்ணா போனதும், நான் அந்த ஹால்ல தனியா நின்னேன்.

அவர் என் கழுத்துல முத்தம் கொடுத்த இடம் இன்னும் சூடா இருந்துச்சு.

என் குண்டியில அவர் அழுத்துன அந்த இடத்துல, ஒரு கூச்சம் இருந்துகிட்டே இருந்துச்சு.

என் உடம்பெல்லாம் ஒரு புது விதமான தவிப்பு உருவாகியிருந்துச்சு.

அவர் என்னை எப்படி எல்லாம் தொட்டார்னு நினைக்கும்போதே எனக்கு வெக்கமா வந்துச்சு.

வெளிய நல்ல வெயில் அடிச்சதால, வீட்டுக்குள்ளயும் அனல் காத்து வீசுச்சு.

இந்த மத்தியான நேரத்துல அபார்ட்மெண்ட் உள்ளே ரொம்பப் புழுக்கமா இருந்துச்சு.

என் மனசையும் உடம்பையும் கொஞ்சம் கூல் பண்ணிக்கலாம்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

என் மூளைக்குள்ள ஓடுற இந்தச் சூடான எண்ணங்களுக்கு ஒரு பிரேக் தேவைப்பட்டுச்சு.

கொஞ்ச நேரம் தூங்குனா மனசு ரிலாக்ஸ் ஆகிடும்னு நினைச்சேன்.

நான் மெதுவா நடந்து என் பெட்ரூம்க்குள்ள போனேன்.

கட்டிலுக்குப் போய் அப்படியே மல்லாக்கப் படுத்தேன்.

பக்கத்துல இருந்த டேபிள் மேல என் போன் இருந்துச்சு.

அதை எடுத்து வாட்ஸ்அப் ஓபன் பண்ணேன்.

ஸ்கிரீன்ல பிரகாஷ் பேர்ல இருந்து புது மெசேஜ் வந்திருந்துச்சு.

அவன் பேரைப் பார்த்ததும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஆசையும், அதே சமயம் ஒரு பயமும் வந்துச்சு.

'வேண்டாம் பவி... இப்போ அவனுக்கு ரிப்ளை பண்ணாத'னு என் மூளை எச்சரிச்சுது.

இந்த நிலைமையில பிரகாஷ்கிட்ட நான் மெசேஜ் பண்ண ஆரம்பிச்சா, அவன் ஓப்பனா பேசுவான்.

ராஜ் அண்ணா எனக்குக் கொடுத்த அந்த முத்தத்தோட சூட்டுல, என் உடம்பு இப்போ அவ்ளோ வீக்கா இருக்கு.

என் பெண்மை ஏற்கனவே ஈரமாத் துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கு.

அவன் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் நான் என் கண்ட்ரோலை இழந்துடுவேன்.

எனக்குள்ள இருக்குற ஆசை இன்னும் அதிகமாப் பொங்கிடும்.

அவனோட அந்த சுண்ணி இப்போவே எனக்கு வேணும்னு என் உடம்பு அடம் பிடிக்கும்.

நான் என்னையே மறந்து, 'உடனே வீட்டுக்கு வா பிரகாஷ்'னு அவனைக் கூப்பிடுற அளவுக்குப் போயிடுவேன்.

அது எனக்கு ரொம்ப ஆபத்து. நான் இன்னும் அவ்ளோ தூரம் இப்போ போக விரும்பல.

அதனால, இப்போதைக்கு அவன்கிட்ட பேசுறதைத் தவிர்க்கிறதுதான் சரின்னு பட்டது.

நான் அந்த மெசேஜ் ஓபன் பண்ணவே இல்லை.

போனை அப்படியே லாக் பண்ணித் தள்ளி வெச்சேன்.

என் கண்களை மூடிக்கிட்டு, தூங்க ட்ரை பண்ணேன்.

ராஜ் அண்ணா எனக்குக் கொடுத்த முத்தம், அவர் பேசுன அந்த லாஜிக் எல்லாமே என் கண் முன்னாடி வந்து போச்சு.

அப்படியே எனக்குக் கண்ணயர்ந்து தூக்கம் வந்துடுச்சு.

மாலை சரியா அஞ்சு மணிக்கு நான் முழிச்சேன்.

கட்டில உக்காந்துகிட்டு, என் கைகளை நீட்டி நல்லா நெட்டி முறிச்சேன்.

இந்தத் தூக்கம் எனக்கு அவ்ளோ இதமா, ஒரு புத்துணர்ச்சியைக் கொடுத்துச்சு.

உடம்புல இருந்த அசதி எல்லாம் பறந்து போயிடுச்சு.

அப்போதான் எனக்கு ராத்திரி டின்னருக்கு ராஜ் அண்ணாவையும் ரேணுகா அக்காவையும் கூப்பிட்ட விஷயம் ஞாபகம் வந்துச்சு.

நான் உடனே கட்டிலை விட்டு வேகமா எழுந்தேன்.

நேரா பாத்ரூம்க்குப் போய், என் முகத்தை நல்லா ஜில்லுனு தண்ணியில கழுவினேன்.

முகத்தைத் துடைச்சுக்கிட்டே வெளிய வந்தேன்.

என் போனை எடுத்து கார்த்திக் நம்பருக்கு கால் பண்ணேன்.

ரெண்டு ரிங் போனதும் கார்த்திக் போனை எடுத்தார்.

"ஹலோ கார்த்திக்... பிஸியா இருக்கீங்களா?" னு நான் மெதுவாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆமா பவி, சொல்லு. என்ன விஷயம்?" னு அவர் கொஞ்சம் எரிச்சலான குரல்ல கேட்டார்.

"இன்னைக்கு ஈவினிங் சீக்கிரம் வீட்டுக்கு வந்துடுவீங்களா கார்த்திக்?" னு நான் ஒரு எதிர்பார்ப்போட கேட்டேன்.

"ஏன்? இன்னைக்குச் சாட்டர்டே தான, என்ன திடீர்னு கேக்குற?" னு அவர் கேட்டார்.

"அது வந்து... இன்னைக்கு ராத்திரி டின்னருக்கு ராஜ் அண்ணாவும் ரேணுகா அக்காவும் நம்ம வீட்டுக்கு வர்றாங்க கார்த்திக்."

"அவங்களை நான் தான் சாப்பிடக் கூப்பிட்டேன்" னு நான் சொன்னேன்.

இதைக் கேட்டதும் கார்த்திக் குரல்ல கோபம் அதிகமாச்சு.

"உனக்கு என்ன அறிவு இருக்கா இல்லையா பவி?"

"என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை கேட்காம எதுக்கு அவங்களைத் திடீர்னு டின்னருக்குக் கூப்பிட்ட?" னு அவர் சத்தமாச் சொன்னார்.

"அதுல என்ன கார்த்திக் தப்பு இருக்கு?" னு நான் பொறுமையாக் கேட்டேன்.

"அவங்க ஹாஸ்பிட்டல் போயிருக்காங்க, திரும்பி வர லேட் ஆகும்."

"அதான் நான் சமைக்கிறேன்னு சொல்லிட்டேன்."

"உங்க பழைய மேனேஜர்தானே கார்த்திக்?" னு நான் நிலைமையைப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"இங்க எனக்கு வேலை தலைக்கு மேல போயிட்டு இருக்கு பவி."

"நான் இந்த வொர்க்கை முடிச்சுட்டு வீட்டுக்கு வர நைட் ரொம்ப லேட் ஆகிடும்."

"நான் எப்படி அவங்க கூட உக்காந்து சாப்பிட முடியும்?" னு அவர் கடுகடுப்பாச் சொன்னார்.

நான் கொஞ்சம் ஏமாற்றத்தோட அவரைப் பத்தி நினைச்சேன்.

"ஆனா இன்னைக்கு உங்களுக்கு லீவு நாள் தான கார்த்திக்?"

"லீவு நாள்ல கூட லேப்டாப்பை கட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தா எப்படி?"

"கொஞ்சம் சீக்கிரம் வந்துடுங்க ப்ளீஸ்..." னு நான் கெஞ்சுற மாதிரி கேட்டேன்.

"லீவு நாள்னா வேலை வராதா?"

"எனக்கு வொர்க் முக்கியம் பவி, உனக்கு அதெல்லாம் புரியாது."

"நீ கூப்பிட்டது எனக்கு சுத்தமாப் பிடிக்கல" னு அவர் ஸ்ட்ரிக்ட்டாச் சொன்னார்.

எனக்கு அவ்ளோ ஆத்திரம் வந்துச்சு.

"அப்போ நான் என்னதான் கார்த்திக் பண்றது?"

"நான் தனியா அவங்களை எப்படிச் சமாளிக்கிறது?" னு நான் கேட்டேன்.

"அதை நீயே பார்த்துக்கோ பவி."

"நீதானே அவங்களைக் கூப்பிட்ட? நீயே அவங்களுக்குச் சாப்பாடு போட்டு அனுப்பி வை."

"என்னை எதிர்பார்க்காத, நான் வர மாட்டேன்" னு அவர் எந்த அக்கறையும் இல்லாமச் சொன்னார்.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரி கார்த்திக்... நான் பார்த்துக்கிறேன்" னு நான் சுருக்கமாச் சொன்னேன்.

அவர் உடனே போனை கட் பண்ணிட்டார்.

எனக்கு ஒரு பக்கம் கோபமாவும், இன்னொரு பக்கம் நிம்மதியாவும் இருந்துச்சு.

இன்னைக்கு லீவு நாள், இருந்தாலும் என் புருஷன் எனக்காக, வீட்டுக்காக வர மாட்டேங்குறார்.

என்னை அவர் எந்த அளவுக்கு ஒதுக்கிக் கடைக்கோடியில வெச்சிருக்கார்னு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சது.

அவருக்கு என் மேல எந்த அக்கறையும் இல்லை.

அவரோட இந்த அலட்சியம்தான், எனக்கு ராஜ் அண்ணா, பிரகாஷ் மேல இருக்குற குற்ற உணர்ச்சியைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அழிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் யோசனைகளை எல்லாம் ஓரமா வெச்சுட்டு, நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ஃப்ரிட்ஜைத் திறந்து உள்ளே இருந்த காய்கறிகளை எல்லாம் வெளிய எடுத்தேன்.

ஒரு கத்தியை எடுத்து காய்கறிகளை வேகவேகமா வெட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

அடுப்பைப் பத்த வெச்சு, சமையல் வேலையைத் தொடங்குனேன்.

மணி சுமார் ஆறு ஆச்சு.

முக்கியமான சமையல் வேலைகளை எல்லாம் நான் முடிச்சிட்டேன்.

எல்லா உணவுகளும் அடுப்புல சூடா கொதிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

சமையல் கட்டுல இருந்த அந்த அனல் என்னைப் படாதபாடு படுத்துச்சு.

என் உடம்பு முழுக்க மறுபடியும் வேர்த்து ஊத்துச்சு.

கழுத்துல, முதுகுல எல்லாம் வேர்வை வழிஞ்சு என்னைப் பிசுபிசுக்க வெச்சுது.

'அவங்க வர்றதுக்குள்ள நாம ஒரு குளியல் போட்டுட்டு வந்துடலாம்'னு எனக்குத் தோணுச்சு.

சமையல் கட்டை விட்டு வெளிய வந்து நேரா பாத்ரூம்க்குள்ள போனேன்.

என் உடம்புல இருந்த வியர்வையைப் போக்க ஷவர்ல நல்லா நேரம் எடுத்துக் குளிச்சேன்.

அந்த ஜில்லுனு விழுகுற தண்ணி என் உடம்புக்கு அவ்ளோ இதமா இருந்துச்சு.

குளிச்சு முடிச்சுட்டு, என் ஈரமான உடம்பைச் சுத்தி ஒரு டவலைக் கட்டிக்கிட்டு பாத்ரூமை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

நான் நேரா என் பெட்ரூம்க்குள்ள போய் வார்ட்ரோப் கதவுகளைத் திறந்தேன்.

உள்ளே இருந்த என் துணிகளைப் பார்த்த அடுத்த நிமிஷம்...

ராஜ் அண்ணா என்கிட்ட சொன்ன அந்தச் சவாலான கட்டளை என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

"நான் உன்னை ஒரு மாடர்னான டிரஸ்ல பார்க்கணும் பவி."

"ஒரு டீ-ஷர்ட், அப்புறம் ஜீன்ஸ் இல்லனா ஷார்ட்ஸ் போட்டிருக்கணும்."

அவர் குரல் என் காதுக்குள்ள அப்படியே ஒலிச்சுது.

நான் என் வார்ட்ரோப்க்குள்ள இருந்த புடவைகளையும், கொஞ்சம் மாடர்னான துணிகளையும் மாத்தி மாத்திப் பார்த்தேன்.

இப்போ எனக்கு ஒரு விஷயம் ரொம்பத் தெளிவாப் புரிஞ்சது.

இன்னைக்கு டின்னருக்கு கார்த்திக் வரப் போறது இல்லை.

அந்த ஹால்ல நானும், ரேணுகா அக்காவும், அப்புறம் ராஜ் அண்ணாவும் மட்டும்தான் இருக்கப் போறோம்.

கார்த்திக் இருந்திருந்தா நான் கண்டிப்பாப் புடவைதான் கட்டியிருப்பேன்.

ஆனா இப்போ அவர் இல்லை.

நான் என் கையால ஒரு புடவையைத் தொட்டேன், அப்புறம் ஒரு டீ-ஷர்ட்டைத் தொட்டுப் பார்த்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு குழப்பம் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

மரியாதையாப் புடவை கட்டணுமா, இல்ல அவர் ஆசைப்பட்ட மாதிரி ஒரு த்ரில்லான டிரஸ் போடணுமான்னு நான் யோசிச்சேன்.

நான் அந்த ஈர டவலோட அப்படியே நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன்.

எந்த டிரஸைப் போடுறதுன்னு என்னால ஒரு முடிவுக்கு வர முடியல.

புடவை கட்டுறதுல சில சிக்கல் இருந்துச்சு.

சும்மா ஒரு சாதாரண ராத்திரி நேரச் சாப்பாட்டுக்குப் போய் யார் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டுப் புடவை கட்டுவாங்க?

அது ஓவராத் தெரியும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

சரி ஜீன்ஸ் போடலாமானு யோசிச்சேன்.

இந்தக் கோடைக்கால வெக்கையில, ஜீன்ஸ் போடுறது அவ்ளோ சூடா, அசௌகரியமா இருக்கும்.

அது என் உடம்பை இறுக்கிப் பிடிக்கும்.

சரி, ஷார்ட்ஸ் போடலாமா?

அது ரொம்ப ரிஸ்க். ரேணுகா அக்கா முன்னாடி அவ்ளோ சின்ன பேண்ட் போட்டுட்டுப் போனா அவங்க என்ன நினைப்பாங்க?

அவங்க என்னைத் தப்பா நினைக்க வாய்ப்பு இருக்கு.

எல்லாத்தையும் யோசிச்சுப் பார்த்துட்டு, நான் ஒரு பாதுகாப்பான முடிவுக்கு வந்தேன்.

நான் ஒரு லூசான, நல்ல காட்டன் பேண்ட்டை வெளிய எடுத்தேன்.

அதுக்கு மேல போடுறதுக்கு கொஞ்சம் ஓவர் சைஸ் டீ-ஷர்ட்டை செலக்ட் பண்ணேன்.

அந்த டிரஸ் பார்க்க அவ்ளோ டீசண்டா, நைட்டி மாதிரி வசதியா இருந்துச்சு.

உடம்பை மூடி, இந்த வெயிலுக்கு அவ்ளோ இதமா இருக்கும்னு எனக்குப் பட்டுச்சு.

நான் கட்டியிருந்த அந்த ஈர டவலை அப்படியே கீழ அவுத்துப் போட்டேன்.

என் காட்டன் பேண்ட்டியை எடுத்து மாட்டிக்கிட்டேன்.

அப்புறம் பேண்ட்டைப் போட்டுக் கட்டிக்கிட்டேன்.

இப்போ நான் என் பிரா இருக்குற இடத்துக்குக் கையைக் கொண்டு போனேன்.

அதை எடுக்குறதுக்கு முன்னாடி ஒரு செகண்ட் நான் அப்படியே நின்னேன்.

"பிரா எதுக்கு இப்போ?" னு என் மூளை ஒரு குறும்பான கேள்வியைக் கேட்டுச்சு.

அடுத்த செகண்ட், ராஜ் அண்ணா என்னைப் பார்த்த அந்தப் பார்வை என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

அவர் போகும்போது, புடவைக்குக் கீழ முட்டிக்கிட்டு இருந்த என் முலைகளை எப்படிப் பார்த்தார்னு நான் நினைச்சுப் பார்த்தேன்.

"எனக்கு என்னோட டெஸர்ட் வேணும் பவி" னு அவர் ரொம்ப ஆசையாச் சொன்னது என் காதுல ஒலிச்சுது.

அவர் என்னோட அந்த அழகை அவ்ளோ ரசிச்சார்.

இப்போ நான் பிரா போட்டா, என் முலைகள் ரொம்பச் சாதாரணமா, எந்த அசைவும் இல்லாம இறுக்கமா நின்னுடும்.

அந்தப் பேட் என் ஒரிஜினல் ஷேப்பை அப்படியே மறைச்சிடும்.

அதுல எந்த ஒரு ஸ்பெஷலும் இருக்காது.

ராஜ் அண்ணாவுக்கு என்னைப் பார்த்தா எந்த ஒரு ஈர்ப்பும் வராது.

ஆனா... நான் பிரா போடாம, வெறும் லூசான டீ-ஷர்ட்டை மட்டும் போட்டா?

அது எவ்ளோ த்ரில்லா இருக்கும்னு என் மனசு கணக்குப் போட்டுச்சு.

நான் அவருக்கு முழுசா என்னைக் கொடுக்கப் போறது இல்லை.

ஆனா அவரை வம்புக்கு இழுக்கலாம். அவரை நல்லாச் சூடேத்தலாம்.

இந்த டீ-ஷர்ட்க்கு அடியில நான் உள்ளாடை போடலைன்னா...

நான் நடக்கும்போதும், திரும்பும்போதும் என் முலைகள் தானாகவே லேசா குலுங்கும்.

அந்தக் குலுங்கல் ரொம்ப இயல்பா, ஆனா ரொம்ப ஹாட்டா இருக்கும்.

என் விறைப்பான காம்புகள் அந்த டீ-ஷர்ட் துணியில உரசும்போது, அது வெளிய ரொம்பத் தெளிவாத் தெரியும்.

அந்தச் சின்ன மேடு அவரைப் பைத்தியம் ஆக்கும்.

அதை ராஜ் அண்ணா கண்டிப்பா நோட் பண்ணுவார்.

நான் சாப்பாடு பரிமாற குனியும்போதெல்லாம், அந்த லூசான கழுத்து வழியா அவர் என் பிளவைப் பார்க்க வாய்ப்பு இருக்கு.

அவர் பொண்டாட்டி ரேணுகா அக்கா பக்கத்துல உக்காந்திருக்கும்போதே...

அவர் என் முலைகளை ஒளிஞ்சு ஒளிஞ்சு பார்ப்பார்.

அவரோட கண்கள் தவிக்குறதைப் பார்க்கிறதுக்கே அவ்ளோ சுவாரஸ்யமா இருக்கும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

ஒரு பொண்ணு, கெஸ்ட் வீட்டுக்கு வரும்போது...

உள்ளாடை எதுவும் போடாம இப்படி நிக்கிறது எவ்ளோ ரிஸ்க்!

இந்த ரிஸ்க், இந்த த்ரில் எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு.

'டெஸர்ட் வேணும்னு கேட்டார்ல... இன்னைக்கு அவருக்கு வேர்க்க விறுக்க விருந்து வெக்கலாம்'னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

இதை நினைக்கும்போதே என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆச்சு.

என் காம்புகள் இப்போவே விறைச்சுக்கிட்டு வந்துச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் ஒரு தீர்மானத்தோட அந்த பிராவை எடுக்காம அப்படியே விட்டுட்டேன்.

அதை மறுபடியும் வார்ட்ரோப்க்குள்ளயே தள்ளி வெச்சேன்.

எந்த உள்ளாடையும் இல்லாம, என் வெற்று முலைகளுக்கு மேல நேரா அந்த டீ-ஷர்ட்டை மாட்டிக்கிட்டேன்.

நான் கண்ணாடியில என் உருவத்தைப் பார்த்தேன்.

அந்த லூசான டீ-ஷர்ட் என்னை வெளிய இருந்து பார்க்க அவ்ளோ டீசண்டான ஒரு குடும்பப் பொண்ணா காட்டுச்சு.

ஆனா அந்தத் துணிக்கு அடியில... என் முலைகள் எந்தக் கட்டுப்பாடும் இல்லாம அவ்ளோ ஃப்ரீயா, சுதந்திரமா இருந்துச்சு.

என் காம்புகள் அந்த மெல்லிய துணியில லேசா உரசும்போது எனக்கு ஒரு விதமான கூச்சமும் சுகமும் ஒன்னா வந்துச்சு.

அது எனக்கும் அவருக்குமான ஒரு ரகசியம்னு நினைக்கும்போதே எனக்குள்ள ஒரு சூடு ஏறுச்சு.

நான் முழுசா ரெடியாகிப் பெட்ரூமை விட்டு வெளிய வந்தேன்.

நேரா கிச்சனுக்குப் போய் அடுப்புல இருந்த பாத்திரங்களை எல்லாம் செக் பண்ணேன்.

எல்லாச் சாப்பாடும் சூடா, சூப்பரா ரெடியாகி இருந்துச்சு.

வாசனை வீடு முழுக்கப் பரவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கிச்சன் வேலையை முடிச்சுட்டு நான் நேரா ஹாலுக்கு வந்தேன்.

அங்க இருந்த சோபாவுல மெதுவா உக்காந்தேன்.

நான் உக்காந்ததும் என் முலைகள் லேசா குலுங்கி அடங்குச்சு.

அந்த உணர்வே எனக்குப் புதுசா, ஒரு போதையா இருந்துச்சு.

செவுத்துல மாட்டியிருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.

மணி சரியா ஏழரை ஆச்சு.

நான் என் போனை எடுத்து ரேணுகா அக்கா நம்பருக்கு கால் பண்ணேன்.

ரெண்டு ரிங் போனதும் அக்கா போனை அட்டெண்ட் பண்ணாங்க.

"அக்கா, கிளம்பிட்டீங்களா?" னு நான் கேட்டேன்.

"ஆமா பவி, நாங்க இப்போதான் ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து கிளம்புறோம்" னு அக்கா சொன்னாங்க.

"ஹாஸ்பிட்டல் வேலை எல்லாம் முடிஞ்சதா அக்கா?" னு நான் விசாரிச்சேன்.

"முடிஞ்சது பவி. எனக்கு ரொம்ப டயர்டா இருக்கு."

"நல்லவேளை நீயே சமைக்கிறேன்னு சொல்லிட்ட, எனக்கு ஒரு வேலை மிச்சம்" னு அக்கா நிம்மதியாச் சொன்னாங்க.

"பரவாயில்ல அக்கா, வர எவ்வளவு நேரம் ஆகும்?" னு நான் கேட்டேன்.

"ட்ராபிக் இல்லனா ஒரு முப்பது நிமிஷத்துல வந்துடுவோம் பவி."

"கார்த்திக் வந்துட்டானா?" னு அக்கா கேட்டாங்க.

"இல்ல அக்கா, அவருக்கு வொர்க் கொஞ்சம் அதிகமா இருக்கு."

"வர லேட் ஆகும்னு சொல்லிட்டார்" னு நான் சொன்னேன்.

"அப்படியா? சரி நாங்க வந்துடுறோம் பவி" னு அக்கா சொன்னாங்க.

"ஓகே அக்கா, சாப்பாடு எல்லாம் சூடா ரெடியா இருக்கு."

"நீங்க வாங்க, நான் வெயிட் பண்றேன்" னு சொல்லிட்டு நான் போனை கட் பண்ணேன்.

அவங்க வரப் போறாங்கங்குற நெனப்பு என் ஹார்ட்பீட்டை லேசா அதிகமாக்குச்சு.

ராஜ் அண்ணா இந்த டிரஸ்ஸைப் பார்த்தா, குறிப்பா இந்த டீ-ஷர்ட்டைப் பார்த்தா என்ன சொல்லப் போறார்னு நினைக்கும்போதே எனக்கு வெக்கமா இருந்துச்சு.

நான் அவங்க வரவுக்காக அந்தச் சோபாவுல அவ்ளோ ஆசையோட அமைதியாக் காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

[yazhiniram]

-----------
Part 129:
-----------

நான் சோபாவுல அமைதியா உக்காந்திருந்தேன்.

மணி சரியா ஏழரை ஆச்சு.

ரேணுகா அக்கா ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து வர இன்னும் முப்பது நிமிஷம் ஆகும்னு சொல்லிட்டாங்க.

எனக்கு கிச்சன்ல வேற எந்த சமையல் வேலையும் பாக்கி இல்லை.

எல்லாத்தையும் ரெடி பண்ணி நீட்டா மூடி வெச்சாச்சு.

இந்த அமைதியான ஹால்ல சும்மா உக்காந்திருக்கிறது எனக்கு ரொம்பப் போரடிக்குது.

டைம் பாஸ் பண்றதுக்காக நான் என் போனை கையில எடுத்தேன்.

என்னோட பையனோட ஞாபகம் வந்துச்சு.

கொஞ்ச நேரம் என் பையன்கிட்ட பேசலாம்னு தோணுச்சு.

எங்க அம்மா நம்பருக்குக் கால் பண்ணேன்.

ரெண்டு ரிங் போனதும் எங்க அம்மா போனை எடுத்தாங்க.

"ஹலோ மா, நான் பவி பேசுறேன்..." னு நான் சொன்னேன்.

"சொல்லு பவி, என்ன இந்த நேரத்துல கூப்பிட்டு இருக்க?" னு அவங்க கேட்டாங்க.

"சும்மாதான்மா, அவன் என்ன பண்றான்?" னு நான் விசாரிச்சேன்.

"அவன் உன்கிட்ட பேசணும்னு அவ்ளோ நேரமா அடம் பிடிச்சுட்டு இருந்தான்டி."

"இந்தா, அவன்கிட்டயே பேசு" னு சொல்லிட்டு அம்மா போனை என் பையன்கிட்ட கொடுத்தாங்க.

"ஹலோ அம்மா..." னு அவனோட அந்த மழலைக் குரல் கேட்டுச்சு.

அவன் குரலைக் கேட்டதும் எனக்கு அவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

"சொல்லு, என்ன பண்ற?" னு நான் அவ்ளோ அன்பாக் கேட்டேன்.

"நான் தாத்தா கூட விளையாடிட்டு இருக்கேன்ம்மா..." னு அவன் உற்சாகமாச் சொன்னான்.

"ஓஹோ, தாத்தா கூட என்ன கேம் விளையாடுற?" னு நான் கேட்டேன்.

"கேரம் போர்டு விளையாடுறோம்ம்மா, நான் தான் தாத்தாவை ஜெயிச்சேன்."

"அப்படியா? என் பையன் செம கெட்டிக்காரன் ஆச்சே" னு நான் அவனைப் புகழ்ந்தேன்.

அவன் போன்ல சத்தமாச் சிரிச்சான்.

"அம்மா, எனக்கு இங்க ரொம்ப ஜாலியா இருக்கும்மா" னு அவன் சொன்னான்.

"அப்படியாடா? ஊரு அவ்ளோ பிடிச்சிருக்கா உனக்கு?" னு நான் கேட்டேன்.

"ஆமாம்மா, தாத்தா என்னை மாமா வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போனார்."

"பாட்டி எனக்கு இன்னைக்கு அவ்ளோ ஸ்வீட் செஞ்சு கொடுத்தாங்க."

"அப்படியா? என்ன ஸ்வீட் செஞ்சாங்க பாட்டி?" னு நான் கேட்டேன்.

"குலாப் ஜாமூன் செஞ்சாங்கம்மா, எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்ல?"

"ஆமா, உனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்."

"நிறையச் சாப்பிட்டியா?" னு நான் அக்கறையாக் கேட்டேன்.

"ஆமாம்மா, நாலு ஜாமூன் சாப்பிட்டேன்."

"நைட் டின்னருக்கு பாட்டி என்ன செய்றாங்களாம்?"

"எனக்குப் பூரியும் உருளைக்கிழங்கும் வேணும்னு சொல்லியிருக்கேன்."

"சரி, பாட்டி செஞ்சு தருவாங்க."

"நீ தாத்தா பாட்டியைக் கஷ்டப்படுத்தாம சமத்தாச் சாப்பிட்டுத் தூங்கணும்."

"போன் நிறையப் பார்க்கக் கூடாது, லீவை நல்லா ஜாலியா என்ஜாய் பண்ணு சரியா?" னு நான் சொன்னேன்.

"சரிம்மா, நான் போன் பார்க்க மாட்டேன்."

"நீயும் அப்பாவும் சாப்பிட்டீங்களா?" னு அவன் அவ்ளோ பாசமாக் கேட்டான்.

எனக்கு அதைக் கேட்டதும் கொஞ்சம் நெகிழ்ச்சியா இருந்துச்சு.

"நாங்க இனிமேல் தான்டா சாப்பிடணும்."

"அப்பா வொர்க் பண்ணிட்டு இருக்காங்க, வர லேட் ஆகும்."

"சரி, நீ போய் விளையாடு, நான் அப்புறமா கூப்பிடுறேன்" னு நான் சொன்னேன்.

"ஓகே அம்மா, பை, லவ் யூ..." னு அவன் கியூட்டாச் சொன்னான்.

"லவ் யூ டூ டா செல்லம்..." னு சொல்லிட்டு நான் போனை கட் பண்ணேன்.

பையன்கிட்ட பேசி முடிச்சதும் என் மனசுக்கு அவ்ளோ இதமா இருந்துச்சு.

நான் போனை சோபா மேல வெச்சுட்டு அப்படியே சாஞ்சு உக்காந்தேன்.

இப்போ ரொம்ப ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு.

மறுபடியும் ஹால்ல ஒரு நிசப்தம் பரவுச்சு.

இன்னும் டைம் போகலையேனு தோணுச்சு.

நான் மறுபடியும் என் போனை எடுத்து காண்டாக்ட்ஸ் லிஸ்ட்டை ஸ்க்ரோல் பண்ணேன்.

கவிதா நம்பர் கண்ணுல பட்டுச்சு.

அவளுக்குக் கால் பண்ணேன்.

போன் ரிங் ஆகி, கவிதா அட்டெண்ட் பண்ணா.

"ஹலோ பவி, சொல்லுடி..." னு அவ எப்பவும் போல ஹாயாப் பேச ஆரம்பிச்சா.

"சும்மாதான்டி கால் பண்ணேன், என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?" னு நான் கேட்டேன்.

"என்னடி பண்றது, வீக்கெண்ட் வந்தாலே நமக்கு ரெண்டு வேலை தான."

"இன்னைக்கு அந்த வேலைக்காரி வேற வரலடி."

"வீடு துடைச்சு, பாத்திரம் கழுவி என் இடுப்பே ஒடிஞ்சு போச்சு"னு அவ புலம்ப ஆரம்பிச்சா.

"ஆமாடி கவி, வீக்கெண்ட்ல அவங்க லீவு போட்டா உனக்குக் கஷ்டம் தான்" னு நான் சொன்னேன்.

நான் அவகிட்ட அப்படிச் சொல்லிட்டு, எனக்குள்ளேயே நான் யோசிச்சுப் பார்த்தேன்.

கவிதா ஒரு வொர்க்கிங் வுமன். அவளுக்கு வீட்டைப் பார்த்துக்க ஒரு வேலைக்காரி தேவைப்படுது.

ஆனா நான் எந்த வேலைக்காரியும் இல்லாம, வீட்டை எவ்ளோ சுத்தமா, நீட்டா வெச்சிருக்கேன்.

சமையல்ல இருந்து, வீடு கூட்டுறது வரைக்கும் எல்லாத்தையும் நான் ஒருத்தியா நின்னு எவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா செய்றேன்.

ஆனாலும் கார்த்திக் என்னை ஒரு நாள் கூடப் பாராட்டுனது இல்லைன்னு என் மனசு லேசா வலிச்சுது.

நான் மறுபடியும் போன் பேச்சைக் கவனிச்சேன்.

"சரி, வருண் வீட்டுலதானே இருப்பாரு, அவரு ஹெல்ப் பண்ணலையா?" னு நான் கேட்டேன்.

"அவரப் பத்தி உனக்குத் தெரியாதுல?"

"அவர் எப்பவும் டிவி முன்னாடி உக்காந்துகிட்டு மேட்ச் பாத்துட்டு இருப்பாரு."

"எனக்கு ஒரு கிளாஸ் தண்ணி கூட எடுத்துக் கொடுக்க மாட்டாரு."

"நான் தான் எல்லாத்தையும் இழுத்துப் போட்டுச் செஞ்சுட்டு இருக்கேன்" னு அவ சலிச்சுக்கிட்டா.

"சரி விடுடி, எல்லா ஆம்பளைங்களும் அப்படித்தான்."

"கார்த்திக் மட்டும் என்னவாம்? லீவு நாள்லயும் லேப்டாப் முன்னாடிதான் உக்காந்திருக்கார்."

"நைட் வர லேட் ஆகும்னு சொல்லிட்டார்" னு நான் என் பங்குக்குப் புலம்பினேன்.

"இந்த கார்ப்பரேட்ல வேலை செய்றவங்களை எல்லாம் திருத்தவே முடியாதுடி."

"சரி, டின்னருக்கு என்னடி சமைச்ச?" னு கவிதா கேட்டா.

"நான் இன்னைக்குச் சப்பாத்தியும், வெஜ் கிரேவியும் செஞ்சிருக்கேன்."

"நீ என்னடி செஞ்ச?" னு நான் கேட்டேன்.

"நான் தோசை ரெடி பண்ணிட்டேன் டி."

"அவருக்கு அதான் பிடிக்கும், எனக்கு வேலை மிச்சம்" னு அவ சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னா.

இப்படி நாங்க ரெண்டு பேரும் கொஞ்ச நேரம் ரொம்ப சாதாரணமாப் குடும்ப விஷயங்களைப் பத்திப் பேசிக்கிட்டு இருந்தோம்.

எப்பவுமே நான் கவிதாகிட்ட பேசும்போது, அவதான் சம்பந்தமே இல்லாம ஏதாவது ஒரு ஹாட்டான டாபிக்கை ஆரம்பிப்பா.

ஆனா இன்னைக்கு நிலைமை அப்படியே தலைகீழா இருந்துச்சு.

இப்போ ரீசண்டா நடந்த விஷயங்களால, என் மைண்ட் ஏற்கனவே ரொம்ப மாறிப் போயிருந்துச்சு.

என் மூளைக்குள்ள அவ்ளோ சூடான எண்ணங்கள் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அதனால, நானே முந்திக்கிட்டு அந்த டாபிக்கை ஆரம்பிச்சேன்.

"கவி... உன்கிட்ட ஒன்னு கேட்கணும்..." னு நான் கொஞ்சம் தயக்கத்தோட இழுத்தேன்.

"என்னடி? கேளு..." னு அவ சொன்னா.

"அன்னைக்கு தியேட்டர்ல நீயும், உங்க வீட்டுக்காரரும் படம் பார்க்கப் போனப்போ ஒரு இன்சிடென்ட் நடந்துச்சுல..."

"அந்த இருட்டுல ஒரு கப்பிள் செஞ்சதைப் பார்த்தேன்னு சொன்னில..." னு நான் ஆரம்பிச்சேன்.

"அதுக்குப் அப்புறம்... வருண் கூட பெட்ல அவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட் வரலன்னு சொன்னில?"

"இப்போ எல்லாம் நார்மல் ஆயிடுச்சா டி?" னு நான் ரொம்ப ஆர்வமாக் கேட்டேன்.

நான் அப்படிக் கேட்டதும், போன்ல கவிதா சத்தமாச் சிரிச்சா.

அவ சிரிப்பு எனக்கு கொஞ்சம் வெக்கத்தைக் கொடுத்துச்சு.

"என்னடி பவி ஆச்சு உனக்கு இன்னைக்கு?" னு அவ கிண்டலாக் கேட்டா.

"நீ எப்பவும் டீசண்டான பொண்ணு ஆச்சே?"

"நீயா இந்த டாபிக்கை ஆரம்பிக்கிற?"

"திடீர்னு என்னடி உனக்கு மூட் வந்துடுச்சா?" னு அவ என்னைக் கலாய்த்தாள்.

நான் போன்ல பேசிக்கிட்டே வெக்கப் பட்டேன்.

"அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லடி..."

"சும்மா சாதாரணமா ஒரு ஆர்வத்துலதான் கேட்டேன்..." னு நான் சமாளிச்சேன்.

கவிதா தன் சிரிப்பை நிறுத்தினாள்.

அவ குரல் இப்போ கொஞ்சம் ஹாட்டா, ஒரு விதமான தவிப்போட மாறுச்சு.

"பவி... அன்னைக்கு தியேட்டர்ல பார்த்த அந்த விஷயம் எனக்கு எப்டிடி மறக்கும்?" னு அவ கேட்டா.

"அந்தப் பையனோட சைஸைப் பார்த்து நான் ரொம்ப நிமிஷம் மிரண்டு போயிட்டேனே டி."

"அந்தப் பையன் பேண்ட்டோட ஜிப்பைக் கழட்டி, வெளிய எடுத்தப்போ..."

"நான் அதுக்கு முன்னாடி அவ்ளோ பெரிய சைஸ்ல பார்த்ததே இல்ல டி" னு அவ சொன்னா.

"அந்தப் பொண்ணு அதைப் பிடிச்சு, அவ வாய்க்குள்ள வெச்சு சப்புனதை நான் கண்ணிமைக்காமப் பார்த்தேன்."

அவ அப்படிப் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சூடு ஏறுச்சு.

"அதை நேர்ல அவ்ளோ பக்கத்துல பார்த்ததுக்கு அப்புறம்..."

"எனக்கு வருணோட அந்த ரெகுலரான, சாதாரண சைஸ் மேல சுத்தமா இன்ட்ரஸ்ட் போயிடுச்சுடி."

"வருண் தொட்டா எனக்கு இப்போ எந்த ஃபீலிங்கும் வர மாட்டேங்குது" னு அவ தன் ஆதங்கத்தைச் சொன்னா.

நான் அமைதியா அதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவ தொடர்ந்து பேச ஆரம்பிச்சா.

"நான் எப்பவும் ஜிம்முக்குப் போறப்போ யாரையும் அவ்ளோ கவனிக்க மாட்டேன்டி."

"என் வொர்க்அவுட்டை முடிச்சுட்டு வந்துடுவேன்."

"ஆனா, கொஞ்ச நாளா அங்க ஒரு பையனை நான் நோட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்."

"ஒரு இருபத்தி ஒன்னு இல்ல இருபத்தி ரெண்டு வயசுதான் இருக்கும் அவனுக்கு."

"சும்மா காலேஜ் படிக்கிற பையன் தான்."

"நல்லா ஜிம்முக்குப் போய் உடம்பை அவ்ளோ ஃபிட்டா வெச்சிருக்கான்."

"அவன் எப்பவும் ஒரு லைட்டான ட்ராக் பேண்ட் போட்டுட்டுத்தான் வருவான்."

"அவன் ட்ரெட்மில்ல ஓடும்போது, அவனோட அந்த பேண்ட்டுக்குள்ள முட்டிக்கிட்டு ஒன்னு ஆடுறதை நான் பார்த்தேன் பவி."

"அது வெளியவே அவ்ளோ எடுப்பாத் தெரிஞ்சது."

"தியேட்டர்ல பார்த்த அளவுக்கு இல்லைன்னாலும், பாக்குறதுக்குப் பெருசு மாதிரி தெரிஞ்சுச்சு" னு கவிதா ரொம்ப ரசனையோட சொன்னா.

என் தொண்டைக்குள்ள எச்சில் விக்கிக்கிச்சு.

"அப்புறம் என்னடி ஆச்சு?" னு நான் ஆர்வமாக் கேட்டேன்.

கவிதா ஒரு பெருமூச்சு விட்டா.

"கொஞ்ச நாள், நாங்க ரெண்டு பேரும் கண்ணாடியில மாத்தி மாத்திப் பார்த்துக்கிட்டோம்டி."

"அவன் வொர்க்அவுட் பண்ணும்போது நான் அவனை ஒளிஞ்சு ஒளிஞ்சு பார்ப்பேன்."

"நான் பார்க்குறதை அவன் கவனிச்சிடுவான்."

"அவன் எனக்கு ஒரு சின்ன ஸ்மைல் பண்ணுவான்."

"அப்புறம் ஒரு ரெண்டு நாள்ல, அவன் நேரா என்கிட்ட வந்து பேச ஆரம்பிச்சான்."

"எனக்கு வொர்க்அவுட் பண்ண ஹெல்ப் பண்றேன்னு கிட்ட வந்தான்."

"நான் தம்பல்ஸ் தூக்கும்போது, அவன் சரியா எனக்குப் பின்னாடி வந்து நிற்பான்."

"அவனோட ரெண்டு கைகளையும் என் இடுப்புல வெச்சு, என் பாடி போஸ்டரை கரெக்ட் பண்ணுவான்."

"அவன் கை படும்போதெல்லாம் எனக்கு உடம்பெல்லாம் சிலிர்க்கும்டி."

"ரொம்ப ஹெல்ப்பிங் மைண்ட்ல தான் தொடுவான், ஆனா அதுல ஒரு ஹாட்டான ஃபீல் இருக்கும்."

"நான் ஸ்குவாட்ஸ் பண்ணும்போதெல்லாம், அவன் என் குண்டிக்குப் பின்னாடி கரெக்டா நின்னுக்கிட்டு இருப்பான்."

"அவனோட அந்த ட்ராக் பேண்ட்ல இருக்குற முட்டுதல் என் பின்னாடி லேசா உரசும்டி."

"அப்படித்தான் எங்களுக்குப் பழக்கம் ஆச்சு."

"அப்புறம் டயட் டிப்ஸ் கேட்குறேன்னு சொல்லிட்டு நாங்க நம்பர் மாத்திக்கிட்டோம்."

"நான் அவன்கிட்ட வாட்ஸ்அப்ல பேச ஆரம்பிச்சேன்."

"ஆரம்பத்துல சும்மா ஜிம் பத்திதான் பேசுனோம், அப்புறம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பேச்சு மாறுச்சு" னு அவ சொன்னா.

எனக்கு இதைக் கேட்கக் கேட்க, எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடக்குற வாட்ஸ்அப் சாட் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

"அப்புறம்... ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி ஒரு சம்பவம் நடந்துச்சுடி" னு கவிதா தன் குரலை இன்னும் கொஞ்சம் தாழ்த்தினாள்.

"என்ன நடந்துச்சு?" னு நான் என் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டுக் கேட்டேன்.

"அன்னைக்கு ஜிம்ல அவ்ளோ ஆட்கள் இல்லை, ரொம்பக் காலியா இருந்துச்சு."

"நான் ரொம்ப ஹெவியா லெக் வொர்க்அவுட் பண்ணிருந்தேன்."

"என் கால்கள் எல்லாம் வலிக்க ஆரம்பிச்சுது, அப்படியே லேசா நடுங்கிட்டு இருந்துச்சு."

"நான் ஸ்ட்ரெச்சிங் ஏரியாவுல இருக்குற ஒரு மேட்ல அப்படியே சாஞ்சு உக்காந்திருந்தேன்."

"எனக்கு அவ்ளோ டயர்டா இருந்துச்சு."

"உடம்பெல்லாம் வேர்த்து ஊத்தி, என் டிரஸ்ஸே நனைஞ்சு போயிடுச்சு."

"நான் என் கால்களை நல்லா அகலமா விரிச்சு வெச்சிருந்தேன்."

"திடீர்னு அந்தப் பையன் என் பக்கத்துல வந்தான்."

"அவன் என் கால்களுக்கு நடுவுல அவ்ளோ நெருக்கமா வந்து நின்னான்."

"என் கால் சதையை அவ்ளோ இதமா மசாஜ் பண்ண ஆரம்பிச்சான்."

"அவன் நின்னுக்கிட்டு இருந்த பொசிஷன் இருக்கே..."

நான் போனை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் கீழ உக்காந்திருந்தேன், அவன் எனக்கு நேரா மேல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்."

"அவனோட அந்த லைட்டான ட்ராக் பேண்ட்..."

"சரியா என்னோட முகத்துக்கு நேரா, என் மூக்குக்குக் கொஞ்சம் முன்னாடி காத்துல நின்னுகிட்டு இருந்துச்சு."

"அவனோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்து வந்த அந்தச் சூடு, என் கன்னத்துல அப்படியே பட்டுச்சுடி."

"அவன் மசாஜ் பண்ணப் பண்ண, அவனோட பேண்ட்டுக்குள்ள அந்த விறைப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பெரிசாச்சு."

"எனக்கு அவ்ளோ மூட் ஆகிடுச்சுடி."

"நான் என்னையும் அறியாம, அவனோட அந்தப் பேண்ட்டையே வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்."

"அவனும் நான் பார்க்குறதை கவனிச்சிட்டான்."

"ஆனா அவன் பின்னாடி விலகிப் போகல பவி."

"பதிலுக்கு, அவன் இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி வந்து என் முகத்துக்கு நேரா நின்னான்."

"எங்களுக்கு நடுவுல அவ்ளோ ஒரு டென்ஷன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"அவன் மூச்சு வாங்குற சத்தம் எனக்குத் தெளிவா கேட்டுச்சு."

"திடீர்னு அவன் குனிஞ்சு என் தொடையை மசாஜ் பண்ண ட்ரை பண்ணப்போ..."

"அந்தத் ட்ராக் பேண்ட் அவ்ளோ டைட்டா இருந்ததால..."

"அவனோட அந்த சைஸைத் தாங்க முடியாம, அந்தப் பேண்ட்டோட தையல் 'க்ர்ர்ர்'னு லேசாப் பிரிஞ்சு கிழிஞ்சதுடி."

நான் அதைக் கேட்டு அப்படியே ஷாக் ஆகிட்டேன்.

"என்னடி சொல்ற? கிழிஞ்சிடுச்சா?" னு நான் கேட்டேன்.

"ஆமா பவி! அந்தத் தையல் பிரிஞ்ச கேப் வழியா..."

"அவனோடது , உள்ளாடையையும் தாண்டி லேசா வெளிய எட்டிப் பார்த்துச்சு."

"அது சரியா என் முகத்துக்கு நேரா முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு."

"எனக்கு அதைப் பார்த்ததும் பைத்தியமே பிடிச்சிடும் போல இருந்துச்சு."

"அவன் பேண்ட் கிழிஞ்சதை அவன் கவனிக்கல, அவன் மசாஜ் பண்றதுல குறியா இருந்தான்."

"என் மூளை வேலை செய்யலடி."

"அந்தத் தியேட்டர்ல பார்த்த மாதிரி, எனக்கும் அதை அவ்ளோ ஆசையாப் பிடிச்சுச் சப்பணும்னு தோணுச்சு."

"நான் என் வாயை லேசாத் திறந்து, அதை அப்படியே கவ்விப் பிடிக்கலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டேன்."

"நான் என் முகத்தை முன்னாடி கொண்டு போனேன்..."

"என் உதடுகள் அதைக் தொடப் போற அந்த செகண்ட்..."

நான் மூச்சை இழுத்துப் பிடிச்சேன்.

"அப்புறம் என்னடி ஆச்சு? சப்புனியா?" னு நான் அவ்ளோ தவிப்போட கேட்டேன்.

"அங்கதான்டி விதி விளையாடிடுச்சு."

"திடீர்னு ஜிம்மை க்ளீன் பண்ற ஆன்ட்டி அந்தப் பக்கம் வந்துட்டாங்க."

"அவங்க ஒரு மாப் பக்கெட்டைத் தரைல 'டமார்'னு கீழ வெச்சாங்க."

"அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டதும், நாங்க ரெண்டு பேரும் பதறிப்போய் விலகிட்டோம்."

"அந்தப் பையன் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டான்."

"அவன் பேண்ட் கிழிஞ்சிருக்கறதைப் பார்த்துட்டு, அவசரமா அதைத் தன் கையால மறைச்சுக்கிட்டே பாத்ரூம்க்குள்ள ஓடிட்டான்டி."

"எனக்கு அவ்ளோ ஏமாற்றமாப் போச்சு."

"அவ்ளோ பக்கத்துல வந்தும், ஜஸ்ட் மிஸ் ஆகிடுச்சுடி."

கவிதா குரல்ல அவ்ளோ ஒரு ஃபீலிங், அவ்ளோ ஒரு ஏக்கம் இருந்துச்சு.

"ச்ச... மிஸ் பண்ணிட்டேன்டி."

"இப்போ அதை நினைச்சா எனக்கு அவ்ளோ தவிப்பா இருக்கு பவி."

"அந்தச் சான்ஸ் மிஸ் ஆனதுல இருந்து எனக்கு வேற எதிலயும் கவனம் செலுத்த முடியல."

நான் சோபாவுல உக்காந்துகிட்டு, இதைக் கேட்டு அவ்ளோ ஆச்சரியமாப் போயிருந்தேன்.

என் டீ-ஷர்ட்க்கு அடியில என் முலைக்காம்புகள் விறைச்சுப் போய் குத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்குக் கவிதா மேல ஒரு சின்னக் கோபம் வந்துச்சு.

"கவி... இது தப்பு டி."

"நீ வருணை ஏமாத்துற... இது ரொம்பப் பெரிய தப்பு."

"நீ இப்படி எல்லாம் பண்ணக் கூடாது டி, அப்படி எல்லாம் யோசிக்காத டி" னு நான் அவளுக்கு அட்வைஸ் பண்ணேன்.

கவிதா என் பேச்சைக் கேட்டு லேசாச் சிரிச்சா.

"பவி... நீ ரொம்பப் பழசுடி."

"நம்மளும் எவ்ளோ நாள்தான்டி ரொம்ப நல்ல பொண்ணுங்களா நடிக்கிறது?"

"அந்த ஜிம்ல எனக்குக் கிடைச்ச அந்த த்ரில், எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு."

"நான் வருணை ஏமாத்துறேன்னு எனக்குக் கொஞ்சம் கூடக் கில்டி ஃபீலிங் இல்லை டி."

"வருண் என்கிட்ட நல்லாத்தான் இருக்கான்."

"ஆனா எனக்குக் கொஞ்சம் பெரிய சைஸ் வேணும்னு ஒரு ஆசைடி, அவ்வளவுதான்."

"இதுல எந்த ரிஸ்க்கும் இல்லை, இது யாருக்கும் தெரியப் போறது இல்லை."

"இது எனக்கு மட்டும் தெரிஞ்ச ஒரு சின்ன ரகசியம். என் க்ளோஸ் ஃப்ரெண்ட் உன்கிட்ட மட்டும்தான் சொல்றேன் இதை."

"எல்லார்கிட்டயும் மறைச்சுக்கிட்டு, தேவையான சுகத்தை நான் யாருக்கும் தெரியாம அனுபவிக்கப் போறேன்."

"இதுனால என் கல்யாண வாழ்க்கை எந்த விதத்துலயும் பாதிக்கப் போறது இல்லை" னு அவ ரொம்பக் கூலாச் சொன்னா.

அவளோட இந்தப் பிராக்டிகலான லாஜிக்கைக் கேட்டு என் மூளையே சுழன்றுச்சு.

"இனி என்ன ஆகப் போகுதுன்னு தெரியலடி."

"பார்த்துக்கலாம்... நீயும் உன் லைஃபை நல்லா என்ஜாய் பண்ணுடி பவி."

"எதையும் போட்டு மண்டைக்குள்ள ஓவர் திங்க் பண்ணாத."

"எனக்குக் கொஞ்சம் வேலை இருக்கு, நான் போனை வைக்கிறேன்" னு சொல்லிட்டு, அவ போனை கட் பண்ணிட்டாள்.

நான் அந்த போனை அப்படியே சோபா மேல போட்டேன்.

என் பேண்ட்டிக்குள்ள அவ்ளோ ஈரம் கசிஞ்சு வழிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் சோபாவுல பின்னாடி சாஞ்சு, அப்படியே அமைதியா யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

கவிதா சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் காதுக்குள்ள திரும்பத் திரும்ப ஒலிச்சுது.

அவ சொன்ன அந்த லாஜிக் என் மனசைக் குடைஞ்சு எடுத்தது.

'கவிதாவுக்கு எந்தக் குறையும் இல்லை.'

'வருண் அவளை அவ்ளோ நல்லாப் பார்த்துக்கிறான்.'

'அவளைப் படத்துக்குக் கூட்டிட்டுப் போறான், அவளுக்குப் பிடிச்சதை வாங்கிக் கொடுக்கிறான்.'

'அவங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து அவ்ளோ நேரம் செலவு பண்றாங்க.'

'வீக்கெண்ட்ல கொஞ்சம் சோம்பேறித்தனமா இருந்தாலும், அவன் அவ மேல அன்பாத்தான் இருக்கான்.'

'அப்படிப்பட்ட ஒரு நல்ல புருஷன் கிடைச்சும், கவிதா அவனுக்குத் துரோகம் பண்ணத் தயாரா இருக்கா.'

'ஏன்? சும்மா ஒரு தியேட்டர்ல ஒரு பெரிய சுண்ணியைப் பார்த்துட்டாங்குறதுக்காக.'

'அவளுக்கு அந்தத் த்ரில் பிடிச்சிருக்கு. அந்தச் சுகம் வேணும்னு நினைக்கிறா.'

'அதுக்காக அவளுக்குக் கொஞ்சம் கூடக் குற்ற உணர்ச்சியே இல்லை.'

'அவ அதை ஒரு தப்பாவே பார்க்கல. ஒரு ரகசியம்னு ரொம்பக் கூலாச் சொல்றா.'

என் மனசு இப்போ என்னைப் பத்தி யோசிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'ஆனா என் நிலைமை என்ன?'

'நான் வீட்டை இவ்ளோ சுத்தமா வெச்சிருக்கேன். அவ்ளோ அருமையாச் சமைக்கிறேன்.'

'ஒரு வேலைக்காரி கூட இல்லாம எல்லாமே நானே பண்றேன்.'

'ஆனா கார்த்திக் என்னைக் கொஞ்சம் கூட மதிக்கிறதே இல்லை.'

'அவருக்காக நான் அவ்ளோ ஆசையா ரெடியாகிப் போனாலும், என்னைத் திரும்பிப் பார்க்க மாட்டேங்குறார்.'

'எப்பவும் லேப்டாப், வேலை, மீட்டிங்னு என்னைத் தனிமையிலயே சாகடிச்சுட்டு இருக்கார்.'

'ஒரு லீவு நாள்ல கூட என்னோட உக்காந்து பேச மாட்டேங்குறார்.'

'இன்னைக்கு டின்னருக்குக் கூட, அவர் வர மாட்டேன்னு அவ்ளோ அசால்ட்டாச் சொல்லிட்டார்.'

'அப்படிப்பட்ட ஒரு புருஷனுக்காக நான் ஏன் குற்ற உணர்ச்சியில கஷ்டப்படணும்?'

'கவிதா அவ்ளோ நல்ல புருஷன் இருக்கும்போதே, ஒரு த்ரில்லுக்காக ஏமாத்த ரெடியா இருக்கா.'

'அப்படிப் பார்த்தா, என் கேஸ் கவிதாவை விட ரொம்ப ரொம்ப மோசமாச்சே.'

'நான் அனுபவிக்கிற தனிமைக்கும் ஏமாற்றத்துக்கும், எனக்கு ரீசண்டா நடக்குற எந்த விஷயத்துலயும் எனக்குக் குற்ற உணர்ச்சியும் வரக் கூடாது.'

'ராஜ், பிரகாஷ் இவங்க ரெண்டு பேரும் என்னோட ஒரு தலையசைவுக்காக லைன்ல நிக்குறாங்க.'

'என் கழுத்துல ராஜ் கொடுத்த முத்தம் எவ்ளோ போதையா இருந்துச்சு.'

'என் குண்டியைப் பிடிச்சு அவர் கசக்குன அந்த வெறி, எனக்கு எவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு.'

'பிரகாஷோட அந்த மான்ஸ்டர் சைஸ், என் கையில நான் பிடிச்சப்போ எனக்கு எவ்ளோ ஆசையா இருந்துச்சு.'

'அப்படி இருக்கும்போது, நான் ஏன் என்னைத் தடுத்து நிறுத்தணும்?'

'நான் ஏன் எனக்குக் கிடைக்கப் போற அந்தச் சுகத்தை, இந்தத் தேவையில்லாத தர்மத்துக்காகத் தியாகம் பண்ணணும்?'

'கவிதா சொல்ற மாதிரி, யாருக்கும் தெரியாம என்கிட்ட மட்டும் இருக்குற ஒரு ரகசியமா இருந்தா என்ன தப்பு?'

'என் கல்யாண வாழ்க்கையில இது எந்தப் பாதிப்பையும் கொண்டு வராது.'

'கார்த்திக் என்னை எப்போவும் போலத்தான் நடத்துவார்.'

'ஆனா எனக்குத் தேவையான அந்தத் தேவையை, இவங்க கிட்ட இருந்து எடுத்துக்கப் போறேன்.'

இந்த லாஜிக் என் மூளைக்குள்ள அவ்ளோ தெளிவாப் பதிஞ்சுது.

என் மனசுக்குள்ள இருந்த அந்தக் கடைசித் தயக்கமும் இப்போ செத்துப்போச்சு.

'நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணல. எனக்கு இது தேவை.'

'என்ன நடக்குதுன்னு வெயிட் பண்ணிப் பார்ப்போம்'னு மனசு சொல்லுச்சு.

நான் என் டீ-ஷர்ட்க்கு மேலேயே என் விறைப்பான காம்புகளை லேசாத் தடவிக்கிட்டேன்.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து கசிஞ்ச ஈரம் என் பேண்ட்டியை முழுசா நனைச்சிருந்துச்சு.

நான் என் பேண்ட்டிக்கு மேலேயே என் கையை வெச்சு, லேசா அழுத்தித் தேய்த்துக்கிட்டேன்.

அந்தத் தேய்த்தல் எனக்கு ஒரு சூடான போதையைக் கொடுத்துச்சு.

ஒரு மாதிரி ஏக்கத்துல என் உடம்பு தவிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் எப்படி எல்லாத்தையும் என்னோட கண்ட்ரோல்ல வைக்கப் போறேன்னு தெரியல.

சரியா அந்த நிமிஷம்...

திடீர்னு...

டிங்-டாங்...

காலிங் பெல் அடிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

[yazhiniram]

-----------
Part 130:
-----------

நான் கவிதா பேசுனதெல்லாம் பத்தி யோசிச்சுட்டு இருந்தேன்.

அப்போ திடீர்னு காலிங் பெல் அடிக்கிற சத்தம் கேட்டதும் எனக்கு லேசாத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

ஆனா உடனே என்னை நானே நார்மல் ஆக்கிக்கிட்டேன்.

நான் போட்டிருந்த டிரஸை கையால ஒரு தடவை சரி செஞ்சிட்டு, சோபாவுல இருந்து எந்திரிச்சுப் போய் மெயின் டோரைத் திறந்தேன்.

வெளியே ராஜ் அண்ணாவும் ரேணுகா அக்காவும் நின்னுகிட்டு இருந்தாங்க.

"வாங்க அக்கா... வாங்க அண்ணா..." னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே வரவேற்றேன்.

நான் கதவைத் திறந்ததும் ராஜ் அண்ணாவோட பார்வை நேரா என் மேலதான் விழுந்துச்சு.

அவர் என்னை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு ஸ்கேன் பண்ணார்.

நான் கண்டிப்பா ஜீன்ஸ் இல்லனா ஷார்ட்ஸ் போட்டிருப்பேன்னு அவர் ரொம்ப எதிர்பார்த்து வந்திருக்கார்.

ஆனா நான் போட்டிருந்த அந்த லூசான காட்டன் பேண்ட்டையும், ஓவர் சைஸ் டீ-ஷர்ட்டையும் பார்த்ததும் அவர் முகத்துல அப்பட்டமான ஏமாற்றம் தெரிஞ்சது.

அந்த டீ-ஷர்ட் ரொம்ப லூசா இருந்ததால, என் உடம்போட வளைவுகள் எதுவுமே வெளிய தெரியல.

நான் உள்ள பிரா போடலங்குற விஷயம் கூட, அந்தத் துணியோட லூஸ்ல சுத்தமா மறைஞ்சுடுச்சு.

அவர் என்னைப் பார்த்து, 'இப்படி மூட்டை மாதிரி டிரஸ் பண்ணிருக்காளே'னு நினைக்கிறது எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

எனக்குள்ள ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

'உள்ள எப்படி இருக்குனு உங்களுக்குத் தெரியாது'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.

"ஹாய் பவி..." னு சொல்லிட்டு அக்கா உள்ள வந்தாங்க.

அக்காக்குப் பின்னாடி ராஜ் வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சார்.

அவர் என்னைக் கடந்து போகும்போது, ரொம்ப மெதுவா என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

"உன் டிரஸ் ரொம்ப நல்லா இருக்கு பவி."

"ரொம்ப மாடர்னா, இழுத்துப் போத்திக்கிட்டு அடக்க ஒடுக்கமா இருக்கு."

அவர் குரல்ல ஒரு கிண்டல் இருந்துச்சு.

ஷார்ட்ஸ் போடாததைக் குத்திக் காட்டுற மாதிரி, ஒரு மாதிரி நக்கலாச் சொன்னார்.

எனக்கு லேசா வெக்கமா வந்துச்சு, நான் அதைக் காட்டிக்காமச் சிரிச்சேன்.

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் அண்ணா..." னு நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

"இந்த வெயிலுக்கு இதுதான் அண்ணா ரொம்ப கம்ஃபர்ட்டா இருக்கும்" னு நான் ஒரு காரணத்தைச் சொன்னேன்.

"ஆமா ஆமா, ரொம்பக் கம்ஃபர்ட்டாதான் தெரியுது" னு அவர் சிரிச்சார்.

நான் சமாளிக்கிறதுக்காக அக்காவை பார்த்துப் பேச்சை மாத்தினேன்.

"இன்னைக்கு ரொம்ப வெயிலா இருக்குல அக்கா?" னு கேட்டேன்.

"ஆமா பவி, தாங்கவே முடியல. வெளிய அவ்ளோ வெக்கை."

"கார்ல ஏசி போட்டாலும் இந்த வெயிலுக்கு ஒன்னுமே கேக்க மாட்டேங்குது" னு அக்கா சலிச்சுக்கிட்டாங்க.

"அதான் பாத்தேன், உங்க முகமே ரொம்ப டயர்டா தெரியுது."

"சோபாவுல உக்காருங்க அக்கா, நிக்காதீங்க" னு சொல்லிட்டு அவங்களை ஹாலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போனேன்.

அவங்க ரெண்டு பேரையும் ஹால் சோபாவுல உக்கார வெச்சுட்டு, நான் கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ரெண்டு கிளாஸ்ல ஜில்லுனு தண்ணி பிடிச்சேன்.

தண்ணியைக் கொண்டு வந்து அவங்ககிட்ட கொடுத்தேன்.

நான் நடக்கும்போது என் உடம்பு அவ்ளோ ஃப்ரீயா இருந்துச்சு.

ஆனா டிரஸ் லூசா இருந்ததால அவருக்கு எதுவும் வெளிய தெரியல.

அக்கா தண்ணியைக் குடிச்சுட்டு ஒரு பெருமூச்சு விட்டாங்க.

"அப்பாடா, இப்போதான் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கு" னு அக்கா சொன்னாங்க.

"ஹாஸ்பிட்டல்ல என்ன அக்கா ஆச்சு?" னு நான் உக்காந்துகிட்டே விசாரிச்சேன்.

"நாங்க என் மாமாவைப் பார்க்கப் போனோம் பவி."

"எங்க அம்மாவோட தம்பி அவரு, அவருக்கு முதுகுல ஒரு சர்ஜரி பண்ணிருக்காங்க" னு அக்கா விளக்கம் கொடுத்தாங்க.

"சர்ஜரியா? உடம்புக்கு என்ன அக்கா? சீரியஸா எதுவும் இல்லையே?" னு நான் அக்கறையாக் கேட்டேன்.

"இல்ல பவி, இது ஏற்கனவே ப்ளான் பண்ண சர்ஜரிதான்."

"அவருக்கு முதுகுத் தண்டுல கொஞ்சம் பிரச்சனை பவி" னு ராஜ் அண்ணா பேச்சை ஆரம்பிச்சார்.

"ஒரு ரெண்டு வருஷமா ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுட்டு இருந்தார், அதான் ஆபரேஷன் பண்ணிட்டாங்க."

"ஓ... இப்போ சர்ஜரி நல்லபடியா முடிஞ்சிடுச்சா அக்கா?" னு நான் கேட்டேன்.

"ஆமா பவி, சக்சஸா முடிஞ்சிடுச்சுன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டார்" னு அக்கா நிம்மதியாச் சொன்னாங்க.

"அவர் ஒரு மாசம் ரெஸ்ட் எடுக்கணும்னு சொல்லிருக்காங்க" னு ராஜ் அண்ணா சொன்னார்.

"சிட்டி கேர் ஹாஸ்பிட்டல்லதான் அட்மிட் பண்ணிருக்காங்க."

"செவ்வாய்க்கிழமை காலையில வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போயிடலாம்" னு அக்கா சொன்னாங்க.

"அது ஒரு நல்ல நியூஸ்தான் அக்கா."

"ஆமா பவி, நாங்க ரொம்பப் பயந்துட்டோம்."

"அவருக்கு வயசாகிடுச்சுல, இந்த வயசுல சர்ஜரினா கொஞ்சம் ரிஸ்க் தான?" னு ராஜ் அண்ணா கேட்டார்.

"ஆனா அந்த டாக்டர் நல்ல எக்ஸ்பீரியன்ஸ் ஆன ஆளு, அதான் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாம முடிஞ்சது."

"நாங்க அங்கேயே ஒரு மூணு மணி நேரம் வெயிட் பண்ண வேண்டியதா போச்சு பவி."

"அதான் வர இவ்வளவு லேட் ஆகிடுச்சு" னு அக்கா வருத்தப்பட்டாங்க.

"பரவாயில்ல அக்கா, அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல."

"உடம்பு தான நமக்கு முக்கியம், நீங்க ரிலாக்ஸ் பண்ணுங்க" னு நான் ஆறுதலாச் சொன்னேன்.

"சாப்பாடு எல்லாம் சூடா ரெடியா இருக்கு அக்கா."

"நான் சப்பாத்தியும் வெஜ் கிரேவியும் செஞ்சிருக்கேன்" னு நான் சொன்னேன்.

"ஓ, கிரேவி செஞ்சியா பவி? உனக்கு எதுக்கு அவ்ளோ சிரமம்? ரொம்ப தேங்க்ஸ் மா" னு அக்கா சந்தோஷமாச் சொன்னாங்க.

"கேட்கவே ரொம்ப நல்லா இருக்கே" னு ராஜ் அண்ணா ஒரு ஸ்மைலோட சொன்னார்.

"அதுசரி, கார்த்திக் எங்க பவி?" னு ராஜ் அண்ணா கேட்டார்.

அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் என் முகத்துல இருந்த சிரிப்பு கொஞ்சம் குறைஞ்சுது.

நான் என் மடியைப் பார்த்தபடியே பதில் சொன்னேன்.

"அவர் ஆபிஸ்ல இருக்கார் அண்ணா."

"ஆபிஸ்லயா? இன்னைக்குச் சனிக்கிழமை ஆச்சே, லீவு தான?" னு ராஜ் அண்ணா புருவத்தைச் சுருக்கினார்.

"எனக்கும் தெரியும் அண்ணா, ஆனா ஏதோ அர்ஜென்ட் வொர்க்னு சொல்லிட்டார்."

"ஈவினிங் எனக்கு கால் பண்ணார், வர ரொம்ப லேட் ஆகும்னு சொன்னார்."

"ஒருவேளை மிட்நைட் கூட ஆகலாம்."

"உங்களை எல்லாம் என்னையே பார்த்துக்கச் சொல்லிட்டார்."

"நம்மளையே டின்னர் சாப்பிடச் சொல்லிட்டார்" னு நான் விளக்கினேன்.

"வந்திருக்கிற கெஸ்ட்டை உன்னையே மேனேஜ் பண்ணச் சொல்லிட்டானா?" னு ராஜ் அண்ணா நக்கலாக் கேட்டார்.

"ஆமா அண்ணா..." னு நான் தலையாட்டினேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டினார்.

"அவன் இன்னும் மாறவே இல்லை பவி."

"அவன் எப்பவும் வேலை வேலைனு பைத்தியமா இருக்கான்."

"ஹார்ட் வொர்க் பண்றது நல்ல விஷயம்தான், ஆனா லைஃபை பேலன்ஸ் பண்ணத் தெரிஞ்சிருக்கணும்."

"வீட்டுல ஒரு பொண்டாட்டி நமக்காக வெயிட் பண்றாங்குற நினைப்பு அவனுக்கு இல்லை."

"முக்கியமா, உன்னை மாதிரி இவ்ளோ அழகா இருக்குற ஒரு பொண்டாட்டி இருக்கும்போது..." னு ராஜ் அண்ணா இழுத்தார்.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் டக்குன்னு நிமிர்ந்து அவரைப் பார்த்தேன்.

ரேணுகா அக்காவும் ராஜ் அண்ணாவை ஒரு மாதிரி பார்த்தாங்க.

"என்ன சொன்னீங்க?" னு அக்கா சந்தேகமாக் கேட்டாங்க.

ராஜ் அண்ணா உடனே சமாளிச்சார்.

"இல்ல ரேணு, நான் என்ன சொல்ல வந்தேன்னா..."

"அவ நமக்காக இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வெஜ் கிரேவி, சப்பாத்தி எல்லாம் செஞ்சிருக்கா."

"அவ்ளோ நல்லாச் சமைக்கிற பொண்டாட்டி செஞ்சதைச் சாப்பிட அவன் இங்க இருக்கணும்ல?"

"அதைத்தான் நான் சொன்னேன்" னு அவர் ரொம்பக் கூலா பேச்சை மாத்தினார்.

"ஆமா, நீங்க சொல்றதும் உண்மைதான்."

"கார்த்திக் ரொம்ப ஓவரா வொர்க் பண்றான்."

"பணம் மட்டுமே வாழ்க்கை இல்லை" னு அக்கா ஆமோதிச்சாங்க.

"சரி, நாம சாப்பிடலாமா? எனக்கும் ரொம்பப் பசிக்குது" னு ராஜ் அண்ணா சொன்னார்.

"எனக்கும் பசிக்குது பவி" னு அக்காவும் சொன்னாங்க.

"சரி வாங்க, டைனிங் டேபிளுக்குப் போலாம்" னு சொல்லிட்டு நான் எந்திரிச்சேன்.

ரேணுகா அக்காவும், ராஜ் அண்ணாவும் சோபாவுல இருந்து எழுந்தாங்க.

நான் முன்னாடி டைனிங் ஹால்ல நோக்கி நடந்தேன்.

எனக்குப் பின்னாடி ரேணுகா அக்கா வந்தாங்க, அவங்களுக்குப் பின்னாடி ராஜ் அண்ணா நடந்து வந்தார்.

நான் டைனிங் டேபிள் கிட்டப் போய் நின்னுட்டு சீட் அரேஞ்ச் பண்ணேன்.

"அக்கா, நீங்க இங்க உக்காருங்க" னு நான் இடது பக்கம் இருந்த சேரைக் காட்டினேன்.

ரேணுகா அக்கா அந்தச் சேரை இழுத்துப் போட்டு உக்காந்தாங்க.

ராஜ் அண்ணா டேபிளோட சென்டர்ல இருக்குற சேரை இழுத்து உக்காந்தார்.

"நான் போய் தட்டெல்லாம் எடுத்துட்டு வர்றேன் அக்கா" னு நான் சொன்னேன்.

"இரு பவி, நான் உனக்கு ஹெல்ப் பண்றேன்" னு சொல்லிட்டு அக்கா எழப் போனாங்க.

"இல்ல அக்கா, பரவாயில்லை நீங்க உக்காருங்க."

"நீங்க ஹாஸ்பிட்டல் போயிட்டு வந்து டயர்டா இருப்பீங்க, நானே எல்லாத்தையும் எடுத்துட்டு வந்துடுறேன்" னு நான் அன்பாச் சொன்னேன்.

"சரி பவி" னு சொல்லிட்டு அக்கா மறுபடியும் சேர்ல உக்காந்தாங்க.

அவங்க உடனே தன் பர்ஸ்ல இருந்து போனை வெளிய எடுத்தாங்க.

போன்ல ஏதோ பாக்க ஆரம்பிச்சாங்க, அவங்க முகம் முழுசா போனுக்குள்ள முழுகிடுச்சு.

நான் திரும்பி கிச்சனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ராஜ் அண்ணா உக்காந்திருந்த சேர் கரெக்டா கிச்சன் வாசலுக்கும், டேபிளுக்கும் நடுவுல இருந்துச்சு.

நான் கிச்சனுக்குப் போகணும்னா, அவர் உக்காந்திருக்கிற சேரைக் கடந்துதான் போகணும்.

அங்க ரொம்பக் கம்மியான இடைவெளிதான் இருந்துச்சு.

நான் ஒரு அடி முன்னாடி எடுத்து வெச்சேன்.

அவரோட சேருக்குப் பக்கத்துல நடந்து போனேன்.

ரேணுகா அக்கா தலையைக் குனிஞ்சு தன் போன்ல ஏதோ டைப் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாங்க.

நான் ராஜ் அண்ணாவைக் கடக்கப் போன அந்த வினாடி...

ராஜ் அண்ணா தன் வலது கையை லேசாத் தன் மடியில இருந்து நீட்டினார்.

அவர் எந்தப் பதட்டமும் இல்லாம, ரொம்ப ரிலாக்ஸா தன் கையை வெளியே கொண்டு வந்தார்.

நான் அவருக்குப் பக்கத்துல வந்ததும், அவரோட அந்த நீளமான விரல்கள் நேரா என் இடுப்புச் சதை மேல வந்து பட்டுச்சு.

அவர் கை பட்டதும் எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

என் ஹார்ட்பீட் சடக்னு எகிறிடுச்சு.

நான் நடக்குறதை அப்படியே நிறுத்திட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் கையை எடுக்கவே இல்லை.

அவர் தன் விரல்களால அந்த லூசான டீ-ஷர்ட்க்கு மேலேயே என் இடுப்பை அவ்ளோ அழுத்தமாப் பிடிச்சார்.

அவரோட அந்தச் சூடான உள்ளங்கை என் இடுப்பு வளைவுல கரெக்டாப் பதிஞ்சுது.

நான் பயத்தோட ரேணுகா அக்காவைப் பார்த்தேன்.

'ஒருவேளை அக்கா நிமிர்ந்து பார்த்தா என்ன ஆகுறது?' னு என் மூளை அலறிச்சு.

ஆனா நல்லவேளை, அக்கா இன்னும் போன்லதான் இருந்தாங்க.

நான் மெதுவாத் தலையைக் குனிஞ்சு ராஜ் அண்ணாவைப் பார்த்தேன்.

அவர் என்னைப் பார்த்து ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சார்.

அவர் முகத்துல கொஞ்சம் கூடப் பயம் இல்லை.

பொண்டாட்டி பக்கத்துல உக்காந்திருக்கும்போதே இப்படிப் பண்றாரேங்குற த்ரில் என்னையும் தொற்றிக்கிச்சு.

அவரோட கை என் இடுப்புல இருந்து அப்படியே மெதுவாக் கீழ சரிஞ்சுது.

டீ-ஷர்ட் துணியைத் தாண்டி, அவர் கை காட்டன் பேண்ட்டோட எலாஸ்டிக் பகுதியைத் தொட்டுச்சு.

அவரோட அந்த அகலமான உள்ளங்கை என் இடுப்புக்குக் கீழ அப்படியே இறங்குச்சு.

ஒவ்வொரு இன்ச்சும் அவர் கை கீழ போகப் போக, என் மூச்சுத் திணறுச்சு.

அவர் கை நேரா என் வலது பக்கக் குண்டி மேல வந்துச்சு.

முதல்ல அவர் தன் கையை அப்படியே என் குண்டி மேல சும்மா வெச்சார்.

அவரோட கையோட அந்தப் பெரிய சைஸ், என் குண்டியோட முக்கால்வாசிப் பகுதியை அப்படியே கவர் பண்ணிடுச்சு.

அவர் உள்ளங்கையில இருந்து வந்த சூடு, அந்த மெல்லிய காட்டன் பேண்ட்டைத் தாண்டி என் சருமத்துல சுட்டது.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

அவர் விரல்கள் என் குண்டியோட வளைவை அப்படியே அளவெடுத்துச்சு.

அடுத்த செகண்ட், அவர் தன் விரல்களை லேசா மூடினார்.

எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம, அவர் என் குண்டியை ரொம்ப ஹார்டா ஒரு அமுக்கு அமுக்கினார்.

அந்த காட்டன் பேண்ட்டுக்கு மேலேயே, அவர் கை என் சதையை அவ்ளோ ஆழமாப் பிசைஞ்சுது.

அவரோட கட்டை விரல் என் குண்டியோட மேல் பக்கமா அழுந்த, மத்த நாலு விரல்களும் அடிப் பக்கமா அழுத்துச்சு.

அந்த ஒரு அழுத்தம், என் நரம்புகளை எல்லாம் சுண்டி இழுத்துச்சு.

அவர் கசக்குன விதம் அவ்ளோ முரட்டுத்தனமா இருந்துச்சு.

அது ஒரு சாதாரணத் தொடுதல் இல்லை, அதுல ஒரு பெரிய உரிமை இருந்துச்சு.

அவர் கைக்குள்ள என் குண்டிச் சதை முழுசா அடங்கி நசுங்குச்சு.

அந்த காட்டன் பேண்ட் துணி என் சதைக்கும் அவர் கைக்கும் நடுவுல சிக்கி அப்படியே சுருங்குச்சு.

அந்தச் சுருக்கம் எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் உரசலைக் கொடுத்துச்சு.

அவர் அழுத்திக்கிட்டே, தன் கையை லேசா ஒரு வட்ட வடிவத்துல சுழற்றினார்.

அந்தத் திருகல் என் உடம்புக்குள்ள ஒரு பெரிய கரண்டைப் பாய்ச்சுச்சு.

என் தொடைகள் ரெண்டும் தானாகவே ஒன்னோட ஒன்னு உரசிக் கிச்சு.

என் முழங்கால் லேசாத் தளர்ந்து, நான் கீழ விழப் போற மாதிரி ஒரு உணர்வு வந்துச்சு.

அவர் குண்டியைப் பிசையப் பிசைய, என் புண்டைக்குள்ள ஒரு பெரிய ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

அக்கா பக்கத்துலேயே உக்காந்திருக்காங்கங்குற நெனப்பு, அந்தப் பிசையலோட சுகத்தை நூறு மடங்காக்குச்சு.

'பக்கத்துல பொண்டாட்டி போன் பார்த்துட்டு இருக்கா, புருஷன் என் குண்டியைப் பிசைஞ்சுட்டு இருக்கார்.'

இந்த நிலைமை எனக்கு அவ்ளோ போதையைத் தந்துச்சு.

என் வாய்க்குள்ள இருந்து ஒரு முனகல் சத்தம் வெளிய வரப் பார்த்துச்சு.

நான் கத்திடுவேனோனு பயந்து, என் வாயைத் திறந்து மூச்சை மட்டும் வெளிய விட்டேன்.

அவர் அந்தப் பிடியை ஒரு மூணு செகண்ட் அப்படியே வெச்சிருந்தார்.

ஒன்னு... ரெண்டு... மூணு...

அந்த மூணு செகண்டும் எனக்கு மூணு வருஷம் மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் கை என் சதையை விட்டு விலகவே கூடாதுன்னு என் உடம்பு அடம் பிடிச்சுது.

அப்புறம் மெதுவாத் தன் விரல்களைத் தளர்த்தினார்.

ராஜ் அண்ணா என் குண்டியை விட்டுத் தன் கையை எடுத்தார்.

அவர் கையைத் திரும்பப் பின்னாடி இழுத்து, டேபிள் மேல ரொம்ப நார்மலா வெச்சுக்கிட்டார்.

"சீக்கிரம் சாப்பாட்டை எடுத்துட்டு வா பவி" னு அவர் ரொம்பச் சாதாரணமாச் சொன்னார்.

"இதோ... வர்றேன் அண்ணா..." னு நான் திக்கித் திணறிச் சொன்னேன்.

நான் நேரா கிச்சனுக்குள்ள போனேன்.

கிச்சனுக்குள்ள போனதும், என் நெஞ்சுல கையை வெச்சுக்கிட்டு என் வாய் வழியா வேகவேகமா மூச்சு வாங்கினேன்.

என் பேண்ட்டிக்குள்ள ஈரம் கசியுறதை என்னால உணர முடிஞ்சது.

நான் செல்ஃப்ல இருந்து மூணு தட்டுகளை எடுத்தேன்.

அதை எடுத்துக்கிட்டு மறுபடியும் ஹாலுக்கு வந்தேன்.

ஒரு தட்டை ரேணுகா அக்கா முன்னாடி வெச்சேன்.

இன்னொரு தட்டை ராஜ் அண்ணா முன்னாடி வெச்சேன்.

கடைசித் தட்டை எனக்கு வலது பக்கமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

மறுபடியும் கிச்சனுக்குப் போய், ஒரு பவுல்ல வெஜ் கிரேவியும், ஹாட்பாக்ஸ்ல சப்பாத்தியும் எடுத்துட்டு வந்தேன்.

டேபிள் மேல அதை வெச்சுட்டு, ஹாட்பாக்ஸைத் திறந்தேன்.

நான் முதல்ல ராஜ் அண்ணாவுக்குச் பரிமாற ஆரம்பிச்சேன்.

நான் கொஞ்சம் முன்னாடி குனிஞ்சு அவர் தட்டுல ரெண்டு சப்பாத்தியை வெச்சேன்.

நான் குனியும்போதெல்லாம், ராஜ் அண்ணா தன் பார்வையை ரொம்ப நுட்பமா என் நெஞ்சுப் பக்கம் கொண்டு போனார்.

அவர் எப்படியாவது அந்த லூசான டீ-ஷர்ட்டோட கழுத்து வழியா உள்ளே எட்டிப் பார்த்துடணும்னு ட்ரை பண்ணார்.

நான் பிரா போட்டிருக்கேனா இல்லையானு கண்டுபிடிக்க அவர் அவ்ளோ ஆர்வமா இருந்தார்.

ஆனா அந்த டீ-ஷர்ட் அவ்ளோ ஓவர் சைஸா இருந்ததால, அது அப்படியே தொங்கி என் நெஞ்சை முழுசா மறைச்சுடுச்சு.

அவர் எவ்ளோ எட்டிப் பார்த்தும், அந்த இருட்டுக்குள்ள அவருக்கு எந்த ஒரு சதையும் கண்ணுல படல.

அந்தத் துணி அவ்ளோ தடிமனா இருந்துச்சு, ஒரு சின்ன பிளவு கூட அவருக்குத் தெரியல.

அவரோட எதிர்பார்ப்பு அப்படியே சுக்குநூறா உடைஞ்சது.

அவர் முகம் ஏமாற்றத்துல மாறுனதை நான் நல்லாவே கவனிச்சேன்.

அவரோட அந்தத் தவிப்பைப் பார்க்கும்போது எனக்கு அவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

'உங்களுக்கு இன்னைக்கு ஒன்னும் கிடைக்காது, நீங்க சும்மா தவிச்சுக்கிட்டே இருங்க'னு நான் எனக்குள்ளேயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் கரண்டியை எடுத்து கிரேவியை அந்தச் சப்பாத்தி மேல ஊத்தினேன்.

"போதும் பவி, நான் சாப்பிட்டுட்டு வாங்கிக்கிறேன்" னு அவர் ஒரு மாதிரி ஏமாற்றமான குரல்ல சொன்னார்.

அப்புறம் ரேணுகா அக்கா பக்கமாப் போய் அவங்களுக்கும் பரிமாறினேன்.

எல்லாருக்கும் பரிமாறிட்டு, நான் என் இடத்துல போய் உக்காந்தேன்.

நான் ரேணுகா அக்காக்கு நேர் ஆப்போசிட்ல உக்காந்திருந்தேன்.

"சாப்பிட ஆரம்பிங்க அக்கா" னு நான் சொன்னேன்.

அவங்க சப்பாத்தியைப் பிய்த்து கிரேவியில தொட்டுச் சாப்பிட்டாங்க.

"ரொம்ப டேஸ்ட்டா இருக்கு பவி, இந்த மசாலா ரொம்பக் கரெக்டா இருக்கு" னு அக்கா பாராட்டுனாங்க.

"தேங்க்ஸ் அக்கா, உங்களுக்குப் பிடிச்சிருந்தா சரி" னு நான் சந்தோஷமாச் சொன்னேன்.

"ஆமா, சமையல் ரொம்ப அருமையா இருக்கு" னு ராஜ் அண்ணா சொன்னார்.

நாங்க மூணு பேரும் சாப்பிட்டுக்கிட்டே சாதாரணமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தோம்.

சிட்டில ஈவினிங் டைம்ல இருக்குற ட்ராபிக் பத்தி அக்கா பேச்சை ஆரம்பிச்சாங்க.

நானும் அதுக்கு ஏதோ பதில் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

திடீர்னு டேபிளுக்கு அடியில என் வலது கால் பாதத்துல ஏதோ ஒன்னு இதமா உரசின மாதிரி இருந்துச்சு.

அது வேற ஒன்னும் இல்ல, ராஜ் அண்ணாவோட கால் பாதம்.

அவர் டேபிளுக்கு அடியில தன் காலை நீட்டி, என் வெறும் பாதத்தைத் தொட்டார்.

நான் சடக்னு நிமிர்ந்து ராஜ் அண்ணாவைப் பார்த்தேன்.

ஆனா அவர் தன்னோட தட்டைப் பார்த்தபடியே ரொம்ப நார்மலாச் சப்பாத்தியைச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தார்.

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு ரியாக்ஷனும் இல்லை, அக்காகிட்ட ட்ராபிக் பத்திப் பேசிக்கிட்டு இருந்தார்.

"ஆமா ரேணு, அந்த சிக்னல்ல எப்பவும் இப்படித்தான் இருக்கும்" னு அவர் ரொம்ப இயல்பாப் பேசுனார்.

அவரோட கால் விரல்கள் என் பாதத்துக்கு மேல ரொம்ப இதமா வருடிச்சு.

நான் என் காலை ஒரு இன்ச் பின்னாடி இழுத்துக்கிட்டேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா விடல.

அவர் தன் காலை டேபிளுக்கு அடியில இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நீட்டினார்.

அவர் விரல்கள் மறுபடியும் என் காலைக் கண்டுபிடிச்சுப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

அவர் தன் பாதத்தை என் கணுக்கால் மேல வெச்சு லேசாத் தேய்த்தார்.

நான் ஒரு மாதிரி தவிப்போட ரேணுகா அக்காவைப் பார்த்தேன்.

அவங்களுக்கு இது எதுவுமே தெரியல.

"இந்தக் கிரேவி நிஜமாவே நல்லா இருக்கு பவி, காய்கறி எல்லாம் எங்க வாங்குற?" னு அக்கா கேட்டாங்க.

நான் வாயில இருந்த சாப்பாட்டை அவசரமா முழுங்குனேன்.

நான் ரொம்ப நார்மலாப் பேச ட்ரை பண்ணேன்.

"ஆமா அக்கா..." னு நான் திக்கினேன்.

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட் கார்னர்ல இருக்குற கடைல தான் அக்கா வாங்குறேன்."

"அங்க காய்கறி எல்லாம் ரொம்ப ஃப்ரெஷ்ஷா இருக்கும்" னு நான் சமாளிச்சுச் சொன்னேன்.

"ஓஹோ, நாங்களும் இனிமே அங்கேயே வாங்கலாம்னு இருக்கேன்" னு அக்கா சொன்னாங்க.

ராஜ் அண்ணாவோட கால் இன்னும் கொஞ்சம் மேல ஏறுச்சு.

அவர் பாதம் என் கணுக்காலைத் தாண்டி, என் கெண்டைக்கால் வரைக்கும் உரசிக் கிட்டு வந்துச்சு.

நான் என் கையில இருந்த ஸ்பூனை அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவர் தன் கால் விரல்களால என் கெண்டைக்காலை மேலயும் கீழயும் தேய்த்தார்.

நான் மூச்சு வாங்குற வேகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாறுச்சு.

ராஜ் அண்ணா இப்போ என்னைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணார்.

"நல்லாச் சாப்பிடு பவி..."

"நீ ரொம்பக் கம்மியாச் சாப்பிடுற மாதிரி இருக்கே?" னு அவர் ஒரு மாதிரி கேட்டார்.

"நான் சாப்பிடுறேன்"னு நான் ஒரு தவிப்போட சொன்னேன்.

[yazhiniram]

----------
Part 131
----------


ராஜ் அண்ணா எந்தப் பதட்டமும் இல்லாம சப்பாத்தியைச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தார்.

அவர் பார்வை ரேணுகா அக்கா மேல நிலைச்சு இருந்துச்சு.

"இன்னைக்கு ஹாஸ்பிட்டல்ல அவ்ளோ கூட்டமா இருந்துச்சு ரேணு..." னு அவர் ரொம்பச் சாதாரணமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தார்.

"ஆமாங்க, அந்த டாக்டர் அவ்ளோ ஃபேமஸ் ஆச்சே, பேஷன்ட்ஸ் குவியத்தான் செய்வாங்க" னு அக்கா பதில் சொன்னாங்க.

"அதுவும் இல்லாம, சனி ஞாயிறுனா கூட்டம் அலைமோதுது" னு அவர் சலிச்சுக்கிட்டார்.

"டாக்டர் ஃபீஸ் மட்டுமே ரொம்ப அதிகமாமே?" னு அக்கா கேட்டாங்க.

"ஆமா ரேணு, இப்போலாம் ஹாஸ்பிட்டல் போனாலே அவ்ளோ செலவாகுது."

"அவங்க எப்படி பில் செட்டில் பண்ணுனாங்கன்னு தெரியல."

"வயசான காலத்துல சர்ஜரினா ரிஸ்க் தான" னு அவர் பேசினார்.

"நல்லவேளை எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சது, இனிமே மாமாக்கு நல்ல ரெஸ்ட் தேவை" னு அக்கா ஆறுதலாச் சொன்னாங்க.

அவங்க இப்படி அவ்ளோ சீரியஸாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்க.

ஆனா டேபிளுக்கு அடியில அவரோட கால் இன்னும் என் கெண்டைக்கால உரசிக் கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் கால் விரல்கள் என் பேண்ட் துணியில மெதுவாத் தேய்க்கிறதை நான் உணர்ந்தேன்.

'இப்படி ரெண்டு முகம் காட்டி விளையாடுறீங்களா மாமா?' னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவரோட இந்த விளையாட்டை உடனே நிறுத்தணும்னு நான் முடிவு பண்ணேன்.

நான் என் வலது காலை மெதுவா டேபிளுக்கு அடியில தூக்கினேன்.

என் பாதத்தை முன்னாடி நகர்த்தினேன்.

அவரோட கால் எங்க இருக்குனு இருட்டுல தேடினேன்.

என் பாதம் அவரோட முழங்காலுக்குக் கீழ இருந்த எலும்பைத் தேடிக் கண்டுபிடிச்சுது.

நான் கொஞ்சம் கூட யோசிக்கல.

என் கால் குதிங்காலை வெச்சு அவரோட அந்த எலும்பு மேல ஒரு அழுத்து அழுத்தினேன்.

ராஜ் அண்ணா பேச்சை நிறுத்தல.

"அந்த டாக்டர் வந்து பார்க்க ஒரு முப்பது நிமிஷம் ஆச்சு..." னு அவர் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தார்.

என் பாதத்தை அவர் கால் மேலேயே வெச்சு உரசிக் கிட்டே லேசா மேல நகர்த்தினேன்.

என் பாதம் அவரோட முழங்கால் மூட்டுக்கிட்ட போச்சு.

சரியா அந்த முழங்கால் மூட்டு மேல என் காலை வெச்சு அவ்ளோ ஹார்டா ஒரு மிதி மிதிச்சேன்.

அவர் வாயில சப்பாத்தியை வெச்சு முழுங்கப் போன அந்த செகண்ட்...

என் கால் அவர் மேல அழுத்துனதும்...

அவர் பேச்சை அப்படியே சடக்னு நிறுத்திட்டார்.

"ஹக்..." னு அவர் தொண்டைக்குள்ள ஒரு சத்தம் வந்துச்சு.

சாப்பாடு அவருக்குப் புரையேறிடுச்சு.

"கக்... கக்..." னு அவர் அவ்ளோ சத்தமா இரும ஆரம்பிச்சார்.

அவர் இருமுறதைப் பார்த்து ரேணுகா அக்கா பதறிட்டாங்க.

"என்னங்க ஆச்சு? மெதுவாச் சாப்பிட வேண்டியதுதானே?" னு அக்கா கவலையாக் கேட்டாங்க.

"தண்ணி குடிங்க, முதல்ல தண்ணி குடிங்க" னு அக்கா அவசரப்படுத்தினாங்க.

ராஜ் அண்ணா மறுபடியும் சத்தமா இருமினார்.

அவர் அவசரமாத் தண்ணி கிளாஸை எடுத்து மடமடன்னு குடிச்சார்.

தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டார்.

"ஒன்னும் இல்ல ரேணு..." னு அவர் திக்கினார்.

"இந்தக் கிரேவி கொஞ்சம் காரமா இருக்குடி..." னு அவர் பழியை கிரேவி மேல போட்டார்.

அக்கா கிரேவி பவுலைப் பார்த்தாங்க.

"காரமா இருக்கா?" னு அக்கா ஆச்சரியமாக் கேட்டாங்க.

"இதுல காரமே இல்லையே, தக்காளி இனிப்பு தான தூக்கலா இருக்கு."

"ரொம்ப மைல்டா தான இருக்கு" னு அக்கா சொன்னாங்க.

ராஜ் அண்ணா தன் வாயை டிஷ்யூ பேப்பரால துடைச்சுக்கிட்டார்.

"இல்ல ரேணு, அது எப்டியோ மூச்சு குழாய்க்குள்ள போயிடுச்சு, அதான் இருமல் வந்துடுச்சு" னு அவர் சமாளிச்சார்.

நான் அவரை எந்த ரியாக்ஷனும் இல்லாமக் கூர்மையாப் பார்த்தேன்.

அவர் முழங்கால் மேல இருந்த என் காலை இன்னும் கொஞ்சம் ஹார்டா அழுத்தினேன்.

ராஜ் அண்ணா உக்காந்திருந்த சேர்ல லேசா நெளிஞ்சார்.

அவர் என்னைப் பார்த்தார்.

நான் அவரைப் பார்த்து ஒரு கூர்மையான பார்வை பார்த்தேன்.

'என்கிட்ட உங்க விளையாட்டைக் காட்டாதீங்க'னு என் கண்கள் அவருக்குத் தெளிவாச் சொல்லுச்சு.

ராஜ் அண்ணாவுக்கு என் மெசேஜ் கரெக்டாப் புரிஞ்சுது.

அவர் உடனே தன் காலை அடியோடு பின்னாடி இழுத்துக்கிட்டார்.

அவர் காலைத் தன் சேருக்கு அடியில அவ்ளோ பத்திரமா உள்ளே மடக்கி வெச்சுக்கிட்டார்.

நான் என் காலைத் திரும்பத் தரையில நார்மலா வெச்சுக்கிட்டேன்.

கொஞ்ச நேரத்துல ரேணுகா அக்கா தன் சப்பாத்தியைச் சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டாங்க.

நானும் என் சாப்பாட்டை முடிச்சிட்டேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா இன்னும் தன்னோட மூணாவது சப்பாத்தியைச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தார்.

அக்கா டேபிளை விட்டு எழுந்தாங்க.

"நான் சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டேன் பவி" னு அக்கா சொன்னாங்க.

அவங்க தன் காலியான தட்டை எடுத்துக்கிட்டு கிச்சன் சிங்க் பக்கமாப் போனாங்க.

அங்க போய்த் தண்ணியைத் திறந்து கை கழுவ ஆரம்பிச்சாங்க.

நான் ராஜ் அண்ணாவைப் பார்த்தேன்.

"உங்களுக்கு இன்னும் சப்பாத்தி வேணுமா அண்ணா?" னு நான் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா ஹாட்பாக்ஸைப் பார்த்தார்.

"வேணாம் பவி, எனக்கு வயிறு ஃபுல் ஆகிடுச்சு."

"நான் சாப்பிட்டதே போதும், நீ மூடி வை" னு அவர் சொன்னார்.

கிச்சன்ல கை கழுவிட்டு, ஒரு டவல்ல கையைத் துடைச்சுக்கிட்டே அக்கா திரும்புனாங்க.

"அவருக்கு இன்னும் ஒன்னு வை பவி" னு அக்கா சொன்னாங்க.

"அவர் இன்னைக்கு மதியமே சரியாச் சாப்பிடல."

"ஹாஸ்பிட்டல் கேண்டீன் சாப்பாடு அவருக்குப் பிடிக்கல."

"சாப்பாடு நல்லா இருக்கு, அவர் சாப்பிடட்டும், நீ வை" னு அக்கா அக்கறையாச் சொன்னாங்க.

ராஜ் அண்ணா அக்காவைப் பார்த்தார்.

"நான் தான் வயிறு ஃபுல் ஆகிடுச்சுனு சொல்றேன்ல ரேணு?"

"எனக்கு மூச்சு முட்டுது, வேணாம் விடு" னு அவர் சலிச்சுக்கிட்டார்.

"சும்மா இன்னும் ஒன்னே ஒன்னு சாப்பிடுங்க."

"நைட் பசிச்சா என்ன பண்ணுவீங்க?" னு அக்கா வற்புறுத்துனாங்க.

நான் உடனே சேரை விட்டு எந்திரிச்சேன்.

"சரி அக்கா, நான் வைக்கிறேன்" னு நான் சொன்னேன்.

நான் இடுக்கியை என் கையில எடுத்தேன்.

ஹாட்பாக்ஸ்ல இருந்து சுடச்சுட ஒரு சப்பாத்தியை வெளிய எடுத்தேன்.

அதை ராஜ் அண்ணாவோட தட்டுல வெச்சேன்.

அப்புறம் அந்த கிரேவி பவுல்ல இருந்த கரண்டியை எடுத்தேன்.

கொஞ்சமா வெஜ் கிரேவியை அந்தக் கரண்டியில மொண்டேன்.

அவர் தட்டுக்கு நேரா அந்தக் கரண்டியைக் கொண்டு போனேன்.

அப்போ என் கை லேசா நடுங்குற மாதிரி நான் வேணும்னே ஒரு ஆக்டிங் கொடுத்தேன்.

அந்தக் கரண்டி லேசா ஒரு பக்கமாச் சாய்ஞ்சுது.

கரண்டியில இருந்த அந்தச் சூடான கிரேவி மொத்தமா அப்படியே கீழ விழுந்துச்சு.

அது தட்டுல விழுகல.

அது நேரா அவரோட மடியில போய் 'பொத்'துனு விழுந்துச்சு.

சரியா அவரோட பேண்ட் ஜிப் இருக்குற இடத்துல, அந்த கிரேவி கொட்டிடுச்சு.

அந்தச் சூடு பட்டதும் ராஜ் அண்ணா அப்படியே துடிச்சிட்டார்.

"ஆஹ்!" னு அவர் சத்தமா அலறினார்.

நான் கரண்டியை உடனே பவுல்ல போட்டேன்.

நான் என் வாயை மூடிக்கிட்டு அவ்ளோ ஷாக் ஆன மாதிரி நடிச்சேன்.

"ஐயோ!"

"சாரி! சாரி அண்ணா!" னு நான் பதற்றமாச் சொன்னேன்.

"என் கை தவறிடுச்சு அண்ணா."

"சுடுதா அண்ணா? நான் வேணும்னு பண்ணல..."

"இருங்க, நான் அதைக் கிளீன் பண்ணி விடுறேன்" னு நான் படபடப்போட சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா குனிஞ்சு தன் பேண்ட்டைப் பார்த்தார்.

"பரவாயில்ல பவி, ஒன்னும் பிரச்சனை இல்லை."

"லைட்டாதான் சுட்டுது, ஆறிடுச்சு விடு" னு அவர் கஷ்டப்பட்டுச் சமாளிச்சார்.

டேபிள் ஸ்டாண்ட்ல இருந்த ஒரு காய்ஞ்ச டிஷ்யூ பேப்பரை அவர் எடுத்தார்.

அதை வெச்சுத் தன் பேண்ட் மேல இருந்த கிரேவியை லேசாத் துடைச்சு எடுத்தார்.

ஆனா அந்த லைட் கலர் பேண்ட்ல, ஒரு மஞ்சள் கலர் கறை அவ்ளோ தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

இந்த நேரத்துல ரேணுகா அக்கா கிச்சன்ல இருந்து வெளிய வந்தாங்க.

அவங்க டைனிங் டேபிளைக் கடந்து போனாங்க.

"நீங்க ரெண்டு பேரும் சாப்பிட்டு முடிச்சிட்டீங்களா?" னு அக்கா கேட்டாங்க.

"ஆமா ரேணு, ஆல்மோஸ்ட் முடிஞ்சது" னு ராஜ் அண்ணா பதில் சொன்னார்.

அக்கா எங்களைக் கடந்து நேரா ஹாலுக்குப் போனாங்க.

அங்க போய் டிவியைப் போட்டாங்க.

நியூஸ் சேனல் ஓடுற சத்தம் ஹால்ல இருந்து கேட்டுச்சு.

இப்போ டைனிங் ஏரியாவுல நானும் ராஜ் அண்ணாவும் மட்டும்தான் தனியா இருந்தோம்.

நான் அவர் பேண்ட் ஜிப்ல இருந்த அந்த மஞ்சள் கறையையே பார்த்தேன்.

"நான் கிளீன் பண்றேன்னு சொன்னேன்ல அண்ணா."

"அது காய்ஞ்சா அப்புறம் பேண்ட் வீணாப் போயிடும்" னு நான் சொன்னேன்.

நான் டேபிள் ஸ்டாண்ட்ல இருந்து ஒரு நாலஞ்சு டிஷ்யூ பேப்பரை ஒன்னா உருவினேன்.

என் பக்கத்துல இருந்த தண்ணி கிளாஸ்ல அந்த டிஷ்யூவோட முனையைக் கொஞ்சம் நனைச்சுக்கிட்டேன்.

அந்தப் பேப்பர் இப்போ நல்லா ஈரம் ஆகிடுச்சு.

நான் டேபிளுக்குக் குறுக்க லேசா முன்னாடி குனிஞ்சேன்.

நான் குனியும்போதெல்லாம், அந்த ஓவர் சைஸ் டீ-ஷர்ட் என்னை முழுசா மறைச்சுக்கிச்சு.

ஆனா நான் குனியுற ஆங்கிள், அவருக்கு ஒரு ஹாட்டான வியூவைக் கொடுத்துச்சு.

என் கையை நேரா அவரோட மடியை நோக்கிக் கொண்டு போனேன்.

அந்த ஈரமான டிஷ்யூ பேப்பரைச் சரியா அவரோட பேண்ட் ஜிப் மேல வெச்சு அழுத்தினேன்.

அந்த மஞ்சள் கறையை நான் தேய்த்துத் துடைக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஆனா அந்த கிரேவி கறை அவ்ளோ சீக்கிரமாப் போகல.

அது அந்தத் துணியில நல்லா ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"இந்தக் கறை போக மாட்டேங்குது அண்ணா..."

"நான் கொஞ்சம் அழுத்தித் தேய்க்கணும், நீங்க அமைதியா இருங்க" னு நான் சொன்னேன்.

நான் என் கைக்கு இன்னும் கொஞ்சம் பிரஷர் கொடுத்தேன்.

அந்த ஈரமான பேப்பரை வெச்சு, அவரோட அந்த இடத்துல அவ்ளோ ஹார்டா நான் தேய்த்தேன்.

ராஜ் அண்ணா எந்த அசைவும் இல்லாம அப்படியே சிலையாட்டம் உக்காந்திருந்தார்.

இந்த நிமிஷம் என் மூளைக்குள்ள நேத்து நடந்த அந்தச் சம்பவம் பிளாஷ்பேக் மாதிரி ஓடுச்சு.

நேத்து என் சுடிதார் ஈரமானப்போ, அவர் என்ன செஞ்சார்னு எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

அவர் தன் கையை என் நெஞ்சு மேல வெச்சு, துணியைக் காய வைக்கிறேன்னு அவ்ளோ ஆக்ரோஷமா அழுத்திப் பிசைஞ்சார்.

அதே விஷயத்தை இப்போ அவருக்குத் திருப்பிக் கொடுக்கணும்னு நான் முடிவு பண்ணேன்.

இது என்னோட கியூட்டான ரிவெஞ்ச்.

நான் என் கையை இன்னும் நல்லா அவரோட மடியில அழுத்தினேன்.

அந்தப் பேண்ட் துணிக்கு அடியில ஏதோ ஒன்னு அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா முட்டிக்கிட்டு இருக்கிறதை என் உள்ளங்கை உணர்ந்துச்சு.

அது இப்போ முழுசா முழிச்சுக்கிட்டு விம்மிப் புடைச்சு நின்னுகிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள அது அவ்ளோ தடிமனா, இரும்பு மாதிரி ஹார்டா இருந்துச்சு.

அந்த ஈரமான டிஷ்யூ பேப்பரைத் தாண்டி, அதோட சூடு என் உள்ளங்கைக்கு அவ்ளோ தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

நான் என் கையைப் பின்னாடி இழுக்கவே இல்லை.

மாறாக, என் கையில இருந்த டிஷ்யூ பேப்பரை இன்னும் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் உள்ளங்கையை அப்படியே தட்டையாக்கி, அவரோட அந்தப் புடைப்பு மேல முழுசாப் பதிய வெச்சேன்.

அந்தப் பேண்ட் துணிக்கு மேலேயே, நான் அதை முன்னாடியும் பின்னாடியுமா அவ்ளோ வேகமாத் தேய்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் உள்ளங்கை அந்த ஹார்டான ஷேப்பை அப்படியே அளவெடுத்துத் தேய்த்துச்சு.

அதோட அந்த நீளமான வடிவம் என் கைக்கு அவ்ளோ வசதியாச் சிக்கிச்சு.

நான் மேலயும் கீழயும் தேய்க்கும்போது, அவரோட அந்த ஜிப் லைன் என் உள்ளங்கையில உரசிச்சு.

அந்த உரசலோட சேர்த்து, உள்ளே இருந்த அதோட சைஸ் என் கையை ஆக்கிரமிச்சுது.

நான் தேய்க்கிற வேகத்துல, ராஜ் அண்ணா அவ்ளோ சத்தமா மூச்சை உள்ள இழுத்தார்.

அவர் நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

அவரோட தொடையில இருந்த தசை எல்லாம் அப்படியே இறுக்கமா மாறுச்சு.

நான் தேய்க்கிறதை நிறுத்தவே இல்லை.

என் கையை அப்படியே லேசா கீழ இறக்கினேன்.

அந்தப் புடைப்போட அடிப்பகுதி வரைக்கும் என் கையைக் கொண்டு போனேன்.

அந்தப் பேண்ட் துணிக்கு வெளியில இருந்தே, என் விரல்களால அந்த விறைப்பான சுண்ணியைச் சுத்தி ஒரு பிடி பிடிச்சேன்.

என் அஞ்சு விரல்களும் அதை ஒரு வளையம் மாதிரி சுத்திப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

என் பிடிக்குள்ள அது அவ்ளோ அடக்கமா, ஆனா துடிப்போட மாட்டிக்கிச்சு.

'இது நல்லாத் தடிமனா, பெருசாதான் இருக்கு. ஆனா பிரகாஷோட பேண்ட்டுக்குள்ள நான் பார்த்த அந்த அளவு பெருசு இல்லை'னு என் மனசு ஒரு செகண்ட் கணக்குப் போட்டுச்சு.

'ஆனாலும் இதுவும் என்னை நல்லாத் திருப்தி படுத்துற அளவுக்கு ஹார்டா, ஸ்ட்ராங்காதான் இருக்கு'னு எனக்குப் புரிஞ்சது.

அதை என் கைக்குள்ள வெச்சு அப்படியே கொஞ்சம் ஹார்டா ஒரு அமுக்கு அமுக்கினேன்.

ராஜ் அண்ணாவோட கண்கள் அப்படியே அதிர்ச்சியிலயும் சுகத்துலயும் அகலமா விரிஞ்சது.

அவர் என்னை ஒரு நிமிஷம் வெறிச்சுப் பார்த்தார்.

நான் என் மணிக்கட்டை லேசா வளைச்சேன்.

பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்தபடியே, அதை அப்படியே ஒரு திருகு திருகினேன்.

அந்தத் திருகல் அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு.

"ஆஆஆஹ்..." னு ராஜ் அண்ணா சத்தமா முனகினார்.

"ம்ம்ம்ம்..." னு அவரோட தொண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு கரகரப்பான சத்தம் வந்துச்சு.

அந்த முனகல் சத்தத்துல லேசான வலியும், அதோட சேர்ந்த ஒரு உச்சகட்ட சுகமும் ஒன்னா கலந்து இருந்துச்சு.

அவர் வலியைத் தாங்கிக்கிட்டு, டைனிங் டேபிளோட விளிம்பைத் தன் ரெண்டு கைகளாலயும் அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டார்.

அவர் விரல் நுனிகள் எல்லாம் ரத்தம் ஓடாம வெள்ளையா மாறுற அளவுக்கு அவ்ளோ ஹார்டா டேபிளைப் பிடிச்சிருந்தார்.

அவரோட கால் விரல்கள் தரையில அவ்ளோ பலமா அழுந்திப் பதிஞ்சுது.

ஆனா அவர் என் கையைத் தடுத்து நிறுத்தவே இல்லை.

அவர் என் கையைப் பின்னாடி தள்ளல.

அவர் நேரா என் கண்களைப் பார்த்தார்.

நானும் எந்தப் பயமும் இல்லாம அவர் கண்களை நேருக்கு நேராப் பார்த்தேன்.

என் முகத்துல எந்த ஒரு உணர்ச்சியும் காட்டல.

நான் ரொம்பப் பிளாங்கா, ஒன்னுமே தெரியாத மாதிரி இருந்தேன்.

நான் ஏதோ ஒரு பிடிவாதமான கறையைத் துடைக்கிற மாதிரி அவ்ளோ சீரியஸா நடிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

ராஜ் அண்ணாவுக்கு என் கேம் என்னன்னு இப்போ தெளிவாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

நேத்து அவர் என் நெஞ்சுல செஞ்ச அதே விஷயத்தை, நான் இப்போ பழிவாங்குறேன்னு அவர் ரியலைஸ் பண்ணிட்டார்.

நான் என் கையில இருந்த டிஷ்யூ பேப்பர்ல தண்ணி கிளாஸ்ல இருந்து இன்னும் கொஞ்சம் நாலஞ்சு சொட்டுத் தண்ணியை ஊத்தினேன்.

"கரை ரொம்ப ஹார்டா இருக்கு அண்ணா, தண்ணி பத்தல."

"இன்னும் கொஞ்சம் தண்ணி தொட்டுத் தேய்க்கிறேன்" னு நான் ஒரு கள்ளச் சிரிப்போட சொன்னேன்.

மறுபடியும் அந்தக் கறை மேல என் தாக்குதலை ஆரம்பிச்சேன்.

இந்தத் தடவை நான் என் முழு பலத்தையும் யூஸ் பண்ணேன்.

என் உள்ளங்கையை வெச்சு அவரோட அந்த விறைப்போட மொட்டுப் பகுதியை அழுத்தித் தேய்த்தேன்.

அந்த மொட்டுப் பகுதி என் கைக்கு அவ்ளோ சாஃப்ட்டாத் தட்டுப்பட்டுச்சு.

நான் என் விரல்களால அந்தப் பேண்ட் துணியோட சேர்த்து அதைப் பிசைஞ்சேன்.

அவரோட அந்தப் புடைப்போட அடிப்பகுதியை என் விரல்களால அவ்ளோ ஹார்டாப் பிடிச்சேன்.

அதை அப்படியே இன்னும் கொஞ்சம் பலமாத் திருகினேன்.

அந்தத் துணியோட உரசல் அவருக்கு அவ்ளோ பெரிய இன்பத்தைக் கொடுத்துச்சு.

அந்தச் சுகம் தாங்காம, ராஜ் அண்ணாவோட இடுப்பு ஆட்டோமேட்டிக்கா லேசா மேல தூக்கிக்குச்சு.

"ந்க்க்க்..." னு அவர் அவ்ளோ பாரமா முனகினார்.

அவர் மூச்சு வாங்குற சத்தம் அந்த இடத்துல அவ்ளோ சத்தமாகக் கேட்டுச்சு.

சுகம் தாங்காம அவர் தன் கீழ் உதட்டைப் பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டார்.

அவர் கண்கள் லேசாச் சொருகி, ஒரு மயக்க நிலைக்குப் போயிட்டு வந்துச்சு.

அவரோட அந்தத் துடிப்பைப் பார்க்க எனக்கு அவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

எனக்கு இது போதும்னு தோணுச்சு.

நான் தேய்க்கிறதை அப்படியே நிறுத்திட்டேன்.

என் கையை அவர் மடியில இருந்து மெதுவா மேல தூக்கினேன்.

அவர் பேண்ட்ல இருந்த அந்த ஈரமான இடத்தைப் பார்த்தேன்.

அந்த இடம் இப்போ முழுசா ஈரமாகி, அவரோட ஷேப்பை இன்னும் அப்பட்டமா வெளிய காட்டிச்சு.

"சாரி அண்ணா..." னு நான் அவ்ளோ இன்னசென்டா நடிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"இந்தக் கறை போக மாட்டேங்குது."

"நான் என்னோட பெஸ்ட் ட்ரை பண்ணிட்டேன், ஆனா அது போகல."

"நீங்க அப்புறமா வாஷ் பண்ணிக்கோங்க" னு நான் சொன்னேன்.

என் கையில இருந்த அந்த அழுக்கான டிஷ்யூ பேப்பர்களை, அவரோட காலியான தட்டுல அப்படியே தூக்கிப் போட்டேன்.

எதுவுமே நடக்காத மாதிரி, நான் ரொம்ப நார்மலா நடிச்சேன்.

நான் திரும்ப என் சேர்ல போய் ரொம்ப அமைதியா உக்காந்துகிட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா என்னையே வெறிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தார்.

அவர் நெஞ்சு அவ்ளோ வேகமா ஏறி ஏறி இறங்குச்சு.

அவர் வாயைத் திறந்து ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல.

அவர் தட்டுல இருந்த மிச்சம் இருந்த ஒரு சப்பாத்தித் துண்டை எடுத்து வாயில போட்டார்.

ரொம்ப அமைதியா அதை மென்று முழுங்கினார்.

நான் அவர் சாப்பிடுறதையே அமைதியாப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவர் சாப்பிட்டு முடிக்கிறதுக்காக நான் வெயிட் பண்ணேன்.

ராஜ் அண்ணா அந்தக் கடைசித் துண்டையும் சாப்பிட்டு முடிச்சார்.

கிளாஸ்ல மிச்சம் இருந்த தண்ணியை எடுத்து முழுக்னு குடிச்சார்.

"நான் முடிச்சிட்டேன் பவி" னு அவர் மூச்சிரைக்கச் சொன்னார்.

அவர் தன் தட்டை முன்னாடி தள்ளி வெச்சார்.

நான் சேரை விட்டு எந்திரிச்சேன்.

முதல்ல என் தட்டை எடுத்தேன்.

அப்புறம் ராஜ் அண்ணாவோட தட்டையும் சேர்த்து எடுத்தேன்.

ரெண்டு தட்டுகளையும் தூக்கிட்டு நேரா கிச்சன் சிங்க் பக்கமாப் போனேன்.

தட்டுகளை அந்த சிங்க்குள்ள வெச்சேன்.

தண்ணி பைப்பை ஓபன் பண்ணி விட்டேன்.

ராஜ் அண்ணாவும் டைனிங் சேர்ல இருந்து எந்திரிச்சார்.

அவர் நேரா நடந்து கிச்சனுக்குள்ள வந்தார்.

நான் சிங்க்ல நின்னுகிட்டு இருக்க, அவர் எனக்குச் சரியா வலது பக்கத்துல வந்து அவ்ளோ நெருக்கமா நின்னார்.

அவர் சிங்க்ல இருந்த ரெண்டாவது பைப்பை ஓபன் பண்ணார்.

சோப் எடுத்துத் தன் கைகளை நல்லாத் தேய்த்துக் கழுவினார்.

நானும் என் கைகளைச் சோப் போட்டுக் கழுவினேன்.

நான் என் பைப்பை ஆஃப் பண்ணேன்.

ராஜ் அண்ணாவும் தன் பைப்பை ஆஃப் பண்ணார்.

அவர் தன் கைகள்ல இருந்த தண்ணியை உதறி விட்டார்.

அவர் தன் முகத்தை அப்படியே என் பக்கமாத் திருப்புனார்.

அவர் குரலை அவ்ளோ கீழ இறக்கி, ஒரு ரகசியம் பேசுற மாதிரி கிசுகிசுத்தார்.

"என்னோட டெஸர்ட் எங்க பவி?" னு அவர் அவ்ளோ ஹாட்டாக் கேட்டார்.

நான் அவர் கண்களை நேராப் பார்த்தேன்.

"நீங்க கேட்ட மாடர்ன் டிரஸ் நான் போடலையே அண்ணா..."

"நீங்க எதிர்பார்த்த ஷார்ட்ஸ் இங்க இல்லை."

"அதனால உங்களுக்கு எந்த டெஸர்ட்டும் கிடைக்காது" னு நான் நக்கலாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா நான் போட்டிருந்த அந்த லூசான ஓவர் சைஸ் டீ-ஷர்ட்டைப் பார்த்தார்.

அவர் உதட்டுல ஒரு கள்ளச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவர் தன் ஈரமான வலது கையை அப்படியே மெதுவா எனக்குப் பின்னாடி கொண்டு போனார்.

அவர் கைக்குள்ள இருந்த அந்த ஈரம் எனக்கு லேசாச் சில்லுனு பட்டுச்சு.

நான் சுதாரிக்குறதுக்குள்ள, அவர் கை நேரா என் வலது பக்கக் குண்டிச் சதை மேல பதிஞ்சுது.

அந்த காட்டன் பேண்ட் அவ்ளோ மென்மையா இருந்ததால, எந்த ஒரு தடையும் இல்லாம அவர் கை என் சதையில உக்காந்துச்சு.

அவர் அந்த ஈரக் கையால, என் குண்டியை அவ்ளோ ஹார்டா ஒரு பிடி பிடிச்சார்.

அவரோட அந்தத் தடிமனான விரல்கள் என் குண்டியோட வளைவுல அப்படியே விரிஞ்சு பதிஞ்சுது.

அவரோட உள்ளங்கையோட சூடும், அந்தத் தண்ணியோட ஜில்லுனு இருக்குற ஃபீலும் ஒன்னாச் சேர்ந்து என் உடம்பை நடுங்க வெச்சுது.

அந்தச் சதையை அவர் தன் கைக்குள்ள வெச்சு செம ஸ்ட்ராங்கா ஒரு அமுக்கு அமுக்கினார்.

என் குண்டிச் சதை அவர் விரல்களுக்கு நடுவுல அவ்ளோ ஆக்ரோஷமா நசுங்குச்சு.

அவர் விரல் நுனிகள் என் சதையில உள்ளுக்குள்ள பதியுற அளவுக்கு அவ்ளோ பிரஷர் கொடுத்தார்.

நான் அந்தத் திடீர் அமுக்கத்துல, "ஆஹ்..." னு லேசா மூச்சு வாங்கினேன்.

என் உடம்பு ஒரு செகண்ட் தூக்கிப் போட்டுச்சு.

ரேணுகா அக்கா ஹால்ல உக்காந்து டிவி பாத்துட்டு இருக்காங்கங்குற நினைப்பு, அந்தத் த்ரில்லை நூறு மடங்காக்குச்சு.

அவர் என் குண்டியை மேல தூக்கிப் பிசைஞ்சார்.

அந்தத் துணி என் சதைக்கும் அவர் கைக்கும் நடுவுல சிக்கி அப்படியே சுருங்குச்சு.

"இன்னைக்கு எனக்கு டெஸர்ட் வேணும்" னு அவர் மிரட்டுற மாதிரி, ஆனா அவ்ளோ ஆசையாச் சொன்னார்.

அவர் தன் கையை என் குண்டியில இருந்து மெதுவா எடுத்தார்.

அந்த காட்டன் பேண்ட் துணி திரும்பத் தன் இடத்துக்கு வந்துச்சு.

அவர் அப்படியே திரும்பினார்.

கிச்சனை விட்டு வெளியே நடந்தார்.

நேரா லிவிங் ஹாலுக்குப் போனார்.

அங்க ரேணுகா அக்கா உக்காந்திருந்த சோபாவுல, அவங்களுக்குப் பக்கத்துல போய் உக்காந்தார்.

நான் ஒரு நிமிஷம் அந்த கிச்சன்லயே சிலையாட்டம் நின்னேன்.

என் குண்டியில அவர் பிசைஞ்ச அந்த வலி கலந்த சுகம் இன்னும் அப்படியே இருந்துச்சு.

அந்த இடத்துல ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு காய்ஞ்ச டவலை எடுத்து என் கைகளைத் துடைச்சுக்கிட்டேன்.

கிச்சனை விட்டு வெளியே வந்தேன்.

நானும் லிவிங் ஹாலுக்குப் போனேன்.

அவங்க உக்காந்திருந்த சோபாவுக்கு நேர் ஆப்போசிட்ல இருந்த சோபாவுல போய் உக்காந்தேன்.

அவங்க ரெண்டு பேர் கூட நானும் சேர்ந்து டிவி பார்க்க ஆரம்பிச்சேன்.