05-08-2026, 09:32 PM
.....
Adultery அவள் இதயத்தின் மொழிRunning
Showing only the posts of yazhiniram: 334 of 2,001 posts. Show all posts
06-08-2026, 10:31 PM
-------------
Part 231:
-------------
நான் ஒரு மூச்சை உள்ள இழுத்து வெளிய விட்டேன்.
மெஷினுக்குள்ள நுரை பொங்கி, அந்தப் பெட்ஷீட் அலசுறதைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குள்ள ஒரு நிம்மதி.
என் உடம்பும் சரி, மனசும் சரி, இப்போ காத்துல பறக்குற இறகு மாதிரி ரொம்ப லேசாகிடுச்சு.
எந்த ஒரு குழப்பமும், கவலையும் இல்லாம ரொம்ப ரிலாக்ஸா ஃபீல் பண்ணேன்.
அது ஒரு விவரிக்க முடியாத விடுதலை மாதிரி தோணுச்சு.
நான் செஞ்சது தப்புங்குற நெனப்பு எல்லாம் எப்பவோ என்னை விட்டுப் போயிடுச்சு.
இப்போதைக்கு எனக்குள்ள ஒரு தித்திப்பான சந்தோஷம் மட்டும்தான் தங்கி இருக்கு.
அந்த மெஷின் சுத்துறதைப் பாத்துக்கிட்டே நான் மெதுவாத் திரும்பி பெட்ரூம் பக்கம் நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.
என் கால்கள் தரையில படும்போதெல்லாம் ஒரு மிதக்குற ஃபீல்.
ரூம்க்குள்ள காலெடுத்து வெச்சதும், நான் மாத்தி விரிச்ச அந்தப் புது பெட்ஷீட் என்னைப் பாத்துச் சிரிச்சுது.
எவ்ளோ நீட்டா, எந்த ஒரு சுருக்கமும் இல்லாம அந்தப் படுக்கை இப்போ அமைதியா இருக்கு.
கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி இங்க நடந்த ரணகளத்தோட சுவடே இல்லாம, ரொம்பச் சுத்தமா மாறிடுச்சு.
அந்த ரூம் ஸ்ப்ரேயோட வாசம் ஏசி காத்துல கலந்து ரொம்ப இனிமையா வீசுச்சு.
இந்தச் ரூமைப் பாக்கப் பாக்க, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு தளர்வு வந்துச்சு.
அப்போதான் நான் அந்த உணர்வைக் கவனிச்சேன்.
என் தொடை இடுக்குல லேசா ஒரு சுளுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு உணர்வு.
அது வலி கிடையாது...
ஒரு இதமான சுகம்.
அந்த மதிய நேரத்துல அவன் செஞ்ச தகிடுதத்தத்தோட மிச்சம் அது.
நான் ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும்போதும், அந்த லேசான சுளுக்கு என்னை உரசிட்டுப் போச்சு.
அந்த உரசல்ல, அவனோட அந்த முரட்டு சுன்னி என் உள்ளே போயிட்டு வந்த நினைவுகள் மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.
நான் என்னையே அறியாம ஒரு சிரிப்போட அந்தப் படுக்கை கிட்ட போனேன்.
என் உடம்புல இருந்த மொத்த எனர்ஜியும் இப்போ காலியாகிடுச்சு.
கடைசியா ஒட்டிட்டு இருந்த அந்தத் தெம்பும் என்னைக் கைவிட, நான் அப்படியே அந்த மெத்தை மேல மல்லாக்க விழுந்தேன்.
நான் விழுந்த வேகத்துக்கு அந்தக் கட்டில் லேசா அமுங்கிப் பவுன்ஸ் ஆச்சு.
படுக்கையில படுத்ததும் என் கண்கள் தானா மூடிக்கிச்சு.
உடம்புல இருந்த அசதி எல்லாம் ஒரு இனிமையான தாலாட்டு மாதிரி என்னைத் தூங்க வெச்சுது.
என் மனசுக்குள்ள எந்த ஒரு ஸ்ட்ரெஸ்ஸும் இல்ல.
கார்த்திக்குக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்ங்குற யோசனை எதுவும் எனக்கு வரல.
என் மனசு தெளிவா, ஒரு அமைதியான நிலைக்குப் போயிடுச்சு.
அவன் எனக்குக் குடுத்த திருப்தி, என்னோட அத்தனை கவலைகளையும் அழிச்சுடுச்சு.
என் உதட்டுல ஒரு திருட்டுத்தனமான சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.
அந்தச் சிரிப்போடயே நான் ரொம்ப நிம்மதியான தூக்கத்துல விழுந்தேன்.
அப்படியே மணி நேரம் கடந்து போச்சு.
இந்த அமைதியான வீட்டுல ஏசி சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
வெளியே வெளிச்சம் குறைஞ்சு, சாயங்காலத்தோட நிழல்கள் என் ரூம் தரை மேல நீளமா விழ ஆரம்பிச்சுது.
நான் ரொம்ப ஆழமா, எந்த ஒரு கனவும் இல்லாமத் தூங்கிட்டு இருந்தேன்.
திடீர்னு ஒரு கட்டத்துல என் கண்கள் மெதுவாத் திறந்துகிச்சு.
நான் லேசா முழிச்சு, என் கைகளை ரெண்டு பக்கமும் நீட்டி நல்லா நெட்டி முறிச்சேன்.
"ஸ்ஸ்ப்ப்... அப்பாடா..." னு என் வாயில இருந்து ஒரு சோம்பல் முனகல் வந்துச்சு.
மெதுவாத் திரும்பிப் பெட் ஸ்டாண்ட்ல இருந்த கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.
மணி கரெக்டா ஆறு ஆகியிருந்துச்சு.
ஏறக்குறைய நாலு மணி நேரம் நான் அசந்து தூங்கிட்டேன்.
நான் படுக்கையை விட்டு எந்திரிச்சு உக்காந்தேன்.
என் உடம்பு இப்போ ரொம்ப ஃப்ரெஷ்ஷா, ஏகப்பட்ட எனர்ஜியோட இருக்குற மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.
நான் மெதுவா எழுந்து போய் என் டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.
கண்ணாடியில என்னைப் பாத்தப்போ, என் முகம் ரொம்பப் பளிச்சுனு தெரிஞ்சுது.
ஏதோ ஃபேஷியல் பண்ணிட்டு வந்த மாதிரி ஒரு க்ளோ என் முகத்துல இருந்துச்சு.
என் கண்கள் ரொம்பப் பிரகாசமா, ஒரு புது வெளிச்சத்தோட மின்னுச்சு.
உள்ளுக்குள்ள இருக்குற சந்தோஷம் முகத்துல எவ்ளோ அழகாத் தெரியுதுனு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
ஒரு ஆம்பளையோட அரவணைப்பு ஒரு பொண்ணை எவ்ளோ அழகா மாத்துதுனு நான் நெனச்சுப் பாத்தேன்.
நான் ஒரு சில செகண்ட் என்னையே ரொம்ப ரசனையாப் பாத்துக்கிட்டேன்.
கண்ணாடியைப் பாத்துக்கிட்டே என் கைகளை மேல கொண்டு போனேன்.
என் நைட்டியோட கழுத்துப் பகுதியை ரெண்டு கையாலயும் பிடிச்சு, என் தலைக்கு மேல தூக்கினேன்.
அந்த துணி என் உடம்பை விட்டு நழுவி அப்படியே தரையில விழுந்துச்சு.
இப்போ மறுபடியும் நான் முழு அம்மணமா அந்தக் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.
ரூம்ல ஓடிட்டு இருந்த ஏசி காத்து என் உடம்புல பட்டதும், என் மேல இருந்த சின்னச் சின்ன முடி எல்லாம் அப்படியே சிலிர்த்துக்கிச்சு.
என் பார்வை நேரா என் நெஞ்சுப் பகுதிக்கும், என் கழுத்துக்கும் போச்சு.
அங்கங்க சின்னச் சின்னதா லவ் பைட்ஸ்... சிவந்த நிறத்துல சில கீறல்கள்.
பிரகாஷோட உதடுகளும், அவனோட பற்களும் என் சதைல ஆழமாப் பதிஞ்ச அடையாளங்கள் அது.
ரொம்ப டார்க்கா, ரத்தம் கட்டுன மாதிரி இல்லன்னாலும்... உத்துப் பாத்தா நல்லாவே தெரியுற மாதிரிதான் இருந்துச்சு.
என் கழுத்தோரமாவும், என் முலைகளோட மேல் பக்கத்துலயும் இருந்த அந்தச் சிவந்த தழும்புகள் என்னையோ ஏதோ பண்ணுச்சு.
நான் என் விரல்களால அந்தத் தழும்புகளை ரொம்ப மெதுவாத் தடவிப் பாத்துக்கிட்டேன்.
அது தொடும்போதே லேசா வலிச்சுது, ஆனா அந்த வலி எனக்கு பிடிச்சிருந்துச்சு.
"ஒருவேளை கார்த்திக் இதைப் பாத்தா என்ன நெனைப்பாரு?" னு ஒரு செகண்ட் எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் கேள்வி வந்துச்சு.
"பாத்தா என்ன? ஏதாவது ஒரு கொசுவோ, பூச்சியோ கடிச்சிருச்சுனு சொல்லிட்டுப் போயிட்டே இருக்கலாம்..."
"அவரு எப்படியும் இதையெல்லாம் அவ்ளோ உத்துப் பாக்கப் போறது இல்ல..."
"அவருக்கு லேப்டாப்பையும், ஆபிஸ் ஃபைல்ஸையும் பாக்கவே நேரம் சரியா இருக்கும்."
"என்னைக்கு என் உடம்பு மேல அவருக்கு அவ்ளோ அக்கறை இருந்துருக்கு? என்னைக்கு என்னை ஒரு பொண்ணா ரசிச்சுப் பாத்துருக்காரு?"
இந்த நெனப்பு வந்ததும், எனக்குள்ள இருந்த பயம் கூட மொத்தமாப் பறந்து போயிடுச்சு.
என் மனசுக்குள்ளயே எனக்கு நானே ஒரு பெரிய தைரியம் சொல்லிக்கிட்டேன்.
சரி, நைட்டில இருந்து சாரீ கட்டலாம்னு தோணுச்சு.
நான் என் பீரோவைத் தொறந்து ஒரு சாதாரண, தினமும் வீட்ல கட்டுற காட்டன் புடவையை எடுத்தேன்.
அது ஒரு மெல்லிய மஞ்சள் கலர் புடவை.
அந்தப் புடவைக்கு மேட்சா ஒரு மஞ்சள் கலர் பிளவுஸ், இன்ஸ்கர்ட், அப்புறம் பிரா, பேண்ட்டி எல்லாத்தையும் பீரோவுல இருந்து தேடி எடுத்தேன்.
எல்லாத்தையும் கொண்டு வந்து வரிசையா எடுத்துப் பெட் மேல வெச்சேன்.
முதல்ல அந்த காட்டன் பேண்ட்டியை எடுத்து என் கால்களுக்குள்ள விட்டு மெதுவா மேல ஏத்துனேன்.
அது என் வழுவழுப்பான தொடை வழியா உரசிகிட்டு மேல வந்துச்சு.
என் புண்டை இதழ்கள் ஓய்ஞ்சு போயிருந்துச்சு.
அது இன்னும் லேசான வீக்கத்தோட, தொட்டாலே கூசுற அளவுக்கு ரொம்பச் சென்சிட்டிவா இருந்துச்சு.
அந்த எடத்துல, அந்தப் பேண்ட்டி லேசா உரசும் போது எனக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.
அந்தப் பேண்ட்டியோட எலாஸ்டிக் என் இடுப்புல நறுக்குனு உக்காந்ததும், எனக்குள்ள ஒரு சுருக்குங்குற சுகம்.
'ஸ்ஸ்ப்ப்...'னு நான் என்னையே அறியாம லேசா முனகிக்கிட்டேன்.
பேண்ட்டியை இடுப்புல கச்சிதமா மாட்டுனதுக்கு அப்புறம், அந்தப் பிராவை எடுத்தேன்.
என் ரெண்டு கைகளையும் அந்தப் பிராவோட ஸ்ட்ராப்க்குள்ள விட்டு, மெதுவாத் தோள்பட்டைக்கு ஏத்துனேன்.
பின்னால கைகளைக் கொண்டு போய் அந்த ஹூக்கை ரொம்ப டைட்டாப் போட்டேன்.
என் முலைகள் இப்போவும் ஒரு மாதிரி வீங்கி, விறைப்பாதான் இருந்துச்சு.
பிரா கப்புகளுக்குள்ள அந்த முலைகளை என் கையாலயே தூக்கி அட்ஜஸ்ட் பண்ணி வைக்கும் போது...
என் காம்புகள் அந்தத் துணியில உரசிக் கூச்சமா இருந்துச்சு.
பிரகாஷ் கசக்கிப் பிழிஞ்ச வலி இன்னும் என் சதைல முழுசாப் போகல.
ஆனா அந்த வலியோட, பிரா டைட்டா அமுக்கிப் பிடிச்சப்போ ஒரு இதமான, கதகதப்பான சுகம் எனக்குள்ள பரவிச்சு.
பிரா போட்டதுக்கு அப்புறமும், என் நெஞ்சுல இருந்த அந்த லவ் பைட்ஸ் கொஞ்சம் வெளிய எட்டிப் பாத்துக்கிட்டுதான் இருந்துச்சு.
என் கிளிவேஜ்க்குப் பக்கத்துல சிவந்த அடையாளம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"யார் பாத்தா எனக்கென்ன...ம"னு மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கிட்டேன்.
அடுத்து அந்த இன்ஸ்கர்ட்டை எடுத்து டைட்டா கட்டிக்கிட்டேன்.
என் இடுப்புச் சதை அந்த நாடாவுக்கு மேல லேசாப் பிதுங்கி நின்னுச்சு.
அந்த ஜாக்கெட்டும் போட்டுக்கிட்டேன்.
நான் அந்தப் புடவையை ரொம்ப நீட்டா, எந்த ஒரு சுருக்கமும் இல்லாம கட்டிக்கிட்டேன்.
என் இடுப்புல அந்தப் புடவை கொசுவத்தைச் சொருகி, முந்தானையை ஊசி போட்டு குத்திக்கிட்டேன்.
தலை முடியை நல்லாச் சீவி, ஒரு கிளிப் போட்டுப் பின்னாடி மாட்டிக்கிட்டேன்.
நெத்தியில ஒரு குங்குமப் பொட்டு வெச்சுக்கிட்டேன்.
நான் மெதுவா ஏதோ ஒரு பாட்டை முணுமுணுத்துக்கிட்டே கிச்சன் பக்கம் நடந்தேன்.
என் மனசு ரொம்ப லேசா காத்துல மிதக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
கிச்சனுக்குள்ள போனதும், நைட் டின்னருக்கான வேலையை ஆரம்பிச்சேன்.
தோசையும், குருமாவும் வைக்கலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.
வெங்காயம் தக்காளி எல்லாம் நறுக்கி, அடுப்பை பத்த வெச்சேன்.
எப்பவுமே கிச்சன்ல வேலை பாக்குறப்போ எனக்கு ரொம்பப் போர் அடிக்கும்.
ஆனா இன்னைக்கு நான் ரொம்ப எஞ்சாய் பண்ணி அந்த வேலையைப் பாத்தேன்.
அடுப்புல குருமா கொதிக்கிற சத்தமும், நான் முணுமுணுக்கிற பாட்டோட சத்தமும் அந்த வீட்டுக்குள்ள ரொம்ப இனிமையாக் கேட்டுச்சு.
கரெக்டா ஒரு ஏழரை மணி இருக்கும்.
நான் தோசை மாவை ரெடி பண்ணி வெச்சுட்டு, ஹால்ல வந்து உக்காந்தேன்.
அப்போ மெயின் டோர்ல சாவி போடுற சத்தம் கேட்டுச்சு.
கதவு தொறந்ததும் கார்த்திக் உள்ள வந்தாரு.
அவர் மூஞ்சியைப் பாத்தாலே எவ்ளோ டயர்டா இருக்காருனு ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.
காலையில மாட்டிட்டுப் போன அந்த ஆபிஸ் ஐடி கார்டு இன்னும் அவர் கழுத்துலயே தொங்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவர் கண்கள் சோர்வா, லேப்டாப் ஸ்கிரீனையே பாத்து கசங்கிப் போயிருந்துச்சு.
"வாங்க..." நான் இயல்பா வரவேற்றேன்.
அவர் என்னைப் பாத்து லேசாத் தலையாட்டிட்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.
அவர் என் முகத்த பாக்கவே இல்ல.
எப்பவும் போல, ஆபிஸ் டென்ஷன் அவர் மண்டைக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.
அவர் தோள்ல இருந்த லேப்டாப் பேக்கைக் கழட்டிச் சோஃபாவுல போட்டாரு.
"ரொம்ப டயர்டா இருக்கா?" நான் அவர்கிட்ட கேட்டேன்.
"ஆமா பவி... மீட்டிங் மேல மீட்டிங்... மண்டையே வெடிச்சுடும் போல இருக்கு."
அவர் சோஃபாவுல உக்காந்து தன்னோட ஷாக்ஸ்ஸ கழட்ட ஆரம்பிச்சாரு.
நான் அவரைப் பாத்துக்கிட்டே நின்னேன்.
அவர் என்னை பாக்கவே இல்ல. அதனால, நான் அவர்கிட்ட,
"நீங்க போய்க் கை கால் கழுவிட்டு வாங்க... நான் தோசை ஊத்துறேன்."
நான் சொல்லிட்டு மறுபடியும் கிச்சனுக்குப் போனேன்.
அவர் ஷூவைக் கழட்டிட்டு நேராப் பாத்ரூம் பக்கம் போனாரு.
கார்த்திக் பிரெஷ்-அப் ஆயிட்டு கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு டைனிங் டேபிள்ல உக்காந்தாரு.
நான் சுடச்சுடத் தோசையை ஊத்தி, குருமாவை ஒரு கிண்ணத்துல வெச்சு அவர்கிட்ட எடுத்துட்டு வந்தேன்.
அவர் தட்டுல தோசையைப் போட்டுட்டு, நான் அவருக்கு எதிர்த்தாப்ல இருக்குற சேர்ல உக்காந்தேன்.
என் ரெண்டு கைகளையும் தாடையில வெச்சுக்கிட்டு, அவர் சாப்பிடுறதை வேடிக்கை பாத்தேன்.
என் கண்கள்ல ஒரு மினுமினுப்பு இருந்துச்சு.
அவர் ஒரு தோசையைப் பிய்ச்சுக் குருமால தொட்டு வாயில வெச்சாரு.
"குருமா நல்லா இருக்கு பவி..." அவர் எப்பவும் சொல்ற மாதிரி ஒரு பாராட்டு.
"தேங்க்ஸ்ங்க..." நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.
அவர் ரெண்டாவது வாய் சாப்பிடும்போது, சட்டுனு ஏதோ ஞாபகம் வந்த மாதிரி நிமிர்ந்து என்னைப் பாத்தாரு.
"ஆமா... காலையில நீ ராஜ் சாருக்கு தேன் அல்வா செஞ்சு தரேன்னு சொன்னியே?"
அவர் அந்த டாபிக்கை மறுபடியும் ஆரம்பிச்சாரு.
கார்த்திக் நெனப்புல, இன்னும் தேன் அல்வாங்குறது நிஜமாவே கிச்சன்ல செய்ற ஒரு ஸ்வீட்.
ராஜோட டபுள் மீனிங் பத்தி அவருக்கு ஒரு துளி கூடத் தெரியாது.
அவர் இப்படிக் கேட்டதும், எனக்குள்ள இவரை சீண்டணும்னு தோணுச்சு.
நான் என் உதட்டைக் கவ்விக்கிட்டு லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.
என் முகம் இப்போ அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் பக்கத்துல போச்சு.
"ஆமாங்க... செஞ்சு முடிச்சுட்டேன்..." நான் ரொம்ப இழுத்துச் சொன்னேன்.
"ஓ... செஞ்சுட்டியா? எப்போ செஞ்ச?" அவர் கேட்டாரு.
நான் என் கண்களை லேசா உருட்டி, அவரை ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்தேன்.
"மத்தியானம் தாங்க... ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் ஆச்சு."
நான் சொன்ன அந்த 'ரெண்டு மணி நேரம்'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள ஏகப்பட்ட பட்டாம்பூச்சிகளைப் பறக்க விட்டுச்சு.
நான் பிரகாஷ் கூட பண்ணுன தப்ப, ரொம்ப நேக்கா என் புருஷன்கிட்ட சொல்லிட்டு இருக்குற அந்தத் த்ரில் என்னை என்னமோ பண்ணுச்சு.
"ரெண்டு மணி நேரமா?" அவர் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.
"ஆமாங்க... கரெக்டா ரெண்டு மணி நேரம்..."
அவர் முகத்துல இருந்த ஆச்சரியத்தைப் பாக்க எனக்கு அவ்ளோ ஜாலியா இருந்துச்சு.
"அது அவ்ளோ ஈஸியா முடியுற வேலை கிடையாதுங்க."
நான் ரொம்ப சீரியஸா சொல்ற மாதிரி சொன்னேன்.
உள்ளுக்குள்ள எனக்குச் சிரிப்பு தாங்க முடியல.
"ரெண்டு மணி நேரம்னா சும்மாவா?"
"உங்களை மாதிரி ரெண்டு நிமிஷத்துல வேலை முடிஞ்சுடும்னு தான் நானும் நெனச்சன், ஆனா ரெண்டு மணி நேரம் போனதே தெரியல..."
என் மனசுக்குள்ள நான் கார்த்திக்கை ஓட்டுனேன்.
"ஒரு வேலையை ஆரம்பிச்சா, அதை முழுசா முடிக்கணும்ல?"
"அதுவும் அந்த அல்வா பதம் வர்ற வரைக்கும் விடாம வேலை பாக்கணும்..."
"ரொம்ப நேரம் பொறுமையா, நின்னு நிதானமா செய்ய வேண்டிய வேலை இது..."
"சும்மா மேலோட்டமா செஞ்சா அதுக்கு டேஸ்ட்டே இருக்காது..."
"அடி வரைக்கும் ஆழமாப் போய்க் கிளறணும்..."
"அப்படி என்ன பவி அதுல அவ்ளோ கஷ்டம்?" அவர் ஒண்ணுமே புரியாம கேட்டாரு.
அவர் அப்படி கேக்குறதைப் பாக்க எனக்குக் பாவமாவும் இருந்துச்சு, சிரிப்பாவும் இருந்துச்சு.
"பின்ன... அடுப்புப் பக்கத்துலயே நின்னுக்கிட்டு இருக்கணும்..."
"அந்தச் சூட்டுல நின்னு வேலை பாக்குறது எவ்ளோ கஷ்டம் தெரியுமா?"
"கை எல்லாம் வலிக்கிற அளவுக்குக் கிண்டிட்டே இருக்கணும்..."
பிரகாஷோட சுன்னியை என் கையாலயே பிடிச்சு ஆட்டி விட்டதை மனசுல வெச்சுக்கிட்டு நான் இதச் சொன்னேன்.
"அதுவும் இல்லாம, இதைச் சாதாரணக் கரண்டியை வெச்சுலாம் கிண்ட முடியாதுங்க..."
நான் அவரைப் பாத்து லேசா ஒரு பார்வை பாத்தேன்.
"அப்படினா?" அவர் வாயில தோசையோட கேட்டாரு.
"ரொம்பப் பெரிய கரண்டி வேணுங்க..."
"அந்தப் பெரிய கரண்டியை உள்ள விட்டு, நல்லா அடி ஆழம் வரைக்கும் கிண்டணும்..."
"சின்னக் கரண்டியை வெச்சுக் கிண்டுனா, அது சும்மா மேல மட்டும்தான் படும்..."
"அடி வரைக்கும் அதோட சூடு போகாது..."
"நீங்க வாங்கி கொடுத்த சின்ன ஸ்பூனை வெச்சுலாம் இந்த அல்வாவைத் தொட்டுக்கூடப் பாக்க முடியாது..."
என் மனசுக்குள்ள அவரோட சுன்னியைக் நெனச்சுக்கிட்டு நான் கமெண்ட் அடிச்சேன்.
"பெரிய கரண்டியை வெச்சு, ஸ்பீடா கிண்டிக்கிட்டே இருக்கணும்..."
"விடாம கிளறலனா, அடிப் பிடிச்சுடும்ல..."
"அப்படிப் பண்ணாதான் அந்த அல்வா ரொம்பக் கெட்டியா, கொழகொழனு வரும்..."
"இல்லனா, நீங்க சூடு தண்ணி வெக்குற மாதிரி ஆயிடும்..."
இந்த டபுள் மீனிங் டயலாக் எல்லாம் எனக்குள்ள எதையோ ஓட விட்டுச்சு.
கார்த்திக் தோசையை மெல்லுறதை நிப்பாட்டிட்டு என்னைப் பாத்தாரு.
அவர் முகத்துல ஒரு பெரிய மரியாதையே வந்துருச்சு.
"பரவால்ல பவி... எனக்காக, நான் சொன்னதுக்காக நீ அவ்ளோ மெனக்கெட்டு செஞ்சுருக்க."
அவர் ரொம்ப அக்கறையா, இம்ப்ரெஸ் ஆகிச் சொன்னாரு.
அவர் என்னைப் பாராட்டுறதைக் கேட்டு நான் வாய்விட்டே சிரிச்சுட்டேன்.
"எனக்காகவா?"
"நான் யாருக்காகச் செஞ்சேன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதுங்க..." நான் மனசுக்குள்ள முணுமுணுத்தேன்.
"உங்களுக்காக நான் இதைப் பண்ணல..."
"எனக்காக..."
"நான் இவ்ளோ நாளா ஏங்கித் தவிச்ச தவிப்புக்காக நான் பண்ணுனேன்..."
"உங்களை நம்பி இருந்தா எனக்கு எப்பவுமே பட்டினிதான்..."
"ஆனா இன்னைக்கு எனக்கு வயிறு முட்ட பிரியாணி கிடைச்சுச்சு இன்னிக்கு..."
நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சதை வெளிய காட்டிக்காமச் சிரிச்சேன்.
"ஆமாங்க... ரொம்ப மெனக்கெட்டேன்..." நான் வெளிய சத்தமாச் சொன்னேன்.
"பாக்கவே ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்திருக்கும் போலயே." அவர் பரிதாபமாக் கேட்டாரு.
"கஷ்டம்லாம் இல்ல... ஒரு மாதிரி ஜாலியாதான் இருந்துச்சு." நான் கண்ணடிச்சேன்.
"ஆரம்பத்துல வேணா லேசாக் கஷ்டமா, வலிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு..."
"அந்தப் பெரிய கரண்டியை உள்ள விடுறப்போ கொஞ்சம் டைட்டாதான் இருந்துச்சு..."
"ஆனா அது போகப் போக... ரொம்ப ஃப்ரீ ஆகிடுச்சு..."
"அப்புறம் கஷ்டமே தெரியல... அந்தப் ப்ராசஸ் அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு..."
நான் சொல்லச் சொல்ல என் தொடை இடுக்குல மறுபடியும் ஒரு சின்னக் கூச்சம் வந்துச்சு.
"ஆனா அந்தச் சூடுதான் என்னால தாங்க முடியல." நான் அடுத்த கட்டத்துக்குப் போனேன்.
"சூடா?" அவர் புருவத்தைச் சுருக்கினாரு.
"ஆமாங்க... கிச்சன்ல எக்கச்சக்கமான சூடு..."
பிரகாஷோட சுன்னி என் உடம்புக்குள்ள குடுத்த சூட்டை நான் இப்போ வார்த்தையால சொல்லிட்டு இருந்தேன்.
"அந்தக் கரண்டி உள்ள ஆழமாப் போகப் போக, ஒரு பெரிய நெருப்பே பத்திக்கிட்ட மாதிரி இருந்துச்சு..."
"என் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்புலயும் அந்தச் சூடு ஏறிச்சு..."
"அடிவயிறு வரைக்கும் அந்தச் சூடு பரவி, என்னைய என்னமோ பண்ணுச்சு..."
"நான் அந்தச் சூட்டுல அப்படியே வேர்த்து ஊத்திட்டேன் தெரியுமா?"
"உடம்பெல்லாம் தண்ணி ஊத்துன மாதிரி வேர்த்துப் போச்சு..."
"என் டிரஸ் பூரா நனைஞ்சு, பிசுபிசுனு ஆகிடுச்சு..."
நான் என் தொடையில வழிஞ்ச ஜூஸ்-ஆ நெனச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.
"அந்த ஈரத்துலயே நான் நின்னு வேலை பாத்தேன்..."
"அப்படியே ஒரு மாதிரி மூச்சு வாங்குற அளவுக்குக் கஷ்டப்பட்டுட்டேன்."
"பக்கத்து வீட்டுக்குக் கேக்குற அளவுக்கு எனக்கு மூச்சு வாங்குச்சு..."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல ஒரு கவலை வந்துச்சு.
அவர் என்னமோ நான் நிஜமாவே அடுப்புச் சூட்டுல கஷ்டப்பட்டேன்னு நம்பிட்டாரு.
இந்த மனுஷனை ஏமாத்துறது இவ்ளோ ஈஸியானு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
அவருக்கு முன்னாடி நான் இன்னொருத்தனோட உக்காந்து ஓல் வாங்குனதைக் கதையாச் சொல்லிட்டு இருக்கேன்.
ஆனா அவர் அதைக் கேட்டுப் பரிதாபப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காரு.
"அச்சச்சோ... எதுக்கு பவி இவ்ளோ கஷ்டப்பட்ட?"
"உடம்பைக் கெடுத்துக்கிட்டு இதைச் செய்யணுமா?" அவர் அக்கறையா கேட்டாரு.
"அதுதான் ராஜ் கேட்டாரேனு செஞ்சேன். நீங்க தன செய்ய சொன்னிங்க"னு நான் ரொம்ப நல்லவ மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டேன்.
"அவர்தான் அவ்ளோ ஆசையா கேட்டாரே..." நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டேன்.
"ஆனா நீங்க இதையெல்லாம் செஞ்சா, ரெண்டே நிமிஷத்துல மூச்சு வாங்கிப் படுத்துக்குவீங்க..."
"உங்களால இந்தக் கிச்சன் சூட்டை எல்லாம் தாங்கவே முடியாது..."
"இந்த வேலைக்கெல்லாம் நீங்க சரிப் பட்டு வர மாட்டீங்க கார்த்திக்..." நான் மனசுக்குள்ள கேலி பண்ணேன்.
கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.
"சரி, வேர்த்து ஊத்துற அளவுக்குச் சூடா இருந்துச்சுனா, நீ எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட வேண்டியதுதானே பவி?"
அவர் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா, ஒரு ஐடியா குடுத்தாரு.
அவர் இதச் சொன்னதும் என்னால கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.
நான் என் கீழ் உதட்டை ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
என் சிரிப்பை அடக்க நான் ரொம்பப் பாடுபட்டேன்.
என் முகம் எல்லாம் செவந்து, தொண்டைக்குள்ள ஒரு சிரிப்புச் சத்தம் மாட்டிக்கிச்சு.
"எக்ஸாஸ்ட் ஃபேனா? ஐயையோ!"
எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட்டா, பிரகாஷ் என் புண்டைக்குள்ள குத்துன சூடு குறைஞ்சுடுமா என்ன?
என் கர்ப்பப்பையில சூடாப் பீய்ச்சி அடிச்ச கஞ்சிக்கு எந்த எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் காத்து கொடுக்கும்?
இந்த மனுஷனுக்குச் சத்தியமா ஒண்ணுமே புரியல.
நான் அவரைப் பாத்து லேசாத் தலையாட்டிக்கிட்டே ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.
"எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட்டாலும் அடங்குற சூடா அது..." நான் குறும்பா சொன்னேன்.
Part 231:
-------------
நான் ஒரு மூச்சை உள்ள இழுத்து வெளிய விட்டேன்.
மெஷினுக்குள்ள நுரை பொங்கி, அந்தப் பெட்ஷீட் அலசுறதைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குள்ள ஒரு நிம்மதி.
என் உடம்பும் சரி, மனசும் சரி, இப்போ காத்துல பறக்குற இறகு மாதிரி ரொம்ப லேசாகிடுச்சு.
எந்த ஒரு குழப்பமும், கவலையும் இல்லாம ரொம்ப ரிலாக்ஸா ஃபீல் பண்ணேன்.
அது ஒரு விவரிக்க முடியாத விடுதலை மாதிரி தோணுச்சு.
நான் செஞ்சது தப்புங்குற நெனப்பு எல்லாம் எப்பவோ என்னை விட்டுப் போயிடுச்சு.
இப்போதைக்கு எனக்குள்ள ஒரு தித்திப்பான சந்தோஷம் மட்டும்தான் தங்கி இருக்கு.
அந்த மெஷின் சுத்துறதைப் பாத்துக்கிட்டே நான் மெதுவாத் திரும்பி பெட்ரூம் பக்கம் நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.
என் கால்கள் தரையில படும்போதெல்லாம் ஒரு மிதக்குற ஃபீல்.
ரூம்க்குள்ள காலெடுத்து வெச்சதும், நான் மாத்தி விரிச்ச அந்தப் புது பெட்ஷீட் என்னைப் பாத்துச் சிரிச்சுது.
எவ்ளோ நீட்டா, எந்த ஒரு சுருக்கமும் இல்லாம அந்தப் படுக்கை இப்போ அமைதியா இருக்கு.
கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி இங்க நடந்த ரணகளத்தோட சுவடே இல்லாம, ரொம்பச் சுத்தமா மாறிடுச்சு.
அந்த ரூம் ஸ்ப்ரேயோட வாசம் ஏசி காத்துல கலந்து ரொம்ப இனிமையா வீசுச்சு.
இந்தச் ரூமைப் பாக்கப் பாக்க, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு தளர்வு வந்துச்சு.
அப்போதான் நான் அந்த உணர்வைக் கவனிச்சேன்.
என் தொடை இடுக்குல லேசா ஒரு சுளுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு உணர்வு.
அது வலி கிடையாது...
ஒரு இதமான சுகம்.
அந்த மதிய நேரத்துல அவன் செஞ்ச தகிடுதத்தத்தோட மிச்சம் அது.
நான் ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும்போதும், அந்த லேசான சுளுக்கு என்னை உரசிட்டுப் போச்சு.
அந்த உரசல்ல, அவனோட அந்த முரட்டு சுன்னி என் உள்ளே போயிட்டு வந்த நினைவுகள் மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.
நான் என்னையே அறியாம ஒரு சிரிப்போட அந்தப் படுக்கை கிட்ட போனேன்.
என் உடம்புல இருந்த மொத்த எனர்ஜியும் இப்போ காலியாகிடுச்சு.
கடைசியா ஒட்டிட்டு இருந்த அந்தத் தெம்பும் என்னைக் கைவிட, நான் அப்படியே அந்த மெத்தை மேல மல்லாக்க விழுந்தேன்.
நான் விழுந்த வேகத்துக்கு அந்தக் கட்டில் லேசா அமுங்கிப் பவுன்ஸ் ஆச்சு.
படுக்கையில படுத்ததும் என் கண்கள் தானா மூடிக்கிச்சு.
உடம்புல இருந்த அசதி எல்லாம் ஒரு இனிமையான தாலாட்டு மாதிரி என்னைத் தூங்க வெச்சுது.
என் மனசுக்குள்ள எந்த ஒரு ஸ்ட்ரெஸ்ஸும் இல்ல.
கார்த்திக்குக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்ங்குற யோசனை எதுவும் எனக்கு வரல.
என் மனசு தெளிவா, ஒரு அமைதியான நிலைக்குப் போயிடுச்சு.
அவன் எனக்குக் குடுத்த திருப்தி, என்னோட அத்தனை கவலைகளையும் அழிச்சுடுச்சு.
என் உதட்டுல ஒரு திருட்டுத்தனமான சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.
அந்தச் சிரிப்போடயே நான் ரொம்ப நிம்மதியான தூக்கத்துல விழுந்தேன்.
அப்படியே மணி நேரம் கடந்து போச்சு.
இந்த அமைதியான வீட்டுல ஏசி சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
வெளியே வெளிச்சம் குறைஞ்சு, சாயங்காலத்தோட நிழல்கள் என் ரூம் தரை மேல நீளமா விழ ஆரம்பிச்சுது.
நான் ரொம்ப ஆழமா, எந்த ஒரு கனவும் இல்லாமத் தூங்கிட்டு இருந்தேன்.
திடீர்னு ஒரு கட்டத்துல என் கண்கள் மெதுவாத் திறந்துகிச்சு.
நான் லேசா முழிச்சு, என் கைகளை ரெண்டு பக்கமும் நீட்டி நல்லா நெட்டி முறிச்சேன்.
"ஸ்ஸ்ப்ப்... அப்பாடா..." னு என் வாயில இருந்து ஒரு சோம்பல் முனகல் வந்துச்சு.
மெதுவாத் திரும்பிப் பெட் ஸ்டாண்ட்ல இருந்த கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.
மணி கரெக்டா ஆறு ஆகியிருந்துச்சு.
ஏறக்குறைய நாலு மணி நேரம் நான் அசந்து தூங்கிட்டேன்.
நான் படுக்கையை விட்டு எந்திரிச்சு உக்காந்தேன்.
என் உடம்பு இப்போ ரொம்ப ஃப்ரெஷ்ஷா, ஏகப்பட்ட எனர்ஜியோட இருக்குற மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.
நான் மெதுவா எழுந்து போய் என் டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.
கண்ணாடியில என்னைப் பாத்தப்போ, என் முகம் ரொம்பப் பளிச்சுனு தெரிஞ்சுது.
ஏதோ ஃபேஷியல் பண்ணிட்டு வந்த மாதிரி ஒரு க்ளோ என் முகத்துல இருந்துச்சு.
என் கண்கள் ரொம்பப் பிரகாசமா, ஒரு புது வெளிச்சத்தோட மின்னுச்சு.
உள்ளுக்குள்ள இருக்குற சந்தோஷம் முகத்துல எவ்ளோ அழகாத் தெரியுதுனு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
ஒரு ஆம்பளையோட அரவணைப்பு ஒரு பொண்ணை எவ்ளோ அழகா மாத்துதுனு நான் நெனச்சுப் பாத்தேன்.
நான் ஒரு சில செகண்ட் என்னையே ரொம்ப ரசனையாப் பாத்துக்கிட்டேன்.
கண்ணாடியைப் பாத்துக்கிட்டே என் கைகளை மேல கொண்டு போனேன்.
என் நைட்டியோட கழுத்துப் பகுதியை ரெண்டு கையாலயும் பிடிச்சு, என் தலைக்கு மேல தூக்கினேன்.
அந்த துணி என் உடம்பை விட்டு நழுவி அப்படியே தரையில விழுந்துச்சு.
இப்போ மறுபடியும் நான் முழு அம்மணமா அந்தக் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.
ரூம்ல ஓடிட்டு இருந்த ஏசி காத்து என் உடம்புல பட்டதும், என் மேல இருந்த சின்னச் சின்ன முடி எல்லாம் அப்படியே சிலிர்த்துக்கிச்சு.
என் பார்வை நேரா என் நெஞ்சுப் பகுதிக்கும், என் கழுத்துக்கும் போச்சு.
அங்கங்க சின்னச் சின்னதா லவ் பைட்ஸ்... சிவந்த நிறத்துல சில கீறல்கள்.
பிரகாஷோட உதடுகளும், அவனோட பற்களும் என் சதைல ஆழமாப் பதிஞ்ச அடையாளங்கள் அது.
ரொம்ப டார்க்கா, ரத்தம் கட்டுன மாதிரி இல்லன்னாலும்... உத்துப் பாத்தா நல்லாவே தெரியுற மாதிரிதான் இருந்துச்சு.
என் கழுத்தோரமாவும், என் முலைகளோட மேல் பக்கத்துலயும் இருந்த அந்தச் சிவந்த தழும்புகள் என்னையோ ஏதோ பண்ணுச்சு.
நான் என் விரல்களால அந்தத் தழும்புகளை ரொம்ப மெதுவாத் தடவிப் பாத்துக்கிட்டேன்.
அது தொடும்போதே லேசா வலிச்சுது, ஆனா அந்த வலி எனக்கு பிடிச்சிருந்துச்சு.
"ஒருவேளை கார்த்திக் இதைப் பாத்தா என்ன நெனைப்பாரு?" னு ஒரு செகண்ட் எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் கேள்வி வந்துச்சு.
"பாத்தா என்ன? ஏதாவது ஒரு கொசுவோ, பூச்சியோ கடிச்சிருச்சுனு சொல்லிட்டுப் போயிட்டே இருக்கலாம்..."
"அவரு எப்படியும் இதையெல்லாம் அவ்ளோ உத்துப் பாக்கப் போறது இல்ல..."
"அவருக்கு லேப்டாப்பையும், ஆபிஸ் ஃபைல்ஸையும் பாக்கவே நேரம் சரியா இருக்கும்."
"என்னைக்கு என் உடம்பு மேல அவருக்கு அவ்ளோ அக்கறை இருந்துருக்கு? என்னைக்கு என்னை ஒரு பொண்ணா ரசிச்சுப் பாத்துருக்காரு?"
இந்த நெனப்பு வந்ததும், எனக்குள்ள இருந்த பயம் கூட மொத்தமாப் பறந்து போயிடுச்சு.
என் மனசுக்குள்ளயே எனக்கு நானே ஒரு பெரிய தைரியம் சொல்லிக்கிட்டேன்.
சரி, நைட்டில இருந்து சாரீ கட்டலாம்னு தோணுச்சு.
நான் என் பீரோவைத் தொறந்து ஒரு சாதாரண, தினமும் வீட்ல கட்டுற காட்டன் புடவையை எடுத்தேன்.
அது ஒரு மெல்லிய மஞ்சள் கலர் புடவை.
அந்தப் புடவைக்கு மேட்சா ஒரு மஞ்சள் கலர் பிளவுஸ், இன்ஸ்கர்ட், அப்புறம் பிரா, பேண்ட்டி எல்லாத்தையும் பீரோவுல இருந்து தேடி எடுத்தேன்.
எல்லாத்தையும் கொண்டு வந்து வரிசையா எடுத்துப் பெட் மேல வெச்சேன்.
முதல்ல அந்த காட்டன் பேண்ட்டியை எடுத்து என் கால்களுக்குள்ள விட்டு மெதுவா மேல ஏத்துனேன்.
அது என் வழுவழுப்பான தொடை வழியா உரசிகிட்டு மேல வந்துச்சு.
என் புண்டை இதழ்கள் ஓய்ஞ்சு போயிருந்துச்சு.
அது இன்னும் லேசான வீக்கத்தோட, தொட்டாலே கூசுற அளவுக்கு ரொம்பச் சென்சிட்டிவா இருந்துச்சு.
அந்த எடத்துல, அந்தப் பேண்ட்டி லேசா உரசும் போது எனக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு சிலிர்ப்பு வந்துச்சு.
அந்தப் பேண்ட்டியோட எலாஸ்டிக் என் இடுப்புல நறுக்குனு உக்காந்ததும், எனக்குள்ள ஒரு சுருக்குங்குற சுகம்.
'ஸ்ஸ்ப்ப்...'னு நான் என்னையே அறியாம லேசா முனகிக்கிட்டேன்.
பேண்ட்டியை இடுப்புல கச்சிதமா மாட்டுனதுக்கு அப்புறம், அந்தப் பிராவை எடுத்தேன்.
என் ரெண்டு கைகளையும் அந்தப் பிராவோட ஸ்ட்ராப்க்குள்ள விட்டு, மெதுவாத் தோள்பட்டைக்கு ஏத்துனேன்.
பின்னால கைகளைக் கொண்டு போய் அந்த ஹூக்கை ரொம்ப டைட்டாப் போட்டேன்.
என் முலைகள் இப்போவும் ஒரு மாதிரி வீங்கி, விறைப்பாதான் இருந்துச்சு.
பிரா கப்புகளுக்குள்ள அந்த முலைகளை என் கையாலயே தூக்கி அட்ஜஸ்ட் பண்ணி வைக்கும் போது...
என் காம்புகள் அந்தத் துணியில உரசிக் கூச்சமா இருந்துச்சு.
பிரகாஷ் கசக்கிப் பிழிஞ்ச வலி இன்னும் என் சதைல முழுசாப் போகல.
ஆனா அந்த வலியோட, பிரா டைட்டா அமுக்கிப் பிடிச்சப்போ ஒரு இதமான, கதகதப்பான சுகம் எனக்குள்ள பரவிச்சு.
பிரா போட்டதுக்கு அப்புறமும், என் நெஞ்சுல இருந்த அந்த லவ் பைட்ஸ் கொஞ்சம் வெளிய எட்டிப் பாத்துக்கிட்டுதான் இருந்துச்சு.
என் கிளிவேஜ்க்குப் பக்கத்துல சிவந்த அடையாளம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"யார் பாத்தா எனக்கென்ன...ம"னு மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கிட்டேன்.
அடுத்து அந்த இன்ஸ்கர்ட்டை எடுத்து டைட்டா கட்டிக்கிட்டேன்.
என் இடுப்புச் சதை அந்த நாடாவுக்கு மேல லேசாப் பிதுங்கி நின்னுச்சு.
அந்த ஜாக்கெட்டும் போட்டுக்கிட்டேன்.
நான் அந்தப் புடவையை ரொம்ப நீட்டா, எந்த ஒரு சுருக்கமும் இல்லாம கட்டிக்கிட்டேன்.
என் இடுப்புல அந்தப் புடவை கொசுவத்தைச் சொருகி, முந்தானையை ஊசி போட்டு குத்திக்கிட்டேன்.
தலை முடியை நல்லாச் சீவி, ஒரு கிளிப் போட்டுப் பின்னாடி மாட்டிக்கிட்டேன்.
நெத்தியில ஒரு குங்குமப் பொட்டு வெச்சுக்கிட்டேன்.
நான் மெதுவா ஏதோ ஒரு பாட்டை முணுமுணுத்துக்கிட்டே கிச்சன் பக்கம் நடந்தேன்.
என் மனசு ரொம்ப லேசா காத்துல மிதக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
கிச்சனுக்குள்ள போனதும், நைட் டின்னருக்கான வேலையை ஆரம்பிச்சேன்.
தோசையும், குருமாவும் வைக்கலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.
வெங்காயம் தக்காளி எல்லாம் நறுக்கி, அடுப்பை பத்த வெச்சேன்.
எப்பவுமே கிச்சன்ல வேலை பாக்குறப்போ எனக்கு ரொம்பப் போர் அடிக்கும்.
ஆனா இன்னைக்கு நான் ரொம்ப எஞ்சாய் பண்ணி அந்த வேலையைப் பாத்தேன்.
அடுப்புல குருமா கொதிக்கிற சத்தமும், நான் முணுமுணுக்கிற பாட்டோட சத்தமும் அந்த வீட்டுக்குள்ள ரொம்ப இனிமையாக் கேட்டுச்சு.
கரெக்டா ஒரு ஏழரை மணி இருக்கும்.
நான் தோசை மாவை ரெடி பண்ணி வெச்சுட்டு, ஹால்ல வந்து உக்காந்தேன்.
அப்போ மெயின் டோர்ல சாவி போடுற சத்தம் கேட்டுச்சு.
கதவு தொறந்ததும் கார்த்திக் உள்ள வந்தாரு.
அவர் மூஞ்சியைப் பாத்தாலே எவ்ளோ டயர்டா இருக்காருனு ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.
காலையில மாட்டிட்டுப் போன அந்த ஆபிஸ் ஐடி கார்டு இன்னும் அவர் கழுத்துலயே தொங்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவர் கண்கள் சோர்வா, லேப்டாப் ஸ்கிரீனையே பாத்து கசங்கிப் போயிருந்துச்சு.
"வாங்க..." நான் இயல்பா வரவேற்றேன்.
அவர் என்னைப் பாத்து லேசாத் தலையாட்டிட்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.
அவர் என் முகத்த பாக்கவே இல்ல.
எப்பவும் போல, ஆபிஸ் டென்ஷன் அவர் மண்டைக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.
அவர் தோள்ல இருந்த லேப்டாப் பேக்கைக் கழட்டிச் சோஃபாவுல போட்டாரு.
"ரொம்ப டயர்டா இருக்கா?" நான் அவர்கிட்ட கேட்டேன்.
"ஆமா பவி... மீட்டிங் மேல மீட்டிங்... மண்டையே வெடிச்சுடும் போல இருக்கு."
அவர் சோஃபாவுல உக்காந்து தன்னோட ஷாக்ஸ்ஸ கழட்ட ஆரம்பிச்சாரு.
நான் அவரைப் பாத்துக்கிட்டே நின்னேன்.
அவர் என்னை பாக்கவே இல்ல. அதனால, நான் அவர்கிட்ட,
"நீங்க போய்க் கை கால் கழுவிட்டு வாங்க... நான் தோசை ஊத்துறேன்."
நான் சொல்லிட்டு மறுபடியும் கிச்சனுக்குப் போனேன்.
அவர் ஷூவைக் கழட்டிட்டு நேராப் பாத்ரூம் பக்கம் போனாரு.
கார்த்திக் பிரெஷ்-அப் ஆயிட்டு கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு டைனிங் டேபிள்ல உக்காந்தாரு.
நான் சுடச்சுடத் தோசையை ஊத்தி, குருமாவை ஒரு கிண்ணத்துல வெச்சு அவர்கிட்ட எடுத்துட்டு வந்தேன்.
அவர் தட்டுல தோசையைப் போட்டுட்டு, நான் அவருக்கு எதிர்த்தாப்ல இருக்குற சேர்ல உக்காந்தேன்.
என் ரெண்டு கைகளையும் தாடையில வெச்சுக்கிட்டு, அவர் சாப்பிடுறதை வேடிக்கை பாத்தேன்.
என் கண்கள்ல ஒரு மினுமினுப்பு இருந்துச்சு.
அவர் ஒரு தோசையைப் பிய்ச்சுக் குருமால தொட்டு வாயில வெச்சாரு.
"குருமா நல்லா இருக்கு பவி..." அவர் எப்பவும் சொல்ற மாதிரி ஒரு பாராட்டு.
"தேங்க்ஸ்ங்க..." நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.
அவர் ரெண்டாவது வாய் சாப்பிடும்போது, சட்டுனு ஏதோ ஞாபகம் வந்த மாதிரி நிமிர்ந்து என்னைப் பாத்தாரு.
"ஆமா... காலையில நீ ராஜ் சாருக்கு தேன் அல்வா செஞ்சு தரேன்னு சொன்னியே?"
அவர் அந்த டாபிக்கை மறுபடியும் ஆரம்பிச்சாரு.
கார்த்திக் நெனப்புல, இன்னும் தேன் அல்வாங்குறது நிஜமாவே கிச்சன்ல செய்ற ஒரு ஸ்வீட்.
ராஜோட டபுள் மீனிங் பத்தி அவருக்கு ஒரு துளி கூடத் தெரியாது.
அவர் இப்படிக் கேட்டதும், எனக்குள்ள இவரை சீண்டணும்னு தோணுச்சு.
நான் என் உதட்டைக் கவ்விக்கிட்டு லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.
என் முகம் இப்போ அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் பக்கத்துல போச்சு.
"ஆமாங்க... செஞ்சு முடிச்சுட்டேன்..." நான் ரொம்ப இழுத்துச் சொன்னேன்.
"ஓ... செஞ்சுட்டியா? எப்போ செஞ்ச?" அவர் கேட்டாரு.
நான் என் கண்களை லேசா உருட்டி, அவரை ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்தேன்.
"மத்தியானம் தாங்க... ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் ஆச்சு."
நான் சொன்ன அந்த 'ரெண்டு மணி நேரம்'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள ஏகப்பட்ட பட்டாம்பூச்சிகளைப் பறக்க விட்டுச்சு.
நான் பிரகாஷ் கூட பண்ணுன தப்ப, ரொம்ப நேக்கா என் புருஷன்கிட்ட சொல்லிட்டு இருக்குற அந்தத் த்ரில் என்னை என்னமோ பண்ணுச்சு.
"ரெண்டு மணி நேரமா?" அவர் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.
"ஆமாங்க... கரெக்டா ரெண்டு மணி நேரம்..."
அவர் முகத்துல இருந்த ஆச்சரியத்தைப் பாக்க எனக்கு அவ்ளோ ஜாலியா இருந்துச்சு.
"அது அவ்ளோ ஈஸியா முடியுற வேலை கிடையாதுங்க."
நான் ரொம்ப சீரியஸா சொல்ற மாதிரி சொன்னேன்.
உள்ளுக்குள்ள எனக்குச் சிரிப்பு தாங்க முடியல.
"ரெண்டு மணி நேரம்னா சும்மாவா?"
"உங்களை மாதிரி ரெண்டு நிமிஷத்துல வேலை முடிஞ்சுடும்னு தான் நானும் நெனச்சன், ஆனா ரெண்டு மணி நேரம் போனதே தெரியல..."
என் மனசுக்குள்ள நான் கார்த்திக்கை ஓட்டுனேன்.
"ஒரு வேலையை ஆரம்பிச்சா, அதை முழுசா முடிக்கணும்ல?"
"அதுவும் அந்த அல்வா பதம் வர்ற வரைக்கும் விடாம வேலை பாக்கணும்..."
"ரொம்ப நேரம் பொறுமையா, நின்னு நிதானமா செய்ய வேண்டிய வேலை இது..."
"சும்மா மேலோட்டமா செஞ்சா அதுக்கு டேஸ்ட்டே இருக்காது..."
"அடி வரைக்கும் ஆழமாப் போய்க் கிளறணும்..."
"அப்படி என்ன பவி அதுல அவ்ளோ கஷ்டம்?" அவர் ஒண்ணுமே புரியாம கேட்டாரு.
அவர் அப்படி கேக்குறதைப் பாக்க எனக்குக் பாவமாவும் இருந்துச்சு, சிரிப்பாவும் இருந்துச்சு.
"பின்ன... அடுப்புப் பக்கத்துலயே நின்னுக்கிட்டு இருக்கணும்..."
"அந்தச் சூட்டுல நின்னு வேலை பாக்குறது எவ்ளோ கஷ்டம் தெரியுமா?"
"கை எல்லாம் வலிக்கிற அளவுக்குக் கிண்டிட்டே இருக்கணும்..."
பிரகாஷோட சுன்னியை என் கையாலயே பிடிச்சு ஆட்டி விட்டதை மனசுல வெச்சுக்கிட்டு நான் இதச் சொன்னேன்.
"அதுவும் இல்லாம, இதைச் சாதாரணக் கரண்டியை வெச்சுலாம் கிண்ட முடியாதுங்க..."
நான் அவரைப் பாத்து லேசா ஒரு பார்வை பாத்தேன்.
"அப்படினா?" அவர் வாயில தோசையோட கேட்டாரு.
"ரொம்பப் பெரிய கரண்டி வேணுங்க..."
"அந்தப் பெரிய கரண்டியை உள்ள விட்டு, நல்லா அடி ஆழம் வரைக்கும் கிண்டணும்..."
"சின்னக் கரண்டியை வெச்சுக் கிண்டுனா, அது சும்மா மேல மட்டும்தான் படும்..."
"அடி வரைக்கும் அதோட சூடு போகாது..."
"நீங்க வாங்கி கொடுத்த சின்ன ஸ்பூனை வெச்சுலாம் இந்த அல்வாவைத் தொட்டுக்கூடப் பாக்க முடியாது..."
என் மனசுக்குள்ள அவரோட சுன்னியைக் நெனச்சுக்கிட்டு நான் கமெண்ட் அடிச்சேன்.
"பெரிய கரண்டியை வெச்சு, ஸ்பீடா கிண்டிக்கிட்டே இருக்கணும்..."
"விடாம கிளறலனா, அடிப் பிடிச்சுடும்ல..."
"அப்படிப் பண்ணாதான் அந்த அல்வா ரொம்பக் கெட்டியா, கொழகொழனு வரும்..."
"இல்லனா, நீங்க சூடு தண்ணி வெக்குற மாதிரி ஆயிடும்..."
இந்த டபுள் மீனிங் டயலாக் எல்லாம் எனக்குள்ள எதையோ ஓட விட்டுச்சு.
கார்த்திக் தோசையை மெல்லுறதை நிப்பாட்டிட்டு என்னைப் பாத்தாரு.
அவர் முகத்துல ஒரு பெரிய மரியாதையே வந்துருச்சு.
"பரவால்ல பவி... எனக்காக, நான் சொன்னதுக்காக நீ அவ்ளோ மெனக்கெட்டு செஞ்சுருக்க."
அவர் ரொம்ப அக்கறையா, இம்ப்ரெஸ் ஆகிச் சொன்னாரு.
அவர் என்னைப் பாராட்டுறதைக் கேட்டு நான் வாய்விட்டே சிரிச்சுட்டேன்.
"எனக்காகவா?"
"நான் யாருக்காகச் செஞ்சேன்னு உங்களுக்குத் தெரியாதுங்க..." நான் மனசுக்குள்ள முணுமுணுத்தேன்.
"உங்களுக்காக நான் இதைப் பண்ணல..."
"எனக்காக..."
"நான் இவ்ளோ நாளா ஏங்கித் தவிச்ச தவிப்புக்காக நான் பண்ணுனேன்..."
"உங்களை நம்பி இருந்தா எனக்கு எப்பவுமே பட்டினிதான்..."
"ஆனா இன்னைக்கு எனக்கு வயிறு முட்ட பிரியாணி கிடைச்சுச்சு இன்னிக்கு..."
நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சதை வெளிய காட்டிக்காமச் சிரிச்சேன்.
"ஆமாங்க... ரொம்ப மெனக்கெட்டேன்..." நான் வெளிய சத்தமாச் சொன்னேன்.
"பாக்கவே ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்திருக்கும் போலயே." அவர் பரிதாபமாக் கேட்டாரு.
"கஷ்டம்லாம் இல்ல... ஒரு மாதிரி ஜாலியாதான் இருந்துச்சு." நான் கண்ணடிச்சேன்.
"ஆரம்பத்துல வேணா லேசாக் கஷ்டமா, வலிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு..."
"அந்தப் பெரிய கரண்டியை உள்ள விடுறப்போ கொஞ்சம் டைட்டாதான் இருந்துச்சு..."
"ஆனா அது போகப் போக... ரொம்ப ஃப்ரீ ஆகிடுச்சு..."
"அப்புறம் கஷ்டமே தெரியல... அந்தப் ப்ராசஸ் அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு..."
நான் சொல்லச் சொல்ல என் தொடை இடுக்குல மறுபடியும் ஒரு சின்னக் கூச்சம் வந்துச்சு.
"ஆனா அந்தச் சூடுதான் என்னால தாங்க முடியல." நான் அடுத்த கட்டத்துக்குப் போனேன்.
"சூடா?" அவர் புருவத்தைச் சுருக்கினாரு.
"ஆமாங்க... கிச்சன்ல எக்கச்சக்கமான சூடு..."
பிரகாஷோட சுன்னி என் உடம்புக்குள்ள குடுத்த சூட்டை நான் இப்போ வார்த்தையால சொல்லிட்டு இருந்தேன்.
"அந்தக் கரண்டி உள்ள ஆழமாப் போகப் போக, ஒரு பெரிய நெருப்பே பத்திக்கிட்ட மாதிரி இருந்துச்சு..."
"என் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்புலயும் அந்தச் சூடு ஏறிச்சு..."
"அடிவயிறு வரைக்கும் அந்தச் சூடு பரவி, என்னைய என்னமோ பண்ணுச்சு..."
"நான் அந்தச் சூட்டுல அப்படியே வேர்த்து ஊத்திட்டேன் தெரியுமா?"
"உடம்பெல்லாம் தண்ணி ஊத்துன மாதிரி வேர்த்துப் போச்சு..."
"என் டிரஸ் பூரா நனைஞ்சு, பிசுபிசுனு ஆகிடுச்சு..."
நான் என் தொடையில வழிஞ்ச ஜூஸ்-ஆ நெனச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.
"அந்த ஈரத்துலயே நான் நின்னு வேலை பாத்தேன்..."
"அப்படியே ஒரு மாதிரி மூச்சு வாங்குற அளவுக்குக் கஷ்டப்பட்டுட்டேன்."
"பக்கத்து வீட்டுக்குக் கேக்குற அளவுக்கு எனக்கு மூச்சு வாங்குச்சு..."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல ஒரு கவலை வந்துச்சு.
அவர் என்னமோ நான் நிஜமாவே அடுப்புச் சூட்டுல கஷ்டப்பட்டேன்னு நம்பிட்டாரு.
இந்த மனுஷனை ஏமாத்துறது இவ்ளோ ஈஸியானு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
அவருக்கு முன்னாடி நான் இன்னொருத்தனோட உக்காந்து ஓல் வாங்குனதைக் கதையாச் சொல்லிட்டு இருக்கேன்.
ஆனா அவர் அதைக் கேட்டுப் பரிதாபப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காரு.
"அச்சச்சோ... எதுக்கு பவி இவ்ளோ கஷ்டப்பட்ட?"
"உடம்பைக் கெடுத்துக்கிட்டு இதைச் செய்யணுமா?" அவர் அக்கறையா கேட்டாரு.
"அதுதான் ராஜ் கேட்டாரேனு செஞ்சேன். நீங்க தன செய்ய சொன்னிங்க"னு நான் ரொம்ப நல்லவ மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டேன்.
"அவர்தான் அவ்ளோ ஆசையா கேட்டாரே..." நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டேன்.
"ஆனா நீங்க இதையெல்லாம் செஞ்சா, ரெண்டே நிமிஷத்துல மூச்சு வாங்கிப் படுத்துக்குவீங்க..."
"உங்களால இந்தக் கிச்சன் சூட்டை எல்லாம் தாங்கவே முடியாது..."
"இந்த வேலைக்கெல்லாம் நீங்க சரிப் பட்டு வர மாட்டீங்க கார்த்திக்..." நான் மனசுக்குள்ள கேலி பண்ணேன்.
கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.
"சரி, வேர்த்து ஊத்துற அளவுக்குச் சூடா இருந்துச்சுனா, நீ எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட வேண்டியதுதானே பவி?"
அவர் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா, ஒரு ஐடியா குடுத்தாரு.
அவர் இதச் சொன்னதும் என்னால கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.
நான் என் கீழ் உதட்டை ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
என் சிரிப்பை அடக்க நான் ரொம்பப் பாடுபட்டேன்.
என் முகம் எல்லாம் செவந்து, தொண்டைக்குள்ள ஒரு சிரிப்புச் சத்தம் மாட்டிக்கிச்சு.
"எக்ஸாஸ்ட் ஃபேனா? ஐயையோ!"
எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட்டா, பிரகாஷ் என் புண்டைக்குள்ள குத்துன சூடு குறைஞ்சுடுமா என்ன?
என் கர்ப்பப்பையில சூடாப் பீய்ச்சி அடிச்ச கஞ்சிக்கு எந்த எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் காத்து கொடுக்கும்?
இந்த மனுஷனுக்குச் சத்தியமா ஒண்ணுமே புரியல.
நான் அவரைப் பாத்து லேசாத் தலையாட்டிக்கிட்டே ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.
"எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் போட்டாலும் அடங்குற சூடா அது..." நான் குறும்பா சொன்னேன்.
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
06-08-2026, 10:34 PM
--------------
Part 232:
--------------
நான் அப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டு கார்த்திக் சிரிச்சாரு.
அவர் சிரிக்கும்போது அவர் முகத்துல எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்ல.
நான் நிஜமாவே கிச்சன்ல அடுப்புச் சூட்டுல கஷ்டப்பட்டேன்னு அவர் நம்பிட்டாரு.
அவர் தட்டுல இருந்த தோசையைப் பிய்ச்சு, மறுபடியும் குருமால முக்கினாரு.
அதை வாயில வெச்சு மெல்லும்போது, அவர் கண்கள் லேசாச் சுருங்குச்சு.
அவர் ஏதோ ஒரு யோசனையில இருக்காருனு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.
பக்கத்துல இருந்த தண்ணீர் கிளாஸை எடுத்து கொஞ்சம் குடிச்சாரு.
கிளாஸை டேபிள் மேல வெச்சுட்டு, நேரா என்னைப் பாத்தாரு.
"அது சரி பவி... அந்த தேன் அல்வா எப்படி வந்துச்சு?"
அவர அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டாரு.
"ராஜ் சார் கொஞ்சம் பெர்ஃபெக்ஷன் பாக்குற ஆளு..."
"அவருக்கு எதிர்பாப்பு கொஞ்சம் ஜாஸ்தியா இருக்கும்..."
"டிஷ் கரெக்டான பக்குவத்துல வந்திருக்கா?"
அவர் கேட்ட அந்த வார்த்தைகள் எனக்குள்ள ஏகப்பட்ட பட்டாம்பூச்சிகளைப் பறக்க விட்டுச்சு.
'பக்குவமா? அந்தப் பக்குவத்தைக் கொண்டு வர்றதுக்கு நான் பட்ட பாடு எனக்குத்தானே தெரியும்'னு என் மனசு முணுமுணுத்துச்சு.
நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து லேசா சிரிச்சேன்.
இப்போ நான் அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் பக்கத்துல குனிஞ்சு உக்காந்தேன்.
"ராஜ் எதிர்பாக்குறதை விட... ரொம்பவே சூப்பரா வந்துருக்குங்க."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா சொன்னேன்.
என் குரல்ல கொஞ்சம் திமிர், ஒரு கர்வம் ஒளிஞ்சு இருந்துச்சு.
நான் சமையலைப் பத்திப் பேசுற மாதிரி நடிச்சாலும், எனக்குள்ள ஓடுறது வேற ஒரு படம்.
நான் பேசுறது அந்த அல்வா கிண்டுறதை பத்தி கிடையாது.
மத்தியானம் மெத்தைல பிரகாஷ் என்னய கிண்டுனத பத்தி.
நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கி கார்த்திக்கைப் பாத்தேன்.
நான் கிச்சன்ல அடுப்பு முன்னாடி நின்னு, அல்வா கிண்டி வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போனதா அவர் உண்மையாலுமே நம்பிட்டாரு.
அவர் கண்ணுக்கு நான் ஒரு பொறுப்பான, கஷ்டப்படுற குடும்பப் பொண்டாட்டி.
பிரகாஷ்க்கு கீழ படுத்துக்கிட்டு, என் இடுப்பைத் தூக்கித் தூக்கி அவனுக்கு ஈடு குடுத்ததுதான் அந்த வேலை.
அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னி என் புண்டைக்குள்ள முன்னும் பின்னுமாப் பிளந்துகிட்டுப் போயிட்டு வந்தப்போ உண்டான சூடுதான் அது.
அந்த முரட்டுத்தனமான இடியில, எனக்கு மூச்சு முட்டி, என் நரம்புகள் எல்லாம் துடிச்சப்போ வந்த வேர்வைதான் அது.
இந்த டைனிங் டேபிள்ல உக்காந்துகிட்டு, என் புருஷன் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே நான் எவ்வளவு பெரிய தகிடுதத்தங்களைப் பேசிட்டு இருக்கேன்.
சாதாரணமா இருந்தா எனக்கு உள்ளுக்குள்ள ஒரு சின்னப் பயம் வந்திருக்கணும்... எங்கயாவது மாட்டிக்கிவோமோனு.
உள்ளுக்குள்ள குற்ற உணர்ச்சி வந்து என் நாக்கு தந்தியடிச்சிருக்கணும்.
ஆனா அப்படி எந்தப் பயமும் எனக்கு வரல.
பதிலா, என் நரம்புகள் எல்லாம் ஒரு மாதிரி த்ரில்லா சிலிர்த்துக்கிச்சு.
என் புருஷனை எந்த அளவுக்கு ஈஸியா ஏமாத்தலாம்ங்குற வித்தையை நான் இப்போ முழுசாக் கத்துக்கிட்டேன்.
அவர் பேச ஆரம்பிச்சாரு..
"டிஷ் கரெக்டான பக்குவத்துல, அந்தப் பெர்ஃபெக்ட்டான டெக்ஸ்ச்சர்ல வந்திருக்கா?"
அவர் எதார்த்தமாக் கேட்டதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய வெடி வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
பக்குவமா? அந்தப் பக்குவத்தைக் கொண்டு வர்றதுக்கு நான் பட்ட பாடு எனக்குத்தானே தெரியும்.
நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"ஆமாங்க... நான் ரொம்பவே கவனமாத்தான் செஞ்சேன்..." நான் ரொம்ப மெதுவா, அர்த்தம் பொதிஞ்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.
"அதுவும் அந்த அல்வால கன்சிஸ்டன்சி மிஸ் ஆகிடக் கூடாதுனு நான் ரொம்ப மெனக்கெட்டேன்."
நான் அப்படிச் சொன்னதும் கார்த்திக் நான் சொன்னதைக் கேட்டு தலையாட்டினாரு.
"குட்... நீ செஞ்சா கண்டிப்பா அது கரெக்டான பதத்துலதான் வந்திருக்கும் பவி..."
கார்த்திக், ரொம்ப அக்கறையாச் சொன்னாரு.
அவரோட பேச்சைக் கேட்டு எனக்குச் சிரிப்பு தாங்க முடியல.
நான் எனக்குள்ள வந்த சிரிப்பை ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கினேன்.
"ஆமாங்க... அந்த கன்சிஸ்டன்சி கொண்டு வர்றதுக்கு நான் செஞ்ச வேலை கொஞ்சநஞ்சமா என்ன?"
நான் ரொம்பச் சீரியஸாச் சொல்ற மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டேன்.
"அப்படியா? அவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சா?" அவர் அக்கறையாக் கேட்டாரு.
"பின்ன? சும்மா அடுப்புல வெச்சுட்டு வந்து உக்காந்துக்க முடியுமா?"
"அதுக்குன்னு ஒரு ப்ராசஸ் இருக்குல..." நான் என் பேச்சைத் தொடர்ந்தேன்.
"ஆரம்பத்துல லேசாச் சூடு பண்ணனும்..."
"அப்புறம் ஒரு சீரான வேகத்துல கிண்ட ஆரம்பிக்கணும்."
நான் சொல்லும்போதே என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷோட முகம் வந்து போச்சு.
அவன் என் மேல ஏறி உக்காந்து, அவன் இடுப்பை அசைக்க ஆரம்பிச்ச அந்த வினாடி.
"அதுவும் சும்மா கிண்டிட்டு விட்ற முடியாதுங்க..."
"முன்னும் பின்னுமா, ரொம்ப ரிதமிக் ஆ, ஒரு ஃபீலோட தள்ளணும்..."
நான் சொல்லும் வார்த்தைகள் ஒவ்வொண்ணும் கார்த்திக்குக்குச் சமையல் குறிப்பாத் தெரிஞ்சுது.
ஆனா எனக்கு... அது ஒரு செக்ஸ் குறிப்பு.
பிரகாஷ் அவனோட அந்த எக்ஸ்ட்ரா லார்ஜ் ஆயுதத்தை எனக்குள்ள தள்ளுன விதம்.
"முன்னாடி தள்ளுறப்போ ஒரு பிரஷர் குடுக்கணும்..."
"அப்புறம் பின்னாடி இழுக்குறப்போ ரொம்ப ஸ்மூத்தா இழுக்கணும்..."
"ஒரு செகண்ட் கூட கேப் விடக் கூடாது..."
"கேப் விட்டா, அந்தப் பக்குவம் மிஸ் ஆகிடும், அடிப் பிடிச்சுடும்னு எனக்கு ஒரு பயம்."
நான் என் கைகளை வெச்சு, காத்துல ஏதோ கிளறுற மாதிரி ஒரு ஆக்ஷன் செஞ்சு காட்டுனேன்.
என் கைகள் முன்னும் பின்னுமா அசைஞ்சது.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள, பிரகாஷோட இடுப்புதான் அப்படி முன்னும் பின்னுமா அசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அந்த பெட்ல அவன் குத்துன ஒவ்வொரு குத்துக்கும் கட்டில் போட்ட சத்தம் என் காதுல கேட்டுச்சு.
"நான் நிறுத்தவே இல்லைங்க... தொடர்ந்து, ரொம்ப நேரமா அதைச் செஞ்சுக்கிட்டே இருந்தேன்."
நான் என் புருஷன் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே இப்படி பேசிட்டு இருந்தேன்.
இந்த விளையாட்டு எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத போதையைக் குடுத்துச்சு.
என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சுண்டி இழுத்துச்சு.
"ரொம்ப நேரமா? கை வலிச்சிருக்காதா உனக்கு?" அவர் ரொம்பப் பரிதாபப்பட்டுக் கேட்டாரு.
அவர் கேட்ட விதத்தைப் பாத்து நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.
"கை மட்டுமா வலிச்சுது? என் உடம்பே ஒரு கட்டத்துல அப்படியே தளர்ந்து போச்சு..." நான் உண்மையைச் சொன்னேன்.
"தொடர்ந்து ஒரு நான்-ஸ்டாப் ஒர்க் அது..."
"அப்படி ஒரு வேலை செஞ்சாதான், அதுல இருக்குற ஜூஸ் எல்லாம் கரெக்டா வெளிய வரும்."
நான் அந்த 'ஜூஸ்'ங்குற வார்த்தையை வேணும்னே கொஞ்சம் அழுத்திச் சொன்னேன்.
அதைச் சொல்லும்போது என் கண்கள்ல ஒரு குறும்பு மின்னல் வெட்டிச்சு.
என் புண்டைக்குள்ள இருந்து பீய்ச்சி அடிச்ச அந்த ஈரம் எனக்கு நியாபகம் வந்துச்சு.
அவனோட அந்த முரட்டு இடியில, எனக்குள்ள இருந்த அணை உடைஞ்சு ஜூஸ் கொட்டுன அந்தத் தருணம்.
"அந்த ஜூஸ் எல்லாம் வெளிய வந்து, ஊத்துன தேன் கூட மிக்ஸ் ஆகுறப்போதான் அந்த நிஜமான பக்குவம் கிடைக்கும்."
நான் ரொம்ப எக்ஸ்பீரியன்ஸ் ஆன ஆளு மாதிரிச் சொன்னேன்.
நான் இப்போ தேன்னு சொன்னது அவனோட கஞ்சிய.
கார்த்திக் நான் சொல்றதை அவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா கேட்டுட்டு இருந்தாரு.
"பரவால்ல பவி... எனக்கே பாக்க ஆசையா இருக்கு."
"எப்படி வந்துருக்குனு பாக்கணும் போல இருக்கு..."னு அவர் சொன்னாரு.
அவர் நிஜமாவே ஸ்வீட்டப் பத்திப் பேசுறாருனு எனக்குத் தெரியும்.
ஆனா அவர் சொன்ன டைமிங், என்னைய வேற லெவலுக்குக் கொண்டு போச்சு.
"உங்களுக்குக் குடுக்காம இருப்பேனா? உங்களுக்கும் கொஞ்சம் எடுத்து வெச்சுருக்கேன்..." நான் கண்ணடிச்சேன்.
அவர் முகம் உடனே மலர்ந்துச்சு.
"ஆனா பாருங்க... இந்த மாதிரித் தொடர்ந்து செஞ்சதுல, எனக்கு எக்கச்சக்கமா வேர்த்து ஊத்திடுச்சு."
"நான் முழுசா நனைஞ்சே போயிட்டேன் தெரியுமா?"
நான் மத்தியானம் ஏசி ரூம்ல வேர்த்து விறுவிறுத்ததை இப்போ சமையல் ரூம் கணக்குல காட்டிட்டு இருந்தேன்.
"அந்த அளவுக்கு ஒரு ஹார்ட் ஒர்க்..."
"ஆனா என்னதான் உடம்பு டயர்ட் ஆனாலும், அந்த ரிசல்ட்டப் பாக்கும்போது எல்லா கஷ்டமும் பறந்து போயிடுச்சு."
நான் என் கைகளைத் தாடையில இருந்து எடுத்து, டேபிள் மேல கோர்த்து வெச்சுக்கிட்டேன்.
இப்போ நான் என்னோட கதையோட கிளைமாக்ஸ்க்கு வர முடிவு பண்ணேன்.
கார்த்திக் தோசையை முழுசாச் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டாரு.
"சரி, பைனலா எப்படி வந்துச்சு? ராஜ் சாருக்குப் பிடிக்குமா?" அவர் ஆர்வமாக் கேட்டாரு.
"பிடிக்காமப் போகுமா? அவர் எதிர்பார்க்கிறதை விட எக்ஸ்ட்ராவாவே வந்திருக்கு."
நான் மெதுவாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டேன்.
"கடைசியில... அந்த ஹீட் எல்லாம் அடங்குனதுக்கு அப்புறம்..."
"எல்லாமே ரொம்பச் சூப்பரா ஒண்ணா மிக்ஸ் ஆகிடுச்சுங்க."
"அப்படியே ரொம்பத் திக்கா... கொழகொழனு..."
நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது என் உதடுகள் லேசாத் துடிச்சுது.
பிரகாஷோட அந்தச் சூடான கஞ்சி என் புண்டைக்குள்ள பீய்ச்சி அடிச்ச ஃபீல்.
அது என் கர்ப்பப்பை வாய்ல நச்சுனு பட்டு, அப்படியே கெட்டியா ரொப்புன்னு அந்த வினாடி.
அதை நான் அப்படியே சமையல் வார்த்தைகள்ல மாத்திச் சொல்லிட்டு இருந்தேன்.
"பாக்கவே அவ்ளோ பிசுபிசுனு, ஒரு மாதிரிச் சரியான பதத்துல செட்டாகிடுச்சு."
"அதோட டெக்ஸ்ச்சர் அப்படியே ஒரு மாதிரி வழுவழுனு..."
நான் என் விரல்களால அந்தப் பிசுபிசுப்பை ஃபீல் பண்ற மாதிரி ஒரு ஆக்ஷன் செஞ்சேன்.
அவனோட கஞ்சி என் தொடையில வழிஞ்சப்போ நான் தொட்டுப் பாத்த அந்த உணர்வு.
அதை என் புருஷன் கண் முன்னாடியே நான் விவரிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.
"அதுல இருக்குற ஒரு சுகம், இல்லங்க இனிப்பு... அப்பா... நான் என் லைஃப்லயே இப்படி ஒரு டேஸ்ட்டைப் பாத்ததே இல்லைங்க."
நான் ரொம்ப மனசார, உள்ளத்துல இருந்து அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்.
ஏன்னா அது பொய் கிடையாது.
என் இருபத்தி ஆறு வருஷ வாழ்க்கையில, நான் அனுபவிச்ச பெஸ்ட் சுகம் அதுதான்.
பிரகாஷ் எனக்குக் குடுத்த அந்தத் தித்திப்பான திருப்தி.
அதைத்தான் நான் இப்போ தேன் அல்வாங்குற பேர்ல சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.
நான் இப்படி ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லச் சொல்ல...
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு பெரிய மாற்றம் நடக்க ஆரம்பிச்சுது.
என் புருஷன்கிட்டயே உக்காந்துகிட்டு, அவரை ஏமாத்தி, இன்னொருத்தனோட செக்ஸ் பத்திப் பேசுறேன்.
இந்த ஒரு நெனப்பே என்னை ஒரு மாதிரி கிறங்கடிச்சுது.
டேபிளுக்குக் கீழே, என்னோட தொடைகள் ரெண்டும் ஏசி காத்துல சில்லுனு இருந்துச்சு.
ஆனா என் தொடை இடுக்குல, திடீர்னு ஒரு புதுச் சூடு கிளம்புச்சு.
என் புண்டை இதழ்கள் லேசாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.
அது தானாச் சுருங்கி விரியுறதை என்னால ரொம்பத் தெளிவா உணர முடிஞ்சுது.
மத்தியானம் எல்லாம் கொட்டித் தீர்த்த என்னோட அந்த ஜூஸ்...
இப்போ மறுபடியும் புதுசாச் சுரக்க ஆரம்பிச்சுது.
ஒரு சின்ன, வெதுவெதுப்பான ஈரம் என் பிளவுக்குள்ள இருந்து மெதுவாக் கசிஞ்சுது.
அது என் வழுவழுப்பான சதையில பட்டு லேசாக் கீழ நழுவுற ஃபீல் எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத நடுக்கம்.
நான் உக்காந்திருக்கிற சேர்ல, லேசா என் இடுப்பை அசைச்சேன்.
என் தொடைகளை ஒண்ணுக்கொண்ணு லேசா உரசிக் கிட்டேன்.
அந்த உரசல்ல, அந்தப் புது ஈரம் இன்னும் கொஞ்சம் பரவி என்னைப் பிசுபிசுப்பாக்குச்சு.
இது ஒரு த்ரில்.
என் புருஷனை எந்த அளவுக்கு நான் ஏமாத்துறேனோ, அந்த அளவுக்கு எனக்கு மூட் ஏறுதுனு நான் இப்போதான் கத்துக்கிட்டேன்.
நான் மறுபடியும் கார்த்திக்கைப் பாத்தேன்.
அவர் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா, நான் சொன்ன அந்தச் சமையல் கதையை நம்பித் தலையாட்டிக்கிட்டு இருந்தாரு.
"சூப்பர் பவி... நீ எவ்ளோ எஃபெர்ட் போடுறனு எனக்குத் தெரியும்."
"ராஜ் சார் கண்டிப்பா இம்ப்ரெஸ் ஆகிடுவாரு." அவர் ரொம்ப உறுதியாச் சொன்னாரு.
அவர் சொன்னதைக் கேட்டு எனக்கு வாய்விட்டுச் சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.
நான் என் இடுப்பை இன்னும் கொஞ்சம் நாற்காலியில அழுத்தி, அந்த ஈரத்தோட சுகத்தை ரசிச்சேன்.
எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாம, எந்த ஒரு பயமும் இல்லாம...
நான் இப்போ இந்த வீட்ல நடக்குற அத்தனை ஆட்டத்துக்கும் முழுமையான கண்ட்ரோல்ல இருக்கேன்.
கார்த்திக் தண்ணி குடிச்சுட்டுத் தட்டை எடுத்துக்கிட்டு எழுந்து போனாரு.
அவர் முதுகுக்குப் பின்னாடி நான் உக்காந்துகிட்டு, அவரை ஒரு பார்வை பாத்தேன்.
இந்த விளையாட்டோட முழு வெற்றியும் இப்போ என் கையிலதான் இருக்கு.
நான் ரொம்ப ரொம்ப ரகசியமா, எனக்கே எனக்கான ஒரு சந்தோஷத்தோட அவரைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
நான் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எனக்குள்ள இருந்த அந்த வெற்றிப் பெருமிதத்தை இன்னும் அதிகமாக்குச்சு.
Part 232:
--------------
நான் அப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டு கார்த்திக் சிரிச்சாரு.
அவர் சிரிக்கும்போது அவர் முகத்துல எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்ல.
நான் நிஜமாவே கிச்சன்ல அடுப்புச் சூட்டுல கஷ்டப்பட்டேன்னு அவர் நம்பிட்டாரு.
அவர் தட்டுல இருந்த தோசையைப் பிய்ச்சு, மறுபடியும் குருமால முக்கினாரு.
அதை வாயில வெச்சு மெல்லும்போது, அவர் கண்கள் லேசாச் சுருங்குச்சு.
அவர் ஏதோ ஒரு யோசனையில இருக்காருனு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.
பக்கத்துல இருந்த தண்ணீர் கிளாஸை எடுத்து கொஞ்சம் குடிச்சாரு.
கிளாஸை டேபிள் மேல வெச்சுட்டு, நேரா என்னைப் பாத்தாரு.
"அது சரி பவி... அந்த தேன் அல்வா எப்படி வந்துச்சு?"
அவர அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டாரு.
"ராஜ் சார் கொஞ்சம் பெர்ஃபெக்ஷன் பாக்குற ஆளு..."
"அவருக்கு எதிர்பாப்பு கொஞ்சம் ஜாஸ்தியா இருக்கும்..."
"டிஷ் கரெக்டான பக்குவத்துல வந்திருக்கா?"
அவர் கேட்ட அந்த வார்த்தைகள் எனக்குள்ள ஏகப்பட்ட பட்டாம்பூச்சிகளைப் பறக்க விட்டுச்சு.
'பக்குவமா? அந்தப் பக்குவத்தைக் கொண்டு வர்றதுக்கு நான் பட்ட பாடு எனக்குத்தானே தெரியும்'னு என் மனசு முணுமுணுத்துச்சு.
நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து லேசா சிரிச்சேன்.
இப்போ நான் அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் பக்கத்துல குனிஞ்சு உக்காந்தேன்.
"ராஜ் எதிர்பாக்குறதை விட... ரொம்பவே சூப்பரா வந்துருக்குங்க."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா சொன்னேன்.
என் குரல்ல கொஞ்சம் திமிர், ஒரு கர்வம் ஒளிஞ்சு இருந்துச்சு.
நான் சமையலைப் பத்திப் பேசுற மாதிரி நடிச்சாலும், எனக்குள்ள ஓடுறது வேற ஒரு படம்.
நான் பேசுறது அந்த அல்வா கிண்டுறதை பத்தி கிடையாது.
மத்தியானம் மெத்தைல பிரகாஷ் என்னய கிண்டுனத பத்தி.
நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கி கார்த்திக்கைப் பாத்தேன்.
நான் கிச்சன்ல அடுப்பு முன்னாடி நின்னு, அல்வா கிண்டி வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போனதா அவர் உண்மையாலுமே நம்பிட்டாரு.
அவர் கண்ணுக்கு நான் ஒரு பொறுப்பான, கஷ்டப்படுற குடும்பப் பொண்டாட்டி.
பிரகாஷ்க்கு கீழ படுத்துக்கிட்டு, என் இடுப்பைத் தூக்கித் தூக்கி அவனுக்கு ஈடு குடுத்ததுதான் அந்த வேலை.
அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னி என் புண்டைக்குள்ள முன்னும் பின்னுமாப் பிளந்துகிட்டுப் போயிட்டு வந்தப்போ உண்டான சூடுதான் அது.
அந்த முரட்டுத்தனமான இடியில, எனக்கு மூச்சு முட்டி, என் நரம்புகள் எல்லாம் துடிச்சப்போ வந்த வேர்வைதான் அது.
இந்த டைனிங் டேபிள்ல உக்காந்துகிட்டு, என் புருஷன் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே நான் எவ்வளவு பெரிய தகிடுதத்தங்களைப் பேசிட்டு இருக்கேன்.
சாதாரணமா இருந்தா எனக்கு உள்ளுக்குள்ள ஒரு சின்னப் பயம் வந்திருக்கணும்... எங்கயாவது மாட்டிக்கிவோமோனு.
உள்ளுக்குள்ள குற்ற உணர்ச்சி வந்து என் நாக்கு தந்தியடிச்சிருக்கணும்.
ஆனா அப்படி எந்தப் பயமும் எனக்கு வரல.
பதிலா, என் நரம்புகள் எல்லாம் ஒரு மாதிரி த்ரில்லா சிலிர்த்துக்கிச்சு.
என் புருஷனை எந்த அளவுக்கு ஈஸியா ஏமாத்தலாம்ங்குற வித்தையை நான் இப்போ முழுசாக் கத்துக்கிட்டேன்.
அவர் பேச ஆரம்பிச்சாரு..
"டிஷ் கரெக்டான பக்குவத்துல, அந்தப் பெர்ஃபெக்ட்டான டெக்ஸ்ச்சர்ல வந்திருக்கா?"
அவர் எதார்த்தமாக் கேட்டதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய வெடி வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
பக்குவமா? அந்தப் பக்குவத்தைக் கொண்டு வர்றதுக்கு நான் பட்ட பாடு எனக்குத்தானே தெரியும்.
நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"ஆமாங்க... நான் ரொம்பவே கவனமாத்தான் செஞ்சேன்..." நான் ரொம்ப மெதுவா, அர்த்தம் பொதிஞ்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.
"அதுவும் அந்த அல்வால கன்சிஸ்டன்சி மிஸ் ஆகிடக் கூடாதுனு நான் ரொம்ப மெனக்கெட்டேன்."
நான் அப்படிச் சொன்னதும் கார்த்திக் நான் சொன்னதைக் கேட்டு தலையாட்டினாரு.
"குட்... நீ செஞ்சா கண்டிப்பா அது கரெக்டான பதத்துலதான் வந்திருக்கும் பவி..."
கார்த்திக், ரொம்ப அக்கறையாச் சொன்னாரு.
அவரோட பேச்சைக் கேட்டு எனக்குச் சிரிப்பு தாங்க முடியல.
நான் எனக்குள்ள வந்த சிரிப்பை ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கினேன்.
"ஆமாங்க... அந்த கன்சிஸ்டன்சி கொண்டு வர்றதுக்கு நான் செஞ்ச வேலை கொஞ்சநஞ்சமா என்ன?"
நான் ரொம்பச் சீரியஸாச் சொல்ற மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டேன்.
"அப்படியா? அவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சா?" அவர் அக்கறையாக் கேட்டாரு.
"பின்ன? சும்மா அடுப்புல வெச்சுட்டு வந்து உக்காந்துக்க முடியுமா?"
"அதுக்குன்னு ஒரு ப்ராசஸ் இருக்குல..." நான் என் பேச்சைத் தொடர்ந்தேன்.
"ஆரம்பத்துல லேசாச் சூடு பண்ணனும்..."
"அப்புறம் ஒரு சீரான வேகத்துல கிண்ட ஆரம்பிக்கணும்."
நான் சொல்லும்போதே என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷோட முகம் வந்து போச்சு.
அவன் என் மேல ஏறி உக்காந்து, அவன் இடுப்பை அசைக்க ஆரம்பிச்ச அந்த வினாடி.
"அதுவும் சும்மா கிண்டிட்டு விட்ற முடியாதுங்க..."
"முன்னும் பின்னுமா, ரொம்ப ரிதமிக் ஆ, ஒரு ஃபீலோட தள்ளணும்..."
நான் சொல்லும் வார்த்தைகள் ஒவ்வொண்ணும் கார்த்திக்குக்குச் சமையல் குறிப்பாத் தெரிஞ்சுது.
ஆனா எனக்கு... அது ஒரு செக்ஸ் குறிப்பு.
பிரகாஷ் அவனோட அந்த எக்ஸ்ட்ரா லார்ஜ் ஆயுதத்தை எனக்குள்ள தள்ளுன விதம்.
"முன்னாடி தள்ளுறப்போ ஒரு பிரஷர் குடுக்கணும்..."
"அப்புறம் பின்னாடி இழுக்குறப்போ ரொம்ப ஸ்மூத்தா இழுக்கணும்..."
"ஒரு செகண்ட் கூட கேப் விடக் கூடாது..."
"கேப் விட்டா, அந்தப் பக்குவம் மிஸ் ஆகிடும், அடிப் பிடிச்சுடும்னு எனக்கு ஒரு பயம்."
நான் என் கைகளை வெச்சு, காத்துல ஏதோ கிளறுற மாதிரி ஒரு ஆக்ஷன் செஞ்சு காட்டுனேன்.
என் கைகள் முன்னும் பின்னுமா அசைஞ்சது.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள, பிரகாஷோட இடுப்புதான் அப்படி முன்னும் பின்னுமா அசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அந்த பெட்ல அவன் குத்துன ஒவ்வொரு குத்துக்கும் கட்டில் போட்ட சத்தம் என் காதுல கேட்டுச்சு.
"நான் நிறுத்தவே இல்லைங்க... தொடர்ந்து, ரொம்ப நேரமா அதைச் செஞ்சுக்கிட்டே இருந்தேன்."
நான் என் புருஷன் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே இப்படி பேசிட்டு இருந்தேன்.
இந்த விளையாட்டு எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத போதையைக் குடுத்துச்சு.
என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சுண்டி இழுத்துச்சு.
"ரொம்ப நேரமா? கை வலிச்சிருக்காதா உனக்கு?" அவர் ரொம்பப் பரிதாபப்பட்டுக் கேட்டாரு.
அவர் கேட்ட விதத்தைப் பாத்து நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.
"கை மட்டுமா வலிச்சுது? என் உடம்பே ஒரு கட்டத்துல அப்படியே தளர்ந்து போச்சு..." நான் உண்மையைச் சொன்னேன்.
"தொடர்ந்து ஒரு நான்-ஸ்டாப் ஒர்க் அது..."
"அப்படி ஒரு வேலை செஞ்சாதான், அதுல இருக்குற ஜூஸ் எல்லாம் கரெக்டா வெளிய வரும்."
நான் அந்த 'ஜூஸ்'ங்குற வார்த்தையை வேணும்னே கொஞ்சம் அழுத்திச் சொன்னேன்.
அதைச் சொல்லும்போது என் கண்கள்ல ஒரு குறும்பு மின்னல் வெட்டிச்சு.
என் புண்டைக்குள்ள இருந்து பீய்ச்சி அடிச்ச அந்த ஈரம் எனக்கு நியாபகம் வந்துச்சு.
அவனோட அந்த முரட்டு இடியில, எனக்குள்ள இருந்த அணை உடைஞ்சு ஜூஸ் கொட்டுன அந்தத் தருணம்.
"அந்த ஜூஸ் எல்லாம் வெளிய வந்து, ஊத்துன தேன் கூட மிக்ஸ் ஆகுறப்போதான் அந்த நிஜமான பக்குவம் கிடைக்கும்."
நான் ரொம்ப எக்ஸ்பீரியன்ஸ் ஆன ஆளு மாதிரிச் சொன்னேன்.
நான் இப்போ தேன்னு சொன்னது அவனோட கஞ்சிய.
கார்த்திக் நான் சொல்றதை அவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா கேட்டுட்டு இருந்தாரு.
"பரவால்ல பவி... எனக்கே பாக்க ஆசையா இருக்கு."
"எப்படி வந்துருக்குனு பாக்கணும் போல இருக்கு..."னு அவர் சொன்னாரு.
அவர் நிஜமாவே ஸ்வீட்டப் பத்திப் பேசுறாருனு எனக்குத் தெரியும்.
ஆனா அவர் சொன்ன டைமிங், என்னைய வேற லெவலுக்குக் கொண்டு போச்சு.
"உங்களுக்குக் குடுக்காம இருப்பேனா? உங்களுக்கும் கொஞ்சம் எடுத்து வெச்சுருக்கேன்..." நான் கண்ணடிச்சேன்.
அவர் முகம் உடனே மலர்ந்துச்சு.
"ஆனா பாருங்க... இந்த மாதிரித் தொடர்ந்து செஞ்சதுல, எனக்கு எக்கச்சக்கமா வேர்த்து ஊத்திடுச்சு."
"நான் முழுசா நனைஞ்சே போயிட்டேன் தெரியுமா?"
நான் மத்தியானம் ஏசி ரூம்ல வேர்த்து விறுவிறுத்ததை இப்போ சமையல் ரூம் கணக்குல காட்டிட்டு இருந்தேன்.
"அந்த அளவுக்கு ஒரு ஹார்ட் ஒர்க்..."
"ஆனா என்னதான் உடம்பு டயர்ட் ஆனாலும், அந்த ரிசல்ட்டப் பாக்கும்போது எல்லா கஷ்டமும் பறந்து போயிடுச்சு."
நான் என் கைகளைத் தாடையில இருந்து எடுத்து, டேபிள் மேல கோர்த்து வெச்சுக்கிட்டேன்.
இப்போ நான் என்னோட கதையோட கிளைமாக்ஸ்க்கு வர முடிவு பண்ணேன்.
கார்த்திக் தோசையை முழுசாச் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டாரு.
"சரி, பைனலா எப்படி வந்துச்சு? ராஜ் சாருக்குப் பிடிக்குமா?" அவர் ஆர்வமாக் கேட்டாரு.
"பிடிக்காமப் போகுமா? அவர் எதிர்பார்க்கிறதை விட எக்ஸ்ட்ராவாவே வந்திருக்கு."
நான் மெதுவாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டேன்.
"கடைசியில... அந்த ஹீட் எல்லாம் அடங்குனதுக்கு அப்புறம்..."
"எல்லாமே ரொம்பச் சூப்பரா ஒண்ணா மிக்ஸ் ஆகிடுச்சுங்க."
"அப்படியே ரொம்பத் திக்கா... கொழகொழனு..."
நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது என் உதடுகள் லேசாத் துடிச்சுது.
பிரகாஷோட அந்தச் சூடான கஞ்சி என் புண்டைக்குள்ள பீய்ச்சி அடிச்ச ஃபீல்.
அது என் கர்ப்பப்பை வாய்ல நச்சுனு பட்டு, அப்படியே கெட்டியா ரொப்புன்னு அந்த வினாடி.
அதை நான் அப்படியே சமையல் வார்த்தைகள்ல மாத்திச் சொல்லிட்டு இருந்தேன்.
"பாக்கவே அவ்ளோ பிசுபிசுனு, ஒரு மாதிரிச் சரியான பதத்துல செட்டாகிடுச்சு."
"அதோட டெக்ஸ்ச்சர் அப்படியே ஒரு மாதிரி வழுவழுனு..."
நான் என் விரல்களால அந்தப் பிசுபிசுப்பை ஃபீல் பண்ற மாதிரி ஒரு ஆக்ஷன் செஞ்சேன்.
அவனோட கஞ்சி என் தொடையில வழிஞ்சப்போ நான் தொட்டுப் பாத்த அந்த உணர்வு.
அதை என் புருஷன் கண் முன்னாடியே நான் விவரிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.
"அதுல இருக்குற ஒரு சுகம், இல்லங்க இனிப்பு... அப்பா... நான் என் லைஃப்லயே இப்படி ஒரு டேஸ்ட்டைப் பாத்ததே இல்லைங்க."
நான் ரொம்ப மனசார, உள்ளத்துல இருந்து அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்.
ஏன்னா அது பொய் கிடையாது.
என் இருபத்தி ஆறு வருஷ வாழ்க்கையில, நான் அனுபவிச்ச பெஸ்ட் சுகம் அதுதான்.
பிரகாஷ் எனக்குக் குடுத்த அந்தத் தித்திப்பான திருப்தி.
அதைத்தான் நான் இப்போ தேன் அல்வாங்குற பேர்ல சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.
நான் இப்படி ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லச் சொல்ல...
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு பெரிய மாற்றம் நடக்க ஆரம்பிச்சுது.
என் புருஷன்கிட்டயே உக்காந்துகிட்டு, அவரை ஏமாத்தி, இன்னொருத்தனோட செக்ஸ் பத்திப் பேசுறேன்.
இந்த ஒரு நெனப்பே என்னை ஒரு மாதிரி கிறங்கடிச்சுது.
டேபிளுக்குக் கீழே, என்னோட தொடைகள் ரெண்டும் ஏசி காத்துல சில்லுனு இருந்துச்சு.
ஆனா என் தொடை இடுக்குல, திடீர்னு ஒரு புதுச் சூடு கிளம்புச்சு.
என் புண்டை இதழ்கள் லேசாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.
அது தானாச் சுருங்கி விரியுறதை என்னால ரொம்பத் தெளிவா உணர முடிஞ்சுது.
மத்தியானம் எல்லாம் கொட்டித் தீர்த்த என்னோட அந்த ஜூஸ்...
இப்போ மறுபடியும் புதுசாச் சுரக்க ஆரம்பிச்சுது.
ஒரு சின்ன, வெதுவெதுப்பான ஈரம் என் பிளவுக்குள்ள இருந்து மெதுவாக் கசிஞ்சுது.
அது என் வழுவழுப்பான சதையில பட்டு லேசாக் கீழ நழுவுற ஃபீல் எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத நடுக்கம்.
நான் உக்காந்திருக்கிற சேர்ல, லேசா என் இடுப்பை அசைச்சேன்.
என் தொடைகளை ஒண்ணுக்கொண்ணு லேசா உரசிக் கிட்டேன்.
அந்த உரசல்ல, அந்தப் புது ஈரம் இன்னும் கொஞ்சம் பரவி என்னைப் பிசுபிசுப்பாக்குச்சு.
இது ஒரு த்ரில்.
என் புருஷனை எந்த அளவுக்கு நான் ஏமாத்துறேனோ, அந்த அளவுக்கு எனக்கு மூட் ஏறுதுனு நான் இப்போதான் கத்துக்கிட்டேன்.
நான் மறுபடியும் கார்த்திக்கைப் பாத்தேன்.
அவர் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா, நான் சொன்ன அந்தச் சமையல் கதையை நம்பித் தலையாட்டிக்கிட்டு இருந்தாரு.
"சூப்பர் பவி... நீ எவ்ளோ எஃபெர்ட் போடுறனு எனக்குத் தெரியும்."
"ராஜ் சார் கண்டிப்பா இம்ப்ரெஸ் ஆகிடுவாரு." அவர் ரொம்ப உறுதியாச் சொன்னாரு.
அவர் சொன்னதைக் கேட்டு எனக்கு வாய்விட்டுச் சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.
நான் என் இடுப்பை இன்னும் கொஞ்சம் நாற்காலியில அழுத்தி, அந்த ஈரத்தோட சுகத்தை ரசிச்சேன்.
எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாம, எந்த ஒரு பயமும் இல்லாம...
நான் இப்போ இந்த வீட்ல நடக்குற அத்தனை ஆட்டத்துக்கும் முழுமையான கண்ட்ரோல்ல இருக்கேன்.
கார்த்திக் தண்ணி குடிச்சுட்டுத் தட்டை எடுத்துக்கிட்டு எழுந்து போனாரு.
அவர் முதுகுக்குப் பின்னாடி நான் உக்காந்துகிட்டு, அவரை ஒரு பார்வை பாத்தேன்.
இந்த விளையாட்டோட முழு வெற்றியும் இப்போ என் கையிலதான் இருக்கு.
நான் ரொம்ப ரொம்ப ரகசியமா, எனக்கே எனக்கான ஒரு சந்தோஷத்தோட அவரைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
நான் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எனக்குள்ள இருந்த அந்த வெற்றிப் பெருமிதத்தை இன்னும் அதிகமாக்குச்சு.
06-08-2026, 10:35 PM
-------------
Part 233:
-------------
நான் ஒரு குறும்பா சிரிச்சுட்டு என் புருஷனையே பாத்தேன்.
தண்ணியைக் குடிச்சுட்டு, வாயைத் துடைச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் முகம் ஏதோ ஒரு யோசனையில இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
அவர் என்ன யோசிக்கிறாருனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே புரிஞ்சுடுச்சு.
அவர் கண்ணுல இப்போ குழந்தை மாதிரி ஒரு ஏக்கம் இருந்துச்சு.
ஒரு கடைக்குக் கூட்டிட்டுப் போனப்போ, தனக்குப் பிடிச்ச சாக்லேட்டைப் பாத்துட்டு நிக்கிற மாதிரி அவர் என்னைப் பாத்தாரு.
அவர் நாக்கு அவர் உதட்டை லேசா வருடிச் செல்றதை நான் கவனிச்சேன்.
"பவி..." னு ரொம்ப மெதுவா, கொஞ்சம் தயக்கத்தோட கூப்பிட்டாரு.
"சொல்லுங்க..." நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.
"அது வந்து..." அவர் வார்த்தைகளை முழுங்கி இழுத்தாரு.
நான் என் தாடையில கையை வெச்சுக்கிட்டு, அவர் என்ன சொல்லப் போறாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
எனக்குள்ள அவ்ளோ சிரிப்பு வந்துச்சு.
"அந்த தேன் அல்வா டேஸ்ட்டா இருக்கும்னு சொன்னியே..."
அவர் ஆரம்பிச்ச விதமே எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
"ஆமாங்க, தித்திப்பா இருக்கும்... டேஸ்ட் பாத்தவங்க நல்லா இருக்கும்னு சொன்னங்க..." நான் மறுபடியும் சூடேத்துனேன்.
அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.
"எனக்கு ஒரு மாதிரி வாய் ஊறுது பவி..." அவர் சொன்னாரு.
அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் என் சிரிப்பை அடக்க ரொம்பப் பாடுபட்டேன்.
வாய் ஊறுதா? யாருக்கு? உங்களுக்கா!
அதுவும் எந்த அல்வா மேல? உங்க பொண்டாட்டி மேலயா!
கடவுளே, இந்த விளையாட்டு விபரீதமாப் போயிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.
ஆனா இந்தத் த்ரில் என்னை ஒரு மாதிரி போதையில மிதக்க வெச்சுது.
"ஓ... வாய் ஊறுதா உங்களுக்கு?" நான் புருவத்தைத் தூக்கிக் கேட்டேன்.
"ஆமா பவி... நீ டீட்டெய்லா அத பத்தி சொன்னப்போவே எனக்குச் சாப்பிடணும் போல ஆசை வந்துருச்சு..."
அவர் எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.
அவரோட பேச்சைக் கேட்டு எனக்கு அவரை நெனச்சுப் பரிதாபப்படவா இல்ல சிரிக்கவானு தெரியல.
"ராஜ் சாருக்குக் குடுக்குறதுக்கு முன்னாடி..." அவர் வார்த்தையை நிறுத்துனாரு.
"முன்னாடியா? சொல்லுங்க..." நான் அவரைப் பேச விட்டேன்.
"நான் வேணா கொஞ்சம் டேஸ்ட் பாக்கட்டுமா?"
அவர் அந்த கேள்வியைக் கேட்டுட்டாரு.
அவர் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்ட விதம், எனக்கு ஏதோ ஒரு பெரிய தப்புப் பண்ற மாதிரி அவ்ளோ தயக்கமா இருந்துச்சு.
அவர் கேட்ட அந்தச் செகண்ட், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மின்னல் வெட்டிச்சு.
அவர் என்னைக் கேக்குறாரு... அந்த அல்வாவை டேஸ்ட் பண்ணட்டுமானு கேக்குறாரு!
இந்த மனுஷன் எந்த ஒரு உள் அர்த்தமும் இல்லாம கேக்குறாரு.
அவர் நெனப்புல, அது கிச்சன்ல நான் கிண்டி வெச்ச ஒரு சாதாரண ஸ்வீட்.
ஆனா அவர் கேக்குற அந்த தேன் அல்வா இப்போ எங்க இருக்குனு எனக்குத்தானே தெரியும்.
அது கிச்சன்ல எந்த பாத்திரத்துலயும் இல்ல.
அது வேற எங்கயும் இல்ல... இங்க டேபிள்ல உக்காந்துட்டு இருக்கிற என் உடம்புதான் அது.
இத்தனை வருஷமா இந்த அல்வாவை நான் அவருக்காக மட்டுமே ஸ்பெஷலா செஞ்சு வெச்சிருந்தேன்.
பக்குவமா, யாருக்கும் எந்த ஒரு பங்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
டெய்லி நைட் அவர் வருவாரு, ஆசையா ஒரு வாய் கேப்பாருனு நான் எவ்ளோ நாள் ஏங்கிப் போயிருக்கேன்?
சுத்தமா ஷேவ் பண்ணி, வாசனையா ரெடி பண்ணி, என்னோட உடம்பை அவருக்காகப் பரிமாற நான் காத்துக்கிட்டு இருப்பேன்.
நான் எனக்காக, என் ஆசைக்காக ரெடி பண்ணி வெச்சிருந்த அந்தத் தித்திப்பை அவர் தொட்டுப் பாக்கவே நேரமில்லாம இருந்துச்சு.
அவர் எப்பவும் ஒரு ரோபோ மாதிரி ஆபிஸ்ல இருந்து வருவாரு.
அவரோட லேப்டாப், அவரோட ஆபிஸ் வேலை, அவரோட டயர்ட்னஸ்... இதுதான் அவருக்கு முக்கியமா இருந்துச்சு.
நைட் பூரா நான் முழிச்சுக்கிட்டு, எனக்கான அந்தத் தீனி கிடைக்காதானு என் உடம்பு தவிச்ச தவிப்பு எனக்குத்தானே தெரியும்.
ஆனா ஒரு நாள் கூட அவர் இதைக் கண்டுக்கவே இல்லையே.
நான் ஆசையாப் பக்கத்துல போனாலும், "எனக்குத் தூக்கம் வருது பவி"னு சொல்லிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவாரு.
என் உடம்போட அருமை என்னனு அவருக்கு ஒரு நாளும் புரிஞ்சதே கிடையாது.
ஆனா இன்னைக்கு... இந்த அல்வாவை நான் இன்னொருத்தருக்காகப் பார்த்துப் பார்த்து செஞ்சேன்.
ஒரு வாட்ச்மேன், இந்த அல்வாவோட அருமையைப் முழுசாப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.
அதை அவன் எந்த அளவுக்கு ரசிச்சு, ருசிச்சுச் சாப்பிட்டான்னு நெனைக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.
அவனோட கிண்டல்ல, இந்த அல்வால இருந்து தேன் மாதிரி என் ஜூஸ் கொட்டித் தீர்த்துச்சு.
அவனோட ஒவ்வொரு இடிக்கும், என்னோட புண்டையில இருந்து அந்த ஜூஸ் பிசுபிசுனு வழிஞ்சுது.
அந்தத் தேன் முழுசையும் அவன் கொஞ்சம்கூட மிச்சம் வைக்காம தன் நாக்கால நக்கி உறிஞ்சிக் குடிச்சான்.
என் உடம்பை அவன் ஒரு சக்கையாப் பிழிஞ்சு எடுத்தான்.
அவனோட அந்த ஒர்க்னால, என்னோட அல்வா இப்போ ரொம்ப சாஃப்ட்டா, தித்திப்பா மாறிடுச்சு.
அது இப்போ என் தொடை இடுக்குல, என் தேன்ல ஊறிப் பிசுபிசுனு இருக்கு.
இத்தனை நாள் என்னைக் கண்டுக்காம காய வெச்சுட்டு, இப்போ அவர் கேக்குறாரு.
என் புருஷன் அதை டேஸ்ட் பண்ணணும்னு ஆசையாக் கேக்குறாரு!
எனக்குள்ள ஒரு பெரிய சிரிப்பு முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.
"இன்னைக்கு என்னங்க புதுசா?"னு நான் மனசுக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
"இவ்ளோ நாள் உங்களுக்காக மட்டுமே செஞ்சு, யாருக்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சிருந்தப்போ நீங்க கேக்கல..."
"என் உடம்பு உங்களுக்காகத் துடிச்சப்போ, நீங்க அதை ஒரு பொருட்டாவே மதிக்கல..."
"இன்னைக்கு இன்னொருத்தருக்குனு சொன்ன உடனே கேக்குறீங்களே, இது உங்களுக்கு நியாயமாப் படுதா கார்த்திக்?"
இந்த இரட்டை அர்த்தமுள்ள எண்ணம் எனக்குள்ள ஒரு கிளுகிளுப்பை உண்டாக்குச்சு.
நான் டேபிளுக்குக் கீழ என் தொடைகளை லேசா உரசிக் கிட்டேன்.
அவர் என் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டு, ஆசையா என் பதிலுக்காக வெயிட் பண்றாரு.
எனக்கு இப்போ அவருக்கு என்ன பதில் சொல்றதுனு ரொம்ப நல்லாத் தெரியும்.
நான் இவ்ளோ நேரம் வெச்சுக்கிட்டு இருந்த அந்தப் பாசமான பொண்டாட்டி மூஞ்சியை மாத்திக்கிட்டேன்.
நான் டேபிள் மேல இருந்த என் கைகளை எடுத்து மார்புக்குக் குறுக்காக் கட்டிக்கிட்டேன்.
"நோ சான்ஸ்." நான் உறுதியா, சட்டுனு சொன்னேன்.
கார்த்திக் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.
அவர் இப்படி ஒரு பதிலை என்கிட்ட இருந்து கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கல.
"ஏன் பவி?" அவர் கேட்டாரு.
"ஏன்னா அது இப்போ உங்களுக்கு கிடையாது..." நான் தெளிவாச் சொன்னேன்.
நான் சொன்ன வார்த்தையில இப்போ ஆயிரம் அர்த்தம் இருந்துச்சு.
அது அவருக்கு அல்வாவுக்கான பதில்.
ஆனா எனக்கு, அது என்னோட உடம்புக்கான பதில்.
"ப்ளீஸ் பவி... சும்மா ஒரு வாய் தானே..." அவர் மறுபடியும் கெஞ்சினாரு.
"ஒரு வாய் துளி கூட கிடையாதுங்க... இல்லனா இல்லதான்." நான் என் முடிவை மாத்திக்கவே இல்லை.
நான் அப்படி மறுக்கும் போது, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய திருப்தி கிடைச்சுது.
என்னைக்குமே அவர்தான் எனக்கு நோ சொல்வாரு.
"இன்னைக்கு டயர்டா இருக்கு பவி, நாளைக்குப் பாத்துக்கலாம்"னு என்னை எவ்ளோ தடவை தவிக்க விட்டுருக்காரு.
அவர் நோ சொன்னப்போலாம், நான் என் கண்ணீரை அடக்கிக்கிட்டுப் போர்வையைப் போத்தித் தூங்கி இருக்கேன்.
ஆனா இன்னைக்கு...
அவர் எனக்கு வேணும்னு ஆசையாக் கேக்குறாரு, ஆனா நான் முடியாதுனு முகத்துல அடிச்ச மாதிரி சொல்றேன்.
அவரை இப்படி ஏங்க விடுறதுல எனக்கு ஒரு சந்தோஷம் கிடைச்சுது.
என்னைத் தவிக்க விட்ட ஆள, நான் இப்போ என் கண் முன்னாடி தவிக்க விட்டுப் பாத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.
"ஏன் இப்படிப் பண்ற? சும்மா கொஞ்சம் டேஸ்ட் பாக்குறதுல என்ன குறைஞ்சுடப் போகுது?"
அவர் லேசா சிணுங்குற மாதிரிப் பேசுனாரு.
"நான்தான... எனக்குக் கொஞ்சம் கொடு பவி?"
அவர் அப்படி பேசுனதும் எனக்குள்ள ஒரு திமிர் எட்டிப் பாத்துச்சு.
என் புருஷன் தானா? அப்போ ராத்திரி நான் முழிச்சுக்கிட்டுக் கெஞ்சுனப்போ எங்க போச்சு இந்த உரிமை?
எனக்கு என் உடம்பு பசியில தவிச்சப்போ, லேப்டாப்பைத் தட்டிக்கிட்டு என்னைக் கண்டுக்காம விட்டீங்களே... அப்போ எங்க போச்சு இந்த உரிமை?
எனக்குக் கிடைக்க வேண்டியதை நீங்க குடுக்கல, இப்போ உங்களுக்கு வேணுங்குறதை நான் எப்படிக் குடுப்பேன்?
இந்த நெனப்புகள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஒரு செகண்ட்ல ஓடி மறைஞ்சுது.
நான் அவரைப் பாத்துச் சிரிச்சேன்.
"உங்களுக்கு இல்லீங்க? இது நான் ராஜுக்காக பார்த்துப் பார்த்துச் செஞ்சது..."
நான் கொஞ்சம் கூட இரக்கமில்லாமச் சொன்னேன்.
"அவருக்குக் குடுக்குறதுக்கு முன்னாடி, இதுல இருந்து ஒரு சின்ன ஸ்பூன் கூட நான் உங்களுக்கு குடுக்க மாட்டேன்."
நான் சொன்ன அந்த 'சின்ன ஸ்பூன்'ங்குற வார்த்தை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
ஏன்னா, கார்த்திக்கோட சைஸ தான் சொன்னேன்.
அவருக்காக நான் என் சந்தோஷத்தைக் கொஞ்சம்கூட விட்டுக் குடுக்கத் தயாரா இல்லை.
"அடப் போ பவி... நான் ஏதோ ஆசையாப் கேட்டேன்..." அவர் மூஞ்சியைத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டாரு.
அவர் அப்படி மூஞ்சியைத் தொங்கப் போட்டதைப் பாக்க எனக்கு ரொம்ப வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
ஒரு பக்கம், எனக்குள்ள இருக்குற பழைய பவித்ரா, "அச்சச்சோ பாவம்டி அவர்"னு லேசாச் சொல்லுச்சு.
ஆனா இன்னொரு பக்கம் இருக்குற புதுப் பவித்ரா, இந்த விளையாட்டை ரொம்ப எஞ்சாய் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தா.
"ஆசை இருந்தா மட்டும் பத்தாதுங்க..." நான் கண்ணடிச்சேன்.
"அதை அனுபவிக்கக் குடுத்து வெச்சிருக்கணும்."
நான் சொன்ன டயலாக் எனக்கு ரொம்பப் பொருத்தமாப் பட்டுச்சு.
"நீ எப்பவுமே இப்படித்தான் பவி... நான் எதாவது கேட்டா உடனே தர மாட்ட..."
அவர் லேசாக் குறைப்பட்டுக்கிட்டாரு.
அவர் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்குள்ள இருந்த நக்கல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.
நான் என் கைகளை மார்புல இருந்து எடுத்து, டேபிள் மேல வெச்சு லேசா முன்னாடி வந்தேன்.
அவர் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.
"நான் தர மாட்டேனா? நீங்க பேசுறது உங்களுக்கே நியாயமாப் படுதா கார்த்திக்?"
நான் மெதுவா, ஆனா அழுத்தமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்டேன்.
கார்த்திக் குழப்பமா என்னைப் பாத்தாரு.
"நான் என்ன தப்பா சொல்லிட்டேன்?"
"நான் உங்களுக்காக இதை இன்னைக்கா நேத்தா செஞ்சேன்?"
"கல்யாணம் ஆன புதுசுல இருந்து, நான் டெய்லி உங்களுக்காக மட்டுமே இதை ஸ்பெஷலாச் செஞ்சு வெச்சுருப்பேன்."
"டெய்லி ராத்திரி, எல்லா வேலையும் முடிச்சுட்டு, இது உங்களுக்காக மட்டுமே ரெடியா இருக்கும்."
"அந்தப் பக்குவம் மாறாம, அந்தச் சூடு குறையாம நான் மூடி வெச்சுப் பத்திரமாப் பாத்துப்பேன்."
"நீங்க வருவீங்க, ஆசையா ஒரு வாய் சாப்பிடுவீங்கனு நான் எவ்ளோ நாள் ஏங்கிப் போயிருக்கேன் தெரியுமா?"
நான் சொல்லும்போதே என் குரல்ல லேசா ஒரு ஆதங்கம் கலந்துருச்சு.
கார்த்திக் நான் சொல்றதைக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.
அவர் ஏதோ சமையல் விஷயத்துல கோட்டை விட்டுட்டோம்னு நெனச்சு ஃபீல் பண்ணாரு.
"ஆனா நீங்க என்ன பண்ணுவீங்க?"
"டெய்லி வருவீங்க... ஆபிஸ் டென்ஷன், லேப்டாப், போன்னு சொல்லிட்டு உக்காந்துப்பீங்க."
"நான் ஆசையாப் பக்கத்துல எடுத்துட்டு வந்தாலும், எனக்குத் தூக்கம் வருது பவி... நாளைக்குப் பாத்துக்கலாம்னு சொல்லிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவீங்க."
"உங்களுக்காக நான் எவ்ளோ மெனக்கெட்டு செஞ்ச அந்த விஷயம், டெய்லி ஆறிப் போய், வீணாத் தான் போகும்."
"நான் அதை யாருக்கும் குடுக்கவும் முடியாது, நீங்களும் தொட மாட்டீங்க."
"அவ்ளோ நாள் அது உங்களுக்காகத் தினமும் காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."
நான் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத வெப்பம் பரவிச்சு.
என்னைத் தொடாம அவர் காய வெச்ச அந்தப் பல ராத்திரிகள் என் கண் முன்னாடி வந்து போச்சு.
இப்போ நான் அவருக்கு நோ சொல்றப்போ, அந்த காயங்களுக்கு எல்லாம் ஒரு மருந்து போட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.
"இவ்ளோ நாள் உங்களுக்காக மட்டுமே செஞ்சு, யாருக்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சிருந்தப்போ நீங்க கேக்கல..."
"இன்னைக்கு நான் இதைப் புதுசா, வேற ஒருத்தருக்காக செஞ்சேன்னு சொன்ன உடனே உங்களுக்குத் திடீர்னு ஆசை வந்துருச்சா?"
நான் நேக்கா, ஆனா தைரியமா அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்.
"வேற ஒருத்தருக்காகச் செஞ்சா உங்களுக்கு அவ்ளோ ஸ்பெஷலாத் தெரியுதா?"
நான் ஒரு புருவத்தைத் தூக்கி, அவரை பாத்தேன்.
கார்த்திக் நான் சொன்னதைக் கேட்டு ஒரு நிமிஷம் அமைதியா ஆயிட்டாரு.
அவர் முகம் லேசாச் சிவந்துருச்சு.
அவர் என்னமோ சமையல் விஷயத்துல என்னை தவிக்க விட்டுட்டோம்னு குற்ற உணர்ச்சியில உக்காந்துருந்தாரு.
அவர் தன்னோட லேப்டாப் வேலைகளால நான் செஞ்ச ஸ்நாக்ஸ், ஸ்வீட்ஸ் எதையும் கண்டுக்கலங்குற நினைப்பு அவருக்குள்ள ஓடிச்சு.
அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.
"சாரி பவி... நான் ஆபிஸ் டென்ஷன்ல நீ செஞ்சதை எல்லாம் நிறையத் தடவை கண்டுக்காம விட்டிருக்கேன்..."
அவர் ஒரு நல்ல புருஷன் மாதிரி என்கிட்ட மன்னிப்புக் கேட்டாரு.
அவர் மன்னிப்புக் கேக்குறதைப் பாக்கும்போது எனக்குச் சிரிப்புச் சிரிப்பா வந்துச்சு.
அவர் மன்னிப்புக் கேக்குறது, நான் செஞ்ச ஸ்நாக்ஸ் சாப்பிடாததுக்காக.
ஆனா அவர் நிஜமா மன்னிப்புக் கேக்க வேண்டியது, என் உடம்பைக் கண்டுக்காம விட்டதுக்காக.
"பரவால்ல கார்த்திக்... நான் அதெல்லாம் எப்பவோ பழகிட்டேன்." நான் பெருந்தன்மையாச் சொன்னேன்.
"பழகிட்டேனா? எப்படிப் பழகின?" அவர் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.
"பின்ன? எவ்ளோ நாள்தான் உங்களுக்காக வெச்சுகிட்டு வீணாக்குறது?"
"அதனாலதான், இப்போ உங்க பழைய மேனேஜர்க்கு தான், அவர் ஆசையா கேட்டதால கொடுக்கப்போறேன்."
நான் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, பொய்யைச் சொன்னேன்.
நான் சொன்னது கார்த்திக்குக்கு தெளிவா புரியல.
இனிமேல் என் உடம்பு கார்த்திக்குக்காக வெயிட் பண்ணாது.
என் ஆசைகளைத் தீர்க்குறதுக்கு இப்போ எனக்கு வழிகள் நிறையத் தெரிஞ்சுடுச்சு.
கார்த்திக் தன்னோட தலையை லேசாச் சொறிஞ்சுக்கிட்டாரு.
"சரி விடு பவி... நான் கண்டுக்கல, அதான் இப்போ தரலயா...?"
அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு மாதிரி அசடாச் சிரிச்சாரு.
"ஆமா, இது உங்களுக்கு ஒரு சின்னப் பனிஷ்மென்ட் தான்..." நான் கண்ணடிச்சேன்.
"அப்போ எனக்கு எப்போ கிடைக்கும்?" அவர் மறுபடியும் அதே ஆசையோட கேட்டாரு.
"உங்களுக்கு வேணும்னா... நீங்க அதுக்குத் தகுதியானவரா மாறணும்..."
"அது எப்பனு எனக்குத் தோணுதோ, அன்னைக்கு நானே உங்களுக்குச் செஞ்சு தர்றேன்."
"அதுவரைக்கும், இந்த ஸ்டாக் எல்லாம் உங்களுக்கு இல்ல."
நான் திமிரா, ஒரு மாதிரிச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் நான் சொன்னதைக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.
அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பு சிரிச்சாரு.
Part 233:
-------------
நான் ஒரு குறும்பா சிரிச்சுட்டு என் புருஷனையே பாத்தேன்.
தண்ணியைக் குடிச்சுட்டு, வாயைத் துடைச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் முகம் ஏதோ ஒரு யோசனையில இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
அவர் என்ன யோசிக்கிறாருனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே புரிஞ்சுடுச்சு.
அவர் கண்ணுல இப்போ குழந்தை மாதிரி ஒரு ஏக்கம் இருந்துச்சு.
ஒரு கடைக்குக் கூட்டிட்டுப் போனப்போ, தனக்குப் பிடிச்ச சாக்லேட்டைப் பாத்துட்டு நிக்கிற மாதிரி அவர் என்னைப் பாத்தாரு.
அவர் நாக்கு அவர் உதட்டை லேசா வருடிச் செல்றதை நான் கவனிச்சேன்.
"பவி..." னு ரொம்ப மெதுவா, கொஞ்சம் தயக்கத்தோட கூப்பிட்டாரு.
"சொல்லுங்க..." நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.
"அது வந்து..." அவர் வார்த்தைகளை முழுங்கி இழுத்தாரு.
நான் என் தாடையில கையை வெச்சுக்கிட்டு, அவர் என்ன சொல்லப் போறாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
எனக்குள்ள அவ்ளோ சிரிப்பு வந்துச்சு.
"அந்த தேன் அல்வா டேஸ்ட்டா இருக்கும்னு சொன்னியே..."
அவர் ஆரம்பிச்ச விதமே எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
"ஆமாங்க, தித்திப்பா இருக்கும்... டேஸ்ட் பாத்தவங்க நல்லா இருக்கும்னு சொன்னங்க..." நான் மறுபடியும் சூடேத்துனேன்.
அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.
"எனக்கு ஒரு மாதிரி வாய் ஊறுது பவி..." அவர் சொன்னாரு.
அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் என் சிரிப்பை அடக்க ரொம்பப் பாடுபட்டேன்.
வாய் ஊறுதா? யாருக்கு? உங்களுக்கா!
அதுவும் எந்த அல்வா மேல? உங்க பொண்டாட்டி மேலயா!
கடவுளே, இந்த விளையாட்டு விபரீதமாப் போயிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.
ஆனா இந்தத் த்ரில் என்னை ஒரு மாதிரி போதையில மிதக்க வெச்சுது.
"ஓ... வாய் ஊறுதா உங்களுக்கு?" நான் புருவத்தைத் தூக்கிக் கேட்டேன்.
"ஆமா பவி... நீ டீட்டெய்லா அத பத்தி சொன்னப்போவே எனக்குச் சாப்பிடணும் போல ஆசை வந்துருச்சு..."
அவர் எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.
அவரோட பேச்சைக் கேட்டு எனக்கு அவரை நெனச்சுப் பரிதாபப்படவா இல்ல சிரிக்கவானு தெரியல.
"ராஜ் சாருக்குக் குடுக்குறதுக்கு முன்னாடி..." அவர் வார்த்தையை நிறுத்துனாரு.
"முன்னாடியா? சொல்லுங்க..." நான் அவரைப் பேச விட்டேன்.
"நான் வேணா கொஞ்சம் டேஸ்ட் பாக்கட்டுமா?"
அவர் அந்த கேள்வியைக் கேட்டுட்டாரு.
அவர் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்ட விதம், எனக்கு ஏதோ ஒரு பெரிய தப்புப் பண்ற மாதிரி அவ்ளோ தயக்கமா இருந்துச்சு.
அவர் கேட்ட அந்தச் செகண்ட், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மின்னல் வெட்டிச்சு.
அவர் என்னைக் கேக்குறாரு... அந்த அல்வாவை டேஸ்ட் பண்ணட்டுமானு கேக்குறாரு!
இந்த மனுஷன் எந்த ஒரு உள் அர்த்தமும் இல்லாம கேக்குறாரு.
அவர் நெனப்புல, அது கிச்சன்ல நான் கிண்டி வெச்ச ஒரு சாதாரண ஸ்வீட்.
ஆனா அவர் கேக்குற அந்த தேன் அல்வா இப்போ எங்க இருக்குனு எனக்குத்தானே தெரியும்.
அது கிச்சன்ல எந்த பாத்திரத்துலயும் இல்ல.
அது வேற எங்கயும் இல்ல... இங்க டேபிள்ல உக்காந்துட்டு இருக்கிற என் உடம்புதான் அது.
இத்தனை வருஷமா இந்த அல்வாவை நான் அவருக்காக மட்டுமே ஸ்பெஷலா செஞ்சு வெச்சிருந்தேன்.
பக்குவமா, யாருக்கும் எந்த ஒரு பங்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
டெய்லி நைட் அவர் வருவாரு, ஆசையா ஒரு வாய் கேப்பாருனு நான் எவ்ளோ நாள் ஏங்கிப் போயிருக்கேன்?
சுத்தமா ஷேவ் பண்ணி, வாசனையா ரெடி பண்ணி, என்னோட உடம்பை அவருக்காகப் பரிமாற நான் காத்துக்கிட்டு இருப்பேன்.
நான் எனக்காக, என் ஆசைக்காக ரெடி பண்ணி வெச்சிருந்த அந்தத் தித்திப்பை அவர் தொட்டுப் பாக்கவே நேரமில்லாம இருந்துச்சு.
அவர் எப்பவும் ஒரு ரோபோ மாதிரி ஆபிஸ்ல இருந்து வருவாரு.
அவரோட லேப்டாப், அவரோட ஆபிஸ் வேலை, அவரோட டயர்ட்னஸ்... இதுதான் அவருக்கு முக்கியமா இருந்துச்சு.
நைட் பூரா நான் முழிச்சுக்கிட்டு, எனக்கான அந்தத் தீனி கிடைக்காதானு என் உடம்பு தவிச்ச தவிப்பு எனக்குத்தானே தெரியும்.
ஆனா ஒரு நாள் கூட அவர் இதைக் கண்டுக்கவே இல்லையே.
நான் ஆசையாப் பக்கத்துல போனாலும், "எனக்குத் தூக்கம் வருது பவி"னு சொல்லிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவாரு.
என் உடம்போட அருமை என்னனு அவருக்கு ஒரு நாளும் புரிஞ்சதே கிடையாது.
ஆனா இன்னைக்கு... இந்த அல்வாவை நான் இன்னொருத்தருக்காகப் பார்த்துப் பார்த்து செஞ்சேன்.
ஒரு வாட்ச்மேன், இந்த அல்வாவோட அருமையைப் முழுசாப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.
அதை அவன் எந்த அளவுக்கு ரசிச்சு, ருசிச்சுச் சாப்பிட்டான்னு நெனைக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.
அவனோட கிண்டல்ல, இந்த அல்வால இருந்து தேன் மாதிரி என் ஜூஸ் கொட்டித் தீர்த்துச்சு.
அவனோட ஒவ்வொரு இடிக்கும், என்னோட புண்டையில இருந்து அந்த ஜூஸ் பிசுபிசுனு வழிஞ்சுது.
அந்தத் தேன் முழுசையும் அவன் கொஞ்சம்கூட மிச்சம் வைக்காம தன் நாக்கால நக்கி உறிஞ்சிக் குடிச்சான்.
என் உடம்பை அவன் ஒரு சக்கையாப் பிழிஞ்சு எடுத்தான்.
அவனோட அந்த ஒர்க்னால, என்னோட அல்வா இப்போ ரொம்ப சாஃப்ட்டா, தித்திப்பா மாறிடுச்சு.
அது இப்போ என் தொடை இடுக்குல, என் தேன்ல ஊறிப் பிசுபிசுனு இருக்கு.
இத்தனை நாள் என்னைக் கண்டுக்காம காய வெச்சுட்டு, இப்போ அவர் கேக்குறாரு.
என் புருஷன் அதை டேஸ்ட் பண்ணணும்னு ஆசையாக் கேக்குறாரு!
எனக்குள்ள ஒரு பெரிய சிரிப்பு முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.
"இன்னைக்கு என்னங்க புதுசா?"னு நான் மனசுக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
"இவ்ளோ நாள் உங்களுக்காக மட்டுமே செஞ்சு, யாருக்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சிருந்தப்போ நீங்க கேக்கல..."
"என் உடம்பு உங்களுக்காகத் துடிச்சப்போ, நீங்க அதை ஒரு பொருட்டாவே மதிக்கல..."
"இன்னைக்கு இன்னொருத்தருக்குனு சொன்ன உடனே கேக்குறீங்களே, இது உங்களுக்கு நியாயமாப் படுதா கார்த்திக்?"
இந்த இரட்டை அர்த்தமுள்ள எண்ணம் எனக்குள்ள ஒரு கிளுகிளுப்பை உண்டாக்குச்சு.
நான் டேபிளுக்குக் கீழ என் தொடைகளை லேசா உரசிக் கிட்டேன்.
அவர் என் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டு, ஆசையா என் பதிலுக்காக வெயிட் பண்றாரு.
எனக்கு இப்போ அவருக்கு என்ன பதில் சொல்றதுனு ரொம்ப நல்லாத் தெரியும்.
நான் இவ்ளோ நேரம் வெச்சுக்கிட்டு இருந்த அந்தப் பாசமான பொண்டாட்டி மூஞ்சியை மாத்திக்கிட்டேன்.
நான் டேபிள் மேல இருந்த என் கைகளை எடுத்து மார்புக்குக் குறுக்காக் கட்டிக்கிட்டேன்.
"நோ சான்ஸ்." நான் உறுதியா, சட்டுனு சொன்னேன்.
கார்த்திக் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.
அவர் இப்படி ஒரு பதிலை என்கிட்ட இருந்து கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கல.
"ஏன் பவி?" அவர் கேட்டாரு.
"ஏன்னா அது இப்போ உங்களுக்கு கிடையாது..." நான் தெளிவாச் சொன்னேன்.
நான் சொன்ன வார்த்தையில இப்போ ஆயிரம் அர்த்தம் இருந்துச்சு.
அது அவருக்கு அல்வாவுக்கான பதில்.
ஆனா எனக்கு, அது என்னோட உடம்புக்கான பதில்.
"ப்ளீஸ் பவி... சும்மா ஒரு வாய் தானே..." அவர் மறுபடியும் கெஞ்சினாரு.
"ஒரு வாய் துளி கூட கிடையாதுங்க... இல்லனா இல்லதான்." நான் என் முடிவை மாத்திக்கவே இல்லை.
நான் அப்படி மறுக்கும் போது, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய திருப்தி கிடைச்சுது.
என்னைக்குமே அவர்தான் எனக்கு நோ சொல்வாரு.
"இன்னைக்கு டயர்டா இருக்கு பவி, நாளைக்குப் பாத்துக்கலாம்"னு என்னை எவ்ளோ தடவை தவிக்க விட்டுருக்காரு.
அவர் நோ சொன்னப்போலாம், நான் என் கண்ணீரை அடக்கிக்கிட்டுப் போர்வையைப் போத்தித் தூங்கி இருக்கேன்.
ஆனா இன்னைக்கு...
அவர் எனக்கு வேணும்னு ஆசையாக் கேக்குறாரு, ஆனா நான் முடியாதுனு முகத்துல அடிச்ச மாதிரி சொல்றேன்.
அவரை இப்படி ஏங்க விடுறதுல எனக்கு ஒரு சந்தோஷம் கிடைச்சுது.
என்னைத் தவிக்க விட்ட ஆள, நான் இப்போ என் கண் முன்னாடி தவிக்க விட்டுப் பாத்துக்கிட்டு இருக்கேன்.
"ஏன் இப்படிப் பண்ற? சும்மா கொஞ்சம் டேஸ்ட் பாக்குறதுல என்ன குறைஞ்சுடப் போகுது?"
அவர் லேசா சிணுங்குற மாதிரிப் பேசுனாரு.
"நான்தான... எனக்குக் கொஞ்சம் கொடு பவி?"
அவர் அப்படி பேசுனதும் எனக்குள்ள ஒரு திமிர் எட்டிப் பாத்துச்சு.
என் புருஷன் தானா? அப்போ ராத்திரி நான் முழிச்சுக்கிட்டுக் கெஞ்சுனப்போ எங்க போச்சு இந்த உரிமை?
எனக்கு என் உடம்பு பசியில தவிச்சப்போ, லேப்டாப்பைத் தட்டிக்கிட்டு என்னைக் கண்டுக்காம விட்டீங்களே... அப்போ எங்க போச்சு இந்த உரிமை?
எனக்குக் கிடைக்க வேண்டியதை நீங்க குடுக்கல, இப்போ உங்களுக்கு வேணுங்குறதை நான் எப்படிக் குடுப்பேன்?
இந்த நெனப்புகள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஒரு செகண்ட்ல ஓடி மறைஞ்சுது.
நான் அவரைப் பாத்துச் சிரிச்சேன்.
"உங்களுக்கு இல்லீங்க? இது நான் ராஜுக்காக பார்த்துப் பார்த்துச் செஞ்சது..."
நான் கொஞ்சம் கூட இரக்கமில்லாமச் சொன்னேன்.
"அவருக்குக் குடுக்குறதுக்கு முன்னாடி, இதுல இருந்து ஒரு சின்ன ஸ்பூன் கூட நான் உங்களுக்கு குடுக்க மாட்டேன்."
நான் சொன்ன அந்த 'சின்ன ஸ்பூன்'ங்குற வார்த்தை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
ஏன்னா, கார்த்திக்கோட சைஸ தான் சொன்னேன்.
அவருக்காக நான் என் சந்தோஷத்தைக் கொஞ்சம்கூட விட்டுக் குடுக்கத் தயாரா இல்லை.
"அடப் போ பவி... நான் ஏதோ ஆசையாப் கேட்டேன்..." அவர் மூஞ்சியைத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டாரு.
அவர் அப்படி மூஞ்சியைத் தொங்கப் போட்டதைப் பாக்க எனக்கு ரொம்ப வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
ஒரு பக்கம், எனக்குள்ள இருக்குற பழைய பவித்ரா, "அச்சச்சோ பாவம்டி அவர்"னு லேசாச் சொல்லுச்சு.
ஆனா இன்னொரு பக்கம் இருக்குற புதுப் பவித்ரா, இந்த விளையாட்டை ரொம்ப எஞ்சாய் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தா.
"ஆசை இருந்தா மட்டும் பத்தாதுங்க..." நான் கண்ணடிச்சேன்.
"அதை அனுபவிக்கக் குடுத்து வெச்சிருக்கணும்."
நான் சொன்ன டயலாக் எனக்கு ரொம்பப் பொருத்தமாப் பட்டுச்சு.
"நீ எப்பவுமே இப்படித்தான் பவி... நான் எதாவது கேட்டா உடனே தர மாட்ட..."
அவர் லேசாக் குறைப்பட்டுக்கிட்டாரு.
அவர் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்குள்ள இருந்த நக்கல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.
நான் என் கைகளை மார்புல இருந்து எடுத்து, டேபிள் மேல வெச்சு லேசா முன்னாடி வந்தேன்.
அவர் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.
"நான் தர மாட்டேனா? நீங்க பேசுறது உங்களுக்கே நியாயமாப் படுதா கார்த்திக்?"
நான் மெதுவா, ஆனா அழுத்தமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்டேன்.
கார்த்திக் குழப்பமா என்னைப் பாத்தாரு.
"நான் என்ன தப்பா சொல்லிட்டேன்?"
"நான் உங்களுக்காக இதை இன்னைக்கா நேத்தா செஞ்சேன்?"
"கல்யாணம் ஆன புதுசுல இருந்து, நான் டெய்லி உங்களுக்காக மட்டுமே இதை ஸ்பெஷலாச் செஞ்சு வெச்சுருப்பேன்."
"டெய்லி ராத்திரி, எல்லா வேலையும் முடிச்சுட்டு, இது உங்களுக்காக மட்டுமே ரெடியா இருக்கும்."
"அந்தப் பக்குவம் மாறாம, அந்தச் சூடு குறையாம நான் மூடி வெச்சுப் பத்திரமாப் பாத்துப்பேன்."
"நீங்க வருவீங்க, ஆசையா ஒரு வாய் சாப்பிடுவீங்கனு நான் எவ்ளோ நாள் ஏங்கிப் போயிருக்கேன் தெரியுமா?"
நான் சொல்லும்போதே என் குரல்ல லேசா ஒரு ஆதங்கம் கலந்துருச்சு.
கார்த்திக் நான் சொல்றதைக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.
அவர் ஏதோ சமையல் விஷயத்துல கோட்டை விட்டுட்டோம்னு நெனச்சு ஃபீல் பண்ணாரு.
"ஆனா நீங்க என்ன பண்ணுவீங்க?"
"டெய்லி வருவீங்க... ஆபிஸ் டென்ஷன், லேப்டாப், போன்னு சொல்லிட்டு உக்காந்துப்பீங்க."
"நான் ஆசையாப் பக்கத்துல எடுத்துட்டு வந்தாலும், எனக்குத் தூக்கம் வருது பவி... நாளைக்குப் பாத்துக்கலாம்னு சொல்லிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவீங்க."
"உங்களுக்காக நான் எவ்ளோ மெனக்கெட்டு செஞ்ச அந்த விஷயம், டெய்லி ஆறிப் போய், வீணாத் தான் போகும்."
"நான் அதை யாருக்கும் குடுக்கவும் முடியாது, நீங்களும் தொட மாட்டீங்க."
"அவ்ளோ நாள் அது உங்களுக்காகத் தினமும் காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."
நான் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத வெப்பம் பரவிச்சு.
என்னைத் தொடாம அவர் காய வெச்ச அந்தப் பல ராத்திரிகள் என் கண் முன்னாடி வந்து போச்சு.
இப்போ நான் அவருக்கு நோ சொல்றப்போ, அந்த காயங்களுக்கு எல்லாம் ஒரு மருந்து போட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.
"இவ்ளோ நாள் உங்களுக்காக மட்டுமே செஞ்சு, யாருக்கும் குடுக்காம மூடி வெச்சிருந்தப்போ நீங்க கேக்கல..."
"இன்னைக்கு நான் இதைப் புதுசா, வேற ஒருத்தருக்காக செஞ்சேன்னு சொன்ன உடனே உங்களுக்குத் திடீர்னு ஆசை வந்துருச்சா?"
நான் நேக்கா, ஆனா தைரியமா அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னேன்.
"வேற ஒருத்தருக்காகச் செஞ்சா உங்களுக்கு அவ்ளோ ஸ்பெஷலாத் தெரியுதா?"
நான் ஒரு புருவத்தைத் தூக்கி, அவரை பாத்தேன்.
கார்த்திக் நான் சொன்னதைக் கேட்டு ஒரு நிமிஷம் அமைதியா ஆயிட்டாரு.
அவர் முகம் லேசாச் சிவந்துருச்சு.
அவர் என்னமோ சமையல் விஷயத்துல என்னை தவிக்க விட்டுட்டோம்னு குற்ற உணர்ச்சியில உக்காந்துருந்தாரு.
அவர் தன்னோட லேப்டாப் வேலைகளால நான் செஞ்ச ஸ்நாக்ஸ், ஸ்வீட்ஸ் எதையும் கண்டுக்கலங்குற நினைப்பு அவருக்குள்ள ஓடிச்சு.
அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.
"சாரி பவி... நான் ஆபிஸ் டென்ஷன்ல நீ செஞ்சதை எல்லாம் நிறையத் தடவை கண்டுக்காம விட்டிருக்கேன்..."
அவர் ஒரு நல்ல புருஷன் மாதிரி என்கிட்ட மன்னிப்புக் கேட்டாரு.
அவர் மன்னிப்புக் கேக்குறதைப் பாக்கும்போது எனக்குச் சிரிப்புச் சிரிப்பா வந்துச்சு.
அவர் மன்னிப்புக் கேக்குறது, நான் செஞ்ச ஸ்நாக்ஸ் சாப்பிடாததுக்காக.
ஆனா அவர் நிஜமா மன்னிப்புக் கேக்க வேண்டியது, என் உடம்பைக் கண்டுக்காம விட்டதுக்காக.
"பரவால்ல கார்த்திக்... நான் அதெல்லாம் எப்பவோ பழகிட்டேன்." நான் பெருந்தன்மையாச் சொன்னேன்.
"பழகிட்டேனா? எப்படிப் பழகின?" அவர் கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.
"பின்ன? எவ்ளோ நாள்தான் உங்களுக்காக வெச்சுகிட்டு வீணாக்குறது?"
"அதனாலதான், இப்போ உங்க பழைய மேனேஜர்க்கு தான், அவர் ஆசையா கேட்டதால கொடுக்கப்போறேன்."
நான் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, பொய்யைச் சொன்னேன்.
நான் சொன்னது கார்த்திக்குக்கு தெளிவா புரியல.
இனிமேல் என் உடம்பு கார்த்திக்குக்காக வெயிட் பண்ணாது.
என் ஆசைகளைத் தீர்க்குறதுக்கு இப்போ எனக்கு வழிகள் நிறையத் தெரிஞ்சுடுச்சு.
கார்த்திக் தன்னோட தலையை லேசாச் சொறிஞ்சுக்கிட்டாரு.
"சரி விடு பவி... நான் கண்டுக்கல, அதான் இப்போ தரலயா...?"
அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு மாதிரி அசடாச் சிரிச்சாரு.
"ஆமா, இது உங்களுக்கு ஒரு சின்னப் பனிஷ்மென்ட் தான்..." நான் கண்ணடிச்சேன்.
"அப்போ எனக்கு எப்போ கிடைக்கும்?" அவர் மறுபடியும் அதே ஆசையோட கேட்டாரு.
"உங்களுக்கு வேணும்னா... நீங்க அதுக்குத் தகுதியானவரா மாறணும்..."
"அது எப்பனு எனக்குத் தோணுதோ, அன்னைக்கு நானே உங்களுக்குச் செஞ்சு தர்றேன்."
"அதுவரைக்கும், இந்த ஸ்டாக் எல்லாம் உங்களுக்கு இல்ல."
நான் திமிரா, ஒரு மாதிரிச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் நான் சொன்னதைக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.
அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பு சிரிச்சாரு.
06-08-2026, 10:41 PM
--------------
Part 234:
--------------
அந்தச் சிரிப்புல அவளோ ஒரு ஏமாற்றம் இருந்துச்சு தெரியுமா?
அவர் மூஞ்சியைப் பாக்கப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
"நான் ஆபிஸ்ல அவ்ளோ வேலை பாக்குறேன், உனக்கு என்ன சும்மா வீட்ல உக்காந்துட்டு"ங்குற மாதிரி ஒரு லுக் விடுவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு... அதே மனுஷன், எனக்காக, நான் செஞ்ச ஒரு விஷயத்துக்காக ஏங்கிப் போய் உக்காந்துருக்காரு.
நான் சமையலைப் பத்திப் பேசுறேன்னு நெனச்சு, அவர் எவ்ளோ கில்டியா ஃபீல் பண்றாருனு அவர் கண்ணுல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவர் தப்புப் பண்ணிட்டோம், நம்ம பொண்டாட்டியை அவ்ளோ நாள் கண்டுக்காம விட்டுட்டோம்னு நெனைக்கிறாரு.
ஒரு சின்ன ஸ்வீட் விஷயத்துக்கே இவ்ளோ கில்டியா ஃபீல் பண்றாரே...
நிஜம் தெரிஞ்சா இந்த மனுஷனுக்கு என்ன ஆகுமோ?
ஒரு செகண்ட் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான கற்பனை ஓடுச்சு.
"ஏங்க... நான் பேசுறது அல்வாவைப் பத்தி இல்ல... என்னயப் பத்தி"னு இப்போ அவர் மூஞ்சியைப் பாத்துச் சொன்னா என்ன நடக்கும்?
"அந்தப் தேன் ஹல்வா கிச்சன்ல உருவாகல கார்த்திக்... எனக்குள்ள தான் இருக்கு"னு சொன்னா அவர் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவாரு?
அவர் ரியாக்ஷன் எப்படி இருக்கும்னு நெனச்சுப் பாக்கவே எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
நான் அப்படிச் சொன்னா, அவர் மூஞ்சி அப்படியே பேய் அறைஞ்ச மாதிரி சட்டுனு வெளுத்துப் போகும்.
கண்ணு ரெண்டும் பிதுங்கி வெளில வந்துடும்.
ஒருவேளை அவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக்கே வந்தாலும் ஆச்சரியப்படுறதுக்கு இல்ல.
"நான் அடுப்புப் பக்கத்துல நின்னு வேர்க்க விறுவிறுக்கக் கஷ்டப்படல கார்த்திக்..."
"நம்ம பெட்ரூம்ல, நம்ம தினமும் படுக்குற அதே மெத்தைல, மல்லாக்கப் படுத்துக் கஷ்டப்பட்டேன்..."
"நீங்க எப்பவும் தொட்டுப் பாக்கக் கூடத் தயங்குற என்னோட உடம்பை..."
"நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன், அவனோட இஷ்டத்துக்குப் புரட்டி எடுத்துட்டான்..."
"அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னி என் உள்ளே போயிட்டு வந்தப்போ வந்த தேன்தான் இந்த தேன் ஹல்வா..."
இந்த உண்மையை எல்லாம் நான் அவர் காதுல சொன்னா எப்படி இருக்கும்?
நெனச்சுப் பாக்கும்போதே என்னால முடியல.
"நீங்க சாப்பிடலங்குறதுக்காகத் தவிச்சது அல்வா இல்ல கார்த்திக்... என்னோட உடம்பு..."
"நீங்க என்னைத் தொடாததால, இப்போ வேற ஒருத்தன் அதைத் தொட்டு ரொம்ப நல்லாவே ரசிச்சுட்டான்..."
"நான் எவ்ளோ துடிச்சேன், எவ்ளோ முனகுனேன் தெரியுமா?"னு அவர்கிட்ட சொல்லணும் போல ஒரு எண்ணம் என் மனசுல வந்துச்சு.
ஆனா இந்த நிஜம் அவருக்குத் தெரிய வாய்ப்பே இல்ல.
அவரோட உலகத்துல நான் இன்னும் அந்த அடக்கமான, கிச்சன்லேயே கிடக்குற பவித்ராதான்.
நான் செஞ்சது தப்புனு இந்த உலகத்துக்குத் தெரியும்.
ஆனா எனக்கு அது தப்பாத் தெரியல.
அது என்னோட உரிமை. என்னோட உடம்போட தேவை.
இத்தனை வருஷமா என்னைப் பட்டினி போட்டதுக்கு, அவருக்குக் கிடைக்க வேண்டிய சரியான பனிஷ்மென்ட் இதுதான்.
அவர் முன்னாடியே உக்காந்துகிட்டு, அவரை ஒரு முட்டாள் ஆக்கி, நான் வாங்குன ஓலைப் பத்தி நானே பெருமையாப் பேசிட்டு இருக்கேன்.
அவர் அதையெல்லாம் ஏதோ சமையல் குறிப்புனு நெனச்சு ரொம்ப சீரியஸாக் கேட்டுட்டு இருக்காரு.
என் புருஷனோட இந்த அப்பாவித்தனத்தைப் பாக்கப் பாக்க, எனக்கு அவர் மேல கோபம் வரல.
பதிலா, அவரை ரொம்ப ஈஸியா ஏமாத்திட்டோமேங்குற ஒரு கர்வம் தான் வந்துச்சு.
"நீங்க எல்லாம் அவ்ளோதாங்க..."னு அவரைப் பாத்து மனசுக்குள்ளயே கிண்டல் பண்ணேன்.
நான் என் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.
அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.
அவர் கைகள் டைனிங் டேபிள் மேல சும்மாத் தாளம் போட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
"சரி பவி... நான் இவ்ளோ நாள் நீ செஞ்சப்போ சாப்பிடலங்குறது உண்மைதான்..."
அவர் மெதுவா, ஒரு மாதிரிப் பம்முன குரல்ல சொல்ல ஆரம்பிச்சாரு.
"அதுக்காக இன்னைக்கு இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு செஞ்சிருக்கிறியே... அதை எனக்குக் குடுக்காம இருப்பியா?"
அவர் என்னைப் பாத்து பாசமாப் பேசுனாரு.
அவர் அப்படிப் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மாதிரி ஆச்சு.
நான் டேபிளுக்குக் கீழ, என் முழங்கால்களை ஒண்ணாச் சேர்த்து லேசா அழுத்திக்கிட்டேன்.
"குடுக்காம இருப்பேனானு கேக்குறீங்களே கார்த்திக்..." நான் மனசுக்குள்ளயே என்னைக் கேட்டுக்கிட்டேன்.
"எனக்கு உங்க மேல கோபம்லாம் இல்ல... ஆனா இப்போ நிஜமாவே அதைக் குடுக்குற நிலைமையில நான் இல்லையே."
"அது வேற ஒருத்தருக்காகப் பேக் பண்ணி வெச்சிருக்கேன்."
நான் ரொம்பக் கூலா என் புருஷனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் என் அமைதியைப் பாத்துட்டு, இன்னும் கொஞ்சம் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சாரு.
"ப்ளீஸ் பவி... சும்மா ஒரு வாய் தானே..."
"சும்மா ஒரு ஸ்பூன் எடுத்துத் தாயேன்... நான் டேஸ்ட் மட்டும் பண்ணிப் பாத்துட்டு உன்கிட்டயே குடுத்துடுறேன்."
அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
ஒரு ஸ்பூன் எடுத்துத் தரணுமா?
அது எப்படி முடியும்? அது சமையல் ரூம்ல இருக்குற பாத்திரத்துல இருந்தா நான் எடுத்துத் தருவேன்.
ஆனா இது என் உடம்புல ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கே.
நான் எப்படி அதை எடுத்து உங்களுக்கு ஒரு ஸ்பூன்ல தர முடியும் கார்த்திக்?
இப்படி என் மனசுக்குள்ள ஓடுற டயலாக்கை நான் வெளில சொன்னா, அவர் அங்கேயே மயங்கி விழுந்துடுவாரு.
நான் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டு, என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டுனேன்.
"முடியாதுங்க..." நான் தெளிவா, ஷார்ட்டா சொன்னேன்.
"பவி... கொஞ்சம்தான... அது என்ன கெட்டா போயிடும்."
அவர் இன்னசென்ட்டா இந்த வார்த்தையைச் சொன்னாரு.
"சும்மா கொஞ்சூண்டு எடு பவி... ராஜ் சாருக்குப் போறதுல இருந்து ஒரு சின்னக் கிண்ணத்துல எனக்காக கொடு..."
அவர் ஒரு ஐடியாவைக் குடுத்தாரு.
இவ்ளோ நாள் நான் காத்துக்கிட்டு இருந்தப்போ எட்டிக்கூடப் பாக்காதவர்.
இப்போ திடீர்னு ஒரு ஸ்பூன் கேக்குறது எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கல.
"இப்போ என்ன... நான் அவ்ளோ சொல்லியும் நீங்க கேக்க மாட்டேங்குறீங்க?" நான் கேட்டேன்.
"ஆமா பவி... எனக்கு நிஜமாவே அதைப் பாக்கணும் போல, டேஸ்ட் பண்ணனும் போல இருக்கு..."
அவர் ஆசையாக் கண்கள் மினுமினுக்கச் சொன்னாரு.
"அதுக்காக இப்போ நான் என்னங்க பண்றது?"
நான் கொஞ்சம் கூட இறங்கி வரல.
அவர் மூஞ்சியைப் பாக்கவே எனக்கு ரொம்ப வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
"ஏன்டி இப்படிப் பண்ற?" அவர் மறுபடியும் அதே பல்லவியைப் பாடுனாரு.
நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட அவரைப் பாத்தேன்.
"பஎன்னங்க... எனக்கும் சில ரூல்ஸ்லாம் இருக்கு."
"நான் சமைக்கிற ஒரு விஷயம், கரெக்டா யாருக்குப் போய்ச் சேரணுமோ அவங்களுக்குத்தான் போய்ச் சேரணும்."
நான் வார்த்தைகளை அளந்து, ஆனா குறும்பாப் பேசினேன்.
"நீங்கதானே அவர் முன்னாடியே எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணீங்க, நேத்து?"
நான் ஒரு வலையை விரிக்க ஆரம்பிச்சேன்.
அவர் என்னையப் புரியாமப் பாத்தாரு.
"நான் என்ன பவி சொன்னேன்?" அவர் குழப்பமாக் கேட்டாரு.
"அதேதான்... உங்களோடது அவருக்கு கொடுத்துட்டா, உங்களுக்கு இருக்காதுன்னு சொன்னேன்ல?"
"அதுக்கு நீங்க எனக்கு எந்த ப்ரோப்ளேமும் இல்ல, நீ கொடுன்னு சொன்னீங்க"
நான் அவர் சொன்ன வார்த்தையையே திருப்பி அவர் மேல தூக்கிப் போட்டேன்.
அவர் தலையை லேசா ஆட்டுனாரு.
"ஆமா, சொன்னேன்... அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"
"சம்பந்தம் இருக்கு கார்த்திக்." நான் ரொம்பச் சீரியஸாச் சொன்னேன்.
"அவருக்கு என்ன வேணும் , எப்படி வேணும்னு நீங்களே சொல்லிட்டீங்க."
"அப்படி இருக்கும்போது, நீங்க வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு, இப்போ வந்து கேட்டா நான் என்ன பண்றது?"
நான் சொன்ன லாஜிக் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு.
நான் பேசுறது சமையல் ஸ்வீட் பத்தி இல்ல, என்னோட உடம்புங்குற ஸ்வீட் பத்தி.
"ஒரு நேரத்துல ஒருத்தருக்கு தான் கொடுக்க முடியும்".
கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.
"இப்போ எனக்கு கொடு?"னு அவர் கேட்டாரு.
"அப்படியெல்லாம் பண்ணக் கூடாதுங்க..." நான் ரொம்ப நல்லவ மாதிரிச் சொன்னேன்.
நான் சொல்றதைக் கேட்டு கார்த்திக் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.
அவர் பொண்டாட்டியோட ஒரு பொருளை அவர் தொடக் கூடாதுனு நான் கறாராச் சொல்றேன்.
ஆனா அதுக்கு நான் சொல்ற காரணம் அவரோட பாஸ்-க்காக.
அதனால அவரால ரொம்பக் கோபப்படவும் முடியல, என்னை எதிர்த்துப் பேசவும் முடியல.
"அப்போ எனக்கு இல்லையா பவி?" அவர் ரொம்ப சோகமாக் கேட்டாரு.
அவர் அப்படி கேக்கும்போது, என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய திருவிழாவே நடந்துட்டு இருந்துச்சு.
ஒரு பொண்டாட்டி தன் புருஷனை இப்படி ஒரு காரணத்துக்காக ஏங்க விடுறா.
ஆனா அதை அந்தப் புருஷன், இன்னசென்ட்டா நம்பிட்டு உக்காந்துருக்காரு.
எனக்குள்ள இருந்த சந்தோஷம் என்னைய ஒரு புது ஐடியாவைக் கண்டுபிடிக்க வெச்சுது.
நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து இனிமையா சிரிச்சேன்.
"அட என்னங்க நீங்க... ஒரு சின்ன ஸ்வீட்டுக்காக இவ்ளோ ஃபீல் பண்றீங்க?"
நான் அவர் மனசைக் குளிர்விக்கிற மாதிரிப் பேசினேன்.
"சரி, உங்களுக்கு இவ்ளோ ஆசையா இருக்கிறதால நான் ஒரு ஐடியா சொல்றேன்..."
நான் லேசா முன்னாடி குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.
அவரும் என்ன ஐடியானு கேக்குறதுக்கு ரொம்ப ஆர்வமா முன்னாடி வந்தாரு.
"சொல்லு பவி... என்ன பண்ணலாம்?"
"நான் இன்னைக்கு இதை இப்படியே வெச்சுடுறேன்..."
"நீங்க சொல்ற மாதிரியே அந்தப் பக்குவம் மாறாம, அந்தச் சூடு குறையாம அப்படியே இருக்கட்டும்."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ரொம்ப ரசிச்சு ரசிச்சுச் சொன்னேன்.
"நாளைக்கு ராஜ் சார் இதைப் பாக்கட்டும்..."
"அவர் இதை நல்லா டேஸ்ட் பண்ணிப் பாக்கட்டும்..."
நான் அந்த 'டேஸ்ட்'ங்குற வார்த்தையைச் சொல்லும்போது என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.
ராஜ் என்னோட உடம்பை டேஸ்ட் பண்றதை நெனச்சதும் எனக்குள்ள மூட் ரொம்ப ஸ்பீடா ஏறுச்சு.
"அவர் எப்படிச் சாப்பிடுவாரு, அவருக்கு எவ்ளோ பிடிக்கும்னு எனக்கு அவ்ளோவா தெரியல..."
"ஆனா அவர் இதைக் கண்டிப்பா ரொம்ப என்ஜாய் பண்ணுவாருனு எனக்குத் தோணுது."
கார்த்திக் நான் சொல்றதை எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லாம கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"சரி பவி... அவர் சாப்பிடட்டும், அதுக்கப்புறம்?" அவர் கேட்டாரு.
"அதுக்கப்புறம் என்னங்க..." நான் ஒரு குறும்புப் பார்வையோட அவரப் பாத்தேன்.
"ராஜ் சார் இதை நல்லாச் சாப்பிட்டு முடிச்சதுக்குப் அப்புறம்..."
"அவருக்குப் போக, மிச்சம் மீதி ஏதாச்சும் இருந்தா..."
நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும் என் நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுது.
நான் என் புருஷனுக்கு என்ன ஆஃபர் பண்றேன்னு எனக்கே நம்ப முடியல.
"ராஜ் சார் சாப்பிட்டது போக மிச்சம் இருந்தா, நான் அதைக் கொண்டு வந்து உங்களுக்குக் குடுக்குறேன்."
நான் என் புருஷன் முகத்தைப் பாத்து, கேஷுவலா, அன்பா இந்த வார்த்தையைச் சொன்னேன்.
என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பூகம்பமே அடிச்சுது.
"நீ என்னடி சொல்ற பவி?"னு என் மனசு என்னைப் பாத்துக் கேட்டுச்சு.
ஒரு ஆம்பளை உன்னை ஓத்து முடிச்சதுக்கப்புறம், அவன் மிச்சம் வெச்ச உன் உடம்பையா உன் புருஷனுக்குக் குடுப்பேன்னு சொல்ற?
எவ்ளோ பெரிய அசிங்கம் இது? எவ்ளோ பெரிய துரோகம் இது?
ஒரு பொண்டாட்டி தன் புருஷன்கிட்ட இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்ல முடியுமா?
நான் சொல்றதோட அர்த்தம் என்னனு நெனச்சுப் பாக்கவே எனக்குச் சிலிர்த்துப் போச்சு.
வேற ஒருத்தன் அனுபவிச்ச எச்சிலை, நான் இப்போ என் புருஷனுக்குத் தர்றேன்னு சொல்றேன்.
அதுவும் அவர் முகத்தைப் பாத்துக்கிட்டே, பாசமாச் சொல்றேன்.
நான் இப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டு கார்த்திக் என்ன ரியாக்ஷன் குடுப்பாருனு நான் ரொம்பத் தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஒருவேளை நான் சொல்றதோட உள்ளர்த்தம் அவருக்குப் புரிஞ்சுடுமோ?
அவர் எதாவது கண்டுபிடிச்சுடுவாரோனு எனக்கு லேசா ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு.
ஆனா கார்த்திக் முகம் ரொம்ப ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு.
அவர் நான் சொன்ன அந்த லாஜிக்கை ரொம்ப சுலபமா ஏத்துக்கிட்டாரு.
அவர் என்ன நெனச்சாருனா, ஒரு பாத்திரத்துல இருக்குற ஸ்வீட்டை ராஜ் சார் சாப்பிட்டுட்டு, மிச்சத்தை நான் வீட்டுக்குக் கொண்டு வருவேன்னு.
ஒரு சாப்பாட்டுப் பொருளை மிச்சம் வெச்சுத் தர்றதுல அவருக்கு எந்த ஒரு அசிங்கமும் தெரியல.
ஏன்னா அது சமையல்னு அவர் நம்புறாரு.
அப்புறம் அது அவரோட மேனேஜர் சாப்பிட்டது அவருக்கு சந்தோசம்.
அந்த எச்ச அவருக்கு சந்தோஷம்,
அவர் லேசாத் தலையை ஆட்டுனாரு.
"சரி பவி... நீ சொல்றதும் ஒரு வகையில கரெக்ட்தான்."
அவர் ரொம்ப எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.
"நம்ம செஞ்சதை முதல்ல அவருக்கே குடுப்போம்."
"அவர் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டு, எவ்ளோ நல்லா இருக்குனு சொல்லட்டும்."
கார்த்திக் பெருந்தன்மையா, அந்த உரிமையை ராஜ் சாருக்கு விட்டுக் குடுத்தாரு.
அவர் விட்டுக் குடுத்தது ஸ்வீட்டை இல்ல, என்னோட உடம்பைங்குறது அவருக்குத் தெரியாது.
"அவரு சாப்பிட்டதுக்கு அப்புறம், மிச்சம் இருந்தா அதை எனக்குக் குடு..."
அவர் பாஸ் சாப்பிட்ட மிச்சத்தைச் சாப்பிடுறதுல அவருக்கு எந்த ஒரு கவலையும் இல்ல.
என் புருஷன், என் உடம்போட மிச்சத்தை, இன்னொரு ஆம்பளை சாப்பிட்ட மிச்சத்தை ஏத்துக்குறேன்னு சொல்லிட்டாரு.
இது எனக்குப் பெருமையா, அசிங்கமா, இல்ல த்ரில்லானு என்னால பிரிக்கவே முடியல.
நான் என் கன்னத்தோட சதையை உள்ளுக்குள்ளயே ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
என் புருஷனோட இந்த முட்டாள்தனத்தைப் பாக்க எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என் சிரிப்பை அடக்கி, முகத்தை நார்மலா வெச்சுக்கிட்டேன்.
"கண்டிப்பாங்க... அவரு சாப்பிட்ட மிச்சத்தை நான் உங்களுக்குக் கொண்டு வந்து தர்றேன்."
நான் சத்தியம் பண்ற மாதிரி அவருக்கு ஒரு ப்ராமிஸ் பண்ணேன்.
கார்த்திக் சந்தோஷமா சிரிச்சாரு.
Part 234:
--------------
அந்தச் சிரிப்புல அவளோ ஒரு ஏமாற்றம் இருந்துச்சு தெரியுமா?
அவர் மூஞ்சியைப் பாக்கப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
"நான் ஆபிஸ்ல அவ்ளோ வேலை பாக்குறேன், உனக்கு என்ன சும்மா வீட்ல உக்காந்துட்டு"ங்குற மாதிரி ஒரு லுக் விடுவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு... அதே மனுஷன், எனக்காக, நான் செஞ்ச ஒரு விஷயத்துக்காக ஏங்கிப் போய் உக்காந்துருக்காரு.
நான் சமையலைப் பத்திப் பேசுறேன்னு நெனச்சு, அவர் எவ்ளோ கில்டியா ஃபீல் பண்றாருனு அவர் கண்ணுல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவர் தப்புப் பண்ணிட்டோம், நம்ம பொண்டாட்டியை அவ்ளோ நாள் கண்டுக்காம விட்டுட்டோம்னு நெனைக்கிறாரு.
ஒரு சின்ன ஸ்வீட் விஷயத்துக்கே இவ்ளோ கில்டியா ஃபீல் பண்றாரே...
நிஜம் தெரிஞ்சா இந்த மனுஷனுக்கு என்ன ஆகுமோ?
ஒரு செகண்ட் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான கற்பனை ஓடுச்சு.
"ஏங்க... நான் பேசுறது அல்வாவைப் பத்தி இல்ல... என்னயப் பத்தி"னு இப்போ அவர் மூஞ்சியைப் பாத்துச் சொன்னா என்ன நடக்கும்?
"அந்தப் தேன் ஹல்வா கிச்சன்ல உருவாகல கார்த்திக்... எனக்குள்ள தான் இருக்கு"னு சொன்னா அவர் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவாரு?
அவர் ரியாக்ஷன் எப்படி இருக்கும்னு நெனச்சுப் பாக்கவே எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
நான் அப்படிச் சொன்னா, அவர் மூஞ்சி அப்படியே பேய் அறைஞ்ச மாதிரி சட்டுனு வெளுத்துப் போகும்.
கண்ணு ரெண்டும் பிதுங்கி வெளில வந்துடும்.
ஒருவேளை அவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக்கே வந்தாலும் ஆச்சரியப்படுறதுக்கு இல்ல.
"நான் அடுப்புப் பக்கத்துல நின்னு வேர்க்க விறுவிறுக்கக் கஷ்டப்படல கார்த்திக்..."
"நம்ம பெட்ரூம்ல, நம்ம தினமும் படுக்குற அதே மெத்தைல, மல்லாக்கப் படுத்துக் கஷ்டப்பட்டேன்..."
"நீங்க எப்பவும் தொட்டுப் பாக்கக் கூடத் தயங்குற என்னோட உடம்பை..."
"நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன், அவனோட இஷ்டத்துக்குப் புரட்டி எடுத்துட்டான்..."
"அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னி என் உள்ளே போயிட்டு வந்தப்போ வந்த தேன்தான் இந்த தேன் ஹல்வா..."
இந்த உண்மையை எல்லாம் நான் அவர் காதுல சொன்னா எப்படி இருக்கும்?
நெனச்சுப் பாக்கும்போதே என்னால முடியல.
"நீங்க சாப்பிடலங்குறதுக்காகத் தவிச்சது அல்வா இல்ல கார்த்திக்... என்னோட உடம்பு..."
"நீங்க என்னைத் தொடாததால, இப்போ வேற ஒருத்தன் அதைத் தொட்டு ரொம்ப நல்லாவே ரசிச்சுட்டான்..."
"நான் எவ்ளோ துடிச்சேன், எவ்ளோ முனகுனேன் தெரியுமா?"னு அவர்கிட்ட சொல்லணும் போல ஒரு எண்ணம் என் மனசுல வந்துச்சு.
ஆனா இந்த நிஜம் அவருக்குத் தெரிய வாய்ப்பே இல்ல.
அவரோட உலகத்துல நான் இன்னும் அந்த அடக்கமான, கிச்சன்லேயே கிடக்குற பவித்ராதான்.
நான் செஞ்சது தப்புனு இந்த உலகத்துக்குத் தெரியும்.
ஆனா எனக்கு அது தப்பாத் தெரியல.
அது என்னோட உரிமை. என்னோட உடம்போட தேவை.
இத்தனை வருஷமா என்னைப் பட்டினி போட்டதுக்கு, அவருக்குக் கிடைக்க வேண்டிய சரியான பனிஷ்மென்ட் இதுதான்.
அவர் முன்னாடியே உக்காந்துகிட்டு, அவரை ஒரு முட்டாள் ஆக்கி, நான் வாங்குன ஓலைப் பத்தி நானே பெருமையாப் பேசிட்டு இருக்கேன்.
அவர் அதையெல்லாம் ஏதோ சமையல் குறிப்புனு நெனச்சு ரொம்ப சீரியஸாக் கேட்டுட்டு இருக்காரு.
என் புருஷனோட இந்த அப்பாவித்தனத்தைப் பாக்கப் பாக்க, எனக்கு அவர் மேல கோபம் வரல.
பதிலா, அவரை ரொம்ப ஈஸியா ஏமாத்திட்டோமேங்குற ஒரு கர்வம் தான் வந்துச்சு.
"நீங்க எல்லாம் அவ்ளோதாங்க..."னு அவரைப் பாத்து மனசுக்குள்ளயே கிண்டல் பண்ணேன்.
நான் என் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.
அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.
அவர் கைகள் டைனிங் டேபிள் மேல சும்மாத் தாளம் போட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
"சரி பவி... நான் இவ்ளோ நாள் நீ செஞ்சப்போ சாப்பிடலங்குறது உண்மைதான்..."
அவர் மெதுவா, ஒரு மாதிரிப் பம்முன குரல்ல சொல்ல ஆரம்பிச்சாரு.
"அதுக்காக இன்னைக்கு இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு செஞ்சிருக்கிறியே... அதை எனக்குக் குடுக்காம இருப்பியா?"
அவர் என்னைப் பாத்து பாசமாப் பேசுனாரு.
அவர் அப்படிப் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு மாதிரி ஆச்சு.
நான் டேபிளுக்குக் கீழ, என் முழங்கால்களை ஒண்ணாச் சேர்த்து லேசா அழுத்திக்கிட்டேன்.
"குடுக்காம இருப்பேனானு கேக்குறீங்களே கார்த்திக்..." நான் மனசுக்குள்ளயே என்னைக் கேட்டுக்கிட்டேன்.
"எனக்கு உங்க மேல கோபம்லாம் இல்ல... ஆனா இப்போ நிஜமாவே அதைக் குடுக்குற நிலைமையில நான் இல்லையே."
"அது வேற ஒருத்தருக்காகப் பேக் பண்ணி வெச்சிருக்கேன்."
நான் ரொம்பக் கூலா என் புருஷனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் என் அமைதியைப் பாத்துட்டு, இன்னும் கொஞ்சம் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சாரு.
"ப்ளீஸ் பவி... சும்மா ஒரு வாய் தானே..."
"சும்மா ஒரு ஸ்பூன் எடுத்துத் தாயேன்... நான் டேஸ்ட் மட்டும் பண்ணிப் பாத்துட்டு உன்கிட்டயே குடுத்துடுறேன்."
அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
ஒரு ஸ்பூன் எடுத்துத் தரணுமா?
அது எப்படி முடியும்? அது சமையல் ரூம்ல இருக்குற பாத்திரத்துல இருந்தா நான் எடுத்துத் தருவேன்.
ஆனா இது என் உடம்புல ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கே.
நான் எப்படி அதை எடுத்து உங்களுக்கு ஒரு ஸ்பூன்ல தர முடியும் கார்த்திக்?
இப்படி என் மனசுக்குள்ள ஓடுற டயலாக்கை நான் வெளில சொன்னா, அவர் அங்கேயே மயங்கி விழுந்துடுவாரு.
நான் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டு, என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டுனேன்.
"முடியாதுங்க..." நான் தெளிவா, ஷார்ட்டா சொன்னேன்.
"பவி... கொஞ்சம்தான... அது என்ன கெட்டா போயிடும்."
அவர் இன்னசென்ட்டா இந்த வார்த்தையைச் சொன்னாரு.
"சும்மா கொஞ்சூண்டு எடு பவி... ராஜ் சாருக்குப் போறதுல இருந்து ஒரு சின்னக் கிண்ணத்துல எனக்காக கொடு..."
அவர் ஒரு ஐடியாவைக் குடுத்தாரு.
இவ்ளோ நாள் நான் காத்துக்கிட்டு இருந்தப்போ எட்டிக்கூடப் பாக்காதவர்.
இப்போ திடீர்னு ஒரு ஸ்பூன் கேக்குறது எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்கல.
"இப்போ என்ன... நான் அவ்ளோ சொல்லியும் நீங்க கேக்க மாட்டேங்குறீங்க?" நான் கேட்டேன்.
"ஆமா பவி... எனக்கு நிஜமாவே அதைப் பாக்கணும் போல, டேஸ்ட் பண்ணனும் போல இருக்கு..."
அவர் ஆசையாக் கண்கள் மினுமினுக்கச் சொன்னாரு.
"அதுக்காக இப்போ நான் என்னங்க பண்றது?"
நான் கொஞ்சம் கூட இறங்கி வரல.
அவர் மூஞ்சியைப் பாக்கவே எனக்கு ரொம்ப வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
"ஏன்டி இப்படிப் பண்ற?" அவர் மறுபடியும் அதே பல்லவியைப் பாடுனாரு.
நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட அவரைப் பாத்தேன்.
"பஎன்னங்க... எனக்கும் சில ரூல்ஸ்லாம் இருக்கு."
"நான் சமைக்கிற ஒரு விஷயம், கரெக்டா யாருக்குப் போய்ச் சேரணுமோ அவங்களுக்குத்தான் போய்ச் சேரணும்."
நான் வார்த்தைகளை அளந்து, ஆனா குறும்பாப் பேசினேன்.
"நீங்கதானே அவர் முன்னாடியே எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணீங்க, நேத்து?"
நான் ஒரு வலையை விரிக்க ஆரம்பிச்சேன்.
அவர் என்னையப் புரியாமப் பாத்தாரு.
"நான் என்ன பவி சொன்னேன்?" அவர் குழப்பமாக் கேட்டாரு.
"அதேதான்... உங்களோடது அவருக்கு கொடுத்துட்டா, உங்களுக்கு இருக்காதுன்னு சொன்னேன்ல?"
"அதுக்கு நீங்க எனக்கு எந்த ப்ரோப்ளேமும் இல்ல, நீ கொடுன்னு சொன்னீங்க"
நான் அவர் சொன்ன வார்த்தையையே திருப்பி அவர் மேல தூக்கிப் போட்டேன்.
அவர் தலையை லேசா ஆட்டுனாரு.
"ஆமா, சொன்னேன்... அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"
"சம்பந்தம் இருக்கு கார்த்திக்." நான் ரொம்பச் சீரியஸாச் சொன்னேன்.
"அவருக்கு என்ன வேணும் , எப்படி வேணும்னு நீங்களே சொல்லிட்டீங்க."
"அப்படி இருக்கும்போது, நீங்க வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு, இப்போ வந்து கேட்டா நான் என்ன பண்றது?"
நான் சொன்ன லாஜிக் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு.
நான் பேசுறது சமையல் ஸ்வீட் பத்தி இல்ல, என்னோட உடம்புங்குற ஸ்வீட் பத்தி.
"ஒரு நேரத்துல ஒருத்தருக்கு தான் கொடுக்க முடியும்".
கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.
"இப்போ எனக்கு கொடு?"னு அவர் கேட்டாரு.
"அப்படியெல்லாம் பண்ணக் கூடாதுங்க..." நான் ரொம்ப நல்லவ மாதிரிச் சொன்னேன்.
நான் சொல்றதைக் கேட்டு கார்த்திக் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.
அவர் பொண்டாட்டியோட ஒரு பொருளை அவர் தொடக் கூடாதுனு நான் கறாராச் சொல்றேன்.
ஆனா அதுக்கு நான் சொல்ற காரணம் அவரோட பாஸ்-க்காக.
அதனால அவரால ரொம்பக் கோபப்படவும் முடியல, என்னை எதிர்த்துப் பேசவும் முடியல.
"அப்போ எனக்கு இல்லையா பவி?" அவர் ரொம்ப சோகமாக் கேட்டாரு.
அவர் அப்படி கேக்கும்போது, என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய திருவிழாவே நடந்துட்டு இருந்துச்சு.
ஒரு பொண்டாட்டி தன் புருஷனை இப்படி ஒரு காரணத்துக்காக ஏங்க விடுறா.
ஆனா அதை அந்தப் புருஷன், இன்னசென்ட்டா நம்பிட்டு உக்காந்துருக்காரு.
எனக்குள்ள இருந்த சந்தோஷம் என்னைய ஒரு புது ஐடியாவைக் கண்டுபிடிக்க வெச்சுது.
நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து இனிமையா சிரிச்சேன்.
"அட என்னங்க நீங்க... ஒரு சின்ன ஸ்வீட்டுக்காக இவ்ளோ ஃபீல் பண்றீங்க?"
நான் அவர் மனசைக் குளிர்விக்கிற மாதிரிப் பேசினேன்.
"சரி, உங்களுக்கு இவ்ளோ ஆசையா இருக்கிறதால நான் ஒரு ஐடியா சொல்றேன்..."
நான் லேசா முன்னாடி குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.
அவரும் என்ன ஐடியானு கேக்குறதுக்கு ரொம்ப ஆர்வமா முன்னாடி வந்தாரு.
"சொல்லு பவி... என்ன பண்ணலாம்?"
"நான் இன்னைக்கு இதை இப்படியே வெச்சுடுறேன்..."
"நீங்க சொல்ற மாதிரியே அந்தப் பக்குவம் மாறாம, அந்தச் சூடு குறையாம அப்படியே இருக்கட்டும்."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ரொம்ப ரசிச்சு ரசிச்சுச் சொன்னேன்.
"நாளைக்கு ராஜ் சார் இதைப் பாக்கட்டும்..."
"அவர் இதை நல்லா டேஸ்ட் பண்ணிப் பாக்கட்டும்..."
நான் அந்த 'டேஸ்ட்'ங்குற வார்த்தையைச் சொல்லும்போது என் குரல் லேசா நடுங்குச்சு.
ராஜ் என்னோட உடம்பை டேஸ்ட் பண்றதை நெனச்சதும் எனக்குள்ள மூட் ரொம்ப ஸ்பீடா ஏறுச்சு.
"அவர் எப்படிச் சாப்பிடுவாரு, அவருக்கு எவ்ளோ பிடிக்கும்னு எனக்கு அவ்ளோவா தெரியல..."
"ஆனா அவர் இதைக் கண்டிப்பா ரொம்ப என்ஜாய் பண்ணுவாருனு எனக்குத் தோணுது."
கார்த்திக் நான் சொல்றதை எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லாம கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"சரி பவி... அவர் சாப்பிடட்டும், அதுக்கப்புறம்?" அவர் கேட்டாரு.
"அதுக்கப்புறம் என்னங்க..." நான் ஒரு குறும்புப் பார்வையோட அவரப் பாத்தேன்.
"ராஜ் சார் இதை நல்லாச் சாப்பிட்டு முடிச்சதுக்குப் அப்புறம்..."
"அவருக்குப் போக, மிச்சம் மீதி ஏதாச்சும் இருந்தா..."
நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும் என் நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுது.
நான் என் புருஷனுக்கு என்ன ஆஃபர் பண்றேன்னு எனக்கே நம்ப முடியல.
"ராஜ் சார் சாப்பிட்டது போக மிச்சம் இருந்தா, நான் அதைக் கொண்டு வந்து உங்களுக்குக் குடுக்குறேன்."
நான் என் புருஷன் முகத்தைப் பாத்து, கேஷுவலா, அன்பா இந்த வார்த்தையைச் சொன்னேன்.
என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பூகம்பமே அடிச்சுது.
"நீ என்னடி சொல்ற பவி?"னு என் மனசு என்னைப் பாத்துக் கேட்டுச்சு.
ஒரு ஆம்பளை உன்னை ஓத்து முடிச்சதுக்கப்புறம், அவன் மிச்சம் வெச்ச உன் உடம்பையா உன் புருஷனுக்குக் குடுப்பேன்னு சொல்ற?
எவ்ளோ பெரிய அசிங்கம் இது? எவ்ளோ பெரிய துரோகம் இது?
ஒரு பொண்டாட்டி தன் புருஷன்கிட்ட இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்ல முடியுமா?
நான் சொல்றதோட அர்த்தம் என்னனு நெனச்சுப் பாக்கவே எனக்குச் சிலிர்த்துப் போச்சு.
வேற ஒருத்தன் அனுபவிச்ச எச்சிலை, நான் இப்போ என் புருஷனுக்குத் தர்றேன்னு சொல்றேன்.
அதுவும் அவர் முகத்தைப் பாத்துக்கிட்டே, பாசமாச் சொல்றேன்.
நான் இப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டு கார்த்திக் என்ன ரியாக்ஷன் குடுப்பாருனு நான் ரொம்பத் தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஒருவேளை நான் சொல்றதோட உள்ளர்த்தம் அவருக்குப் புரிஞ்சுடுமோ?
அவர் எதாவது கண்டுபிடிச்சுடுவாரோனு எனக்கு லேசா ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு.
ஆனா கார்த்திக் முகம் ரொம்ப ரிலாக்ஸா இருந்துச்சு.
அவர் நான் சொன்ன அந்த லாஜிக்கை ரொம்ப சுலபமா ஏத்துக்கிட்டாரு.
அவர் என்ன நெனச்சாருனா, ஒரு பாத்திரத்துல இருக்குற ஸ்வீட்டை ராஜ் சார் சாப்பிட்டுட்டு, மிச்சத்தை நான் வீட்டுக்குக் கொண்டு வருவேன்னு.
ஒரு சாப்பாட்டுப் பொருளை மிச்சம் வெச்சுத் தர்றதுல அவருக்கு எந்த ஒரு அசிங்கமும் தெரியல.
ஏன்னா அது சமையல்னு அவர் நம்புறாரு.
அப்புறம் அது அவரோட மேனேஜர் சாப்பிட்டது அவருக்கு சந்தோசம்.
அந்த எச்ச அவருக்கு சந்தோஷம்,
அவர் லேசாத் தலையை ஆட்டுனாரு.
"சரி பவி... நீ சொல்றதும் ஒரு வகையில கரெக்ட்தான்."
அவர் ரொம்ப எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.
"நம்ம செஞ்சதை முதல்ல அவருக்கே குடுப்போம்."
"அவர் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டு, எவ்ளோ நல்லா இருக்குனு சொல்லட்டும்."
கார்த்திக் பெருந்தன்மையா, அந்த உரிமையை ராஜ் சாருக்கு விட்டுக் குடுத்தாரு.
அவர் விட்டுக் குடுத்தது ஸ்வீட்டை இல்ல, என்னோட உடம்பைங்குறது அவருக்குத் தெரியாது.
"அவரு சாப்பிட்டதுக்கு அப்புறம், மிச்சம் இருந்தா அதை எனக்குக் குடு..."
அவர் பாஸ் சாப்பிட்ட மிச்சத்தைச் சாப்பிடுறதுல அவருக்கு எந்த ஒரு கவலையும் இல்ல.
என் புருஷன், என் உடம்போட மிச்சத்தை, இன்னொரு ஆம்பளை சாப்பிட்ட மிச்சத்தை ஏத்துக்குறேன்னு சொல்லிட்டாரு.
இது எனக்குப் பெருமையா, அசிங்கமா, இல்ல த்ரில்லானு என்னால பிரிக்கவே முடியல.
நான் என் கன்னத்தோட சதையை உள்ளுக்குள்ளயே ரொம்ப டைட்டாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
என் புருஷனோட இந்த முட்டாள்தனத்தைப் பாக்க எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என் சிரிப்பை அடக்கி, முகத்தை நார்மலா வெச்சுக்கிட்டேன்.
"கண்டிப்பாங்க... அவரு சாப்பிட்ட மிச்சத்தை நான் உங்களுக்குக் கொண்டு வந்து தர்றேன்."
நான் சத்தியம் பண்ற மாதிரி அவருக்கு ஒரு ப்ராமிஸ் பண்ணேன்.
கார்த்திக் சந்தோஷமா சிரிச்சாரு.
08-08-2026, 06:41 PM
-------------
Part 235:
-------------
அவர் அப்படிச் சிரிச்சதைப் பாத்ததும், என்னோட நக்கல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாயிடுச்சு.
எவ்ளோ ஒரு அழகான சிரிப்பு.
ஒரு பையன் தனக்குப் பிடிச்ச சாக்லேட் கிடைக்கப் போகுதுனு நம்பிச் சிரிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு அவர் முகம்.
ஆனா அந்தச் சாக்லேட்டை வேற ஒருத்தன் வாயில போட்டுச் சப்பிச் சுவைச்சுட்டு, அந்த எச்சிலைத் தான் இவருக்குக் குடுக்கப் போறேன்னு அந்த மனுஷனுக்குத் தெரியல.
என்னதான் அந்த சாக்லேட் அவரோடதா இருந்தாலும், இன்னோருத்தன் அத சாப்பிடறத கேக்குறப்போ, இல்ல பாக்குறப்போதான் அதோட ஒர்த் தெரியும். இப்போ கார்த்திக்கை பாக்குறப்போ, எனக்கு அப்படிதான் தெரியுது.
அவருக்கு அந்த நிஜம் தெரியாம இருக்குற வரைக்கும், இந்தச் சிரிப்பு அவர் மூஞ்சியில அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டுத் தான் இருக்கும்.
நான் மெதுவா டைனிங் டேபிள்ல இருந்து எந்திரிச்சேன்.
அவர் பரிமாறுன கிண்ணத்தை எடுத்துக்கிட்டு கிச்சனுக்குள்ள போனேன்.
சிங்க்குக்குள்ள பாத்திரத்தைப் போட்டேன்.
அங்க இருந்த வாட்டர் பியூரிஃபையர்ல இருந்து ஒரு கிளாஸ் நிறையத் தண்ணி பிடிச்சேன்.
தண்ணியப் பிடிச்சுக்கிட்டே கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.
டைம் கரெக்டா ஒன்பது மணி ஆகியிருந்துச்சு.
சாதாரணமா இந்த ஒன்பது மணிங்குறது எனக்கு ரொம்ப போரான ஒரு டைம்.
எல்லா வேலையும் முடிச்சுட்டு, டிவி முன்னாடி சும்மா உக்காந்துருக்க வேண்டிய நேரம் இல்லனா தூங்க வேண்டிய நேரம்.
ஆனா இன்னைக்கு... அந்த ஒன்பது மணி எனக்கு ஏதோ புதுசா ஒரு எனர்ஜியைக் குடுத்துச்சு.
என் உடம்புக்குள்ள ஓடுற ரத்தம் எல்லாம் சூடா, ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டா ஓடுற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.
நான் அந்தத் தண்ணி கிளாஸை எடுத்துக்கிட்டு, ஹாலை நோக்கிக் காலெடுத்து வெச்சேன்.
ஹால்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
கார்த்திக் சோஃபாவுல உக்காந்து இருந்தாரு.
நான் போய், அவருக்கு பக்கத்துல இருந்த சோஃபாவுல உக்காந்தேன்.
என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸை என் மடியில வெச்சுக்கிட்டேன்.
எப்பவும் வேல இருக்குனு போய்டுவாரு இங்க இப்போ என்ன பண்ணுறாரு?
அவரோட உடம்பை நான் கூர்மையாப் பாத்தேன்.
நாள் பூரா உக்காந்து வேலை பாக்குறதால, அவருக்கு லேசாத் தொப்பை எட்டிப் பாத்துச்சு.
ரொம்ப இல்ல, ஆனா கொஞ்சம் சதை போட்ட உடம்பு.
அவர பாத்ததும், என்னைய அறியாமலேயே என் மனசு பிரகாஷோட உடம்பைக் கற்பனை பண்ணிப் பாத்துச்சு.
மத்தியானம் இந்த வீட்டுக்குள்ள, பிரகாஷ் அம்மணமா நின்னப்போ இருந்தப்போ.
என்னதான் அவன் என்னை விட குள்ளமா இருந்தாலும் நல்லா முறுக்கேறி இருந்துச்சு.
அவனோட வாசம் என் மூக்குல மறுபடியும் லேசாக் காத்துல மிதந்து வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் உடனே என் எண்ணங்களைச் சட்டுனு மாத்திக்கிட்டு, கையில இருந்த கிளாஸைப் பாத்தேன்.
அதுல இருந்து கொஞ்சம் தண்ணி குடிச்சேன்.
ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் அந்த ரூம்ல எந்தச் சத்தமும் இல்ல.
வெறும் பேன் ஓடுற அந்த 'ஹம்ம்ம்'ங்குற சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுச்சு.
நான் என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸையே பாத்துக்கிட்டு, அமைதியா உக்காந்துருந்தேன்.
திடீர்னு கார்த்திக் என்னைப் பாத்துத் திரும்புனாரு.
நான் கூட அவர் வேலை பாக்க போறேன்னு சொல்லுவாருனு தான் நெனச்சன்,
"அது சரி பவி..." அவர் வேற மாதிரி பேச்சை ஆரம்பிச்சாரு.
நான் நிமிர்ந்து அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.
"என்னங்க... சொல்லுங்க..." நான் ஆர்வத்தோட கேட்டேன்.
"அந்த தேன் அல்வா சூப்பரா வந்திருக்கு, தித்திப்பா இருக்குனு எல்லாம் சொன்னியே..."
அவர் மறுபடியும் அந்த அல்வா டாபிக்கை விடாமப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.
"ஆமாங்க..." நான் தலையாட்டினேன்.
"நீ டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்தியா? அதான் சொல்றியா?"
அவர் கேட்டாரு.
அவர் இப்படிக் கேட்டதும், என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸ் லேசா ஆடுச்சு.
நான் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்தேனா?
ஐயையோ... நான் எப்படிப் டேஸ்ட் பண்ணுவேன்?
அந்த தேன் அல்வாவே நான்தானே கார்த்திக்?
என்னோட உடம்புல இருந்து வழிஞ்ச அந்தத் தித்திப்பை, நான் எப்படித் டேஸ்ட் பாக்க முடியும்?
என் மனசுக்குள்ள ஏகப்பட்ட பதில்கள் முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.
அதை அனுபவிச்சு, ருசிச்சுப் பாத்தது வேற ஒரு ஆளுனு எப்படி இவர்கிட்ட சொல்றது?
எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பு தாங்க முடியல.
ஒரு செகண்ட், நான் 'ஆமாங்க, நான் டேஸ்ட் பாத்தேன்'னு சொல்லிட்டு அந்த டாபிக்கை முடிச்சுடலாம்னு தான் நெனச்சேன்.
ஆனா... என்னமோ தெரியல.
அவர் வேல கூட பாக்காம இவ்ளோ இன்ட்ரெஸ்டிங்கா கேக்குறது.
எனக்கு இந்த விளையாட்டை இன்னும் கொஞ்சம் கன்டினியூ பண்ணனும் போல ஆசையா இருந்துச்சு.
நெருப்போட விளையாடுற மாதிரி ஒரு த்ரில்.
இந்த மனுஷனை எந்த அளவுக்குக் குழப்பலாம்னு பாக்க எனக்கு ரொம்ப இன்ட்ரஸ்ட்டா இருந்துச்சு.
என் மனசு ரொம்ப வேகமா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.
நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.
கிளாஸை மெதுவா முன்னாடி இருந்த டீப்பாய் மேல வெச்சேன்.
நான் என் ரெண்டு கைகளையும் மடியில கோர்த்து வெச்சுக்கிட்டேன்.
கார்த்திக் முகத்தை நேராப் பாத்தேன்.
என் உதட்டுல ஒரு சின்ன, நக்கலான சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.
"இல்லங்க..." நான் மெதுவா, வார்த்தைகளை இழுத்துச் சொன்னேன்.
"நான் டேஸ்ட் பாக்கல."
நான் அப்படிச் சொன்னதும் கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.
அவர் கொஞ்சம் குழப்பமா முன்னாடி வந்தாரு.
"பின்ன? அப்புறம் எப்படி அது நல்ல வந்துருக்குனு தெரியும். அப்புறம் நீ அவ்ளோ வேர்த்து விறுவிறுக்கச் செஞ்சுட்டு, நீயே டேஸ்ட் பாக்கலயா?"
அவர் ரொம்ப ஆச்சரியப்பட்டுக் கேட்டாரு.
நான் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு சமைச்சுட்டு, அதை அவளே ருசி பாக்கலனு சொன்னா யாருக்கும் ஒரு டவுட் வரத்தான் செய்யும்.
நான் அவர் கண்ணை இமைக்காம பாத்தேன்.
என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னத் தயக்கம் வந்து எட்டிப் பாத்துச்சு.
'உண்மையைச் சொல்லலாமா? வேணாமா?'னு என் மனசு சண்டை போட்டுச்சு.
'சொல்லிடு பவி... இவர் என்னதான் பண்ணுவாருனு பாக்கலாம்னு'னு ஒரு மூலை சொல்லுச்சு.
'வேணாம் ரிஸ்க் எடுக்காத, அவருக்கு ஏதாது புரிய போகுது. உன் வாழ்க்கைடி இது'னு இன்னொரு மூலை எச்சரிச்சுது.
ஆனா எனக்கு த்ரில் தான் ரொம்ப முக்கியமாப் பட்டுச்சு.
சும்மா டீஸ் மட்டும் பண்ணி பாக்கலாம்னு தோணுச்சு.
நான் ஒரு மூச்சு விட்டேன்.
"நான் டேஸ்ட் பாக்கல கார்த்திக்..."
"ஆனா..."
நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு அப்படியே நிறுத்துனேன்.
கார்த்திக் முகத்துல இப்போ ஆர்வம் ஜாஸ்தி ஆச்சு.
"ஆனா என்ன பவி?" அவர் ஈகரா கேட்டாரு.
என் நெஞ்சு 'திக்... திக்... திக்...'னு வேகமா அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.
நான் சொல்ல போற வார்த்தை, இந்த ரூமோட அமைதியையே, ஏன் என்னோட வாழ்க்கையையே புரட்டி பண்ணப் போகுதுனு எனக்குத் தெரியும்.
ஆனா நான் நிதானமா, ஒவ்வொரு வார்த்தையாத் தெளிவாச் சொன்னேன்.
"ஆனா... இன்னைக்கு வேற ஒருத்தர் அதை டேஸ்ட் பாத்தாரு."
நான் சொல்லிட்டேன்.
நான் சொன்ன அடுத்த செகண்ட், ஹால்ல ஒரு மயான அமைதி.
பேன் ஓடுற சத்தம் கூட இப்போ ரொம்பச் சத்தமா கேக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.
நான் அவர் முகத்தையே உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் முகத்துல இருந்த பாவனை சட்டுனு மாறிடுச்சு.
"வேற ஒருத்தரா?" அவர் என்னோட வார்த்தையையே திருப்பிச் சொன்னாரு.
"ஆமாங்க..." நான் கூலா தலையாட்டினேன்.
அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு செகண்ட் முழிச்சாரு.
"யாரு அது?"
அவர் அந்த கேள்வியைக் கேட்டுட்டாரு.
அவர் கேட்ட விதம் விசாரிக்குற மாதிரி இல்ல, ஆனா ஒரு மாதிரி இன்னொசென்ட்டா இருந்துச்சு.
எனக்கே கொடுக்காத ஸ்வீட்டை, எவனோ ஒருத்தன் வந்து தின்னுட்டான்ங்குற மாதிரியான கேள்வி அது.
அவரை பொறுத்த வர, அது ஸ்வீட்.
ஆனா எனக்கு?
என் புருஷன், என் உடம்பை ருசி பாத்தது யாருனு நேருக்கு நேரா கேக்குறாரு.
எனக்குள்ள ஒரு மாதிரி குறும்பும், அது கூட சிரிப்பும் வந்துச்சு.
ஆனா நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.
முகத்துல எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாம, ரொம்ப சீரியஸான மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டேன்.
நான் உடனே பதில் சொல்லல.
ஒரு செகண்ட்... ரெண்டு செகண்ட்... மூணு செகண்ட்.
அந்த கேப், எனக்கு வருஷம் மாதிரி த்ரில்லா இருந்துச்சு.
அவர் முகத்துல கொஞ்சம் குழப்பம் அதிகமாகி, அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பாத்தாரு.
'யாரு அது, சொல்லு'ங்குற மாதிரி அவர் பார்வை இருந்துச்சு.
அவர் ரேணுகா அக்காவா இருக்குமோ, இல்ல வேற யாரது என்னோட பிரண்ட்-ஆ இருக்குமோனு நெனச்சிருக்கலாம்.
என் தொண்டையை லேசாக் கிளியர் பண்ணிக்கிட்டேன்.
அந்தப் பேரை என் வாயில இருந்து ஸ்மூத்தா, ஒரு பாட்டு பாடுற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"பிரகாஷ்."
நான் சொன்னது அந்த ஒரு வார்த்தைதான்.
நான் அந்தப் பேரைச் சொன்னதும் கார்த்திக் என்னையவே வெறிச்சுப் பாத்தாரு.
அவர் இமைகள் ஒரு ரெண்டு தடவை வேகமா அடிச்சுக்கிச்சு.
அவர் கண்கள்ல குழப்பம் மொத்தமாத் திரண்டு நின்னுச்சு.
அவர் மனசு இப்போ 'பிரகாஷ்'ங்குற பேரைத் தேடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.
யாரு இந்த பிரகாஷ்னு ஒரே குழப்பமா இருக்குற மாதிரி யோசிச்சாரு.
அவர் மண்டைக்குள்ள ஏதோ திங்கிங் வேகமா ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
"பிரகாஷா?" அவர் கொஞ்சம் இழுத்துக் கேட்டாரு.
"எந்த பிரகாஷ்?"
அவர் நெத்தியில லேசாச் சுருக்கம் விழுந்துச்சு.
அவர் அப்படி மண்டையைப் பிய்ச்சுக்குறதைப் பாக்க எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
நான் இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி சாய்ஞ்சு உக்காந்தேன்.
ரொம்பக் கேஷுவலா, ஏதோ ரொம்ப தெரிஞ்சவங்கள பத்திப் பேசுற மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"ஆமாங்க..." நான் புன்னகையோட சொன்னேன்.
"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி புதுசா செக்யூரிட்டி மாத்துனாங்களே, அப்போ வந்த செக்யூரிட்டிங்க..."
நான் அப்படி சொல்லும்போதே அவர் முகத்துல வர்ற மாற்றத்தைக் கவனிக்கத் தயாரா இருந்தேன்.
"அவன்தான்."
நான் தெளிவா முடிச்சேன்.
நான் 'செக்யூரிட்டி'னு சொன்ன அந்த நிமிஷம்.
கார்த்திக் முகம் ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.
அவர் புருவங்கள் ரெண்டும் ஆச்சரியத்துல மேல ஏறிடுச்சு.
அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஏதோ நான் ஏலியன் மொழியில பேசுன மாதிரி இருந்துச்சு.
"வாட்ச்மேனா?"
அவர் குரல் கொஞ்சம் உடைஞ்சு, சத்தமா வந்துச்சு.
அவரால் அதை நம்பவே முடியல.
ஒரு வாட்ச்மேன், அதுவும் நம்ம வீட்டுக்குள்ள வந்து ஸ்வீட்டைச் சாப்பிட்டானா?
அதுதான் அவர் மண்டைக்குள்ள ஓடுற கேள்வி.
நான் என் முகத்துல ஒரு சின்ன வெக்கம் வந்துச்சு.
"ஆமாங்க..." நான் மறுபடியும் கன்ஃபார்ம் பண்ணேன்.
கார்த்திக் சோஃபாவுல பின்னாடி சாஞ்சாரு.
அவர் வலது கையால நெத்தியை லேசாத் தேய்ச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் என்னைய ஒரு மாதிரி பாத்தாரு.
அவர் முகத்துல இப்போ ஆயிரம் கேள்விகள் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
"வாட்ச்மேன் எப்படிப் பவி டேஸ்ட் பண்ணான்?"
Part 235:
-------------
அவர் அப்படிச் சிரிச்சதைப் பாத்ததும், என்னோட நக்கல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாயிடுச்சு.
எவ்ளோ ஒரு அழகான சிரிப்பு.
ஒரு பையன் தனக்குப் பிடிச்ச சாக்லேட் கிடைக்கப் போகுதுனு நம்பிச் சிரிக்குற மாதிரி இருந்துச்சு அவர் முகம்.
ஆனா அந்தச் சாக்லேட்டை வேற ஒருத்தன் வாயில போட்டுச் சப்பிச் சுவைச்சுட்டு, அந்த எச்சிலைத் தான் இவருக்குக் குடுக்கப் போறேன்னு அந்த மனுஷனுக்குத் தெரியல.
என்னதான் அந்த சாக்லேட் அவரோடதா இருந்தாலும், இன்னோருத்தன் அத சாப்பிடறத கேக்குறப்போ, இல்ல பாக்குறப்போதான் அதோட ஒர்த் தெரியும். இப்போ கார்த்திக்கை பாக்குறப்போ, எனக்கு அப்படிதான் தெரியுது.
அவருக்கு அந்த நிஜம் தெரியாம இருக்குற வரைக்கும், இந்தச் சிரிப்பு அவர் மூஞ்சியில அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டுத் தான் இருக்கும்.
நான் மெதுவா டைனிங் டேபிள்ல இருந்து எந்திரிச்சேன்.
அவர் பரிமாறுன கிண்ணத்தை எடுத்துக்கிட்டு கிச்சனுக்குள்ள போனேன்.
சிங்க்குக்குள்ள பாத்திரத்தைப் போட்டேன்.
அங்க இருந்த வாட்டர் பியூரிஃபையர்ல இருந்து ஒரு கிளாஸ் நிறையத் தண்ணி பிடிச்சேன்.
தண்ணியப் பிடிச்சுக்கிட்டே கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.
டைம் கரெக்டா ஒன்பது மணி ஆகியிருந்துச்சு.
சாதாரணமா இந்த ஒன்பது மணிங்குறது எனக்கு ரொம்ப போரான ஒரு டைம்.
எல்லா வேலையும் முடிச்சுட்டு, டிவி முன்னாடி சும்மா உக்காந்துருக்க வேண்டிய நேரம் இல்லனா தூங்க வேண்டிய நேரம்.
ஆனா இன்னைக்கு... அந்த ஒன்பது மணி எனக்கு ஏதோ புதுசா ஒரு எனர்ஜியைக் குடுத்துச்சு.
என் உடம்புக்குள்ள ஓடுற ரத்தம் எல்லாம் சூடா, ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டா ஓடுற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.
நான் அந்தத் தண்ணி கிளாஸை எடுத்துக்கிட்டு, ஹாலை நோக்கிக் காலெடுத்து வெச்சேன்.
ஹால்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
கார்த்திக் சோஃபாவுல உக்காந்து இருந்தாரு.
நான் போய், அவருக்கு பக்கத்துல இருந்த சோஃபாவுல உக்காந்தேன்.
என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸை என் மடியில வெச்சுக்கிட்டேன்.
எப்பவும் வேல இருக்குனு போய்டுவாரு இங்க இப்போ என்ன பண்ணுறாரு?
அவரோட உடம்பை நான் கூர்மையாப் பாத்தேன்.
நாள் பூரா உக்காந்து வேலை பாக்குறதால, அவருக்கு லேசாத் தொப்பை எட்டிப் பாத்துச்சு.
ரொம்ப இல்ல, ஆனா கொஞ்சம் சதை போட்ட உடம்பு.
அவர பாத்ததும், என்னைய அறியாமலேயே என் மனசு பிரகாஷோட உடம்பைக் கற்பனை பண்ணிப் பாத்துச்சு.
மத்தியானம் இந்த வீட்டுக்குள்ள, பிரகாஷ் அம்மணமா நின்னப்போ இருந்தப்போ.
என்னதான் அவன் என்னை விட குள்ளமா இருந்தாலும் நல்லா முறுக்கேறி இருந்துச்சு.
அவனோட வாசம் என் மூக்குல மறுபடியும் லேசாக் காத்துல மிதந்து வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் உடனே என் எண்ணங்களைச் சட்டுனு மாத்திக்கிட்டு, கையில இருந்த கிளாஸைப் பாத்தேன்.
அதுல இருந்து கொஞ்சம் தண்ணி குடிச்சேன்.
ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் அந்த ரூம்ல எந்தச் சத்தமும் இல்ல.
வெறும் பேன் ஓடுற அந்த 'ஹம்ம்ம்'ங்குற சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டுச்சு.
நான் என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸையே பாத்துக்கிட்டு, அமைதியா உக்காந்துருந்தேன்.
திடீர்னு கார்த்திக் என்னைப் பாத்துத் திரும்புனாரு.
நான் கூட அவர் வேலை பாக்க போறேன்னு சொல்லுவாருனு தான் நெனச்சன்,
"அது சரி பவி..." அவர் வேற மாதிரி பேச்சை ஆரம்பிச்சாரு.
நான் நிமிர்ந்து அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.
"என்னங்க... சொல்லுங்க..." நான் ஆர்வத்தோட கேட்டேன்.
"அந்த தேன் அல்வா சூப்பரா வந்திருக்கு, தித்திப்பா இருக்குனு எல்லாம் சொன்னியே..."
அவர் மறுபடியும் அந்த அல்வா டாபிக்கை விடாமப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.
"ஆமாங்க..." நான் தலையாட்டினேன்.
"நீ டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்தியா? அதான் சொல்றியா?"
அவர் கேட்டாரு.
அவர் இப்படிக் கேட்டதும், என் கையில இருந்த தண்ணி கிளாஸ் லேசா ஆடுச்சு.
நான் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்தேனா?
ஐயையோ... நான் எப்படிப் டேஸ்ட் பண்ணுவேன்?
அந்த தேன் அல்வாவே நான்தானே கார்த்திக்?
என்னோட உடம்புல இருந்து வழிஞ்ச அந்தத் தித்திப்பை, நான் எப்படித் டேஸ்ட் பாக்க முடியும்?
என் மனசுக்குள்ள ஏகப்பட்ட பதில்கள் முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.
அதை அனுபவிச்சு, ருசிச்சுப் பாத்தது வேற ஒரு ஆளுனு எப்படி இவர்கிட்ட சொல்றது?
எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பு தாங்க முடியல.
ஒரு செகண்ட், நான் 'ஆமாங்க, நான் டேஸ்ட் பாத்தேன்'னு சொல்லிட்டு அந்த டாபிக்கை முடிச்சுடலாம்னு தான் நெனச்சேன்.
ஆனா... என்னமோ தெரியல.
அவர் வேல கூட பாக்காம இவ்ளோ இன்ட்ரெஸ்டிங்கா கேக்குறது.
எனக்கு இந்த விளையாட்டை இன்னும் கொஞ்சம் கன்டினியூ பண்ணனும் போல ஆசையா இருந்துச்சு.
நெருப்போட விளையாடுற மாதிரி ஒரு த்ரில்.
இந்த மனுஷனை எந்த அளவுக்குக் குழப்பலாம்னு பாக்க எனக்கு ரொம்ப இன்ட்ரஸ்ட்டா இருந்துச்சு.
என் மனசு ரொம்ப வேகமா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.
நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.
கிளாஸை மெதுவா முன்னாடி இருந்த டீப்பாய் மேல வெச்சேன்.
நான் என் ரெண்டு கைகளையும் மடியில கோர்த்து வெச்சுக்கிட்டேன்.
கார்த்திக் முகத்தை நேராப் பாத்தேன்.
என் உதட்டுல ஒரு சின்ன, நக்கலான சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.
"இல்லங்க..." நான் மெதுவா, வார்த்தைகளை இழுத்துச் சொன்னேன்.
"நான் டேஸ்ட் பாக்கல."
நான் அப்படிச் சொன்னதும் கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.
அவர் கொஞ்சம் குழப்பமா முன்னாடி வந்தாரு.
"பின்ன? அப்புறம் எப்படி அது நல்ல வந்துருக்குனு தெரியும். அப்புறம் நீ அவ்ளோ வேர்த்து விறுவிறுக்கச் செஞ்சுட்டு, நீயே டேஸ்ட் பாக்கலயா?"
அவர் ரொம்ப ஆச்சரியப்பட்டுக் கேட்டாரு.
நான் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு சமைச்சுட்டு, அதை அவளே ருசி பாக்கலனு சொன்னா யாருக்கும் ஒரு டவுட் வரத்தான் செய்யும்.
நான் அவர் கண்ணை இமைக்காம பாத்தேன்.
என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னத் தயக்கம் வந்து எட்டிப் பாத்துச்சு.
'உண்மையைச் சொல்லலாமா? வேணாமா?'னு என் மனசு சண்டை போட்டுச்சு.
'சொல்லிடு பவி... இவர் என்னதான் பண்ணுவாருனு பாக்கலாம்னு'னு ஒரு மூலை சொல்லுச்சு.
'வேணாம் ரிஸ்க் எடுக்காத, அவருக்கு ஏதாது புரிய போகுது. உன் வாழ்க்கைடி இது'னு இன்னொரு மூலை எச்சரிச்சுது.
ஆனா எனக்கு த்ரில் தான் ரொம்ப முக்கியமாப் பட்டுச்சு.
சும்மா டீஸ் மட்டும் பண்ணி பாக்கலாம்னு தோணுச்சு.
நான் ஒரு மூச்சு விட்டேன்.
"நான் டேஸ்ட் பாக்கல கார்த்திக்..."
"ஆனா..."
நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு அப்படியே நிறுத்துனேன்.
கார்த்திக் முகத்துல இப்போ ஆர்வம் ஜாஸ்தி ஆச்சு.
"ஆனா என்ன பவி?" அவர் ஈகரா கேட்டாரு.
என் நெஞ்சு 'திக்... திக்... திக்...'னு வேகமா அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.
நான் சொல்ல போற வார்த்தை, இந்த ரூமோட அமைதியையே, ஏன் என்னோட வாழ்க்கையையே புரட்டி பண்ணப் போகுதுனு எனக்குத் தெரியும்.
ஆனா நான் நிதானமா, ஒவ்வொரு வார்த்தையாத் தெளிவாச் சொன்னேன்.
"ஆனா... இன்னைக்கு வேற ஒருத்தர் அதை டேஸ்ட் பாத்தாரு."
நான் சொல்லிட்டேன்.
நான் சொன்ன அடுத்த செகண்ட், ஹால்ல ஒரு மயான அமைதி.
பேன் ஓடுற சத்தம் கூட இப்போ ரொம்பச் சத்தமா கேக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.
நான் அவர் முகத்தையே உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் முகத்துல இருந்த பாவனை சட்டுனு மாறிடுச்சு.
"வேற ஒருத்தரா?" அவர் என்னோட வார்த்தையையே திருப்பிச் சொன்னாரு.
"ஆமாங்க..." நான் கூலா தலையாட்டினேன்.
அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு செகண்ட் முழிச்சாரு.
"யாரு அது?"
அவர் அந்த கேள்வியைக் கேட்டுட்டாரு.
அவர் கேட்ட விதம் விசாரிக்குற மாதிரி இல்ல, ஆனா ஒரு மாதிரி இன்னொசென்ட்டா இருந்துச்சு.
எனக்கே கொடுக்காத ஸ்வீட்டை, எவனோ ஒருத்தன் வந்து தின்னுட்டான்ங்குற மாதிரியான கேள்வி அது.
அவரை பொறுத்த வர, அது ஸ்வீட்.
ஆனா எனக்கு?
என் புருஷன், என் உடம்பை ருசி பாத்தது யாருனு நேருக்கு நேரா கேக்குறாரு.
எனக்குள்ள ஒரு மாதிரி குறும்பும், அது கூட சிரிப்பும் வந்துச்சு.
ஆனா நான் ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.
முகத்துல எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாம, ரொம்ப சீரியஸான மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டேன்.
நான் உடனே பதில் சொல்லல.
ஒரு செகண்ட்... ரெண்டு செகண்ட்... மூணு செகண்ட்.
அந்த கேப், எனக்கு வருஷம் மாதிரி த்ரில்லா இருந்துச்சு.
அவர் முகத்துல கொஞ்சம் குழப்பம் அதிகமாகி, அவர் என்னை ஒரு மாதிரி பாத்தாரு.
'யாரு அது, சொல்லு'ங்குற மாதிரி அவர் பார்வை இருந்துச்சு.
அவர் ரேணுகா அக்காவா இருக்குமோ, இல்ல வேற யாரது என்னோட பிரண்ட்-ஆ இருக்குமோனு நெனச்சிருக்கலாம்.
என் தொண்டையை லேசாக் கிளியர் பண்ணிக்கிட்டேன்.
அந்தப் பேரை என் வாயில இருந்து ஸ்மூத்தா, ஒரு பாட்டு பாடுற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"பிரகாஷ்."
நான் சொன்னது அந்த ஒரு வார்த்தைதான்.
நான் அந்தப் பேரைச் சொன்னதும் கார்த்திக் என்னையவே வெறிச்சுப் பாத்தாரு.
அவர் இமைகள் ஒரு ரெண்டு தடவை வேகமா அடிச்சுக்கிச்சு.
அவர் கண்கள்ல குழப்பம் மொத்தமாத் திரண்டு நின்னுச்சு.
அவர் மனசு இப்போ 'பிரகாஷ்'ங்குற பேரைத் தேடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குப் புரிஞ்சுது.
யாரு இந்த பிரகாஷ்னு ஒரே குழப்பமா இருக்குற மாதிரி யோசிச்சாரு.
அவர் மண்டைக்குள்ள ஏதோ திங்கிங் வேகமா ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
"பிரகாஷா?" அவர் கொஞ்சம் இழுத்துக் கேட்டாரு.
"எந்த பிரகாஷ்?"
அவர் நெத்தியில லேசாச் சுருக்கம் விழுந்துச்சு.
அவர் அப்படி மண்டையைப் பிய்ச்சுக்குறதைப் பாக்க எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
நான் இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி சாய்ஞ்சு உக்காந்தேன்.
ரொம்பக் கேஷுவலா, ஏதோ ரொம்ப தெரிஞ்சவங்கள பத்திப் பேசுற மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"ஆமாங்க..." நான் புன்னகையோட சொன்னேன்.
"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி புதுசா செக்யூரிட்டி மாத்துனாங்களே, அப்போ வந்த செக்யூரிட்டிங்க..."
நான் அப்படி சொல்லும்போதே அவர் முகத்துல வர்ற மாற்றத்தைக் கவனிக்கத் தயாரா இருந்தேன்.
"அவன்தான்."
நான் தெளிவா முடிச்சேன்.
நான் 'செக்யூரிட்டி'னு சொன்ன அந்த நிமிஷம்.
கார்த்திக் முகம் ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.
அவர் புருவங்கள் ரெண்டும் ஆச்சரியத்துல மேல ஏறிடுச்சு.
அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஏதோ நான் ஏலியன் மொழியில பேசுன மாதிரி இருந்துச்சு.
"வாட்ச்மேனா?"
அவர் குரல் கொஞ்சம் உடைஞ்சு, சத்தமா வந்துச்சு.
அவரால் அதை நம்பவே முடியல.
ஒரு வாட்ச்மேன், அதுவும் நம்ம வீட்டுக்குள்ள வந்து ஸ்வீட்டைச் சாப்பிட்டானா?
அதுதான் அவர் மண்டைக்குள்ள ஓடுற கேள்வி.
நான் என் முகத்துல ஒரு சின்ன வெக்கம் வந்துச்சு.
"ஆமாங்க..." நான் மறுபடியும் கன்ஃபார்ம் பண்ணேன்.
கார்த்திக் சோஃபாவுல பின்னாடி சாஞ்சாரு.
அவர் வலது கையால நெத்தியை லேசாத் தேய்ச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் என்னைய ஒரு மாதிரி பாத்தாரு.
அவர் முகத்துல இப்போ ஆயிரம் கேள்விகள் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
"வாட்ச்மேன் எப்படிப் பவி டேஸ்ட் பண்ணான்?"
08-08-2026, 06:42 PM
-------------
Part 236:
-------------
"வாட்ச்மேன் எப்படிப் பவி டேஸ்ட் பண்ணான்?"
அவர் கேட்ட கேள்வி ரூம்க்குள்ள தெளிவா எதிரொலிச்சுது.
அவர் முகம் குழப்பத்தோட உச்சியில இருந்துச்சு.
அவர் கண்கள்ல ஒரு ஆச்சரியம்.
ஒரு செக்யூரிட்டி, அதுவும் நம்ம அபார்ட்மெண்ட் வாசல்ல நிக்குற ஒருத்தன்.
அவன் எப்படி இங்க வந்து டேஸ்ட் பண்ண முடியும்?
இதுதான் இப்போ அவர் மனசுல ஓடிட்டு இருக்குற ஒரே கேள்வி.
அவர் என்னையவே இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் பார்வையில எந்த ஒரு சந்தேகமும் இருக்குற மாதிரி தெரியல.
ஆனா அவருக்குச் சுத்தமா ஒன்னும் புரியல, அவ்வளவுதான்.
அவர் அப்படி உக்காந்து முழிக்குறதைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குச் என்னவோ ஆச்சு, ஒரு மாதிரி பாவமா, ஆனா சிரிப்பா இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள ஏதோ பட்டாம்பூச்சிகள் பறக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.
நான் என் சிரிப்பை வெளில காட்டிக்காம ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக்கிட்டேன்.
என் முகத்தை கேஷுவலா மாத்திக்கிட்டேன்.
நான் லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.
"அதுவா கார்த்திக்..."
நான் இயல்பா என் கதையை ஆரம்பிக்க ரெடியானேன்.
"காலைல வீட்டு வேலைலாம் முடிச்சுட்டு, நான் கிச்சன்ல வேலை பாத்துக்கிட்டு இருந்தேனா..."
"அப்போ கரெக்டா ஒரு பதினோரு மணி இருக்கும்..."
"திடீர்னு காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டுச்சு."
"யாரா இருக்கும்னு நெனச்சுக்கிட்டே நான் வந்து கதவைத் தொறந்தேன்."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, நிதானமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் நான் சொல்றதை அவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"வெளில பாத்தா செக்யூரிட்டி நின்னுகிட்டு இருந்தான்."
நான் அப்படி சொன்னதும் கார்த்திக் நெத்தியில லேசாச் சுருக்கம் விழுந்துச்சு.
"வாட்ச்மேன் எதுக்கு நம்ம வீட்டுக்கு வந்தான்?"
அவர் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டாரு.
"மெயின்டெய்னன்ஸ் பில் குடுக்குறதுக்கு வந்தாங்க கார்த்திக்."
நான் சுலபமா ஒரு பொய்யைச் சொல்லி முடிச்சேன்.
"இந்த மாசம் மெயின்டெய்னன்ஸ் பில் இன்னும் நம்ம கைக்கு வரலல?"
"அதை எல்லா வீட்டுக்கும் குடுத்துட்டு இருந்தான்."
"அப்படியே நம்ம வீட்டுக்கும் குடுக்க வந்தான்."
நான் சொன்ன ரீசன் கார்த்திக்குக்கு லாஜிக்கா பட்டுச்சு.
அவர் முகம் உடனே ரிலாக்ஸ் ஆகிடுச்சு.
"ஓ... பில் குடுக்க வந்தானா? சரி சரி..."
அவர் அதை நம்பிட்டாரு.
என் புருஷனை எவ்ளோ ஈஸியா ஏமாத்த முடியுதுனு நெனச்சப்போ எனக்கு ரொம்பத் த்ரில்லா இருந்துச்சு.
"அவன் பில் குடுக்க தான வந்தான்... அப்புறம் எப்படி ஹல்வா டேஸ்ட் பண்ணான்?"
அவர் பாயிண்ட்டுக்கு மறுபடியும் வந்தாரு.
நான் என் உதடுகளை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.
இப்போ நான் சொல்லப் போற விஷயம் தான் இப்போ ஹைலைட்.
"நான் கதவைத் தொறந்ததும்..."
நான் வார்த்தைகளை நேக்கா இழுத்தேன்.
"வீட்டுக்குள்ள இருந்த ஹல்வா வாசம் அப்படியே அவன் மூக்குல அடிச்சுது போல கார்த்திக்."
நான் அந்த 'வாசம்'ங்குற வார்த்தையை ரசிச்சுச் சொன்னேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும் கார்த்திக் என்ன நெனச்சிருப்பாருனு எனக்குத் தெரியும்.
நெய் உருகி, ஏலக்காய் மணத்தோட, சர்க்கரை பாகு கொதிக்குற அந்த இனிப்பான சமையல் வாசம்.
அந்த வாசம் தான் வீட்டுக்குள்ள நிறைஞ்சு இருந்துச்சுனு அவர் கற்பனை பண்ணிக்கிட்டாரு.
ஆனா எனக்குத் தான் நிஜம் தெரியும்.
அப்போ கதவைத் தொறந்தப்போ என் மேல இருந்து என்ன வாசம் வந்துச்சுனு எனக்குத் தான் தெரியும்.
நான் குளிச்சுட்டு, ரொம்ப அழகாப் புதுசா ஒரு புடவை கட்டியிருந்தேன்.
என் உடம்புல லேசான சோப் வாசம்.
என் கூந்தல்ல நான் வெச்சுருந்த அந்த மல்லிகைப்பூ வாசம்.
எல்லாத்தையும் விட... எனக்குள்ள இருந்து வந்த பெண் வாசம்.
என் உடம்பு ஒரு ஆம்பளைக்காக ஏங்கித் தவிச்சுக்கிட்டு இருந்தப்போ உண்டான அந்த ஈரம் கலந்த வாசம்.
அந்த நிஜமான தேன் வாசம்.
அது தான் பிரகாஷ் மூக்குல போய் அடிச்சுது.
நான் கார்த்திக் கண்ணை நேராப் பாத்துக்கிட்டே பேச்சைத் தொடர்ந்தேன்.
"அந்த வாசம் கொஞ்சம் தூக்கலா இருந்துச்சு கார்த்திக்."
"நான் கதவைத் தொறந்த உடனே, அவன் அப்படியே ஒரு செகண்ட் கண்ணை மூடி அந்த வாசத்தை உள்ள இழுத்தான்."
நான் பிரகாஷ் செஞ்சதை அப்படியே சமையல் கணக்குல மாத்திச் சொன்னேன்.
என் முகத்துல இருந்து, என் இடுப்பு வரைக்கும் அவனோட பார்வை ஊடுருவிப் போச்சு.
அவன் கண்கள்ல இருந்த அந்த வெறி எனக்கு நல்லாவே நியாபகம் இருக்கு.
"அவன் கண்ணை மூடி முகர்ந்து பாத்துட்டு, என்னையப் பாத்தான்."
நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணேன்.
"மேடம், வீட்டுக்குள்ள இருந்து நல்ல வாசம் வருது மேடம்னு கேட்டான். வாசனையே இவ்ளோ சூப்பரா இருக்கு மேடம்னு சொன்னான்."
"எனக்கு அப்படியே ஒரு மாதிரி கூச்சமா போச்சு."
நான் நிஜமாவே கூச்சப்படுற மாதிரி என் முகத்தை லேசாக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.
கார்த்திக் முகத்துல ஒரு சின்ன பெருமிதம்.
தன் பொண்டாட்டியோட சமையல் வாசத்தை ஒருத்தன் பாராட்டுறான்ங்குற மிதப்பு அவருக்கு.
"அப்படியா சொன்னான்?" அவர் கேட்டாரு.
"ஆமாங்க... வாசம் ரொம்பப் பிரமாதமா இருக்கு மேடம்னு உருகிட்டான்."
"அவன் அப்படிச் சொன்னதும் நான் ஒண்ணுமே சொல்லல."
"சும்மாப் புன்னகை பண்ணிட்டு, பில்லை வாங்கிக்கிட்டேன்."
நான் என் கைகளை காத்துல ஏதோ வாங்குற மாதிரி ஆக்ஷன் செஞ்சு காட்டுனேன்.
"சரி, பணத்தை சார் வந்ததும் தர்றேன்னு சொல்லிட்டு, நான் கதவைச் சாத்தப் போனேன் கார்த்திக்."
நான் பேச்சை நிறுத்திட்டு அவரைப் பாத்தேன்.
"அப்போ அவன் என்ன சொன்னான் தெரியுமா?"
"என்ன சொன்னான்?" கார்த்திக் ரொம்ப ஆர்வமாக் கேட்டாரு.
"மேடம்... நீங்க என்ன செய்றீங்கனு எனக்குத் தெரியல..."
"ஆனா அந்த வாசம் என்னை ஏதோ பண்ணுது மேடம்னு சொன்னான்."
நான் அந்த டயலாக்கை ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் அதைச் சாப்பாட்டுப் பசினு நம்பிட்டாரு.
ஆனா அது நிஜமான பசி.
என் உடம்பைத் தின்னு தீக்குறதுக்கான பசி.
பிரகாஷோட முரட்டுத்தனமான பசியை, என்னோட பசியையும் நான் இப்படி வார்த்தைகள்ல மாத்திச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.
"அவன் முகத்தைப் பாத்தப்போ எனக்கு அவ்ளோ பாவமா இருந்துச்சுங்க."
நான் ஒரு நல்ல பொண்ணு மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டேன்.
"அவன் மூஞ்சியில அவ்ளோ ஒரு ஏக்கம்."
"அந்த வாசத்தை முகர்ந்ததுல இருந்து, அவனுக்குள்ள ஒரு பெரிய தவிப்பு வந்துருச்சு."
"அவனுக்கு அது ரொம்ப பிடிச்சுருக்குனு அவன் கண்கள்லயே தெரிஞ்சுது."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் ரொம்ப உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"நான் முதல்ல அவனுக்குக் குடுக்கக் கூடாதுனு தான் கார்த்திக் நெனச்சேன்."
நான் தெளிவா இந்தக் பாயிண்ட்டைச் சொன்னேன்.
"இது நான் பார்த்துப் பார்த்துப் பக்குவமாச் செஞ்சது."
"அதை எப்படி ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட டேஸ்ட் பாக்க குடுக்குறதுனு எனக்கு ஒரு தயக்கம் இருந்துச்சு."
நான் சொல்லும்போதே என் மனசுக்குள்ள ஒரு குறும்பு ஓடுச்சு.
நான் என் கற்பை காப்பாத்திக்கணும்னு தான் முதல்ல நெனச்சேன்.
ஆனா அவன் என்ன தொட்டதும் நான் நெய் மாதிரி உருகிப் போயிட்டேன்னு கார்த்திக்குக்கு எங்கே தெரியப் போகுது.
"ஆனா கார்த்திக்... அவன் என்னையப் பாத்த அந்தப் பார்வை இருக்கே..."
நான் மெதுவா, ஒரு ரெட்டை அர்த்தத்துல சொன்னேன்.
"அவன் எவ்ளோ ஏங்கிப் போய் பாத்தான்னு எனக்குத் தான் தெரியும்."
நான் கார்த்திக் கண்ண நேராப் பாத்துக்கிட்டே பேசனேன்.
அவர் என் பேச்ச மட்டுமே, ஏதோ பெரிய கதையை கேக்குற மாதிரி கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"அவன் மூஞ்சியப் பாக்கவே எனக்கு ரொம்பப் பாவமா இருந்துச்சு."
"ரொம்ப ஆசையா கொஞ்சமாவது நான் டேஸ்ட் பண்ண கொடுக்க மாட்டன்ங்குற மாதிரி, ஒரு ஏக்கத்தோட பாத்தான்."
"அவனுக்குப் டேஸ்ட் பண்ணனும்னு ரொம்ப ஆசையா இருந்துச்சு போல கார்த்திக்."
நான் பேசப் பேச, என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷோட முகம் தான் வந்து போச்சு.
"அவன் அவளோ ஏக்கத்தோடு பாத்ததும், எனக்குள்ள கொஞ்சம் இரக்கம் வந்துருச்சு."
"நம்ம வீட்ல இவ்ளோ தித்திப்பா ஒரு பொருள் இருக்கு..."
"அவனும் ஆசையா கேக்குறான், சரி கொஞ்சூண்டு குடுத்துத் தான் பாப்பாமேனு தோணுச்சு."
நான் நல்லவ மாதிரி, தர்மம் பண்ணுற மாதிரி என்னையக் காட்டிக்கிட்டேன்.
ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு, என் கால விரிச்சு, அவனை என்ன ஓக்க விட்டத நான் எவ்ளோ சிம்பிளா ஒரு தர்மம் பண்ணுன மாதிரி சொல்லிட்டு இருக்கேன்.
"ஒரு சின்னக் கிண்ணத்துல எடுத்து குடுக்கலாம்னு தான் நான் முடிவே பண்ணேன் கார்த்திக்."
நான் என் கைகள வெச்சு ஒரு சின்னக் கிண்ணம் மாதிரி செஞ்சு காட்டுனேன்.
"அவனை அப்படியே வெளிலயே நிக்க வெச்சு, கொஞ்சம் டேஸ்ட் பண்ணக் குடுக்கலாம்னு தான் நெனச்சேன்."
"ஆனா..."
நான் மறுபடியும் ஒரு சின்ன பிரேக் விட்டேன்.
கார்த்திக் இப்போ முழுசா என் கதையோட ஒன்றிப் போயிருந்தாரு.
"ஆனா என்ன பவி?" அவர் ஆர்வமா கேட்டாரு.
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு, கேஷுவலா சொன்னேன்.
"நான் அவன்கிட்ட அங்கயே நில்லுனு சொல்றதுக்குள்ள..."
"நான் ம்ம்னு சொன்னதும், நான் ஏதோ அவனை உள்ள கூப்பிட்ட மாதிரி, அப்படியே வீட்டுக்குள்ள காலெடுத்து வெச்சுட்டான்."
நான் அந்த வார்த்தைய, அவன் காலெடுத்து வெச்சான்னு சொல்லி முடிச்சேன்.
அந்த வார்த்தை என் உதட்ட விட்டுப் பிரிஞ்ச உடனே, ஹால்ல ஒரு சின்ன மாற்றம் தெரிஞ்சுது.
கார்த்திக் முகத்துல அவ்ளோ நேரம் இருந்த அந்த ஆர்வம், அந்தச் சிரிப்பு, எதிர்பார்ப்பு எல்லாமே சட்டுனு மறைஞ்சுடுச்சு.
அவர் கண்கள்ல இப்போ ஒரு விதமான அதிர்ச்சியும், லேசான டென்ஷனும் எட்டிப் பாத்துச்சு.
ஒரு புருசனுக்கு வர்ற அந்த இயல்பான சந்தேகம், கொஞ்சம் கோபம்.
தன் பொண்டாட்டி தனியா இருக்குறப்போ, இன்னொரு சம்பந்தமே இல்லாத ஆள் எப்படி உள்ள வரலாம்ங்குற டென்ஷன்.
அவர் சோஃபாவுல லேசா நெளிஞ்சாரு.
அவர் உக்காந்திருந்த பொசிஷன மாத்தி, ரொம்ப நேராக் நிமிர்ந்து உக்காந்தாரு.
அவர் கைகள் ரெண்டும் அவர் தொடை மேல கொஞ்சம் டைட்டா அழுந்துச்சு.
"என்ன சொல்ற?" அவர் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கணீர்னு வந்துச்சு.
"வீட்டுக்குள்ள வந்தானா?"
அவர் கேட்ட விதத்துல ஒரு உரிமை, ஒரு பொசசிவ்னெஸ் தெரிஞ்சுது.
"அவன் எதுக்கு உள்ள வந்தான், என்னதான் ஹல்வா டேஸ்ட் பண்ணனும்னு எவ்ளோ கேட்டாலும் இல்ல ஆச இருந்தாலும்?"
"நீ மட்டும் தனியா வீட்ல இருக்கிறப்போ, எப்படி ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்ட?"
அவர் அடுத்தடுத்த கேள்விகளா கேட்டாரு.
அவர் குரல்ல ஒரு கண்டிப்பு இருந்துச்சு.
ஒரு சாதாரணப் பொண்ணா இருந்தா, புருஷன் இப்படி டென்ஷன் ஆகுறதப் பாத்து உடனே பயந்துருப்பா.
"ஐயையோ, நான் உள்ள வரச் சொல்லலங்க, அவனாத் தான் வந்துட்டான்"னு பதறிப் போய்ச் சொல்லிருப்பா.
தன்னத் தற்காத்துக்க ட்ரை பண்ணிருப்பா.
ஆனா எனக்கு?
எனக்கு ஒரு துளி கூடப் பயம் வரல.
அவர் இப்படிக் கோபப்படுறதப் பாக்கப் பாக்க, எனக்குள்ள திமிர் தான் வந்துச்சு.
இவ்ளோ நாளா என்னையக் கண்டுக்காம விட்டுட்டு, இப்போ நான் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்ட உடனே எப்படித் துடிக்குறாருனு இவர் மேல ஒரு கோவம் தான் வந்துச்சு.
என் மேல இவருக்கு இவ்ளோ அக்கறை இருக்கானு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
ஒரு நாளாவது என்கூட இவ்ளோ நேரம் பேசி இருப்பாரா, இப்போ பாரு, ஏதோ என் மேல அக்கறை இருக்குற மாதிரி வந்துட்டாரு.
அதே சமயம், எனக்குப் பிரகாஷ விட்டுக் குடுக்கவும் மனசு வரல.
நான் எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸா உக்காந்துருந்தேன்.
என் முகத்துல அந்தப் புன்னகைய நான் கொஞ்சம் கூட மாத்திக்கல.
இனிமையா, சாந்தமா அவர் கண்ண நேராப் பாத்தேன்.
அவர் என்னைக் கேக்குற கேள்விகளுக்கு, எந்த விதமான டிஃபென்சிவ் ஆன பதிலும் சொல்லக் கூடாதுனு நான் முடிவு பண்ணேன்.
அவரோட அந்த டென்ஷனக் கூலா ஹேண்டில் பண்ணனும்.
அதே நேரத்துல பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசணும்.
அவர்கிட்ட எல்லா உண்மையையும் நேரடியா சொல்லணும், ஆனா வேற மாதிரினு தோணுச்சு.
நான் என் தலைய லேசாச் சாய்த்து, செல்லமா அவர் முகத்தப் பாத்தேன்.
Part 236:
-------------
"வாட்ச்மேன் எப்படிப் பவி டேஸ்ட் பண்ணான்?"
அவர் கேட்ட கேள்வி ரூம்க்குள்ள தெளிவா எதிரொலிச்சுது.
அவர் முகம் குழப்பத்தோட உச்சியில இருந்துச்சு.
அவர் கண்கள்ல ஒரு ஆச்சரியம்.
ஒரு செக்யூரிட்டி, அதுவும் நம்ம அபார்ட்மெண்ட் வாசல்ல நிக்குற ஒருத்தன்.
அவன் எப்படி இங்க வந்து டேஸ்ட் பண்ண முடியும்?
இதுதான் இப்போ அவர் மனசுல ஓடிட்டு இருக்குற ஒரே கேள்வி.
அவர் என்னையவே இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் பார்வையில எந்த ஒரு சந்தேகமும் இருக்குற மாதிரி தெரியல.
ஆனா அவருக்குச் சுத்தமா ஒன்னும் புரியல, அவ்வளவுதான்.
அவர் அப்படி உக்காந்து முழிக்குறதைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குச் என்னவோ ஆச்சு, ஒரு மாதிரி பாவமா, ஆனா சிரிப்பா இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள ஏதோ பட்டாம்பூச்சிகள் பறக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.
நான் என் சிரிப்பை வெளில காட்டிக்காம ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக்கிட்டேன்.
என் முகத்தை கேஷுவலா மாத்திக்கிட்டேன்.
நான் லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.
"அதுவா கார்த்திக்..."
நான் இயல்பா என் கதையை ஆரம்பிக்க ரெடியானேன்.
"காலைல வீட்டு வேலைலாம் முடிச்சுட்டு, நான் கிச்சன்ல வேலை பாத்துக்கிட்டு இருந்தேனா..."
"அப்போ கரெக்டா ஒரு பதினோரு மணி இருக்கும்..."
"திடீர்னு காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டுச்சு."
"யாரா இருக்கும்னு நெனச்சுக்கிட்டே நான் வந்து கதவைத் தொறந்தேன்."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, நிதானமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் நான் சொல்றதை அவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"வெளில பாத்தா செக்யூரிட்டி நின்னுகிட்டு இருந்தான்."
நான் அப்படி சொன்னதும் கார்த்திக் நெத்தியில லேசாச் சுருக்கம் விழுந்துச்சு.
"வாட்ச்மேன் எதுக்கு நம்ம வீட்டுக்கு வந்தான்?"
அவர் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டாரு.
"மெயின்டெய்னன்ஸ் பில் குடுக்குறதுக்கு வந்தாங்க கார்த்திக்."
நான் சுலபமா ஒரு பொய்யைச் சொல்லி முடிச்சேன்.
"இந்த மாசம் மெயின்டெய்னன்ஸ் பில் இன்னும் நம்ம கைக்கு வரலல?"
"அதை எல்லா வீட்டுக்கும் குடுத்துட்டு இருந்தான்."
"அப்படியே நம்ம வீட்டுக்கும் குடுக்க வந்தான்."
நான் சொன்ன ரீசன் கார்த்திக்குக்கு லாஜிக்கா பட்டுச்சு.
அவர் முகம் உடனே ரிலாக்ஸ் ஆகிடுச்சு.
"ஓ... பில் குடுக்க வந்தானா? சரி சரி..."
அவர் அதை நம்பிட்டாரு.
என் புருஷனை எவ்ளோ ஈஸியா ஏமாத்த முடியுதுனு நெனச்சப்போ எனக்கு ரொம்பத் த்ரில்லா இருந்துச்சு.
"அவன் பில் குடுக்க தான வந்தான்... அப்புறம் எப்படி ஹல்வா டேஸ்ட் பண்ணான்?"
அவர் பாயிண்ட்டுக்கு மறுபடியும் வந்தாரு.
நான் என் உதடுகளை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.
இப்போ நான் சொல்லப் போற விஷயம் தான் இப்போ ஹைலைட்.
"நான் கதவைத் தொறந்ததும்..."
நான் வார்த்தைகளை நேக்கா இழுத்தேன்.
"வீட்டுக்குள்ள இருந்த ஹல்வா வாசம் அப்படியே அவன் மூக்குல அடிச்சுது போல கார்த்திக்."
நான் அந்த 'வாசம்'ங்குற வார்த்தையை ரசிச்சுச் சொன்னேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும் கார்த்திக் என்ன நெனச்சிருப்பாருனு எனக்குத் தெரியும்.
நெய் உருகி, ஏலக்காய் மணத்தோட, சர்க்கரை பாகு கொதிக்குற அந்த இனிப்பான சமையல் வாசம்.
அந்த வாசம் தான் வீட்டுக்குள்ள நிறைஞ்சு இருந்துச்சுனு அவர் கற்பனை பண்ணிக்கிட்டாரு.
ஆனா எனக்குத் தான் நிஜம் தெரியும்.
அப்போ கதவைத் தொறந்தப்போ என் மேல இருந்து என்ன வாசம் வந்துச்சுனு எனக்குத் தான் தெரியும்.
நான் குளிச்சுட்டு, ரொம்ப அழகாப் புதுசா ஒரு புடவை கட்டியிருந்தேன்.
என் உடம்புல லேசான சோப் வாசம்.
என் கூந்தல்ல நான் வெச்சுருந்த அந்த மல்லிகைப்பூ வாசம்.
எல்லாத்தையும் விட... எனக்குள்ள இருந்து வந்த பெண் வாசம்.
என் உடம்பு ஒரு ஆம்பளைக்காக ஏங்கித் தவிச்சுக்கிட்டு இருந்தப்போ உண்டான அந்த ஈரம் கலந்த வாசம்.
அந்த நிஜமான தேன் வாசம்.
அது தான் பிரகாஷ் மூக்குல போய் அடிச்சுது.
நான் கார்த்திக் கண்ணை நேராப் பாத்துக்கிட்டே பேச்சைத் தொடர்ந்தேன்.
"அந்த வாசம் கொஞ்சம் தூக்கலா இருந்துச்சு கார்த்திக்."
"நான் கதவைத் தொறந்த உடனே, அவன் அப்படியே ஒரு செகண்ட் கண்ணை மூடி அந்த வாசத்தை உள்ள இழுத்தான்."
நான் பிரகாஷ் செஞ்சதை அப்படியே சமையல் கணக்குல மாத்திச் சொன்னேன்.
என் முகத்துல இருந்து, என் இடுப்பு வரைக்கும் அவனோட பார்வை ஊடுருவிப் போச்சு.
அவன் கண்கள்ல இருந்த அந்த வெறி எனக்கு நல்லாவே நியாபகம் இருக்கு.
"அவன் கண்ணை மூடி முகர்ந்து பாத்துட்டு, என்னையப் பாத்தான்."
நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணேன்.
"மேடம், வீட்டுக்குள்ள இருந்து நல்ல வாசம் வருது மேடம்னு கேட்டான். வாசனையே இவ்ளோ சூப்பரா இருக்கு மேடம்னு சொன்னான்."
"எனக்கு அப்படியே ஒரு மாதிரி கூச்சமா போச்சு."
நான் நிஜமாவே கூச்சப்படுற மாதிரி என் முகத்தை லேசாக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.
கார்த்திக் முகத்துல ஒரு சின்ன பெருமிதம்.
தன் பொண்டாட்டியோட சமையல் வாசத்தை ஒருத்தன் பாராட்டுறான்ங்குற மிதப்பு அவருக்கு.
"அப்படியா சொன்னான்?" அவர் கேட்டாரு.
"ஆமாங்க... வாசம் ரொம்பப் பிரமாதமா இருக்கு மேடம்னு உருகிட்டான்."
"அவன் அப்படிச் சொன்னதும் நான் ஒண்ணுமே சொல்லல."
"சும்மாப் புன்னகை பண்ணிட்டு, பில்லை வாங்கிக்கிட்டேன்."
நான் என் கைகளை காத்துல ஏதோ வாங்குற மாதிரி ஆக்ஷன் செஞ்சு காட்டுனேன்.
"சரி, பணத்தை சார் வந்ததும் தர்றேன்னு சொல்லிட்டு, நான் கதவைச் சாத்தப் போனேன் கார்த்திக்."
நான் பேச்சை நிறுத்திட்டு அவரைப் பாத்தேன்.
"அப்போ அவன் என்ன சொன்னான் தெரியுமா?"
"என்ன சொன்னான்?" கார்த்திக் ரொம்ப ஆர்வமாக் கேட்டாரு.
"மேடம்... நீங்க என்ன செய்றீங்கனு எனக்குத் தெரியல..."
"ஆனா அந்த வாசம் என்னை ஏதோ பண்ணுது மேடம்னு சொன்னான்."
நான் அந்த டயலாக்கை ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் அதைச் சாப்பாட்டுப் பசினு நம்பிட்டாரு.
ஆனா அது நிஜமான பசி.
என் உடம்பைத் தின்னு தீக்குறதுக்கான பசி.
பிரகாஷோட முரட்டுத்தனமான பசியை, என்னோட பசியையும் நான் இப்படி வார்த்தைகள்ல மாத்திச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.
"அவன் முகத்தைப் பாத்தப்போ எனக்கு அவ்ளோ பாவமா இருந்துச்சுங்க."
நான் ஒரு நல்ல பொண்ணு மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டேன்.
"அவன் மூஞ்சியில அவ்ளோ ஒரு ஏக்கம்."
"அந்த வாசத்தை முகர்ந்ததுல இருந்து, அவனுக்குள்ள ஒரு பெரிய தவிப்பு வந்துருச்சு."
"அவனுக்கு அது ரொம்ப பிடிச்சுருக்குனு அவன் கண்கள்லயே தெரிஞ்சுது."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் ரொம்ப உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"நான் முதல்ல அவனுக்குக் குடுக்கக் கூடாதுனு தான் கார்த்திக் நெனச்சேன்."
நான் தெளிவா இந்தக் பாயிண்ட்டைச் சொன்னேன்.
"இது நான் பார்த்துப் பார்த்துப் பக்குவமாச் செஞ்சது."
"அதை எப்படி ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட டேஸ்ட் பாக்க குடுக்குறதுனு எனக்கு ஒரு தயக்கம் இருந்துச்சு."
நான் சொல்லும்போதே என் மனசுக்குள்ள ஒரு குறும்பு ஓடுச்சு.
நான் என் கற்பை காப்பாத்திக்கணும்னு தான் முதல்ல நெனச்சேன்.
ஆனா அவன் என்ன தொட்டதும் நான் நெய் மாதிரி உருகிப் போயிட்டேன்னு கார்த்திக்குக்கு எங்கே தெரியப் போகுது.
"ஆனா கார்த்திக்... அவன் என்னையப் பாத்த அந்தப் பார்வை இருக்கே..."
நான் மெதுவா, ஒரு ரெட்டை அர்த்தத்துல சொன்னேன்.
"அவன் எவ்ளோ ஏங்கிப் போய் பாத்தான்னு எனக்குத் தான் தெரியும்."
நான் கார்த்திக் கண்ண நேராப் பாத்துக்கிட்டே பேசனேன்.
அவர் என் பேச்ச மட்டுமே, ஏதோ பெரிய கதையை கேக்குற மாதிரி கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"அவன் மூஞ்சியப் பாக்கவே எனக்கு ரொம்பப் பாவமா இருந்துச்சு."
"ரொம்ப ஆசையா கொஞ்சமாவது நான் டேஸ்ட் பண்ண கொடுக்க மாட்டன்ங்குற மாதிரி, ஒரு ஏக்கத்தோட பாத்தான்."
"அவனுக்குப் டேஸ்ட் பண்ணனும்னு ரொம்ப ஆசையா இருந்துச்சு போல கார்த்திக்."
நான் பேசப் பேச, என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷோட முகம் தான் வந்து போச்சு.
"அவன் அவளோ ஏக்கத்தோடு பாத்ததும், எனக்குள்ள கொஞ்சம் இரக்கம் வந்துருச்சு."
"நம்ம வீட்ல இவ்ளோ தித்திப்பா ஒரு பொருள் இருக்கு..."
"அவனும் ஆசையா கேக்குறான், சரி கொஞ்சூண்டு குடுத்துத் தான் பாப்பாமேனு தோணுச்சு."
நான் நல்லவ மாதிரி, தர்மம் பண்ணுற மாதிரி என்னையக் காட்டிக்கிட்டேன்.
ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு, என் கால விரிச்சு, அவனை என்ன ஓக்க விட்டத நான் எவ்ளோ சிம்பிளா ஒரு தர்மம் பண்ணுன மாதிரி சொல்லிட்டு இருக்கேன்.
"ஒரு சின்னக் கிண்ணத்துல எடுத்து குடுக்கலாம்னு தான் நான் முடிவே பண்ணேன் கார்த்திக்."
நான் என் கைகள வெச்சு ஒரு சின்னக் கிண்ணம் மாதிரி செஞ்சு காட்டுனேன்.
"அவனை அப்படியே வெளிலயே நிக்க வெச்சு, கொஞ்சம் டேஸ்ட் பண்ணக் குடுக்கலாம்னு தான் நெனச்சேன்."
"ஆனா..."
நான் மறுபடியும் ஒரு சின்ன பிரேக் விட்டேன்.
கார்த்திக் இப்போ முழுசா என் கதையோட ஒன்றிப் போயிருந்தாரு.
"ஆனா என்ன பவி?" அவர் ஆர்வமா கேட்டாரு.
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு, கேஷுவலா சொன்னேன்.
"நான் அவன்கிட்ட அங்கயே நில்லுனு சொல்றதுக்குள்ள..."
"நான் ம்ம்னு சொன்னதும், நான் ஏதோ அவனை உள்ள கூப்பிட்ட மாதிரி, அப்படியே வீட்டுக்குள்ள காலெடுத்து வெச்சுட்டான்."
நான் அந்த வார்த்தைய, அவன் காலெடுத்து வெச்சான்னு சொல்லி முடிச்சேன்.
அந்த வார்த்தை என் உதட்ட விட்டுப் பிரிஞ்ச உடனே, ஹால்ல ஒரு சின்ன மாற்றம் தெரிஞ்சுது.
கார்த்திக் முகத்துல அவ்ளோ நேரம் இருந்த அந்த ஆர்வம், அந்தச் சிரிப்பு, எதிர்பார்ப்பு எல்லாமே சட்டுனு மறைஞ்சுடுச்சு.
அவர் கண்கள்ல இப்போ ஒரு விதமான அதிர்ச்சியும், லேசான டென்ஷனும் எட்டிப் பாத்துச்சு.
ஒரு புருசனுக்கு வர்ற அந்த இயல்பான சந்தேகம், கொஞ்சம் கோபம்.
தன் பொண்டாட்டி தனியா இருக்குறப்போ, இன்னொரு சம்பந்தமே இல்லாத ஆள் எப்படி உள்ள வரலாம்ங்குற டென்ஷன்.
அவர் சோஃபாவுல லேசா நெளிஞ்சாரு.
அவர் உக்காந்திருந்த பொசிஷன மாத்தி, ரொம்ப நேராக் நிமிர்ந்து உக்காந்தாரு.
அவர் கைகள் ரெண்டும் அவர் தொடை மேல கொஞ்சம் டைட்டா அழுந்துச்சு.
"என்ன சொல்ற?" அவர் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கணீர்னு வந்துச்சு.
"வீட்டுக்குள்ள வந்தானா?"
அவர் கேட்ட விதத்துல ஒரு உரிமை, ஒரு பொசசிவ்னெஸ் தெரிஞ்சுது.
"அவன் எதுக்கு உள்ள வந்தான், என்னதான் ஹல்வா டேஸ்ட் பண்ணனும்னு எவ்ளோ கேட்டாலும் இல்ல ஆச இருந்தாலும்?"
"நீ மட்டும் தனியா வீட்ல இருக்கிறப்போ, எப்படி ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்ட?"
அவர் அடுத்தடுத்த கேள்விகளா கேட்டாரு.
அவர் குரல்ல ஒரு கண்டிப்பு இருந்துச்சு.
ஒரு சாதாரணப் பொண்ணா இருந்தா, புருஷன் இப்படி டென்ஷன் ஆகுறதப் பாத்து உடனே பயந்துருப்பா.
"ஐயையோ, நான் உள்ள வரச் சொல்லலங்க, அவனாத் தான் வந்துட்டான்"னு பதறிப் போய்ச் சொல்லிருப்பா.
தன்னத் தற்காத்துக்க ட்ரை பண்ணிருப்பா.
ஆனா எனக்கு?
எனக்கு ஒரு துளி கூடப் பயம் வரல.
அவர் இப்படிக் கோபப்படுறதப் பாக்கப் பாக்க, எனக்குள்ள திமிர் தான் வந்துச்சு.
இவ்ளோ நாளா என்னையக் கண்டுக்காம விட்டுட்டு, இப்போ நான் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்ட உடனே எப்படித் துடிக்குறாருனு இவர் மேல ஒரு கோவம் தான் வந்துச்சு.
என் மேல இவருக்கு இவ்ளோ அக்கறை இருக்கானு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
ஒரு நாளாவது என்கூட இவ்ளோ நேரம் பேசி இருப்பாரா, இப்போ பாரு, ஏதோ என் மேல அக்கறை இருக்குற மாதிரி வந்துட்டாரு.
அதே சமயம், எனக்குப் பிரகாஷ விட்டுக் குடுக்கவும் மனசு வரல.
நான் எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸா உக்காந்துருந்தேன்.
என் முகத்துல அந்தப் புன்னகைய நான் கொஞ்சம் கூட மாத்திக்கல.
இனிமையா, சாந்தமா அவர் கண்ண நேராப் பாத்தேன்.
அவர் என்னைக் கேக்குற கேள்விகளுக்கு, எந்த விதமான டிஃபென்சிவ் ஆன பதிலும் சொல்லக் கூடாதுனு நான் முடிவு பண்ணேன்.
அவரோட அந்த டென்ஷனக் கூலா ஹேண்டில் பண்ணனும்.
அதே நேரத்துல பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசணும்.
அவர்கிட்ட எல்லா உண்மையையும் நேரடியா சொல்லணும், ஆனா வேற மாதிரினு தோணுச்சு.
நான் என் தலைய லேசாச் சாய்த்து, செல்லமா அவர் முகத்தப் பாத்தேன்.
08-08-2026, 06:44 PM
-------------------
Part 237 - 1:
-------------------
நான் என் தலைய சாய்த்து, செல்லமா அவர் முகத்தப் பாத்தேன்.
அவர் முகத்துல இப்போ லேசான கோபமும் பதற்றமும் சேர்ந்து ஒரு புது ரியாக்ஷனைக் கொடுத்துச்சு.
இத்தனை வருஷத்துல என் புருஷன் என் மேல இப்படி ஒரு பொசசிவ்னெஸ் காட்டுனதே கிடையாது.
எப்பவும் லேப்டாப்பும் கையுமா இருக்குற மனுஷன், இப்போ நான் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்டேன்னு சொன்னதும் துடிச்சுப் போயிட்டாரு.
அவர் துடிக்குறதப் பாக்கப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
ஒரு பக்கம் இவரு யாரோ தெரியாதவன, வீட்டுக்குள்ள விட்டேன்னு நெனச்சுக் கோபப்படுறாரு.
இன்னொரு பக்கம், இவரு கோபப்படுறதுக்குக் காரணமான அந்த வாட்ச்மேன் தான் எனக்கு எவ்ளோ சுகத்தக் குடுத்தான்ங்குற நிஜம் எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை வரவழைச்சுது.
நான் எந்தப் பதற்றமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸா சோஃபாவுல சாஞ்சு உக்காந்தேன்.
"என்னங்க நீங்க... இதுல என்ன இருக்கு, ஏன் இவ்ளோ பதட்டப்படுறீங்க?"
நான் கேஷுவலா, ஒரு புன்னகையோட கேட்டேன்.
கார்த்திக் என்னைய ஒரு மாதிரி முறைச்சுப் பாத்தாரு.
"பதட்டமா? பவி, நீ என்ன சின்னக் குழந்தையா?"
அவர் குரல்ல அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"செக்யூரிட்டியா இருந்தா என்ன, யாரா இருந்தா என்ன?"
"பின்ன முன்ன தெரியாத ஒரு ஆம்பளைய எப்படிடி நீ தனியா இருக்கிறப்போ வீட்டுக்குள்ள விடுவ?"
அவர் கறாரா, ஆனா பாசமா என்னைய கேட்டாரு.
நான் என் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.
"பின்ன முன்ன தெரியாத ஆளா? அவர் நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன்தான கார்த்திக்..."
நான் எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.
"யாரா வேணா இருக்கட்டும் பவி..."
"அவன் நல்லவனா கெட்டவனானு உனக்கு எப்படித் தெரியும்?"
"இப்போ இருக்குற காலத்துல யாரையும் இவ்ளோ ஈஸியா நம்பிடக் கூடாது."
அவர் எனக்கு உலக நடப்பச் சொல்லிக் குடுக்குற மாதிரி அட்வைஸ் பண்ணாரு.
அவர் அப்படி அட்வைஸ் பண்ணப் பண்ண, என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.
'அவன் எப்படிப்பட்டவனு எனக்குத் தெரியாதா கார்த்திக்?'
'அவன நான் என் உடம்பாலயே டெஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டேனே!'
'அவன் குத்துன குத்துல, அவன் எவ்ளோ பெரிய ஆளுனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும்.'
இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் எனக்குள்ள ஓடுனாலும், நான் வெளிய ரொம்பச் சாந்தமாப் பேசனேன்.
"என்ன கார்த்திக் நீங்க... நல்லவங்க எல்லாம் நான் நல்லவன்னு நெத்தியில சர்டிஃபிகேட்டா ஒட்டிட்டு வராங்க?"
நான் ஒரு குறும்புப் பார்வையோட அவரப் பாத்துக் கேட்டேன்.
கார்த்திக் கொஞ்சம் குழப்பமா என்னைப் பாத்தாரு.
"சர்டிஃபிகேட் இல்ல பவி... ஆனா ஒருத்தன் எப்படிப்பட்டவன்னு அவனப் பாத்தாலே கொஞ்சம் கெஸ் பண்ணலாம்ல?"
"நீ ஏதோ அவன் ரொம்ப தெரிஞ்சவங்க மாதிரி சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுற?"
அவர் கொஞ்சம் சந்தேகமாக் கேட்டாரு.
நான் லேசாச் சிரிச்சேன்.
"பின்ன சப்போர்ட் பண்ணாம என்னங்க பண்றது?"
"ஒருத்தங்க எப்படிப்பட்டவங்கனு வெளிய இருந்து பாத்தா மட்டும் பத்தாது..."
"அவங்கள பக்கத்துல இருந்து, நல்லா உன்னிப்பா கவனிக்கணும்."
நான் சொன்ன அந்த 'உன்னிப்பா கவனிக்கணும்'ங்குற வார்த்தையில ஆயிரம் அர்த்தம் ஒளிஞ்சு இருந்துச்சு.
நான் அவன எந்த அளவுக்குப் பக்கத்துல இருந்து கவனிச்சேன்னு எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் மட்டும் தான் தெரியும்.
அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னிய நான் என் கையால தொட்டு அளந்து பாத்துருக்கேன்.
அவன் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு இன்ச்சையும் நான் உன்னிப்பாப் பாத்துருக்கேன்.
கார்த்திக் நான் சொன்னதக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.
"என்ன பவி நீ... என்னென்னமோ சொல்ற?"
"ஆமாங்க... நான் கவனிச்ச வரைக்கும் அவர் ரொம்ப நல்லவர்தான்."
நான் கொஞ்சம் கூடத் தயங்காம சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.
"அவரு வேலைக்கு வந்து ஒரு ரெண்டு மாசம் ஆகுமா கார்த்திக்?"
நான் பேச்ச அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு போனேன்.
"அப்டியா... ஆமா ஒரு ரெண்டு மாசம் இருக்கும்... அப்போதான செக்யூரிட்டிலாம் மாத்துனாங்க... அதுக்கு என்ன இப்போ?"
"அப்போ இருந்து நான் அவங்களலாம் கவனிச்சுட்டு தான் இருக்கேன்..."
நான் என் பார்வைய சீரியஸா மாத்திக்கிட்டேன்.
"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல ஒரு ஏழெட்டு செக்யூரிட்டி வேலை பாக்குறாங்க தான?"
நான் கார்த்திக்கப் பாத்துக் கேட்டேன்.
"ஆமா, ஷிஃப்டுக்கு நாலு பேருனு மாத்தி மாத்தி வருவாங்க..."
அவர் எதார்த்தமா சொன்னாரு.
"அவங்க எல்லாரும் எப்படி வேலை பாக்குறாங்கனு நீங்க நோட் பண்ணிருக்கீங்களா?"
கார்த்திக் லேசா முழிச்சாரு.
"நான் எங்க நோட் பண்றது?"
"நான் ஆபிஸ் போறப்போ கேட் தொறப்பாங்க, வர்றப்போ கேட் தொறப்பாங்க..."
"அது மட்டும் தான் எனக்குத் தெரியும்."
அவர் ரொம்ப இயல்பா பதில் சொன்னாரு.
"அதுதாங்க... மத்த வாட்ச்மேன் எல்லாரும் நீங்க சொல்ற மாதிரி தான்."
"சேர்ல உக்காந்துக்கிட்டு, எப்பவும் போன் நோண்டிக்கிட்டு இருப்பாங்க."
"யாராவது வண்டி ஹாரன் அடிச்சா, ஏதோ மெஷின் மாதிரி எந்திரிச்சு வந்து கேட்டத் தொறப்பாங்க."
"அவங்களுக்கு நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல யார் இருக்கா, யார் வர்றா, யார் போறானு எந்த ஒரு அக்கறையும் கிடையாது."
"யார் மூஞ்சியையும் நிமிர்ந்து கூட பாக்க மாட்டாங்க."
"ஏதோ டியூட்டிய பாத்தோமா, சம்பளத்த வாங்குனோமானு தான் இருப்பாங்க."
"அவங்களப் பொறுத்தவரைக்கும் நம்மலாம் வெறும் பிளாட் நம்பர்ஸ், அது மட்டும் தான்."
நான் மத்த செக்யூரிட்டிங்கள பத்தி ரொம்ப கேஷுவலா ஒரு கம்ப்ளைன்ட் மாதிரி சொன்னேன்.
"எந்த வண்டி உள்ள வருது, எந்த வண்டி வெளிய போகுதுனு கூட சில நேரம் அவங்களுக்குத் தெரியாது."
"பார்சல் காரங்க வந்தா கூட அவங்க பாட்டுக்கு உள்ள அனுப்பி விட்டுருவாங்க."
"நாமலாம் யாருனு கூட அவங்களுக்கு நியாபகம் இருக்காது."
"ஒரு நாலு நாள் தொடர்ந்து பாத்தா கூட, அஞ்சாவது நாள் நீங்க எந்த பிளாட்னு கேப்பாங்க."
நான் சீரியஸா கார்த்திக்கப் பாத்து பேசனேன்.
"ஆனா இந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷ் இருக்காருல..."
நான் அந்தப் பேர சொல்லும்போதே என் குரல்ல ஒரு சாஃப்ட்னஸ் வந்துச்சு.
"அவர் மத்தவங்க மாதிரி கிடையாது கார்த்திக்."
கார்த்திக் இப்போ இன்னும் உன்னிப்பா நான் சொல்றதக் கேக்க ஆரம்பிச்சாரு.
"அவர் டியூட்டில இருக்குறப்போ, அந்த கேட்ல நடக்குற எல்லாத்தையும் கரெக்டா கவனிப்பாரு."
"யார் வெளில போறா, யார் உள்ள வர்றானு அவருக்குத் தெளிவாத் தெரியும்."
"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ஒவ்வொருத்தர் மூஞ்சியையும் அவருக்கு நல்லாத் தெரியும்."
"யார் எந்த வண்டில போறாங்க, எப்போ வருவாங்கனு அவருக்கு பிங்கர் டிப்ஸ்ல தெரியும்."
"மத்த வாட்ச்மேன் மாதிரி கேபின்ல முடங்கி கிடக்க மாட்டாரு."
"எப்பவும் வெளிய நின்னு, சுத்தி என்ன நடக்குதுனு பாத்துக்கிட்டே இருப்பான்."
"யாராச்சும் ஏதாது தூக்கிட்டு வந்தா உடனே ஓடிப் போய் ஹெல்ப் பண்ணுவாரு."
"ஒரு செக்யூரிட்டி மாதிரி இல்லாம, நம்ம வீட்ல ஒருத்தர் மாதிரி நடந்துக்குவானரு."
"அதுலயும் குறிப்பா..."
நான் வார்த்தைகள கொஞ்சம் இழுத்து, என் கீழ் உதட்ட லேசா கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"அவரு என்னையத் தான் ரொம்ப ஸ்பெஷலா கவனிப்பாரு கார்த்திக்..."
நான் அந்த வார்த்தையச் சொன்னதும் கார்த்திக் புருவம் மறுபடியும் மேல ஏறுச்சு.
"ஸ்பெஷலா கவனிப்பானா? என்ன சொல்ற?"
அவர் குரல்ல இப்போ ஒரு சின்னத் தவிப்பு.
"ஆமாங்க... ஆரம்பத்துல நான் எப்ப கீழ போனாலும் சரி, வெளிய போனாலும் சரி..."
"அவன் கண்ணு என் மேலயே தான் இருக்கும்."
நான் எதார்த்தமா சொல்ற மாதிரி சொன்னேன்.
கார்த்திக் இப்போ முன்னாடி இருந்தத விட இன்னும் கொஞ்சம் டென்ஷன் ஆனாரு.
"உன் மேலயே கண்ணா இருப்பானா? இத நீ எங்கிட்ட சொல்லவே இல்ல?"
"அவன் எதுக்கு உன்னைய அப்படிப் பாக்கணும் பவி?"
அவர் ஒரு புருஷனுக்கே உண்டான அந்த உரிமைல கேட்டாரு.
அவர் அப்படி கேட்டதும், நான் கொஞ்ச நேரம் அமைதியா அவரைப் பாத்தேன்.
என் முகத்துல எந்த ஒரு கோபமும் இல்ல.
சாந்தமா, ஒரு சின்னப் புன்னகையோட அவரைப் பாத்தேன்.
"நான் சொல்லலயா கார்த்திக்?" நான் மெதுவா, இதமான குரல்ல கேட்டேன்.
"இல்லயே பவி... நீ எங்கிட்ட இதப் பத்தி ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லலையே..." அவர் குழப்பமாச் சொன்னாரு.
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.
என் கைகளை ரெண்டையும் மடியில வெச்சுக்கிட்டு, லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.
"நான் எவ்ளோ விஷயங்களை உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு நெனச்சிருக்கேன் தெரியுமா?"
"ஆனா நீங்க என்னைக்காவது என்கிட்ட இதையெல்லாம் கேட்டுருக்கீங்களா?"
நான் பக்குவமா ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா பேசுனேன்.
"டெய்லி நீங்க ஆபிஸ் முடிச்சுட்டு வர்றப்போ, நான் எவ்ளோ ஆசையா உங்களுக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருப்பேன்..."
"இன்னைக்கு நாள் பூரா என்ன நடந்துச்சு, அபார்ட்மெண்ட்ல யார் யார் என்ன பேசுனாங்கனு எல்லாம் உங்ககிட்ட ஷேர் பண்ணிக்கணும்னு எனக்கு எவ்ளோ ஆசையா இருக்கும்."
"ஆனா நீங்க வீட்டுக்குள்ள வந்த உடனே, உங்க உலகமே வேறயாத் தான இருக்கும்?"
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகம் லேசாச் சுருங்குச்சு.
"உடனே லேப்டாப்பைத் தொறந்து வெச்சுக்கிட்டு, மீட்டிங், மெயில்னு எப்பவும் பிஸியாத் தான இருப்பீங்க?"
"இல்லனா, ரொம்ப டயர்டா இருக்கு பவி, நான் தூங்கப் போறேன்னு சொல்லிட்டுப் படுத்துக்குவீங்க."
"நான் ஒருவேளை ஆசையா உங்ககிட்ட வந்து ஏதாச்சும் பேச ஆரம்பிச்சா கூட..."
"உங்க கண்ணு அந்த லேப்டாப் ஸ்க்ரீன்ல தான் இருக்கும், இல்லனா உங்க போன்ல இருக்கும்."
"நான் என்ன பேசுறேன்னு கூட முழுசாக் கேக்காம, 'ஹ்ம்ம்... ஓ... அப்படியானு' ஏதோ கடமைக்குப் பதில் சொல்வீங்க."
நான் எந்தக் கோபமும் இல்லாம, அமைதியா, ஒரு சின்ன ஏக்கத்தோட இதையெல்லாம் சொன்னேன்.
"என்னைக்காவது நீங்க ஃப்ரீயா உக்காந்து, 'பவி, இன்னைக்கு உன் நாள் எப்படிப் போச்சு?'னு கேட்டுருக்கீங்களா?"
"யாராவது என்னைய ஏதாச்சும் சொன்னாங்களானு, என்னைக்காவது அக்கறையா விசாரிச்சுருக்கீங்களா கார்த்திக்?"
என் வார்த்தைகள் மென்மையா இருந்தாலும், அதுல இருந்த உண்மை அவரைப் போய் நச்சுனு அடிச்சுது.
கார்த்திக் நான் சொல்றதைக் கேட்டு ஒரு நிமிஷம் அப்படியே அமைதி ஆயிட்டாரு.
அவர் முகத்துல ஒரு குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.
"சாரி பவி... நான் நிஜமாவே ஆபிஸ் டென்ஷன்ல உன்னை கவனிக்காம விட்டுட்டேன்..."
"நான் அப்படி இருந்திருக்கக் கூடாது..."னு சொன்னாரு.
"பரவால்ல கார்த்திக்... நான் அதுக்காகக் கோபப்படல."
நான் பெருந்தன்மையா, அவரை மன்னிக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"ஆனா அதனாலதான், இங்க நடக்குற சின்னச் சின்ன விஷயங்களை எல்லாம் நான் உங்ககிட்ட சொல்றதையே விட்டுட்டேன்."
"உங்களுக்கு எதுக்கு தேவையில்லாத டென்ஷன்னு நானே மனசுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டேன். இப்போ கூட அந்த ஹல்வாவ பத்தி நீங்க இவ்ளோ கேட்டதுக்காகத்தான் சொல்றேன்"
நான் சொன்னதும், அவர் என்னைய அமைதியா பாத்தாரு.
"இனிமே நான் கேக்குறேன், உன்கூட டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணுறேன்."
"ஆனா, இப்போ சொல்லு... அவன் எதுக்கு உன்னைய அப்படி உத்துப் பாக்கணும்?"
அவர் மறுபடியும் தன்னோட அந்தப் பொசசிவ்வான கேள்விக்கே வந்தாரு.
அவர் அப்படி கேக்குறதப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பா வந்துச்சு.
அவன் எதுக்கு என்னையப் பாக்குறான்னு எனக்குத் தெரியாதா என்ன?
என் ட்ரேஸ்க்குள்ள இருந்து முட்டிக்கிட்டு நிக்கிற என் முலைகளப் பாப்பான்.
நான் புடவை கட்டியிருந்தா, என் இடுப்பு மடிப்பையும் அந்தத் தொப்புள் குழியையும் வெறிச்சுப் பாப்பான்.
அவன் கண்ணு எப்பவும் என்னோட அந்தச் சென்சிட்டிவான எடங்கள்ல தான் மேயும்.
ஆனா இத நான் கார்த்திக்கிட்ட அப்படியே சொல்ல முடியுமா?
அவன் என் உடம்பப் பாக்குறான், நானும் அவனுக்கு அதக் காட்டி ரசிக்கிறேன்னு சொன்னா இவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக்கே வந்துடும்.
நான் என் முகத்துல ஒரு சிரிப்பக் கொண்டு வந்தேன்.
"எதுக்குப் பாக்குறானா? எல்லாம் என் சேஃப்டிக்குத் தாங்க..."
நான் கூலா, எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம அந்தப் பதிலை சொன்னேன்.
கார்த்திக் என்னைய நம்ப முடியாமப் பாத்தாரு.
"சேஃப்டிக்கா? வாட்ச்மேன் உன்னைய அப்படி பாக்குறது உன் சேஃப்டிக்கானு சொல்ற?"
அவர் குரல்ல இன்னும் அந்தச் சந்தேகம் முழுசாப் போகல.
"அவர் தப்பா பாக்கல கார்த்திக்... நான் எங்க போறேன், எப்படி வர்றேன்னு பாதுகாப்புக்காக பாக்குற மாதிரி தான் தெரிஞ்சுது."
நான் பிரகாஷோட அந்த காமப் பார்வைய, நேக்கா ஒரு செக்யூரிட்டியோட டியூட்டியா மாத்திட்டேன்.
நான் கார்த்திக் கண்ண நேராப் பாத்துப் பேசனேன்.
"அவர் பாக்குற விதம் எப்படி இருக்கும் தெரியுமா?"
"நான் மாடியில இருந்து கீழ எறங்குன உடனே, அவர் கேபின்ல இருந்து சட்டுனு வெளிய வந்து நிப்பாரு."
"நான் கேட்டைத் தாண்டி வெளிய போற வரைக்கும் அவரோட கண்ணு என் மேலயே தான் இருக்கும்."
"ஆனா அது ஏதோ தப்பான பார்வை கிடையாது கார்த்திக்."
"நான் பத்திரமாப் போறேனா, எனக்கு முன்னாடி பின்னாடி ஏதாச்சும் வண்டி வருதான்னு பாக்குற பார்வை அது."
"என்னோட ஒவ்வொரு அசைவையும் நோட் பண்ணிகிட்டே ஒரு செக்யூரிட்டி வளையம் மாதிரி எப்பவும் உஷாரா நிப்பாரு."
"அவர் அப்படி நிக்குறதப் பாக்கும்போதே, எனக்கு தைரியமா இருக்கும் தெரியுமா?"
"நம்மளப் பாதுகாக்க, நமக்காக ஒருத்தரு இருக்காங்குற ஃபீல் அது."
நான் வெளில கார்த்திக்கிட்ட இப்படி டீசண்டா கதை விட்டுட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஓடுன படம் வேற.
அவன் என்னையத் தப்பாப் பாக்கலயா?
அவன் என்னையப் பாக்குற ஒவ்வொரு பார்வையிலயும் என்னோட துணிய கண்ணாலயே உரிச்சுப் பாப்பானே!
நான் நடக்கும்போது என் முலைகள் லேசா குலுங்குறத அவன் கண்ணு எவ்ளோ வெறியாப் பாக்கும்னு எனக்குத் தான தெரியும்.
என் இடுப்பு மடிப்பை அவன் முழுங்குற மாதிரிப் பாக்குறப்போ, அவன் சுன்னி அந்தப் பேண்ட்டுக்குள்ள ஒரு இரும்புத் தடி மாதிரிப் புடைச்சுக்கிட்டு நிக்குமே.
அவனோட அந்த வெறித்தனமான பார்வைல, நான் எவ்ளோ தடவ கூசிப் போயிருக்கேன்.
ஆரம்பத்துல அவனை எவ்ளோ திட்டியிருக்கேன்.
ஆனா அத நான் எப்டி என் புருஷன்கிட்ட சொல்ல முடியும்?
நான் மறுபடியும் முகத்தை இன்னசென்ட்டா மாத்திக்கிட்டேன்.
"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல எவ்ளோ லேடீஸ் இருக்காங்க..."
"ஆனா அவரு என் மேல மட்டும் ஒரு தனி அக்கறை வெச்சுருக்காரு கார்த்திக்."
"ஏன் தெரியுமா?"
நான் அவர் கண்ண நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.
"ஏன் பவி?" அவர் ரொம்ப ஆர்வமா கேட்டாரு.
"அவரு புதுசா வேலைக்கு வந்தப்போ, மத்தவங்கலாம் அவர எல்லாரும் அலட்சியமாத் தான் பாத்தாங்க?"
"ஆனா நான் தான் அவர்கிட்ட ஒரு மதிப்புக் குடுத்து, அன்பாப் பேசுனேன்?"
"அதுனால, அவருக்கு என் மேல ஒரு தனி மரியாதை."
"தன்னைய மதிக்குறாங்களேங்குற ஒரு பெரிய விசுவாசம் கார்த்திக்."
"அந்த விசுவாசத்துல தான் அவரு என்னைய அவ்ளோ பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டார் போல."
"நான் ஏதாச்சும் பொருள் தூக்கிட்டு வந்தா, தூரத்துல இருந்தே ஓடி வந்து வாங்குவார்."
"நான் லிஃப்ட்க்குள்ள போற வரைக்கும் நின்ன எடத்துல இருந்து நகராம என்னையே பாத்துக்கிட்டே இருப்பாரு."
"அது ஏதோ ஒரு பெரிய ஆள, மரியாதையா பாக்குற மாதிரி ஒரு மரியாதையான பார்வைங்க..."
நான் சொன்ன இந்த லாஸ்ட் டயலாக் எனக்கே கொஞ்சம் ஓவராத் தான் பட்டுச்சு.
அவன் என்னைய பெரிய ஆள, மரியாதையா பாத்தான்?
அவன் என்னைய ஒரு செக்ஸ் பொம்மை மாதிரித் தான வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.
ஆனா கார்த்திக் மூஞ்சியப் பாத்தா, நான் சொன்ன இந்த அண்டப்புளுகை அவர் முழுசா நம்பிட்டாருனு தெரிஞ்சுது.
நான் சொல்லச் சொல்ல கார்த்திக் முகத்துல இருந்த டென்ஷன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் குறைய ஆரம்பிச்சுது.
அவர் மூஞ்சியில இருந்த அந்த இறுக்கம் தளர்ந்து, ஒரு லேசான புரிதல் வந்துச்சு.
அவர் நான் சொல்றத ஏதோ ரொம்ப லாஜிக்கா இருக்கேனு முழுசா ஏத்துக்கிட்டாரு.
தன் பொண்டாட்டியோட அன்பான குணத்தால தான், அந்த வாட்ச்மேன் இப்படி விசுவாசமா ஒரு நாய் மாதிரி இருக்கான்னு அவர் நெனச்சுக்கிட்டாரு.
"அப்படியா பவி? அவன் அவ்ளோ சின்சியரா வேலை பாக்குறானா?"
அவர் குரல்ல இப்போ சந்தேகம் போய், ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் வந்துருச்சு.
"பின்ன? அவரு தன் வேலைய எவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா செய்றாரு தெரியுமா?"
நான் உடனே பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுனேன்.
"ஒரு வாட்ச்மேன் வேலைய மட்டும் அவர் பாக்கல..."
"நம்ம வீட்ல இருக்குற ஒரு ஆளு மாதிரி என்னைப் பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டாரு கார்த்திக்."
"இப்போ அவர் இருக்குற வரைக்கும் எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்ல, இந்த அபார்ட்மெண்ட்ல."
நான் ரொம்ப ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள, அவன் என்னைய எப்படிப் 'பத்திரமா' பெட்ல வெச்சுப் பாத்துக்கிட்டான்னு நெனச்சுக்கிட்டேன்.
அவன் என்னையப் பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டதுக்காக, நான் அவனுக்குக் குடுத்த கூலி எவ்ளோ பெருசுனு கார்த்திக்குக்கு எங்க தெரியப் போகுது?
அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் ஆயுதத்தால என்னையப் பதம்பாத்து, என்னைய ஒரு முழுப் பொண்ணா ஃபீல் பண்ண வெச்சானே.
அந்த முரட்டுத்தனமான சுகத்த நெனக்கும்போதே, என் தொடை இடுக்குல லேசா ஒரு ஈரம் கசியுற மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் ஒரு கள்ளச் சிரிப்போட கார்த்திக்கையே உத்துப் பாத்தேன்.
கார்த்திக் லேசாத் தலைய ஆட்டுனாரு.
அவர் முகத்துல இப்போ பொசசிவ்னெஸ் மொத்தமாப் போய், ஒரு லேசான நிம்மதி வந்துருச்சு.
தன் பொண்டாட்டிய ஒரு வாட்ச்மேன் அவ்ளோ பத்திரமாப் பாதுகாக்குறான்னு நெனச்சு அவருக்குப் பெருமையா இருந்திருக்கும் போல.
அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.
"சரி பவி... அவன் சின்சியரா வேலை பாக்குறான்னா ஓகே..."
"இப்போலாம் அப்படி ஒரு விசுவாசமான ஆளுங்கள பாக்குறதே ரொம்ப கஷ்டம்."
அவர் பிரகாஷப் பாராட்டுனாரு.
உங்க பொண்டாட்டிய ஓத்தவனுக்கு இப்படி ஒரு சர்டிஃபிகேட் குடுக்குறாரேனு எனக்குச் சிரிப்பா வந்துச்சு.
"ஆனா..." அவர் லேசா நிறுத்துனாரு.
"அதுக்காக வீட்டுக்குள்ள வர அளவுக்கு அவன் என்ன அவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணிட்டான், அவன் பண்ணதுலாம் அவனோட வேல தான?"
அவர் இன்னும் கொஞ்சம் கன்வின்ஸ் ஆகாமக் கேட்டாரு.
வீட்டுக்குள்ள ஒரு வாட்ச்மேன் வரக் கூடாதுங்குற அந்த ரூல்ஸ், இன்னும் அவர் மைண்ட்ல ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்கான டோஸ் குடுக்க முடிவு பண்ணேன்.
நான் என் கைகளச் சோஃபாவுல ஊனி, லேசா முன்னாடி வந்தேன்.
"உங்களுக்கு அந்தப் பிரிண்டர் டெவ்லிரி வந்த நாள் நியாபகம் இருக்கா கார்த்திக்?"
நான் நேக்கா ஒரு பழைய இன்சிடென்ட்ட ஓபன் பண்ணேன்.
Part 237 - 1:
-------------------
நான் என் தலைய சாய்த்து, செல்லமா அவர் முகத்தப் பாத்தேன்.
அவர் முகத்துல இப்போ லேசான கோபமும் பதற்றமும் சேர்ந்து ஒரு புது ரியாக்ஷனைக் கொடுத்துச்சு.
இத்தனை வருஷத்துல என் புருஷன் என் மேல இப்படி ஒரு பொசசிவ்னெஸ் காட்டுனதே கிடையாது.
எப்பவும் லேப்டாப்பும் கையுமா இருக்குற மனுஷன், இப்போ நான் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன உள்ள விட்டேன்னு சொன்னதும் துடிச்சுப் போயிட்டாரு.
அவர் துடிக்குறதப் பாக்கப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள அவ்ளோ வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
ஒரு பக்கம் இவரு யாரோ தெரியாதவன, வீட்டுக்குள்ள விட்டேன்னு நெனச்சுக் கோபப்படுறாரு.
இன்னொரு பக்கம், இவரு கோபப்படுறதுக்குக் காரணமான அந்த வாட்ச்மேன் தான் எனக்கு எவ்ளோ சுகத்தக் குடுத்தான்ங்குற நிஜம் எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு மாற்றத்தை வரவழைச்சுது.
நான் எந்தப் பதற்றமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸா சோஃபாவுல சாஞ்சு உக்காந்தேன்.
"என்னங்க நீங்க... இதுல என்ன இருக்கு, ஏன் இவ்ளோ பதட்டப்படுறீங்க?"
நான் கேஷுவலா, ஒரு புன்னகையோட கேட்டேன்.
கார்த்திக் என்னைய ஒரு மாதிரி முறைச்சுப் பாத்தாரு.
"பதட்டமா? பவி, நீ என்ன சின்னக் குழந்தையா?"
அவர் குரல்ல அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"செக்யூரிட்டியா இருந்தா என்ன, யாரா இருந்தா என்ன?"
"பின்ன முன்ன தெரியாத ஒரு ஆம்பளைய எப்படிடி நீ தனியா இருக்கிறப்போ வீட்டுக்குள்ள விடுவ?"
அவர் கறாரா, ஆனா பாசமா என்னைய கேட்டாரு.
நான் என் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.
"பின்ன முன்ன தெரியாத ஆளா? அவர் நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் வாட்ச்மேன்தான கார்த்திக்..."
நான் எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.
"யாரா வேணா இருக்கட்டும் பவி..."
"அவன் நல்லவனா கெட்டவனானு உனக்கு எப்படித் தெரியும்?"
"இப்போ இருக்குற காலத்துல யாரையும் இவ்ளோ ஈஸியா நம்பிடக் கூடாது."
அவர் எனக்கு உலக நடப்பச் சொல்லிக் குடுக்குற மாதிரி அட்வைஸ் பண்ணாரு.
அவர் அப்படி அட்வைஸ் பண்ணப் பண்ண, என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.
'அவன் எப்படிப்பட்டவனு எனக்குத் தெரியாதா கார்த்திக்?'
'அவன நான் என் உடம்பாலயே டெஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டேனே!'
'அவன் குத்துன குத்துல, அவன் எவ்ளோ பெரிய ஆளுனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும்.'
இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் எனக்குள்ள ஓடுனாலும், நான் வெளிய ரொம்பச் சாந்தமாப் பேசனேன்.
"என்ன கார்த்திக் நீங்க... நல்லவங்க எல்லாம் நான் நல்லவன்னு நெத்தியில சர்டிஃபிகேட்டா ஒட்டிட்டு வராங்க?"
நான் ஒரு குறும்புப் பார்வையோட அவரப் பாத்துக் கேட்டேன்.
கார்த்திக் கொஞ்சம் குழப்பமா என்னைப் பாத்தாரு.
"சர்டிஃபிகேட் இல்ல பவி... ஆனா ஒருத்தன் எப்படிப்பட்டவன்னு அவனப் பாத்தாலே கொஞ்சம் கெஸ் பண்ணலாம்ல?"
"நீ ஏதோ அவன் ரொம்ப தெரிஞ்சவங்க மாதிரி சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுற?"
அவர் கொஞ்சம் சந்தேகமாக் கேட்டாரு.
நான் லேசாச் சிரிச்சேன்.
"பின்ன சப்போர்ட் பண்ணாம என்னங்க பண்றது?"
"ஒருத்தங்க எப்படிப்பட்டவங்கனு வெளிய இருந்து பாத்தா மட்டும் பத்தாது..."
"அவங்கள பக்கத்துல இருந்து, நல்லா உன்னிப்பா கவனிக்கணும்."
நான் சொன்ன அந்த 'உன்னிப்பா கவனிக்கணும்'ங்குற வார்த்தையில ஆயிரம் அர்த்தம் ஒளிஞ்சு இருந்துச்சு.
நான் அவன எந்த அளவுக்குப் பக்கத்துல இருந்து கவனிச்சேன்னு எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் மட்டும் தான் தெரியும்.
அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் சுன்னிய நான் என் கையால தொட்டு அளந்து பாத்துருக்கேன்.
அவன் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு இன்ச்சையும் நான் உன்னிப்பாப் பாத்துருக்கேன்.
கார்த்திக் நான் சொன்னதக் கேட்டு லேசா நெளிஞ்சாரு.
"என்ன பவி நீ... என்னென்னமோ சொல்ற?"
"ஆமாங்க... நான் கவனிச்ச வரைக்கும் அவர் ரொம்ப நல்லவர்தான்."
நான் கொஞ்சம் கூடத் தயங்காம சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.
"அவரு வேலைக்கு வந்து ஒரு ரெண்டு மாசம் ஆகுமா கார்த்திக்?"
நான் பேச்ச அடுத்த கட்டத்துக்குக் கொண்டு போனேன்.
"அப்டியா... ஆமா ஒரு ரெண்டு மாசம் இருக்கும்... அப்போதான செக்யூரிட்டிலாம் மாத்துனாங்க... அதுக்கு என்ன இப்போ?"
"அப்போ இருந்து நான் அவங்களலாம் கவனிச்சுட்டு தான் இருக்கேன்..."
நான் என் பார்வைய சீரியஸா மாத்திக்கிட்டேன்.
"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல ஒரு ஏழெட்டு செக்யூரிட்டி வேலை பாக்குறாங்க தான?"
நான் கார்த்திக்கப் பாத்துக் கேட்டேன்.
"ஆமா, ஷிஃப்டுக்கு நாலு பேருனு மாத்தி மாத்தி வருவாங்க..."
அவர் எதார்த்தமா சொன்னாரு.
"அவங்க எல்லாரும் எப்படி வேலை பாக்குறாங்கனு நீங்க நோட் பண்ணிருக்கீங்களா?"
கார்த்திக் லேசா முழிச்சாரு.
"நான் எங்க நோட் பண்றது?"
"நான் ஆபிஸ் போறப்போ கேட் தொறப்பாங்க, வர்றப்போ கேட் தொறப்பாங்க..."
"அது மட்டும் தான் எனக்குத் தெரியும்."
அவர் ரொம்ப இயல்பா பதில் சொன்னாரு.
"அதுதாங்க... மத்த வாட்ச்மேன் எல்லாரும் நீங்க சொல்ற மாதிரி தான்."
"சேர்ல உக்காந்துக்கிட்டு, எப்பவும் போன் நோண்டிக்கிட்டு இருப்பாங்க."
"யாராவது வண்டி ஹாரன் அடிச்சா, ஏதோ மெஷின் மாதிரி எந்திரிச்சு வந்து கேட்டத் தொறப்பாங்க."
"அவங்களுக்கு நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல யார் இருக்கா, யார் வர்றா, யார் போறானு எந்த ஒரு அக்கறையும் கிடையாது."
"யார் மூஞ்சியையும் நிமிர்ந்து கூட பாக்க மாட்டாங்க."
"ஏதோ டியூட்டிய பாத்தோமா, சம்பளத்த வாங்குனோமானு தான் இருப்பாங்க."
"அவங்களப் பொறுத்தவரைக்கும் நம்மலாம் வெறும் பிளாட் நம்பர்ஸ், அது மட்டும் தான்."
நான் மத்த செக்யூரிட்டிங்கள பத்தி ரொம்ப கேஷுவலா ஒரு கம்ப்ளைன்ட் மாதிரி சொன்னேன்.
"எந்த வண்டி உள்ள வருது, எந்த வண்டி வெளிய போகுதுனு கூட சில நேரம் அவங்களுக்குத் தெரியாது."
"பார்சல் காரங்க வந்தா கூட அவங்க பாட்டுக்கு உள்ள அனுப்பி விட்டுருவாங்க."
"நாமலாம் யாருனு கூட அவங்களுக்கு நியாபகம் இருக்காது."
"ஒரு நாலு நாள் தொடர்ந்து பாத்தா கூட, அஞ்சாவது நாள் நீங்க எந்த பிளாட்னு கேப்பாங்க."
நான் சீரியஸா கார்த்திக்கப் பாத்து பேசனேன்.
"ஆனா இந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷ் இருக்காருல..."
நான் அந்தப் பேர சொல்லும்போதே என் குரல்ல ஒரு சாஃப்ட்னஸ் வந்துச்சு.
"அவர் மத்தவங்க மாதிரி கிடையாது கார்த்திக்."
கார்த்திக் இப்போ இன்னும் உன்னிப்பா நான் சொல்றதக் கேக்க ஆரம்பிச்சாரு.
"அவர் டியூட்டில இருக்குறப்போ, அந்த கேட்ல நடக்குற எல்லாத்தையும் கரெக்டா கவனிப்பாரு."
"யார் வெளில போறா, யார் உள்ள வர்றானு அவருக்குத் தெளிவாத் தெரியும்."
"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ஒவ்வொருத்தர் மூஞ்சியையும் அவருக்கு நல்லாத் தெரியும்."
"யார் எந்த வண்டில போறாங்க, எப்போ வருவாங்கனு அவருக்கு பிங்கர் டிப்ஸ்ல தெரியும்."
"மத்த வாட்ச்மேன் மாதிரி கேபின்ல முடங்கி கிடக்க மாட்டாரு."
"எப்பவும் வெளிய நின்னு, சுத்தி என்ன நடக்குதுனு பாத்துக்கிட்டே இருப்பான்."
"யாராச்சும் ஏதாது தூக்கிட்டு வந்தா உடனே ஓடிப் போய் ஹெல்ப் பண்ணுவாரு."
"ஒரு செக்யூரிட்டி மாதிரி இல்லாம, நம்ம வீட்ல ஒருத்தர் மாதிரி நடந்துக்குவானரு."
"அதுலயும் குறிப்பா..."
நான் வார்த்தைகள கொஞ்சம் இழுத்து, என் கீழ் உதட்ட லேசா கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"அவரு என்னையத் தான் ரொம்ப ஸ்பெஷலா கவனிப்பாரு கார்த்திக்..."
நான் அந்த வார்த்தையச் சொன்னதும் கார்த்திக் புருவம் மறுபடியும் மேல ஏறுச்சு.
"ஸ்பெஷலா கவனிப்பானா? என்ன சொல்ற?"
அவர் குரல்ல இப்போ ஒரு சின்னத் தவிப்பு.
"ஆமாங்க... ஆரம்பத்துல நான் எப்ப கீழ போனாலும் சரி, வெளிய போனாலும் சரி..."
"அவன் கண்ணு என் மேலயே தான் இருக்கும்."
நான் எதார்த்தமா சொல்ற மாதிரி சொன்னேன்.
கார்த்திக் இப்போ முன்னாடி இருந்தத விட இன்னும் கொஞ்சம் டென்ஷன் ஆனாரு.
"உன் மேலயே கண்ணா இருப்பானா? இத நீ எங்கிட்ட சொல்லவே இல்ல?"
"அவன் எதுக்கு உன்னைய அப்படிப் பாக்கணும் பவி?"
அவர் ஒரு புருஷனுக்கே உண்டான அந்த உரிமைல கேட்டாரு.
அவர் அப்படி கேட்டதும், நான் கொஞ்ச நேரம் அமைதியா அவரைப் பாத்தேன்.
என் முகத்துல எந்த ஒரு கோபமும் இல்ல.
சாந்தமா, ஒரு சின்னப் புன்னகையோட அவரைப் பாத்தேன்.
"நான் சொல்லலயா கார்த்திக்?" நான் மெதுவா, இதமான குரல்ல கேட்டேன்.
"இல்லயே பவி... நீ எங்கிட்ட இதப் பத்தி ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லலையே..." அவர் குழப்பமாச் சொன்னாரு.
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.
என் கைகளை ரெண்டையும் மடியில வெச்சுக்கிட்டு, லேசா முன்னாடி சாய்ஞ்சேன்.
"நான் எவ்ளோ விஷயங்களை உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு நெனச்சிருக்கேன் தெரியுமா?"
"ஆனா நீங்க என்னைக்காவது என்கிட்ட இதையெல்லாம் கேட்டுருக்கீங்களா?"
நான் பக்குவமா ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா பேசுனேன்.
"டெய்லி நீங்க ஆபிஸ் முடிச்சுட்டு வர்றப்போ, நான் எவ்ளோ ஆசையா உங்களுக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருப்பேன்..."
"இன்னைக்கு நாள் பூரா என்ன நடந்துச்சு, அபார்ட்மெண்ட்ல யார் யார் என்ன பேசுனாங்கனு எல்லாம் உங்ககிட்ட ஷேர் பண்ணிக்கணும்னு எனக்கு எவ்ளோ ஆசையா இருக்கும்."
"ஆனா நீங்க வீட்டுக்குள்ள வந்த உடனே, உங்க உலகமே வேறயாத் தான இருக்கும்?"
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகம் லேசாச் சுருங்குச்சு.
"உடனே லேப்டாப்பைத் தொறந்து வெச்சுக்கிட்டு, மீட்டிங், மெயில்னு எப்பவும் பிஸியாத் தான இருப்பீங்க?"
"இல்லனா, ரொம்ப டயர்டா இருக்கு பவி, நான் தூங்கப் போறேன்னு சொல்லிட்டுப் படுத்துக்குவீங்க."
"நான் ஒருவேளை ஆசையா உங்ககிட்ட வந்து ஏதாச்சும் பேச ஆரம்பிச்சா கூட..."
"உங்க கண்ணு அந்த லேப்டாப் ஸ்க்ரீன்ல தான் இருக்கும், இல்லனா உங்க போன்ல இருக்கும்."
"நான் என்ன பேசுறேன்னு கூட முழுசாக் கேக்காம, 'ஹ்ம்ம்... ஓ... அப்படியானு' ஏதோ கடமைக்குப் பதில் சொல்வீங்க."
நான் எந்தக் கோபமும் இல்லாம, அமைதியா, ஒரு சின்ன ஏக்கத்தோட இதையெல்லாம் சொன்னேன்.
"என்னைக்காவது நீங்க ஃப்ரீயா உக்காந்து, 'பவி, இன்னைக்கு உன் நாள் எப்படிப் போச்சு?'னு கேட்டுருக்கீங்களா?"
"யாராவது என்னைய ஏதாச்சும் சொன்னாங்களானு, என்னைக்காவது அக்கறையா விசாரிச்சுருக்கீங்களா கார்த்திக்?"
என் வார்த்தைகள் மென்மையா இருந்தாலும், அதுல இருந்த உண்மை அவரைப் போய் நச்சுனு அடிச்சுது.
கார்த்திக் நான் சொல்றதைக் கேட்டு ஒரு நிமிஷம் அப்படியே அமைதி ஆயிட்டாரு.
அவர் முகத்துல ஒரு குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவர் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டாரு.
"சாரி பவி... நான் நிஜமாவே ஆபிஸ் டென்ஷன்ல உன்னை கவனிக்காம விட்டுட்டேன்..."
"நான் அப்படி இருந்திருக்கக் கூடாது..."னு சொன்னாரு.
"பரவால்ல கார்த்திக்... நான் அதுக்காகக் கோபப்படல."
நான் பெருந்தன்மையா, அவரை மன்னிக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"ஆனா அதனாலதான், இங்க நடக்குற சின்னச் சின்ன விஷயங்களை எல்லாம் நான் உங்ககிட்ட சொல்றதையே விட்டுட்டேன்."
"உங்களுக்கு எதுக்கு தேவையில்லாத டென்ஷன்னு நானே மனசுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டேன். இப்போ கூட அந்த ஹல்வாவ பத்தி நீங்க இவ்ளோ கேட்டதுக்காகத்தான் சொல்றேன்"
நான் சொன்னதும், அவர் என்னைய அமைதியா பாத்தாரு.
"இனிமே நான் கேக்குறேன், உன்கூட டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணுறேன்."
"ஆனா, இப்போ சொல்லு... அவன் எதுக்கு உன்னைய அப்படி உத்துப் பாக்கணும்?"
அவர் மறுபடியும் தன்னோட அந்தப் பொசசிவ்வான கேள்விக்கே வந்தாரு.
அவர் அப்படி கேக்குறதப் பாக்க எனக்கு உள்ளுக்குள்ள சிரிப்பா வந்துச்சு.
அவன் எதுக்கு என்னையப் பாக்குறான்னு எனக்குத் தெரியாதா என்ன?
என் ட்ரேஸ்க்குள்ள இருந்து முட்டிக்கிட்டு நிக்கிற என் முலைகளப் பாப்பான்.
நான் புடவை கட்டியிருந்தா, என் இடுப்பு மடிப்பையும் அந்தத் தொப்புள் குழியையும் வெறிச்சுப் பாப்பான்.
அவன் கண்ணு எப்பவும் என்னோட அந்தச் சென்சிட்டிவான எடங்கள்ல தான் மேயும்.
ஆனா இத நான் கார்த்திக்கிட்ட அப்படியே சொல்ல முடியுமா?
அவன் என் உடம்பப் பாக்குறான், நானும் அவனுக்கு அதக் காட்டி ரசிக்கிறேன்னு சொன்னா இவருக்கு ஹார்ட் அட்டாக்கே வந்துடும்.
நான் என் முகத்துல ஒரு சிரிப்பக் கொண்டு வந்தேன்.
"எதுக்குப் பாக்குறானா? எல்லாம் என் சேஃப்டிக்குத் தாங்க..."
நான் கூலா, எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம அந்தப் பதிலை சொன்னேன்.
கார்த்திக் என்னைய நம்ப முடியாமப் பாத்தாரு.
"சேஃப்டிக்கா? வாட்ச்மேன் உன்னைய அப்படி பாக்குறது உன் சேஃப்டிக்கானு சொல்ற?"
அவர் குரல்ல இன்னும் அந்தச் சந்தேகம் முழுசாப் போகல.
"அவர் தப்பா பாக்கல கார்த்திக்... நான் எங்க போறேன், எப்படி வர்றேன்னு பாதுகாப்புக்காக பாக்குற மாதிரி தான் தெரிஞ்சுது."
நான் பிரகாஷோட அந்த காமப் பார்வைய, நேக்கா ஒரு செக்யூரிட்டியோட டியூட்டியா மாத்திட்டேன்.
நான் கார்த்திக் கண்ண நேராப் பாத்துப் பேசனேன்.
"அவர் பாக்குற விதம் எப்படி இருக்கும் தெரியுமா?"
"நான் மாடியில இருந்து கீழ எறங்குன உடனே, அவர் கேபின்ல இருந்து சட்டுனு வெளிய வந்து நிப்பாரு."
"நான் கேட்டைத் தாண்டி வெளிய போற வரைக்கும் அவரோட கண்ணு என் மேலயே தான் இருக்கும்."
"ஆனா அது ஏதோ தப்பான பார்வை கிடையாது கார்த்திக்."
"நான் பத்திரமாப் போறேனா, எனக்கு முன்னாடி பின்னாடி ஏதாச்சும் வண்டி வருதான்னு பாக்குற பார்வை அது."
"என்னோட ஒவ்வொரு அசைவையும் நோட் பண்ணிகிட்டே ஒரு செக்யூரிட்டி வளையம் மாதிரி எப்பவும் உஷாரா நிப்பாரு."
"அவர் அப்படி நிக்குறதப் பாக்கும்போதே, எனக்கு தைரியமா இருக்கும் தெரியுமா?"
"நம்மளப் பாதுகாக்க, நமக்காக ஒருத்தரு இருக்காங்குற ஃபீல் அது."
நான் வெளில கார்த்திக்கிட்ட இப்படி டீசண்டா கதை விட்டுட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஓடுன படம் வேற.
அவன் என்னையத் தப்பாப் பாக்கலயா?
அவன் என்னையப் பாக்குற ஒவ்வொரு பார்வையிலயும் என்னோட துணிய கண்ணாலயே உரிச்சுப் பாப்பானே!
நான் நடக்கும்போது என் முலைகள் லேசா குலுங்குறத அவன் கண்ணு எவ்ளோ வெறியாப் பாக்கும்னு எனக்குத் தான தெரியும்.
என் இடுப்பு மடிப்பை அவன் முழுங்குற மாதிரிப் பாக்குறப்போ, அவன் சுன்னி அந்தப் பேண்ட்டுக்குள்ள ஒரு இரும்புத் தடி மாதிரிப் புடைச்சுக்கிட்டு நிக்குமே.
அவனோட அந்த வெறித்தனமான பார்வைல, நான் எவ்ளோ தடவ கூசிப் போயிருக்கேன்.
ஆரம்பத்துல அவனை எவ்ளோ திட்டியிருக்கேன்.
ஆனா அத நான் எப்டி என் புருஷன்கிட்ட சொல்ல முடியும்?
நான் மறுபடியும் முகத்தை இன்னசென்ட்டா மாத்திக்கிட்டேன்.
"நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல எவ்ளோ லேடீஸ் இருக்காங்க..."
"ஆனா அவரு என் மேல மட்டும் ஒரு தனி அக்கறை வெச்சுருக்காரு கார்த்திக்."
"ஏன் தெரியுமா?"
நான் அவர் கண்ண நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.
"ஏன் பவி?" அவர் ரொம்ப ஆர்வமா கேட்டாரு.
"அவரு புதுசா வேலைக்கு வந்தப்போ, மத்தவங்கலாம் அவர எல்லாரும் அலட்சியமாத் தான் பாத்தாங்க?"
"ஆனா நான் தான் அவர்கிட்ட ஒரு மதிப்புக் குடுத்து, அன்பாப் பேசுனேன்?"
"அதுனால, அவருக்கு என் மேல ஒரு தனி மரியாதை."
"தன்னைய மதிக்குறாங்களேங்குற ஒரு பெரிய விசுவாசம் கார்த்திக்."
"அந்த விசுவாசத்துல தான் அவரு என்னைய அவ்ளோ பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டார் போல."
"நான் ஏதாச்சும் பொருள் தூக்கிட்டு வந்தா, தூரத்துல இருந்தே ஓடி வந்து வாங்குவார்."
"நான் லிஃப்ட்க்குள்ள போற வரைக்கும் நின்ன எடத்துல இருந்து நகராம என்னையே பாத்துக்கிட்டே இருப்பாரு."
"அது ஏதோ ஒரு பெரிய ஆள, மரியாதையா பாக்குற மாதிரி ஒரு மரியாதையான பார்வைங்க..."
நான் சொன்ன இந்த லாஸ்ட் டயலாக் எனக்கே கொஞ்சம் ஓவராத் தான் பட்டுச்சு.
அவன் என்னைய பெரிய ஆள, மரியாதையா பாத்தான்?
அவன் என்னைய ஒரு செக்ஸ் பொம்மை மாதிரித் தான வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.
ஆனா கார்த்திக் மூஞ்சியப் பாத்தா, நான் சொன்ன இந்த அண்டப்புளுகை அவர் முழுசா நம்பிட்டாருனு தெரிஞ்சுது.
நான் சொல்லச் சொல்ல கார்த்திக் முகத்துல இருந்த டென்ஷன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் குறைய ஆரம்பிச்சுது.
அவர் மூஞ்சியில இருந்த அந்த இறுக்கம் தளர்ந்து, ஒரு லேசான புரிதல் வந்துச்சு.
அவர் நான் சொல்றத ஏதோ ரொம்ப லாஜிக்கா இருக்கேனு முழுசா ஏத்துக்கிட்டாரு.
தன் பொண்டாட்டியோட அன்பான குணத்தால தான், அந்த வாட்ச்மேன் இப்படி விசுவாசமா ஒரு நாய் மாதிரி இருக்கான்னு அவர் நெனச்சுக்கிட்டாரு.
"அப்படியா பவி? அவன் அவ்ளோ சின்சியரா வேலை பாக்குறானா?"
அவர் குரல்ல இப்போ சந்தேகம் போய், ஒரு பெரிய ஆச்சரியம் வந்துருச்சு.
"பின்ன? அவரு தன் வேலைய எவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா செய்றாரு தெரியுமா?"
நான் உடனே பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுனேன்.
"ஒரு வாட்ச்மேன் வேலைய மட்டும் அவர் பாக்கல..."
"நம்ம வீட்ல இருக்குற ஒரு ஆளு மாதிரி என்னைப் பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டாரு கார்த்திக்."
"இப்போ அவர் இருக்குற வரைக்கும் எனக்கு எந்தப் பயமும் இல்ல, இந்த அபார்ட்மெண்ட்ல."
நான் ரொம்ப ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள, அவன் என்னைய எப்படிப் 'பத்திரமா' பெட்ல வெச்சுப் பாத்துக்கிட்டான்னு நெனச்சுக்கிட்டேன்.
அவன் என்னையப் பத்திரமாப் பாத்துக்கிட்டதுக்காக, நான் அவனுக்குக் குடுத்த கூலி எவ்ளோ பெருசுனு கார்த்திக்குக்கு எங்க தெரியப் போகுது?
அவனோட அந்த எட்டு இன்ச் ஆயுதத்தால என்னையப் பதம்பாத்து, என்னைய ஒரு முழுப் பொண்ணா ஃபீல் பண்ண வெச்சானே.
அந்த முரட்டுத்தனமான சுகத்த நெனக்கும்போதே, என் தொடை இடுக்குல லேசா ஒரு ஈரம் கசியுற மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் ஒரு கள்ளச் சிரிப்போட கார்த்திக்கையே உத்துப் பாத்தேன்.
கார்த்திக் லேசாத் தலைய ஆட்டுனாரு.
அவர் முகத்துல இப்போ பொசசிவ்னெஸ் மொத்தமாப் போய், ஒரு லேசான நிம்மதி வந்துருச்சு.
தன் பொண்டாட்டிய ஒரு வாட்ச்மேன் அவ்ளோ பத்திரமாப் பாதுகாக்குறான்னு நெனச்சு அவருக்குப் பெருமையா இருந்திருக்கும் போல.
அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.
"சரி பவி... அவன் சின்சியரா வேலை பாக்குறான்னா ஓகே..."
"இப்போலாம் அப்படி ஒரு விசுவாசமான ஆளுங்கள பாக்குறதே ரொம்ப கஷ்டம்."
அவர் பிரகாஷப் பாராட்டுனாரு.
உங்க பொண்டாட்டிய ஓத்தவனுக்கு இப்படி ஒரு சர்டிஃபிகேட் குடுக்குறாரேனு எனக்குச் சிரிப்பா வந்துச்சு.
"ஆனா..." அவர் லேசா நிறுத்துனாரு.
"அதுக்காக வீட்டுக்குள்ள வர அளவுக்கு அவன் என்ன அவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணிட்டான், அவன் பண்ணதுலாம் அவனோட வேல தான?"
அவர் இன்னும் கொஞ்சம் கன்வின்ஸ் ஆகாமக் கேட்டாரு.
வீட்டுக்குள்ள ஒரு வாட்ச்மேன் வரக் கூடாதுங்குற அந்த ரூல்ஸ், இன்னும் அவர் மைண்ட்ல ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்கான டோஸ் குடுக்க முடிவு பண்ணேன்.
நான் என் கைகளச் சோஃபாவுல ஊனி, லேசா முன்னாடி வந்தேன்.
"உங்களுக்கு அந்தப் பிரிண்டர் டெவ்லிரி வந்த நாள் நியாபகம் இருக்கா கார்த்திக்?"
நான் நேக்கா ஒரு பழைய இன்சிடென்ட்ட ஓபன் பண்ணேன்.
08-08-2026, 06:46 PM
-------------------
Part 237 - 2:
-------------------
கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.
"பிரிண்டரா? ஆமா... ஆபீஸ்ல இருந்து வரும்னு சொன்னேன்ல, அந்த நாள் கூட, நான் டெலிவரி வந்துருக்கு, வாங்கி வெச்சுடுனு சொன்னேன்ல, அதுதான? அதுக்கு என்ன இப்போ"
"அதே தாங்க..." நான் ஆரம்பிச்சேன்.
"அன்னைக்கு நீங்க போன் பண்ணி, கொரியர்காரன் வந்துருக்கான், வாங்கி வைனு சொன்னீங்கல்ல?"
"அந்த கொரியர்காரன் அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை மேல கொண்டு வந்து தர மாட்டேன்னு சொல்லிட்டான்."
"அப்பார்ட்மெண்ட் வாசல்லயே வெச்சுட்டு, அவன் பாட்டுக்குக் கிளம்பிப் போயிட்டான் கார்த்திக்."
கார்த்திக் தலைய ஆட்டி, "ஆமா, நீ சொன்ன... நான் கூட உன்னையே மெதுவா தூக்கிட்டுப் போனு சொன்னேன்ல?"னு கேட்டாரு.
"ஆமாங்க... நீங்க ஈஸியாத் தூக்கிட்டுப் போனு சொல்லிட்டீங்க."
"ஆனா அந்தப் பாக்ஸ் எவ்ளோ வெயிட் தெரியுமா?"
"நான் அதை லேசாத் தூக்க ட்ரை பண்ணேன்... என்னால ஒரு இன்ச் கூட அசைக்க முடியல."
"அந்த வெயில்ல, நான் வாசல்ல நின்னுட்டு அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை வெச்சுக்கிட்டு எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா?"
நான் என் மூஞ்சிய பாவமா வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.
"அப்போ தாங்க... அங்க டியூட்டில இருந்த பிரகாஷ் என்னையப் பாத்தாரு."
"நான் கஷ்டப்படுறதப் பாத்ததும், அவர் உடனே ஓடி வந்தாரு."
"மேடம், இது ரொம்ப வெயிட்... நீங்க தூக்காதீங்க, நான் கொண்டு வந்து தர்றேன்னு சொல்லிட்டு..."
"அவர் தான் கார்த்திக் அந்தப் பாக்ஸைத் தூக்கிக்கிட்டு லிஃப்ட் வரைக்கும் வந்தாரு."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல அத இமாஜின் பண்றது தெரிஞ்சுது.
"ஓ... அவன் தான் தூக்கிட்டு வந்தானா? அதுக்கென்ன இப்போ?" அவர் எதார்த்தமாக் கேட்டாரு.
"இருங்க சொல்றேன், என்ன அவசரம்"னு சொன்னேன்.
"சொல்லு"னு ஆர்வத்தோட கேட்டாரு.
"அவர் பாக்ஸைத் தூக்கிக்கிட்டு லிஃப்ட்க்குள்ள வந்தாரு... நானும் பின்னாடியே லிஃப்ட்க்குள்ள போனேன்."
"நம்ம அபார்ட்மெண்ட் லிஃப்ட் தான் எவ்ளோ சின்னதுனு உங்களுக்குத் தெரியுமே?"
"அதுல அவரும் அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை வெச்சுக்கிட்டு நிக்கிறாரு, நானும் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருக்கேன்."
"அப்போ என்ன ஆச்சு தெரியுமா?" நான் லேசா கண்ணை விரிச்சுக் கேட்டேன்.
"என்ன ஆச்சு பவி?"
"லிஃப்ட் பாதி மாடில போயிட்டு இருக்கும்போதே... திடீர்னு கரண்ட் கட் ஆயிடுச்சு கார்த்திக்."
நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல லேசா ஒரு பதற்றம் வந்துச்சு.
"கரண்ட் கட் ஆயிடுச்சா? ஐயையோ... அப்புறம் என்ன பண்ணீங்க?"
"லிஃப்ட் அப்படியே நின்னுருச்சு... உள்ள இருட்டாகிடுச்சு... வெறும் அந்தச் சின்ன எமர்ஜென்சி லைட் மட்டும் தான் எரிஞ்சுட்டு இருந்துச்சு. ஆனா ரெண்டு நிமிசத்துல அது கூட ஆப் ஆயிடுச்சு."
நான் கார்த்திக்கிட்ட இப்படிச் சாதாரணமாச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள... அன்னைக்கு நடந்த சம்பவங்கள் ஒவ்வொன்னா அப்படியே ஓட ஆரம்பிச்சுது.
நான் சொன்ன மாதிரி லிஃப்ட் நின்னது உண்மைதான்.
ஆனா அன்னைக்கு அந்த அக்னி வெயில், அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஒரு பெரிய நரகத்தையே உருவாக்குச்சு.
"ஒரு மணி நேரம் கார்த்திக்... கரெக்டா ஒரு மணி நேரம் நாங்க அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள மாட்டிக்கிட்டோம்."
நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து பாவமாச் சொன்னேன்.
"அச்சச்சோ... ஒரு மணி நேரமா? எனக்கு நீ இதச் சொல்லவே இல்லயே பவி?"
"நீங்க தான் ஆபிஸ் டென்ஷன்ல இருந்தீங்களே, இதச் சொல்லி உங்களை ஏன் கஷ்டப்படுத்தணும்னு நான் சொல்லல."
நான் நல்ல பொண்டாட்டியா நடிச்சேன்.
ஆனா நான் ஏன் சொல்லலனு எனக்குத் தான் தெரியும்.
ஏன்னா அந்த ஒரு மணி நேரத்துல அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள நடந்த விஷயம், வேற யார்கிட்டயும் சொல்ல முடியாத ஒன்னு.
"அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஏசி இல்ல, ஃபேன் ஓடல... எவ்ளோ சூடு தெரியுமா கார்த்திக்?"
"ஒரு சின்னப் பெட்டிக்குள்ள அடைச்சு வெச்ச மாதிரி ஆயிடுச்சு..."
"மூச்சு விடவே அவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு."
நான் வெளிய இதச் சொல்லும்போதே, என் உடம்புக்குள்ள மறுபடியும் அந்தச் சூடு பரவுற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.
அன்னைக்கு நிஜமாவே அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள அவ்ளோ சூடு.
அக்னி வெயில், அந்த லிஃப்ட்ட ஒரு ஓவன் மாதிரி மாத்தியிருந்துச்சு.
"அவர் அந்த பெரிய பாக்ஸைத் தூக்கிட்டு நின்னுட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்..."
"அவருக்கு எவ்ளோ வேர்த்துச்சு தெரியுமா? பாக்கவே பாவமா இருந்துச்சு."
நான் கார்த்திக்கிட்ட எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
நிஜத்துல... பிரகாஷ் அந்தப் பாக்ஸைக் கீழ வெச்சுட்டு, லிஃப்ட்டோட செவுத்துல சாஞ்சு நின்னான்.
அவன் உடம்புல இருந்து வேர்வை அப்படியே அருவி மாதிரி ஊத்துச்சு.
அவனோட ஷர்ட் முழுசா வேர்வையில நனைஞ்சு, அவன் உடம்போட அப்படியே ஒட்டிக்கிச்சு.
அந்த புழக்கத்துக்கு, நான்தான் அவனை ஷர்ட்ட கழட்ட சொன்னேன்.
அவன் ஷர்ட்டைக் கழட்டுனதும், அவனோட வேர்வை வாசம் அந்த லிஃப்ட் பூராப் பரவிச்சு.
நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து, "அவரு பாவம் கார்த்திக், அந்த ஒரு மணி நேரமும் அப்படியே ஒரு மூலைல சத்தமே இல்லாம நின்னுக்கிட்டாரு"னு சொன்னேன்.
கார்த்திக் பரிதாபமாத் தலையாட்டுனாரு.
"ம்ம்... நல்ல ஆள்தான் போல... உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்."
அவர் பிரகாஷைப் பாராட்டுனாரு.
ஆனா அன்னைக்கு உள்ள நடந்தது அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்...
அவன் எல்லாத்தையும் கழட்டிட்டு அம்மணமா நின்னான்.
அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள... ஒரு ஆம்பளை... முழு அம்மணமா எங்கிட்ட இருந்து ஒரு அடி தூரத்துல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.
அவனோட சுன்னி... இருட்டுலயும் தூக்கிட்டு நின்னுச்சு.
நான் என் ஓரக்கண்ணால அதைத் திருட்டுத்தனமா முதல் தடவ பாத்தேன்.
ஆனா நான் என் புருஷன்கிட்ட, "அவர் அவ்ளோ டீசண்டா நடந்துகிட்டாரு கார்த்திக்..."னு சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.
"அவர் என் மேல ஒரு சின்னப் பார்வை கூடப் படாம, அப்படியே தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டே நின்னாரு."
நான் சொன்ன பொய்யைக் கேட்டு கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பெரிய ரிலீஃப்.
"பரவால்ல பவி... இப்போலாம் இந்த மாதிரி ஆளுங்களப் பாக்குறதே கஷ்டம்."
இப்போ அவர் நெனப்புல பிரகாஷ் நல்ல மனுஷன்.
ஆனா அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள... பிரகாஷ் அம்மணமா நின்னுகிட்டு இருக்க, எனக்கும் புழுக்கம் அதிகமாச்சு.
அந்த புழுக்கத்தைதாங்க முடியாம, நான் என் புடவையையும், பிளவுஸையும் கழட்டிப் போட்டேன்.
கடைசியா நான் என்னோட பாவாடையோட நாடாவையும் அவுத்து, அதையும் கீழ விட்டேன்.
இன்னும் புழுக்கம் தாங்காம, என்னோட ப்ராவையும் கழட்டி போட்டேன்.
அந்தச் சின்ன லிஃப்ட்க்குள்ள...
நான் வெறும் ஒரு பேண்ட்டியோட... என் முலைகள் ரெண்டும் அம்மணமாத் தொங்க...
என் உடம்பெல்லாம் வேர்வையில பளபளக்க உக்காந்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
எனக்கு எதிர்த்தாப்ல... பிரகாஷ் அம்மணமா, அவனோட சுன்னியக் காட்டிட்டு உக்காந்துக்கிட்டு இருந்தான்.
"ஆனா இப்போ நான் கார்த்திக்கிட்ட சொன்னேன்... என்ன சொன்னேன் தெரியுமா?"
"அந்த எடம் எவ்ளோ புழுக்கமா, சூடா இருந்துச்சு கார்த்திக்?"
நான் சாஃப்ட்டா, ஒரு ஃபீலோட கார்த்திக்கைப் பாத்துக் கேட்டேன்.
"அவர் நெனச்சுருந்தா ஏதாது தப்பு பண்ண ட்ரை பண்ணிருக்கலாம்ல?"
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"ஆனா அவர் என்ன பண்ணாரு தெரியுமா?"
"என் மேல ஒரு சின்ன உரசல்கூடப் பட்டுடக் கூடாதுனு..."
"அப்படியே ஒரு செவுறு மாதிரி, கொஞ்சம் கூட அசையாம நின்னாரு."
நான் கார்த்திக்கிட்ட இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள அன்னைக்கு லிஃப்ட்ல நடந்த கதை ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
ஒரு மணி நேரம் நாங்க அப்படியே உறைஞ்சு போய் இருந்தோம்.
அவன் என் முலைகளையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.
நான் அவனோட சுன்னியையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
"அப்போ... கரெக்டா ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு... கார்த்திக்..."
"லிஃப்ட் மேல போக ஆரம்பிச்சுது."
"ஆனா அந்த லிஃப்ட் ஸ்டார்ட் ஆனப்போ, ஒரு பெரிய குலுங்கல் குலுங்கிச்சு கார்த்திக்."
"அது அப்படி குலுங்குனப்போ... நான் லேசா பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."
நான் கார்த்திக்கிட்ட எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
"அவன் உடனே அந்தப் பாக்ஸை ஒரு கையால பிடிச்சுக்கிட்டு, என்னை நிறுத்துனான்."
கார்த்திக் ஆர்வமா, "அப்புறம் என்னாச்சு பவி?"னு கேட்டாரு.
ஆனா நிஜத்துல என்ன ஆச்சு தெரியுமா?
அந்த லிஃப்ட் குலுங்குன வேகத்துல, நான் அப்படியே முன்னாடி சாய்ஞ்சு பிரகாஷ் மேல விழுந்தேன்.
அவன் அம்மணமா நின்னுகிட்டு இருந்தான்.
நான் வெறும் பேண்ட்டியோட அவன நோக்கி விழுந்தேன்.
என் முலைகள், அவனோட அந்த முதுகுல பட்டு அப்படியே தட்டையா அமுங்குச்சு.
நான் கீழ விழாம இருக்க, என் ரெண்டு கைகளையும் முன்னாடி நீட்டி ஏதோ ஒன்னைப் பிடிக்க ட்ரை பண்ணேன்.
நான் அவனோட இடுப்பப் பிடிக்கலாம்னு தான் கையை விட்டேன்.
அவனோட சூடான சுன்னியப் போய் இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிச்சு.
நான் பயத்துல அதை இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.
என் முலைகள் அவன் முதுகுல அமுங்கி இருக்க... என் கை அவனோட சுன்னியப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்க...
நாங்க ரெண்டு பேரும் அம்மணமா அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஒட்டிப் பிணைஞ்சு நின்னோம்.
அந்த ஒரு சில செகண்ட்கள்... என் வாழ்க்கையில நான் முதல்முறையா அனுபவிச்ச ஹாட்டான நிமிஷங்கள்.
இதெல்லாம் நான் என் புருஷன்கிட்ட சொல்ல முடியுமா?
நான் கார்த்திக் முகத்தை நேராப் பாத்தேன்.
"என் மேல ஒரு சின்ன உரசல்கூடப் பட்டுடக் கூடாதுனு..."
"அவரு அப்படியே அசையாம நின்னாரு கார்த்திக்."
"நான் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆனப்போ கூட, பத்திரமா என்னைய விழாம பாத்துக்கிட்டாரு."
நான் சாந்தமா, என் பேச்ச முடிச்சேன்.
கார்த்திக் முகத்துல இப்போ எந்த பதற்றமும் இல்ல.
அவர் நான் சொன்னதை முழுசா நம்பிட்டாரு.
"அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்... அப்புறம் இன்னொரு நாள்..."
நான் அவனப் பத்தி இன்னும் சொல்ல முடிவு பண்ணேன்.
"நான் கடைக்கு போயிட்டு வரும்போது ஒரு சம்பவம் நடந்துச்சு."
"என்ன ஆச்சு பவி?" கார்த்திக் அக்கறையாக் கேட்டாரு.
"நான் கையில நிறையக் காய்கறிப் பை வெச்சுருந்தேனா..."
"கரெக்டா நம்ம காரிடார்ல வரும்போது, கவர் பிஞ்சிடுச்சு."
நான் என் மூஞ்சிய பாவமா வெச்சுக்கிட்டேன்.
"அச்சச்சோ... அடி ஏதாச்சும் பட்டுச்சா பவி?" அவர் பதறுனாரு.
"அடிலாம் படலங்க... ஆனா பையில இருந்த காய்கறி, தக்காளி எல்லாம் அப்படியே தரையில சிதறிடுச்சு."
"நான் அதையெல்லாம் பொறுக்குறதுக்கு அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்."
"நான் குனிஞ்சு அவசர அவசரமாக் காய்கறிய எடுக்குறப்போ..."
"என் முந்தானை மொத்தமா விலகிடுச்சு கார்த்திக்."
"என் நெஞ்சுலாம் அப்படியே ஓப்பனாத் தெரிஞ்சுது."
"நான் அதக் கொஞ்சம் கூட நோட் பண்ணவே இல்ல..."
"ஏன்னா அந்த கவர் கிழிஞ்சதால, ரொம்ப பதற்றத்துல நான் இருந்தேன்."
நான் அந்தச் சீனை அப்படியே எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் மூஞ்சி அப்படியே ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.
அவர் பொண்டாட்டியோட முலை, அப்படியே ஓப்பனா இருந்துச்சுனு நெனைக்கும்போதே அவருக்கு ஒரு மாதிரி ஆயிடுச்சு.
அவர் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, மூச்சு வாங்க ஆரம்பிச்சாரு.
"பவி... என்ன சொல்ற? யாராச்சும் பாத்துட்டாங்களா என்ன?"னு அவர் பதறுனாரு.
"அப்போ கரெக்டா பிரகாஷ் அங்க வந்தாரு. வேற எங்கயோ டியூட்டி போயிட்டு வந்தாரு போல."
"நான் கீழ உக்காந்து, கஷ்டப்பட்டு பொறுக்கிட்டு இருக்கறத பாத்ததும்..."
"அவர் கொஞ்சம் கூடத் தயங்காம, உடனே என் பக்கத்துல வந்து முட்டி போட்டு உக்காந்துட்டாரு."
கார்த்திக் இப்போ, முழு கவனத்தோட என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
"பவி... அவன்... தப்பாப் பாத்தானா?" அவர் கேட்டாரு.
நான் உடனே என் தலைய வேகமா இல்லனு ஆட்டுனேன்.
"இல்ல கார்த்திக்... அங்க தான் எனக்கு அவர் மேல பெரிய மரியாதையே வந்துச்சு."
"அவர் என் பக்கத்துல உக்காந்தப்போ, அவரோட கண்ணு நேரா என் நெஞ்சப் பாக்குற மாதிரி தான் இருந்துச்சு."
"ஆனா அவர் டக்குனு தன் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டாரு."
"என் முகத்தையோ, என் உடம்பையோ அவர் ஒரு செகண்ட் கூட நிமிர்ந்து பாக்கல."
"கீழ சிதறிக்கிடந்த எல்லாப் பொருளையும் பொறுமையா எடுத்து என் பையில போட்டாரு தெரியுமா?"
"எல்லாம் எடுத்து வெச்சுட்டு, என் முகத்தப் பாக்காமலேயே, டீசண்டா..."
"மேடம், உங்க ட்ரெஸ்ஸ கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்கனு சொல்லிட்டு, எந்திரிச்சுப் போயிட்டாரு."
நான் பாசமா, ஒரு பெருமையோட அவன் பண்ணுன ஹெல்ப்பைப் பத்திப் பேசிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள அப்போ நடந்த உண்மை சம்பவம் தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவன் முட்டி போட்டு உக்காந்தது காய்கறி எடுக்கறதுக்கு மட்டும் இல்ல கார்த்திக்...
என் புடவை விலகி, ஜாக்கெட்குள்ள முட்டிக்கிட்டு நின்ன முலைய வெறிச்சு ரசிச்சுப் பாக்குறதுக்கு.
அவன் கண்ணாலயே என் முலைய பிசைஞ்சுட்டான் அன்னைக்கு.
ஆனா அதையெல்லாம் நேக்கா மறைச்சுட்டு, நான் இப்போ அவன ஒரு உத்தமன் மாதிரி சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.
கார்த்திக் நான் சொன்னதக் கேட்டுட்டு, அவரோட பதற்றம் இப்போ கொஞ்சம் ரிலீஃப் ஆகிடுச்சு.
ஆனா அதே சமயம், அவர் முகத்துல ஒரு புது விதமான ரியாக்ஷன் உருவாகுறத நான் கவனிச்சேன்.
அவர் கண்ணுல அவ்ளோ நேரம் இருந்த டவுட் இப்போ காணாமப் போயிருந்துச்சு.
அதுக்கு பதிலா, நான் சொன்னத அவர் மனசுக்குள்ள ஓடுறது அவர் முகத்துலயே தெரிஞ்சுது.
'புடவை விலகிடுச்சு'னு நான் கேஷுவலா சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை, அவருக்குள்ள ஏதோ பண்ணிடுச்சு போல.
அவர் லேசாத் தொண்டையச் செருமிக்கிட்டு, சோஃபாவுல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி சாஞ்சாரு.
"பவி... புடவை விலகிடுச்சுனு சொன்னியே..." அவர் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கரகரனு, ஏதோ ஒன்னத் தேடுற மாதிரி இருந்துச்சு.
"அப்போ அவன் உனக்கு அவ்ளோ பக்கத்துல வந்துதான் ஹெல்ப் பண்ணுனானா?"
அவர் கேட்ட விதத்துல, அவன் பாத்திருப்பானோங்கிற ஒரு பதற்றத்தைவிட, அவன் என்ன பாத்தான்ங்குற ஆர்வமும் தவிப்பும் தான் அதிகமா இருந்துச்சு.
நான் இன்னசென்ட்டா, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரித் தலையாட்டினேன்.
"ஆமா கார்த்திக்... ரொம்பப் பக்கத்துல தான் இருந்தாரு."
"நான் கீழ குனிஞ்சு பதற்றத்துல காய்கறி எடுக்குறப்போ, அவன் எனக்கு நேர் எதிர்த்தாப்ல உக்காந்துதான் அவரும் எடுத்து போட்டாரு, சிதறி ஓடுன காய்கறிலாம்."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்ச கொஞ்சம் ஆழமா உள்ள இழுத்து விட்டாரு.
அவர் கண்கள் விரிஞ்சு, என்னோட நெஞ்ச ஒரு செகண்ட் பாத்துட்டு அப்புறம் உடனே என் கண்ணப் பாத்துச்சு.
அவர் மனசுக்குள்ள இப்போ என்ன ஓடுதுனு என்னால ரொம்பத் தெளிவாப் புரிஞ்சது.
தன் பொண்டாட்டி, புடவை விலகி தவிக்குறப்போ...
ஒரு வாட்ச்மேன் அவளுக்கு அவ்ளோ க்ளோஸா வந்து, அவளோட அழக, கிளிவேஜ்ஜ பாத்துருப்பானோங்குற நெனப்பு அவருக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருக்கு போல.
ஆனா அவரு அத வெளில காட்டிக்கல.
"அவன்... அவன் எதுவும் தப்பாப் பாக்கலையே பவி?" அவர் மெதுவா, ஒரு மாதிரி கேட்டாரு.
அவர் அப்படி கேக்கும்போது, அவர் உதடு லேசாத் துடிக்குறத நான் நோட் பண்ணேன்.
"எனக்கு அதெல்லாம் சரியாக் கவனிக்கல கார்த்திக்... நான் தான் பதற்றத்துல இருந்தேனே."
"ஆனா அவரோட பார்வை என் மேல பட்ட மாதிரி தான் இருந்துச்சு... ஆனா அப்போ என் புடவை விலகுனது எனக்கு தெரியல... அவரும் உடனே கீழ குனிஞ்சு ஹெல்ப் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டாரு கார்த்திக்."
நான் கொஞ்சம் மட்டும் சொல்லி, அவர் கற்பனைக்கு விட்டுட்டேன்.
இதக் கேட்டதும் கார்த்திக் ஏதோ சுமைய எறக்கி வெச்ச மாதிரி, சோஃபாவுல பின்னாடி சாஞ்சாரு.
அவர் லேசாத் தன் கால்களை மாத்திப் போட்டுக் குறுக்கக் கட்டிக்கிட்டாரு.
அவரோட மூவ்மெண்ட், அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள நடந்த ஒரு மாற்றத்த மறைக்க ட்ரை பண்ற மாதிரி எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
ஒருவேளை வாட்ச்மேன் என் பொண்டாட்டிய அப்படி பாத்துட்டாங்குற நெனப்பே அவருக்கு மூட்-ட கெலப்பிடுச்சோ?
நான் அவரையே ஆழமா பாத்தேன்.
அவர் என்னையப் பாத்து சிரிச்சாரு.
"நல்லவேளை பவி..."
"நீ சொல்றத பாத்தா, அவன் ரொம்ப டீசண்டா நடந்துக்கிட்டான் போல..."
அவர் பிரகாஷப் பாராட்டுற மாதிரிப் பேசுனாலும், அவர் வாய்ஸ்ல நடுக்கம் இருந்துச்சு.
"ஆமாங்க... எனக்கு அவரு ஹெல்ப் பண்ணாரு, நல்ல மனுஷன் தான் ."
"நான் நெனச்சுக்கூடப் பாக்கல, அவரு எந்த தயக்கமும் இல்லாம வந்து ஹெல்ப் பண்ணுவாருன்னு."
அவன் என் முலையைபாத்துக்கிட்டே என் காய்கறிய எடுத்துப் போட்டத, நான் இப்படி நேக்கா மாத்திச் சொன்னேன்.
"பரவால்ல பவி..."
"நீ சொல்றதப் பாத்தா அவன் ஹெல்ப்ஃபுல்லான ஆளாத் தான் இருக்கான்."
அவர் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா சொன்னாரு.
"அவன் உனக்கு அவ்ளோ தூரம் ஹெல்ப் பண்ணியிருக்கான்னு எனக்குத் தெரியாமப் போச்சு."
அவர் குரல்ல, ஒரு லேசான குற்ற உணர்ச்சியும் கலந்துருச்சு.
"ஆமா கார்த்திக்... அவர் நிஜமாவே எனக்கு ரொம்ப ஹெல்ப் பண்ணாரு."
நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட என் பேச்ச முடிச்சேன்.
Part 237 - 2:
-------------------
கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.
"பிரிண்டரா? ஆமா... ஆபீஸ்ல இருந்து வரும்னு சொன்னேன்ல, அந்த நாள் கூட, நான் டெலிவரி வந்துருக்கு, வாங்கி வெச்சுடுனு சொன்னேன்ல, அதுதான? அதுக்கு என்ன இப்போ"
"அதே தாங்க..." நான் ஆரம்பிச்சேன்.
"அன்னைக்கு நீங்க போன் பண்ணி, கொரியர்காரன் வந்துருக்கான், வாங்கி வைனு சொன்னீங்கல்ல?"
"அந்த கொரியர்காரன் அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை மேல கொண்டு வந்து தர மாட்டேன்னு சொல்லிட்டான்."
"அப்பார்ட்மெண்ட் வாசல்லயே வெச்சுட்டு, அவன் பாட்டுக்குக் கிளம்பிப் போயிட்டான் கார்த்திக்."
கார்த்திக் தலைய ஆட்டி, "ஆமா, நீ சொன்ன... நான் கூட உன்னையே மெதுவா தூக்கிட்டுப் போனு சொன்னேன்ல?"னு கேட்டாரு.
"ஆமாங்க... நீங்க ஈஸியாத் தூக்கிட்டுப் போனு சொல்லிட்டீங்க."
"ஆனா அந்தப் பாக்ஸ் எவ்ளோ வெயிட் தெரியுமா?"
"நான் அதை லேசாத் தூக்க ட்ரை பண்ணேன்... என்னால ஒரு இன்ச் கூட அசைக்க முடியல."
"அந்த வெயில்ல, நான் வாசல்ல நின்னுட்டு அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை வெச்சுக்கிட்டு எவ்ளோ கஷ்டப்பட்டேன் தெரியுமா?"
நான் என் மூஞ்சிய பாவமா வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.
"அப்போ தாங்க... அங்க டியூட்டில இருந்த பிரகாஷ் என்னையப் பாத்தாரு."
"நான் கஷ்டப்படுறதப் பாத்ததும், அவர் உடனே ஓடி வந்தாரு."
"மேடம், இது ரொம்ப வெயிட்... நீங்க தூக்காதீங்க, நான் கொண்டு வந்து தர்றேன்னு சொல்லிட்டு..."
"அவர் தான் கார்த்திக் அந்தப் பாக்ஸைத் தூக்கிக்கிட்டு லிஃப்ட் வரைக்கும் வந்தாரு."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல அத இமாஜின் பண்றது தெரிஞ்சுது.
"ஓ... அவன் தான் தூக்கிட்டு வந்தானா? அதுக்கென்ன இப்போ?" அவர் எதார்த்தமாக் கேட்டாரு.
"இருங்க சொல்றேன், என்ன அவசரம்"னு சொன்னேன்.
"சொல்லு"னு ஆர்வத்தோட கேட்டாரு.
"அவர் பாக்ஸைத் தூக்கிக்கிட்டு லிஃப்ட்க்குள்ள வந்தாரு... நானும் பின்னாடியே லிஃப்ட்க்குள்ள போனேன்."
"நம்ம அபார்ட்மெண்ட் லிஃப்ட் தான் எவ்ளோ சின்னதுனு உங்களுக்குத் தெரியுமே?"
"அதுல அவரும் அவ்ளோ பெரிய பாக்ஸை வெச்சுக்கிட்டு நிக்கிறாரு, நானும் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருக்கேன்."
"அப்போ என்ன ஆச்சு தெரியுமா?" நான் லேசா கண்ணை விரிச்சுக் கேட்டேன்.
"என்ன ஆச்சு பவி?"
"லிஃப்ட் பாதி மாடில போயிட்டு இருக்கும்போதே... திடீர்னு கரண்ட் கட் ஆயிடுச்சு கார்த்திக்."
நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல லேசா ஒரு பதற்றம் வந்துச்சு.
"கரண்ட் கட் ஆயிடுச்சா? ஐயையோ... அப்புறம் என்ன பண்ணீங்க?"
"லிஃப்ட் அப்படியே நின்னுருச்சு... உள்ள இருட்டாகிடுச்சு... வெறும் அந்தச் சின்ன எமர்ஜென்சி லைட் மட்டும் தான் எரிஞ்சுட்டு இருந்துச்சு. ஆனா ரெண்டு நிமிசத்துல அது கூட ஆப் ஆயிடுச்சு."
நான் கார்த்திக்கிட்ட இப்படிச் சாதாரணமாச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள... அன்னைக்கு நடந்த சம்பவங்கள் ஒவ்வொன்னா அப்படியே ஓட ஆரம்பிச்சுது.
நான் சொன்ன மாதிரி லிஃப்ட் நின்னது உண்மைதான்.
ஆனா அன்னைக்கு அந்த அக்னி வெயில், அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஒரு பெரிய நரகத்தையே உருவாக்குச்சு.
"ஒரு மணி நேரம் கார்த்திக்... கரெக்டா ஒரு மணி நேரம் நாங்க அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள மாட்டிக்கிட்டோம்."
நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து பாவமாச் சொன்னேன்.
"அச்சச்சோ... ஒரு மணி நேரமா? எனக்கு நீ இதச் சொல்லவே இல்லயே பவி?"
"நீங்க தான் ஆபிஸ் டென்ஷன்ல இருந்தீங்களே, இதச் சொல்லி உங்களை ஏன் கஷ்டப்படுத்தணும்னு நான் சொல்லல."
நான் நல்ல பொண்டாட்டியா நடிச்சேன்.
ஆனா நான் ஏன் சொல்லலனு எனக்குத் தான் தெரியும்.
ஏன்னா அந்த ஒரு மணி நேரத்துல அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள நடந்த விஷயம், வேற யார்கிட்டயும் சொல்ல முடியாத ஒன்னு.
"அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஏசி இல்ல, ஃபேன் ஓடல... எவ்ளோ சூடு தெரியுமா கார்த்திக்?"
"ஒரு சின்னப் பெட்டிக்குள்ள அடைச்சு வெச்ச மாதிரி ஆயிடுச்சு..."
"மூச்சு விடவே அவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு."
நான் வெளிய இதச் சொல்லும்போதே, என் உடம்புக்குள்ள மறுபடியும் அந்தச் சூடு பரவுற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.
அன்னைக்கு நிஜமாவே அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள அவ்ளோ சூடு.
அக்னி வெயில், அந்த லிஃப்ட்ட ஒரு ஓவன் மாதிரி மாத்தியிருந்துச்சு.
"அவர் அந்த பெரிய பாக்ஸைத் தூக்கிட்டு நின்னுட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்..."
"அவருக்கு எவ்ளோ வேர்த்துச்சு தெரியுமா? பாக்கவே பாவமா இருந்துச்சு."
நான் கார்த்திக்கிட்ட எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
நிஜத்துல... பிரகாஷ் அந்தப் பாக்ஸைக் கீழ வெச்சுட்டு, லிஃப்ட்டோட செவுத்துல சாஞ்சு நின்னான்.
அவன் உடம்புல இருந்து வேர்வை அப்படியே அருவி மாதிரி ஊத்துச்சு.
அவனோட ஷர்ட் முழுசா வேர்வையில நனைஞ்சு, அவன் உடம்போட அப்படியே ஒட்டிக்கிச்சு.
அந்த புழக்கத்துக்கு, நான்தான் அவனை ஷர்ட்ட கழட்ட சொன்னேன்.
அவன் ஷர்ட்டைக் கழட்டுனதும், அவனோட வேர்வை வாசம் அந்த லிஃப்ட் பூராப் பரவிச்சு.
நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து, "அவரு பாவம் கார்த்திக், அந்த ஒரு மணி நேரமும் அப்படியே ஒரு மூலைல சத்தமே இல்லாம நின்னுக்கிட்டாரு"னு சொன்னேன்.
கார்த்திக் பரிதாபமாத் தலையாட்டுனாரு.
"ம்ம்... நல்ல ஆள்தான் போல... உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்."
அவர் பிரகாஷைப் பாராட்டுனாரு.
ஆனா அன்னைக்கு உள்ள நடந்தது அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்...
அவன் எல்லாத்தையும் கழட்டிட்டு அம்மணமா நின்னான்.
அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள... ஒரு ஆம்பளை... முழு அம்மணமா எங்கிட்ட இருந்து ஒரு அடி தூரத்துல நின்னுக்கிட்டு இருந்தான்.
அவனோட சுன்னி... இருட்டுலயும் தூக்கிட்டு நின்னுச்சு.
நான் என் ஓரக்கண்ணால அதைத் திருட்டுத்தனமா முதல் தடவ பாத்தேன்.
ஆனா நான் என் புருஷன்கிட்ட, "அவர் அவ்ளோ டீசண்டா நடந்துகிட்டாரு கார்த்திக்..."னு சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.
"அவர் என் மேல ஒரு சின்னப் பார்வை கூடப் படாம, அப்படியே தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டே நின்னாரு."
நான் சொன்ன பொய்யைக் கேட்டு கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பெரிய ரிலீஃப்.
"பரவால்ல பவி... இப்போலாம் இந்த மாதிரி ஆளுங்களப் பாக்குறதே கஷ்டம்."
இப்போ அவர் நெனப்புல பிரகாஷ் நல்ல மனுஷன்.
ஆனா அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள... பிரகாஷ் அம்மணமா நின்னுகிட்டு இருக்க, எனக்கும் புழுக்கம் அதிகமாச்சு.
அந்த புழுக்கத்தைதாங்க முடியாம, நான் என் புடவையையும், பிளவுஸையும் கழட்டிப் போட்டேன்.
கடைசியா நான் என்னோட பாவாடையோட நாடாவையும் அவுத்து, அதையும் கீழ விட்டேன்.
இன்னும் புழுக்கம் தாங்காம, என்னோட ப்ராவையும் கழட்டி போட்டேன்.
அந்தச் சின்ன லிஃப்ட்க்குள்ள...
நான் வெறும் ஒரு பேண்ட்டியோட... என் முலைகள் ரெண்டும் அம்மணமாத் தொங்க...
என் உடம்பெல்லாம் வேர்வையில பளபளக்க உக்காந்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
எனக்கு எதிர்த்தாப்ல... பிரகாஷ் அம்மணமா, அவனோட சுன்னியக் காட்டிட்டு உக்காந்துக்கிட்டு இருந்தான்.
"ஆனா இப்போ நான் கார்த்திக்கிட்ட சொன்னேன்... என்ன சொன்னேன் தெரியுமா?"
"அந்த எடம் எவ்ளோ புழுக்கமா, சூடா இருந்துச்சு கார்த்திக்?"
நான் சாஃப்ட்டா, ஒரு ஃபீலோட கார்த்திக்கைப் பாத்துக் கேட்டேன்.
"அவர் நெனச்சுருந்தா ஏதாது தப்பு பண்ண ட்ரை பண்ணிருக்கலாம்ல?"
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"ஆனா அவர் என்ன பண்ணாரு தெரியுமா?"
"என் மேல ஒரு சின்ன உரசல்கூடப் பட்டுடக் கூடாதுனு..."
"அப்படியே ஒரு செவுறு மாதிரி, கொஞ்சம் கூட அசையாம நின்னாரு."
நான் கார்த்திக்கிட்ட இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள அன்னைக்கு லிஃப்ட்ல நடந்த கதை ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
ஒரு மணி நேரம் நாங்க அப்படியே உறைஞ்சு போய் இருந்தோம்.
அவன் என் முலைகளையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.
நான் அவனோட சுன்னியையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
"அப்போ... கரெக்டா ஒரு மணி நேரம் கழிச்சு... கார்த்திக்..."
"லிஃப்ட் மேல போக ஆரம்பிச்சுது."
"ஆனா அந்த லிஃப்ட் ஸ்டார்ட் ஆனப்போ, ஒரு பெரிய குலுங்கல் குலுங்கிச்சு கார்த்திக்."
"அது அப்படி குலுங்குனப்போ... நான் லேசா பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."
நான் கார்த்திக்கிட்ட எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
"அவன் உடனே அந்தப் பாக்ஸை ஒரு கையால பிடிச்சுக்கிட்டு, என்னை நிறுத்துனான்."
கார்த்திக் ஆர்வமா, "அப்புறம் என்னாச்சு பவி?"னு கேட்டாரு.
ஆனா நிஜத்துல என்ன ஆச்சு தெரியுமா?
அந்த லிஃப்ட் குலுங்குன வேகத்துல, நான் அப்படியே முன்னாடி சாய்ஞ்சு பிரகாஷ் மேல விழுந்தேன்.
அவன் அம்மணமா நின்னுகிட்டு இருந்தான்.
நான் வெறும் பேண்ட்டியோட அவன நோக்கி விழுந்தேன்.
என் முலைகள், அவனோட அந்த முதுகுல பட்டு அப்படியே தட்டையா அமுங்குச்சு.
நான் கீழ விழாம இருக்க, என் ரெண்டு கைகளையும் முன்னாடி நீட்டி ஏதோ ஒன்னைப் பிடிக்க ட்ரை பண்ணேன்.
நான் அவனோட இடுப்பப் பிடிக்கலாம்னு தான் கையை விட்டேன்.
அவனோட சூடான சுன்னியப் போய் இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிச்சு.
நான் பயத்துல அதை இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.
என் முலைகள் அவன் முதுகுல அமுங்கி இருக்க... என் கை அவனோட சுன்னியப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்க...
நாங்க ரெண்டு பேரும் அம்மணமா அந்த லிஃப்ட்க்குள்ள ஒட்டிப் பிணைஞ்சு நின்னோம்.
அந்த ஒரு சில செகண்ட்கள்... என் வாழ்க்கையில நான் முதல்முறையா அனுபவிச்ச ஹாட்டான நிமிஷங்கள்.
இதெல்லாம் நான் என் புருஷன்கிட்ட சொல்ல முடியுமா?
நான் கார்த்திக் முகத்தை நேராப் பாத்தேன்.
"என் மேல ஒரு சின்ன உரசல்கூடப் பட்டுடக் கூடாதுனு..."
"அவரு அப்படியே அசையாம நின்னாரு கார்த்திக்."
"நான் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆனப்போ கூட, பத்திரமா என்னைய விழாம பாத்துக்கிட்டாரு."
நான் சாந்தமா, என் பேச்ச முடிச்சேன்.
கார்த்திக் முகத்துல இப்போ எந்த பதற்றமும் இல்ல.
அவர் நான் சொன்னதை முழுசா நம்பிட்டாரு.
"அது மட்டும் இல்ல கார்த்திக்... அப்புறம் இன்னொரு நாள்..."
நான் அவனப் பத்தி இன்னும் சொல்ல முடிவு பண்ணேன்.
"நான் கடைக்கு போயிட்டு வரும்போது ஒரு சம்பவம் நடந்துச்சு."
"என்ன ஆச்சு பவி?" கார்த்திக் அக்கறையாக் கேட்டாரு.
"நான் கையில நிறையக் காய்கறிப் பை வெச்சுருந்தேனா..."
"கரெக்டா நம்ம காரிடார்ல வரும்போது, கவர் பிஞ்சிடுச்சு."
நான் என் மூஞ்சிய பாவமா வெச்சுக்கிட்டேன்.
"அச்சச்சோ... அடி ஏதாச்சும் பட்டுச்சா பவி?" அவர் பதறுனாரு.
"அடிலாம் படலங்க... ஆனா பையில இருந்த காய்கறி, தக்காளி எல்லாம் அப்படியே தரையில சிதறிடுச்சு."
"நான் அதையெல்லாம் பொறுக்குறதுக்கு அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்."
"நான் குனிஞ்சு அவசர அவசரமாக் காய்கறிய எடுக்குறப்போ..."
"என் முந்தானை மொத்தமா விலகிடுச்சு கார்த்திக்."
"என் நெஞ்சுலாம் அப்படியே ஓப்பனாத் தெரிஞ்சுது."
"நான் அதக் கொஞ்சம் கூட நோட் பண்ணவே இல்ல..."
"ஏன்னா அந்த கவர் கிழிஞ்சதால, ரொம்ப பதற்றத்துல நான் இருந்தேன்."
நான் அந்தச் சீனை அப்படியே எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் மூஞ்சி அப்படியே ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.
அவர் பொண்டாட்டியோட முலை, அப்படியே ஓப்பனா இருந்துச்சுனு நெனைக்கும்போதே அவருக்கு ஒரு மாதிரி ஆயிடுச்சு.
அவர் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, மூச்சு வாங்க ஆரம்பிச்சாரு.
"பவி... என்ன சொல்ற? யாராச்சும் பாத்துட்டாங்களா என்ன?"னு அவர் பதறுனாரு.
"அப்போ கரெக்டா பிரகாஷ் அங்க வந்தாரு. வேற எங்கயோ டியூட்டி போயிட்டு வந்தாரு போல."
"நான் கீழ உக்காந்து, கஷ்டப்பட்டு பொறுக்கிட்டு இருக்கறத பாத்ததும்..."
"அவர் கொஞ்சம் கூடத் தயங்காம, உடனே என் பக்கத்துல வந்து முட்டி போட்டு உக்காந்துட்டாரு."
கார்த்திக் இப்போ, முழு கவனத்தோட என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
"பவி... அவன்... தப்பாப் பாத்தானா?" அவர் கேட்டாரு.
நான் உடனே என் தலைய வேகமா இல்லனு ஆட்டுனேன்.
"இல்ல கார்த்திக்... அங்க தான் எனக்கு அவர் மேல பெரிய மரியாதையே வந்துச்சு."
"அவர் என் பக்கத்துல உக்காந்தப்போ, அவரோட கண்ணு நேரா என் நெஞ்சப் பாக்குற மாதிரி தான் இருந்துச்சு."
"ஆனா அவர் டக்குனு தன் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டாரு."
"என் முகத்தையோ, என் உடம்பையோ அவர் ஒரு செகண்ட் கூட நிமிர்ந்து பாக்கல."
"கீழ சிதறிக்கிடந்த எல்லாப் பொருளையும் பொறுமையா எடுத்து என் பையில போட்டாரு தெரியுமா?"
"எல்லாம் எடுத்து வெச்சுட்டு, என் முகத்தப் பாக்காமலேயே, டீசண்டா..."
"மேடம், உங்க ட்ரெஸ்ஸ கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்கனு சொல்லிட்டு, எந்திரிச்சுப் போயிட்டாரு."
நான் பாசமா, ஒரு பெருமையோட அவன் பண்ணுன ஹெல்ப்பைப் பத்திப் பேசிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள அப்போ நடந்த உண்மை சம்பவம் தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவன் முட்டி போட்டு உக்காந்தது காய்கறி எடுக்கறதுக்கு மட்டும் இல்ல கார்த்திக்...
என் புடவை விலகி, ஜாக்கெட்குள்ள முட்டிக்கிட்டு நின்ன முலைய வெறிச்சு ரசிச்சுப் பாக்குறதுக்கு.
அவன் கண்ணாலயே என் முலைய பிசைஞ்சுட்டான் அன்னைக்கு.
ஆனா அதையெல்லாம் நேக்கா மறைச்சுட்டு, நான் இப்போ அவன ஒரு உத்தமன் மாதிரி சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.
கார்த்திக் நான் சொன்னதக் கேட்டுட்டு, அவரோட பதற்றம் இப்போ கொஞ்சம் ரிலீஃப் ஆகிடுச்சு.
ஆனா அதே சமயம், அவர் முகத்துல ஒரு புது விதமான ரியாக்ஷன் உருவாகுறத நான் கவனிச்சேன்.
அவர் கண்ணுல அவ்ளோ நேரம் இருந்த டவுட் இப்போ காணாமப் போயிருந்துச்சு.
அதுக்கு பதிலா, நான் சொன்னத அவர் மனசுக்குள்ள ஓடுறது அவர் முகத்துலயே தெரிஞ்சுது.
'புடவை விலகிடுச்சு'னு நான் கேஷுவலா சொன்ன அந்த ஒரு வார்த்தை, அவருக்குள்ள ஏதோ பண்ணிடுச்சு போல.
அவர் லேசாத் தொண்டையச் செருமிக்கிட்டு, சோஃபாவுல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி சாஞ்சாரு.
"பவி... புடவை விலகிடுச்சுனு சொன்னியே..." அவர் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கரகரனு, ஏதோ ஒன்னத் தேடுற மாதிரி இருந்துச்சு.
"அப்போ அவன் உனக்கு அவ்ளோ பக்கத்துல வந்துதான் ஹெல்ப் பண்ணுனானா?"
அவர் கேட்ட விதத்துல, அவன் பாத்திருப்பானோங்கிற ஒரு பதற்றத்தைவிட, அவன் என்ன பாத்தான்ங்குற ஆர்வமும் தவிப்பும் தான் அதிகமா இருந்துச்சு.
நான் இன்னசென்ட்டா, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரித் தலையாட்டினேன்.
"ஆமா கார்த்திக்... ரொம்பப் பக்கத்துல தான் இருந்தாரு."
"நான் கீழ குனிஞ்சு பதற்றத்துல காய்கறி எடுக்குறப்போ, அவன் எனக்கு நேர் எதிர்த்தாப்ல உக்காந்துதான் அவரும் எடுத்து போட்டாரு, சிதறி ஓடுன காய்கறிலாம்."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்ச கொஞ்சம் ஆழமா உள்ள இழுத்து விட்டாரு.
அவர் கண்கள் விரிஞ்சு, என்னோட நெஞ்ச ஒரு செகண்ட் பாத்துட்டு அப்புறம் உடனே என் கண்ணப் பாத்துச்சு.
அவர் மனசுக்குள்ள இப்போ என்ன ஓடுதுனு என்னால ரொம்பத் தெளிவாப் புரிஞ்சது.
தன் பொண்டாட்டி, புடவை விலகி தவிக்குறப்போ...
ஒரு வாட்ச்மேன் அவளுக்கு அவ்ளோ க்ளோஸா வந்து, அவளோட அழக, கிளிவேஜ்ஜ பாத்துருப்பானோங்குற நெனப்பு அவருக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருக்கு போல.
ஆனா அவரு அத வெளில காட்டிக்கல.
"அவன்... அவன் எதுவும் தப்பாப் பாக்கலையே பவி?" அவர் மெதுவா, ஒரு மாதிரி கேட்டாரு.
அவர் அப்படி கேக்கும்போது, அவர் உதடு லேசாத் துடிக்குறத நான் நோட் பண்ணேன்.
"எனக்கு அதெல்லாம் சரியாக் கவனிக்கல கார்த்திக்... நான் தான் பதற்றத்துல இருந்தேனே."
"ஆனா அவரோட பார்வை என் மேல பட்ட மாதிரி தான் இருந்துச்சு... ஆனா அப்போ என் புடவை விலகுனது எனக்கு தெரியல... அவரும் உடனே கீழ குனிஞ்சு ஹெல்ப் பண்ண ஆரம்பிச்சிட்டாரு கார்த்திக்."
நான் கொஞ்சம் மட்டும் சொல்லி, அவர் கற்பனைக்கு விட்டுட்டேன்.
இதக் கேட்டதும் கார்த்திக் ஏதோ சுமைய எறக்கி வெச்ச மாதிரி, சோஃபாவுல பின்னாடி சாஞ்சாரு.
அவர் லேசாத் தன் கால்களை மாத்திப் போட்டுக் குறுக்கக் கட்டிக்கிட்டாரு.
அவரோட மூவ்மெண்ட், அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள நடந்த ஒரு மாற்றத்த மறைக்க ட்ரை பண்ற மாதிரி எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
ஒருவேளை வாட்ச்மேன் என் பொண்டாட்டிய அப்படி பாத்துட்டாங்குற நெனப்பே அவருக்கு மூட்-ட கெலப்பிடுச்சோ?
நான் அவரையே ஆழமா பாத்தேன்.
அவர் என்னையப் பாத்து சிரிச்சாரு.
"நல்லவேளை பவி..."
"நீ சொல்றத பாத்தா, அவன் ரொம்ப டீசண்டா நடந்துக்கிட்டான் போல..."
அவர் பிரகாஷப் பாராட்டுற மாதிரிப் பேசுனாலும், அவர் வாய்ஸ்ல நடுக்கம் இருந்துச்சு.
"ஆமாங்க... எனக்கு அவரு ஹெல்ப் பண்ணாரு, நல்ல மனுஷன் தான் ."
"நான் நெனச்சுக்கூடப் பாக்கல, அவரு எந்த தயக்கமும் இல்லாம வந்து ஹெல்ப் பண்ணுவாருன்னு."
அவன் என் முலையைபாத்துக்கிட்டே என் காய்கறிய எடுத்துப் போட்டத, நான் இப்படி நேக்கா மாத்திச் சொன்னேன்.
"பரவால்ல பவி..."
"நீ சொல்றதப் பாத்தா அவன் ஹெல்ப்ஃபுல்லான ஆளாத் தான் இருக்கான்."
அவர் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா சொன்னாரு.
"அவன் உனக்கு அவ்ளோ தூரம் ஹெல்ப் பண்ணியிருக்கான்னு எனக்குத் தெரியாமப் போச்சு."
அவர் குரல்ல, ஒரு லேசான குற்ற உணர்ச்சியும் கலந்துருச்சு.
"ஆமா கார்த்திக்... அவர் நிஜமாவே எனக்கு ரொம்ப ஹெல்ப் பண்ணாரு."
நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட என் பேச்ச முடிச்சேன்.
08-08-2026, 06:47 PM
------------------
Part 238 - 1:
------------------
நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட என் பேச்ச முடிச்சேன்.
அவரோட ரியாக்ஷனப் பாக்கப் பாக்க எனக்குள்ள ஒரு புது எனர்ஜி வந்துச்சு.
எந்தப் புருஷனாவது தன் பொண்டாட்டிய ஒரு வாட்ச்மேன் நெருக்கமாப் பாத்துக்கிட்டான்ங்குறத கேட்டுட்டு இவ்ளோ ரிலாக்ஸா உக்காந்துருப்பானா?
இல்ல... அவர் சும்மா ரிலாக்ஸா மட்டும் உக்காரல.
அவர் குறுக்கக் கட்டியிருந்த அந்த டிராக் பேண்ட்டுக்குள்ள லேசா ஒரு புடைப்பு வந்தத என் கண்ணு ரொம்பத் தெளிவா நோட் பண்ணுச்சு.
அவருக்குள்ள தூங்கிக்கிட்டு இருந்த ஏதோ ஒரு விஷயம், இப்போ முழிச்சுடுச்சுனு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.
தன் பொண்டாட்டியோட நெஞ்ச, புடவை விலகி இன்னொருத்தன் பாத்துருப்பானோங்குற அந்த கற்பனை...
அது அவருக்குக் கோபத்தக் குடுக்குறதுக்குப் பதிலா, ஒரு கிளுகிளுப்பக் குடுத்துருக்கு.
உண்மையச் சொல்லணும்னா, இது எனக்கு பெரிய ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
எங்க கல்யாணம் ஆகி இந்த ஆறு வருஷத்துல...
நான் பேசுறத அவர் இவ்ளோ ஈகரா, இவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா கேட்டு நான் பாத்ததே கிடையாது.
டெய்லி ஆபிஸ்ல இருந்து வருவாரு...
நான் எவ்ளோ ஆர்வமா ஏதாச்சும் பேச ஆரம்பிச்சாலும், அதைக் காத்துல பறக்க விட்டுட்டு லேப்டாப்ப நோண்டிக்கிட்டு இருப்பாரு.
நான் எவ்ளோ அழகாப் புடவை கட்டிட்டு வந்து அவர் முன்னாடி நின்னாலும்...
இல்ல, குளிச்சுட்டு ஈர முடியோட வாசனையா அவர் பக்கத்துல உக்காந்தாலும்...
அவர் கண்ணு என்னைய முழுசா, ஒரு பொண்ணா ரசிச்சுப் பாத்ததே கிடையாது.
'நல்லா இருக்கு பவி', 'அழகா இருக்க பவி'னு ஏதோ கடமைக்குச் சொல்லிட்டு அவர் வேலையப் பாக்கப் போயிடுவாரு.
நைட் பெட்ரூம்ல கூட, என்னைய அவர் ரசிச்சு, என் பேச்சைக் கேட்டு நான் பாத்தது இல்ல.
என் உடம்பு மேலயோ, நான் சொல்ற விஷயங்கள் மேலயோ அவருக்கு இத்தனை வருஷமா எந்த ஒரு ஆர்வமும் இருந்ததே இல்ல.
ஆனா இன்னைக்கு...
இந்த நிமிஷம்... அவர் முழு போக்கஸ்ஸும் என் மேல மட்டும் தான் இருக்கு.
நான் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவர் காது கொடுத்து மட்டும் கேக்கல...
அவர் ஒரு ஈடுபாடோட கேட்டுக்கிட்டு இருக்காருனு அவரோட புடைப்பு எனக்குச் சொல்லுச்சு.
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லச் சொல்ல, அவர் கண்ணுல ஒரு எதிர்பார்ப்பு.
அவர் என்னைய உத்துப் பாக்குற பார்வையில, ஒரு போதை தெரிஞ்சுது.
தன் பொண்டாட்டியோட அழக, இன்னொருத்தன் ரசிச்சான்ங்குற அந்த ஒரு சின்ன எண்ணம்...
அவரை எவ்ளோ தூரம் உசுப்பேத்தி விட்டுருக்குனு பாக்கப் பாக்க எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
அவரோட புடைப்பு, அவரோட ஆர்வம்...
இதெல்லாம் எனக்காகத் தானானு நெனைக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு.
இது எல்லாமே எனக்கு ரொம்பப் புதுசா இருந்துச்சு.
இது ஒரு தப்பான விஷயமா இருந்தாலும், என் மனசுக்குள்ள அது ஒரு விவரிக்க முடியாத சந்தோஷத்தக் குடுத்துச்சு.
இவ்ளோ நாளா, 'என் புருஷன் என்னையக் கண்டுக்கலையே'னு ஏங்கித் தவிச்ச பவித்ராவுக்கு...
இன்னைக்குக் கிடைக்குற இந்த அட்டென்ஷன் ஒரு பெரிய கிறக்கமா இருந்துச்சு.
அவர் எனக்குக் குடுக்குற இந்த அதீத கவனம், என்னைய ஏதோ பண்ணுச்சு.
அவரோட இந்த ஆர்வத்தப் பாக்கும்போது, என்னைய அறியாமலேயே என் புண்டைல ஈரம் கசிஞ்சுது.
அவரு இப்போ ஏதோ ஒரு கற்பனையில மிதந்துகிட்டு இருக்காரு.
இந்த மொமெண்ட்ட அப்படியே கன்டினியூ பண்ணனும்னு என் மனசு ஆசைப்பட்டுச்சு.
அவரோட இந்த முழிச்சுக்கிட்ட மூட்-அ இன்னும் கொஞ்சம் ஏத்தி விடணும்னு என் மனசு கணக்குப் போட்டுச்சு.
இன்னும் ப்ரகாஷ பத்தி சொல்லி, அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விடணும்னு தோணுச்சு.
அவருக்கு சீரியஸ்னெஸ் சுத்தமாப் புரியாம, ஏதோ ஒரு சினிமாவ பாக்குற மாதிரி நான் சொல்றத கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் அப்படி ரசிக்க ரசிக்க, எனக்கு இன்னும் நிறையச் சொல்லணும் போல ஒரு ஆசை வந்துச்சு.
நான் பீல் பண்ணுன விஷயங்கள, கொஞ்சம் பொய்யோட, ஆனா அவருக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு கவர்ல சுத்தி குடுக்குறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
நான் மறுபடியும் முன்னாடி இருந்த டீப்பாய் மேல லேசா குனிஞ்சேன்.
அங்க வெச்சுருந்த தண்ணி கிளாஸ மெதுவா என் கையில எடுத்தேன்.
அந்தக் கூலிங்கான கிளாஸ் என் விரல்கள்ல பட்டதும், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சின்னச சிலிர்ப்பு.
நான் தண்ணியக் குடிச்சுட்டு, என் கீழ் உதட்ட லேசா நக்கிக்கிட்டேன்.
கார்த்திக் என்னையே உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் கண்ணுல, 'வேற என்னலாம் இருக்கு, எனக்கு தெரியாம?'ங்குற ஆர்வம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
நான் கிளாஸை மறுபடியும் கீழ வெச்சேன்.
"அது மட்டுமா கார்த்திக்..." நான் மெதுவா, ஒரு சஸ்பென்ஸோட ஆரம்பிச்சேன்.
"இன்னும் இருக்கா என்ன?" அவர் ஈகரா முன்னாடி சாஞ்சாரு.
அவர் முன்னாடி சாயும்போது, அவர் சின்ன குஞ்சோட புடைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் கிளியராத் தெரிஞ்சுது.
"பின்ன? அவரு நெறய ஹெல்ப் பண்ணிருக்காருனு உங்களுக்குத் தெரியாது கார்த்திக்..."
"என்ன பண்ணான்? சொல்லு பவி..."
அவர் குரல்ல சந்தேகத்தை விட, நான் சொல்ல போற சஸ்பென்ஸ கேக்குற ஆர்வம் தான் அதிகமா இருந்துச்சு.
"ஒரு ரெண்டு வாரத்துக்கு முன்னாடி இருக்கும், வெள்ளிக்கிழமை,?"
நான் நேக்கா இன்னொரு பழைய சம்பவத்தக் கையில எடுத்தேன்.
கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.
"ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடியா... எந்த வெள்ளிக்கிழமை பவி?"
அவர் மண்டையக் குடைஞ்சுகிட்டு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.
"அது ஒரு நாளுங்க... நம்ம பையன் அப்பாகூட ஊருக்கு போனான்ல, அந்த வீக் னு நெனைக்குறங்க."
"நான் சாயங்காலம் மெயின் ரோடுல இருக்குற கோவிலுக்குப் போயிட்டு வந்தேன்..."
நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் முகம் இப்போ ஒரு செகண்ட் பிளாங்க் ஆச்சு.
"கோவிலுக்கா? நீ கோவிலுக்குலாம் போவியா என்ன?"
"நீ எங்கிட்ட சொல்லவே இல்லயே பவி?"
அவர் ஆச்சரியமா, லேசான குழப்பத்தோட கேட்டாரு.
"நான் சொல்லலாம்னு தான் வருவேன் கார்த்திக்..."
நான் என் குரல்ல ஒரு ஏக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.
"ஆனா நீங்க வழக்கம் போல நான் பேசுறத கண்டுக்கவே மாட்டீங்க."
"அதான் உங்களுக்கு ஒண்ணுமே தெரியல."
அவர் முகத்துல லேசா ஒரு குற்ற உணர்ச்சி மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.
"சாரி பவி... சரி, கோவில்ல இருந்து வர்றப்போ என்ன ஆச்சு?"
அவர் அந்த டாபிக்க மாத்த ட்ரை பண்ணாரு.
"நான் கோவில்ல இருந்து திரும்பி வர்றப்போ லேசா இருட்டிடுச்சு கார்த்திக்."
"நான், நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் உள்ள நுழைஞ்சா..."
"நம்ம பிளாக், லிஃப்ட் சுத்தமா ஒர்க் ஆகல."
நான் கொஞ்சம் சலிச்சுக்கிற மாதிரி முகத்த வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.
"லிஃப்ட் ஒர்க் ஆகலயா?"
"ஆமா கார்த்திக், அன்னிக்குனு பாத்து, நான் வேற புடவைய கட்டிக்கிட்டு, லிஃப்ட் வாசல்ல நின்னுகிட்டு இருந்தேன்."
"வேற வழியே இல்லாம, அந்த ஏழு மாடி படில ஏறி வர வேண்டியதாப் போச்சு கார்த்திக்."
"அச்சச்சோ, ஏழு மாடி நீ ஏறுனியா"னு கேட்டாரு.
அவர் குரல்ல இப்போ என் மேல இருக்குற அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"பின்ன? எவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு தெரியுமா?"
"புடவைய ஒரு கையால தூக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு... கைல கோயில் பிரசாத தட்ட வெச்சுக்கிட்டு.."
"நான் மெதுவா முதல் மாடி, அப்புறம் ரெண்டாவது மாடினு மூச்சு இரைக்க ஏறிக்கிட்டு இருந்தேன்."
"அப்போ என் நிலைமை எப்படி இருந்துச்சு தெரியுமா கார்த்திக்?"
நான் அவர் கண்ண நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.
"எப்படி இருந்துச்சு பவி?"
"என் கால் ரெண்டும் அப்படியே நடுங்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு கார்த்திக்."
"முழங்கால் எல்லாம் தனியா உடையுற மாதிரி ஒரு வலி."
"நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு, அந்த இருட்டுல, ஒரு ஸ்டெப்ல அப்படியே செவுத்துல சாஞ்சு உக்காந்துட்டேன்."
"அச்சச்சோ... அப்புறம் என்ன பண்ண?" அவர் முகத்துல லேசான பதற்றம்.
"அப்போ தான் கார்த்திக்... அவரு வந்தாரு."
"யாரு... அந்த செக்யூரிட்டியா?"
"ஆமாங்க... நான் படில, தனியா போறத, அவர் கீழ இருந்து பாத்துட்டாரு போல."
"உடனே என்னையத் தேடிக்கிட்டுப் படில ஓடி வந்தாரு."
"ஓடி வந்தானா?"
"ஆமா கார்த்திக்... நான் மூச்சு முட்டி கஷ்டப்படுறதப் பாத்துட்டு, எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வந்தாரு."
"அப்படியா."னு ஒரு மாதிரி சந்தேகத்தோட அவரு என்ன பாத்து கேட்டாரு.
ஆனா நான் அவரோட சந்தேகத்தையெல்லாம் கண்டுக்கல. நான் பாட்டுக்கு சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.
"அவரு வந்த உடனே, மேடம் என்ன ஆச்சுனு பதறிப் போய்க் கேட்டாரு."
"நான் எனக்கு கால் வலிக்கிது, கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு ஏறணும்னு சொன்னேன்."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் ரொம்ப இன்வால்வ் ஆகிக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"அவரு உடனே என்ன பண்ணாரு தெரியுமா கார்த்திக்?"
நான் என் குரல்ல கொஞ்சம் சஸ்பென்ஸைக் கூட்டுனேன்.
"என்ன பண்ணான்?"
கார்த்திக் தொண்டைய லேசா முழுங்குனாரு.
"அவரு என் பின்னாடி வந்து நின்னுக்கிட்டாரு."
"பின்னாடியா?" அவர் வாய்ஸ் லேசா பிரேக் ஆச்சு.
"ஆமா கார்த்திக்... அப்படி வந்ததும், நான் எந்திரிச்சு மேல ஏற ஆரம்பிச்சேன்..."
"அப்போ அவரு எனக்குப் பின்னாடி, பக்கத்துல வந்து நின்னுக்கிட்டாரு."
"எதுக்கு பவி பின்னாடி நிக்கணும்?"
அவர் குழப்பமா, ஆனா அதே சமயம் ஒரு எதிர்பார்ப்போட கேட்டாரு.
நான் என் தொண்டைய லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.
இதுதான் நான் வெக்கப் போற செக்மேட்.
"நான் உடனே அவர்கிட்ட சொன்னேன் கார்த்திக்..."
"பிரகாஷ், நான் மெதுவாப் பாத்துப் போய்க்கிறேன்... நீங்க கீழ போங்கனு சொல்லிட்டேன்."
நான் நல்லவ மாதிரி, முதல்ல அவன அவாய்ட் பண்ணதச் சொன்னேன்.
"குட்..."னு சொல்லி கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.
"ஆனா அவர் கேக்கல கார்த்திக்..."
"அவரு ரொம்ப ஹம்பிளா பேசுனாரு..."
நான் என் குரல்ல ஒரு சின்ன ஈர்ப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.
"மேடம், நீங்க ரொம்ப டயர்ட்-ஆ இருப்பீங்க போல..."
"உங்களுக்கு இவ்ளோ மூச்சு வாங்குது..."
"நீங்க கால் தவறி விழுந்துட்டா என்ன பண்றது?"
"நான் உங்களத் தனியா விட்டுட்டு எப்படிப் போவேன் மேடம்னு கேட்டாரு..."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"நான் மறுபடியும் வேணாம்னு தான் சொன்னேன், ஆனா அவர் போகல."
"அவர் என்மேல ரொம்ப அக்கறையாப் பேசுனதும், என்னால முடியாதுனு சொல்ல முடியல கார்த்திக்."
"நான் சரின்னு லேசாத் தலையாட்டுனேன்..."
"நான் நடக்க, எனக்குச் சப்போர்ட்க்கு வந்து நிக்குறேன்னு சொன்னாரு."
"சப்போர்ட் பண்ணானா?" கார்த்திக் குரல்ல ஒரு சின்னத் தவிப்பு.
"ஆமா கார்த்திக்... அப்படியே அந்த இருட்டுல என் பின்னாடி வந்து..."
"எனக்குச் சப்போர்ட் பண்றதுக்காக, அப்படியே என் இடுப்ப..."
நான் அந்த 'இடுப்ப'ங்குற வார்த்தைய மெதுவா, கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே சொன்னேன்.
சொல்லிட்டு, நான் டக்குனு என் பேச்ச நிறுத்துனேன்.
என் கண்களை லேசா விரிச்சு, நாக்கால என் கீழ் உதட்டக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
ஒரு செகண்ட் என் வாயில இருந்து தப்பா ஒரு வார்த்தை வந்துட்ட மாதிரி நான் நடிச்சேன்.
ஐயையோ, புருஷன்கிட்ட உளறிட்டோமேங்குற மாதிரி ஒரு எக்ஸ்பிரஷன் குடுத்தேன்.
நான் எதிர்பாத்த மாதிரியே, கார்த்திக் முகம் சட்டுனு மாறுச்சு.
அவர் கண்ணுல ஒரு சின்ன ஷாக்.
"இடுப்பப் பிடிச்சானா?"
அவர் குரல் தொண்டைலயே மாட்டிக்கிச்சு.
"அவன் எதுக்கு உன் இடுப்பப் பிடிச்சான்?"
அவர் கேட்ட அந்த வார்த்தையில கோபத்த விட, அவன் பிடிச்சானாங்குறத கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்கிற தவிப்பு தான் அதிகமா இருந்துச்சு.
நான் உடனே இன்னசென்ட்டா, பதறுற மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டேன்.
"ஐயையோ கார்த்திக்... இல்ல இல்ல... நான் தப்பாச் சொல்லிட்டேன்."
நான் என் கைகளை முன்னாடி நீட்டி மறுத்தேன்.
"தப்பாச் சொல்லிட்டயா?" அவர் குரல்ல ஒரு ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.
"ஆமாங்க... இடுப்ப இல்ல... என் பின்னாடி, முதுகுல கை வெச்சு எனக்குச் சப்போர்ட் பண்ணுனாருனு சொல்ல வந்தேன்."
"அது ஏதோ, வாய் தவறி இடுப்புனு வந்துருச்சு கார்த்திக்."
நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து பாவமாச் சொன்னேன்.
"ஓ, அப்படியா, சரி. பின்னாடி எப்படிச் சப்போர்ட் பண்ணான் பவி?"
அவர் இன்னும் ஏக்கமாவே, அந்தச் சீனை விடாமக் கேட்டாரு.
"அதாங்க... நான் இருட்டுல பின்னாடி சாய்ஞ்சு விழாம இருக்க..."
"அவர் கைகள வெச்சு என்னையத் தாங்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."
"நான் எந்த வெயிட்டையும் ஃபீல் பண்ணக் கூடாதுனு..."
"அவரே என்னோட மொத்த வெயிட்டையும் தாங்கி, என்னையப் பத்திரமா ஒவ்வொரு படியா ஏற வெச்சாரு."
நான் எந்தத் தப்பும் நடக்காத மாதிரி, ஆனா ரொம்ப க்ளோஸா நடந்த மாதிரிச் சமாளிச்சேன்.
கார்த்திக் என்னையக் கொஞ்ச நேரம் உற்றுப் பாத்தாரு.
அவர் மனசுக்குள்ள, இருட்டான படிகட்டுல, ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி வந்து நிக்கிற சீன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு போல.
நான் வாய் தவறிச் சொன்ன 'இடுப்பு'ங்குற வார்த்தை, அவர் மனசுல ஒரு கற்பனைய விதைச்சுடுச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.
அவர் மறுபடியும் சோஃபாவுல சாஞ்சு உக்காந்தாரு.
"அப்பாடா... நான் கூட என்னமோ ஏதோனு பயந்துட்டேன் பவி."
அவர் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாரு.
என் மனசுல அன்னிக்கு நடந்தது ஓட ஆரம்பிச்சது,
'நீ எப்படித் தாங்குவனு எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்...'
'ஆனா அன்னைக்கு அவன் என்னையப் பிடிச்ச பிடிய நான் எவ்ளோ சுகமாத் தாங்குனேன்னு எனக்குத் தான் தெரியும்.'
என் மனசுக்குள்ள அன்னைக்கு நடந்த அந்த உண்மையான சம்பவம் அப்படியே ஒரு சினிமா மாதிரி ஓட ஆரம்பிச்சுது.
அவன் என் முதுகுல கை வெச்சுலாம் சப்போர்ட் பண்ணல.
நான் மூச்சு வாங்குறதப் பாத்துட்டு, அவன் கொஞ்சம்கூடத் தயங்காம என் பின்னாடி வந்து நின்னான்.
அந்த இருட்டுல, அவனோட கண்ணுல தெரிஞ்ச வெறி எனக்கு இப்போவும் நியாபகம் இருக்கு.
'மேடம், நீங்க கஷ்டப்பட வேணாம்... நான் இருக்கேன்'னு முணுமுணுத்தான்.
அடுத்த செகண்ட், அவனோட ரெண்டு கைகளும்...
நான் 'என்ன பண்ற'னு கேக்குறதுக்குள்ள...
என்னைய அப்படியே காத்துல ஒரு இறகு மாதிரித் தூக்கிட்டான்.
ஒரு சின்னக் கொழந்தையத் தூக்குற மாதிரி, என்னையத் தூக்கி அவன் நெஞ்சோட அணைச்சுக்கிட்டான்.
நான் பதற்றத்துல, 'விடு பிரகாஷ்'னு கத்துனேன்.
ஆனா அவன் கேக்கல.
மீதி இருந்த அந்த அஞ்சு மாடியையும், அவன் என்னையத் தூக்கிட்டே தான் படில ஏறுனான்.
"கார்த்திக்... அவரு எவ்ளோ ஸ்ட்ராங் தெரியுமா?"
நான் கார்த்திக் கண்ணைப் பாத்து எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
"என்ன சொல்ற பவி?"
"அந்த அஞ்சு மாடியும், நான் தரையிலயே கால் வைக்காத மாதிரி ஒரு ஃபீல் கார்த்திக்..."
"அவரே என்னோட மொத்த வெயிட்டையும் சுமந்துகிட்டு வந்தாரு."
"எனக்கு ஒரு படி ஏறுன வலி கூடத் தெரியல... அவ்ளோ ஸ்மூத்தா என்னையக் கூட்டிட்டு வந்தாரு."
நான் பிரகாஷ் என்னையத் தூக்கிட்டு வந்தத, இப்டி 'சப்போர்ட்' பண்ணுன மாதிரி சொன்னேன்.
கார்த்திக் அதைக் கேட்டுப் புருவத்த உயர்த்துனாரு.
"உன் வெயிட்ட அவன் சுமந்தானா? பரவால்லயே... ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுருப்பான்."
"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா அவரு கொஞ்சம் கூடக் கஷ்டப்பட்ட மாதிரி காட்டிக்கல."
"கார்த்திக்... அவரு எவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணாருனு நெனச்சுப் பாருங்க..."
நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து சாஃப்ட்டாச் சொன்னேன்.
"அந்த இருட்டுல, அவர் மட்டும் அன்னைக்கு இல்லனா, நான் அந்தப் படிகட்டுலயே மயங்கி விழுந்துருப்பேன்."
நான் என் குரல்ல ஒரு நடுக்கத்தக் கொண்டு வந்தேன்.
கார்த்திக் என்னைய பாசமாப் பாத்தாரு.
"ஹ்ம்ம் பவி... நீ இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டிருக்கனு எனக்குத் தெரியாமப் போச்சு."
"அவன் நிஜமாவே நல்ல மனுஷன் தான்."
அவர் எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.
"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா மேல வந்ததும் ஒரு சின்ன விஷயம் நடந்துருச்சு..."
நான் என் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டு, கொஞ்சம் வெக்கப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.
"என்ன ஆச்சு பவி?" கார்த்திக் உடனே முன்னாடி வந்தாரு.
"அதாங்க... அஞ்சு மாடி ஏறி வந்தோமா..."
"நம்ம ஏழாவது மாடிக்கு வந்ததும், நான் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கி, தடுமாறிட்டேன்."
"அப்போ தெரியாம, பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகி..."
"அவரு மேலயே லேசா மோதிட்டேன் கார்த்திக்."
நான் இந்த வார்த்தையச் சொல்லும்போது, என் கீழ் உதட்ட மறுபடியும் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
கார்த்திக் மூச்சு இப்போ கொஞ்சம் வேகமா வந்துச்சு.
"மோதிட்டியா? அவன்... அவன் மேலயா?"
அவர் அப்படி கேட்டதும், நான் என் தலையை லேசா ஆட்டுனேன்.
"ஆமாங்க..."
நான் மெதுவா சொன்னேன்.
"ரொம்ப இருட்டு வேறயா, எனக்கு மாடி ஏறுன டயர்ட் வேற..."
"புடவை கால்ல சிக்கி, என்னைய அப்படியே கீழ இழுத்துச்சு."
"அப்புறம் இருட்டுல, எனக்குக் கண்ணு வேற சரியாத் தெரியல கார்த்திக்."
"என் கால் வேற லேசாச் சறுக்கிடுச்சு கார்த்திக்."
நான் என் மூஞ்சிய பாவமா, பயந்த மாதிரி வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.
"சறுக்கிடுச்சா?" கார்த்திக் வாய்ஸ்ல பதற்றம் வந்துச்சு.
அவர் சோஃபாவுல இருந்து டக்குனு முன்னாடி வந்து உக்காந்தாரு.
அவர் கண்ணுல என்னைப் பத்தின அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"அச்சச்சோ... அப்புறம் என்ன ஆச்சு பவி?"
"நீ கீழ விழுந்துட்டியா என்ன?"
"உனக்கு அடி ஏதாச்சும் பட்டுச்சா?"
அவர் வரிசையா பயத்தோட கேள்விகளைக் கேட்டாரு.
நான் என் கைகளை முன்னாடி நீட்டி, அவரை அமைதிப்படுத்துனேன்.
"இல்ல கார்த்திக்... நான் கீழ விழல."
"நான் விழல..."
"விழலயா? பின்ன எப்படி சமாளிச்ச?"
அவர் கொஞ்சம் குழப்பமாக் கேட்டாரு.
Part 238 - 1:
------------------
நான் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட என் பேச்ச முடிச்சேன்.
அவரோட ரியாக்ஷனப் பாக்கப் பாக்க எனக்குள்ள ஒரு புது எனர்ஜி வந்துச்சு.
எந்தப் புருஷனாவது தன் பொண்டாட்டிய ஒரு வாட்ச்மேன் நெருக்கமாப் பாத்துக்கிட்டான்ங்குறத கேட்டுட்டு இவ்ளோ ரிலாக்ஸா உக்காந்துருப்பானா?
இல்ல... அவர் சும்மா ரிலாக்ஸா மட்டும் உக்காரல.
அவர் குறுக்கக் கட்டியிருந்த அந்த டிராக் பேண்ட்டுக்குள்ள லேசா ஒரு புடைப்பு வந்தத என் கண்ணு ரொம்பத் தெளிவா நோட் பண்ணுச்சு.
அவருக்குள்ள தூங்கிக்கிட்டு இருந்த ஏதோ ஒரு விஷயம், இப்போ முழிச்சுடுச்சுனு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.
தன் பொண்டாட்டியோட நெஞ்ச, புடவை விலகி இன்னொருத்தன் பாத்துருப்பானோங்குற அந்த கற்பனை...
அது அவருக்குக் கோபத்தக் குடுக்குறதுக்குப் பதிலா, ஒரு கிளுகிளுப்பக் குடுத்துருக்கு.
உண்மையச் சொல்லணும்னா, இது எனக்கு பெரிய ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
எங்க கல்யாணம் ஆகி இந்த ஆறு வருஷத்துல...
நான் பேசுறத அவர் இவ்ளோ ஈகரா, இவ்ளோ இன்ட்ரஸ்ட்டா கேட்டு நான் பாத்ததே கிடையாது.
டெய்லி ஆபிஸ்ல இருந்து வருவாரு...
நான் எவ்ளோ ஆர்வமா ஏதாச்சும் பேச ஆரம்பிச்சாலும், அதைக் காத்துல பறக்க விட்டுட்டு லேப்டாப்ப நோண்டிக்கிட்டு இருப்பாரு.
நான் எவ்ளோ அழகாப் புடவை கட்டிட்டு வந்து அவர் முன்னாடி நின்னாலும்...
இல்ல, குளிச்சுட்டு ஈர முடியோட வாசனையா அவர் பக்கத்துல உக்காந்தாலும்...
அவர் கண்ணு என்னைய முழுசா, ஒரு பொண்ணா ரசிச்சுப் பாத்ததே கிடையாது.
'நல்லா இருக்கு பவி', 'அழகா இருக்க பவி'னு ஏதோ கடமைக்குச் சொல்லிட்டு அவர் வேலையப் பாக்கப் போயிடுவாரு.
நைட் பெட்ரூம்ல கூட, என்னைய அவர் ரசிச்சு, என் பேச்சைக் கேட்டு நான் பாத்தது இல்ல.
என் உடம்பு மேலயோ, நான் சொல்ற விஷயங்கள் மேலயோ அவருக்கு இத்தனை வருஷமா எந்த ஒரு ஆர்வமும் இருந்ததே இல்ல.
ஆனா இன்னைக்கு...
இந்த நிமிஷம்... அவர் முழு போக்கஸ்ஸும் என் மேல மட்டும் தான் இருக்கு.
நான் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அவர் காது கொடுத்து மட்டும் கேக்கல...
அவர் ஒரு ஈடுபாடோட கேட்டுக்கிட்டு இருக்காருனு அவரோட புடைப்பு எனக்குச் சொல்லுச்சு.
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லச் சொல்ல, அவர் கண்ணுல ஒரு எதிர்பார்ப்பு.
அவர் என்னைய உத்துப் பாக்குற பார்வையில, ஒரு போதை தெரிஞ்சுது.
தன் பொண்டாட்டியோட அழக, இன்னொருத்தன் ரசிச்சான்ங்குற அந்த ஒரு சின்ன எண்ணம்...
அவரை எவ்ளோ தூரம் உசுப்பேத்தி விட்டுருக்குனு பாக்கப் பாக்க எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
அவரோட புடைப்பு, அவரோட ஆர்வம்...
இதெல்லாம் எனக்காகத் தானானு நெனைக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு.
இது எல்லாமே எனக்கு ரொம்பப் புதுசா இருந்துச்சு.
இது ஒரு தப்பான விஷயமா இருந்தாலும், என் மனசுக்குள்ள அது ஒரு விவரிக்க முடியாத சந்தோஷத்தக் குடுத்துச்சு.
இவ்ளோ நாளா, 'என் புருஷன் என்னையக் கண்டுக்கலையே'னு ஏங்கித் தவிச்ச பவித்ராவுக்கு...
இன்னைக்குக் கிடைக்குற இந்த அட்டென்ஷன் ஒரு பெரிய கிறக்கமா இருந்துச்சு.
அவர் எனக்குக் குடுக்குற இந்த அதீத கவனம், என்னைய ஏதோ பண்ணுச்சு.
அவரோட இந்த ஆர்வத்தப் பாக்கும்போது, என்னைய அறியாமலேயே என் புண்டைல ஈரம் கசிஞ்சுது.
அவரு இப்போ ஏதோ ஒரு கற்பனையில மிதந்துகிட்டு இருக்காரு.
இந்த மொமெண்ட்ட அப்படியே கன்டினியூ பண்ணனும்னு என் மனசு ஆசைப்பட்டுச்சு.
அவரோட இந்த முழிச்சுக்கிட்ட மூட்-அ இன்னும் கொஞ்சம் ஏத்தி விடணும்னு என் மனசு கணக்குப் போட்டுச்சு.
இன்னும் ப்ரகாஷ பத்தி சொல்லி, அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விடணும்னு தோணுச்சு.
அவருக்கு சீரியஸ்னெஸ் சுத்தமாப் புரியாம, ஏதோ ஒரு சினிமாவ பாக்குற மாதிரி நான் சொல்றத கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் அப்படி ரசிக்க ரசிக்க, எனக்கு இன்னும் நிறையச் சொல்லணும் போல ஒரு ஆசை வந்துச்சு.
நான் பீல் பண்ணுன விஷயங்கள, கொஞ்சம் பொய்யோட, ஆனா அவருக்குப் பிடிச்ச மாதிரி ஒரு கவர்ல சுத்தி குடுக்குறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
நான் மறுபடியும் முன்னாடி இருந்த டீப்பாய் மேல லேசா குனிஞ்சேன்.
அங்க வெச்சுருந்த தண்ணி கிளாஸ மெதுவா என் கையில எடுத்தேன்.
அந்தக் கூலிங்கான கிளாஸ் என் விரல்கள்ல பட்டதும், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சின்னச சிலிர்ப்பு.
நான் தண்ணியக் குடிச்சுட்டு, என் கீழ் உதட்ட லேசா நக்கிக்கிட்டேன்.
கார்த்திக் என்னையே உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் கண்ணுல, 'வேற என்னலாம் இருக்கு, எனக்கு தெரியாம?'ங்குற ஆர்வம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
நான் கிளாஸை மறுபடியும் கீழ வெச்சேன்.
"அது மட்டுமா கார்த்திக்..." நான் மெதுவா, ஒரு சஸ்பென்ஸோட ஆரம்பிச்சேன்.
"இன்னும் இருக்கா என்ன?" அவர் ஈகரா முன்னாடி சாஞ்சாரு.
அவர் முன்னாடி சாயும்போது, அவர் சின்ன குஞ்சோட புடைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் கிளியராத் தெரிஞ்சுது.
"பின்ன? அவரு நெறய ஹெல்ப் பண்ணிருக்காருனு உங்களுக்குத் தெரியாது கார்த்திக்..."
"என்ன பண்ணான்? சொல்லு பவி..."
அவர் குரல்ல சந்தேகத்தை விட, நான் சொல்ல போற சஸ்பென்ஸ கேக்குற ஆர்வம் தான் அதிகமா இருந்துச்சு.
"ஒரு ரெண்டு வாரத்துக்கு முன்னாடி இருக்கும், வெள்ளிக்கிழமை,?"
நான் நேக்கா இன்னொரு பழைய சம்பவத்தக் கையில எடுத்தேன்.
கார்த்திக் கொஞ்சம் யோசிச்சாரு.
"ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடியா... எந்த வெள்ளிக்கிழமை பவி?"
அவர் மண்டையக் குடைஞ்சுகிட்டு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.
"அது ஒரு நாளுங்க... நம்ம பையன் அப்பாகூட ஊருக்கு போனான்ல, அந்த வீக் னு நெனைக்குறங்க."
"நான் சாயங்காலம் மெயின் ரோடுல இருக்குற கோவிலுக்குப் போயிட்டு வந்தேன்..."
நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் முகம் இப்போ ஒரு செகண்ட் பிளாங்க் ஆச்சு.
"கோவிலுக்கா? நீ கோவிலுக்குலாம் போவியா என்ன?"
"நீ எங்கிட்ட சொல்லவே இல்லயே பவி?"
அவர் ஆச்சரியமா, லேசான குழப்பத்தோட கேட்டாரு.
"நான் சொல்லலாம்னு தான் வருவேன் கார்த்திக்..."
நான் என் குரல்ல ஒரு ஏக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.
"ஆனா நீங்க வழக்கம் போல நான் பேசுறத கண்டுக்கவே மாட்டீங்க."
"அதான் உங்களுக்கு ஒண்ணுமே தெரியல."
அவர் முகத்துல லேசா ஒரு குற்ற உணர்ச்சி மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.
"சாரி பவி... சரி, கோவில்ல இருந்து வர்றப்போ என்ன ஆச்சு?"
அவர் அந்த டாபிக்க மாத்த ட்ரை பண்ணாரு.
"நான் கோவில்ல இருந்து திரும்பி வர்றப்போ லேசா இருட்டிடுச்சு கார்த்திக்."
"நான், நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் உள்ள நுழைஞ்சா..."
"நம்ம பிளாக், லிஃப்ட் சுத்தமா ஒர்க் ஆகல."
நான் கொஞ்சம் சலிச்சுக்கிற மாதிரி முகத்த வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.
"லிஃப்ட் ஒர்க் ஆகலயா?"
"ஆமா கார்த்திக், அன்னிக்குனு பாத்து, நான் வேற புடவைய கட்டிக்கிட்டு, லிஃப்ட் வாசல்ல நின்னுகிட்டு இருந்தேன்."
"வேற வழியே இல்லாம, அந்த ஏழு மாடி படில ஏறி வர வேண்டியதாப் போச்சு கார்த்திக்."
"அச்சச்சோ, ஏழு மாடி நீ ஏறுனியா"னு கேட்டாரு.
அவர் குரல்ல இப்போ என் மேல இருக்குற அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"பின்ன? எவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு தெரியுமா?"
"புடவைய ஒரு கையால தூக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு... கைல கோயில் பிரசாத தட்ட வெச்சுக்கிட்டு.."
"நான் மெதுவா முதல் மாடி, அப்புறம் ரெண்டாவது மாடினு மூச்சு இரைக்க ஏறிக்கிட்டு இருந்தேன்."
"அப்போ என் நிலைமை எப்படி இருந்துச்சு தெரியுமா கார்த்திக்?"
நான் அவர் கண்ண நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.
"எப்படி இருந்துச்சு பவி?"
"என் கால் ரெண்டும் அப்படியே நடுங்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு கார்த்திக்."
"முழங்கால் எல்லாம் தனியா உடையுற மாதிரி ஒரு வலி."
"நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு, அந்த இருட்டுல, ஒரு ஸ்டெப்ல அப்படியே செவுத்துல சாஞ்சு உக்காந்துட்டேன்."
"அச்சச்சோ... அப்புறம் என்ன பண்ண?" அவர் முகத்துல லேசான பதற்றம்.
"அப்போ தான் கார்த்திக்... அவரு வந்தாரு."
"யாரு... அந்த செக்யூரிட்டியா?"
"ஆமாங்க... நான் படில, தனியா போறத, அவர் கீழ இருந்து பாத்துட்டாரு போல."
"உடனே என்னையத் தேடிக்கிட்டுப் படில ஓடி வந்தாரு."
"ஓடி வந்தானா?"
"ஆமா கார்த்திக்... நான் மூச்சு முட்டி கஷ்டப்படுறதப் பாத்துட்டு, எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வந்தாரு."
"அப்படியா."னு ஒரு மாதிரி சந்தேகத்தோட அவரு என்ன பாத்து கேட்டாரு.
ஆனா நான் அவரோட சந்தேகத்தையெல்லாம் கண்டுக்கல. நான் பாட்டுக்கு சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.
"அவரு வந்த உடனே, மேடம் என்ன ஆச்சுனு பதறிப் போய்க் கேட்டாரு."
"நான் எனக்கு கால் வலிக்கிது, கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு ஏறணும்னு சொன்னேன்."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் ரொம்ப இன்வால்வ் ஆகிக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"அவரு உடனே என்ன பண்ணாரு தெரியுமா கார்த்திக்?"
நான் என் குரல்ல கொஞ்சம் சஸ்பென்ஸைக் கூட்டுனேன்.
"என்ன பண்ணான்?"
கார்த்திக் தொண்டைய லேசா முழுங்குனாரு.
"அவரு என் பின்னாடி வந்து நின்னுக்கிட்டாரு."
"பின்னாடியா?" அவர் வாய்ஸ் லேசா பிரேக் ஆச்சு.
"ஆமா கார்த்திக்... அப்படி வந்ததும், நான் எந்திரிச்சு மேல ஏற ஆரம்பிச்சேன்..."
"அப்போ அவரு எனக்குப் பின்னாடி, பக்கத்துல வந்து நின்னுக்கிட்டாரு."
"எதுக்கு பவி பின்னாடி நிக்கணும்?"
அவர் குழப்பமா, ஆனா அதே சமயம் ஒரு எதிர்பார்ப்போட கேட்டாரு.
நான் என் தொண்டைய லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.
இதுதான் நான் வெக்கப் போற செக்மேட்.
"நான் உடனே அவர்கிட்ட சொன்னேன் கார்த்திக்..."
"பிரகாஷ், நான் மெதுவாப் பாத்துப் போய்க்கிறேன்... நீங்க கீழ போங்கனு சொல்லிட்டேன்."
நான் நல்லவ மாதிரி, முதல்ல அவன அவாய்ட் பண்ணதச் சொன்னேன்.
"குட்..."னு சொல்லி கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.
"ஆனா அவர் கேக்கல கார்த்திக்..."
"அவரு ரொம்ப ஹம்பிளா பேசுனாரு..."
நான் என் குரல்ல ஒரு சின்ன ஈர்ப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.
"மேடம், நீங்க ரொம்ப டயர்ட்-ஆ இருப்பீங்க போல..."
"உங்களுக்கு இவ்ளோ மூச்சு வாங்குது..."
"நீங்க கால் தவறி விழுந்துட்டா என்ன பண்றது?"
"நான் உங்களத் தனியா விட்டுட்டு எப்படிப் போவேன் மேடம்னு கேட்டாரு..."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் உன்னிப்பாக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"நான் மறுபடியும் வேணாம்னு தான் சொன்னேன், ஆனா அவர் போகல."
"அவர் என்மேல ரொம்ப அக்கறையாப் பேசுனதும், என்னால முடியாதுனு சொல்ல முடியல கார்த்திக்."
"நான் சரின்னு லேசாத் தலையாட்டுனேன்..."
"நான் நடக்க, எனக்குச் சப்போர்ட்க்கு வந்து நிக்குறேன்னு சொன்னாரு."
"சப்போர்ட் பண்ணானா?" கார்த்திக் குரல்ல ஒரு சின்னத் தவிப்பு.
"ஆமா கார்த்திக்... அப்படியே அந்த இருட்டுல என் பின்னாடி வந்து..."
"எனக்குச் சப்போர்ட் பண்றதுக்காக, அப்படியே என் இடுப்ப..."
நான் அந்த 'இடுப்ப'ங்குற வார்த்தைய மெதுவா, கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே சொன்னேன்.
சொல்லிட்டு, நான் டக்குனு என் பேச்ச நிறுத்துனேன்.
என் கண்களை லேசா விரிச்சு, நாக்கால என் கீழ் உதட்டக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
ஒரு செகண்ட் என் வாயில இருந்து தப்பா ஒரு வார்த்தை வந்துட்ட மாதிரி நான் நடிச்சேன்.
ஐயையோ, புருஷன்கிட்ட உளறிட்டோமேங்குற மாதிரி ஒரு எக்ஸ்பிரஷன் குடுத்தேன்.
நான் எதிர்பாத்த மாதிரியே, கார்த்திக் முகம் சட்டுனு மாறுச்சு.
அவர் கண்ணுல ஒரு சின்ன ஷாக்.
"இடுப்பப் பிடிச்சானா?"
அவர் குரல் தொண்டைலயே மாட்டிக்கிச்சு.
"அவன் எதுக்கு உன் இடுப்பப் பிடிச்சான்?"
அவர் கேட்ட அந்த வார்த்தையில கோபத்த விட, அவன் பிடிச்சானாங்குறத கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்கிற தவிப்பு தான் அதிகமா இருந்துச்சு.
நான் உடனே இன்னசென்ட்டா, பதறுற மாதிரி மூஞ்சிய வெச்சுக்கிட்டேன்.
"ஐயையோ கார்த்திக்... இல்ல இல்ல... நான் தப்பாச் சொல்லிட்டேன்."
நான் என் கைகளை முன்னாடி நீட்டி மறுத்தேன்.
"தப்பாச் சொல்லிட்டயா?" அவர் குரல்ல ஒரு ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.
"ஆமாங்க... இடுப்ப இல்ல... என் பின்னாடி, முதுகுல கை வெச்சு எனக்குச் சப்போர்ட் பண்ணுனாருனு சொல்ல வந்தேன்."
"அது ஏதோ, வாய் தவறி இடுப்புனு வந்துருச்சு கார்த்திக்."
நான் அவர் கண்ணைப் பாத்து பாவமாச் சொன்னேன்.
"ஓ, அப்படியா, சரி. பின்னாடி எப்படிச் சப்போர்ட் பண்ணான் பவி?"
அவர் இன்னும் ஏக்கமாவே, அந்தச் சீனை விடாமக் கேட்டாரு.
"அதாங்க... நான் இருட்டுல பின்னாடி சாய்ஞ்சு விழாம இருக்க..."
"அவர் கைகள வெச்சு என்னையத் தாங்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."
"நான் எந்த வெயிட்டையும் ஃபீல் பண்ணக் கூடாதுனு..."
"அவரே என்னோட மொத்த வெயிட்டையும் தாங்கி, என்னையப் பத்திரமா ஒவ்வொரு படியா ஏற வெச்சாரு."
நான் எந்தத் தப்பும் நடக்காத மாதிரி, ஆனா ரொம்ப க்ளோஸா நடந்த மாதிரிச் சமாளிச்சேன்.
கார்த்திக் என்னையக் கொஞ்ச நேரம் உற்றுப் பாத்தாரு.
அவர் மனசுக்குள்ள, இருட்டான படிகட்டுல, ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி வந்து நிக்கிற சீன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு போல.
நான் வாய் தவறிச் சொன்ன 'இடுப்பு'ங்குற வார்த்தை, அவர் மனசுல ஒரு கற்பனைய விதைச்சுடுச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.
அவர் மறுபடியும் சோஃபாவுல சாஞ்சு உக்காந்தாரு.
"அப்பாடா... நான் கூட என்னமோ ஏதோனு பயந்துட்டேன் பவி."
அவர் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாரு.
என் மனசுல அன்னிக்கு நடந்தது ஓட ஆரம்பிச்சது,
'நீ எப்படித் தாங்குவனு எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்...'
'ஆனா அன்னைக்கு அவன் என்னையப் பிடிச்ச பிடிய நான் எவ்ளோ சுகமாத் தாங்குனேன்னு எனக்குத் தான் தெரியும்.'
என் மனசுக்குள்ள அன்னைக்கு நடந்த அந்த உண்மையான சம்பவம் அப்படியே ஒரு சினிமா மாதிரி ஓட ஆரம்பிச்சுது.
அவன் என் முதுகுல கை வெச்சுலாம் சப்போர்ட் பண்ணல.
நான் மூச்சு வாங்குறதப் பாத்துட்டு, அவன் கொஞ்சம்கூடத் தயங்காம என் பின்னாடி வந்து நின்னான்.
அந்த இருட்டுல, அவனோட கண்ணுல தெரிஞ்ச வெறி எனக்கு இப்போவும் நியாபகம் இருக்கு.
'மேடம், நீங்க கஷ்டப்பட வேணாம்... நான் இருக்கேன்'னு முணுமுணுத்தான்.
அடுத்த செகண்ட், அவனோட ரெண்டு கைகளும்...
நான் 'என்ன பண்ற'னு கேக்குறதுக்குள்ள...
என்னைய அப்படியே காத்துல ஒரு இறகு மாதிரித் தூக்கிட்டான்.
ஒரு சின்னக் கொழந்தையத் தூக்குற மாதிரி, என்னையத் தூக்கி அவன் நெஞ்சோட அணைச்சுக்கிட்டான்.
நான் பதற்றத்துல, 'விடு பிரகாஷ்'னு கத்துனேன்.
ஆனா அவன் கேக்கல.
மீதி இருந்த அந்த அஞ்சு மாடியையும், அவன் என்னையத் தூக்கிட்டே தான் படில ஏறுனான்.
"கார்த்திக்... அவரு எவ்ளோ ஸ்ட்ராங் தெரியுமா?"
நான் கார்த்திக் கண்ணைப் பாத்து எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
"என்ன சொல்ற பவி?"
"அந்த அஞ்சு மாடியும், நான் தரையிலயே கால் வைக்காத மாதிரி ஒரு ஃபீல் கார்த்திக்..."
"அவரே என்னோட மொத்த வெயிட்டையும் சுமந்துகிட்டு வந்தாரு."
"எனக்கு ஒரு படி ஏறுன வலி கூடத் தெரியல... அவ்ளோ ஸ்மூத்தா என்னையக் கூட்டிட்டு வந்தாரு."
நான் பிரகாஷ் என்னையத் தூக்கிட்டு வந்தத, இப்டி 'சப்போர்ட்' பண்ணுன மாதிரி சொன்னேன்.
கார்த்திக் அதைக் கேட்டுப் புருவத்த உயர்த்துனாரு.
"உன் வெயிட்ட அவன் சுமந்தானா? பரவால்லயே... ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுருப்பான்."
"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா அவரு கொஞ்சம் கூடக் கஷ்டப்பட்ட மாதிரி காட்டிக்கல."
"கார்த்திக்... அவரு எவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணாருனு நெனச்சுப் பாருங்க..."
நான் கார்த்திக்கைப் பாத்து சாஃப்ட்டாச் சொன்னேன்.
"அந்த இருட்டுல, அவர் மட்டும் அன்னைக்கு இல்லனா, நான் அந்தப் படிகட்டுலயே மயங்கி விழுந்துருப்பேன்."
நான் என் குரல்ல ஒரு நடுக்கத்தக் கொண்டு வந்தேன்.
கார்த்திக் என்னைய பாசமாப் பாத்தாரு.
"ஹ்ம்ம் பவி... நீ இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டிருக்கனு எனக்குத் தெரியாமப் போச்சு."
"அவன் நிஜமாவே நல்ல மனுஷன் தான்."
அவர் எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.
"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா மேல வந்ததும் ஒரு சின்ன விஷயம் நடந்துருச்சு..."
நான் என் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டு, கொஞ்சம் வெக்கப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.
"என்ன ஆச்சு பவி?" கார்த்திக் உடனே முன்னாடி வந்தாரு.
"அதாங்க... அஞ்சு மாடி ஏறி வந்தோமா..."
"நம்ம ஏழாவது மாடிக்கு வந்ததும், நான் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கி, தடுமாறிட்டேன்."
"அப்போ தெரியாம, பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகி..."
"அவரு மேலயே லேசா மோதிட்டேன் கார்த்திக்."
நான் இந்த வார்த்தையச் சொல்லும்போது, என் கீழ் உதட்ட மறுபடியும் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
கார்த்திக் மூச்சு இப்போ கொஞ்சம் வேகமா வந்துச்சு.
"மோதிட்டியா? அவன்... அவன் மேலயா?"
அவர் அப்படி கேட்டதும், நான் என் தலையை லேசா ஆட்டுனேன்.
"ஆமாங்க..."
நான் மெதுவா சொன்னேன்.
"ரொம்ப இருட்டு வேறயா, எனக்கு மாடி ஏறுன டயர்ட் வேற..."
"புடவை கால்ல சிக்கி, என்னைய அப்படியே கீழ இழுத்துச்சு."
"அப்புறம் இருட்டுல, எனக்குக் கண்ணு வேற சரியாத் தெரியல கார்த்திக்."
"என் கால் வேற லேசாச் சறுக்கிடுச்சு கார்த்திக்."
நான் என் மூஞ்சிய பாவமா, பயந்த மாதிரி வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.
"சறுக்கிடுச்சா?" கார்த்திக் வாய்ஸ்ல பதற்றம் வந்துச்சு.
அவர் சோஃபாவுல இருந்து டக்குனு முன்னாடி வந்து உக்காந்தாரு.
அவர் கண்ணுல என்னைப் பத்தின அக்கறை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"அச்சச்சோ... அப்புறம் என்ன ஆச்சு பவி?"
"நீ கீழ விழுந்துட்டியா என்ன?"
"உனக்கு அடி ஏதாச்சும் பட்டுச்சா?"
அவர் வரிசையா பயத்தோட கேள்விகளைக் கேட்டாரு.
நான் என் கைகளை முன்னாடி நீட்டி, அவரை அமைதிப்படுத்துனேன்.
"இல்ல கார்த்திக்... நான் கீழ விழல."
"நான் விழல..."
"விழலயா? பின்ன எப்படி சமாளிச்ச?"
அவர் கொஞ்சம் குழப்பமாக் கேட்டாரு.
08-08-2026, 06:48 PM
------------------
Part 238 - 2:
------------------
நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.
இதுதான் நான் கார்த்திக்குக்கு வைக்கப் போற செக்மேட்.
ஆனா அந்த வார்த்தைகள அவர்கிட்ட சொல்றதுக்கு முன்னாடி, ஒரு செகண்ட் என் மனசு லேசாத் தயங்குச்சு.
இப்ப நான் அன்னைக்கு இருட்டுல எதப் பிடிச்சேன்னு இவர்கிட்ட சொல்லலாமா?
சொன்னா இந்த மனுஷனோட ரியாக்ஷன் எப்படி இருக்கும்?
ஏன்னா, அன்னைக்கு நான் சறுக்கவே இல்லங்குறது தான் நெஜம்.
எந்தப் பேலன்ஸும் நான் மிஸ் பண்ணல, நான் விழவும் போயிருக்க மாட்டேன்.
வேணும்னே தான், இருட்டுல சறுக்குற மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் குடுத்தேன்.
குடுத்துட்டு, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம என் கைய கொண்டு போய்...
அவனோட பேண்ட்டுக்குள்ள அவ்ளோ முட்டிக்கிட்டு நின்ன சுன்னியக் கெட்டியாப் பிடிச்சேன்.
அது ஏதோ தவறி நடந்த ஆக்ஸிடென்ட் இல்ல...
என்னோட ஆசைல, அத தொட்டுப் பாக்கணும்ங்குற எண்ணத்துல நான் வேணும்னே செஞ்ச ஒரு வேலை.
இப்ப இத அப்படியே இவர்கிட்ட சொன்னா என்ன ஆகும்?
'நான், வாட்ச்மேன் சுன்னிய வேணும்னே பிடிச்சு ரசிச்சேன்'னு சொன்னா, எப்படி இருக்கும்னு ஒரு எண்ணம் என் மனசுல ஓடுச்சு.
ஆரம்பத்துல இதப் பத்தி இவர்கிட்ட எந்த ஒரு பேச்சும் எடுக்கக் கூடாதுனு தான் நான் நெனச்சேன்.
ஆனா இப்போ... கார்த்திக் என்னைய உத்துப் பாக்குற பார்வையப் பாத்ததும் என் மைண்ட் அப்படியே மாறிடுச்சு.
அவர் மூஞ்சியில கோபம் துளி கூட இல்ல.
பதிலா, இருட்டுல ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி நின்னப்போ என்ன நடந்திருக்கும்னு தெரிஞ்சுக்கத் துடிக்குற ஆர்வம் தான் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவரு மூச்சு வாங்குறதும், அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள லேசா வந்த புடைப்பும்...
என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் அவரைச் சீண்டி விளையாடத் தூண்டுச்சு.
அவருக்கு இந்த மாதிரி விஷயங்களக் கேக்குறது பிடிச்சிருக்குமோனு எனக்குத் தோணுச்சு.
தன் பொண்டாட்டியோட அழகப் பத்தி, அவளுக்கு நடந்த விஷயங்களப் பத்திப் பேசப் பேச அவருக்கு மூட் இன்னும் ஏறுது போல.
சரி... இவருக்கு இந்த மாதிரித் தான் பிடிக்கும்னா, அதையே செய்வோம்னு என் மனசு முடிவே பண்ணிடுச்சு.
அதனால... கொஞ்சம் சுத்தி வளைச்சு, மறைமுகமா, அவருக்குப் புரியுற மாதிரிச் சொல்லுவோம்னு தோணுச்சு.
நான் வேணும்னே ஆசையாப் பண்ணத, ஏதோ தெரியாம நடந்த ஒரு ஆக்ஸிடென்ட் மாதிரி அவர்கிட்ட சொல்லுவோம்.
நான் என்ன பிடிச்சேன்னு ஓப்பனாப் சொல்லாம, அவர் கற்பனைக்கே அத முழுசா விட்டுடுவோம்.
இதுலாம் எப்படி வேலை செய்யுதுனு பாப்போம்னு நான் எனக்குள்ளயே ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
என் மூஞ்சிய மறுபடியும் இன்னசென்ட்டா, ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.
என் கண்களை லேசா விரிச்சு, அவர் கண்ண நேராப் பாத்தேன்.
"நான் சறுக்குன வேகத்துல, பின்னாடி விழப் போறோம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு கார்த்திக்."
"விழுந்துருவேன்னு பயத்துல, நான் டக்குனு முன்னாடி கையை நீட்டினேன்."
"பக்கத்துல இருக்குற அந்தப் கைப்புடிச் செவுத்தப் பிடிக்கலாம்னு தான் நான் கையை நீட்டினேன்."
"கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஏதோ ஒன்னைக் கெட்டியாப் பிடிக்க ட்ரை பண்ணேன்."
நான் என் கைகளை ஆக்ஷன் செஞ்சு காட்டுனேன்.
"கைப்புடியப் பிடிச்சியா?"னு அவர் ரொம்ப ஆர்வத்துல கேட்டாரு.
"இல்ல கார்த்திக்..."
நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு, அப்படியே நிறுத்துனேன்.
"இல்லயா? அப்புறம் எப்படி சமாளிச்ச?"
நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.
என் முந்தானையை என் விரல்களால லேசாச் சுருட்டிக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"நான் பிடிச்சது கைப்புடி இல்ல கார்த்திக்..."
கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.
அவர் முகத்துல இப்போ ஒரு குழப்பம்.
"பின்ன? எத பவி பிடிச்ச?"
அவர் ஆர்வமா, அதே ஒரு தவிப்போட கேட்டாரு.
நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"அதாங்க... எனக்கு அந்த இருட்டுல அது என்னனு சரியாத் தெரியல..."
"அவரு எனக்குப் பக்கத்துல தான நின்னுகிட்டு இருந்தாரு?"
"நான் விழப் போன வேகத்துல, என் கை நேராப் போய்..."
"அவருக்கு முன்னாடி... ஏதோ ஒன்னப் பிடிச்சுக்கிச்சு."
நான் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், ஹால்ல ஒரு அமைதி வந்துச்சு.
கார்த்திக் மூஞ்சி அப்படியே ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.
அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.
"அவனுக்கு முன்னாடியா...?"
அவர் குரல் கரகரனு, மெதுவா வந்துச்சு.
"ஆமா கார்த்திக்... அது என்னனு எனக்கு தெரியல..."
"ஆனா நான் கீழ விழாம இருக்க, அதத் தான் கெட்டியாப் பிடிச்சுகிட்டேன்."
நான் கேஷுவலா, ஏதோ ஆக்ஸிடென்ட் நடந்த மாதிரிச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் இப்போ நான் சொன்ன விஷயத்தை ப்ராசஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு.
தன்னோட பொண்டாட்டி, இன்னொரு ஆம்பளைக்கு முன்னாடி கையை வெச்சு எதையோ பிடிச்சுட்டா...
அந்த நெனப்பு அவருக்குள்ள ஒரு அதிர்ச்சியைக் குடுத்துருக்கணும்.
அவர் கோபப்படணும், கத்தணும்.
ஆனா அவருக்குக் கோபப்படல.
மாறாக, அவர் கண்ணுல ஒரு தவிப்பு அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"பவி... அவனுக்கு முன்னாடியா... எங்கப் பிடிச்ச?"
அவர் மெதுவா கேட்டாரு.
"புரியல கார்த்திக், என்ன கேக்குறீங்க?" நான் ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி கேட்டேன்.
"இல்ல பவி... அவனோட பெல்ட்டயா? இல்ல பாண்ட் பாக்கெட்டயா?"
அவர் தனக்குள்ள இருக்கிற சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்திக்க ட்ரை பண்ணாரு.
நான் என் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.
"தெரியலைங்க... அவர் பேண்ட்டுக்கு முன்னாடி... ஏதோ ஒன்ன என் கை, கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிச்சு கார்த்திக்."
நான் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் இமைகள் ரெண்டும் படபடனு அடிச்சுக்கிச்சு.
அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஒரு மாதிரி தவிப்போட இருந்துச்சு.
"பேண்ட்டுக்கு முன்னாடியா...?"
அவர் ஜாக்கிரதையா, மெதுவா கேட்டாரு.
"தெரில கார்த்திக்... ஒருவேளை அவர் பேண்ட் மேலதான் கை பட்டுருக்கும்னு நெனைக்கிரேன்."னு சொன்னேன்.
"பேண்ட் மேலயேவா? பேண்ட் நடுவுலயா புடிச்ச?"
அவர் மறைமுகமா, நான் எதப் பிடிச்சேன்னு தெரிஞ்சுக்கத் துடிச்சாரு.
"ஆமா கார்த்திக், அப்படி தான் நெனைக்கிறேன். கை நேரா அவர் நடுவுல தான பட்டுச்சு..."
நான் 'நடுவுல'னு சொன்னதும், கார்த்திக் லேசா முழுங்குனாரு.
அவர் தொண்டைக்குழி மேலயும் கீழயும் போயிட்டு வந்தத நான் நோட் பண்ணேன்.
"நடுவுலயா... அப்படின்னா... பெல்ட் கிட்டதான பவி?"
அவர் எப்படியாச்சும் நான் அவனோட சுன்னிய தான் பிடிச்சேன்னு கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்க அவ்ளோ ட்ரை பண்ணாரு.
அவர் கேக்குறதப் பாக்கப் பாக்க, எனக்குள்ள வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
"பெல்ட் கிட்ட இல்ல கார்த்திக்... பெல்ட்டுக்கும் கீழ..."
நான் சாதாரணமா, சத்தமே இல்லாமச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் இப்போ சோஃபாவுல லேசா நெளிஞ்சாரு.
அவரோட பேண்ட் இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாகிடுச்சு.
அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள அந்த புடைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் வெளிய தெரியுறத நான் என் ஓரக்கண்ணால பாத்தேன்.
என் புருஷனுக்கு, நான் இன்னொருத்தனோட சுன்னிய பிடிச்சேங்குற நெனப்பே ஒரு மூட்-அக் குடுத்துருக்கு.
"பெல்ட்டுக்குக் கீழயா..."னு அவர் கேட்டாரு.
அதனால ஜாக்கிரதையா, எதார்த்தமா விசாரிக்கிற மாதிரி வார்த்தைகளத் தேடுனாரு.
"பவி... பெல்ட்டுக்குக் கீழனா..."
"நீ பேண்ட் துணியப் பிடிச்சியா? இல்ல வேற ஏதாச்சும் பிடிச்சியா?"
அவர் மறைமுகமா, ஆனா ஒரு தவிப்போட கேட்டாரு.
நான் அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.
' நான் எதப் பிடிச்சேன்னு தெரிஞ்சுக்க எவ்ளோ ஆசையா இருக்கு உங்களுக்கு?'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.
ஆனா நான் என் முகத்துல எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டல.
ஒண்ணுமே புரியாத ஒரு பொண்ணு மாதிரித் தலைய ஆட்டுனேன்.
"எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்..."
"அவ்ளோ இருட்டுல நான் எதப் பிடிச்சேன்னு எனக்கே எப்படிங்க தெரியும்?"
"என் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆன பதற்றத்துல, கையில எது கிடைச்சுதோ அத டக்குனு பிடிச்சுட்டேன்."
கார்த்திக் லேசாத் தலையாட்டுனாரு.
ஆனா அவருக்கு என் பதில் சுத்தமாப் பத்தல.
அவர் மனசுல ஓடுற சீன கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்க அவருக்கு இன்னும் டீட்டெய்ல்ஸ் தேவைப்பட்டுச்சு.
"இல்ல பவி... பேண்ட் துணியப் பிடிச்சிருந்தா வழுக்கி. நீ கீழ விழுந்துருப்பியே..."
"சரியா எதப் பிடிச்ச..."
அவர் ஏதோ இன்வெஸ்டிகேஷன் பண்ற மாதிரி என்னையக் குடைஞ்சாரு.
நான் புருவத்தைச் சுருக்கி அவரைப் பாத்தேன்.
"ஏன் கார்த்திக் இதை டீட்டெய்லா கேக்குறீங்க? நான் ஏதோ அப்போ நடந்தத, அவர் ஹெல்ப் பண்ணத சொன்னதுக்கு ஏன் இவ்ளோ கொஸ்டின்ஸ்?"
நான் அப்படிச் சட்டுனு கேட்டதும், கார்த்திக் லேசாப் பதறிட்டாரு.
தன்னோட எண்ணம் வெளிய தெரிஞ்சுடுச்சோங்குற பதற்றம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.
"இல்ல... இல்ல பவி..." அவர் உடனே சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாரு.
"நீ சறுக்கி விழுந்துருக்க..."
"அந்த வாட்ச்மேன் வேற பாவம், உனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வந்துருக்கான்..."
"நீ சப்போர்ட்டுக்குப் பிடிச்சப்போ, அவன் மேல அடிபட்டுருச்சானா என்ன பண்றது?"
"அவன் ஹெல்ப் பண்ண வந்தவன்... அவனும் விழுந்திருக்க கூடாதுல?"
"அதான், வேற ஒண்ணுமில்ல..."
அவர் கஷ்டப்பட்டு, ஒரு நல்ல மனுஷன் மாதிரி, ஒரு மொக்கையான ரீசனைச் சொல்லி முடிச்சாரு.
அவர் சொன்ன எக்ஸ்க்யூஸக் கேட்டதும், எனக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.
'அவன் விழுந்திருக்க கூடாதுனு கவலப் படுறியா கார்த்திக்?'னு யோசிச்சு, நான் என் மனசுக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
"ஓ... அதுக்காகக் கேக்குறீங்களா கார்த்திக்?" நான் சாஃப்ட்டா கேட்டேன்.
"ஆமா பவி... வேற எதுக்கு நான் கேக்கப் போறேன்?" அவர் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்போட சொன்னாரு.
"சரி... நான் அவர் பேண்ட் துணியத் தான் கார்த்திக் பிடிச்சேன்..."
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு ஏமாற்றம் வந்துச்சு.
"வெறும் துணியத் தானா...? வழுக்கலையா, அது?" அவர் குரல் லேசா இறங்குச்சு.
"இல்ல கார்த்திக்... நான் துணிய மட்டும் பிடிக்கல... கூட..."
நான் அந்த 'கூட'ங்குற வார்த்தையச் சொல்லிட்டு அப்படியே ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனேன்.
கார்த்திக் இப்போ மறுபடியும், முன்னாடி சாஞ்சாரு.
"ஆனா என்ன பவி?" அவர் கண்ணுல மறுபடியும் ஈர்ப்பு வந்துச்சு.
"நான் பிடிச்சது பேண்ட் துணிதான் கார்த்திக்..."
"ஆனா அந்தத் துணிக்கு உள்ள..."
நான் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டுச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் இப்போ என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
"அந்தத் துணிக்குள்ள என்ன பவி...?"
"அந்தத் துணிக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்."
கார்த்திக் தொண்டைய மறுபடியும் லேசா முழுங்குனாரு.
"ஸ்ட்ராங்காவா...?"
"ஆமாங்க... நான் விழப் போன வேகத்துல என் முழு கையையும் வெச்சு அழுத்தி பிடிச்சேன்..."
"ஆனா அது லேசா கூட அமுங்கல கார்த்திக்."
நான் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.
"பின்ன எப்படி இருந்துச்சு பவி?" கார்த்திக் வாய்ஸ் கரகரனு வந்துச்சு.
"அது ஏதோ ஒரு இரும்புப் பைப் மாதிரி கெட்டியா இருந்துச்சு கார்த்திக்."
நான் அந்த 'இரும்புப் பைப்'ங்குற வார்த்தையை ரொம்ப அழுத்திச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.
"இரும்புப் பைப் மாதிரியா...?" அவர் முணுமுணுத்தாரு.
"ஆமா கார்த்திக்... நான் என் முழு வெயிட்டையும் குடுத்து, டைட்டாப் பிடிச்சப்போ கூட..."
"அது கெட்டியா இருந்துச்சு கார்த்திக்."
"அது நீளமா, ஏதோ ஒரு மரக்கட்டையப் பிடிச்ச மாதிரி ஹார்டா இருந்துச்சு."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் என்னையே முழுங்குற மாதிரிப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் மூச்சு இப்போ ஃபாஸ்ட்டா வந்துட்டு இருந்துச்சு.
"அது மட்டுமா... அது சூடா வேற இருந்துச்சு கார்த்திக்"
"என் கை ஃபுல்லா அடங்குற அளவுக்கு... அவ்ளோ பெருசா ஏதோ ஒன்னு..."
நான் என் கைய வெச்சு, அது எவ்ளோ பெருசா இருந்துச்சுனு ஒரு ஆக்ஷன் செஞ்சுக் காட்டுனேன்.
கார்த்திக் அந்த ஆக்ஷன இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
"அதனாலதான் அந்த பேன்ட் துணிக்கு மேலயே எனக்கு அப்படி ஒரு டைட்டான க்ரிப் கிடைச்சுது..."
"நான் அத கெட்டியாப் பிடிச்சுத் தான் கார்த்திக் என் பேலன்ஸயே திரும்பக் கொண்டு வந்தேன்."
"அது மட்டும் அங்க இல்லனா, நான் கண்டிப்பா கீழ விழுந்துருப்பேன்."
ஏதோ பிரகாஷோட சுன்னி தான் எனக்குச் சப்போர்ட் பண்ணி, என் உயிரையே காப்பாத்துன மாதிரி ஒரு பில்ட்-அப் குடுத்தேன்.
கார்த்திக் அப்படியே உறைஞ்சு போய் உக்காந்துருந்தாரு.
"என்னது அது... அவ்ளோ ஹார்டா இருந்துருக்கும்..."
அவர் தனக்குள்ளயே பேசிக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தாரு.
அவர் பேண்ட், இப்போ ஒரு சின்ன டென்ட் மாதிரித் தூக்கிட்டு நிக்கிறத நான் பாத்தேன்.
அவர் என்னைய ஒரு மாதிரித் தவிப்போட பாக்குறத நான் ரசிச்சேன்.
ஆனா அன்னைக்கு நிஜமா நடந்தது அது கிடையாது கார்த்திக்.
நான் படில சறுக்கல... நான் கீழ விழப் போய்த் தப்பிக்கல...
நிஜம் என்னனா...
அவன் அன்னைக்கு அஞ்சு மாடி என்னையக் காத்துல தூக்கிட்டு வந்தான்.
என் முலைகள் அவன் நெஞ்சுல உரச, என் இடுப்பு அவன் கைக்குள்ள நசுங்க...
அவன் என்னையக் கரெக்டா ஏழாவது மாடில, அந்த இருட்டுல என்னையக் கீழ இறக்கி விட்டான்.
அவன் நெஞ்சுல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்த நான், அவன் உடம்ப உரசிக் கிட்டே தான் கீழ எறங்குனேன்.
என் கால் தரையில பட்டதும்... நான் வேணும்னே தான் அப்படிப் பண்ணேன்.
அந்த இருட்டுல, என்னோட மூட் என்னைய அப்படிச் செய்யத் தூண்டுச்சு.
நான் என் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகுற மாதிரி, சப்போர்ட்டுக்கு எதையோ என் கை தேடுற மாதிரி முன்னாடி நீட்டினேன்.
நான் என் உள்ளங்கையால, அந்தப் புடைப்ப அப்படியே வேணும்னே கெட்டியாப் பிடிச்சேன்.
அது ஏதோ ஆக்சிடென்ட் கிடையாது, அவனைத் சீண்டுறதுக்காக நான் செஞ்ச ஒரு வேலை.
இதை நான் இப்போ கார்த்திக்கிட்ட சொன்னா, அவர் நெஞ்சு வெடிச்சே செத்துருவாரு.
கார்த்திக் மூச்சு இப்போ ஃபாஸ்ட்டா வந்துட்டு இருந்துச்சு.
"அப்புறம்... அப்புறம் என்ன பவி ஆச்சு?"னு கேட்டாரு.
அவர் கண்ணுல இருந்த அந்த ஆர்வம், எனக்குள்ள ஒரு கிறக்கத்தை குடுத்துச்சு.
நான் சொல்லப் போற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அவர் கற்பனைய எப்படித் தூண்டப் போகுதுனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.
ரொம்பத் தயங்குற மாதிரி, என் கை விரல்கள ஒண்ணோட ஒண்ணு பிணைச்சுப் பிசைஞ்சுக்கிட்டேன்.
"நான் அந்த இருட்டுல... என் முழு வெயிட்டையும் குடுத்து அதைக் கெட்டியாப் பிடிச்ச உடனே..."
நான் மெதுவா, கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு ஆரம்பிச்சேன்.
"அவரு... அவரு வாயில இருந்து 'ஸ்ஸ்ப்ப்'னு ஒரு முனகல் சத்தம், வலில வந்துச்சுனு நெனைக்கிறன், கார்த்திக்."
நான் அந்தச் சத்தத்த, சாதாரணமா, ஆனா தத்ரூபமாப் பண்ணிக் காட்டினேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு நடுக்கம்.
"அவர் அப்படி மூச்சு வாங்குனப்பதான் கார்த்திக்... எனக்கு நெனப்பே வந்துச்சு கார்த்தி."
"நான் பிடிச்சது கைப்புடி செவுறு இல்லனு எனக்கு அப்போதான் தோணுச்சு."
"அது..."
நான் என் வார்த்தைகளைச் சட்டுனு நிறுத்திட்டு, அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.
"என்ன பவி?" அவர் கரகரப்பான குரல்ல கேட்டாரு.
"இல்லங்க விடுங்க?"னு சொன்னேன்.
"சொல்லு பவி, என்னது அது?"னு அவர் ஆர்வத்தோட கேட்டாரு.
"அத எப்படி சொல்றது. அது வந்து... அது... ஏதோ ஒரு தப்பான எடம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது கார்த்திக்."
நான் மறைமுகமா, ஆனா தெளிவா அவருக்குப் புரியுற மாதிரிச் சொன்னேன்.
அது என்னனு நான் சொல்லல... ஆனா அந்த எடம் எதுனு அவருக்கு அப்படியே நெத்தியில அடிச்ச மாதிரிப் பதிஞ்சுது.
கார்த்திக் அப்படியே உக்காந்துருந்தாரு.
"எனக்கு தர்மசங்கடமாப் போச்சு கார்த்திக்..."
"என் உடம்பே ஒரு நிமிஷம் நடுங்கிடுச்சு தெரியுமா?"
"நான் என்ன பண்றதுன்னே தெரியாம, டக்குனு என் கைய அங்க இருந்து எடுத்துட்டேன்..."
"சாரி... சாரி... சாரி பிரகாஷ்னு பதற்றத்துல உளறிட்டு, அப்படியே திரும்பி வந்துட்டேன் ஒண்ணுமே சொல்லாம. நம்ம வீட்டுக்கு..."
நான் என் முகத்த ரெண்டு கையாலயும் மூடிக்கிட்டு, கில்டியா இருக்குற மாதிரி நடிச்சேன்.
கார்த்திக் என்னையப் பாத்து உறைஞ்சு போய் உக்காந்துருந்தாரு.
அவர் கண்ணுல இப்போ பொசசிவ்னெஸ்ஸும், ஒருவிதமான ஆசையும் கலந்து ஒரு விசித்திரமான கலவையாத் தெரிஞ்சுது.
ஒரு செகண்ட் அந்த ரூம்ல அமைதி.
அப்புறம் கார்த்திக் லேசா முன்னாடி சாஞ்சாரு.
"அவன்..."
"அவன் எதுவும் சொல்லலயா பவி?"
"நீ... நீ அப்படி பிடிச்சப்போ...?"
அவர் ரொம்ப ஜாக்கிரதையா, அந்த வார்த்தைகளத் தேடிப் பிடிச்சுக் கேட்டாரு.
நான் என் கைகள முகத்துல இருந்து எடுத்துட்டு, இன்னசென்ட்டாத் தலையாட்டினேன்.
"இல்ல கார்த்திக்... அவர் ஒண்ணுமே சொல்லல."
"நான் சாரி சொல்லிட்டு திரும்பி வந்ததும், அவர் பாட்டுக்கு அமைதியாக் கீழ போயிட்டாருனு நெனைக்கிறேன்."
நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
"நான் இருட்டுல அப்படித் தெரியமா பிடிச்சதுக்கே... அவர் எதுவும் தப்பா நடக்கல கார்த்திக்..."
"வேற யாராவது இருந்திருந்தா, அந்தச் சிச்சுவேஷன யூஸ் பண்ணி எதாச்சும் தப்பா நடக்க ட்ரை பண்ணிருப்பாங்கல?"
"ஆனா அவரு அப்படி எதுவுமே பண்ணல..."
"அவரு நல்ல மனுஷன் கார்த்திக்."
நான் பிரகாஷோட கேரக்டர மறுபடியும் உசத்திப் பேசனேன்.
நிஜத்துல அவன் என்னைய தூக்கி என் முலைகள நசுக்குனதையும், நான் வேணும்னே அவனோட சுன்னியக் பிடிச்சதையும் ரொம்ப அழகா மறைச்சுட்டேன்.
கார்த்திக் என்னையப் பாத்து பெருமையா ஒரு அசட்டு சிரிப்பு சிரிச்சாரு.
தன் பொண்டாட்டிய அவன் தப்பாப் பாக்கலங்குற ஒரு திருப்தி.
ஆனா என் கை, அவனோட சுன்னில பட்டிருக்குங்குற எண்ணம், அவருக்குள்ள ஒரு போதையக் குடுத்துருந்துச்சு.
"நிஜமாவே அவன் ரொம்ப நல்ல ஆளுதான் பவி."
"உனக்கு படி ஏற கஷ்டமா இருந்தப்போ, இருட்டுனு கூடப் பாக்காம உன்னையப் பத்திரமா மேல கூட்டிட்டு வந்துருக்கான் பாரு."
"நீ இருட்டுல... ஆக்சிடென்ட்டா..."
அவர் அந்த வார்த்தைகள மெதுவா, ஒவ்வொரு வார்த்தையாத் தேடிச் சொன்னாரு.
""நீ அவன... அப்படித் தெரியாம பிடிச்சா கூட..."
அவர் நேரடியாச் சொல்லாம, டீசண்டா வார்த்தைய மாத்துனது எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
அவர் அப்படி சொல்லும்போதே, அவர் பேண்ட்ல இருந்த புடைப்பு லேசாத் துடிச்சத நான் கவனிச்சேன்.
"அவன் தப்பா நடந்துக்கல பாரு..."
"அவன் நல்லவன்தான் பவி."
அவர் அவனை பத்தி சொல்றத கேக்கக் கேக்க, எனக்குள்ள ஒரு மாதிரித் த்ரில்லா இருந்துச்சு.
"ஆமா கார்த்திக்... நல்லவருதான்."
கார்த்திக் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகிட்டாரு போல.
இப்போ என்னயவே உத்து பாத்தாரு.
Part 238 - 2:
------------------
நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.
இதுதான் நான் கார்த்திக்குக்கு வைக்கப் போற செக்மேட்.
ஆனா அந்த வார்த்தைகள அவர்கிட்ட சொல்றதுக்கு முன்னாடி, ஒரு செகண்ட் என் மனசு லேசாத் தயங்குச்சு.
இப்ப நான் அன்னைக்கு இருட்டுல எதப் பிடிச்சேன்னு இவர்கிட்ட சொல்லலாமா?
சொன்னா இந்த மனுஷனோட ரியாக்ஷன் எப்படி இருக்கும்?
ஏன்னா, அன்னைக்கு நான் சறுக்கவே இல்லங்குறது தான் நெஜம்.
எந்தப் பேலன்ஸும் நான் மிஸ் பண்ணல, நான் விழவும் போயிருக்க மாட்டேன்.
வேணும்னே தான், இருட்டுல சறுக்குற மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் குடுத்தேன்.
குடுத்துட்டு, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம என் கைய கொண்டு போய்...
அவனோட பேண்ட்டுக்குள்ள அவ்ளோ முட்டிக்கிட்டு நின்ன சுன்னியக் கெட்டியாப் பிடிச்சேன்.
அது ஏதோ தவறி நடந்த ஆக்ஸிடென்ட் இல்ல...
என்னோட ஆசைல, அத தொட்டுப் பாக்கணும்ங்குற எண்ணத்துல நான் வேணும்னே செஞ்ச ஒரு வேலை.
இப்ப இத அப்படியே இவர்கிட்ட சொன்னா என்ன ஆகும்?
'நான், வாட்ச்மேன் சுன்னிய வேணும்னே பிடிச்சு ரசிச்சேன்'னு சொன்னா, எப்படி இருக்கும்னு ஒரு எண்ணம் என் மனசுல ஓடுச்சு.
ஆரம்பத்துல இதப் பத்தி இவர்கிட்ட எந்த ஒரு பேச்சும் எடுக்கக் கூடாதுனு தான் நான் நெனச்சேன்.
ஆனா இப்போ... கார்த்திக் என்னைய உத்துப் பாக்குற பார்வையப் பாத்ததும் என் மைண்ட் அப்படியே மாறிடுச்சு.
அவர் மூஞ்சியில கோபம் துளி கூட இல்ல.
பதிலா, இருட்டுல ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி நின்னப்போ என்ன நடந்திருக்கும்னு தெரிஞ்சுக்கத் துடிக்குற ஆர்வம் தான் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவரு மூச்சு வாங்குறதும், அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள லேசா வந்த புடைப்பும்...
என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் அவரைச் சீண்டி விளையாடத் தூண்டுச்சு.
அவருக்கு இந்த மாதிரி விஷயங்களக் கேக்குறது பிடிச்சிருக்குமோனு எனக்குத் தோணுச்சு.
தன் பொண்டாட்டியோட அழகப் பத்தி, அவளுக்கு நடந்த விஷயங்களப் பத்திப் பேசப் பேச அவருக்கு மூட் இன்னும் ஏறுது போல.
சரி... இவருக்கு இந்த மாதிரித் தான் பிடிக்கும்னா, அதையே செய்வோம்னு என் மனசு முடிவே பண்ணிடுச்சு.
அதனால... கொஞ்சம் சுத்தி வளைச்சு, மறைமுகமா, அவருக்குப் புரியுற மாதிரிச் சொல்லுவோம்னு தோணுச்சு.
நான் வேணும்னே ஆசையாப் பண்ணத, ஏதோ தெரியாம நடந்த ஒரு ஆக்ஸிடென்ட் மாதிரி அவர்கிட்ட சொல்லுவோம்.
நான் என்ன பிடிச்சேன்னு ஓப்பனாப் சொல்லாம, அவர் கற்பனைக்கே அத முழுசா விட்டுடுவோம்.
இதுலாம் எப்படி வேலை செய்யுதுனு பாப்போம்னு நான் எனக்குள்ளயே ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
என் மூஞ்சிய மறுபடியும் இன்னசென்ட்டா, ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.
என் கண்களை லேசா விரிச்சு, அவர் கண்ண நேராப் பாத்தேன்.
"நான் சறுக்குன வேகத்துல, பின்னாடி விழப் போறோம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு கார்த்திக்."
"விழுந்துருவேன்னு பயத்துல, நான் டக்குனு முன்னாடி கையை நீட்டினேன்."
"பக்கத்துல இருக்குற அந்தப் கைப்புடிச் செவுத்தப் பிடிக்கலாம்னு தான் நான் கையை நீட்டினேன்."
"கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஏதோ ஒன்னைக் கெட்டியாப் பிடிக்க ட்ரை பண்ணேன்."
நான் என் கைகளை ஆக்ஷன் செஞ்சு காட்டுனேன்.
"கைப்புடியப் பிடிச்சியா?"னு அவர் ரொம்ப ஆர்வத்துல கேட்டாரு.
"இல்ல கார்த்திக்..."
நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு, அப்படியே நிறுத்துனேன்.
"இல்லயா? அப்புறம் எப்படி சமாளிச்ச?"
நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.
என் முந்தானையை என் விரல்களால லேசாச் சுருட்டிக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"நான் பிடிச்சது கைப்புடி இல்ல கார்த்திக்..."
கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.
அவர் முகத்துல இப்போ ஒரு குழப்பம்.
"பின்ன? எத பவி பிடிச்ச?"
அவர் ஆர்வமா, அதே ஒரு தவிப்போட கேட்டாரு.
நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"அதாங்க... எனக்கு அந்த இருட்டுல அது என்னனு சரியாத் தெரியல..."
"அவரு எனக்குப் பக்கத்துல தான நின்னுகிட்டு இருந்தாரு?"
"நான் விழப் போன வேகத்துல, என் கை நேராப் போய்..."
"அவருக்கு முன்னாடி... ஏதோ ஒன்னப் பிடிச்சுக்கிச்சு."
நான் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், ஹால்ல ஒரு அமைதி வந்துச்சு.
கார்த்திக் மூஞ்சி அப்படியே ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போச்சு.
அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.
"அவனுக்கு முன்னாடியா...?"
அவர் குரல் கரகரனு, மெதுவா வந்துச்சு.
"ஆமா கார்த்திக்... அது என்னனு எனக்கு தெரியல..."
"ஆனா நான் கீழ விழாம இருக்க, அதத் தான் கெட்டியாப் பிடிச்சுகிட்டேன்."
நான் கேஷுவலா, ஏதோ ஆக்ஸிடென்ட் நடந்த மாதிரிச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் இப்போ நான் சொன்ன விஷயத்தை ப்ராசஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு.
தன்னோட பொண்டாட்டி, இன்னொரு ஆம்பளைக்கு முன்னாடி கையை வெச்சு எதையோ பிடிச்சுட்டா...
அந்த நெனப்பு அவருக்குள்ள ஒரு அதிர்ச்சியைக் குடுத்துருக்கணும்.
அவர் கோபப்படணும், கத்தணும்.
ஆனா அவருக்குக் கோபப்படல.
மாறாக, அவர் கண்ணுல ஒரு தவிப்பு அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"பவி... அவனுக்கு முன்னாடியா... எங்கப் பிடிச்ச?"
அவர் மெதுவா கேட்டாரு.
"புரியல கார்த்திக், என்ன கேக்குறீங்க?" நான் ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி கேட்டேன்.
"இல்ல பவி... அவனோட பெல்ட்டயா? இல்ல பாண்ட் பாக்கெட்டயா?"
அவர் தனக்குள்ள இருக்கிற சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்திக்க ட்ரை பண்ணாரு.
நான் என் பார்வையக் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.
"தெரியலைங்க... அவர் பேண்ட்டுக்கு முன்னாடி... ஏதோ ஒன்ன என் கை, கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிச்சு கார்த்திக்."
நான் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் இமைகள் ரெண்டும் படபடனு அடிச்சுக்கிச்சு.
அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வை, ஒரு மாதிரி தவிப்போட இருந்துச்சு.
"பேண்ட்டுக்கு முன்னாடியா...?"
அவர் ஜாக்கிரதையா, மெதுவா கேட்டாரு.
"தெரில கார்த்திக்... ஒருவேளை அவர் பேண்ட் மேலதான் கை பட்டுருக்கும்னு நெனைக்கிரேன்."னு சொன்னேன்.
"பேண்ட் மேலயேவா? பேண்ட் நடுவுலயா புடிச்ச?"
அவர் மறைமுகமா, நான் எதப் பிடிச்சேன்னு தெரிஞ்சுக்கத் துடிச்சாரு.
"ஆமா கார்த்திக், அப்படி தான் நெனைக்கிறேன். கை நேரா அவர் நடுவுல தான பட்டுச்சு..."
நான் 'நடுவுல'னு சொன்னதும், கார்த்திக் லேசா முழுங்குனாரு.
அவர் தொண்டைக்குழி மேலயும் கீழயும் போயிட்டு வந்தத நான் நோட் பண்ணேன்.
"நடுவுலயா... அப்படின்னா... பெல்ட் கிட்டதான பவி?"
அவர் எப்படியாச்சும் நான் அவனோட சுன்னிய தான் பிடிச்சேன்னு கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்க அவ்ளோ ட்ரை பண்ணாரு.
அவர் கேக்குறதப் பாக்கப் பாக்க, எனக்குள்ள வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
"பெல்ட் கிட்ட இல்ல கார்த்திக்... பெல்ட்டுக்கும் கீழ..."
நான் சாதாரணமா, சத்தமே இல்லாமச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் இப்போ சோஃபாவுல லேசா நெளிஞ்சாரு.
அவரோட பேண்ட் இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாகிடுச்சு.
அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள அந்த புடைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் வெளிய தெரியுறத நான் என் ஓரக்கண்ணால பாத்தேன்.
என் புருஷனுக்கு, நான் இன்னொருத்தனோட சுன்னிய பிடிச்சேங்குற நெனப்பே ஒரு மூட்-அக் குடுத்துருக்கு.
"பெல்ட்டுக்குக் கீழயா..."னு அவர் கேட்டாரு.
அதனால ஜாக்கிரதையா, எதார்த்தமா விசாரிக்கிற மாதிரி வார்த்தைகளத் தேடுனாரு.
"பவி... பெல்ட்டுக்குக் கீழனா..."
"நீ பேண்ட் துணியப் பிடிச்சியா? இல்ல வேற ஏதாச்சும் பிடிச்சியா?"
அவர் மறைமுகமா, ஆனா ஒரு தவிப்போட கேட்டாரு.
நான் அவர் மூஞ்சியப் பாத்தேன்.
' நான் எதப் பிடிச்சேன்னு தெரிஞ்சுக்க எவ்ளோ ஆசையா இருக்கு உங்களுக்கு?'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.
ஆனா நான் என் முகத்துல எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டல.
ஒண்ணுமே புரியாத ஒரு பொண்ணு மாதிரித் தலைய ஆட்டுனேன்.
"எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்..."
"அவ்ளோ இருட்டுல நான் எதப் பிடிச்சேன்னு எனக்கே எப்படிங்க தெரியும்?"
"என் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆன பதற்றத்துல, கையில எது கிடைச்சுதோ அத டக்குனு பிடிச்சுட்டேன்."
கார்த்திக் லேசாத் தலையாட்டுனாரு.
ஆனா அவருக்கு என் பதில் சுத்தமாப் பத்தல.
அவர் மனசுல ஓடுற சீன கன்ஃபார்ம் பண்ணிக்க அவருக்கு இன்னும் டீட்டெய்ல்ஸ் தேவைப்பட்டுச்சு.
"இல்ல பவி... பேண்ட் துணியப் பிடிச்சிருந்தா வழுக்கி. நீ கீழ விழுந்துருப்பியே..."
"சரியா எதப் பிடிச்ச..."
அவர் ஏதோ இன்வெஸ்டிகேஷன் பண்ற மாதிரி என்னையக் குடைஞ்சாரு.
நான் புருவத்தைச் சுருக்கி அவரைப் பாத்தேன்.
"ஏன் கார்த்திக் இதை டீட்டெய்லா கேக்குறீங்க? நான் ஏதோ அப்போ நடந்தத, அவர் ஹெல்ப் பண்ணத சொன்னதுக்கு ஏன் இவ்ளோ கொஸ்டின்ஸ்?"
நான் அப்படிச் சட்டுனு கேட்டதும், கார்த்திக் லேசாப் பதறிட்டாரு.
தன்னோட எண்ணம் வெளிய தெரிஞ்சுடுச்சோங்குற பதற்றம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.
"இல்ல... இல்ல பவி..." அவர் உடனே சமாளிக்க ட்ரை பண்ணாரு.
"நீ சறுக்கி விழுந்துருக்க..."
"அந்த வாட்ச்மேன் வேற பாவம், உனக்கு ஹெல்ப் பண்ண வந்துருக்கான்..."
"நீ சப்போர்ட்டுக்குப் பிடிச்சப்போ, அவன் மேல அடிபட்டுருச்சானா என்ன பண்றது?"
"அவன் ஹெல்ப் பண்ண வந்தவன்... அவனும் விழுந்திருக்க கூடாதுல?"
"அதான், வேற ஒண்ணுமில்ல..."
அவர் கஷ்டப்பட்டு, ஒரு நல்ல மனுஷன் மாதிரி, ஒரு மொக்கையான ரீசனைச் சொல்லி முடிச்சாரு.
அவர் சொன்ன எக்ஸ்க்யூஸக் கேட்டதும், எனக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.
'அவன் விழுந்திருக்க கூடாதுனு கவலப் படுறியா கார்த்திக்?'னு யோசிச்சு, நான் என் மனசுக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
"ஓ... அதுக்காகக் கேக்குறீங்களா கார்த்திக்?" நான் சாஃப்ட்டா கேட்டேன்.
"ஆமா பவி... வேற எதுக்கு நான் கேக்கப் போறேன்?" அவர் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்போட சொன்னாரு.
"சரி... நான் அவர் பேண்ட் துணியத் தான் கார்த்திக் பிடிச்சேன்..."
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு ஏமாற்றம் வந்துச்சு.
"வெறும் துணியத் தானா...? வழுக்கலையா, அது?" அவர் குரல் லேசா இறங்குச்சு.
"இல்ல கார்த்திக்... நான் துணிய மட்டும் பிடிக்கல... கூட..."
நான் அந்த 'கூட'ங்குற வார்த்தையச் சொல்லிட்டு அப்படியே ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனேன்.
கார்த்திக் இப்போ மறுபடியும், முன்னாடி சாஞ்சாரு.
"ஆனா என்ன பவி?" அவர் கண்ணுல மறுபடியும் ஈர்ப்பு வந்துச்சு.
"நான் பிடிச்சது பேண்ட் துணிதான் கார்த்திக்..."
"ஆனா அந்தத் துணிக்கு உள்ள..."
நான் கொஞ்சம் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டுச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் இப்போ என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
"அந்தத் துணிக்குள்ள என்ன பவி...?"
"அந்தத் துணிக்குள்ள ஏதோ ஒன்னு ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்."
கார்த்திக் தொண்டைய மறுபடியும் லேசா முழுங்குனாரு.
"ஸ்ட்ராங்காவா...?"
"ஆமாங்க... நான் விழப் போன வேகத்துல என் முழு கையையும் வெச்சு அழுத்தி பிடிச்சேன்..."
"ஆனா அது லேசா கூட அமுங்கல கார்த்திக்."
நான் ரொம்ப இன்னசென்ட்டா அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.
"பின்ன எப்படி இருந்துச்சு பவி?" கார்த்திக் வாய்ஸ் கரகரனு வந்துச்சு.
"அது ஏதோ ஒரு இரும்புப் பைப் மாதிரி கெட்டியா இருந்துச்சு கார்த்திக்."
நான் அந்த 'இரும்புப் பைப்'ங்குற வார்த்தையை ரொம்ப அழுத்திச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.
"இரும்புப் பைப் மாதிரியா...?" அவர் முணுமுணுத்தாரு.
"ஆமா கார்த்திக்... நான் என் முழு வெயிட்டையும் குடுத்து, டைட்டாப் பிடிச்சப்போ கூட..."
"அது கெட்டியா இருந்துச்சு கார்த்திக்."
"அது நீளமா, ஏதோ ஒரு மரக்கட்டையப் பிடிச்ச மாதிரி ஹார்டா இருந்துச்சு."
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் என்னையே முழுங்குற மாதிரிப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் மூச்சு இப்போ ஃபாஸ்ட்டா வந்துட்டு இருந்துச்சு.
"அது மட்டுமா... அது சூடா வேற இருந்துச்சு கார்த்திக்"
"என் கை ஃபுல்லா அடங்குற அளவுக்கு... அவ்ளோ பெருசா ஏதோ ஒன்னு..."
நான் என் கைய வெச்சு, அது எவ்ளோ பெருசா இருந்துச்சுனு ஒரு ஆக்ஷன் செஞ்சுக் காட்டுனேன்.
கார்த்திக் அந்த ஆக்ஷன இமைக்காம பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
"அதனாலதான் அந்த பேன்ட் துணிக்கு மேலயே எனக்கு அப்படி ஒரு டைட்டான க்ரிப் கிடைச்சுது..."
"நான் அத கெட்டியாப் பிடிச்சுத் தான் கார்த்திக் என் பேலன்ஸயே திரும்பக் கொண்டு வந்தேன்."
"அது மட்டும் அங்க இல்லனா, நான் கண்டிப்பா கீழ விழுந்துருப்பேன்."
ஏதோ பிரகாஷோட சுன்னி தான் எனக்குச் சப்போர்ட் பண்ணி, என் உயிரையே காப்பாத்துன மாதிரி ஒரு பில்ட்-அப் குடுத்தேன்.
கார்த்திக் அப்படியே உறைஞ்சு போய் உக்காந்துருந்தாரு.
"என்னது அது... அவ்ளோ ஹார்டா இருந்துருக்கும்..."
அவர் தனக்குள்ளயே பேசிக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தாரு.
அவர் பேண்ட், இப்போ ஒரு சின்ன டென்ட் மாதிரித் தூக்கிட்டு நிக்கிறத நான் பாத்தேன்.
அவர் என்னைய ஒரு மாதிரித் தவிப்போட பாக்குறத நான் ரசிச்சேன்.
ஆனா அன்னைக்கு நிஜமா நடந்தது அது கிடையாது கார்த்திக்.
நான் படில சறுக்கல... நான் கீழ விழப் போய்த் தப்பிக்கல...
நிஜம் என்னனா...
அவன் அன்னைக்கு அஞ்சு மாடி என்னையக் காத்துல தூக்கிட்டு வந்தான்.
என் முலைகள் அவன் நெஞ்சுல உரச, என் இடுப்பு அவன் கைக்குள்ள நசுங்க...
அவன் என்னையக் கரெக்டா ஏழாவது மாடில, அந்த இருட்டுல என்னையக் கீழ இறக்கி விட்டான்.
அவன் நெஞ்சுல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்த நான், அவன் உடம்ப உரசிக் கிட்டே தான் கீழ எறங்குனேன்.
என் கால் தரையில பட்டதும்... நான் வேணும்னே தான் அப்படிப் பண்ணேன்.
அந்த இருட்டுல, என்னோட மூட் என்னைய அப்படிச் செய்யத் தூண்டுச்சு.
நான் என் பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகுற மாதிரி, சப்போர்ட்டுக்கு எதையோ என் கை தேடுற மாதிரி முன்னாடி நீட்டினேன்.
நான் என் உள்ளங்கையால, அந்தப் புடைப்ப அப்படியே வேணும்னே கெட்டியாப் பிடிச்சேன்.
அது ஏதோ ஆக்சிடென்ட் கிடையாது, அவனைத் சீண்டுறதுக்காக நான் செஞ்ச ஒரு வேலை.
இதை நான் இப்போ கார்த்திக்கிட்ட சொன்னா, அவர் நெஞ்சு வெடிச்சே செத்துருவாரு.
கார்த்திக் மூச்சு இப்போ ஃபாஸ்ட்டா வந்துட்டு இருந்துச்சு.
"அப்புறம்... அப்புறம் என்ன பவி ஆச்சு?"னு கேட்டாரு.
அவர் கண்ணுல இருந்த அந்த ஆர்வம், எனக்குள்ள ஒரு கிறக்கத்தை குடுத்துச்சு.
நான் சொல்லப் போற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அவர் கற்பனைய எப்படித் தூண்டப் போகுதுனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.
ரொம்பத் தயங்குற மாதிரி, என் கை விரல்கள ஒண்ணோட ஒண்ணு பிணைச்சுப் பிசைஞ்சுக்கிட்டேன்.
"நான் அந்த இருட்டுல... என் முழு வெயிட்டையும் குடுத்து அதைக் கெட்டியாப் பிடிச்ச உடனே..."
நான் மெதுவா, கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு ஆரம்பிச்சேன்.
"அவரு... அவரு வாயில இருந்து 'ஸ்ஸ்ப்ப்'னு ஒரு முனகல் சத்தம், வலில வந்துச்சுனு நெனைக்கிறன், கார்த்திக்."
நான் அந்தச் சத்தத்த, சாதாரணமா, ஆனா தத்ரூபமாப் பண்ணிக் காட்டினேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு நடுக்கம்.
"அவர் அப்படி மூச்சு வாங்குனப்பதான் கார்த்திக்... எனக்கு நெனப்பே வந்துச்சு கார்த்தி."
"நான் பிடிச்சது கைப்புடி செவுறு இல்லனு எனக்கு அப்போதான் தோணுச்சு."
"அது..."
நான் என் வார்த்தைகளைச் சட்டுனு நிறுத்திட்டு, அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.
"என்ன பவி?" அவர் கரகரப்பான குரல்ல கேட்டாரு.
"இல்லங்க விடுங்க?"னு சொன்னேன்.
"சொல்லு பவி, என்னது அது?"னு அவர் ஆர்வத்தோட கேட்டாரு.
"அத எப்படி சொல்றது. அது வந்து... அது... ஏதோ ஒரு தப்பான எடம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது கார்த்திக்."
நான் மறைமுகமா, ஆனா தெளிவா அவருக்குப் புரியுற மாதிரிச் சொன்னேன்.
அது என்னனு நான் சொல்லல... ஆனா அந்த எடம் எதுனு அவருக்கு அப்படியே நெத்தியில அடிச்ச மாதிரிப் பதிஞ்சுது.
கார்த்திக் அப்படியே உக்காந்துருந்தாரு.
"எனக்கு தர்மசங்கடமாப் போச்சு கார்த்திக்..."
"என் உடம்பே ஒரு நிமிஷம் நடுங்கிடுச்சு தெரியுமா?"
"நான் என்ன பண்றதுன்னே தெரியாம, டக்குனு என் கைய அங்க இருந்து எடுத்துட்டேன்..."
"சாரி... சாரி... சாரி பிரகாஷ்னு பதற்றத்துல உளறிட்டு, அப்படியே திரும்பி வந்துட்டேன் ஒண்ணுமே சொல்லாம. நம்ம வீட்டுக்கு..."
நான் என் முகத்த ரெண்டு கையாலயும் மூடிக்கிட்டு, கில்டியா இருக்குற மாதிரி நடிச்சேன்.
கார்த்திக் என்னையப் பாத்து உறைஞ்சு போய் உக்காந்துருந்தாரு.
அவர் கண்ணுல இப்போ பொசசிவ்னெஸ்ஸும், ஒருவிதமான ஆசையும் கலந்து ஒரு விசித்திரமான கலவையாத் தெரிஞ்சுது.
ஒரு செகண்ட் அந்த ரூம்ல அமைதி.
அப்புறம் கார்த்திக் லேசா முன்னாடி சாஞ்சாரு.
"அவன்..."
"அவன் எதுவும் சொல்லலயா பவி?"
"நீ... நீ அப்படி பிடிச்சப்போ...?"
அவர் ரொம்ப ஜாக்கிரதையா, அந்த வார்த்தைகளத் தேடிப் பிடிச்சுக் கேட்டாரு.
நான் என் கைகள முகத்துல இருந்து எடுத்துட்டு, இன்னசென்ட்டாத் தலையாட்டினேன்.
"இல்ல கார்த்திக்... அவர் ஒண்ணுமே சொல்லல."
"நான் சாரி சொல்லிட்டு திரும்பி வந்ததும், அவர் பாட்டுக்கு அமைதியாக் கீழ போயிட்டாருனு நெனைக்கிறேன்."
நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
"நான் இருட்டுல அப்படித் தெரியமா பிடிச்சதுக்கே... அவர் எதுவும் தப்பா நடக்கல கார்த்திக்..."
"வேற யாராவது இருந்திருந்தா, அந்தச் சிச்சுவேஷன யூஸ் பண்ணி எதாச்சும் தப்பா நடக்க ட்ரை பண்ணிருப்பாங்கல?"
"ஆனா அவரு அப்படி எதுவுமே பண்ணல..."
"அவரு நல்ல மனுஷன் கார்த்திக்."
நான் பிரகாஷோட கேரக்டர மறுபடியும் உசத்திப் பேசனேன்.
நிஜத்துல அவன் என்னைய தூக்கி என் முலைகள நசுக்குனதையும், நான் வேணும்னே அவனோட சுன்னியக் பிடிச்சதையும் ரொம்ப அழகா மறைச்சுட்டேன்.
கார்த்திக் என்னையப் பாத்து பெருமையா ஒரு அசட்டு சிரிப்பு சிரிச்சாரு.
தன் பொண்டாட்டிய அவன் தப்பாப் பாக்கலங்குற ஒரு திருப்தி.
ஆனா என் கை, அவனோட சுன்னில பட்டிருக்குங்குற எண்ணம், அவருக்குள்ள ஒரு போதையக் குடுத்துருந்துச்சு.
"நிஜமாவே அவன் ரொம்ப நல்ல ஆளுதான் பவி."
"உனக்கு படி ஏற கஷ்டமா இருந்தப்போ, இருட்டுனு கூடப் பாக்காம உன்னையப் பத்திரமா மேல கூட்டிட்டு வந்துருக்கான் பாரு."
"நீ இருட்டுல... ஆக்சிடென்ட்டா..."
அவர் அந்த வார்த்தைகள மெதுவா, ஒவ்வொரு வார்த்தையாத் தேடிச் சொன்னாரு.
""நீ அவன... அப்படித் தெரியாம பிடிச்சா கூட..."
அவர் நேரடியாச் சொல்லாம, டீசண்டா வார்த்தைய மாத்துனது எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
அவர் அப்படி சொல்லும்போதே, அவர் பேண்ட்ல இருந்த புடைப்பு லேசாத் துடிச்சத நான் கவனிச்சேன்.
"அவன் தப்பா நடந்துக்கல பாரு..."
"அவன் நல்லவன்தான் பவி."
அவர் அவனை பத்தி சொல்றத கேக்கக் கேக்க, எனக்குள்ள ஒரு மாதிரித் த்ரில்லா இருந்துச்சு.
"ஆமா கார்த்திக்... நல்லவருதான்."
கார்த்திக் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகிட்டாரு போல.
இப்போ என்னயவே உத்து பாத்தாரு.
08-08-2026, 06:49 PM
-------------------
Part 239 - 1:
------------------
இப்போ அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வையில, எப்பவும் இருக்குற அந்த டயர்ட்னஸ் இல்ல.
ஏதோ ஒரு புது விதமான ஈர்ப்பு, ஒரு தவிப்பு அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.
நான் கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.
மணி கரெக்டா ஒன்பதே கால் ஆகியிருந்துச்சு.
சாதாரணமா இந்த நேரம் அவர் வேல பாத்துட்டு இருப்பாரு.
சாப்பிட்ட உடனே, நேரா போய் வேலைய ஆரம்பிச்சுருவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு அவர் அந்த ரூம் இருந்த திசையக் கூடத் திரும்பிப் பாக்கல.
அவர் பேண்ட்ல புடைப்பு அப்படியே தான் இருந்துச்சு.
அது அடங்குற மாதிரியே தெரியல.
நான் அவரைப் பாத்து ஒரு சின்னப் புன்னகையோட கேட்டேன்.
"என்ன கார்த்திக்... இன்னைக்கு ஆபிஸ் ஒர்க் எதுவும் இல்லையா?"
"எப்பவும் வேலை இருக்குமே?"
நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.
அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.
தன் கைகள ரெண்டையும் தலைக்குப் பின்னாடி வெச்சு, சோஃபாவுல நல்லாச் சாஞ்சுக்கிட்டாரு.
"ஒர்க் இருக்கு பவி..."
"ஆனா இன்னைக்கு வேல செய்ய மூட் இல்ல."
"நாளைக்கு ஆபிஸ்ல போய் மெதுவாப் பாத்துக்கலாம்னு இருக்கேன்."
"இன்னைக்கு கொஞ்ச நேரம் உன்கூட பேசலாம்னு தோணுச்சு."
அவர் எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.
ஆனா அவர் சொன்னத என்னால நம்பவே முடியல.
ஆறு வருஷ கல்யாண வாழ்க்கையில, ஆபிஸ் வேலைய விட்டுட்டு என் கூடப் பேசுறேன்னு அவர் சொன்னதே கிடையாது.
என்னைக்காவது நான் ஆசையாப் பேசப் போனா கூட, 'ப்ளீஸ் பவி, முக்கியமான மீட்டிங்'னு சொல்லித் துரத்தி விடுவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு?
நான் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேனோட வீட்டுக்குள்ள விட்டனு சொல்ல ஆரம்பிச்ச ஒரு சின்னக் கதை.
அதுவும் நான் முழுசாச் சொல்லல.
அதுக்கே, இவருக்கு வேலை-லாம் மறந்து போயிடுச்சு.
இவருக்குள்ள தூங்கிக்கிட்டு இருந்த மிருகம், இன்னொருத்தன் தன் பொண்டாட்டியப் பாத்துருப்பானோங்குற நெனப்புல முழுசா முழிச்சுக்கிச்சு.
இது என்ன விதமான சைக்காலஜினு எனக்குப் புரியல, ஆனா எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள ஒரு திமிர் எட்டிப் பாத்துச்சு.
'பாத்தியா பவி... இத்தனை நாளால நீ என்ன பண்ணாலும் இவர் உன்ன கண்டுக்கவே இல்ல...'
'ஆனா இப்போ இனொரு ஆள் மேல நீ கை வெச்சங்குற ஒரு கற்பனை, இவர எவ்ளோ தூரம் கிறங்கடிக்குது பாரு'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.
நான் அவர் முகத்தையே பாத்தேன்.
"அப்படியா கார்த்திக்? பரவால்லயே... இன்னைக்கு இது புதுசா இருக்கீங்க?"
நான் ஒரு குறும்புப் பார்வையோட அவரப் பாத்துக் கேட்டேன்.
அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சாரு.
"ஒன்னும் புதுசு இல்ல பவி... சும்மா டயர்டா இருக்கு, அதான்."
அவர் சட்டுனு சோஃபாவுல இருந்து எந்திரிச்சாரு.
எந்திரிச்சு நின்னு, லேசாத் தன் பேண்ட்டை அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டாரு.
அந்தப் புடைப்பை மறைக்க அவர் ட்ரை பண்ணாலும், அது தெளிவா என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுது.
அவர் என்னைப் பாத்து தலையச் சாய்த்தாரு.
"பவி... வா, உள்ள பெட்ரூம்க்குப் போலாம்."
அவர் மெதுவா, ஆனா ஒரு எதிர்பார்ப்போட கூப்பிட்டாரு.
அவர் குரல்ல இருந்த நடுக்கம், அவர் என்ன நெனச்சுக் கூப்பிடுறாருனு எனக்குத் தெளிவாப் புரிய வெச்சுது.
சாதாரணமா அவர் இப்படிலாம் கூப்பிட மாட்டாரு.
அவருக்கு வேணும்ங்கிறப்ப என்கிட்டே வருவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு... இது புதுசா இருக்கு.
நான் சோஃபாவுல இருந்து நிதானமா எந்திரிச்சேன்.
அவர் ரூம்க்குள்ள போனதும், ஏசிய ஆன் பண்ணாரு.
அந்த ரூம்ல லேசான ஒரு இருட்டு, வெறும் அந்த ஜீரோ வாட்ஸ் பல்ப் வெளிச்சம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.
அந்த வெளிச்சத்துல, நான் மாத்தி விரிச்ச அந்தப் புதுப் பெட்ஷீட் நீட்டாத் தெரிஞ்சுது.
காலையில இதே ரூம்ல, இதே கட்டில்ல தான் பிரகாஷ் என்னையப் புரட்டி எடுத்தான்.
இந்த ரூம்க்குள்ள நுழையும்போதே, எனக்குள்ள பிரகாஷோட வேர்வை வாசம் அடிக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.
கார்த்திக் பெட்ல உக்காந்துக்கிட்டு, என்னையப் பாத்து லேசாச் சிரிச்சாரு.
அவர் கைகள் ரெண்டையும் நீட்டி, என்னையப் பக்கத்துல வரச் சொன்னாரு.
நான் மெதுவா நடந்து போய் அவர் பக்கத்துல நின்னேன்.
அவர் என் இடுப்பச் சுத்தித் தன் கைகளைக் கொண்டு வந்து, என்னைய அப்படியே தன் மேல சாய்ச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் முகம் என் வயித்துப் பகுதியில பட்டுச்சு.
"பவி..." அவர் ரொமான்டிக்கா என் பேரக் கூப்பிட்டாரு.
அவர் கைகள் என் இடுப்புச் சதைல, புடவைக்கு மேல லேசா அழுந்துச்சு.
அவர் என்னைய உரசும் போதே, அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த புடைப்பு என் தொடையில இடிச்சுது.
அவருக்கு மூட் ரொம்ப பீக்ல இருக்குனு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.
அவர் என்னைய மெதுவாப் பெட்ல தள்ளி, என் மேல சாய ட்ரை பண்ணாரு.
ஆனா... நான் அந்த நிமிஷம் ஒரு முடிவெடுத்தேன்.
ஆறு வருஷமா அவர் பின்னாடி நாயா அலைஞ்சது போதும்.
நான் டக்குனு என் கைகளை அவர் நெஞ்சுல வெச்சு, லேசா அவரைப் பின்னாடி தள்ளுனேன்.
கோபமா இல்ல, சாஃப்ட்டா, ஆனா உறுதியாத் தள்ளுனேன்.
கார்த்திக் ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போயிட்டாரு.
அவர் முகத்துல ஒரு ஷாக்.
"என்ன பவி... என்ன ஆச்சு?" அவர் குழப்பமாக் கேட்டாரு.
"இல்ல கார்த்திக்... இப்போ வேணாம்."
நான் கேஷுவலா, எந்த ஒரு ஃபீலிங்கும் இல்லாமச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் என்னைய நம்ப முடியாமப் பாத்தாரு.
ஏன்னா, கல்யாணம் ஆன புதுசுல இருந்து இன்னைக்கு வரைக்கும், நான் அவருக்குப் படுக்கையில நோ சொன்னதே கிடையாது.
அவர்தான் எப்பவும் டயர்ட், தூக்கம் வருதுனு சொல்லிட்டு என்னையத் தவிக்க விட்டுட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவாரு.
நான் தான் எப்போ அவர் தொடுவாருனு ஏங்கிப் போய் கிடப்பேன்.
அப்படிப்பட்ட ஒரு பொண்டாட்டி, இன்னைக்கு மூட்ல இருக்குற புருஷனை 'வேணாம்'னு தள்ளுறா.
அவருக்கு அது அவ்ளோ பெரிய அதிர்ச்சியா இருந்துச்சு.
"ஏன் பவி? ஏதாச்சும் முடியலயா?"
அவர் பதற்றமாக் கேட்டாரு.
"ஏன்... டேட் ஏதாச்சும் ஆகிருக்கா?"
அவர் இன்னசென்ட்டா, ஒரு புருஷனாத் தெரிஞ்சுக்க வேண்டியதக் கேட்டாரு.
நான் என் தலைய லேசா இல்லனு ஆட்டுனேன்.
"அப்டிலாம் ஒண்ணுமில்ல கார்த்திக்..."
"பின்ன ஏன் பவி வேணாம்னு சொல்ற?"
"இல்ல கார்த்திக்... எனக்கு இப்போ மூட் இல்ல, அவ்ளோதான்."
நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள வேற ஒன்னு ஓடுச்சு.
'நான் அப்போ சொன்ன மாதிரி, இன்னிக்கு தேன் அல்வா உனக்கு இல்ல கார்த்திக்...'
'இந்த அல்வாவ நான் ராஜுக்காக ரொம்ப ஆசையா, பக்குவமா ரெடி பண்ணி வெச்சுருக்கேன்.'
'அவர் என்னோட இந்த உடம்ப முழுசா அனுபவிச்சு, டேஸ்ட் பாக்கட்டும்...'
'அவர் சாப்பிட்டது போக, மிச்சம் மீதி இருந்தா தான் உனக்கு.'
'அதுவரைக்கும் நீ இதத் தொடக் கூடாது கார்த்திக்.'
இந்த எண்ணம் என் நரம்புகள்ல ஒரு போதையக் குடுத்துச்சு.
என் புருஷனையே நான் என் வீட்டுல ஒரு கெஸ்ட் மாதிரி ட்ரீட் பண்றேங்குற அந்தத் திமிர்.
அது எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத ஒரு எண்ணத்தை குடுத்துச்சு.
நான் அவரைப் பாத்து லேசாச் சிரிச்சேன்.
"எனக்கு டயர்டா இருக்கு கார்த்திக், தூக்கம் வருது."
எப்பவும் அவர் எனக்குச் சொல்ற அதே டயலாக்க, நான் இன்னைக்கு அவர் முகத்தப் பாத்துச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.
அவர் ஏமாற்றத்தோட உச்சியில இருந்தாரு.
அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த முறுக்கு, இப்போ அவருக்குப் பெரிய வலியக் குடுத்துருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.
"ப்ளீஸ் பவி... கொஞ்ச நேரம் தான..."
"எனக்கு ஆசையா இருக்கு பவி..."
அவர் ஒரு சின்னப் பையன் மாதிரி எங்கிட்டக் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சாரு.
என் புருஷன், என் உடம்புக்காக எங்கிட்ட பிச்சை எடுக்குறாரு.
இத்தனை வருஷமா என்னையப் பட்டினி போட்ட மனுஷன், இன்னைக்கு எனக்கு வேணும்னு துடிக்குறாரு.
அவர் அப்படி கெஞ்சக் கெஞ்ச, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய சந்தோஷம் வந்துச்சு.
அவர இன்னும் கொஞ்சம் ஏங்க விடணும்னு தான் ஆசை.
ஆனா அதே சமயம், எனக்குள்ள ஒரு கணக்கு ஓடுச்சு.
'அவன் கெஞ்சுறதப் பாத்தா ரொம்பப் பாவமா இருக்கு...'
'அதுவும் இல்லாம, காலையில பிரகாஷ் குடுத்த சுகம், இன்னும் என் உடம்புல குறையல.'
'என் புண்டை இன்னும் அந்தத் தவிப்போட தான் இருக்கு.'
'இவரு வேற இப்போ வாட்ச்மேன் கதையக் கேட்டு செம மூட்ல இருக்காரு...'
'ஒருவேளை இப்போ குடுத்தா, இவரோட பெர்ஃபார்மன்ஸ் எப்படி இருக்குனு ஒரு டெஸ்ட் பண்ணிப் பாக்கலாமே?'னு தோணுச்சு.
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.
"சரி கார்த்திக்..." நான் இறங்கி வர்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"ஆனா ரொம்ப நேரம்லாம் முடியாது, எனக்குத் தூக்கம் வருது."
நான் ஒரு கண்டிஷனோட அவருக்குப் பர்மிஷன் குடுத்தேன்.
கார்த்திக் முகத்துல இப்போ ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்ப் எரிஞ்ச மாதிரி ஒரு சந்தோஷம்.
அவர் டக்குனு என்னையக் கட்டிப் பிடிச்சு, என் கழுத்துல ஒரு முத்தம் குடுத்தாரு.
அவர் முத்தம் குடுத்த விதத்துலயே அவரோட அவசரம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவர் எந்த ஒரு போர்-ப்ளேவும் பண்ணல.
நேரா என் புடவையோட முந்தானையப் பிடிச்சு இழுத்தாரு.
நான் எந்த ஒரு ரியாக்ஷனும் காட்டாம, ஒரு பொம்மை மாதிரி படுத்துக்கிட்டேன்.
அவர் ரொம்ப அவசரமாக் குனிஞ்சு, என் இடுப்புல இருந்த புடவைக் கொசுவத்தை அவுத்தாரு.
அந்தப் புடவை என் உடம்ப விட்டு விலகுனதும், அவர் கண்ணு நேரா என் நெஞ்சுக்குப் போச்சு.
என் பிளவுஸோட ஹூக் ஒவ்வொன்னா அவுத்தாரு.
அவர் கை என் உடம்புல படும்போது, எனக்குள்ள எந்த ஒரு சிலிர்ப்பும் வரல.
காலையில பிரகாஷோட கைகள் என் முலைகளப் பிசைஞ்சப்போ வந்த அந்த கரண்ட், இப்போ என் புருஷன் தொடும்போது அவ்வளவா இல்ல.
அவர் பிளவுஸ கழட்டிட்டு, என் பிராவையும், ஜட்டியையும் அவுத்து வீசுனாரு.
இப்போ நான் முழுசா அம்மணமா அவர் கண் முன்னாடி படுத்துருந்தேன்.
அவர் என் உடம்பப் பாக்குற பார்வையில ஒரு வெறி இருந்துச்சு.
அது புதுசா இருந்துச்சு.
ஒருவேளை, 'இதே உடம்பத் தான அந்த வாட்ச்மேன் இருட்டுல தொட்டுருப்பானோ?'னு அவர் மனசு கற்பனை பண்ணுச்சோ என்னமோ.
அவர் அவசர அவசரமாத் தன்னோட டி-ஷர்ட்டையும், அந்த பேண்ட்டையும் கழட்டிப் போட்டாரு.
அவர் ஜட்டியக் கழட்டுனதும், அவரோட அந்த அஞ்சு இன்ச் சுன்னி சப்னு வெளிய வந்துச்சு.
நான் அத கூர்மையாப் பாத்தேன்.
சாதாரணமா இருக்குறத விட, இன்னைக்கு அது ரொம்பவே டைட்டா, முழு விறைப்போட குத்திக்கிட்டு நின்னுச்சு.
அவருக்கு மூட் எந்த அளவுக்கு பீக்ல இருக்குனு அதப் பாத்தாலே தெரிஞ்சுது.
ஆனா எனக்கு?
எனக்கு அதப் பாக்கும்போது ஒரு பயமோ, ஆச்சரியமோ வரல.
ஏன்னா, காலையில நான் பாத்த அந்த பிரகாஷோட மான்ஸ்டர் முன்னாடி...
இது வெறும் ஒரு சுண்டைக்காய் மாதிரி தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
கார்த்திக் என் மேல அப்படியே வந்து விழுந்தாரு.
அவர் மூச்சுக்காத்து என் மூஞ்சியில சூடாப் பட்டுச்சு.
அவர் ஒரு செகண்ட் கூட வெயிட் பண்ணல.
என் ரெண்டு தொடைகளையும் தன் கைகளால விரிச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் சுன்னிய எடுத்து, கரெக்டா என் புண்டையோட வாசல்ல வெச்சு, ஒரு அழுத்து அழுத்துனாரு.
நான் முகம் சுளிக்கத் தயாரானேன்.
ஆனா... எனக்கு எந்த ஒரு வலியும் தெரியல கார்த்திக்.
அவரோட அந்த அஞ்சு இன்ச் சுன்னி, என் ஓட்டைக்குள்ள ஈஸியா, வழுக்கிக்கிட்டு உள்ள போயிடுச்சு.
எந்த ஒரு தடங்கலும் இல்ல, எந்த ஒரு முட்டலும் இல்ல.
அது பாட்டுக்கு உள்ள போயிருச்சு.
நான் மனசுக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
ஏன்னா, என் புண்டை காலையில பிரகாஷ் பண்ணுன அந்த முரட்டு ஓலுல, இன்னும் விரிஞ்சு போய் தான் இருந்துச்சு.
அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சைஸ் போயிட்டு வந்த பாதையில, இவரோட சுன்னி போறது எனக்கு பெருசா தெரியல.
கார்த்திக் ஆனா அதப் பத்தி ஒன்னும் தெரியாது.
அவர் நெனப்புல, நான் அவருக்காக ஈரமா, ரெடியா இருக்கேன்னு நெனச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் உள்ள விட்ட உடனே, ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டா அடிக்க ஆரம்பிச்சாரு.
"ச்வாக்... ச்வாக்... ச்வாக்..."னு சத்தம் அந்த ரூம்க்குள்ள கேட்டுச்சு.
அவர் இடுப்பு என்னோட இடுப்புல நச்சு நச்சுனு இடிச்சுது.
அவர் அடிக்கிற வேகத்துல, என் உடம்பு லேசாப் பெட்ல முன்னும் பின்னுமா ஆடுச்சு.
நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஏதோ ஒரு பெரிய உலகத்துல மிதக்குற மாதிரி ஃபாஸ்ட்டா அடிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.
ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு... ரெண்டு நிமிஷம் ஆச்சு...
சாதாரணமா கார்த்திக் இந்த நேரத்துல அவுட் ஆகியிருப்பாரு.
ரெண்டு நிமிஷத்துல கஞ்சியக் கக்கிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு... மூணு நிமிஷம் ஆகியும் அவர் நிறுத்தல.
அவர் வேகம் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.
அவருக்கு இப்டி ஒரு எனர்ஜி எங்க இருந்து வந்துச்சுனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.
அந்த வாட்ச்மேன் என் இடுப்பப் பிடிச்சான்ங்குற நெனப்பு...
இன்னொருத்தன் என் பொண்டாட்டிய ரசிச்சான்ங்குற ஒரு கிறக்கம்...
அதுதான் அவருக்கு இன்னைக்கு இப்டி ஒரு ஸ்டாமினாவக் குடுத்துருந்துச்சு.
நாலு நிமிஷம் ஆச்சு... அஞ்சு நிமிஷம் ஆச்சு...
அவர் விடாம அடிச்சுக்கிட்டே இருந்தாரு.
எனக்குள்ள ஒரு லேசான ஆச்சரியம் வந்துச்சு.
'பரவால்லயே... என் புருஷனுக்குள்ளயும் இப்டி ஒரு முரட்டுத்தனம் ஒழிஞ்சுருக்கா?'
'ஆனா இவர முழிக்க வெக்க, எனக்கு இன்னொரு ஆம்பளையோட உதவி தேவைப்பட்டுருக்கே'னு நெனச்சேன்.
ஆனா அவர் அஞ்சு நிமிஷம் விடாம அடிச்சப்போ...
சத்தியமா சொல்றேன், எனக்குள்ள இன்னைக்கு நிஜமாவே ஒரு நல்ல சுகம் கிடைச்சுது.
அவரோட அஞ்சு இன்ச் சைஸ், பிரகாஷோட சுன்னிக்கு முன்னாடி ஒண்ணுமே இல்ல தான்.
அது என் கர்ப்பப்பை வாய இடிக்கல, ரொம்ப உள்ள வரைக்கும் போகல.
ஆனா இன்னைக்கு அது சும்மா ஒரு கடமைக்காக உள்ள வரல.
ஒரு ஈர்ப்புல, விறைப்பா, ஸ்ட்ராங்கா எனக்குள்ள வந்துச்சு.
அவரோட ஒவ்வொரு குத்துக்கும், எனக்குள்ள ஒரு இதமான ஃபீல் கிடைச்சுது.
எனக்கே என் உடம்பு சூடாகுறது ரொம்ப நல்லாத் தெரிஞ்சுது.
சாதாரணமா அவர் மேல படுக்கும்போது, நான் ஏதோ ஒரு டியூட்டிய முடிக்குற மாதிரித் தான் இருப்பேன்.
நான் எப்போ முடியும்னு சலிப்போட மேல பாத்துட்டு இருப்பேன்.
ஆனா இன்னைக்கு நான் அவர் கண்ண நேராப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் நெத்தியில இருந்து ஒரு வேர்வை துளி என் நெஞ்சுல வந்து பட்டுச்சு.
அவர் மூச்சு காத்து என் மூஞ்சியில சூடாப் பட்டுச்சு.
அவர் இடுப்பு என்னோட இடுப்புல நச்சு நச்சுனு இடிச்சப்போ, எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
ஆறு நிமிஷம் ஆச்சு...
அவரோட வேகம் குறையவே இல்ல.
அவர் என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாத் தன்னோட அணைச்சுக்கிட்டாரு.
அவரோட அந்த ஈடுபாடு என்னைய ரொம்பவே ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.
நான் லேசா என் இடுப்பத் தூக்கி, அவருக்கு ஈடு குடுக்க ஆரம்பிச்சேன்.
ஏழு நிமிஷம் ஆச்சு...
என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு மேஜிக் நடக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள உச்சம் வர்றதுக்கான அறிகுறிகள் லேசா ஆரம்பிச்சுது.
என் தொடை நரம்புகள் எல்லாம் லேசாச் சுண்டி இழுத்துச்சு.
நான் வேணும்னே எந்த ஆக்டிங்கும் குடுக்கல...
இன்னைக்கு எனக்கு நிஜமாவே என் புருஷன் கிட்ட இருந்து ஒரு நல்ல சுகம் கிடைச்சுது.
"ஆஹ்... கார்த்திக்... ஆஹ்..."னு நான் நிஜமாவே முனகுனேன்.
என் குரல்ல இருந்த நடுக்கம், அவருக்கே புதுசா இருந்துருக்கும்.
நான் அப்படி முனகுனதும், கார்த்திக்குக்கு இன்னும் மூட் ஏறிடுச்சு.
அவர் இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்பீடா பண்ணாருனா, நான் கண்டிப்பா உச்சம் அடைஞ்சுருப்பேன்.
என் உடம்பு அந்த எட்ஜ்க்குப் போயிடுச்சு.
நான் என் கண்ண மூடிக்கிட்டு, அந்த ஃபீல ரசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.
என் கைகளால அவரோட முதுக ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.
ஆனா... கரெக்டா எட்டு நிமிஷம் ஆகுறப்போ...
கார்த்திக்கோட மூச்சு சத்தம் ரொம்ப அதிகமாச்சு.
அவரோட ஸ்டாமினா அந்த அளவுக்குத் தான் தாக்குப்பிடிச்சுது.
அவர் உடம்பு அப்படியே ஒரு செகண்ட் விறைச்சுப் போச்சு.
"பவி... பவி..."னு என் பேரக் சொல்லிகிட்டே, ஒரு நாலஞ்சு குத்து ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டாக் குத்துனாரு.
அதுக்கு அப்புறம் அவரால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல.
எனக்கு உச்சம் வர்றதுக்கு ஒரு சில செகண்ட்களுக்கு முன்னாடி, அவர் அவுட் ஆயிட்டாரு.
அவர் கஞ்சி என் உள்ள பீய்ச்சி அடிக்கிறத நான் லேசா உணர்ந்தேன்.
அது பிரகாஷ் விட்ட மாதிரி கிடையாது தான்.
ஏதோ ஒரு ரெண்டு மூணு சொட்டு... ஒரு வெதுவெதுப்பான ஃபீல், அது மட்டும்தான்.
நான் உச்சம் அடையலங்குற ஒரு லேசான ஏமாற்றம் எனக்குள்ள இருந்தாலும்...
என் புருஷன் இன்னைக்கு இவ்ளோ நேரம் தாக்குப்பிடிச்சு, எனக்கு இப்டி ஒரு சுகத்தக் குடுத்தது எனக்கு சந்தோஷமா இருந்துச்சு.
அவர் தன் எனர்ஜிய எல்லாம் இழந்து, அப்படியே என் மேல சுருண்டு விழுந்தாரு.
அவர் மூச்சு ரொம்ப வேகமா, சூடா என் கழுத்துல பட்டுச்சு.
நான் அவர் முதுக பாசமாத் தடவிக் குடுத்தேன்.
என் புருஷனுக்கும் இப்டி பண்ணத் தெரியுமேங்குற ஒரு நிம்மதி எனக்குள்ள வந்துச்சு.
ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் நாங்க அப்படியே பெட்ல மூச்சு வாங்கப் படுத்துருந்தோம்.
அந்த ரூம்ல ஏசி காத்து எங்களச் சில்லுனு ஆக்குச்சு.
அப்புறம் கார்த்திக் மெதுவா எந்திரிச்சாரு.
"பவி... இன்னைக்கு ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு."
அவர் ரொம்பத் திருப்தியான ஒரு புன்னகையோட சொன்னாரு.
அவர் இதுநாள் வர என்கிட்டே இப்படி சொன்னதே இல்ல, இதுதான் முதல் தடவ.
"ம்ம்... ஆமா கார்த்திக்...."
நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்திரிச்சு, பாத்ரூம் பக்கம் போனோம்.
அவர் முன்னாடி போனாரு, நான் அவர் பின்னாடியே போனேன்.
பாத்ரூம்க்குள்ள போனதும், நான் ஷவரை ஆன் பண்ணேன்.
நான் என் தொடை இடுக்குல இருந்த அந்த லேசான பிசுபிசுப்பக் கழுவி விட்டேன்.
அவர் கஞ்சிய கழுவும்போது, காலையில பிரகாஷ்-ஓட கஞ்சிதான் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.
ரெண்டுத்துக்கும் ஏகப்பட்ட வித்யாசம் இருந்தாலும், இன்னைக்கு என் புருஷன் பெர்ஃபார்மன்ஸ் எனக்கு ஒரு திருப்தியக் குடுத்துருந்துச்சு.
நாங்க ரெண்டு பேரும் பிரெஷ் ஆகிட்டு, நான் ஒரு புது நைட்டிய எடுத்து போட்டுட்டு திரும்பவும் பெட்டுக்கு வந்தோம்.
கார்த்திக் பெட்ல படுத்ததும், ஏசியோட கூலிங்ல போர்வை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டாரு.
Part 239 - 1:
------------------
இப்போ அவர் என்னைப் பாக்குற பார்வையில, எப்பவும் இருக்குற அந்த டயர்ட்னஸ் இல்ல.
ஏதோ ஒரு புது விதமான ஈர்ப்பு, ஒரு தவிப்பு அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.
நான் கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.
மணி கரெக்டா ஒன்பதே கால் ஆகியிருந்துச்சு.
சாதாரணமா இந்த நேரம் அவர் வேல பாத்துட்டு இருப்பாரு.
சாப்பிட்ட உடனே, நேரா போய் வேலைய ஆரம்பிச்சுருவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு அவர் அந்த ரூம் இருந்த திசையக் கூடத் திரும்பிப் பாக்கல.
அவர் பேண்ட்ல புடைப்பு அப்படியே தான் இருந்துச்சு.
அது அடங்குற மாதிரியே தெரியல.
நான் அவரைப் பாத்து ஒரு சின்னப் புன்னகையோட கேட்டேன்.
"என்ன கார்த்திக்... இன்னைக்கு ஆபிஸ் ஒர்க் எதுவும் இல்லையா?"
"எப்பவும் வேலை இருக்குமே?"
நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.
அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாரு.
தன் கைகள ரெண்டையும் தலைக்குப் பின்னாடி வெச்சு, சோஃபாவுல நல்லாச் சாஞ்சுக்கிட்டாரு.
"ஒர்க் இருக்கு பவி..."
"ஆனா இன்னைக்கு வேல செய்ய மூட் இல்ல."
"நாளைக்கு ஆபிஸ்ல போய் மெதுவாப் பாத்துக்கலாம்னு இருக்கேன்."
"இன்னைக்கு கொஞ்ச நேரம் உன்கூட பேசலாம்னு தோணுச்சு."
அவர் எதார்த்தமாச் சொன்னாரு.
ஆனா அவர் சொன்னத என்னால நம்பவே முடியல.
ஆறு வருஷ கல்யாண வாழ்க்கையில, ஆபிஸ் வேலைய விட்டுட்டு என் கூடப் பேசுறேன்னு அவர் சொன்னதே கிடையாது.
என்னைக்காவது நான் ஆசையாப் பேசப் போனா கூட, 'ப்ளீஸ் பவி, முக்கியமான மீட்டிங்'னு சொல்லித் துரத்தி விடுவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு?
நான் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேனோட வீட்டுக்குள்ள விட்டனு சொல்ல ஆரம்பிச்ச ஒரு சின்னக் கதை.
அதுவும் நான் முழுசாச் சொல்லல.
அதுக்கே, இவருக்கு வேலை-லாம் மறந்து போயிடுச்சு.
இவருக்குள்ள தூங்கிக்கிட்டு இருந்த மிருகம், இன்னொருத்தன் தன் பொண்டாட்டியப் பாத்துருப்பானோங்குற நெனப்புல முழுசா முழிச்சுக்கிச்சு.
இது என்ன விதமான சைக்காலஜினு எனக்குப் புரியல, ஆனா எனக்கு வேடிக்கையா இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள ஒரு திமிர் எட்டிப் பாத்துச்சு.
'பாத்தியா பவி... இத்தனை நாளால நீ என்ன பண்ணாலும் இவர் உன்ன கண்டுக்கவே இல்ல...'
'ஆனா இப்போ இனொரு ஆள் மேல நீ கை வெச்சங்குற ஒரு கற்பனை, இவர எவ்ளோ தூரம் கிறங்கடிக்குது பாரு'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.
நான் அவர் முகத்தையே பாத்தேன்.
"அப்படியா கார்த்திக்? பரவால்லயே... இன்னைக்கு இது புதுசா இருக்கீங்க?"
நான் ஒரு குறும்புப் பார்வையோட அவரப் பாத்துக் கேட்டேன்.
அவர் என்னைப் பாத்து ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சாரு.
"ஒன்னும் புதுசு இல்ல பவி... சும்மா டயர்டா இருக்கு, அதான்."
அவர் சட்டுனு சோஃபாவுல இருந்து எந்திரிச்சாரு.
எந்திரிச்சு நின்னு, லேசாத் தன் பேண்ட்டை அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டாரு.
அந்தப் புடைப்பை மறைக்க அவர் ட்ரை பண்ணாலும், அது தெளிவா என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுது.
அவர் என்னைப் பாத்து தலையச் சாய்த்தாரு.
"பவி... வா, உள்ள பெட்ரூம்க்குப் போலாம்."
அவர் மெதுவா, ஆனா ஒரு எதிர்பார்ப்போட கூப்பிட்டாரு.
அவர் குரல்ல இருந்த நடுக்கம், அவர் என்ன நெனச்சுக் கூப்பிடுறாருனு எனக்குத் தெளிவாப் புரிய வெச்சுது.
சாதாரணமா அவர் இப்படிலாம் கூப்பிட மாட்டாரு.
அவருக்கு வேணும்ங்கிறப்ப என்கிட்டே வருவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு... இது புதுசா இருக்கு.
நான் சோஃபாவுல இருந்து நிதானமா எந்திரிச்சேன்.
அவர் ரூம்க்குள்ள போனதும், ஏசிய ஆன் பண்ணாரு.
அந்த ரூம்ல லேசான ஒரு இருட்டு, வெறும் அந்த ஜீரோ வாட்ஸ் பல்ப் வெளிச்சம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.
அந்த வெளிச்சத்துல, நான் மாத்தி விரிச்ச அந்தப் புதுப் பெட்ஷீட் நீட்டாத் தெரிஞ்சுது.
காலையில இதே ரூம்ல, இதே கட்டில்ல தான் பிரகாஷ் என்னையப் புரட்டி எடுத்தான்.
இந்த ரூம்க்குள்ள நுழையும்போதே, எனக்குள்ள பிரகாஷோட வேர்வை வாசம் அடிக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.
கார்த்திக் பெட்ல உக்காந்துக்கிட்டு, என்னையப் பாத்து லேசாச் சிரிச்சாரு.
அவர் கைகள் ரெண்டையும் நீட்டி, என்னையப் பக்கத்துல வரச் சொன்னாரு.
நான் மெதுவா நடந்து போய் அவர் பக்கத்துல நின்னேன்.
அவர் என் இடுப்பச் சுத்தித் தன் கைகளைக் கொண்டு வந்து, என்னைய அப்படியே தன் மேல சாய்ச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் முகம் என் வயித்துப் பகுதியில பட்டுச்சு.
"பவி..." அவர் ரொமான்டிக்கா என் பேரக் கூப்பிட்டாரு.
அவர் கைகள் என் இடுப்புச் சதைல, புடவைக்கு மேல லேசா அழுந்துச்சு.
அவர் என்னைய உரசும் போதே, அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த புடைப்பு என் தொடையில இடிச்சுது.
அவருக்கு மூட் ரொம்ப பீக்ல இருக்குனு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.
அவர் என்னைய மெதுவாப் பெட்ல தள்ளி, என் மேல சாய ட்ரை பண்ணாரு.
ஆனா... நான் அந்த நிமிஷம் ஒரு முடிவெடுத்தேன்.
ஆறு வருஷமா அவர் பின்னாடி நாயா அலைஞ்சது போதும்.
நான் டக்குனு என் கைகளை அவர் நெஞ்சுல வெச்சு, லேசா அவரைப் பின்னாடி தள்ளுனேன்.
கோபமா இல்ல, சாஃப்ட்டா, ஆனா உறுதியாத் தள்ளுனேன்.
கார்த்திக் ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போயிட்டாரு.
அவர் முகத்துல ஒரு ஷாக்.
"என்ன பவி... என்ன ஆச்சு?" அவர் குழப்பமாக் கேட்டாரு.
"இல்ல கார்த்திக்... இப்போ வேணாம்."
நான் கேஷுவலா, எந்த ஒரு ஃபீலிங்கும் இல்லாமச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் என்னைய நம்ப முடியாமப் பாத்தாரு.
ஏன்னா, கல்யாணம் ஆன புதுசுல இருந்து இன்னைக்கு வரைக்கும், நான் அவருக்குப் படுக்கையில நோ சொன்னதே கிடையாது.
அவர்தான் எப்பவும் டயர்ட், தூக்கம் வருதுனு சொல்லிட்டு என்னையத் தவிக்க விட்டுட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவாரு.
நான் தான் எப்போ அவர் தொடுவாருனு ஏங்கிப் போய் கிடப்பேன்.
அப்படிப்பட்ட ஒரு பொண்டாட்டி, இன்னைக்கு மூட்ல இருக்குற புருஷனை 'வேணாம்'னு தள்ளுறா.
அவருக்கு அது அவ்ளோ பெரிய அதிர்ச்சியா இருந்துச்சு.
"ஏன் பவி? ஏதாச்சும் முடியலயா?"
அவர் பதற்றமாக் கேட்டாரு.
"ஏன்... டேட் ஏதாச்சும் ஆகிருக்கா?"
அவர் இன்னசென்ட்டா, ஒரு புருஷனாத் தெரிஞ்சுக்க வேண்டியதக் கேட்டாரு.
நான் என் தலைய லேசா இல்லனு ஆட்டுனேன்.
"அப்டிலாம் ஒண்ணுமில்ல கார்த்திக்..."
"பின்ன ஏன் பவி வேணாம்னு சொல்ற?"
"இல்ல கார்த்திக்... எனக்கு இப்போ மூட் இல்ல, அவ்ளோதான்."
நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள வேற ஒன்னு ஓடுச்சு.
'நான் அப்போ சொன்ன மாதிரி, இன்னிக்கு தேன் அல்வா உனக்கு இல்ல கார்த்திக்...'
'இந்த அல்வாவ நான் ராஜுக்காக ரொம்ப ஆசையா, பக்குவமா ரெடி பண்ணி வெச்சுருக்கேன்.'
'அவர் என்னோட இந்த உடம்ப முழுசா அனுபவிச்சு, டேஸ்ட் பாக்கட்டும்...'
'அவர் சாப்பிட்டது போக, மிச்சம் மீதி இருந்தா தான் உனக்கு.'
'அதுவரைக்கும் நீ இதத் தொடக் கூடாது கார்த்திக்.'
இந்த எண்ணம் என் நரம்புகள்ல ஒரு போதையக் குடுத்துச்சு.
என் புருஷனையே நான் என் வீட்டுல ஒரு கெஸ்ட் மாதிரி ட்ரீட் பண்றேங்குற அந்தத் திமிர்.
அது எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத ஒரு எண்ணத்தை குடுத்துச்சு.
நான் அவரைப் பாத்து லேசாச் சிரிச்சேன்.
"எனக்கு டயர்டா இருக்கு கார்த்திக், தூக்கம் வருது."
எப்பவும் அவர் எனக்குச் சொல்ற அதே டயலாக்க, நான் இன்னைக்கு அவர் முகத்தப் பாத்துச் சொன்னேன்.
கார்த்திக் முகம் அப்படியே சுருங்கிப் போச்சு.
அவர் ஏமாற்றத்தோட உச்சியில இருந்தாரு.
அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த முறுக்கு, இப்போ அவருக்குப் பெரிய வலியக் குடுத்துருக்கும்னு எனக்குத் தெரியும்.
"ப்ளீஸ் பவி... கொஞ்ச நேரம் தான..."
"எனக்கு ஆசையா இருக்கு பவி..."
அவர் ஒரு சின்னப் பையன் மாதிரி எங்கிட்டக் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சாரு.
என் புருஷன், என் உடம்புக்காக எங்கிட்ட பிச்சை எடுக்குறாரு.
இத்தனை வருஷமா என்னையப் பட்டினி போட்ட மனுஷன், இன்னைக்கு எனக்கு வேணும்னு துடிக்குறாரு.
அவர் அப்படி கெஞ்சக் கெஞ்ச, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய சந்தோஷம் வந்துச்சு.
அவர இன்னும் கொஞ்சம் ஏங்க விடணும்னு தான் ஆசை.
ஆனா அதே சமயம், எனக்குள்ள ஒரு கணக்கு ஓடுச்சு.
'அவன் கெஞ்சுறதப் பாத்தா ரொம்பப் பாவமா இருக்கு...'
'அதுவும் இல்லாம, காலையில பிரகாஷ் குடுத்த சுகம், இன்னும் என் உடம்புல குறையல.'
'என் புண்டை இன்னும் அந்தத் தவிப்போட தான் இருக்கு.'
'இவரு வேற இப்போ வாட்ச்மேன் கதையக் கேட்டு செம மூட்ல இருக்காரு...'
'ஒருவேளை இப்போ குடுத்தா, இவரோட பெர்ஃபார்மன்ஸ் எப்படி இருக்குனு ஒரு டெஸ்ட் பண்ணிப் பாக்கலாமே?'னு தோணுச்சு.
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.
"சரி கார்த்திக்..." நான் இறங்கி வர்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"ஆனா ரொம்ப நேரம்லாம் முடியாது, எனக்குத் தூக்கம் வருது."
நான் ஒரு கண்டிஷனோட அவருக்குப் பர்மிஷன் குடுத்தேன்.
கார்த்திக் முகத்துல இப்போ ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்ப் எரிஞ்ச மாதிரி ஒரு சந்தோஷம்.
அவர் டக்குனு என்னையக் கட்டிப் பிடிச்சு, என் கழுத்துல ஒரு முத்தம் குடுத்தாரு.
அவர் முத்தம் குடுத்த விதத்துலயே அவரோட அவசரம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவர் எந்த ஒரு போர்-ப்ளேவும் பண்ணல.
நேரா என் புடவையோட முந்தானையப் பிடிச்சு இழுத்தாரு.
நான் எந்த ஒரு ரியாக்ஷனும் காட்டாம, ஒரு பொம்மை மாதிரி படுத்துக்கிட்டேன்.
அவர் ரொம்ப அவசரமாக் குனிஞ்சு, என் இடுப்புல இருந்த புடவைக் கொசுவத்தை அவுத்தாரு.
அந்தப் புடவை என் உடம்ப விட்டு விலகுனதும், அவர் கண்ணு நேரா என் நெஞ்சுக்குப் போச்சு.
என் பிளவுஸோட ஹூக் ஒவ்வொன்னா அவுத்தாரு.
அவர் கை என் உடம்புல படும்போது, எனக்குள்ள எந்த ஒரு சிலிர்ப்பும் வரல.
காலையில பிரகாஷோட கைகள் என் முலைகளப் பிசைஞ்சப்போ வந்த அந்த கரண்ட், இப்போ என் புருஷன் தொடும்போது அவ்வளவா இல்ல.
அவர் பிளவுஸ கழட்டிட்டு, என் பிராவையும், ஜட்டியையும் அவுத்து வீசுனாரு.
இப்போ நான் முழுசா அம்மணமா அவர் கண் முன்னாடி படுத்துருந்தேன்.
அவர் என் உடம்பப் பாக்குற பார்வையில ஒரு வெறி இருந்துச்சு.
அது புதுசா இருந்துச்சு.
ஒருவேளை, 'இதே உடம்பத் தான அந்த வாட்ச்மேன் இருட்டுல தொட்டுருப்பானோ?'னு அவர் மனசு கற்பனை பண்ணுச்சோ என்னமோ.
அவர் அவசர அவசரமாத் தன்னோட டி-ஷர்ட்டையும், அந்த பேண்ட்டையும் கழட்டிப் போட்டாரு.
அவர் ஜட்டியக் கழட்டுனதும், அவரோட அந்த அஞ்சு இன்ச் சுன்னி சப்னு வெளிய வந்துச்சு.
நான் அத கூர்மையாப் பாத்தேன்.
சாதாரணமா இருக்குறத விட, இன்னைக்கு அது ரொம்பவே டைட்டா, முழு விறைப்போட குத்திக்கிட்டு நின்னுச்சு.
அவருக்கு மூட் எந்த அளவுக்கு பீக்ல இருக்குனு அதப் பாத்தாலே தெரிஞ்சுது.
ஆனா எனக்கு?
எனக்கு அதப் பாக்கும்போது ஒரு பயமோ, ஆச்சரியமோ வரல.
ஏன்னா, காலையில நான் பாத்த அந்த பிரகாஷோட மான்ஸ்டர் முன்னாடி...
இது வெறும் ஒரு சுண்டைக்காய் மாதிரி தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
கார்த்திக் என் மேல அப்படியே வந்து விழுந்தாரு.
அவர் மூச்சுக்காத்து என் மூஞ்சியில சூடாப் பட்டுச்சு.
அவர் ஒரு செகண்ட் கூட வெயிட் பண்ணல.
என் ரெண்டு தொடைகளையும் தன் கைகளால விரிச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் சுன்னிய எடுத்து, கரெக்டா என் புண்டையோட வாசல்ல வெச்சு, ஒரு அழுத்து அழுத்துனாரு.
நான் முகம் சுளிக்கத் தயாரானேன்.
ஆனா... எனக்கு எந்த ஒரு வலியும் தெரியல கார்த்திக்.
அவரோட அந்த அஞ்சு இன்ச் சுன்னி, என் ஓட்டைக்குள்ள ஈஸியா, வழுக்கிக்கிட்டு உள்ள போயிடுச்சு.
எந்த ஒரு தடங்கலும் இல்ல, எந்த ஒரு முட்டலும் இல்ல.
அது பாட்டுக்கு உள்ள போயிருச்சு.
நான் மனசுக்குள்ளயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
ஏன்னா, என் புண்டை காலையில பிரகாஷ் பண்ணுன அந்த முரட்டு ஓலுல, இன்னும் விரிஞ்சு போய் தான் இருந்துச்சு.
அவனோட அந்த மான்ஸ்டர் சைஸ் போயிட்டு வந்த பாதையில, இவரோட சுன்னி போறது எனக்கு பெருசா தெரியல.
கார்த்திக் ஆனா அதப் பத்தி ஒன்னும் தெரியாது.
அவர் நெனப்புல, நான் அவருக்காக ஈரமா, ரெடியா இருக்கேன்னு நெனச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் உள்ள விட்ட உடனே, ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டா அடிக்க ஆரம்பிச்சாரு.
"ச்வாக்... ச்வாக்... ச்வாக்..."னு சத்தம் அந்த ரூம்க்குள்ள கேட்டுச்சு.
அவர் இடுப்பு என்னோட இடுப்புல நச்சு நச்சுனு இடிச்சுது.
அவர் அடிக்கிற வேகத்துல, என் உடம்பு லேசாப் பெட்ல முன்னும் பின்னுமா ஆடுச்சு.
நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஏதோ ஒரு பெரிய உலகத்துல மிதக்குற மாதிரி ஃபாஸ்ட்டா அடிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.
ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு... ரெண்டு நிமிஷம் ஆச்சு...
சாதாரணமா கார்த்திக் இந்த நேரத்துல அவுட் ஆகியிருப்பாரு.
ரெண்டு நிமிஷத்துல கஞ்சியக் கக்கிட்டுத் திரும்பிப் படுத்துக்குவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு... மூணு நிமிஷம் ஆகியும் அவர் நிறுத்தல.
அவர் வேகம் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.
அவருக்கு இப்டி ஒரு எனர்ஜி எங்க இருந்து வந்துச்சுனு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.
அந்த வாட்ச்மேன் என் இடுப்பப் பிடிச்சான்ங்குற நெனப்பு...
இன்னொருத்தன் என் பொண்டாட்டிய ரசிச்சான்ங்குற ஒரு கிறக்கம்...
அதுதான் அவருக்கு இன்னைக்கு இப்டி ஒரு ஸ்டாமினாவக் குடுத்துருந்துச்சு.
நாலு நிமிஷம் ஆச்சு... அஞ்சு நிமிஷம் ஆச்சு...
அவர் விடாம அடிச்சுக்கிட்டே இருந்தாரு.
எனக்குள்ள ஒரு லேசான ஆச்சரியம் வந்துச்சு.
'பரவால்லயே... என் புருஷனுக்குள்ளயும் இப்டி ஒரு முரட்டுத்தனம் ஒழிஞ்சுருக்கா?'
'ஆனா இவர முழிக்க வெக்க, எனக்கு இன்னொரு ஆம்பளையோட உதவி தேவைப்பட்டுருக்கே'னு நெனச்சேன்.
ஆனா அவர் அஞ்சு நிமிஷம் விடாம அடிச்சப்போ...
சத்தியமா சொல்றேன், எனக்குள்ள இன்னைக்கு நிஜமாவே ஒரு நல்ல சுகம் கிடைச்சுது.
அவரோட அஞ்சு இன்ச் சைஸ், பிரகாஷோட சுன்னிக்கு முன்னாடி ஒண்ணுமே இல்ல தான்.
அது என் கர்ப்பப்பை வாய இடிக்கல, ரொம்ப உள்ள வரைக்கும் போகல.
ஆனா இன்னைக்கு அது சும்மா ஒரு கடமைக்காக உள்ள வரல.
ஒரு ஈர்ப்புல, விறைப்பா, ஸ்ட்ராங்கா எனக்குள்ள வந்துச்சு.
அவரோட ஒவ்வொரு குத்துக்கும், எனக்குள்ள ஒரு இதமான ஃபீல் கிடைச்சுது.
எனக்கே என் உடம்பு சூடாகுறது ரொம்ப நல்லாத் தெரிஞ்சுது.
சாதாரணமா அவர் மேல படுக்கும்போது, நான் ஏதோ ஒரு டியூட்டிய முடிக்குற மாதிரித் தான் இருப்பேன்.
நான் எப்போ முடியும்னு சலிப்போட மேல பாத்துட்டு இருப்பேன்.
ஆனா இன்னைக்கு நான் அவர் கண்ண நேராப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் நெத்தியில இருந்து ஒரு வேர்வை துளி என் நெஞ்சுல வந்து பட்டுச்சு.
அவர் மூச்சு காத்து என் மூஞ்சியில சூடாப் பட்டுச்சு.
அவர் இடுப்பு என்னோட இடுப்புல நச்சு நச்சுனு இடிச்சப்போ, எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
ஆறு நிமிஷம் ஆச்சு...
அவரோட வேகம் குறையவே இல்ல.
அவர் என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாத் தன்னோட அணைச்சுக்கிட்டாரு.
அவரோட அந்த ஈடுபாடு என்னைய ரொம்பவே ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.
நான் லேசா என் இடுப்பத் தூக்கி, அவருக்கு ஈடு குடுக்க ஆரம்பிச்சேன்.
ஏழு நிமிஷம் ஆச்சு...
என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு மேஜிக் நடக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள உச்சம் வர்றதுக்கான அறிகுறிகள் லேசா ஆரம்பிச்சுது.
என் தொடை நரம்புகள் எல்லாம் லேசாச் சுண்டி இழுத்துச்சு.
நான் வேணும்னே எந்த ஆக்டிங்கும் குடுக்கல...
இன்னைக்கு எனக்கு நிஜமாவே என் புருஷன் கிட்ட இருந்து ஒரு நல்ல சுகம் கிடைச்சுது.
"ஆஹ்... கார்த்திக்... ஆஹ்..."னு நான் நிஜமாவே முனகுனேன்.
என் குரல்ல இருந்த நடுக்கம், அவருக்கே புதுசா இருந்துருக்கும்.
நான் அப்படி முனகுனதும், கார்த்திக்குக்கு இன்னும் மூட் ஏறிடுச்சு.
அவர் இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்பீடா பண்ணாருனா, நான் கண்டிப்பா உச்சம் அடைஞ்சுருப்பேன்.
என் உடம்பு அந்த எட்ஜ்க்குப் போயிடுச்சு.
நான் என் கண்ண மூடிக்கிட்டு, அந்த ஃபீல ரசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.
என் கைகளால அவரோட முதுக ரொம்ப டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.
ஆனா... கரெக்டா எட்டு நிமிஷம் ஆகுறப்போ...
கார்த்திக்கோட மூச்சு சத்தம் ரொம்ப அதிகமாச்சு.
அவரோட ஸ்டாமினா அந்த அளவுக்குத் தான் தாக்குப்பிடிச்சுது.
அவர் உடம்பு அப்படியே ஒரு செகண்ட் விறைச்சுப் போச்சு.
"பவி... பவி..."னு என் பேரக் சொல்லிகிட்டே, ஒரு நாலஞ்சு குத்து ரொம்ப ஃபாஸ்ட்டாக் குத்துனாரு.
அதுக்கு அப்புறம் அவரால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல.
எனக்கு உச்சம் வர்றதுக்கு ஒரு சில செகண்ட்களுக்கு முன்னாடி, அவர் அவுட் ஆயிட்டாரு.
அவர் கஞ்சி என் உள்ள பீய்ச்சி அடிக்கிறத நான் லேசா உணர்ந்தேன்.
அது பிரகாஷ் விட்ட மாதிரி கிடையாது தான்.
ஏதோ ஒரு ரெண்டு மூணு சொட்டு... ஒரு வெதுவெதுப்பான ஃபீல், அது மட்டும்தான்.
நான் உச்சம் அடையலங்குற ஒரு லேசான ஏமாற்றம் எனக்குள்ள இருந்தாலும்...
என் புருஷன் இன்னைக்கு இவ்ளோ நேரம் தாக்குப்பிடிச்சு, எனக்கு இப்டி ஒரு சுகத்தக் குடுத்தது எனக்கு சந்தோஷமா இருந்துச்சு.
அவர் தன் எனர்ஜிய எல்லாம் இழந்து, அப்படியே என் மேல சுருண்டு விழுந்தாரு.
அவர் மூச்சு ரொம்ப வேகமா, சூடா என் கழுத்துல பட்டுச்சு.
நான் அவர் முதுக பாசமாத் தடவிக் குடுத்தேன்.
என் புருஷனுக்கும் இப்டி பண்ணத் தெரியுமேங்குற ஒரு நிம்மதி எனக்குள்ள வந்துச்சு.
ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் நாங்க அப்படியே பெட்ல மூச்சு வாங்கப் படுத்துருந்தோம்.
அந்த ரூம்ல ஏசி காத்து எங்களச் சில்லுனு ஆக்குச்சு.
அப்புறம் கார்த்திக் மெதுவா எந்திரிச்சாரு.
"பவி... இன்னைக்கு ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு."
அவர் ரொம்பத் திருப்தியான ஒரு புன்னகையோட சொன்னாரு.
அவர் இதுநாள் வர என்கிட்டே இப்படி சொன்னதே இல்ல, இதுதான் முதல் தடவ.
"ம்ம்... ஆமா கார்த்திக்...."
நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்திரிச்சு, பாத்ரூம் பக்கம் போனோம்.
அவர் முன்னாடி போனாரு, நான் அவர் பின்னாடியே போனேன்.
பாத்ரூம்க்குள்ள போனதும், நான் ஷவரை ஆன் பண்ணேன்.
நான் என் தொடை இடுக்குல இருந்த அந்த லேசான பிசுபிசுப்பக் கழுவி விட்டேன்.
அவர் கஞ்சிய கழுவும்போது, காலையில பிரகாஷ்-ஓட கஞ்சிதான் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.
ரெண்டுத்துக்கும் ஏகப்பட்ட வித்யாசம் இருந்தாலும், இன்னைக்கு என் புருஷன் பெர்ஃபார்மன்ஸ் எனக்கு ஒரு திருப்தியக் குடுத்துருந்துச்சு.
நாங்க ரெண்டு பேரும் பிரெஷ் ஆகிட்டு, நான் ஒரு புது நைட்டிய எடுத்து போட்டுட்டு திரும்பவும் பெட்டுக்கு வந்தோம்.
கார்த்திக் பெட்ல படுத்ததும், ஏசியோட கூலிங்ல போர்வை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டாரு.
14-08-2026, 11:35 PM
---------------
Part 239-2:
---------------
கார்த்திக் பெட்ல படுத்ததும், ஏசியோட கூலிங்ல போர்வை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டாரு.
நான் அவருக்குப் பக்கத்துல, அந்த நைட்டியோட மெதுவாப் படுத்துக்கிட்டேன்.
பாத்ரூம்ல யூஸ் பண்ண சோப் வாசம் எங்க ரெண்டு பேர் உடம்புல இருந்தும் லேசாக் காத்துல கலந்துச்சு.
நான் சீலிங்கைப் பாத்துக்கிட்டே அமைதியாப் படுத்துருந்தேன்.
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு அசதி இருந்துச்சு.
இன்னைக்கு பிரகாஷ் பண்ணுன அந்த முரட்டு ஓலு, அப்புறம் இப்போ கார்த்திக் பண்ணுன ஆட்டம்.
என் உடம்பு ஒரு வழியா ரெஸ்ட் மோடுக்கு வந்திருந்துச்சு.
கார்த்திக் பெர்பார்மன்ஸ் இன்னைக்குப் பரவால்லங்குற ஒரு திருப்தி என் மனசுல இருந்துச்சு.
சாதாரணமா ரெண்டு நிமிஷத்துல முடியுற ஆளு, இன்னைக்கு எட்டு நிமிஷம் வரைக்கும் இழுத்துருக்காரு.
அதுவும் நான் ஒரு வாட்ச்மேனோட கதையைச் சொன்னதும், அவருக்கு அவ்ளோ மூட் ஏறி, ஒரு வெறியோட செஞ்சாரு.
அந்த வெறியை நெனச்சு எனக்குள்ள ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.
அவர் அப்படியே தூங்கிடுவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.
ஏன்னா, எப்பவும் அவருக்குக் கஞ்சி வெளிய வந்த உடனே, உலகமே முடிஞ்ச மாதிரித் திரும்பிப் படுத்து தூங்க ஆரம்பிச்சுடுவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு... அவர் தூங்கல.
அவர் மெதுவா என் பக்கம் திரும்புனாரு.
அவர் போர்வைக்குள்ள இருந்து ஒரு கையை வெளிய எடுத்து, என் மேல என் வயித்துல கை வெச்சாரு.
"பவி..."னு மெதுவா, ஒரு மாதிரி சீரியஸான குரல்ல கூப்பிட்டாரு.
நான் அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.
"சொல்லுங்க... என்ன தூக்கம் வரலயா?"
நான் எதார்த்தமா, ஒரு அமைதியான குரல்ல கேட்டேன்.
அவர் தன் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டாரு.
"இல்ல பவி... உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்னு தோணுச்சு."
அவர் முகத்துல இப்போ எந்த ஒரு ஆசையும் இல்ல.
தெளிவா, ஒரு நல்ல, அக்கறையான மனுஷன் மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"முக்கியமான விஷயமா? என்னங்க?"
நான் என் புருவத்தை லேசாத் தூக்கிக் கேட்டேன்.
"அது... நீ ஹால்ல எங்கிட்ட பேசிட்டு இருந்தியே..."
அவர் ஆரம்பிச்ச விதம் எனக்கு லேசா ஒரு சந்தேகத்தைக் கொடுத்துச்சு.
"எதை பத்திங்க? பிரகாஷ், அவரை பத்தியா?"
நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.
"ஆமா பவி... அவனைப் பத்திதான்."
கார்த்திக் லேசா முன்னாடி வந்து, என்னைய ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்தாரு.
"நீ சொன்னதெல்லாம் நான் கேட்டேன்..."
"அவன் உனக்கு நிறைய ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான், சப்போர்ட் பண்ணிருக்கான், உன்னைப் பத்திரமா வீட்டுக்கு வர உதவி பண்ணிருக்கான்..."
"எல்லாம் ஓகே தான் பவி."
அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையா அளந்து அளந்து பேசுனாரு.
"ஆனா..." அவர் அந்த இடத்துல லேசா நிறுத்துனாரு.
"ஆனா என்ன கார்த்திக்?"
"ஆனா... அவன் என்னதான் நல்லவனா இருந்தாலும், ஹெல்ப்ஃபுல்லா இருந்தாலும்..."
"நீ அவனை இந்த அளவுக்கு வீட்டுக்குள்ள விடுறதோ, இல்ல ரொம்பநல்லவங்கனு நெனச்சு பேசுறதோ, எனக்குச் சரியாப் படல பவி."
அவர் ஒரு கண்டிப்பான புருஷன் டோன்ல சொல்ல ஆரம்பிச்சாரு.
நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
"ஏன் கார்த்திக் அப்படிச் சொல்றீங்க? அவர் ரொம்ப நல்ல மனுஷன் தானே?"
நான் பிரகாஷுக்கு மறுபடியும் சப்போர்ட் பண்ற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தேன்.
கார்த்திக் உடனே தலையை லேசா ஆட்டுனாரு.
"அவன் நல்லவனா இருக்கலாம் பவி..."
"ஆனா நாம ரொம்ப உஷாரா இருக்கணும்."
"காலம் முன்ன மாதிரி இல்ல பவி... இப்போலாம் யாரையும் அவ்ளோ சீக்கிரம் நம்பிடக் கூடாது."
"அதுவும் நீ வீட்ல தனியா இருக்கிறப்போ, ஒரு வாட்ச்மேனை எல்லாம் வீட்டுக்குள்ள அலோவ் பண்றது ரொம்பத் தப்பு."
"நீ ஏதோ சாதாரணமா ஹெல்ப்னு நெனச்சுப் பழகுவ..."
"ஆனா ஆம்பளைங்க புத்தியே வேற பவி, உனக்குத் தெரியாது."
அவர் எனக்கு உலக நடப்பச் சொல்லிக் கொடுக்குற மாதிரி அட்வைஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.
"நாம ஒரு சின்ன எடம் குடுத்தா கூட, அவங்க அதைத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்குவாங்க."
"எப்படியாச்சும் அதை அட்வான்டேஜ்-ஆ எடுத்துக்கத் தான் ட்ரை பண்ணுவாங்க."
"அதனால, இனிமே அவன் ஹெல்ப் பண்ண வந்தா கூட, டீசண்டா 'தேங்க்ஸ்'னு சொல்லிட்டு விலகிடு."
"அவன்கிட்ட பர்சனலா எதையும் பேசாத, வீட்டுக்குள்ளயும் அலோவ் பண்ணாத."
கார்த்திக் ஒரு பொறுப்பான குடும்பத் தலைவன் மாதிரி, தன் பொண்டாட்டியப் பாதுகாக்குற மாதிரி அவ்ளோ சீரியஸாப் பேசிட்டு இருந்தாரு.
அவர் மூஞ்சியில அவ்ளோ ஒரு அக்கறை, ஒரு பயம்.
தன் பொண்டாட்டிகிட்ட அவன் தப்பா நடந்துக்குவானோங்குற ஒரு தவிப்பு அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.
அவர் அப்படிப் பேசப் பேச... எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத ரியாக்ஷன் வந்துச்சு.
என் மூஞ்சி ரொம்பச் சீரியஸா, அவர் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் ஒரு நல்ல, அடக்கமான பொண்டாட்டி மாதிரி அவர் கண்ணைப் பாத்துத் தலையாட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள...
கடவுளே... நான் அப்படியே சத்தமா சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள ஒரு பெரிய புயலே அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
'என்ன சொல்றீங்க கார்த்திக்?'னு என் மைண்ட் அவரைப் பாத்துக் கைதட்டிச் சிரிச்சுது.
'ஆம்பளைங்க புத்தியே வேறயா?'
'அவங்க அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவாங்களா?'
'நீங்க சொல்றது எல்லாம் நூறு சதவீதம் உண்மைதான் கார்த்திக்...'
'ஆனா நீங்க இதச் சொல்ல ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு.'
'ரொம்ப ரொம்ப லேட்.'
'நீங்க எதை நடந்துட கூடாதுனு இப்போ அட்வைஸ் பண்றீங்களோ..'
'அது ஏற்கனவே நடந்து முடிஞ்சுடுச்சு.'
'நீங்க இப்போ, வாட்ச்மேனை வீட்டுக்குள்ள விடாதனு சொல்றீங்க...'
'ஆனா அவன் வீட்டுக்குள்ள வந்து, என் உடம்புல எந்த இடத்தையும் பாக்கி வைக்காம அனுபவிச்சுட்டுப் போயிட்டான்.'
'நீங்க அவன்கிட்ட ஒரு அடி தள்ளி நில்லுனு சொல்றீங்க...'
'ஆனா அவன் என் மேல அம்மணமா ஏறி உக்காந்து, என் புண்டையை விரிச்சு ஓத்துட்டு போய்ட்டான்.'
'அவன் என்கிட்ட என்னென்னமோ அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டான் கார்த்திக்.'
'நீங்க தொட்டுக் கூடப் பாக்காத என் முலைகளை, அவன் தன் வாயில வெச்சுச் சப்பி எடுத்துட்டான்.'
'உங்களோட அஞ்சு இன்ச் சுன்னியை வெச்சுக்கிட்டு, நீங்க இப்போ எனக்குச் சேஃப்டி கிளாஸ் எடுக்குறீங்க...'
'ஆனா அவனோட மான்ஸ்டர், என் கர்ப்பப்பையையே முட்டி முட்டி இடிச்சுட்டுப் போயிருக்கு.'
நான் வெளிய எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டாம, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு அவர் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள அவரை நெனச்சுப் பரிதாபப்படுறதா, இல்ல நான் பண்ணத நெனச்சுப் பெருமைப்படுறதானு எனக்கே தெரியல.
"புரியுதா பவி நான் சொல்றது?"
கார்த்திக் என் அமைதியைப் பாத்துட்டு மறுபடியும் கேட்டாரு.
நான் உடனே இன்னசென்ட்டா, பயந்த மாதிரி ஒரு முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.
"புரியுது கார்த்திக்..." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.
"எனக்கு அதெல்லாம் அவ்ளோவா தெரியலங்க..."
"அவரு நல்லவராத் தெரிஞ்சாரு, எனக்குப் பல தடவை ஹெல்ப் பண்ணாரு, அதான் நான் எதார்த்தமாப் பேசுனேன்."
"நீங்க சொல்ற மாதிரி இவ்ளோ விஷயம் இருக்குனு எனக்கு தெரியாது."
நான் ஒரு பச்சக் குழந்தையாட்டம் அவர்கிட்ட நடிச்சேன்.
"ஆமா பவி... நீ வெளியலாம் போனது இல்ல, உனக்கு ஒன்னும் தெரியாது, நீ ரொம்ப இன்னசென்ட்டா இருப்ப."
"அதான் நான் சொல்றேன், யாரையும் அவ்ளோ சீக்கிரம் நம்பாத."
அவர் ரொம்பப் பாசமாச் சொன்னாரு.
அவர் 'நீ ரொம்ப இன்னசென்ட்'னு சொன்னப்போ, எனக்குச் சிரிப்பை அடக்க அவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு.
'நானா இன்னசென்ட்? கார்த்திக், உங்களுக்கு உண்மையிலயே உலகமே தெரியல. நீங்கதான் இன்னொசென்ட் கார்த்திக்'
நான் என் மனசுக்குள்ளயே பேசிக்கிட்டேன்.
ஆனா வெளிய, "சரி கார்த்திக், நீங்க சொல்றதுதான் கரெக்ட்."னு தலையாட்டினேன்.
அப்படி தலையாட்டிட்டு அமைதியா இருந்தா, அது செயற்கையா இருக்குமோனு எனக்குள்ள ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு.
ரொம்ப ஈஸியா நான் அவர் சொல்றதை ஒத்துக்குறது, அவருக்கு என் மேல எந்தச் சந்தேகத்தையும் கொண்டு வராதுதான்.
ஆனாலும், பிரகாஷை அவர் தப்பாப் பேசுனது எனக்குள்ள ஒரு உறுத்தலைக் கொடுத்துச்சு.
எனக்கு என் வாழ்க்கையிலயே முதல் தடவையா ஒரு பிரம்மாண்டமான உச்சத்தைக் கொடுத்த ஆம்பளையை...
என் புருஷன் குறை சொல்றதை என்னால அமைதியாக் கேட்டுக்கிட்டு இருக்க முடியல.
என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணனும்ங்குற ஒரு உந்துதல் வந்துச்சு.
நான் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டேன்.
கார்த்திக்கோட முகத்தை பாத்தேன்.
"ஆனாலும் கார்த்திக்..." அப்படின்னு நான் மெதுவா, லேசான தயக்கத்தோட இழுத்தேன்.
நான் அப்படி இழுத்ததும், கார்த்திக் போர்வையை விலக்கிட்டு என்னைக் கொஞ்சம் உத்துப் பாத்தாரு.
"ஆனாலும் என்ன பவி?" அவர் குரல்ல லேசான ஒரு கண்டிப்பு இருந்துச்சு.
"இல்ல கார்த்திக்... நீங்க நெனைக்கிற அளவுக்கு அவர் அப்படி மோசமான ஆள் இல்லனு எனக்குத் தோணுது..."
நான் சாஃப்டா அவர்கிட்ட சொன்னேன்.
கார்த்திக் உடனே தன் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டாரு.
"பவி, நான் என்ன சொல்றேன், நீ என்ன சொல்ற?"
"நான் அவனை தப்பா சொல்லல, ஆனா ஆம்பளைங்க புத்தி எப்பவுமே ஒரு மாதிரிதான் இருக்கும்னு சொல்றேன்."
அவர் திரும்பவும் தன்னோட அட்வைஸ் மோடை ஆன் பண்ணிட்டாரு.
நான் லேசா என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.
"எனக்குப் புரியுது கார்த்திக்..."
"ஆனா, பிரகாஷ் ரொம்ப எதார்த்தமான ஆளு கார்த்திக்."
"அவர் மனசுல ஒண்ணும் தப்பான எண்ணம் இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தெரியலையே."
நான் பிரகாஷுக்கு சர்ட்டிபிகேட் குடுக்குற மாதிரி பேசுனேன்.
கார்த்திக் லேசாத் தலையை ஆட்டுனாரு, ஆனா அவர் முகத்துல ஒரு அதிருப்தி தெரிஞ்சுது.
"உனக்கு வெளியுலகம் பத்தி ஒண்ணுமே தெரியாது."
"ஆரம்பத்துல எல்லாரும் இப்படித்தான் நல்லவங்க மாதிரி, ஹெல்ப்ஃபுல்லா இருக்குற மாதிரி இருப்பாங்க."
"ஆனா அவங்க என்ன எண்ணத்தோட நம்மகிட்ட பழகுறாங்கனு, நமக்கு தெரியாது"
கார்த்திக் அனுபவசாலி மாதிரி எனக்கு கிளாஸ் எடுத்தாரு.
அவர் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்கு சிரிப்புதான் வந்துச்சு.
'அவனுக்குள்ள என்ன பிளான் ஓடுதுனு எனக்கா தெரியாது?'
'அவன் பிளான் என்னனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும் கார்த்திக்.'
'அவன் பிளான் எல்லாம், என்னைய மடக்கி, என்னை ஓக்குறது மட்டும்தான்.'
'அதை அவன் பிளான் பண்ணது மட்டுமில்லாம, அத செஞ்சும் முடிச்சுட்டான்.'
'நீங்க இப்போ அவன் ஏதோ பிளான் பண்ணபோறாங்கிற மாதிரி சொல்றீங்க... ஆனா அவன் ஏற்கனவே தன் பிளானை எக்ஸிகியூட் பண்ணி என் கர்ப்பப்பை வரைக்கும் போயிட்டு வந்துட்டான்.'
நான் மனசுக்குள்ள கார்த்திக்கைப் பாத்து நக்கலாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
ஆனா, என் முகத்துல எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டாம ரொம்ப சீரியஸா இருந்தேன்.
"அப்படியெல்லாம் இல்ல கார்த்திக்..." நான் மறுபடியும் அவனை டிஃபெண்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.
"நான் சொன்னேன்ல அப்போ கரண்ட் கட் ஆனப்போ, நான் எவ்ளோ பயந்துட்டேன் தெரியுமா?"
"லிஃப்ட்க்குள்ள இருட்டுல நான் நடுங்கிட்டு இருந்தப்போ, அவன் தான் தைரியம் சொன்னாரு."
"அந்த மாதிரி நெறயா ஹெல்ப் பண்ணிருக்காரு"
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல ஒரு யோசனை தெரிஞ்சுது.
"அவரு அவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ணிருக்காரு கார்த்திக்..."
"இப்போ திடீர்னு அவரை அவாய்ட் பண்ணுனா, இல்லன ரூடா நடந்துகிட்டா, அது தப்பா தெரியாதா?"
"அவரு மனசுக்கு எவ்ளோ கஷ்டமா இருக்கும்?"
"என் மேல அவ்ளோ மரியாதையா இருக்குற ஒருத்தரை, தப்பா நெனச்சு ஒதுக்கக் கூடாதுனு எனக்குத் தோணுது கார்த்திக்."
நான் எமோஷனலா, ஒரு மாதிரி பேசி முடிச்சேன்.
என் மனசுக்குள்ள நினைவுகள் எல்லாம் அப்படியே அலை அலையா வந்து மோதுச்சு.
'ஆமா கார்த்திக்... அவன் ஹெல்ப் பண்ணுனான்தான்.'
'ஆனா அது... அன்னைக்கு மாடியில இருக்குற அந்தப் பழைய வயர் கட்டில்ல.'
'என்னைய அம்மணமாக்கி, என் ரெண்டு காலையும் அகட்டி.'
'அவனோட நாக்க என் புண்டைக்குள்ள ஆழமா இறங்கித் துழாவுனப்போ...'
'நான் சுகத்துல சிலிர்த்துக் கத்துனப்போ, அவன் தான் ஹெல்ப் பண்ணுனான், எனக்கு சுகத்தை கொடுத்து.'
'இன்னைக்குக் காலையில கூட, நம்ம பெட்ரூம்ல...'
'அவன் என் மேல ஏறி, ஒரு மிருகம் மாதிரி என்னைய ஓத்தப்போ, அவன் கை என் முலையையும் இடுப்பையும் எவ்ளோ டைட்டாப் பிடிச்சிருந்துச்சு தெரியுமா?'
'அவன் ஹெல்ப் பண்றான் கார்த்திக்... ரொம்ப நல்லாவே ஹெல்ப் பண்றான்.'
'என் பசியைத் தீர்க்க, எனக்குத் தாங்க முடியாத உச்சத்தைக் கொடுக்க அவன் எவ்ளோ ஹெல்ப் பண்றான்னு உங்களுக்கு புரியவே புரியாது.'
நான் என் கற்பனையில பிரகாஷோட ஓளுக்கு நடுவுல நீந்திக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் நான் பிரகாஷுக்கு அவ்ளோ சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுறதை, இப்போ அவ்ளோவா ரசிக்கல.
"நான் அவனைக் தப்பா சொல்லல பவி..." கார்த்திக் கொஞ்சம் அழுத்தமாச் சொன்னாரு.
"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணதுக்கு ஓகே, தேங்க்ஸ் சொல்லிக்கலாம்."
"ஆனா அதுக்காக அவனை நம்ம வீட்டுக்குள்ள அலோவ் பண்றதோ, இல்ல அவன உன் பிரண்ட் மாதிரி நடத்துறது, சரியா வராது."
"ஒரு வாட்ச்மேன் அவனோட லிமிட்ல இருக்கணும்."
"நாம அவனைக் கீழ்த்தரமாப் பாக்கணும்னு நான் சொல்லல, ஆனா அவனுக்கான இடத்தை நாம தான் சரியா வச்சுக்கணும்."
கார்த்திக் கொஞ்சம் கோபமாவும், அதே சமயம் ஒரு அதிகாரத்தோடும் பேசுனாரு.
நான் உடனே கொஞ்சம் பின்வாங்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.
"நான் எங்க கார்த்திக் அவர பிரண்ட்னு சொன்னேன்?"
"ஏதோ பார்த்தா ஒரு ஸ்மைல் பண்ணுவேன், அவ்ளோ தான்."
"எனக்கு அவர் மேல எந்த ஒரு ஈடுபாடும் இல்ல."
"நாம அவரை காயப்படுத்துற மாதிரி நடந்துகிட்டா, அது தப்புதானா?"
"நான் எல்லாரையும் சாதாரணமா, சமமா ட்ரீட் பண்றேன்... அவ்ளோ தான் கார்த்திக்."
நான் கூலா, எந்தத் தப்பும் பண்ணாதவ மாதிரி பதில் சொன்னேன்.
கார்த்திக் என் கண்ணையே உத்துப் பாத்தாரு.
"நீ பாட்டுக்கு எல்லாரையும் சமமா ட்ரீட் பண்றேன்னு, இப்படி நல்லவளா இருந்தா..."
"இந்த உலகத்துல எல்லாரும் உன்னை ரொம்ப ஈஸியா ஏமாத்திடுவாங்க பவி."
"உனக்கு ஆம்பளைங்களோட பார்வை எப்படி இருக்கும்னு தெரியாது."
"நீ சிரிக்கிறதைக் கூட அவங்க தப்பாப் புரிஞ்சுக்குவாங்க."
"நீ கொஞ்சம் ஏமாந்தா கூட, அதை மத்தவங்க கண்டிப்பா அட்வான்டேஜ்-ஆ எடுத்துக்குவான்."
கார்த்திக் சீரியஸா, என்னைய எச்சரிக்கிற மாதிரிச் சொன்னாரு.
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சூடு பரவுச்சு.
'ஆமா கார்த்திக்... நூறு சதவீதம் ஆமா.'
'அவன் என்னை ஓக்கிறப்போ, அவன் கண்ணுல இருந்த அந்த வெறியை நான் பாத்தேன்.'
'நீங்க ரெண்டு நிமிஷத்துல கடமைக்குக் குத்திட்டுச் சுருண்டுக்குற ஆளு...'
'உங்களுக்கு அவனோட அருமை எப்படித் தெரியும்?'
'அவன் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவான்னு நீங்க பயப்படுற...'
'ஆனா இப்போ நான் தான் என் உடம்பை அவனுக்கு திறந்து காட்டி, என்னை அனுபவிச்சுக்கோனு அவன்கிட்ட காமிச்சிட்டேன்.'
இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஒரு புயல் மாதிரி வீசுச்சு.
ஆனா வெளிய, நான் கார்த்திக்கோட ஈகோவைத் தட்டி எழுப்புற மாதிரி ஏதாது சொல்லணும்னு நெனச்சேன்.
"என்னை யார் கார்த்திக் ஏமாத்த முடியும்?" நான் அவர் கண்ணைப் பாத்துக் கேட்டேன்.
நான் அப்படிப் பாத்ததும், கார்த்திக் ஆச்சரியமா என்னைப் பாத்தாரு.
"எனக்கு நீங்க இருக்கீங்கல்ல கார்த்திக்?"
"நீங்க தான் என் சேஃப்டி."
"நீங்க இருக்கும்போது நான் ஏன் யாரைப் பாத்தும் பயப்படணும்?"
நான் சும்மா, அவர் மேல எனக்கு ரொம்ப ரெஸ்பெக்ட் இருக்குற மாதிரி, அவரை ஒரு ஹீரோ ரேஞ்சுக்கு உயர்த்திப் பேசுனேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல இருந்த இறுக்கம் அப்படியே தளர்ந்துடுச்சு.
அவர் உடம்பு லேசா ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.
தன் பொண்டாட்டி தன்னை ஒரு பெரிய சேவியரா, ஹீரோ மாதிரி நெனைக்கிறானு தெரிஞ்சதும்...
அவர் நெஞ்சு லேசா விரிஞ்சுது.
ஒரு ஆம்பளைக்குத் தன் ஈகோ சாட்டிஸ்பை ஆனா, அவன் எவ்ளோ ஈஸியா இறங்கி வருவான்னு எனக்கு அப்போதான் புரிஞ்சுது.
கார்த்திக் லேசாச் சிரிச்சாரு.
"எனக்குப் புரியுது பவி..."
"நீ ரொம்ப சாஃப்ட், யார் மனசையும் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாதுனு நெனைக்கிற ஒரு நல்ல பொண்ணு."
"அது எனக்குத் தெரியும்."
அவர் ரொம்பப் பாசமா என் வயித்த லேசாத் தடவிக்கொடுத்தாரு.
"சரி... நான் உன்னை அந்த மாதிரி ஆளுங்கள ஃபுல்லா இக்னோர் பண்ணச் சொல்லல."
"அவங்க உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணா, ஒரு 'தேங்க்ஸ்' சொல்லு."
"சாதாரணமாப் பாத்தா ஒரு ஸ்மைல் பண்ணு... அதுல தப்பில்லை."
"ஐ அண்டர்ஸ்டாண்ட்... ஆனா எல்லார்கிட்டயும் ஒரு லிமிட் வெச்சுக்கோ."
அவர் குரல் இப்போ சாஃப்டா, ஆனா தெளிவா இருந்துச்சு.
"ஆனா வீட்டுக்குள்ளலாம் அலோவ் பண்ணாத."
"நீ கேர்ஃபுல்லா இருக்கணும், யாரா இருந்தாலும்"
"புரியுதா நான் சொல்றது?"
கார்த்திக் கடைசியா ஒரு அக்ரிமெண்ட்டுக்கு வந்த மாதிரி செட்டில் ஆனாரு.
நான் உடனே சமத்தா, தலையாட்டினேன்.
"சரிங்க..."
"எனக்கு நீங்க சொல்றது தெளிவாப் புரியுது கார்த்திக்."
நான் ஸ்ட்ராங்காச் சொன்னேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பெரிய ரிலீஃப் வந்துச்சு.
அவர் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டு, "குட் பவி"னு சொல்லிட்டுப் போர்வையை இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்துப் போத்திக்கிட்டாரு.
நான் அவரை உத்துப் பாத்துக்கிட்டே இருந்தேன்.
எனக்குள்ள இப்போ ஒரு புது விதமான ரியாக்ஷன் உருவாகிடுச்சு.
கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நடந்த விஷயங்களை என் மைண்ட் அப்படியே ரீவைண்ட் பண்ணிப் பாத்துச்சு.
'என்ன மனுஷன் இவரு?'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.
கொஞ்சம் முன்னாடி, ஹால்ல உக்காந்துருந்தப்போ இவரு எப்படி இருந்தாரு?
நான் ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி நின்னான், என் பேண்ட்டுக்கு முன்னாடி பிடிச்சேன்னு சொன்னப்போ...
இவரு கண்ணுல என்ன ஒரு வெறி இருந்துச்சு?
அதே வாட்ச்மேன் என் உடம்பைத் தொட்டுருப்பானோங்குற நெனப்புல, இவருக்குச் சுன்னி புடைச்சுக்கிட்டுத் தூக்கிட்டு நின்னுச்சு.
தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ரசிச்சான்ங்குற கற்பனைல, மூட் ஆகி என்னையப் பெட்ரூம்க்கு இழுத்துட்டு வந்தாரு.
என் மேல ஏறி, எட்டு நிமிஷம் ஓத்தாரு.
அப்போ அந்த வாட்ச்மேனைப் பத்தி என்ன நெனச்சாரு?
அப்போ எங்கே போச்சு இந்த அக்கறை, சேஃப்டி, அட்வைஸ் எல்லாம்?
ஆனா இப்போ... காரியம் முடிஞ்சிருச்சு.
கஞ்சி வெளிய வந்துருச்சு.
உடம்புல இருந்த அந்தச் சூடு எல்லாம் அடங்கி, சுன்னி சுருங்கிடுச்சு.
சுருங்குன உடனே, இவருக்குப் புத்தி வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுடுச்சு போல.
ஆம்பளைங்களுக்குப் போஸ்ட்-நட் கிளாரிட்டி வரும்னு எங்கயோ படிச்சிருக்கேன்.
அதை நான் இப்போ என் கண் முன்னாடியே என் புருஷன்கிட்ட பாக்குறேன்.
ஆசை கண்ணை மறைக்கும்னு சொல்வாங்க... ஆனா இவருக்கு இவரோட வேல முடிஞ்சதும் தான் புத்தியே வருது.
உள்ளுக்குள்ள இருக்குற தண்ணி வெளிய போன உடனே, இவங்க எல்லாம் ஒரு நிமிஷத்துல புத்தனா மாறிடுவாங்க போல.
பத்து நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி என்னைய இன்னொருத்தன் பாத்தான்னு நெனச்சு, சுன்னி பொடச்சுக்கிட்டு பாத்த மனுஷன்...
இப்போ, ஏதோ தர்மவான் மாதிரி, சமுதாயத்தை திருத்துற மாதிரி எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணிட்டுப் படுத்துருக்காரு.
இது என்ன மாதிரி, எனக்கு ஒன்னும் புரியல?
எனக்கு அவர் மேல இப்போ சுத்தமா எந்த ஒரு மரியாதையும் வரல.
மாறா, சிரிப்பு தான் வந்துச்சு.
'கொஞ்ச நேரம் சேத்து பண்ணதுக்கே உங்களுக்கு மூச்சு வாங்குது கார்த்திக்...'
'இப்போ இவ்ளோ பெரிய சீன் போடுறீங்க...'
'ஆனா காலையில பிரகாஷ் என்னைய ஒரு மணி நேரமாப் புரட்டி எடுத்தான்.'
'நீங்க இப்போ எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணிட்டு, என்னையப் பாதுகாக்கப் போறேன்னு சொல்ற...'
'இதுல உங்க பழைய மேனேஜர் வேற, அவர் என்ன பண்ணபோறாரோ.'
'ஆனா, இந்தக் கேம்ல நீங்க ரொம்பப் பின்னாடி இருக்கீங்க கார்த்திக்.'
'உங்களுக்கு தெரியாம, உங்கள சுத்தி ஒரு பெரிய வலையே பின்னப்பட்டுருக்கு.'
'நீங்க அதைப் பத்தி ஒண்ணுமே தெரியாம, ஏதோ என்னைக் காப்பாத்திட்ட மாதிரி நிம்மதியாப் படுத்துருக்கீங்க.'
இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஓட ஓட, எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் அவருக்குத் தெரியாம, லேசா என் இடுப்பை அசைச்சுப் பாத்தேன்.
என் புண்டைக்குள்ள இருந்து அவர் விட்ட கஞ்சி லேசாக் கசிஞ்சு ஈரமாகுறத உணர்ந்தேன்.
ஆனா என் உடம்புல இன்னும் பிரகாஷ் பண்ணுன தழும்புகள், என் முலைல அவனோட கடி பட்ட வலிகள் அப்படியே தான் இருந்துச்சு.
அத கூட அவர் பாக்கல, என்ன மனுஷன் இவரு.
கார்த்திக் ஒரு பெரிய கொட்டாவி விட்டாரு.
"சரி பவி... எனக்கு ரொம்பத் தூக்கம் வருது."
அவர் முனகுற மாதிரிச் சொன்னாரு.
"நான் சொன்னதை ஞாபகம் வெச்சுக்கோ..."
அவர் கடைசியா ஒரு தடவை ஞாபகப்படுத்திட்டு, அப்படியே என்னைப் பாத்து சிரிச்சாரு.
"சரிங்க கார்த்திக்... தூங்குங்க.."
நான் பாசமா சொன்னேன்.
நான் சொன்ன உடனே, அவர் திரும்பிப் படுத்துக்கிட்டாரு.
அவர் முதுகு என்னைப் பாத்த மாதிரி இருந்துச்சு.
கொஞ்ச நேரத்துலயே, லேசான குறட்டைச் சத்தம் வர ஆரம்பிச்சுது.
அவர் ரொம்ப ஈஸியா, எந்த ஒரு கவலையும் இல்லாம தூக்கத்துக்குப் போயிட்டாரு.
நான் அவர் முதுகையே கொஞ்ச நேரம் வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
'நீங்க நிம்மதியாத் தூங்குங்க கார்த்திக்... உங்க பொண்டாட்டி பத்திரமா தான் இருக்கா.'
'ஆனா யார்கிட்ட பத்திரமா இருக்கானு தான் உங்களுக்கு தெரியாது.'
என் உதட்டுல ஒரு சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.
அவரை நெனச்சு என் மனசுக்குள்ள ஒரு தடவை நல்லாத் திட்டிக்கிட்டேன்.
'கொஞ்சம் நேரம் சேத்து பண்ணிட்டு, எவ்ளோ பில்டப் பன்றாரு பாரு... லூசு.'
நான் மெதுவாப் போர்வையை என் கழுத்து வரைக்கும் இழுத்துப் போத்திக்கிட்டேன்.
பக்கத்துல இருக்குற ஜீரோ வாட்ஸ் பல்போட வெளிச்சத்துல அந்த ரூம் அமைதியா இருந்துச்சு.
என் மனசுக்குள்ள இன்னைக்கு நடந்த விஷயங்கள் எல்லாம் மறுபடியும் ஒரு சினிமா மாதிரி ஓட ஆரம்பிச்சுது.
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சிலிர்ப்பு ஓடிச்சு.
இது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
நான் மெதுவா என் கண்களை மூடினேன்.
என் உடம்புல இருந்த அசதியும், ஏசியோட அந்தச் சில்லுனு இருக்குற காத்தும் என்னைய மெதுவாத் தூக்கத்தைத் தழுவ வெச்சுது.
ஒரு திருப்தியான, ஆழமான புன்னகையோட நானும் மெதுவாத் தூக்கத்துல விழுந்தேன்.
Part 239-2:
---------------
கார்த்திக் பெட்ல படுத்ததும், ஏசியோட கூலிங்ல போர்வை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டாரு.
நான் அவருக்குப் பக்கத்துல, அந்த நைட்டியோட மெதுவாப் படுத்துக்கிட்டேன்.
பாத்ரூம்ல யூஸ் பண்ண சோப் வாசம் எங்க ரெண்டு பேர் உடம்புல இருந்தும் லேசாக் காத்துல கலந்துச்சு.
நான் சீலிங்கைப் பாத்துக்கிட்டே அமைதியாப் படுத்துருந்தேன்.
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு அசதி இருந்துச்சு.
இன்னைக்கு பிரகாஷ் பண்ணுன அந்த முரட்டு ஓலு, அப்புறம் இப்போ கார்த்திக் பண்ணுன ஆட்டம்.
என் உடம்பு ஒரு வழியா ரெஸ்ட் மோடுக்கு வந்திருந்துச்சு.
கார்த்திக் பெர்பார்மன்ஸ் இன்னைக்குப் பரவால்லங்குற ஒரு திருப்தி என் மனசுல இருந்துச்சு.
சாதாரணமா ரெண்டு நிமிஷத்துல முடியுற ஆளு, இன்னைக்கு எட்டு நிமிஷம் வரைக்கும் இழுத்துருக்காரு.
அதுவும் நான் ஒரு வாட்ச்மேனோட கதையைச் சொன்னதும், அவருக்கு அவ்ளோ மூட் ஏறி, ஒரு வெறியோட செஞ்சாரு.
அந்த வெறியை நெனச்சு எனக்குள்ள ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.
அவர் அப்படியே தூங்கிடுவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.
ஏன்னா, எப்பவும் அவருக்குக் கஞ்சி வெளிய வந்த உடனே, உலகமே முடிஞ்ச மாதிரித் திரும்பிப் படுத்து தூங்க ஆரம்பிச்சுடுவாரு.
ஆனா இன்னைக்கு... அவர் தூங்கல.
அவர் மெதுவா என் பக்கம் திரும்புனாரு.
அவர் போர்வைக்குள்ள இருந்து ஒரு கையை வெளிய எடுத்து, என் மேல என் வயித்துல கை வெச்சாரு.
"பவி..."னு மெதுவா, ஒரு மாதிரி சீரியஸான குரல்ல கூப்பிட்டாரு.
நான் அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.
"சொல்லுங்க... என்ன தூக்கம் வரலயா?"
நான் எதார்த்தமா, ஒரு அமைதியான குரல்ல கேட்டேன்.
அவர் தன் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டாரு.
"இல்ல பவி... உன்கிட்ட ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்னு தோணுச்சு."
அவர் முகத்துல இப்போ எந்த ஒரு ஆசையும் இல்ல.
தெளிவா, ஒரு நல்ல, அக்கறையான மனுஷன் மாதிரி மூஞ்சியை வெச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.
"முக்கியமான விஷயமா? என்னங்க?"
நான் என் புருவத்தை லேசாத் தூக்கிக் கேட்டேன்.
"அது... நீ ஹால்ல எங்கிட்ட பேசிட்டு இருந்தியே..."
அவர் ஆரம்பிச்ச விதம் எனக்கு லேசா ஒரு சந்தேகத்தைக் கொடுத்துச்சு.
"எதை பத்திங்க? பிரகாஷ், அவரை பத்தியா?"
நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.
"ஆமா பவி... அவனைப் பத்திதான்."
கார்த்திக் லேசா முன்னாடி வந்து, என்னைய ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்தாரு.
"நீ சொன்னதெல்லாம் நான் கேட்டேன்..."
"அவன் உனக்கு நிறைய ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான், சப்போர்ட் பண்ணிருக்கான், உன்னைப் பத்திரமா வீட்டுக்கு வர உதவி பண்ணிருக்கான்..."
"எல்லாம் ஓகே தான் பவி."
அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையா அளந்து அளந்து பேசுனாரு.
"ஆனா..." அவர் அந்த இடத்துல லேசா நிறுத்துனாரு.
"ஆனா என்ன கார்த்திக்?"
"ஆனா... அவன் என்னதான் நல்லவனா இருந்தாலும், ஹெல்ப்ஃபுல்லா இருந்தாலும்..."
"நீ அவனை இந்த அளவுக்கு வீட்டுக்குள்ள விடுறதோ, இல்ல ரொம்பநல்லவங்கனு நெனச்சு பேசுறதோ, எனக்குச் சரியாப் படல பவி."
அவர் ஒரு கண்டிப்பான புருஷன் டோன்ல சொல்ல ஆரம்பிச்சாரு.
நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
"ஏன் கார்த்திக் அப்படிச் சொல்றீங்க? அவர் ரொம்ப நல்ல மனுஷன் தானே?"
நான் பிரகாஷுக்கு மறுபடியும் சப்போர்ட் பண்ற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தேன்.
கார்த்திக் உடனே தலையை லேசா ஆட்டுனாரு.
"அவன் நல்லவனா இருக்கலாம் பவி..."
"ஆனா நாம ரொம்ப உஷாரா இருக்கணும்."
"காலம் முன்ன மாதிரி இல்ல பவி... இப்போலாம் யாரையும் அவ்ளோ சீக்கிரம் நம்பிடக் கூடாது."
"அதுவும் நீ வீட்ல தனியா இருக்கிறப்போ, ஒரு வாட்ச்மேனை எல்லாம் வீட்டுக்குள்ள அலோவ் பண்றது ரொம்பத் தப்பு."
"நீ ஏதோ சாதாரணமா ஹெல்ப்னு நெனச்சுப் பழகுவ..."
"ஆனா ஆம்பளைங்க புத்தியே வேற பவி, உனக்குத் தெரியாது."
அவர் எனக்கு உலக நடப்பச் சொல்லிக் கொடுக்குற மாதிரி அட்வைஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.
"நாம ஒரு சின்ன எடம் குடுத்தா கூட, அவங்க அதைத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்குவாங்க."
"எப்படியாச்சும் அதை அட்வான்டேஜ்-ஆ எடுத்துக்கத் தான் ட்ரை பண்ணுவாங்க."
"அதனால, இனிமே அவன் ஹெல்ப் பண்ண வந்தா கூட, டீசண்டா 'தேங்க்ஸ்'னு சொல்லிட்டு விலகிடு."
"அவன்கிட்ட பர்சனலா எதையும் பேசாத, வீட்டுக்குள்ளயும் அலோவ் பண்ணாத."
கார்த்திக் ஒரு பொறுப்பான குடும்பத் தலைவன் மாதிரி, தன் பொண்டாட்டியப் பாதுகாக்குற மாதிரி அவ்ளோ சீரியஸாப் பேசிட்டு இருந்தாரு.
அவர் மூஞ்சியில அவ்ளோ ஒரு அக்கறை, ஒரு பயம்.
தன் பொண்டாட்டிகிட்ட அவன் தப்பா நடந்துக்குவானோங்குற ஒரு தவிப்பு அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.
அவர் அப்படிப் பேசப் பேச... எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத ரியாக்ஷன் வந்துச்சு.
என் மூஞ்சி ரொம்பச் சீரியஸா, அவர் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் ஒரு நல்ல, அடக்கமான பொண்டாட்டி மாதிரி அவர் கண்ணைப் பாத்துத் தலையாட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள...
கடவுளே... நான் அப்படியே சத்தமா சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள ஒரு பெரிய புயலே அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
'என்ன சொல்றீங்க கார்த்திக்?'னு என் மைண்ட் அவரைப் பாத்துக் கைதட்டிச் சிரிச்சுது.
'ஆம்பளைங்க புத்தியே வேறயா?'
'அவங்க அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவாங்களா?'
'நீங்க சொல்றது எல்லாம் நூறு சதவீதம் உண்மைதான் கார்த்திக்...'
'ஆனா நீங்க இதச் சொல்ல ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு.'
'ரொம்ப ரொம்ப லேட்.'
'நீங்க எதை நடந்துட கூடாதுனு இப்போ அட்வைஸ் பண்றீங்களோ..'
'அது ஏற்கனவே நடந்து முடிஞ்சுடுச்சு.'
'நீங்க இப்போ, வாட்ச்மேனை வீட்டுக்குள்ள விடாதனு சொல்றீங்க...'
'ஆனா அவன் வீட்டுக்குள்ள வந்து, என் உடம்புல எந்த இடத்தையும் பாக்கி வைக்காம அனுபவிச்சுட்டுப் போயிட்டான்.'
'நீங்க அவன்கிட்ட ஒரு அடி தள்ளி நில்லுனு சொல்றீங்க...'
'ஆனா அவன் என் மேல அம்மணமா ஏறி உக்காந்து, என் புண்டையை விரிச்சு ஓத்துட்டு போய்ட்டான்.'
'அவன் என்கிட்ட என்னென்னமோ அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டான் கார்த்திக்.'
'நீங்க தொட்டுக் கூடப் பாக்காத என் முலைகளை, அவன் தன் வாயில வெச்சுச் சப்பி எடுத்துட்டான்.'
'உங்களோட அஞ்சு இன்ச் சுன்னியை வெச்சுக்கிட்டு, நீங்க இப்போ எனக்குச் சேஃப்டி கிளாஸ் எடுக்குறீங்க...'
'ஆனா அவனோட மான்ஸ்டர், என் கர்ப்பப்பையையே முட்டி முட்டி இடிச்சுட்டுப் போயிருக்கு.'
நான் வெளிய எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டாம, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு அவர் சொல்றதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள அவரை நெனச்சுப் பரிதாபப்படுறதா, இல்ல நான் பண்ணத நெனச்சுப் பெருமைப்படுறதானு எனக்கே தெரியல.
"புரியுதா பவி நான் சொல்றது?"
கார்த்திக் என் அமைதியைப் பாத்துட்டு மறுபடியும் கேட்டாரு.
நான் உடனே இன்னசென்ட்டா, பயந்த மாதிரி ஒரு முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.
"புரியுது கார்த்திக்..." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.
"எனக்கு அதெல்லாம் அவ்ளோவா தெரியலங்க..."
"அவரு நல்லவராத் தெரிஞ்சாரு, எனக்குப் பல தடவை ஹெல்ப் பண்ணாரு, அதான் நான் எதார்த்தமாப் பேசுனேன்."
"நீங்க சொல்ற மாதிரி இவ்ளோ விஷயம் இருக்குனு எனக்கு தெரியாது."
நான் ஒரு பச்சக் குழந்தையாட்டம் அவர்கிட்ட நடிச்சேன்.
"ஆமா பவி... நீ வெளியலாம் போனது இல்ல, உனக்கு ஒன்னும் தெரியாது, நீ ரொம்ப இன்னசென்ட்டா இருப்ப."
"அதான் நான் சொல்றேன், யாரையும் அவ்ளோ சீக்கிரம் நம்பாத."
அவர் ரொம்பப் பாசமாச் சொன்னாரு.
அவர் 'நீ ரொம்ப இன்னசென்ட்'னு சொன்னப்போ, எனக்குச் சிரிப்பை அடக்க அவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு.
'நானா இன்னசென்ட்? கார்த்திக், உங்களுக்கு உண்மையிலயே உலகமே தெரியல. நீங்கதான் இன்னொசென்ட் கார்த்திக்'
நான் என் மனசுக்குள்ளயே பேசிக்கிட்டேன்.
ஆனா வெளிய, "சரி கார்த்திக், நீங்க சொல்றதுதான் கரெக்ட்."னு தலையாட்டினேன்.
அப்படி தலையாட்டிட்டு அமைதியா இருந்தா, அது செயற்கையா இருக்குமோனு எனக்குள்ள ஒரு சந்தேகம் வந்துச்சு.
ரொம்ப ஈஸியா நான் அவர் சொல்றதை ஒத்துக்குறது, அவருக்கு என் மேல எந்தச் சந்தேகத்தையும் கொண்டு வராதுதான்.
ஆனாலும், பிரகாஷை அவர் தப்பாப் பேசுனது எனக்குள்ள ஒரு உறுத்தலைக் கொடுத்துச்சு.
எனக்கு என் வாழ்க்கையிலயே முதல் தடவையா ஒரு பிரம்மாண்டமான உச்சத்தைக் கொடுத்த ஆம்பளையை...
என் புருஷன் குறை சொல்றதை என்னால அமைதியாக் கேட்டுக்கிட்டு இருக்க முடியல.
என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணனும்ங்குற ஒரு உந்துதல் வந்துச்சு.
நான் லேசாத் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டேன்.
கார்த்திக்கோட முகத்தை பாத்தேன்.
"ஆனாலும் கார்த்திக்..." அப்படின்னு நான் மெதுவா, லேசான தயக்கத்தோட இழுத்தேன்.
நான் அப்படி இழுத்ததும், கார்த்திக் போர்வையை விலக்கிட்டு என்னைக் கொஞ்சம் உத்துப் பாத்தாரு.
"ஆனாலும் என்ன பவி?" அவர் குரல்ல லேசான ஒரு கண்டிப்பு இருந்துச்சு.
"இல்ல கார்த்திக்... நீங்க நெனைக்கிற அளவுக்கு அவர் அப்படி மோசமான ஆள் இல்லனு எனக்குத் தோணுது..."
நான் சாஃப்டா அவர்கிட்ட சொன்னேன்.
கார்த்திக் உடனே தன் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டாரு.
"பவி, நான் என்ன சொல்றேன், நீ என்ன சொல்ற?"
"நான் அவனை தப்பா சொல்லல, ஆனா ஆம்பளைங்க புத்தி எப்பவுமே ஒரு மாதிரிதான் இருக்கும்னு சொல்றேன்."
அவர் திரும்பவும் தன்னோட அட்வைஸ் மோடை ஆன் பண்ணிட்டாரு.
நான் லேசா என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.
"எனக்குப் புரியுது கார்த்திக்..."
"ஆனா, பிரகாஷ் ரொம்ப எதார்த்தமான ஆளு கார்த்திக்."
"அவர் மனசுல ஒண்ணும் தப்பான எண்ணம் இருக்கிற மாதிரி எனக்குத் தெரியலையே."
நான் பிரகாஷுக்கு சர்ட்டிபிகேட் குடுக்குற மாதிரி பேசுனேன்.
கார்த்திக் லேசாத் தலையை ஆட்டுனாரு, ஆனா அவர் முகத்துல ஒரு அதிருப்தி தெரிஞ்சுது.
"உனக்கு வெளியுலகம் பத்தி ஒண்ணுமே தெரியாது."
"ஆரம்பத்துல எல்லாரும் இப்படித்தான் நல்லவங்க மாதிரி, ஹெல்ப்ஃபுல்லா இருக்குற மாதிரி இருப்பாங்க."
"ஆனா அவங்க என்ன எண்ணத்தோட நம்மகிட்ட பழகுறாங்கனு, நமக்கு தெரியாது"
கார்த்திக் அனுபவசாலி மாதிரி எனக்கு கிளாஸ் எடுத்தாரு.
அவர் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்கு சிரிப்புதான் வந்துச்சு.
'அவனுக்குள்ள என்ன பிளான் ஓடுதுனு எனக்கா தெரியாது?'
'அவன் பிளான் என்னனு எனக்கு ரொம்ப நல்லாவே தெரியும் கார்த்திக்.'
'அவன் பிளான் எல்லாம், என்னைய மடக்கி, என்னை ஓக்குறது மட்டும்தான்.'
'அதை அவன் பிளான் பண்ணது மட்டுமில்லாம, அத செஞ்சும் முடிச்சுட்டான்.'
'நீங்க இப்போ அவன் ஏதோ பிளான் பண்ணபோறாங்கிற மாதிரி சொல்றீங்க... ஆனா அவன் ஏற்கனவே தன் பிளானை எக்ஸிகியூட் பண்ணி என் கர்ப்பப்பை வரைக்கும் போயிட்டு வந்துட்டான்.'
நான் மனசுக்குள்ள கார்த்திக்கைப் பாத்து நக்கலாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.
ஆனா, என் முகத்துல எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டாம ரொம்ப சீரியஸா இருந்தேன்.
"அப்படியெல்லாம் இல்ல கார்த்திக்..." நான் மறுபடியும் அவனை டிஃபெண்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.
"நான் சொன்னேன்ல அப்போ கரண்ட் கட் ஆனப்போ, நான் எவ்ளோ பயந்துட்டேன் தெரியுமா?"
"லிஃப்ட்க்குள்ள இருட்டுல நான் நடுங்கிட்டு இருந்தப்போ, அவன் தான் தைரியம் சொன்னாரு."
"அந்த மாதிரி நெறயா ஹெல்ப் பண்ணிருக்காரு"
நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் முகத்துல ஒரு யோசனை தெரிஞ்சுது.
"அவரு அவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ணிருக்காரு கார்த்திக்..."
"இப்போ திடீர்னு அவரை அவாய்ட் பண்ணுனா, இல்லன ரூடா நடந்துகிட்டா, அது தப்பா தெரியாதா?"
"அவரு மனசுக்கு எவ்ளோ கஷ்டமா இருக்கும்?"
"என் மேல அவ்ளோ மரியாதையா இருக்குற ஒருத்தரை, தப்பா நெனச்சு ஒதுக்கக் கூடாதுனு எனக்குத் தோணுது கார்த்திக்."
நான் எமோஷனலா, ஒரு மாதிரி பேசி முடிச்சேன்.
என் மனசுக்குள்ள நினைவுகள் எல்லாம் அப்படியே அலை அலையா வந்து மோதுச்சு.
'ஆமா கார்த்திக்... அவன் ஹெல்ப் பண்ணுனான்தான்.'
'ஆனா அது... அன்னைக்கு மாடியில இருக்குற அந்தப் பழைய வயர் கட்டில்ல.'
'என்னைய அம்மணமாக்கி, என் ரெண்டு காலையும் அகட்டி.'
'அவனோட நாக்க என் புண்டைக்குள்ள ஆழமா இறங்கித் துழாவுனப்போ...'
'நான் சுகத்துல சிலிர்த்துக் கத்துனப்போ, அவன் தான் ஹெல்ப் பண்ணுனான், எனக்கு சுகத்தை கொடுத்து.'
'இன்னைக்குக் காலையில கூட, நம்ம பெட்ரூம்ல...'
'அவன் என் மேல ஏறி, ஒரு மிருகம் மாதிரி என்னைய ஓத்தப்போ, அவன் கை என் முலையையும் இடுப்பையும் எவ்ளோ டைட்டாப் பிடிச்சிருந்துச்சு தெரியுமா?'
'அவன் ஹெல்ப் பண்றான் கார்த்திக்... ரொம்ப நல்லாவே ஹெல்ப் பண்றான்.'
'என் பசியைத் தீர்க்க, எனக்குத் தாங்க முடியாத உச்சத்தைக் கொடுக்க அவன் எவ்ளோ ஹெல்ப் பண்றான்னு உங்களுக்கு புரியவே புரியாது.'
நான் என் கற்பனையில பிரகாஷோட ஓளுக்கு நடுவுல நீந்திக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் நான் பிரகாஷுக்கு அவ்ளோ சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுறதை, இப்போ அவ்ளோவா ரசிக்கல.
"நான் அவனைக் தப்பா சொல்லல பவி..." கார்த்திக் கொஞ்சம் அழுத்தமாச் சொன்னாரு.
"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணதுக்கு ஓகே, தேங்க்ஸ் சொல்லிக்கலாம்."
"ஆனா அதுக்காக அவனை நம்ம வீட்டுக்குள்ள அலோவ் பண்றதோ, இல்ல அவன உன் பிரண்ட் மாதிரி நடத்துறது, சரியா வராது."
"ஒரு வாட்ச்மேன் அவனோட லிமிட்ல இருக்கணும்."
"நாம அவனைக் கீழ்த்தரமாப் பாக்கணும்னு நான் சொல்லல, ஆனா அவனுக்கான இடத்தை நாம தான் சரியா வச்சுக்கணும்."
கார்த்திக் கொஞ்சம் கோபமாவும், அதே சமயம் ஒரு அதிகாரத்தோடும் பேசுனாரு.
நான் உடனே கொஞ்சம் பின்வாங்குற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணேன்.
"நான் எங்க கார்த்திக் அவர பிரண்ட்னு சொன்னேன்?"
"ஏதோ பார்த்தா ஒரு ஸ்மைல் பண்ணுவேன், அவ்ளோ தான்."
"எனக்கு அவர் மேல எந்த ஒரு ஈடுபாடும் இல்ல."
"நாம அவரை காயப்படுத்துற மாதிரி நடந்துகிட்டா, அது தப்புதானா?"
"நான் எல்லாரையும் சாதாரணமா, சமமா ட்ரீட் பண்றேன்... அவ்ளோ தான் கார்த்திக்."
நான் கூலா, எந்தத் தப்பும் பண்ணாதவ மாதிரி பதில் சொன்னேன்.
கார்த்திக் என் கண்ணையே உத்துப் பாத்தாரு.
"நீ பாட்டுக்கு எல்லாரையும் சமமா ட்ரீட் பண்றேன்னு, இப்படி நல்லவளா இருந்தா..."
"இந்த உலகத்துல எல்லாரும் உன்னை ரொம்ப ஈஸியா ஏமாத்திடுவாங்க பவி."
"உனக்கு ஆம்பளைங்களோட பார்வை எப்படி இருக்கும்னு தெரியாது."
"நீ சிரிக்கிறதைக் கூட அவங்க தப்பாப் புரிஞ்சுக்குவாங்க."
"நீ கொஞ்சம் ஏமாந்தா கூட, அதை மத்தவங்க கண்டிப்பா அட்வான்டேஜ்-ஆ எடுத்துக்குவான்."
கார்த்திக் சீரியஸா, என்னைய எச்சரிக்கிற மாதிரிச் சொன்னாரு.
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சூடு பரவுச்சு.
'ஆமா கார்த்திக்... நூறு சதவீதம் ஆமா.'
'அவன் என்னை ஓக்கிறப்போ, அவன் கண்ணுல இருந்த அந்த வெறியை நான் பாத்தேன்.'
'நீங்க ரெண்டு நிமிஷத்துல கடமைக்குக் குத்திட்டுச் சுருண்டுக்குற ஆளு...'
'உங்களுக்கு அவனோட அருமை எப்படித் தெரியும்?'
'அவன் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவான்னு நீங்க பயப்படுற...'
'ஆனா இப்போ நான் தான் என் உடம்பை அவனுக்கு திறந்து காட்டி, என்னை அனுபவிச்சுக்கோனு அவன்கிட்ட காமிச்சிட்டேன்.'
இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஒரு புயல் மாதிரி வீசுச்சு.
ஆனா வெளிய, நான் கார்த்திக்கோட ஈகோவைத் தட்டி எழுப்புற மாதிரி ஏதாது சொல்லணும்னு நெனச்சேன்.
"என்னை யார் கார்த்திக் ஏமாத்த முடியும்?" நான் அவர் கண்ணைப் பாத்துக் கேட்டேன்.
நான் அப்படிப் பாத்ததும், கார்த்திக் ஆச்சரியமா என்னைப் பாத்தாரு.
"எனக்கு நீங்க இருக்கீங்கல்ல கார்த்திக்?"
"நீங்க தான் என் சேஃப்டி."
"நீங்க இருக்கும்போது நான் ஏன் யாரைப் பாத்தும் பயப்படணும்?"
நான் சும்மா, அவர் மேல எனக்கு ரொம்ப ரெஸ்பெக்ட் இருக்குற மாதிரி, அவரை ஒரு ஹீரோ ரேஞ்சுக்கு உயர்த்திப் பேசுனேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல இருந்த இறுக்கம் அப்படியே தளர்ந்துடுச்சு.
அவர் உடம்பு லேசா ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.
தன் பொண்டாட்டி தன்னை ஒரு பெரிய சேவியரா, ஹீரோ மாதிரி நெனைக்கிறானு தெரிஞ்சதும்...
அவர் நெஞ்சு லேசா விரிஞ்சுது.
ஒரு ஆம்பளைக்குத் தன் ஈகோ சாட்டிஸ்பை ஆனா, அவன் எவ்ளோ ஈஸியா இறங்கி வருவான்னு எனக்கு அப்போதான் புரிஞ்சுது.
கார்த்திக் லேசாச் சிரிச்சாரு.
"எனக்குப் புரியுது பவி..."
"நீ ரொம்ப சாஃப்ட், யார் மனசையும் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாதுனு நெனைக்கிற ஒரு நல்ல பொண்ணு."
"அது எனக்குத் தெரியும்."
அவர் ரொம்பப் பாசமா என் வயித்த லேசாத் தடவிக்கொடுத்தாரு.
"சரி... நான் உன்னை அந்த மாதிரி ஆளுங்கள ஃபுல்லா இக்னோர் பண்ணச் சொல்லல."
"அவங்க உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணா, ஒரு 'தேங்க்ஸ்' சொல்லு."
"சாதாரணமாப் பாத்தா ஒரு ஸ்மைல் பண்ணு... அதுல தப்பில்லை."
"ஐ அண்டர்ஸ்டாண்ட்... ஆனா எல்லார்கிட்டயும் ஒரு லிமிட் வெச்சுக்கோ."
அவர் குரல் இப்போ சாஃப்டா, ஆனா தெளிவா இருந்துச்சு.
"ஆனா வீட்டுக்குள்ளலாம் அலோவ் பண்ணாத."
"நீ கேர்ஃபுல்லா இருக்கணும், யாரா இருந்தாலும்"
"புரியுதா நான் சொல்றது?"
கார்த்திக் கடைசியா ஒரு அக்ரிமெண்ட்டுக்கு வந்த மாதிரி செட்டில் ஆனாரு.
நான் உடனே சமத்தா, தலையாட்டினேன்.
"சரிங்க..."
"எனக்கு நீங்க சொல்றது தெளிவாப் புரியுது கார்த்திக்."
நான் ஸ்ட்ராங்காச் சொன்னேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகத்துல ஒரு பெரிய ரிலீஃப் வந்துச்சு.
அவர் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டு, "குட் பவி"னு சொல்லிட்டுப் போர்வையை இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்துப் போத்திக்கிட்டாரு.
நான் அவரை உத்துப் பாத்துக்கிட்டே இருந்தேன்.
எனக்குள்ள இப்போ ஒரு புது விதமான ரியாக்ஷன் உருவாகிடுச்சு.
கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி நடந்த விஷயங்களை என் மைண்ட் அப்படியே ரீவைண்ட் பண்ணிப் பாத்துச்சு.
'என்ன மனுஷன் இவரு?'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.
கொஞ்சம் முன்னாடி, ஹால்ல உக்காந்துருந்தப்போ இவரு எப்படி இருந்தாரு?
நான் ஒரு வாட்ச்மேன் என் பின்னாடி நின்னான், என் பேண்ட்டுக்கு முன்னாடி பிடிச்சேன்னு சொன்னப்போ...
இவரு கண்ணுல என்ன ஒரு வெறி இருந்துச்சு?
அதே வாட்ச்மேன் என் உடம்பைத் தொட்டுருப்பானோங்குற நெனப்புல, இவருக்குச் சுன்னி புடைச்சுக்கிட்டுத் தூக்கிட்டு நின்னுச்சு.
தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ரசிச்சான்ங்குற கற்பனைல, மூட் ஆகி என்னையப் பெட்ரூம்க்கு இழுத்துட்டு வந்தாரு.
என் மேல ஏறி, எட்டு நிமிஷம் ஓத்தாரு.
அப்போ அந்த வாட்ச்மேனைப் பத்தி என்ன நெனச்சாரு?
அப்போ எங்கே போச்சு இந்த அக்கறை, சேஃப்டி, அட்வைஸ் எல்லாம்?
ஆனா இப்போ... காரியம் முடிஞ்சிருச்சு.
கஞ்சி வெளிய வந்துருச்சு.
உடம்புல இருந்த அந்தச் சூடு எல்லாம் அடங்கி, சுன்னி சுருங்கிடுச்சு.
சுருங்குன உடனே, இவருக்குப் புத்தி வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுடுச்சு போல.
ஆம்பளைங்களுக்குப் போஸ்ட்-நட் கிளாரிட்டி வரும்னு எங்கயோ படிச்சிருக்கேன்.
அதை நான் இப்போ என் கண் முன்னாடியே என் புருஷன்கிட்ட பாக்குறேன்.
ஆசை கண்ணை மறைக்கும்னு சொல்வாங்க... ஆனா இவருக்கு இவரோட வேல முடிஞ்சதும் தான் புத்தியே வருது.
உள்ளுக்குள்ள இருக்குற தண்ணி வெளிய போன உடனே, இவங்க எல்லாம் ஒரு நிமிஷத்துல புத்தனா மாறிடுவாங்க போல.
பத்து நிமிஷத்துக்கு முன்னாடி என்னைய இன்னொருத்தன் பாத்தான்னு நெனச்சு, சுன்னி பொடச்சுக்கிட்டு பாத்த மனுஷன்...
இப்போ, ஏதோ தர்மவான் மாதிரி, சமுதாயத்தை திருத்துற மாதிரி எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணிட்டுப் படுத்துருக்காரு.
இது என்ன மாதிரி, எனக்கு ஒன்னும் புரியல?
எனக்கு அவர் மேல இப்போ சுத்தமா எந்த ஒரு மரியாதையும் வரல.
மாறா, சிரிப்பு தான் வந்துச்சு.
'கொஞ்ச நேரம் சேத்து பண்ணதுக்கே உங்களுக்கு மூச்சு வாங்குது கார்த்திக்...'
'இப்போ இவ்ளோ பெரிய சீன் போடுறீங்க...'
'ஆனா காலையில பிரகாஷ் என்னைய ஒரு மணி நேரமாப் புரட்டி எடுத்தான்.'
'நீங்க இப்போ எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணிட்டு, என்னையப் பாதுகாக்கப் போறேன்னு சொல்ற...'
'இதுல உங்க பழைய மேனேஜர் வேற, அவர் என்ன பண்ணபோறாரோ.'
'ஆனா, இந்தக் கேம்ல நீங்க ரொம்பப் பின்னாடி இருக்கீங்க கார்த்திக்.'
'உங்களுக்கு தெரியாம, உங்கள சுத்தி ஒரு பெரிய வலையே பின்னப்பட்டுருக்கு.'
'நீங்க அதைப் பத்தி ஒண்ணுமே தெரியாம, ஏதோ என்னைக் காப்பாத்திட்ட மாதிரி நிம்மதியாப் படுத்துருக்கீங்க.'
இந்த எண்ணங்கள் எல்லாம் என் மனசுக்குள்ள ஓட ஓட, எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் அவருக்குத் தெரியாம, லேசா என் இடுப்பை அசைச்சுப் பாத்தேன்.
என் புண்டைக்குள்ள இருந்து அவர் விட்ட கஞ்சி லேசாக் கசிஞ்சு ஈரமாகுறத உணர்ந்தேன்.
ஆனா என் உடம்புல இன்னும் பிரகாஷ் பண்ணுன தழும்புகள், என் முலைல அவனோட கடி பட்ட வலிகள் அப்படியே தான் இருந்துச்சு.
அத கூட அவர் பாக்கல, என்ன மனுஷன் இவரு.
கார்த்திக் ஒரு பெரிய கொட்டாவி விட்டாரு.
"சரி பவி... எனக்கு ரொம்பத் தூக்கம் வருது."
அவர் முனகுற மாதிரிச் சொன்னாரு.
"நான் சொன்னதை ஞாபகம் வெச்சுக்கோ..."
அவர் கடைசியா ஒரு தடவை ஞாபகப்படுத்திட்டு, அப்படியே என்னைப் பாத்து சிரிச்சாரு.
"சரிங்க கார்த்திக்... தூங்குங்க.."
நான் பாசமா சொன்னேன்.
நான் சொன்ன உடனே, அவர் திரும்பிப் படுத்துக்கிட்டாரு.
அவர் முதுகு என்னைப் பாத்த மாதிரி இருந்துச்சு.
கொஞ்ச நேரத்துலயே, லேசான குறட்டைச் சத்தம் வர ஆரம்பிச்சுது.
அவர் ரொம்ப ஈஸியா, எந்த ஒரு கவலையும் இல்லாம தூக்கத்துக்குப் போயிட்டாரு.
நான் அவர் முதுகையே கொஞ்ச நேரம் வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
'நீங்க நிம்மதியாத் தூங்குங்க கார்த்திக்... உங்க பொண்டாட்டி பத்திரமா தான் இருக்கா.'
'ஆனா யார்கிட்ட பத்திரமா இருக்கானு தான் உங்களுக்கு தெரியாது.'
என் உதட்டுல ஒரு சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.
அவரை நெனச்சு என் மனசுக்குள்ள ஒரு தடவை நல்லாத் திட்டிக்கிட்டேன்.
'கொஞ்சம் நேரம் சேத்து பண்ணிட்டு, எவ்ளோ பில்டப் பன்றாரு பாரு... லூசு.'
நான் மெதுவாப் போர்வையை என் கழுத்து வரைக்கும் இழுத்துப் போத்திக்கிட்டேன்.
பக்கத்துல இருக்குற ஜீரோ வாட்ஸ் பல்போட வெளிச்சத்துல அந்த ரூம் அமைதியா இருந்துச்சு.
என் மனசுக்குள்ள இன்னைக்கு நடந்த விஷயங்கள் எல்லாம் மறுபடியும் ஒரு சினிமா மாதிரி ஓட ஆரம்பிச்சுது.
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சிலிர்ப்பு ஓடிச்சு.
இது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.
நான் மெதுவா என் கண்களை மூடினேன்.
என் உடம்புல இருந்த அசதியும், ஏசியோட அந்தச் சில்லுனு இருக்குற காத்தும் என்னைய மெதுவாத் தூக்கத்தைத் தழுவ வெச்சுது.
ஒரு திருப்தியான, ஆழமான புன்னகையோட நானும் மெதுவாத் தூக்கத்துல விழுந்தேன்.
14-08-2026, 11:36 PM
--------------
Part 240:
--------------
காலையில கண்ணு முழிக்கும்போது, ரூம்க்குள்ள வெயில் நல்லா பிரகாசமா அடிக்க ஆரம்பிச்சது.
நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்து, ஏசியோட அந்த சில்லுனு காத்தை என் முகத்துல உணர்ந்தேன்.
டைம் பாத்தா ஏழு மணியைத் தாண்டிடுச்சு.
வழக்கமா நான் ஆறு மணிக்கெல்லாம் எந்திரிச்சுடுவேன், ஆனா நேத்து நடந்த சம்பவங்கள் என் உடம்பை அவ்ளோ அசதியாக்கி இருந்துச்சு.
என் பக்கத்துல பாத்தேன், கார்த்திக் இன்னும் நல்லா தூங்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் முகத்தைப் பாக்கும்போது, நேத்து நைட் அவர் எங்கிட்ட சொன்ன அட்வைஸ் தான் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.
அவர் தூங்குறத பாத்து எனக்குள்ள ஒரு நக்கலான உணர்வுதான் வந்துச்சு.
'எப்படி இவரால மட்டும், இவ்ளோ நிம்மதியாத் தூங்க முடியுது?'னு என் மனசு கேட்டுச்சு.
நேத்து நைட் அவர் என் மேல காட்டுன ஒரு ஆச, அதுக்கப்புறம் உடனே வந்த அந்த 'போஸ்ட்-நட் கிளாரிட்டி'...
எல்லாமே என் மைண்ட்ல அப்படியே ரீவைண்ட் ஆகி ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள ஒரு விதமான குழப்பம், ஒரு சின்ன டிஸ்டர்பன்ஸ் இருந்துச்சு.
என் புருஷன் என்னைய தனக்கு நிகரா பாக்குறாரா, இல்ல அவருக்கான ஒரு வடிகாலாக மட்டும் பாக்குறாரானு எனக்குள்ள ஒரு கேள்வி வந்துச்சு.
ஆனா, இப்போதைக்கு இந்தக் குழப்பங்களை எல்லாம் மூட்டை கட்டி வைக்கணும்னு முடிவு பண்ணேன்.
பிரகாஷ்... ராஜ்...
எதை பத்தியும், யாரை பத்தியும் இப்போதைக்கு நெனக்கக் கூடாதுனு என் மனசுக்கு நானே ஒரு ஸ்ட்ரிக்ட்டான கமாண்ட் குடுத்துக்கிட்டேன்.
'போதும் பவி... நேத்து நடந்ததெல்லாம் நேத்தோட முடியட்டும், இப்போ நீ உன் வேலைய மட்டும் பாரு'னு எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டேன்.
மெதுவா பெட்ல இருந்து எந்திரிச்சேன்.
என் நைட்டி கொஞ்சம் கசங்கி, என் தொடை வரைக்கும் ஏறி இருந்துச்சு.
அதை மெதுவா இழுத்து விட்டுக்கிட்டு, என் தலைமுடியைக் கொண்டை போட்டுக்கிட்டேன்.
பாத்ரூம்க்குள்ள போய் முகத்தைக் கழுவிட்டு, கண்ணாடியில என் மூஞ்சியைப் பாத்தேன்.
என் கண்கள்ல ஒரு லேசான களைப்பு, ஆனா என் முகத்துல நேத்து அனுபவிச்ச சுகத்தோட குளோ இன்னும் இருந்துச்சு.
பல்லு தேய்ச்சுட்டு, நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.
வீடு ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.
காலைல இந்த அமைதி எனக்கு எப்பவுமே பிடிக்கும்.
ஸ்டவ்வை ஆன் பண்ணி, ஃபில்டர் காபிக்குப் பால் காய்ச்ச ஆரம்பிச்சேன்.
அதே நேரத்துல, பிரேக்ஃபாஸ்ட்க்கு இட்லி ஊத்தி வெச்சுட்டு, சட்னிக்கு ரெடி பண்ணேன்.
வெங்காயம் தக்காளி வதக்குறப்போ வர்ற அந்த வாசனை, என்னைய மறுபடியும் ஒரு நார்மலான வாழ்க்கைக்குக் கூட்டிட்டு வந்துச்சு.
இந்தச் சமையல், இந்த வீட்டு வேலைகள் எல்லாம் எனக்கு ஒரு தெரபி மாதிரி இருந்துச்சு.
என் மனசுக்குள்ள ஓடுற ஆசைகளையும், கற்பனைகளையும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு மறக்கடிக்க இது ரொம்ப உதவியா இருந்துச்சு.
நான் வேலையில ரொம்ப மும்முரமா இருந்தப்போ, ஹால்ல இருந்து சத்தம் கேட்டுச்சு.
திரும்பிப் பாத்தா, கார்த்திக் தூக்கக் கலக்கத்தோட, ஒரு கொட்டாவி விட்டுக்கிட்டே வந்துட்டு இருந்தாரு.
"குட் மார்னிங் பவி..."னு லேசா முனகுனாரு.
"குட் மார்னிங் கார்த்திக்... காபி கொண்டுவரேன்,"னு நான் சொன்னேன்.
அவர் நேராப் போய் சோஃபாவுல உக்காந்து, போனை நோண்ட ஆரம்பிச்சாரு.
நான் சூடான காபியைக் கொண்டு போய் அவர்கிட்ட குடுத்தேன்.
அவர் அந்தப் காபியை வாங்கி ஒரு சிப் பண்ணிட்டு, "குட் பவி"னு சொல்லிட்டு மறுபடியும் போனுக்குள்ள மூழ்கிட்டாரு.
நேத்து நைட் அவ்ளோ லெக்சர் குடுத்த மனுஷன், இப்போ எல்லாம் மறந்துட்டு, வழக்கம் போலத் தன் உலகத்துக்குள்ள போயிட்டாரு.
அவர் மூஞ்சியில நேத்து நைட் இருந்த அக்கறை இப்போ துளிகூட இல்ல.
கொஞ்ச நேரத்துல அவர் பாத்ரூம் போய்க் குளிச்சுட்டு, ஆபிஸ்க்கு ரெடியாகி வெளிய வந்தாரு.
"பவி... பிரேக்ஃபாஸ்ட் ரெடியா? மீட்டிங் இருக்கு சீக்கிரம் கிளம்பணும்,"னு அவர் அவசரப்படுத்தினாரு.
"இதோ எல்லாம் ரெடி கார்த்திக், டேபிள்ல வெச்சுட்டேன்,"னு சொல்லிட்டு நான் டைனிங் டேபிள்ல இட்லியும், சட்னியும் பரிமாறினேன்.
அவர் வந்து உக்காந்து, வேகவேகமாச் சாப்பிட ஆரம்பிச்சாரு.
நான் அவருக்கு ஆப்போசிட்ல உக்காந்து, அவர் சாப்பிடுறதையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் ஒரு கையில இட்லியைப் பிய்ச்சுச் சட்னியில தொட்டுச் சாப்பிட்டுக்கிட்டே, இன்னொரு கையில போனை ஸ்க்ரோல் பண்ணிட்டு இருந்தாரு.
"சட்னி நல்லா இருக்கு பவி,"னு அவர் போனைப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னாரு.
"தேங்க்ஸ் கார்த்திக்... மெதுவாச் சாப்பிடுங்க, டைம் இருக்கு,"னு நான் ஒரு அக்கறையோட சொன்னேன்.
எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல சாதாரண பேச்சு மட்டும்தான் போயிட்டு இருந்துச்சு.
"இன்னைக்கு கொஞ்சம் வேலை அதிகம் இருக்கும் பவி, நான் வர லேட் ஆகும்..."
"சரி கார்த்திக்"னு நான் தலையாட்டினேன்.
அவர் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, கை கழுவிட்டு வந்து, தன் லேப்டாப் பேக்கைச் சோஃபாவுல இருந்து எடுத்தாரு.
அவர் கிளம்பப் போறாருனு நெனச்சு, நானும் அவர் பின்னாடியே வாசல் வரைக்கும் போனேன்.
ஷூ போட்டுக்கிட்டு இருந்தவரு, திடீர்னு ஏதோ ஞாபகம் வந்த மாதிரி அப்படியே நின்னாரு.
அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன யோசனை வந்துச்சு.
அவர் திரும்பி என்னையப் பாத்தாரு.
"பவி..."னு கூப்பிட்டாரு.
"சொல்லுங்க கார்த்திக்..."
"அது... நீ நேத்து செஞ்ச அல்வா இருக்குல்ல?"
அவர் எதார்த்தமா, அந்த வார்த்தையைக் கேட்டாரு.
"ஆ... ஆமாங்க கார்த்திக்..." நான் சொன்னேன்.
என் வாய் கொஞ்சம் உலர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.
"அதை மறக்காம ராஜ் சாருக்குக் குடுத்துடு."
அவர் சாதாரணமா,சொன்னாரு.
ஆனா எனக்குள்ள அது ஒரு பெரிய புயலையே உருவாக்குச்சு.
"அது... கார்த்திக்... அல்வா வந்து..." நான் வார்த்தைகளைத் தேடித் தவிச்சேன்.
என் கைகள் லேசா வியர்க்க ஆரம்பிச்சுது.
"என்ன பவி? இவ்ளோ தயங்குற? அவருக்காகதான செஞ்ச." அவர் என் முகத்தையே உத்துப் பாத்தாரு.
"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா இன்னிக்கே கொடுக்கணுமா... நீங்க வாங்க ஈவினிங், நாம ரெண்டு பேரும் போய் கொடுத்துட்டு வந்துடலாம்".
எனக்கு இப்போ அவரை தனியா போய் பாக்க என்னவோ மாதிரி இருந்ததால, நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டு, ஏதோ ஒண்ண சொல்லி சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.
"அட, அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல பவி..." கார்த்திக் ரொம்ப ஈஸியாச் சொல்லிட்டாரு.
"ராஜ் சார் எவ்ளோ ஆசையா கேட்டாரு."
"நீ ஒண்ணும் யோசிக்காத, தனியாவே போய் கொடுத்துட்டு வா..."
அவர் வற்புறுத்திச் சொன்னாரு.
"அப்புறம்... ரேணுகாவும் வீட்லதான் இருப்பாங்கனு நெனைக்குறேன். போய் கொடுத்துட்டு மட்டும் வந்துடு. ஒர்ரி பண்ணாத."
அவர் அவ்ளோ ஆர்வமா சொன்னாரு.
எனக்குள்ள என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல.
'கார்த்திக், நீ என்னையக் கொண்டு போய் சிங்கத்துக் குகையில தள்ளப் பாக்குறனு உனக்குப் புரியல.'
'ரேணுகா வீட்ல இருப்பாங்களானு எனக்குத் தெரியாது, ஆனா ராஜ் கண்டிப்பா இருப்பாரு.'
'அவர் என்னைப் பாத்தா... என்னையே முழுசாச் சாப்பிடப் பாப்பாரு.'
ஆனா கார்த்திக் முன்னாடி என்னால எதுவுமே சொல்ல முடியல.
நான் மறுபடியும் மறுபடியும் மாட்டேன்னு சொன்னா, அவர் ஏதாது சொல்லுவாரு.
"சரிங்க... நான் வேலை முடிச்சுட்டு, ஃப்ரீயா இருக்குறப்போ போய் குடுத்துட்டு வர்றேன்,"னு சொல்லித் தலையாட்டினேன்.
"சரி, நான் கிளம்புறேன் பவி, லேட் ஆகுது."
அவர் என் தோள்ல லேசாத் தட்டிட்டு, வாசப்படியைத் தாண்டி வெளிய போனாரு.
அவர் போய் லிஃப்ட்க்காக வெயிட் பண்ற வரைக்கும் நான் வாசல்லயே நின்னு பாத்துட்டு இருந்தேன்.
லிஃப்ட் வந்து அவர் உள்ளே போனதும், நான் கதவை மூடி லாக் பண்ணேன்.
'அப்பாடா... இது என்ன கொடும, சும்மா வெளையாட்டுக்கு சொன்னதுலாம் செய்யணுமா.'
'ராஜ் என்ன ஹல்வா சாப்பிடவா கேட்டாரு, என் புண்டைய நக்கத்தான கேட்டாரு. இந்த மனுஷனுக்கு ஒன்னும் புரியாது'
'இப்போ ரேணுகா அக்கா வேற இருந்தாங்கன்னா என்ன பண்றது'
'கொடுக்கலைனு சொன்னா, இவர் வேற வந்து சும்மா கொஸ்டின்-ஆ கேட்டு தள்ளுவாரு'
சோ, நான் நிஜமாவே ஒரு அல்வாவை ரெடி பண்ணியாகணும்.
இல்லனா கார்த்திக் ஈவ்னிங் ஏதோ அவர் மேனேஜர்-அ நான் மதிக்கலங்கற மாதிரி நெனைப்பாரு.
அதைவிடப் பெரிய பிரச்சனை... அந்த அல்வாவைக் கொண்டு போய் ராஜ்கிட்ட குடுக்கணும்.
அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பை உண்டாக்குச்சு.
வீட்டுக்குள்ள இப்போ பழையபடி அந்த அமைதி, அந்தத் தனிமை திரும்பவும் வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.
நான் கிச்சன்ல மீதி இருந்த வேலைகளை எல்லாம் மெதுவாச் செஞ்சு முடிச்சேன்.
பாத்திரங்களை எல்லாம் கழுவி வெச்சுட்டு, ஸ்டவ்வைத் தொடைச்சேன்.
கிச்சன் வேலை எல்லாம் முடிஞ்சதும், என் உடம்புல ஒரு லேசான பிசுபிசுப்பு இருந்துச்சு.
சமையல் செஞ்ச சூடு, என் உடம்புக்குள்ள இருந்த அந்த லேசான அசதி... எல்லாம் ஒண்ணு சேர்ந்து என்னைய ரொம்ப டயர்டாக்கி இருந்துச்சு.
ஒரு நல்ல, சூடான குளியல் எனக்கு இப்போ ரொம்பத் தேவையா இருந்துச்சு.
நான் நேரா பெட்ரூம்க்குப் போய், என் டிரஸ் எல்லாம் கழட்டி வீசுனேன்.
அந்தப் பழைய நைட்டியை உருவிப் போட்டுட்டு, என் உடம்பை ஒரு தடவை கண்ணாடியில பாத்தேன்.
என் முலைகள், என் இடுப்பு, என் வளைவுகள்... எல்லாமே பாக்க அழகா இருந்துச்சு.
பிரகாஷ் பண்ணுன சேட்டை-னால, உடம்பு பூரா லவ் பைட்ஸ் இருக்கும்னு நெனச்சேன், ஆனா அதுலாம் பெருசா ஒன்னும் தெரியல.
அதான் கார்த்திக் நேத்து நைட் ஏதும் கேக்கல போல.
நான் அப்படியே பாத்ரூம்க்குள்ள போய், ஷவரை ஆன் பண்ணேன்.
தண்ணி நல்லா மிதமான சூட்டுல இருந்துச்சு.
அந்தச் சூடான தண்ணி என் தலைமுடி வழியா இறங்கி, என் கழுத்து, என் மார்பகங்கள், என் இடுப்புனு என் உடம்பு முழுக்கப் பரவி வழிஞ்சுது.
தண்ணி என் உடம்புல படும்போது, அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு.
சோப்பைக் கையில எடுத்து, நல்லா நுரை வர வரைக்கும் தேய்ச்சு, என் உடம்பு முழுக்க மெதுவாப் பூசுனேன்.
நான் நல்லாத் தண்ணிய ஊத்தி, என் உடம்புல இருக்குற எல்லா அழுக்கையும், எல்லா வாசனையையும் சுத்தமாகக் கழுவினேன்.
ரொம்ப நேரம், எந்த அவசரமும் இல்லாம, நிதானமா நான் குளிச்சேன்.
அந்தக் குளியல் எனக்கு ஒரு புது எனர்ஜியைக் குடுத்துச்சு.
தண்ணியை நிறுத்திட்டு, ஒரு பெரிய, சாஃப்ட்டான வெள்ளை நிற டவலை எடுத்தேன்.
அந்த டவலை என் உடம்பைச் சுத்தி, என் முலைகளுக்கு மேல ரொம்ப டைட்டா, இறுக்கிக் கட்டிக்கிட்டேன்.
அந்த டவல் என் முலைகளை அழுத்திப் பிடிச்சு, என் தொடைக்குக் கொஞ்சம் மேல வரைக்கும் மட்டும் மறைச்சிருந்துச்சு.
என் தலைமுடியில இருந்து தண்ணி சொட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் ஒரு சின்ன டவலால என் முடியைத் துடைச்சுக்கிட்டே, பாத்ரூம் கதவைத் திறந்துக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.
என் ஈரமான உடம்போடும், வெறும் டவலோடும் நான் பெட்ரூம்க்குள்ள காலெடுத்து வெச்சேன்.
-------------
Part 241:
-------------
ரூம்க்குள்ள ஏசி சில்லுனு இருந்துச்சு.
என் தலைமுடி ஈரத்துல ஒட்டிக்கிட்டு, அதுல இருந்து ரெண்டு மூணு சொட்டுத் தண்ணி என் கழுத்து வழியா எறங்கி நெஞ்சுக்குள்ள போச்சு.
டவல் என் முலைகளுக்கு மேல ரொம்ப டைட்டா இறுக்கி கட்டியிருந்தேன்.
நான் நேராப் போய் டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.
என் முகத்துல இருந்த அந்தப் புதுப் பொலிவை நானே கொஞ்ச நேரம் ரசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அப்போ... என் போன் வைப்ரேட் ஆகுற சத்தம் கேட்டுச்சு.
கட்டிலுக்கு மேல கிடந்த என் மொபைல் 'ட்ர்ர்ர்... ட்ர்ர்ர்...'னு அதிர்ந்துச்சு.
யாரா இருக்கும் இந்த நேரத்துலனு நெனச்சுக்கிட்டே, நான் மெதுவா நடந்து போய் போனைக் கையில எடுத்தேன்.
ஸ்க்ரீன்ல பாத்தேன்.
'பிரகாஷ்'.
அந்தப் பேரைப் பாத்ததும் என் நெஞ்சு 'திக்'குனு அடிச்சுது.
என் புருவங்கள் ரெண்டும் லேசா சுருங்குச்சு.
'என்ன இது... இவன் எதுக்கு இப்போ கால் பண்றான்?'
என் மனசுக்குள்ள ஒரு குழப்பம் வந்துச்சு.
டைம் பாத்தேன்...
அப்போ எனக்கு ஒரு விஷயம் சட்டுனு புரிஞ்சுது.
கார்த்திக் ஆபிஸ் போறத இவன் பாத்துருப்பான்.
இப்போ யாரும் இருக்க மாட்டாங்கன்னு நெனச்சு, எனக்கு கால் பண்றான்.
'எவ்ளோ உன்னிப்பா கவனிச்சுட்டு இருக்கான் பாரு...'
'ஆனா, இது சரியில்ல பவி...'னு எனக்குள்ள தோணுச்சு.
'அவன இப்படியே விட்டா, அது ரொம்பத் தப்பாப் போயிடும்.'
'அவனுக்கு எப்பலாம் தோணுதோ, அப்போலாம் கால் பண்ணுவான் போல.'
'அவன் இஷ்டத்துக்கு விட்டோம்னா, அப்புறம் கண்ட்ரோல் மொத்தமா அவன்கிட்ட போயிடும்.'
'என்ன தப்பு பண்ணாலும், லிமிட்ட நாம தான் செட் பண்ணனும்.'
'அவனுக்கு எந்த அளவுக்கு எடம் குடுக்கணுமோ, அந்த அளவுக்குத் தான் குடுக்கணும்.'
'அவன் கால் பண்ண உடனே நாம குழைஞ்சு போய் பேசுனா, அவனுக்குத் திமிர் வந்துரும்.'
'அவன கண்ட்ரோல்லயே வெச்சுக்கணும்... அவன் எப்பவும் என்ன கெஞ்சுற மாதிரி தான் இருக்கணும்.'
என் மனசு ரொம்பத் தெளிவா யோசிச்சுது.
அதனால, இப்போ அவன் காலை அட்டென்ட் பண்ணி, அவனுக்கு ஒரு டோஸ் குடுக்கணும்னு முடிவு பண்ணேன்.
போன் இன்னும் வைப்ரேட் ஆகிக்கிட்டே தான் இருந்துச்சு.
நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.
போனை ஸ்வைப் பண்ணி அட்டென்ட் பண்ணேன்.
காதுல வெச்சேன்.
"ஹலோ..."
நான் கொஞ்சம் கோவமா பேசுற மாதிரி பேசுனேன்.
மறுமுனையில ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அமைதி.
"பவி..."
பிரகாஷோட வாய்ஸ், இப்போ லேசாப் பம்முன மாதிரி கேட்டுச்சு.
"என்ன பிரகாஷ்? என்ன பழக்கம் இது?"
நான் சட்டுனு, அவன் எதிர்பார்க்காத மாதிரி, கோபமாக் கேட்டேன்.
"ப... பவி... என்ன ஆச்சு?"
அவன் கொஞ்சம் பதறிப் போய்க் கேட்டான்.
நான் என் குரலை இன்னும் கொஞ்சம் சீரியஸா மாத்திக்கிட்டேன்.
"என்ன ஆச்சா? எதுக்கு கால் பன்னிருக்க?"
"உன்னோட இஷ்டத்துக்கு கூப்புடுவியா?"
நான் அவனைக் கன்னாபின்னானு திட்டுனேன்.
"சாரி... அது..."
"என்ன சாரி? ஒரு மெசேஜ் பண்ணி, 'ஃப்ரீயா, கால் பண்ணலாமா?'னு கேக்க மாட்டீயா?"
"உனக்கு தோணுனப்போலாம் அப்படியே கால் பண்ணுவியா?"
நான் கொஞ்சம் கூட இரக்கமே இல்லாமப் பேசுனேன்.
"இல்ல பாவி... சார் இப்பதான் வெளிய போனாரு..."
"அதான் நீ ஃப்ரீயா இருப்பனு நெனச்சுக் கால் பண்ணேன்."
அவன் மெதுவா, தன் தப்பை ஒத்துக்கிட்டு ஒரு மாதிரி சொன்னான்.
அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு புன்னகை பூத்துச்சு.
'கரெக்ட்டாத் தான் கெஸ் பண்ணிருக்கேன்.'
ஆனா நான் என் கோபத்தைக் குறைக்கல.
"அவரு வெளிய போனா நான் உடனே ஃப்ரீயா இருப்பேனா என்ன?"
"நீ உடனே கூப்பிடணுமா என்ன? நான் என்ன உனக்காக ஏங்கிட்டு இருக்கன்னு நினைச்சுட்டு இருக்கியா? நான் இப்போ தான் குளிச்சுட்டு வந்தேன்"
என் கோபத்துக்கு நடுவுல, அவனுக்கு நான் இப்போதான் குளிச்சுட்டு வந்தேன்னு வேற சொல்லிட்டேன்.
நான் இப்போதான் குளிச்சுட்டு வந்துருக்கேங்கிறத கேட்டதும், அந்தப் பக்கம் அவன் குரல் மாறுனத நான் கவனிச்சேன்.
அவன் மனசுக்குள்ள என்ன ஓடும்னு எனக்குத் தெரியும்.
"சாரி பவி... நிஜமாவே தப்பு தான்..."
"நான் டிஸ்டர்ப் பண்ணிருக்கக் கூடாது."
"நான் அப்புறமா மெசேஜ் பண்றேன்."
அவன் டீசண்டா, அதே சமயம் பயந்து போய் போனை வைக்கப் பாத்தான்.
நான் அவன ரொம்பத் திட்டிட்டோம்னு எனக்கு ஒரு செகண்ட் தோணுச்சு.
நான் தான் கண்ட்ரோல்ல இருக்கணும்னு நெனச்சேன், அது இப்போ கரெக்டா ஒர்க் அவுட் ஆயிடுச்சு.
அவன் பயந்து பம்முனதே எனக்குப் போதுமானதா இருந்துச்சு.
"சரி, பரவால்ல... பண்ணது பண்ணிட்ட, இப்போ சொல்லு என்ன விஷயம்?"
நான் என் குரல்ல இருந்த அந்த கோபத்தை குறைச்சுட்டு, கொஞ்சம் நார்மலா பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"அது... ஒன்னுமில்ல பவி."
"பின்ன எதுக்கு கால் பண்ண?"
"சும்மா... உன் வாய்ஸ கேக்கணும் போல இருந்துச்சு... அதான்..."
அவன் தயங்கித் தயங்கி, ஆனா ஒரு விதமான ஆசையோட சொன்னான்.
அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பட்டாம்பூச்சி பறந்த மாதிரி இருந்துச்சு.
ஒரு பொண்ணுக்கு வேற என்ன வேணும்?
அவ குரலைக் கேக்கணும்னு ஒரு ஆம்பளை துடிச்சுப் போய்க் கால் பண்றான்.
அதுவும் அவளோட புருஷன் வெளிய போன அடுத்த நிமிஷமே.
என்னதான் அவன் ஒரு வாட்ச்மேனா இருந்தாலும், அவன் எங்கிட்ட காட்டுற அன்பு எனக்கு ரொம்பவே பிடிச்சிருந்துச்சு.
ஆனா நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "என் வாய்ஸ்ல அப்படி என்ன இருக்குனு இவ்ளோ அவசரமாப் போன் பண்ற நீ?"னு கேட்டேன்.
"உன் வாய்ஸ் மட்டுமில்ல... நீ எனக்கு எவ்ளோ ஸ்பெஷல்னு உனக்கு தெரியும்ல?"
அவன் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கரகரனு, ரொமான்டிக்கா மாறுச்சு.
"நேத்து நடந்தத என்னால இன்னும் மறக்கவே முடியல பவி..."
அவன் அடுத்த கட்டத்துக்குப் பேச்சைக் கொண்டு போகப் பாத்தான்.
"பிரகாஷ்... அதெல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்..."
நான் சட்டுனு அவனோட அந்த ரொமான்ஸ் மூடை கட் பண்ணேன்.
ஏன்னா இப்போ எனக்கு ரொமான்ஸ் பண்றதுக்கு டைம் இல்லை.
என் தலைக்கு மேல ஒரு பெரிய கத்தி தொங்கிக்கிட்டு இருக்கு.
கார்த்திக் வெளிய போறதுக்கு முன்னாடி சொல்லிட்டுப் போன அந்த 'அல்வா' பிரச்சனை என் மைண்ட்ல ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.
இப்போ நான் நிஜமாவே ஒரு அல்வாவ ரெடி பண்ணியாகணும்.
அதுவும் சும்மா கிடையாது, 'தேன் அல்வா' வேற.
"எனக்கு இப்போ ஒரு முக்கியமான வேல இருக்கு பிரகாஷ்..."
நான் ரொம்பச் சாதாரணமா, ஒரு எதார்த்தமான குரல்ல சொன்னேன்.
"சொல்லு பவி... என்னால முடிஞ்சா ஹெல்ப் பண்ணுறேன்"
அவன் உடனே ஆக்ஷன் மோடுக்கு வந்தான்.
"உனக்கு இங்க சுத்தி இருக்குற கடைகள் எல்லாம் நல்லாத் தெரியும்ல?"
நான் மெதுவாப் பேச்சை ஆரம்பிச்சேன்.
"எல்லாக் கடையும் தெரியும் பவி... நீ என்னனு சொல்லு, நான் வாங்கிட்டு வந்து தர்றேன்."
அவன் ரொம்ப நம்பிக்கையாச் சொன்னான்.
"அது... இங்க பக்கத்துல எங்கயாச்சும் நல்ல அல்வா கிடைக்குமா பிரகாஷ்?"
நான் கேட்டேன்.
"அல்வாவா?" அவன் குரல்ல ஒரு ஆச்சரியம்.
"ஆமா..."
"எதுக்கு பவி?"
அவன் கொஞ்சம் குழப்பமாக் கேட்டான்.
நான் மனசுக்குள்ளயே என் தலையில அடிச்சுக்கிட்டேன்.
'அட... உனக்கு என்ன சொல்லி புரிய வெப்பேன்?'
அதோட காரணமெல்லாம் இவன்கிட்ட நான் சொல்ல முடியுமா?
"எனக்கு இப்போ ஒரு நல்ல அல்வா வேணும்."
"அதுவும் சாதாரண அல்வா இல்ல... தேன் அல்வா மாதிரி..."
"நல்லா குவாலிட்டியா இருக்குற ஸ்வீட் ஷாப் இங்க பக்கத்துல ஏதாச்சும் இருக்கா?"
பிரகாஷ் கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சான்.
"ம்ம்... இருக்கு."
"மெயின் ரோடுல இருந்து ஒரு ரெண்டு கிலோமீட்டர் தள்ளிப் போனா, ஒரு பெரிய ஸ்வீட் கடை இருக்கு."
"அங்க நீ கேக்குற மாதிரியே ஒரிஜினல் திருநெல்வேலி அல்வா கிடைக்கும்."
"நெய்ல செஞ்சது, டேஸ்ட்டா இருக்கும்."
"அப்படியா? சூப்பர்..."
"எனக்கு அது வேணுமே..."
"நான் இப்போ குளிச்சுட்டுத் தான் வந்தேன், இன்னும் டிரஸ் கூட போடல, இப்போ என்னால உடனே வெளிய போக முடியாது."
"அதுவும் இல்லாம, நடந்து இல்லனா, ஆட்டோல தான் போகணும்."
நான் என் நிலைமைய பாவமா எடுத்துச் சொன்னேன்.
"அட என்ன பவி நீ, நான் இருக்கும்போது நீ எதுக்கு போகணும்?"
"நீ வீட்லயே இரு, உனக்கு எவ்ளோ வேணும்னு சொல்லு."
அவன் உடனே எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண முன்வந்தான்.
"ஒரு அரை கிலோ இருந்தாப் போதும் பிரகாஷ்... ஆனா எனக்கு ரொம்ப அர்ஜென்ட்டா வேணுமே."
"சரி பவி, நீ கவலைப் படாத..."
அவன் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, அவன் பேக்ரவுண்ட்ல யாரோ சத்தமாப் பேசுற மாதிரி எனக்குக் கேட்டுச்சு.
"ஏய் பிரகாஷ்! இங்க வா... மோட்டார் ரூம்ல போய் என்ன பிரச்சனைனு பாரு..."
யாரோ ஒருத்தர் கத்துறது போன் வழியா என் காதுல விழுந்துச்சு.
பிரகாஷ் உடனே, "இதோ வர்றேன் சார்..."னு போனைப் பொத்திக்கிட்டுப் பதில் சொன்னான்.
அப்புறம் எங்கிட்ட வந்து, "பவி..."னு ரொம்ப மெதுவா, கொஞ்சம் தவிப்போட கூப்பிட்டான்.
"என்ன பிரகாஷ்?"
நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.
"அது... அப்பார்ட்மெண்ட் செக்ரட்டரி கூப்பிடுறாரு மேடம்."
"ஏதோ பைப் லைன்ல பிரச்சனையாம், தண்ணி வரலனு கம்ப்ளைன்ட்."
"ப்ளம்பரை வர வெச்சு அதச் சரி பாக்கணும்..."
"அவர் என்னையத் தான் கூடவே இருந்து பாத்துக்கச் சொல்றாரு."
அவன் தன் நிலைமைய ரொம்பச் சங்கடமாச் சொன்னான்.
அவன் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்கு என்னமோ மாதிரி ஆயிடுச்சு.
'ஐயையோ... இப்போ பார்த்து இவனுக்கு ஒரு வேலையா?'
'இவன் போய் வாங்கிட்டு வருவான்னு தான நிம்மதியா இருந்தேன்.'
நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"அப்படியா பிரகாஷ்... இப்போ நீ அங்க போகணுமா?"
நான் சோகமா, ஒரு மாதிரி ஏக்கத்தோட கேட்டேன்.
என் குரல்ல இருந்த அந்த ஏமாற்றத்த அவனால போன்லேயே உணர முடிஞ்சுதுனு நினைக்கிறேன்.
"ஆமா... நான் அங்கேயே நிக்கணும், இல்லனா அவர் கத்துவாரு."
அவன் வருத்தமாச் சொன்னான்.
"சரி... பரவால்ல விடு பிரகாஷ்."
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டுச் சொன்னேன்.
"நீ உன் டியூட்டியப் பாருங்க... அதான் முக்கியம்."
"நான் ஏதாச்சும் ஆன்லைன்ல ஆர்டர் பண்ணிக்கலாமானு பாக்குறேன்."
"இல்லனா, நானே ஆட்டோ பிடிச்சுப் போய் வாங்கிட்டு வர்றேன்."
நான் அவனுக்குத் தொந்தரவு குடுக்கக் கூடாதுனு டீசண்டா விலகுனேன்.
உண்மையில, ஆன்லைன்ல தேடினா அவ்ளோ குவாலிட்டியா கிடைக்குமானு எனக்குத் தெரியல.
ஆனா நான் பிரகாஷை வற்புறுத்த விரும்பல.
ஆனா, என் குரல்ல இருந்த அந்த ஏமாற்றம், அவன ஏதோ பண்ணிடுச்சு.
"பவி..." அவன் குரல் இப்போ ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா வந்துச்சு.
"என்ன பிரகாஷ்?"
"நான் என்ன உங்கிட்ட சொல்லிருக்கேன்?"
அவன் அதிகாரமா, ஆனா அதே சமயம் ஒரு அன்போட கேட்டான்.
"என்ன சொன்ன?"
"நான் இருக்கேன்ல, எந்த உதவியா இருந்தாலும் செய்வேன்னு சொல்லிருக்கன்ல?"
அவன் வார்த்தைகள்ல ஒரு ஆச இருந்துச்சு.
"இல்ல பிரகாஷ்... நீ டியூட்டில இருக்க..."
"உனக்கு எதுக்கு ரிஸ்க், பரவால்ல விடு."
நான் மறுபடியும் அவனத் தடுத்தேன்.
"அதெல்லாம் நான் பாத்துக்குறேன்."
"உனக்கு அல்வா அர்ஜென்ட்டா வேணும், அவ்ளோ தான?"
அவன் கூலா கேட்டான்.
"ஆமா... ஆனா..."
"எந்த ஆனா ஊனாவும் இல்ல பவி."
"நான் இங்க ப்ளம்பர் கிட்ட வேலையக் குடுத்துட்டு, செக்ரட்டரி கண்ணுல மண்ணைத் தூவிப்புட்டு, என் ஸ்கூட்டி எடுத்துட்டு போய்ட்டு வந்துடுறேன்."
"ஒரு பத்து நிமிஷம்... நீ கேட்ட அந்த தேன் அல்வா உன் கைல இருக்கும்."
அவன் நான் சும்மா கேட்டதுக்கு, இப்படிலாம் பண்றதபாக்கும்போது எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
"பிரகாஷ்... வேணாம் விடு? உன்ன சத்தம் போட போறாங்க?"
நான் உண்மையான அக்கறையோட கேட்டேன்.
"உனக்காக நான் என் உசுரையே குடுப்பேன் பவி... இந்த அல்வாலாம் ஒரு மேட்டரா?"
அவன் சினிமா ஹீரோ மாதிரி ஒரு டயலாக் விட்டான்.
அந்த டயலாக் ரொம்பக் கிரிஞ்சா இருந்தாலும், எனக்கு அதக் கேக்க ஸ்வீட்டா இருந்துச்சு.
"ஐயோ... சரி சரி, ரொம்பப் பில்டப் பண்ணாத."
"நீ போய் வாங்கிட்டு வா."
நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.
"நான் வாங்கிட்டு நேரா உன் வீட்டுக்கே வந்து தர்றேன்டி."
அவன் குரல்ல ஒரு லேசான குறும்பு வந்துச்சு.
நான் என் டவலோட முடிச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டே, "ஹலோ... நீ வெயிட் பண்ணு, நான் காசு கொண்டு வர்றேன்."னு சொன்னேன்.
"காசுலாம் விடு... நான் வாங்கிட்டு வர்றேன், நீ கதவைத் தொறந்து வாங்கு, அது போதும்."
அவன் என்னையப் பாக்குற ஆசையில அப்படிச் சொல்றான்னு எனக்குத் தெரியும்.
"சரி... நீங்க முதல்ல வாங்கிட்டு வா, அப்புறம் பாக்கலாம்."
நான் சாஃப்ட்டாச் சொல்லிட்டு, போனை கட் பண்ணேன்.
போனை பெட்ல தூக்கிப் போட்டுட்டு, நான் ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டேன்.
'அப்பாடா... ஒரு பிரச்சனை சால்வ் ஆச்சு.'
ஆனா அடுத்த பிரச்சனை, அதைவிடப் பெரிய பிரச்சனை காத்துக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.
ராஜ்.
இப்போ நான் தனியா அவர் வீட்டுக்குத் தேடிப் போனா, அவர் என்னையச் சும்மா விடுவாரா?
கண்டிப்பா விட மாட்டாரு.
அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள நடுக்கத்தையும், த்ரில்லையும் கொண்டு வந்துச்சு.
என் புண்டை மறுபடியும் லேசாக் கசிய ஆரம்பிக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.
'பவி... உன் வாழ்க்கை எப்படி மாறிக்கிட்டு இருக்குனு பாத்தியா?'
ஒரு பக்கம், என் மேல உயிரா இருக்குற, எனக்காக என்ன வேணாலும் செய்ற ஒரு வாட்ச்மேன்.
இன்னொரு பக்கம், என் உடம்பைத் தன் கண்ட்ரோல்ல வெச்சுக்கத் துடிக்குற என் அப்பா வயசுல இருக்குற ஒரு பெரிய மனுஷன்.
நடுவுல, இது எதுவுமே தெரியாம, ஏதோ அல்வாவைப் பத்தி மட்டுமே கவலைப்படுற என் அப்பாவியான புருஷன்.
இந்த மூணு பேருக்கும் நடுவுல, என் வாழ்க்கை ஒரு பெரிய விளையாட்ட விளையாடிக்கிட்டு இருக்கு.
நான் மெதுவா டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடில என்னையே உத்துப் பாத்தேன்.
என் ஈர முடி, என் கழுத்து, என் நெஞ்சுல லேசாத் தெரியுற அந்தப் பள்ளம்.
நான் அவ்ளோ அழகா இருக்கேன்னு எனக்கே தோணுச்சு.
நான் சீப்ப எடுத்து என் முடியைச் சிக்கெடுக்க ஆரம்பிச்சேன்.
'சரி, பிரகாஷ் அல்வாவைக் கொண்டு வர்றதுக்குள்ள, நான் ஒரு நல்ல டிரெஸ்ஸைப் போட்டு ரெடியாகணும்.'
'ராஜை வேற பாக்கப் போறேன்... டீசண்டா இருக்குற மாதிரி ஒரு டிரெஸ்ஸ செலக்ட் பண்ணனும்.'
நான் என் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டுக்கிட்டே, என் வார்ட்ரோப்பைத் திறந்தேன்.
Part 240:
--------------
காலையில கண்ணு முழிக்கும்போது, ரூம்க்குள்ள வெயில் நல்லா பிரகாசமா அடிக்க ஆரம்பிச்சது.
நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்து, ஏசியோட அந்த சில்லுனு காத்தை என் முகத்துல உணர்ந்தேன்.
டைம் பாத்தா ஏழு மணியைத் தாண்டிடுச்சு.
வழக்கமா நான் ஆறு மணிக்கெல்லாம் எந்திரிச்சுடுவேன், ஆனா நேத்து நடந்த சம்பவங்கள் என் உடம்பை அவ்ளோ அசதியாக்கி இருந்துச்சு.
என் பக்கத்துல பாத்தேன், கார்த்திக் இன்னும் நல்லா தூங்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் முகத்தைப் பாக்கும்போது, நேத்து நைட் அவர் எங்கிட்ட சொன்ன அட்வைஸ் தான் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.
அவர் தூங்குறத பாத்து எனக்குள்ள ஒரு நக்கலான உணர்வுதான் வந்துச்சு.
'எப்படி இவரால மட்டும், இவ்ளோ நிம்மதியாத் தூங்க முடியுது?'னு என் மனசு கேட்டுச்சு.
நேத்து நைட் அவர் என் மேல காட்டுன ஒரு ஆச, அதுக்கப்புறம் உடனே வந்த அந்த 'போஸ்ட்-நட் கிளாரிட்டி'...
எல்லாமே என் மைண்ட்ல அப்படியே ரீவைண்ட் ஆகி ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள ஒரு விதமான குழப்பம், ஒரு சின்ன டிஸ்டர்பன்ஸ் இருந்துச்சு.
என் புருஷன் என்னைய தனக்கு நிகரா பாக்குறாரா, இல்ல அவருக்கான ஒரு வடிகாலாக மட்டும் பாக்குறாரானு எனக்குள்ள ஒரு கேள்வி வந்துச்சு.
ஆனா, இப்போதைக்கு இந்தக் குழப்பங்களை எல்லாம் மூட்டை கட்டி வைக்கணும்னு முடிவு பண்ணேன்.
பிரகாஷ்... ராஜ்...
எதை பத்தியும், யாரை பத்தியும் இப்போதைக்கு நெனக்கக் கூடாதுனு என் மனசுக்கு நானே ஒரு ஸ்ட்ரிக்ட்டான கமாண்ட் குடுத்துக்கிட்டேன்.
'போதும் பவி... நேத்து நடந்ததெல்லாம் நேத்தோட முடியட்டும், இப்போ நீ உன் வேலைய மட்டும் பாரு'னு எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டேன்.
மெதுவா பெட்ல இருந்து எந்திரிச்சேன்.
என் நைட்டி கொஞ்சம் கசங்கி, என் தொடை வரைக்கும் ஏறி இருந்துச்சு.
அதை மெதுவா இழுத்து விட்டுக்கிட்டு, என் தலைமுடியைக் கொண்டை போட்டுக்கிட்டேன்.
பாத்ரூம்க்குள்ள போய் முகத்தைக் கழுவிட்டு, கண்ணாடியில என் மூஞ்சியைப் பாத்தேன்.
என் கண்கள்ல ஒரு லேசான களைப்பு, ஆனா என் முகத்துல நேத்து அனுபவிச்ச சுகத்தோட குளோ இன்னும் இருந்துச்சு.
பல்லு தேய்ச்சுட்டு, நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.
வீடு ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.
காலைல இந்த அமைதி எனக்கு எப்பவுமே பிடிக்கும்.
ஸ்டவ்வை ஆன் பண்ணி, ஃபில்டர் காபிக்குப் பால் காய்ச்ச ஆரம்பிச்சேன்.
அதே நேரத்துல, பிரேக்ஃபாஸ்ட்க்கு இட்லி ஊத்தி வெச்சுட்டு, சட்னிக்கு ரெடி பண்ணேன்.
வெங்காயம் தக்காளி வதக்குறப்போ வர்ற அந்த வாசனை, என்னைய மறுபடியும் ஒரு நார்மலான வாழ்க்கைக்குக் கூட்டிட்டு வந்துச்சு.
இந்தச் சமையல், இந்த வீட்டு வேலைகள் எல்லாம் எனக்கு ஒரு தெரபி மாதிரி இருந்துச்சு.
என் மனசுக்குள்ள ஓடுற ஆசைகளையும், கற்பனைகளையும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு மறக்கடிக்க இது ரொம்ப உதவியா இருந்துச்சு.
நான் வேலையில ரொம்ப மும்முரமா இருந்தப்போ, ஹால்ல இருந்து சத்தம் கேட்டுச்சு.
திரும்பிப் பாத்தா, கார்த்திக் தூக்கக் கலக்கத்தோட, ஒரு கொட்டாவி விட்டுக்கிட்டே வந்துட்டு இருந்தாரு.
"குட் மார்னிங் பவி..."னு லேசா முனகுனாரு.
"குட் மார்னிங் கார்த்திக்... காபி கொண்டுவரேன்,"னு நான் சொன்னேன்.
அவர் நேராப் போய் சோஃபாவுல உக்காந்து, போனை நோண்ட ஆரம்பிச்சாரு.
நான் சூடான காபியைக் கொண்டு போய் அவர்கிட்ட குடுத்தேன்.
அவர் அந்தப் காபியை வாங்கி ஒரு சிப் பண்ணிட்டு, "குட் பவி"னு சொல்லிட்டு மறுபடியும் போனுக்குள்ள மூழ்கிட்டாரு.
நேத்து நைட் அவ்ளோ லெக்சர் குடுத்த மனுஷன், இப்போ எல்லாம் மறந்துட்டு, வழக்கம் போலத் தன் உலகத்துக்குள்ள போயிட்டாரு.
அவர் மூஞ்சியில நேத்து நைட் இருந்த அக்கறை இப்போ துளிகூட இல்ல.
கொஞ்ச நேரத்துல அவர் பாத்ரூம் போய்க் குளிச்சுட்டு, ஆபிஸ்க்கு ரெடியாகி வெளிய வந்தாரு.
"பவி... பிரேக்ஃபாஸ்ட் ரெடியா? மீட்டிங் இருக்கு சீக்கிரம் கிளம்பணும்,"னு அவர் அவசரப்படுத்தினாரு.
"இதோ எல்லாம் ரெடி கார்த்திக், டேபிள்ல வெச்சுட்டேன்,"னு சொல்லிட்டு நான் டைனிங் டேபிள்ல இட்லியும், சட்னியும் பரிமாறினேன்.
அவர் வந்து உக்காந்து, வேகவேகமாச் சாப்பிட ஆரம்பிச்சாரு.
நான் அவருக்கு ஆப்போசிட்ல உக்காந்து, அவர் சாப்பிடுறதையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் ஒரு கையில இட்லியைப் பிய்ச்சுச் சட்னியில தொட்டுச் சாப்பிட்டுக்கிட்டே, இன்னொரு கையில போனை ஸ்க்ரோல் பண்ணிட்டு இருந்தாரு.
"சட்னி நல்லா இருக்கு பவி,"னு அவர் போனைப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னாரு.
"தேங்க்ஸ் கார்த்திக்... மெதுவாச் சாப்பிடுங்க, டைம் இருக்கு,"னு நான் ஒரு அக்கறையோட சொன்னேன்.
எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல சாதாரண பேச்சு மட்டும்தான் போயிட்டு இருந்துச்சு.
"இன்னைக்கு கொஞ்சம் வேலை அதிகம் இருக்கும் பவி, நான் வர லேட் ஆகும்..."
"சரி கார்த்திக்"னு நான் தலையாட்டினேன்.
அவர் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, கை கழுவிட்டு வந்து, தன் லேப்டாப் பேக்கைச் சோஃபாவுல இருந்து எடுத்தாரு.
அவர் கிளம்பப் போறாருனு நெனச்சு, நானும் அவர் பின்னாடியே வாசல் வரைக்கும் போனேன்.
ஷூ போட்டுக்கிட்டு இருந்தவரு, திடீர்னு ஏதோ ஞாபகம் வந்த மாதிரி அப்படியே நின்னாரு.
அவர் முகத்துல ஒரு சின்ன யோசனை வந்துச்சு.
அவர் திரும்பி என்னையப் பாத்தாரு.
"பவி..."னு கூப்பிட்டாரு.
"சொல்லுங்க கார்த்திக்..."
"அது... நீ நேத்து செஞ்ச அல்வா இருக்குல்ல?"
அவர் எதார்த்தமா, அந்த வார்த்தையைக் கேட்டாரு.
"ஆ... ஆமாங்க கார்த்திக்..." நான் சொன்னேன்.
என் வாய் கொஞ்சம் உலர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.
"அதை மறக்காம ராஜ் சாருக்குக் குடுத்துடு."
அவர் சாதாரணமா,சொன்னாரு.
ஆனா எனக்குள்ள அது ஒரு பெரிய புயலையே உருவாக்குச்சு.
"அது... கார்த்திக்... அல்வா வந்து..." நான் வார்த்தைகளைத் தேடித் தவிச்சேன்.
என் கைகள் லேசா வியர்க்க ஆரம்பிச்சுது.
"என்ன பவி? இவ்ளோ தயங்குற? அவருக்காகதான செஞ்ச." அவர் என் முகத்தையே உத்துப் பாத்தாரு.
"ஆமா கார்த்திக்... ஆனா இன்னிக்கே கொடுக்கணுமா... நீங்க வாங்க ஈவினிங், நாம ரெண்டு பேரும் போய் கொடுத்துட்டு வந்துடலாம்".
எனக்கு இப்போ அவரை தனியா போய் பாக்க என்னவோ மாதிரி இருந்ததால, நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டு, ஏதோ ஒண்ண சொல்லி சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.
"அட, அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல பவி..." கார்த்திக் ரொம்ப ஈஸியாச் சொல்லிட்டாரு.
"ராஜ் சார் எவ்ளோ ஆசையா கேட்டாரு."
"நீ ஒண்ணும் யோசிக்காத, தனியாவே போய் கொடுத்துட்டு வா..."
அவர் வற்புறுத்திச் சொன்னாரு.
"அப்புறம்... ரேணுகாவும் வீட்லதான் இருப்பாங்கனு நெனைக்குறேன். போய் கொடுத்துட்டு மட்டும் வந்துடு. ஒர்ரி பண்ணாத."
அவர் அவ்ளோ ஆர்வமா சொன்னாரு.
எனக்குள்ள என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல.
'கார்த்திக், நீ என்னையக் கொண்டு போய் சிங்கத்துக் குகையில தள்ளப் பாக்குறனு உனக்குப் புரியல.'
'ரேணுகா வீட்ல இருப்பாங்களானு எனக்குத் தெரியாது, ஆனா ராஜ் கண்டிப்பா இருப்பாரு.'
'அவர் என்னைப் பாத்தா... என்னையே முழுசாச் சாப்பிடப் பாப்பாரு.'
ஆனா கார்த்திக் முன்னாடி என்னால எதுவுமே சொல்ல முடியல.
நான் மறுபடியும் மறுபடியும் மாட்டேன்னு சொன்னா, அவர் ஏதாது சொல்லுவாரு.
"சரிங்க... நான் வேலை முடிச்சுட்டு, ஃப்ரீயா இருக்குறப்போ போய் குடுத்துட்டு வர்றேன்,"னு சொல்லித் தலையாட்டினேன்.
"சரி, நான் கிளம்புறேன் பவி, லேட் ஆகுது."
அவர் என் தோள்ல லேசாத் தட்டிட்டு, வாசப்படியைத் தாண்டி வெளிய போனாரு.
அவர் போய் லிஃப்ட்க்காக வெயிட் பண்ற வரைக்கும் நான் வாசல்லயே நின்னு பாத்துட்டு இருந்தேன்.
லிஃப்ட் வந்து அவர் உள்ளே போனதும், நான் கதவை மூடி லாக் பண்ணேன்.
'அப்பாடா... இது என்ன கொடும, சும்மா வெளையாட்டுக்கு சொன்னதுலாம் செய்யணுமா.'
'ராஜ் என்ன ஹல்வா சாப்பிடவா கேட்டாரு, என் புண்டைய நக்கத்தான கேட்டாரு. இந்த மனுஷனுக்கு ஒன்னும் புரியாது'
'இப்போ ரேணுகா அக்கா வேற இருந்தாங்கன்னா என்ன பண்றது'
'கொடுக்கலைனு சொன்னா, இவர் வேற வந்து சும்மா கொஸ்டின்-ஆ கேட்டு தள்ளுவாரு'
சோ, நான் நிஜமாவே ஒரு அல்வாவை ரெடி பண்ணியாகணும்.
இல்லனா கார்த்திக் ஈவ்னிங் ஏதோ அவர் மேனேஜர்-அ நான் மதிக்கலங்கற மாதிரி நெனைப்பாரு.
அதைவிடப் பெரிய பிரச்சனை... அந்த அல்வாவைக் கொண்டு போய் ராஜ்கிட்ட குடுக்கணும்.
அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பை உண்டாக்குச்சு.
வீட்டுக்குள்ள இப்போ பழையபடி அந்த அமைதி, அந்தத் தனிமை திரும்பவும் வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.
நான் கிச்சன்ல மீதி இருந்த வேலைகளை எல்லாம் மெதுவாச் செஞ்சு முடிச்சேன்.
பாத்திரங்களை எல்லாம் கழுவி வெச்சுட்டு, ஸ்டவ்வைத் தொடைச்சேன்.
கிச்சன் வேலை எல்லாம் முடிஞ்சதும், என் உடம்புல ஒரு லேசான பிசுபிசுப்பு இருந்துச்சு.
சமையல் செஞ்ச சூடு, என் உடம்புக்குள்ள இருந்த அந்த லேசான அசதி... எல்லாம் ஒண்ணு சேர்ந்து என்னைய ரொம்ப டயர்டாக்கி இருந்துச்சு.
ஒரு நல்ல, சூடான குளியல் எனக்கு இப்போ ரொம்பத் தேவையா இருந்துச்சு.
நான் நேரா பெட்ரூம்க்குப் போய், என் டிரஸ் எல்லாம் கழட்டி வீசுனேன்.
அந்தப் பழைய நைட்டியை உருவிப் போட்டுட்டு, என் உடம்பை ஒரு தடவை கண்ணாடியில பாத்தேன்.
என் முலைகள், என் இடுப்பு, என் வளைவுகள்... எல்லாமே பாக்க அழகா இருந்துச்சு.
பிரகாஷ் பண்ணுன சேட்டை-னால, உடம்பு பூரா லவ் பைட்ஸ் இருக்கும்னு நெனச்சேன், ஆனா அதுலாம் பெருசா ஒன்னும் தெரியல.
அதான் கார்த்திக் நேத்து நைட் ஏதும் கேக்கல போல.
நான் அப்படியே பாத்ரூம்க்குள்ள போய், ஷவரை ஆன் பண்ணேன்.
தண்ணி நல்லா மிதமான சூட்டுல இருந்துச்சு.
அந்தச் சூடான தண்ணி என் தலைமுடி வழியா இறங்கி, என் கழுத்து, என் மார்பகங்கள், என் இடுப்புனு என் உடம்பு முழுக்கப் பரவி வழிஞ்சுது.
தண்ணி என் உடம்புல படும்போது, அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு.
சோப்பைக் கையில எடுத்து, நல்லா நுரை வர வரைக்கும் தேய்ச்சு, என் உடம்பு முழுக்க மெதுவாப் பூசுனேன்.
நான் நல்லாத் தண்ணிய ஊத்தி, என் உடம்புல இருக்குற எல்லா அழுக்கையும், எல்லா வாசனையையும் சுத்தமாகக் கழுவினேன்.
ரொம்ப நேரம், எந்த அவசரமும் இல்லாம, நிதானமா நான் குளிச்சேன்.
அந்தக் குளியல் எனக்கு ஒரு புது எனர்ஜியைக் குடுத்துச்சு.
தண்ணியை நிறுத்திட்டு, ஒரு பெரிய, சாஃப்ட்டான வெள்ளை நிற டவலை எடுத்தேன்.
அந்த டவலை என் உடம்பைச் சுத்தி, என் முலைகளுக்கு மேல ரொம்ப டைட்டா, இறுக்கிக் கட்டிக்கிட்டேன்.
அந்த டவல் என் முலைகளை அழுத்திப் பிடிச்சு, என் தொடைக்குக் கொஞ்சம் மேல வரைக்கும் மட்டும் மறைச்சிருந்துச்சு.
என் தலைமுடியில இருந்து தண்ணி சொட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் ஒரு சின்ன டவலால என் முடியைத் துடைச்சுக்கிட்டே, பாத்ரூம் கதவைத் திறந்துக்கிட்டு வெளிய வந்தேன்.
என் ஈரமான உடம்போடும், வெறும் டவலோடும் நான் பெட்ரூம்க்குள்ள காலெடுத்து வெச்சேன்.
-------------
Part 241:
-------------
ரூம்க்குள்ள ஏசி சில்லுனு இருந்துச்சு.
என் தலைமுடி ஈரத்துல ஒட்டிக்கிட்டு, அதுல இருந்து ரெண்டு மூணு சொட்டுத் தண்ணி என் கழுத்து வழியா எறங்கி நெஞ்சுக்குள்ள போச்சு.
டவல் என் முலைகளுக்கு மேல ரொம்ப டைட்டா இறுக்கி கட்டியிருந்தேன்.
நான் நேராப் போய் டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடி முன்னாடி நின்னேன்.
என் முகத்துல இருந்த அந்தப் புதுப் பொலிவை நானே கொஞ்ச நேரம் ரசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அப்போ... என் போன் வைப்ரேட் ஆகுற சத்தம் கேட்டுச்சு.
கட்டிலுக்கு மேல கிடந்த என் மொபைல் 'ட்ர்ர்ர்... ட்ர்ர்ர்...'னு அதிர்ந்துச்சு.
யாரா இருக்கும் இந்த நேரத்துலனு நெனச்சுக்கிட்டே, நான் மெதுவா நடந்து போய் போனைக் கையில எடுத்தேன்.
ஸ்க்ரீன்ல பாத்தேன்.
'பிரகாஷ்'.
அந்தப் பேரைப் பாத்ததும் என் நெஞ்சு 'திக்'குனு அடிச்சுது.
என் புருவங்கள் ரெண்டும் லேசா சுருங்குச்சு.
'என்ன இது... இவன் எதுக்கு இப்போ கால் பண்றான்?'
என் மனசுக்குள்ள ஒரு குழப்பம் வந்துச்சு.
டைம் பாத்தேன்...
அப்போ எனக்கு ஒரு விஷயம் சட்டுனு புரிஞ்சுது.
கார்த்திக் ஆபிஸ் போறத இவன் பாத்துருப்பான்.
இப்போ யாரும் இருக்க மாட்டாங்கன்னு நெனச்சு, எனக்கு கால் பண்றான்.
'எவ்ளோ உன்னிப்பா கவனிச்சுட்டு இருக்கான் பாரு...'
'ஆனா, இது சரியில்ல பவி...'னு எனக்குள்ள தோணுச்சு.
'அவன இப்படியே விட்டா, அது ரொம்பத் தப்பாப் போயிடும்.'
'அவனுக்கு எப்பலாம் தோணுதோ, அப்போலாம் கால் பண்ணுவான் போல.'
'அவன் இஷ்டத்துக்கு விட்டோம்னா, அப்புறம் கண்ட்ரோல் மொத்தமா அவன்கிட்ட போயிடும்.'
'என்ன தப்பு பண்ணாலும், லிமிட்ட நாம தான் செட் பண்ணனும்.'
'அவனுக்கு எந்த அளவுக்கு எடம் குடுக்கணுமோ, அந்த அளவுக்குத் தான் குடுக்கணும்.'
'அவன் கால் பண்ண உடனே நாம குழைஞ்சு போய் பேசுனா, அவனுக்குத் திமிர் வந்துரும்.'
'அவன கண்ட்ரோல்லயே வெச்சுக்கணும்... அவன் எப்பவும் என்ன கெஞ்சுற மாதிரி தான் இருக்கணும்.'
என் மனசு ரொம்பத் தெளிவா யோசிச்சுது.
அதனால, இப்போ அவன் காலை அட்டென்ட் பண்ணி, அவனுக்கு ஒரு டோஸ் குடுக்கணும்னு முடிவு பண்ணேன்.
போன் இன்னும் வைப்ரேட் ஆகிக்கிட்டே தான் இருந்துச்சு.
நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.
போனை ஸ்வைப் பண்ணி அட்டென்ட் பண்ணேன்.
காதுல வெச்சேன்.
"ஹலோ..."
நான் கொஞ்சம் கோவமா பேசுற மாதிரி பேசுனேன்.
மறுமுனையில ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அமைதி.
"பவி..."
பிரகாஷோட வாய்ஸ், இப்போ லேசாப் பம்முன மாதிரி கேட்டுச்சு.
"என்ன பிரகாஷ்? என்ன பழக்கம் இது?"
நான் சட்டுனு, அவன் எதிர்பார்க்காத மாதிரி, கோபமாக் கேட்டேன்.
"ப... பவி... என்ன ஆச்சு?"
அவன் கொஞ்சம் பதறிப் போய்க் கேட்டான்.
நான் என் குரலை இன்னும் கொஞ்சம் சீரியஸா மாத்திக்கிட்டேன்.
"என்ன ஆச்சா? எதுக்கு கால் பன்னிருக்க?"
"உன்னோட இஷ்டத்துக்கு கூப்புடுவியா?"
நான் அவனைக் கன்னாபின்னானு திட்டுனேன்.
"சாரி... அது..."
"என்ன சாரி? ஒரு மெசேஜ் பண்ணி, 'ஃப்ரீயா, கால் பண்ணலாமா?'னு கேக்க மாட்டீயா?"
"உனக்கு தோணுனப்போலாம் அப்படியே கால் பண்ணுவியா?"
நான் கொஞ்சம் கூட இரக்கமே இல்லாமப் பேசுனேன்.
"இல்ல பாவி... சார் இப்பதான் வெளிய போனாரு..."
"அதான் நீ ஃப்ரீயா இருப்பனு நெனச்சுக் கால் பண்ணேன்."
அவன் மெதுவா, தன் தப்பை ஒத்துக்கிட்டு ஒரு மாதிரி சொன்னான்.
அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு புன்னகை பூத்துச்சு.
'கரெக்ட்டாத் தான் கெஸ் பண்ணிருக்கேன்.'
ஆனா நான் என் கோபத்தைக் குறைக்கல.
"அவரு வெளிய போனா நான் உடனே ஃப்ரீயா இருப்பேனா என்ன?"
"நீ உடனே கூப்பிடணுமா என்ன? நான் என்ன உனக்காக ஏங்கிட்டு இருக்கன்னு நினைச்சுட்டு இருக்கியா? நான் இப்போ தான் குளிச்சுட்டு வந்தேன்"
என் கோபத்துக்கு நடுவுல, அவனுக்கு நான் இப்போதான் குளிச்சுட்டு வந்தேன்னு வேற சொல்லிட்டேன்.
நான் இப்போதான் குளிச்சுட்டு வந்துருக்கேங்கிறத கேட்டதும், அந்தப் பக்கம் அவன் குரல் மாறுனத நான் கவனிச்சேன்.
அவன் மனசுக்குள்ள என்ன ஓடும்னு எனக்குத் தெரியும்.
"சாரி பவி... நிஜமாவே தப்பு தான்..."
"நான் டிஸ்டர்ப் பண்ணிருக்கக் கூடாது."
"நான் அப்புறமா மெசேஜ் பண்றேன்."
அவன் டீசண்டா, அதே சமயம் பயந்து போய் போனை வைக்கப் பாத்தான்.
நான் அவன ரொம்பத் திட்டிட்டோம்னு எனக்கு ஒரு செகண்ட் தோணுச்சு.
நான் தான் கண்ட்ரோல்ல இருக்கணும்னு நெனச்சேன், அது இப்போ கரெக்டா ஒர்க் அவுட் ஆயிடுச்சு.
அவன் பயந்து பம்முனதே எனக்குப் போதுமானதா இருந்துச்சு.
"சரி, பரவால்ல... பண்ணது பண்ணிட்ட, இப்போ சொல்லு என்ன விஷயம்?"
நான் என் குரல்ல இருந்த அந்த கோபத்தை குறைச்சுட்டு, கொஞ்சம் நார்மலா பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"அது... ஒன்னுமில்ல பவி."
"பின்ன எதுக்கு கால் பண்ண?"
"சும்மா... உன் வாய்ஸ கேக்கணும் போல இருந்துச்சு... அதான்..."
அவன் தயங்கித் தயங்கி, ஆனா ஒரு விதமான ஆசையோட சொன்னான்.
அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பட்டாம்பூச்சி பறந்த மாதிரி இருந்துச்சு.
ஒரு பொண்ணுக்கு வேற என்ன வேணும்?
அவ குரலைக் கேக்கணும்னு ஒரு ஆம்பளை துடிச்சுப் போய்க் கால் பண்றான்.
அதுவும் அவளோட புருஷன் வெளிய போன அடுத்த நிமிஷமே.
என்னதான் அவன் ஒரு வாட்ச்மேனா இருந்தாலும், அவன் எங்கிட்ட காட்டுற அன்பு எனக்கு ரொம்பவே பிடிச்சிருந்துச்சு.
ஆனா நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "என் வாய்ஸ்ல அப்படி என்ன இருக்குனு இவ்ளோ அவசரமாப் போன் பண்ற நீ?"னு கேட்டேன்.
"உன் வாய்ஸ் மட்டுமில்ல... நீ எனக்கு எவ்ளோ ஸ்பெஷல்னு உனக்கு தெரியும்ல?"
அவன் குரல் இப்போ கொஞ்சம் கரகரனு, ரொமான்டிக்கா மாறுச்சு.
"நேத்து நடந்தத என்னால இன்னும் மறக்கவே முடியல பவி..."
அவன் அடுத்த கட்டத்துக்குப் பேச்சைக் கொண்டு போகப் பாத்தான்.
"பிரகாஷ்... அதெல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்..."
நான் சட்டுனு அவனோட அந்த ரொமான்ஸ் மூடை கட் பண்ணேன்.
ஏன்னா இப்போ எனக்கு ரொமான்ஸ் பண்றதுக்கு டைம் இல்லை.
என் தலைக்கு மேல ஒரு பெரிய கத்தி தொங்கிக்கிட்டு இருக்கு.
கார்த்திக் வெளிய போறதுக்கு முன்னாடி சொல்லிட்டுப் போன அந்த 'அல்வா' பிரச்சனை என் மைண்ட்ல ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.
இப்போ நான் நிஜமாவே ஒரு அல்வாவ ரெடி பண்ணியாகணும்.
அதுவும் சும்மா கிடையாது, 'தேன் அல்வா' வேற.
"எனக்கு இப்போ ஒரு முக்கியமான வேல இருக்கு பிரகாஷ்..."
நான் ரொம்பச் சாதாரணமா, ஒரு எதார்த்தமான குரல்ல சொன்னேன்.
"சொல்லு பவி... என்னால முடிஞ்சா ஹெல்ப் பண்ணுறேன்"
அவன் உடனே ஆக்ஷன் மோடுக்கு வந்தான்.
"உனக்கு இங்க சுத்தி இருக்குற கடைகள் எல்லாம் நல்லாத் தெரியும்ல?"
நான் மெதுவாப் பேச்சை ஆரம்பிச்சேன்.
"எல்லாக் கடையும் தெரியும் பவி... நீ என்னனு சொல்லு, நான் வாங்கிட்டு வந்து தர்றேன்."
அவன் ரொம்ப நம்பிக்கையாச் சொன்னான்.
"அது... இங்க பக்கத்துல எங்கயாச்சும் நல்ல அல்வா கிடைக்குமா பிரகாஷ்?"
நான் கேட்டேன்.
"அல்வாவா?" அவன் குரல்ல ஒரு ஆச்சரியம்.
"ஆமா..."
"எதுக்கு பவி?"
அவன் கொஞ்சம் குழப்பமாக் கேட்டான்.
நான் மனசுக்குள்ளயே என் தலையில அடிச்சுக்கிட்டேன்.
'அட... உனக்கு என்ன சொல்லி புரிய வெப்பேன்?'
அதோட காரணமெல்லாம் இவன்கிட்ட நான் சொல்ல முடியுமா?
"எனக்கு இப்போ ஒரு நல்ல அல்வா வேணும்."
"அதுவும் சாதாரண அல்வா இல்ல... தேன் அல்வா மாதிரி..."
"நல்லா குவாலிட்டியா இருக்குற ஸ்வீட் ஷாப் இங்க பக்கத்துல ஏதாச்சும் இருக்கா?"
பிரகாஷ் கொஞ்ச நேரம் யோசிச்சான்.
"ம்ம்... இருக்கு."
"மெயின் ரோடுல இருந்து ஒரு ரெண்டு கிலோமீட்டர் தள்ளிப் போனா, ஒரு பெரிய ஸ்வீட் கடை இருக்கு."
"அங்க நீ கேக்குற மாதிரியே ஒரிஜினல் திருநெல்வேலி அல்வா கிடைக்கும்."
"நெய்ல செஞ்சது, டேஸ்ட்டா இருக்கும்."
"அப்படியா? சூப்பர்..."
"எனக்கு அது வேணுமே..."
"நான் இப்போ குளிச்சுட்டுத் தான் வந்தேன், இன்னும் டிரஸ் கூட போடல, இப்போ என்னால உடனே வெளிய போக முடியாது."
"அதுவும் இல்லாம, நடந்து இல்லனா, ஆட்டோல தான் போகணும்."
நான் என் நிலைமைய பாவமா எடுத்துச் சொன்னேன்.
"அட என்ன பவி நீ, நான் இருக்கும்போது நீ எதுக்கு போகணும்?"
"நீ வீட்லயே இரு, உனக்கு எவ்ளோ வேணும்னு சொல்லு."
அவன் உடனே எனக்கு ஹெல்ப் பண்ண முன்வந்தான்.
"ஒரு அரை கிலோ இருந்தாப் போதும் பிரகாஷ்... ஆனா எனக்கு ரொம்ப அர்ஜென்ட்டா வேணுமே."
"சரி பவி, நீ கவலைப் படாத..."
அவன் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, அவன் பேக்ரவுண்ட்ல யாரோ சத்தமாப் பேசுற மாதிரி எனக்குக் கேட்டுச்சு.
"ஏய் பிரகாஷ்! இங்க வா... மோட்டார் ரூம்ல போய் என்ன பிரச்சனைனு பாரு..."
யாரோ ஒருத்தர் கத்துறது போன் வழியா என் காதுல விழுந்துச்சு.
பிரகாஷ் உடனே, "இதோ வர்றேன் சார்..."னு போனைப் பொத்திக்கிட்டுப் பதில் சொன்னான்.
அப்புறம் எங்கிட்ட வந்து, "பவி..."னு ரொம்ப மெதுவா, கொஞ்சம் தவிப்போட கூப்பிட்டான்.
"என்ன பிரகாஷ்?"
நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.
"அது... அப்பார்ட்மெண்ட் செக்ரட்டரி கூப்பிடுறாரு மேடம்."
"ஏதோ பைப் லைன்ல பிரச்சனையாம், தண்ணி வரலனு கம்ப்ளைன்ட்."
"ப்ளம்பரை வர வெச்சு அதச் சரி பாக்கணும்..."
"அவர் என்னையத் தான் கூடவே இருந்து பாத்துக்கச் சொல்றாரு."
அவன் தன் நிலைமைய ரொம்பச் சங்கடமாச் சொன்னான்.
அவன் அப்படிச் சொன்னதும், எனக்கு என்னமோ மாதிரி ஆயிடுச்சு.
'ஐயையோ... இப்போ பார்த்து இவனுக்கு ஒரு வேலையா?'
'இவன் போய் வாங்கிட்டு வருவான்னு தான நிம்மதியா இருந்தேன்.'
நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.
"அப்படியா பிரகாஷ்... இப்போ நீ அங்க போகணுமா?"
நான் சோகமா, ஒரு மாதிரி ஏக்கத்தோட கேட்டேன்.
என் குரல்ல இருந்த அந்த ஏமாற்றத்த அவனால போன்லேயே உணர முடிஞ்சுதுனு நினைக்கிறேன்.
"ஆமா... நான் அங்கேயே நிக்கணும், இல்லனா அவர் கத்துவாரு."
அவன் வருத்தமாச் சொன்னான்.
"சரி... பரவால்ல விடு பிரகாஷ்."
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டுச் சொன்னேன்.
"நீ உன் டியூட்டியப் பாருங்க... அதான் முக்கியம்."
"நான் ஏதாச்சும் ஆன்லைன்ல ஆர்டர் பண்ணிக்கலாமானு பாக்குறேன்."
"இல்லனா, நானே ஆட்டோ பிடிச்சுப் போய் வாங்கிட்டு வர்றேன்."
நான் அவனுக்குத் தொந்தரவு குடுக்கக் கூடாதுனு டீசண்டா விலகுனேன்.
உண்மையில, ஆன்லைன்ல தேடினா அவ்ளோ குவாலிட்டியா கிடைக்குமானு எனக்குத் தெரியல.
ஆனா நான் பிரகாஷை வற்புறுத்த விரும்பல.
ஆனா, என் குரல்ல இருந்த அந்த ஏமாற்றம், அவன ஏதோ பண்ணிடுச்சு.
"பவி..." அவன் குரல் இப்போ ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா வந்துச்சு.
"என்ன பிரகாஷ்?"
"நான் என்ன உங்கிட்ட சொல்லிருக்கேன்?"
அவன் அதிகாரமா, ஆனா அதே சமயம் ஒரு அன்போட கேட்டான்.
"என்ன சொன்ன?"
"நான் இருக்கேன்ல, எந்த உதவியா இருந்தாலும் செய்வேன்னு சொல்லிருக்கன்ல?"
அவன் வார்த்தைகள்ல ஒரு ஆச இருந்துச்சு.
"இல்ல பிரகாஷ்... நீ டியூட்டில இருக்க..."
"உனக்கு எதுக்கு ரிஸ்க், பரவால்ல விடு."
நான் மறுபடியும் அவனத் தடுத்தேன்.
"அதெல்லாம் நான் பாத்துக்குறேன்."
"உனக்கு அல்வா அர்ஜென்ட்டா வேணும், அவ்ளோ தான?"
அவன் கூலா கேட்டான்.
"ஆமா... ஆனா..."
"எந்த ஆனா ஊனாவும் இல்ல பவி."
"நான் இங்க ப்ளம்பர் கிட்ட வேலையக் குடுத்துட்டு, செக்ரட்டரி கண்ணுல மண்ணைத் தூவிப்புட்டு, என் ஸ்கூட்டி எடுத்துட்டு போய்ட்டு வந்துடுறேன்."
"ஒரு பத்து நிமிஷம்... நீ கேட்ட அந்த தேன் அல்வா உன் கைல இருக்கும்."
அவன் நான் சும்மா கேட்டதுக்கு, இப்படிலாம் பண்றதபாக்கும்போது எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.
"பிரகாஷ்... வேணாம் விடு? உன்ன சத்தம் போட போறாங்க?"
நான் உண்மையான அக்கறையோட கேட்டேன்.
"உனக்காக நான் என் உசுரையே குடுப்பேன் பவி... இந்த அல்வாலாம் ஒரு மேட்டரா?"
அவன் சினிமா ஹீரோ மாதிரி ஒரு டயலாக் விட்டான்.
அந்த டயலாக் ரொம்பக் கிரிஞ்சா இருந்தாலும், எனக்கு அதக் கேக்க ஸ்வீட்டா இருந்துச்சு.
"ஐயோ... சரி சரி, ரொம்பப் பில்டப் பண்ணாத."
"நீ போய் வாங்கிட்டு வா."
நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.
"நான் வாங்கிட்டு நேரா உன் வீட்டுக்கே வந்து தர்றேன்டி."
அவன் குரல்ல ஒரு லேசான குறும்பு வந்துச்சு.
நான் என் டவலோட முடிச்சைப் பிடிச்சுக்கிட்டே, "ஹலோ... நீ வெயிட் பண்ணு, நான் காசு கொண்டு வர்றேன்."னு சொன்னேன்.
"காசுலாம் விடு... நான் வாங்கிட்டு வர்றேன், நீ கதவைத் தொறந்து வாங்கு, அது போதும்."
அவன் என்னையப் பாக்குற ஆசையில அப்படிச் சொல்றான்னு எனக்குத் தெரியும்.
"சரி... நீங்க முதல்ல வாங்கிட்டு வா, அப்புறம் பாக்கலாம்."
நான் சாஃப்ட்டாச் சொல்லிட்டு, போனை கட் பண்ணேன்.
போனை பெட்ல தூக்கிப் போட்டுட்டு, நான் ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டேன்.
'அப்பாடா... ஒரு பிரச்சனை சால்வ் ஆச்சு.'
ஆனா அடுத்த பிரச்சனை, அதைவிடப் பெரிய பிரச்சனை காத்துக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.
ராஜ்.
இப்போ நான் தனியா அவர் வீட்டுக்குத் தேடிப் போனா, அவர் என்னையச் சும்மா விடுவாரா?
கண்டிப்பா விட மாட்டாரு.
அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள நடுக்கத்தையும், த்ரில்லையும் கொண்டு வந்துச்சு.
என் புண்டை மறுபடியும் லேசாக் கசிய ஆரம்பிக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.
'பவி... உன் வாழ்க்கை எப்படி மாறிக்கிட்டு இருக்குனு பாத்தியா?'
ஒரு பக்கம், என் மேல உயிரா இருக்குற, எனக்காக என்ன வேணாலும் செய்ற ஒரு வாட்ச்மேன்.
இன்னொரு பக்கம், என் உடம்பைத் தன் கண்ட்ரோல்ல வெச்சுக்கத் துடிக்குற என் அப்பா வயசுல இருக்குற ஒரு பெரிய மனுஷன்.
நடுவுல, இது எதுவுமே தெரியாம, ஏதோ அல்வாவைப் பத்தி மட்டுமே கவலைப்படுற என் அப்பாவியான புருஷன்.
இந்த மூணு பேருக்கும் நடுவுல, என் வாழ்க்கை ஒரு பெரிய விளையாட்ட விளையாடிக்கிட்டு இருக்கு.
நான் மெதுவா டிரெஸ்ஸிங் டேபிள் கண்ணாடில என்னையே உத்துப் பாத்தேன்.
என் ஈர முடி, என் கழுத்து, என் நெஞ்சுல லேசாத் தெரியுற அந்தப் பள்ளம்.
நான் அவ்ளோ அழகா இருக்கேன்னு எனக்கே தோணுச்சு.
நான் சீப்ப எடுத்து என் முடியைச் சிக்கெடுக்க ஆரம்பிச்சேன்.
'சரி, பிரகாஷ் அல்வாவைக் கொண்டு வர்றதுக்குள்ள, நான் ஒரு நல்ல டிரெஸ்ஸைப் போட்டு ரெடியாகணும்.'
'ராஜை வேற பாக்கப் போறேன்... டீசண்டா இருக்குற மாதிரி ஒரு டிரெஸ்ஸ செலக்ட் பண்ணனும்.'
நான் என் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டுக்கிட்டே, என் வார்ட்ரோப்பைத் திறந்தேன்.
14-08-2026, 11:38 PM
-------------
Part 242:
-------------
நான் என் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டுக்கிட்டே, என் வார்ட்ரோப்பைத் திறந்தேன்.
உள்ள வரிசையா அடுக்கி வெச்சுருந்த என்னோட புடவைகள் எல்லாம் என்னையப் பாத்துச் சிரிச்சுது.
என் கைகள் மெதுவா வார்ட்ரோப்ல இருந்த ஒரு காட்டன் புடவை மேல போச்சு.
அது ஒரு வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.
அதுல சின்னச் சின்னதா வெள்ளை நிறப் பூக்கள் போட்ட டிசைன்.
பாக்க சிம்பிளா, ரொம்ப டீசண்டா இருக்கும்.
ஆனா அந்தப் புடவையோட ஸ்பெஷாலிட்டி என்னன்னா, அது லேசா ட்ரான்ஸ்பரண்டா இருக்கும்.
உடம்போட ஒட்டி, என் அழகை ஒரு மெல்லிய திரைக்குப் பின்னாடி காட்டுற மாதிரி ஒரு மாயையை உருவாக்கும்.
'இதுதான் இன்னைக்குக் கரெக்ட்'னு என் மனசு சிக்னல் குடுத்துச்சு.
அந்தப் புடவையையும், அதுக்கு மேட்ச்சான பிளவுஸையும் வெளிய எடுத்தேன்.
அப்புறம் உள்ள போடுறதுக்காக, ஒரு லைட் ப்ளூ கலர் பிரா, பேண்ட்டி செட் எடுத்தேன்.
வார்ட்ரோப்பைச் சாத்திட்டு, மறுபடியும் கண்ணாடி முன்னாடி வந்து நின்னேன்.
என் உடம்புல சுத்தியிருந்த அந்த ஈர டவலை லேசா முடிச்சவுத்து, கீழ விட்டேன்.
டவல் தரையில விழுந்ததும், என் முழு உடம்பும் அந்த ஏசி காத்துல சில்லுனு ஆச்சு.
நான் மெதுவா பேண்ட்டிய எடுத்து, என் கால்கள் வழியா மாட்டி, இடுப்பு வரைக்கும் ஏத்தி விட்டேன்.
அது என் இடுப்புச் சதையோட கச்சிதமாப் பொருந்தி, என்னோட அந்தத் தேன் கிண்ணத்தை ரொம்பச் சாஃப்ட்டா மூடிக்கிச்சு.
அப்புறம் அந்தப் பிராவை எடுத்து, என் முலைகளுக்கு சப்போர்ட்டா மாட்டி, பின்னாடி ஹூக் போட்டேன்.
அந்தப் பிராவுக்குள்ள என் முலைகள் கச்சிதமா உக்காந்ததும், அதுக்கு ஒரு புது வடிவம் கிடைச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
அடுத்து, அந்த நீல நிறப் பாவாடையை எடுத்து உடுத்தினேன்.
பாவாடை நாடாவை என் தொப்புளுக்குக் கொஞ்சம் கீழ இறக்கி, டைட்டா முடிச்சுப் போட்டேன்.
அந்த முடிச்சு விழுந்த எடம், என் இடுப்போட வளைவை இன்னும் கொஞ்சம் தூக்கிக் காட்டுச்சு.
அடுத்து அந்த பிளவுஸை எடுத்து மாட்டுனேன்.
அது கொஞ்சம் டீப் நெக் வெச்ச பிளவுஸ்.
பின்னாடி நல்லா எறக்கமா, முன்னாடி என் நெஞ்சோட பள்ளம் லேசாத் தெரியுற மாதிரி ஒரு டிசைன்.
ஒவ்வொரு ஹூக்கா நான் போடும்போது, என் முலைகள் ரெண்டும் ஒண்ணோட ஒண்ணு இடிச்சுக்கிட்டு, அந்தப் பள்ளம் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாத் தெரிஞ்சுது.
பிளவுஸ் என் உடம்போட அவ்ளோ டைட்டா, ஒரு செகண்ட் ஸ்கின் மாதிரி ஒட்டிக்கிச்சு.
கடைசியா, அந்தப் புடவையைக் கையில எடுத்தேன்.
காட்டன் புடவை கட்டுறதுல இருக்குற அந்த ஒரு ஃபீலே தனி தான்.
மெதுவா ஒவ்வொரு சுத்தா சுத்தி, என் இடுப்புல சொருகுனேன்.
முன்பக்கக் கொசுவத்தை ரொம்ப நேர்த்தியா, ஒவ்வொரு மடிப்பா எடுத்து என் தொப்புளுக்குக் கீழ சொருகி விட்டேன்.
அந்தப் புடவை காட்டன்ங்குறதால, கொஞ்சம் கூட விலகாம அப்படியே என் இடுப்புச் சதையப் பிடிச்சுக்கிச்சு.
அப்புறம் முந்தானையை எடுத்து, ஒரு சிங்கிள் ப்ளீட் மாதிரி, கொஞ்சம் லூசா என் இடது தோள்பட்டை மேல போட்டேன்.
அந்த முந்தானை என் நெஞ்சை முழுசா மறைக்காம, என் வலது பக்க முலையோட பாதிப் பள்ளத்தை லேசா வெளிக் காட்டுச்சு.
நான் சேஃப்டி பின் எடுத்து முந்தானையை குத்திட்டு, ஒரு அடி பின்னாடி போய்க் கண்ணாடிய முழுசாப் பாத்தேன்.
என் முகத்துல ஒரு பெரிய ஆச்சரியம்.
நானா இது?
கண்ணாடியில தெரிஞ்ச அந்தப் பவித்ரா, கியூட்டா, ஹோம்லியா இருந்தா.
ஆனா அதே சமயம்...
அந்த லேசான ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவை வழியாத் தெரிஞ்ச என் இடுப்பு, தொப்புள் குழி...
டைட்டான பிளவுஸ்ல முட்டிக்கிட்டு நின்ன என் முலைகள்...
எல்லாமே என்னைய ஹாட்டா, செக்ஸியா காட்டுச்சு.
எந்த ஒரு ஆம்பள பாத்தாலும், ஒரு நிமிஷம் மூச்சு நின்னு போற அளவுக்கு ஒரு போதையான லுக்.
என் தலைமுடி இன்னும் கொஞ்சம் ஈரமாத் தான் இருந்துச்சு.
அதை அப்படியே ஃப்ரீ ஹேரா, கொஞ்சம் சிதறுன மாதிரி முதுகுல விட்டுக்கிட்டேன்.
நெத்தியில ஒரு சின்ன பொட்டு வெச்சுக்கிட்டேன்.
உதட்டுக்கு எந்த லிப்ஸ்டிக்கும் போடல, லேசா ஒரு லிப் பாம் மட்டும் தடவிக்கிட்டேன்.
அவ்ளோதான், என் மேக்கப் முடிஞ்சுது.
இப்போ நான் போய் அந்த அல்வாவை மட்டும் வாங்கணும், அப்புறம் நேரா 10th ஃப்ளோர் போகணும்.
நான் என் மொபைலை எடுத்து டைம் பாத்தேன்.
நான் குளிச்சுட்டு வந்து, ட்ரெஸ் மாத்தி, ரெடியாகி ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் ஓடிடுச்சு.
பிரகாஷ்கிட்ட போன் பேசி முடிச்சு, கால் மணி நேரத்துக்கு மேல ஆகப்போகுது.
'இன்னும் என்னடா இவனைக் காணோம்? பத்து நிமிஷத்துல வர்றேன்னு சொன்னானே...'
என் மனசுக்குள்ள ஒரு தவிப்பு வர ஆரம்பிச்சுது.
நான் ஹாலுக்கும், பெட்ரூம்க்கும் மெதுவா நடந்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
'ஒருவேளை செக்ரட்டரி இவனைப் போக விடாம வேலையில மாட்டி விட்டுட்டானோ?'
'இல்லனா டிராஃபிக்ல ஏதாச்சும் மாட்டிக்கிட்டானோ?'
என் மனசு பலவிதமா யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் சோஃபாவுல உக்காந்து, மறுபடியும் போனை எடுத்துப் பிரகாஷுக்கு ஒரு மெசேஜ் போடலாமானு யோசிச்சேன்.
அப்போ... கரெக்டா என் போன் மறுபடியும் வைப்ரேட் ஆச்சு.
'ட்ர்ர்ர்... ட்ர்ர்ர்...'
ஸ்க்ரீன்ல பாத்தேன். பிரகாஷ் தான் காலிங்.
'அப்பாடா... வந்துட்டான் போல, கீழ இருந்து கால் பண்றான்'னு நெனச்சுக்கிட்டு...
முகத்துல ஒரு சந்தோஷமான புன்னகையோட போனை அட்டென்ட் பண்ணேன்.
"ஹலோ பிரகாஷ்... வந்துட்டீயா?"
நான் இயல்பா, ஒரு ஆர்வத்தோட கேட்டேன்.
ஆனா மறுமுனையில அவன் குரல் அவ்ளோ உஷாரா இல்ல.
"பவி..."
அவன் குரல்ல ஒரு தயக்கம், ஒரு கில்டி ஃபீல் இருந்துச்சு.
அவன் அப்படிப் பேசுனதும் என் சந்தோஷம் சட்டுனு குறைஞ்சு, புருவம் சுருங்குச்சு.
"என்ன பிரகாஷ்? என்ன ஆச்சு? அல்வா வாங்கலயா?"
நான் பதற்றமாக் கேட்டேன்.
"இல்ல... அல்வாலாம் வாங்கிட்டேன்... திருநெல்வேலி அல்வா தான், சூப்பரா இருக்கு..."
அவன் கொஞ்சம் இழுத்தான்.
"அப்புறம் என்ன பிரகாஷ்?"
நான் அவசரமாப் பேசுனேன்.
"அது... அது வந்து..."
அவன் ஏதோ சொல்ல முடியாமத் தவிச்சான்.
"என்ன பிரகாஷ், சுத்தி வளைக்காம விஷயத்தைச் சொல்லு..."
"சாரி..."
அவன் முதல் வார்த்தையாவே மன்னிப்புக் கேட்டான்.
எனக்குக் கொஞ்சம் கோபமும், குழப்பமும் வந்துச்சு.
"எதுக்கு இப்போ சாரி?"
"பவி, நான் அல்வா வாங்கிட்டு வந்துட்டேன்... ஆனா..."
"என்னால இப்போ மேல வந்து நேராப் பாத்துக் குடுக்க வர முடியாது."
அவன் வருத்தமாச் சொன்னான்.
"வர முடியாதா? என்ன பிரகாஷ் சொல்ற? ஏன்?"
"அது... நான் சொன்னேன்ல, அந்தப் ப்ளம்பிங் பிரச்சனைனு..."
"செக்ரட்டரி என்னை எங்கயும் நகர விடல."
"நான் ஏதோ சாக்கு சொல்லிட்டுத் தான் வண்டியில போய் அல்வா வாங்கிட்டு வந்தேன்."
"ஆனா இங்க வந்தா, அந்த ப்ளம்பர் ஒரு பெரிய பைப்-ஐ உடைச்சு வெச்சுட்டான்."
"செக்ரட்டரி செம டென்ஷன்ல இருக்காரு, என்னையக் கூடவே நின்னு எல்லாத்தையும் பாத்துக்கச் சொல்லிட்டாரு."
அவன் தன் நிலைமைய அவ்ளோ பரிதாபமா, சங்கடத்தோட எக்ஸ்பிளைன் பண்ணான்.
'அடக் கடவுளே... இப்போ பாத்து இவனுக்கு ஒரு பிரச்சனையா?'
என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய கேள்விக்குறி.
"அச்சச்சோ... அப்படியா பிரகாஷ்? சரி அதுக்கு இப்போ என்ன பண்றது?"
நான் லேசான ஏமாற்றத்தோட கேட்டேன்.
"நீ கவலைப்படாத பவி..."
அவன் உடனே எனக்குத் தைரியம் சொல்ற மாதிரிப் பேசுனான்.
"நான் அல்வாவ வேற ஒருத்தர் கைல குடுத்து உன் வீட்டுக்கு அனுப்பி வெச்சுருக்கேன்."
அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சு ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு அடிச்சுது.
"வேற ஒருத்தர் கைலயா? யாரு அது?"
எனக்குள்ள பயம் வந்துருச்சு.
இந்த விஷயத்துல மூணாவதா ஒருத்தர் உள்ள வர்றது எனக்குச் சுத்தமாப் பிடிக்கல.
"பயப்பட ஒண்ணுமில்ல பவி..."
"வேலு தாத்தா இருக்காருல? அவருகிட்ட தான் குடுத்துருக்கேன்."
அவன் கேஷுவலா அந்தப் பேரைச் சொன்னான்.
'வேலு தாத்தாவா?'
என் மனசுக்குள்ள அந்தப் பேரை ஒரு தடவை சொல்லிப் பாத்துக்கிட்டேன்.
டக்குனு என் கண்ணு முன்னாடி ஒரு உருவம் வந்து போச்சு.
சுமார் ஒரு அறுபத்தி அஞ்சு, எழுபது வயசு மதிக்கத்தக்க ஒரு பெரியவர்.
தலைமுடி எல்லாம் முழுசா நரைச்சு வெள்ளையா இருக்கும்.
கொஞ்சம் மெலிஞ்ச உடம்பு.
செக்யூரிட்டி யூனிஃபார்ம் எப்பவும் அவர் உடம்புக்குக் கொஞ்சம் லூசாவே இருக்கும்.
அபார்ட்மெண்ட்ல ஆரம்பத்துல இருந்து வேலை பாக்குற ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்.
அவர் எப்பவும் ஒரு ஓரமா சேர்ல உக்காந்துருப்பாரு, இல்லனா மெதுவா நடந்து கேட் தொறப்பாரு.
நான் இத்தனை வருஷமா இந்த அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்கேன்...
ஆனா அந்த வேலு தாத்தாவ ஒரு செக்யூரிட்டியா மட்டும்தான் பாத்துருக்கேனே தவிர, அவருகிட்ட நான் பேசுனதே கிடையாது.
அவரு இப்போ என் வீட்டுக்கு வரப் போறாரு?
எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத சங்கடம் வந்துச்சு.
"ஐயையோ... அந்த வயசான வாட்ச்மேனா?"
நான் என் பதற்றத்தை வெளிப்படையாவே போன்ல காட்டுனேன்.
"ஆமா பவி, ஏன் என்ன ஆச்சு?" பிரகாஷ் குழப்பமாக் கேட்டான்.
"இல்ல பிரகாஷ்... வேணாம்..."
நான் உடனே மறுத்தேன்.
"நான் ஏதோ நீ வருவீங்கனு தான் சரினு சொன்னேன்."
"அதுக்காக அந்த வயசான மனுஷனப் போய் என் வீட்டுக்குத் தேடி வரச் சொல்லிருக்கீயே?"
"அவரு என்ன நெனைப்பாரு? அவருக்கு எதுக்கு பிரகாஷ் இந்தத் தொந்தரவு?"
நான் வயசானவங்களக் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாதுங்குற ரீசனைச் சொன்னேன்.
அது போக எனக்கு ஏதோ ரொம்பத் தப்பான ஒரு காரியம் பண்ற மாதிரி, ஒரு குற்ற உணர்ச்சி லேசா எட்டிப் பாத்துச்சு.
"வேணாம் பிரகாஷ், அவரக் கீழயே நிக்கச் சொல்லு."
"நானே லிஃப்ட்ல கீழ வந்து வாங்கிக்கிறேன்."
நான் உடனே ஒரு முடிவெடுத்துச் சொன்னேன்.
"அட என்ன பவி நீ..."
பிரகாஷ் உடனே என்னையத் தடுத்தான்.
"அதுல அவருக்கு என்ன தொந்தரவு? அவரு ரொம்ப நல்ல மனுஷன் பவி."
"நான் அவருகிட்ட, மேடம் ரொம்ப நல்லவங்க, அவங்களுக்கு ஒரு அர்ஜென்ட் பார்சல், கொஞ்சம் போய் குடுத்துட்டு வாங்க தாத்தா'னு தான் சொன்னேன்."
"அவரு ஒண்ணுமே கேக்கல, 'சரிப்பா, நான் குடுத்துட்டு வர்றேன்'னு சந்தோஷமாத் தான் வாங்கிட்டுப் போனாரு."
"அவரு அவ்ளோ தூரம் வரும்போது, நீ கீழ போய் வாங்குனா நல்லா இருக்காது பவி."
பிரகாஷ் எனக்குப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணான்.
"ஆனா பிரகாஷ்..." நான் இன்னும் தயங்கினேன்.
"ஒரு ஆனாவும் இல்ல மேடம்... நீ வேலு தாத்தாவப் பத்தி எதுவும் கவலைப்படாத."
"அவரு நல்ல ஆளு, எதுவும் பேச மாட்டாரு."
"இது ஒரு சின்ன ஹெல்ப் தான், நீ வீட்லயே இருந்து வாங்கிக்கோ."
"சாரி, என்னால இப்போ உன்ன பாக்க முடியலையேனு எனக்குத் தான் ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு."
அவன் அவ்ளோ தூரம் சொல்றதக் கேட்டதும், என்னால மேற்கொண்டு எதுவும் ஆர்க்யூ பண்ண முடியல.
நான் ஆழமா ஒரு மூச்சு விட்டேன்.
"ம்ம்... சரி பிரகாஷ்."
நான் அரைகுறை மனசோட ஒத்துக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"நான் இப்போ போனை வைக்கிறேன், செக்ரட்டரி பாக்குறாரு."
அவன் அவசரமாச் சொல்லிட்டுப் போனை கட் பண்ணான்.
என் மனசுக்குள்ள இப்போ ஒரு குழப்பம், ஒரு பதற்றம்.
நான் அப்படியே நின்னு என் டிரெஸ்ஸைக் கீழ குனிஞ்சு பாத்தேன்.
நான் எப்படி ரெடியாகி நிக்கிறேன்?
என் நெஞ்சுக் குழி தெரியுற மாதிரி டீப் நெக் பிளவுஸ்.
என் இடுப்பும், தொப்புளும் லேசாத் தெரியுற மாதிரி ஒரு மெல்லிய ட்ரான்ஸ்பரண்ட் காட்டன் புடவை.
ஃப்ரீ ஹேர்னு நிக்கிறேன்.
ஆனா இப்போ...
ஒரு வயசான தாத்தா, ஒரு பெரியவர்...
அவரு எனக்காகக் கஷ்டப்பட்டு அல்வா பாக்ஸைக் கொண்டு வந்து, என் காலிங் பெல்லை அடிக்கப் போறாரு.
அவர் முன்னாடி, நான் இப்படி ஒரு லுக்ல போய்க் கதவைத் தொறந்து நிக்கணுமா?
அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கூச்சத்தையும், ஒரு நடுக்கத்தையும் கொண்டு வந்துச்சு.
அவரு என்னையப் பாத்து என்ன நெனைப்பாரு?
'இந்த பொண்ணு என்ன இப்படி ட்ரெஸ் பண்ணிருக்கா'னு தப்பா நெனைப்பாரோ?
என்ன பாத்து அவரு முகம் சுழிப்பாரோ?
எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.
நான் அவசர அவசரமாக் கண்ணாடி முன்னாடி போனேன்.
என் முந்தானையை எடுத்து, கொஞ்சம் இழுத்து என் நெஞ்சை முழுசா மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.
ஆனா அந்தப் புடவை சிம்பிளா இருக்கறதால, எவ்ளோ இழுத்து விட்டாலும் அந்த ஷேப் அப்படியே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
என் இடுப்புப் பகுதியில இருந்த அந்தப் புடவை மடிப்பை இன்னும் கொஞ்சம் நேராக்கி, என் தொப்புளை மறைக்கப் பாத்தேன்.
எனக்குள்ள ஒரு கில்டி ஃபீல்.
யாரோ ஒரு தாத்தா, ஒரு போஸ்ட்மேன் மாதிரி வர்றது எனக்கு ரொம்ப ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.
'சீக்கிரம் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிடுங்க...'னு என் மனசு வேண்டிக்கிச்சு.
அவர் முன்னாடி என் முகத்தை எப்படி வெச்சுக்கிறதுனு தெரியாம நான் தவிச்சேன்.
எப்ப வேணாலும் காலிங் பெல் அடிக்கலாம்.
நான் ஹால்லயே காத்துக்கிட்டு, என் புடவையின் நுனியை என் விரல்களால முறுக்கிக்கிட்டே, நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.
Part 242:
-------------
நான் என் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டுக்கிட்டே, என் வார்ட்ரோப்பைத் திறந்தேன்.
உள்ள வரிசையா அடுக்கி வெச்சுருந்த என்னோட புடவைகள் எல்லாம் என்னையப் பாத்துச் சிரிச்சுது.
என் கைகள் மெதுவா வார்ட்ரோப்ல இருந்த ஒரு காட்டன் புடவை மேல போச்சு.
அது ஒரு வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.
அதுல சின்னச் சின்னதா வெள்ளை நிறப் பூக்கள் போட்ட டிசைன்.
பாக்க சிம்பிளா, ரொம்ப டீசண்டா இருக்கும்.
ஆனா அந்தப் புடவையோட ஸ்பெஷாலிட்டி என்னன்னா, அது லேசா ட்ரான்ஸ்பரண்டா இருக்கும்.
உடம்போட ஒட்டி, என் அழகை ஒரு மெல்லிய திரைக்குப் பின்னாடி காட்டுற மாதிரி ஒரு மாயையை உருவாக்கும்.
'இதுதான் இன்னைக்குக் கரெக்ட்'னு என் மனசு சிக்னல் குடுத்துச்சு.
அந்தப் புடவையையும், அதுக்கு மேட்ச்சான பிளவுஸையும் வெளிய எடுத்தேன்.
அப்புறம் உள்ள போடுறதுக்காக, ஒரு லைட் ப்ளூ கலர் பிரா, பேண்ட்டி செட் எடுத்தேன்.
வார்ட்ரோப்பைச் சாத்திட்டு, மறுபடியும் கண்ணாடி முன்னாடி வந்து நின்னேன்.
என் உடம்புல சுத்தியிருந்த அந்த ஈர டவலை லேசா முடிச்சவுத்து, கீழ விட்டேன்.
டவல் தரையில விழுந்ததும், என் முழு உடம்பும் அந்த ஏசி காத்துல சில்லுனு ஆச்சு.
நான் மெதுவா பேண்ட்டிய எடுத்து, என் கால்கள் வழியா மாட்டி, இடுப்பு வரைக்கும் ஏத்தி விட்டேன்.
அது என் இடுப்புச் சதையோட கச்சிதமாப் பொருந்தி, என்னோட அந்தத் தேன் கிண்ணத்தை ரொம்பச் சாஃப்ட்டா மூடிக்கிச்சு.
அப்புறம் அந்தப் பிராவை எடுத்து, என் முலைகளுக்கு சப்போர்ட்டா மாட்டி, பின்னாடி ஹூக் போட்டேன்.
அந்தப் பிராவுக்குள்ள என் முலைகள் கச்சிதமா உக்காந்ததும், அதுக்கு ஒரு புது வடிவம் கிடைச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.
அடுத்து, அந்த நீல நிறப் பாவாடையை எடுத்து உடுத்தினேன்.
பாவாடை நாடாவை என் தொப்புளுக்குக் கொஞ்சம் கீழ இறக்கி, டைட்டா முடிச்சுப் போட்டேன்.
அந்த முடிச்சு விழுந்த எடம், என் இடுப்போட வளைவை இன்னும் கொஞ்சம் தூக்கிக் காட்டுச்சு.
அடுத்து அந்த பிளவுஸை எடுத்து மாட்டுனேன்.
அது கொஞ்சம் டீப் நெக் வெச்ச பிளவுஸ்.
பின்னாடி நல்லா எறக்கமா, முன்னாடி என் நெஞ்சோட பள்ளம் லேசாத் தெரியுற மாதிரி ஒரு டிசைன்.
ஒவ்வொரு ஹூக்கா நான் போடும்போது, என் முலைகள் ரெண்டும் ஒண்ணோட ஒண்ணு இடிச்சுக்கிட்டு, அந்தப் பள்ளம் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாத் தெரிஞ்சுது.
பிளவுஸ் என் உடம்போட அவ்ளோ டைட்டா, ஒரு செகண்ட் ஸ்கின் மாதிரி ஒட்டிக்கிச்சு.
கடைசியா, அந்தப் புடவையைக் கையில எடுத்தேன்.
காட்டன் புடவை கட்டுறதுல இருக்குற அந்த ஒரு ஃபீலே தனி தான்.
மெதுவா ஒவ்வொரு சுத்தா சுத்தி, என் இடுப்புல சொருகுனேன்.
முன்பக்கக் கொசுவத்தை ரொம்ப நேர்த்தியா, ஒவ்வொரு மடிப்பா எடுத்து என் தொப்புளுக்குக் கீழ சொருகி விட்டேன்.
அந்தப் புடவை காட்டன்ங்குறதால, கொஞ்சம் கூட விலகாம அப்படியே என் இடுப்புச் சதையப் பிடிச்சுக்கிச்சு.
அப்புறம் முந்தானையை எடுத்து, ஒரு சிங்கிள் ப்ளீட் மாதிரி, கொஞ்சம் லூசா என் இடது தோள்பட்டை மேல போட்டேன்.
அந்த முந்தானை என் நெஞ்சை முழுசா மறைக்காம, என் வலது பக்க முலையோட பாதிப் பள்ளத்தை லேசா வெளிக் காட்டுச்சு.
நான் சேஃப்டி பின் எடுத்து முந்தானையை குத்திட்டு, ஒரு அடி பின்னாடி போய்க் கண்ணாடிய முழுசாப் பாத்தேன்.
என் முகத்துல ஒரு பெரிய ஆச்சரியம்.
நானா இது?
கண்ணாடியில தெரிஞ்ச அந்தப் பவித்ரா, கியூட்டா, ஹோம்லியா இருந்தா.
ஆனா அதே சமயம்...
அந்த லேசான ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவை வழியாத் தெரிஞ்ச என் இடுப்பு, தொப்புள் குழி...
டைட்டான பிளவுஸ்ல முட்டிக்கிட்டு நின்ன என் முலைகள்...
எல்லாமே என்னைய ஹாட்டா, செக்ஸியா காட்டுச்சு.
எந்த ஒரு ஆம்பள பாத்தாலும், ஒரு நிமிஷம் மூச்சு நின்னு போற அளவுக்கு ஒரு போதையான லுக்.
என் தலைமுடி இன்னும் கொஞ்சம் ஈரமாத் தான் இருந்துச்சு.
அதை அப்படியே ஃப்ரீ ஹேரா, கொஞ்சம் சிதறுன மாதிரி முதுகுல விட்டுக்கிட்டேன்.
நெத்தியில ஒரு சின்ன பொட்டு வெச்சுக்கிட்டேன்.
உதட்டுக்கு எந்த லிப்ஸ்டிக்கும் போடல, லேசா ஒரு லிப் பாம் மட்டும் தடவிக்கிட்டேன்.
அவ்ளோதான், என் மேக்கப் முடிஞ்சுது.
இப்போ நான் போய் அந்த அல்வாவை மட்டும் வாங்கணும், அப்புறம் நேரா 10th ஃப்ளோர் போகணும்.
நான் என் மொபைலை எடுத்து டைம் பாத்தேன்.
நான் குளிச்சுட்டு வந்து, ட்ரெஸ் மாத்தி, ரெடியாகி ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் ஓடிடுச்சு.
பிரகாஷ்கிட்ட போன் பேசி முடிச்சு, கால் மணி நேரத்துக்கு மேல ஆகப்போகுது.
'இன்னும் என்னடா இவனைக் காணோம்? பத்து நிமிஷத்துல வர்றேன்னு சொன்னானே...'
என் மனசுக்குள்ள ஒரு தவிப்பு வர ஆரம்பிச்சுது.
நான் ஹாலுக்கும், பெட்ரூம்க்கும் மெதுவா நடந்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
'ஒருவேளை செக்ரட்டரி இவனைப் போக விடாம வேலையில மாட்டி விட்டுட்டானோ?'
'இல்லனா டிராஃபிக்ல ஏதாச்சும் மாட்டிக்கிட்டானோ?'
என் மனசு பலவிதமா யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் சோஃபாவுல உக்காந்து, மறுபடியும் போனை எடுத்துப் பிரகாஷுக்கு ஒரு மெசேஜ் போடலாமானு யோசிச்சேன்.
அப்போ... கரெக்டா என் போன் மறுபடியும் வைப்ரேட் ஆச்சு.
'ட்ர்ர்ர்... ட்ர்ர்ர்...'
ஸ்க்ரீன்ல பாத்தேன். பிரகாஷ் தான் காலிங்.
'அப்பாடா... வந்துட்டான் போல, கீழ இருந்து கால் பண்றான்'னு நெனச்சுக்கிட்டு...
முகத்துல ஒரு சந்தோஷமான புன்னகையோட போனை அட்டென்ட் பண்ணேன்.
"ஹலோ பிரகாஷ்... வந்துட்டீயா?"
நான் இயல்பா, ஒரு ஆர்வத்தோட கேட்டேன்.
ஆனா மறுமுனையில அவன் குரல் அவ்ளோ உஷாரா இல்ல.
"பவி..."
அவன் குரல்ல ஒரு தயக்கம், ஒரு கில்டி ஃபீல் இருந்துச்சு.
அவன் அப்படிப் பேசுனதும் என் சந்தோஷம் சட்டுனு குறைஞ்சு, புருவம் சுருங்குச்சு.
"என்ன பிரகாஷ்? என்ன ஆச்சு? அல்வா வாங்கலயா?"
நான் பதற்றமாக் கேட்டேன்.
"இல்ல... அல்வாலாம் வாங்கிட்டேன்... திருநெல்வேலி அல்வா தான், சூப்பரா இருக்கு..."
அவன் கொஞ்சம் இழுத்தான்.
"அப்புறம் என்ன பிரகாஷ்?"
நான் அவசரமாப் பேசுனேன்.
"அது... அது வந்து..."
அவன் ஏதோ சொல்ல முடியாமத் தவிச்சான்.
"என்ன பிரகாஷ், சுத்தி வளைக்காம விஷயத்தைச் சொல்லு..."
"சாரி..."
அவன் முதல் வார்த்தையாவே மன்னிப்புக் கேட்டான்.
எனக்குக் கொஞ்சம் கோபமும், குழப்பமும் வந்துச்சு.
"எதுக்கு இப்போ சாரி?"
"பவி, நான் அல்வா வாங்கிட்டு வந்துட்டேன்... ஆனா..."
"என்னால இப்போ மேல வந்து நேராப் பாத்துக் குடுக்க வர முடியாது."
அவன் வருத்தமாச் சொன்னான்.
"வர முடியாதா? என்ன பிரகாஷ் சொல்ற? ஏன்?"
"அது... நான் சொன்னேன்ல, அந்தப் ப்ளம்பிங் பிரச்சனைனு..."
"செக்ரட்டரி என்னை எங்கயும் நகர விடல."
"நான் ஏதோ சாக்கு சொல்லிட்டுத் தான் வண்டியில போய் அல்வா வாங்கிட்டு வந்தேன்."
"ஆனா இங்க வந்தா, அந்த ப்ளம்பர் ஒரு பெரிய பைப்-ஐ உடைச்சு வெச்சுட்டான்."
"செக்ரட்டரி செம டென்ஷன்ல இருக்காரு, என்னையக் கூடவே நின்னு எல்லாத்தையும் பாத்துக்கச் சொல்லிட்டாரு."
அவன் தன் நிலைமைய அவ்ளோ பரிதாபமா, சங்கடத்தோட எக்ஸ்பிளைன் பண்ணான்.
'அடக் கடவுளே... இப்போ பாத்து இவனுக்கு ஒரு பிரச்சனையா?'
என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய கேள்விக்குறி.
"அச்சச்சோ... அப்படியா பிரகாஷ்? சரி அதுக்கு இப்போ என்ன பண்றது?"
நான் லேசான ஏமாற்றத்தோட கேட்டேன்.
"நீ கவலைப்படாத பவி..."
அவன் உடனே எனக்குத் தைரியம் சொல்ற மாதிரிப் பேசுனான்.
"நான் அல்வாவ வேற ஒருத்தர் கைல குடுத்து உன் வீட்டுக்கு அனுப்பி வெச்சுருக்கேன்."
அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சு ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு அடிச்சுது.
"வேற ஒருத்தர் கைலயா? யாரு அது?"
எனக்குள்ள பயம் வந்துருச்சு.
இந்த விஷயத்துல மூணாவதா ஒருத்தர் உள்ள வர்றது எனக்குச் சுத்தமாப் பிடிக்கல.
"பயப்பட ஒண்ணுமில்ல பவி..."
"வேலு தாத்தா இருக்காருல? அவருகிட்ட தான் குடுத்துருக்கேன்."
அவன் கேஷுவலா அந்தப் பேரைச் சொன்னான்.
'வேலு தாத்தாவா?'
என் மனசுக்குள்ள அந்தப் பேரை ஒரு தடவை சொல்லிப் பாத்துக்கிட்டேன்.
டக்குனு என் கண்ணு முன்னாடி ஒரு உருவம் வந்து போச்சு.
சுமார் ஒரு அறுபத்தி அஞ்சு, எழுபது வயசு மதிக்கத்தக்க ஒரு பெரியவர்.
தலைமுடி எல்லாம் முழுசா நரைச்சு வெள்ளையா இருக்கும்.
கொஞ்சம் மெலிஞ்ச உடம்பு.
செக்யூரிட்டி யூனிஃபார்ம் எப்பவும் அவர் உடம்புக்குக் கொஞ்சம் லூசாவே இருக்கும்.
அபார்ட்மெண்ட்ல ஆரம்பத்துல இருந்து வேலை பாக்குற ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்.
அவர் எப்பவும் ஒரு ஓரமா சேர்ல உக்காந்துருப்பாரு, இல்லனா மெதுவா நடந்து கேட் தொறப்பாரு.
நான் இத்தனை வருஷமா இந்த அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்கேன்...
ஆனா அந்த வேலு தாத்தாவ ஒரு செக்யூரிட்டியா மட்டும்தான் பாத்துருக்கேனே தவிர, அவருகிட்ட நான் பேசுனதே கிடையாது.
அவரு இப்போ என் வீட்டுக்கு வரப் போறாரு?
எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத சங்கடம் வந்துச்சு.
"ஐயையோ... அந்த வயசான வாட்ச்மேனா?"
நான் என் பதற்றத்தை வெளிப்படையாவே போன்ல காட்டுனேன்.
"ஆமா பவி, ஏன் என்ன ஆச்சு?" பிரகாஷ் குழப்பமாக் கேட்டான்.
"இல்ல பிரகாஷ்... வேணாம்..."
நான் உடனே மறுத்தேன்.
"நான் ஏதோ நீ வருவீங்கனு தான் சரினு சொன்னேன்."
"அதுக்காக அந்த வயசான மனுஷனப் போய் என் வீட்டுக்குத் தேடி வரச் சொல்லிருக்கீயே?"
"அவரு என்ன நெனைப்பாரு? அவருக்கு எதுக்கு பிரகாஷ் இந்தத் தொந்தரவு?"
நான் வயசானவங்களக் கஷ்டப்படுத்தக் கூடாதுங்குற ரீசனைச் சொன்னேன்.
அது போக எனக்கு ஏதோ ரொம்பத் தப்பான ஒரு காரியம் பண்ற மாதிரி, ஒரு குற்ற உணர்ச்சி லேசா எட்டிப் பாத்துச்சு.
"வேணாம் பிரகாஷ், அவரக் கீழயே நிக்கச் சொல்லு."
"நானே லிஃப்ட்ல கீழ வந்து வாங்கிக்கிறேன்."
நான் உடனே ஒரு முடிவெடுத்துச் சொன்னேன்.
"அட என்ன பவி நீ..."
பிரகாஷ் உடனே என்னையத் தடுத்தான்.
"அதுல அவருக்கு என்ன தொந்தரவு? அவரு ரொம்ப நல்ல மனுஷன் பவி."
"நான் அவருகிட்ட, மேடம் ரொம்ப நல்லவங்க, அவங்களுக்கு ஒரு அர்ஜென்ட் பார்சல், கொஞ்சம் போய் குடுத்துட்டு வாங்க தாத்தா'னு தான் சொன்னேன்."
"அவரு ஒண்ணுமே கேக்கல, 'சரிப்பா, நான் குடுத்துட்டு வர்றேன்'னு சந்தோஷமாத் தான் வாங்கிட்டுப் போனாரு."
"அவரு அவ்ளோ தூரம் வரும்போது, நீ கீழ போய் வாங்குனா நல்லா இருக்காது பவி."
பிரகாஷ் எனக்குப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணான்.
"ஆனா பிரகாஷ்..." நான் இன்னும் தயங்கினேன்.
"ஒரு ஆனாவும் இல்ல மேடம்... நீ வேலு தாத்தாவப் பத்தி எதுவும் கவலைப்படாத."
"அவரு நல்ல ஆளு, எதுவும் பேச மாட்டாரு."
"இது ஒரு சின்ன ஹெல்ப் தான், நீ வீட்லயே இருந்து வாங்கிக்கோ."
"சாரி, என்னால இப்போ உன்ன பாக்க முடியலையேனு எனக்குத் தான் ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு."
அவன் அவ்ளோ தூரம் சொல்றதக் கேட்டதும், என்னால மேற்கொண்டு எதுவும் ஆர்க்யூ பண்ண முடியல.
நான் ஆழமா ஒரு மூச்சு விட்டேன்.
"ம்ம்... சரி பிரகாஷ்."
நான் அரைகுறை மனசோட ஒத்துக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.
"நான் இப்போ போனை வைக்கிறேன், செக்ரட்டரி பாக்குறாரு."
அவன் அவசரமாச் சொல்லிட்டுப் போனை கட் பண்ணான்.
என் மனசுக்குள்ள இப்போ ஒரு குழப்பம், ஒரு பதற்றம்.
நான் அப்படியே நின்னு என் டிரெஸ்ஸைக் கீழ குனிஞ்சு பாத்தேன்.
நான் எப்படி ரெடியாகி நிக்கிறேன்?
என் நெஞ்சுக் குழி தெரியுற மாதிரி டீப் நெக் பிளவுஸ்.
என் இடுப்பும், தொப்புளும் லேசாத் தெரியுற மாதிரி ஒரு மெல்லிய ட்ரான்ஸ்பரண்ட் காட்டன் புடவை.
ஃப்ரீ ஹேர்னு நிக்கிறேன்.
ஆனா இப்போ...
ஒரு வயசான தாத்தா, ஒரு பெரியவர்...
அவரு எனக்காகக் கஷ்டப்பட்டு அல்வா பாக்ஸைக் கொண்டு வந்து, என் காலிங் பெல்லை அடிக்கப் போறாரு.
அவர் முன்னாடி, நான் இப்படி ஒரு லுக்ல போய்க் கதவைத் தொறந்து நிக்கணுமா?
அந்த நெனப்பே என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கூச்சத்தையும், ஒரு நடுக்கத்தையும் கொண்டு வந்துச்சு.
அவரு என்னையப் பாத்து என்ன நெனைப்பாரு?
'இந்த பொண்ணு என்ன இப்படி ட்ரெஸ் பண்ணிருக்கா'னு தப்பா நெனைப்பாரோ?
என்ன பாத்து அவரு முகம் சுழிப்பாரோ?
எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.
நான் அவசர அவசரமாக் கண்ணாடி முன்னாடி போனேன்.
என் முந்தானையை எடுத்து, கொஞ்சம் இழுத்து என் நெஞ்சை முழுசா மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.
ஆனா அந்தப் புடவை சிம்பிளா இருக்கறதால, எவ்ளோ இழுத்து விட்டாலும் அந்த ஷேப் அப்படியே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
என் இடுப்புப் பகுதியில இருந்த அந்தப் புடவை மடிப்பை இன்னும் கொஞ்சம் நேராக்கி, என் தொப்புளை மறைக்கப் பாத்தேன்.
எனக்குள்ள ஒரு கில்டி ஃபீல்.
யாரோ ஒரு தாத்தா, ஒரு போஸ்ட்மேன் மாதிரி வர்றது எனக்கு ரொம்ப ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.
'சீக்கிரம் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிடுங்க...'னு என் மனசு வேண்டிக்கிச்சு.
அவர் முன்னாடி என் முகத்தை எப்படி வெச்சுக்கிறதுனு தெரியாம நான் தவிச்சேன்.
எப்ப வேணாலும் காலிங் பெல் அடிக்கலாம்.
நான் ஹால்லயே காத்துக்கிட்டு, என் புடவையின் நுனியை என் விரல்களால முறுக்கிக்கிட்டே, நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.
21-08-2026, 10:10 AM
--------------
Part 243:
--------------
நான் வாசல்கிட்டயே நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.
என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் யோசனைகள்.
'இந்த ஆளு சீக்கிரம் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிட்டா நல்லா இருக்கும்'னு என் நெஞ்சு தவிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் போட்டுருக்கிற இந்த ட்ரெஸ்... இதுல, எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லாத ஒரு வயசான ஆளு, என்னை பாக்கப் போறாரேங்குற கூச்சம் என் உடம்பு முழுக்கப் பரவி இருந்துச்சு.
கரெக்டா ஒரு நிமிஷம் ஆகியிருக்கும்.
"டிங்... டாங்..."
அந்தச் சத்தம் கேட்ட உடனே, என் நெஞ்சு ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு நின்னு துடிச்சுது.
நான் இன்னொரு தடவை என்னையச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.
முந்தானையை எடுத்து நெஞ்சை கொஞ்சம் மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.
ஆனா அந்த காட்டன் புடவை லேசா, ட்ரான்ஸ்பரண்டா இருந்ததால, நான் என்ன அட்ஜஸ்ட் பண்ணாலும் என் முலைகளோட ஷேப் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
'சரி, இதுக்கு மேல ஒண்ணும் பண்ண முடியாது... கதவைத் தொறந்து உடனே வாங்கிட்டு அனுப்பிடுவோம்'னு மனசுக்குள்ள ஒரு முடிவோட கதவுப் பக்கம் போனேன்.
கதவுல இருக்குற லென்ஸ் வழியா வெளிய பாத்தேன்.
அவர் கையில ஒரு சின்ன பிளாஸ்டிக் கவர், அதுக்குள்ள ஏதோ பாக்ஸ் இருக்குறது எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
நான் மெதுவா கதவோட லாக்கை ஓபன் பண்ணேன்.
'க்ளிக்'ங்குற சத்தத்தோட கதவைத் தொறந்தேன்.
வேலு என்னைப் பாத்ததும், முகத்துல ஒரு மரியாதையோட, "வணக்கம் மேடம்..."னு ரொம்ப மெதுவாச் சொன்னாரு.
"சொல்லுங்க..." நான் முகத்துல ஒரு சின்ன புன்னகையை வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.
அவர் உடனே தன் கையில வெச்சுருந்த அந்த பிளாஸ்டிக் கவரை, எனக்கு நேரா நீட்டுனாரு.
"ஏதோ அர்ஜென்ட் பார்சல்னு சொன்னாங்க, உங்ககிட்ட கொடுக்க சொன்னாங்க மேடம்."
அவர் வெள்ளந்தியா சொன்னாரு.
"ஆமா... நான் தான் கொஞ்சம் அர்ஜென்டா ஆர்டர் பண்ணிருந்தேன்."
நான் உடனே என் கையை நீட்டி அந்தப் பார்சலை வாங்கிக்கிட்டேன்.
அவர் கையில இருந்து வாங்கும்போதே, "ரொம்ப தேங்க்ஸ்ங்க..."னு ஒரு ஃபார்மாலிட்டிக்குச் சொன்னேன்.
நான் பார்சலை வாங்குனதும், அவர் உடனே திரும்பிப் படிகட்டுப் பக்கமாப் போவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.
எப்பவும் டெலிவரி பாய்ஸ் வந்தா, குடுத்த அடுத்த செகண்ட் திரும்பிப் போயிடுவாங்க.
ஆனா... வேலு உடனே திரும்பல.
அவர் என்னைப் பாத்து சிரிச்சாரு.
ஆனா அந்தச் சிரிப்பு, ஏதோ மரியாதைக்குச் சிரிக்கிற மாதிரி இல்லாம, கொஞ்சம் ஆச்சரியமாச் சிரிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.
அவர் நின்ன எடத்துல இருந்து ஒரு இன்ச் கூட நகரல.
நான் பார்சலை வாங்கிட்டு, கதவைச் சாத்தப் போனேன்.
அப்போ தான் நான் அவர் முகத்தை உன்னிப்பா கவனிச்சேன்.
அவர் பார்வை என் முகத்துல இல்ல.
அவர் கண்ணு, கதவுக்குப் பின்னாடி இருக்குற என் வீட்டு ஹாலை, சோஃபாவை, ஓடிக்கிட்டு இருக்குற டிவிய ஒரு செகண்ட் பாத்துச்சு.
'பரவால்லயே... வீடு நல்லா வசதியா இருக்கே'ங்குற ஆச்சரியம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.
ஆனா அதுக்கு அப்புறம்...
அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துக்கு வந்து, அப்படியே கீழ இறங்குச்சு.
அவர் என்னைய ஒரு மேலோட்டமாப் பாக்குறாருனு தான் நான் முதல்ல நெனச்சேன்.
ஆனா அவர் பார்வை கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிலைச்சு நிக்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.
நான் போட்டுருக்கிற அந்த செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவை.
அதுக்குள்ள தெளிவாத் தெரியுற என்னோட அந்த லைட் ப்ளூ கலர் பிளவுஸ்.
என் நெஞ்சுக் குழியில ஆரம்பிச்சு, அந்தப் பிளவுஸோட இறக்கத்துல தெரியுற என் முலைகளோட பாதிப் பள்ளம்.
அவர் கண்ணு அங்க தான் லேசா நிலைக்குத்தி நின்னுச்சு.
அவரோட அந்த சுருக்கம் விழுந்த கண்கள்ல, ஏதோ ஒரு சின்ன மாற்றம் வரத என்னால கவனிக்க முடிஞ்சுது.
அடுத்து அவர் பார்வை அப்படியே இன்னும் கொஞ்சம் கீழ எறங்குச்சு.
என் இடுப்புல நான் புடவையை எவ்ளோ லோ-ஹிப்பா கட்டிருக்கேன்னு அவருக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுருக்கும்.
என் தொப்புள் குழி, அந்தப் புடவைக்குள்ள ஒரு பள்ளம் மாதிரி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவர் ஒரு வயசான ஆளு தான்.
ஆனா ஒரு ஆம்பளை, ஒரு பொண்ணோட கவர்ச்சியான உடம்பைப் பாக்கும்போது வர்ற அந்த இயல்பான ஈர்ப்பு, இப்போ அவர் கண்ணுலயும் தெரிஞ்சுது.
அவர் என்னையத் தப்பாப் பாக்குறாருனு நான் சொல்ல வரல.
ஆனா, இவ்வளவு கவர்ச்சியா ஒரு பொண்ணு தன் கண் முன்னாடி நிக்கும்போது, எந்த ஆம்பளையாலயும் பார்வையத் திருப்ப முடியாது.
அவர் ஏதோ ஒரு சிற்பத்தைப் பாக்குற மாதிரி, என் அழகை ஒரு செகண்ட் ஆச்சரியமா உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் பார்வை என் உடம்பு மேல படும்போது...
நான் ரொம்ப அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஃபீல் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.
'ஐயையோ... இந்த ஆளு எதுக்கு இப்படி என்னையவே பாத்துட்டு இருக்காரு, என் புருஷன் சொன்னது கரெக்ட்டுதான்?'னு என் மனசு சொல்லுச்சு.
அது மட்டும் இல்லாம, இன்னொரு பெரிய பயம் எனக்குள்ள வந்துச்சு.
இந்த நேரத்துல யாராச்சும் கதவைத் தொறந்து வெளிய வந்தா என்ன ஆகுறது?
ஒரு வாட்ச்மேன், என் வீட்டு வாசல்ல..
அவன் ஏன் இவ்ளோ நேரம் நின்னுக்கிட்டு இருக்கான்னு யாராச்சும் பாத்தா கண்டிப்பாத் தப்பாத் தான் நெனைப்பாங்க.
எனக்கு உடனே ஏதாச்சும் பண்ணியாகணும்னு தோணுச்சு.
அவரை 'சரி, நீங்க போங்க'னு விரட்டுனா, அது ரொம்ப ரூடா இருக்கும்.
அவரைப் பாக்க பாவமாவும் இருந்துச்சு, அதே சமயம் அவர் வெளிய நிக்கிறது எனக்கு பதற்றமாவும் இருந்துச்சு.
நான் ஒரு முடிவு பண்ணேன்.
இந்தச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்க, எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரே வழி அவரை உள்ள கூப்பிடுறது தான், ஏதாது தண்ணி கேப்பாரு போல, கொடுத்து அனுப்பிடலாம்னு தோணுச்சு.
என் புடவையை லேசா ஒரு கையால இழுத்துப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.
"ஐயா..." நான் மெதுவா, அக்கறையா கூப்பிட்டேன்.
வேலு உடனே தன் பார்வையை என் உடம்புல இருந்து விலக்கி, என் கண்ணைப் பாத்தாரு.
"சொல்லுங்க மேடம்..." அவர் கொஞ்சம் தயக்கத்தோட சொன்னாரு.
"ரொம்ப வெயிலா இருக்கு..."
"கொஞ்சம் தண்ணி ஏதாச்சும் குடிக்கிறீங்களா, இல்ல கெளம்புறீங்களா?"
நான் எதார்த்தமா கேட்டேன்.
வேலு நான் கேட்டதைக் கேட்டு ஒரு செகண்ட் தயங்குனாரு.
"தாகமா இருக்கு மேடம்... ஆனா பரவால்ல... நான் கீழ போய்க் குடிச்சுக்கிறேன்."
அவர் டீசண்டா மறுத்தாரு.
ஆனா அவர் குரல்ல இருந்த தவிப்பு, அவருக்குத் தண்ணி வேணும்னு தெளிவாச் சொல்லுச்சு.
"பரவால்ல... உள்ள வாங்க, நான் தண்ணி தர்றேன்."
"வெளிய வாசல்லயே நின்னுக்கிட்டு இருக்க வேணாம்."
நான் சொல்லிக்கிட்டே, கதவை இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாத் தொறந்து விட்டுட்டு, நான் ஒரு அடி பின்னாடி, வீட்டுக்குள்ள நகர்ந்து நின்னேன்.
நான் உள்ள நகர்ந்ததும், அவர் முகம் லேசா மலர்ந்துச்சு.
அவருடைய தயக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் போய், அவர் மெதுவாத் தன் காலெடுத்து என் வீட்டுக்குள்ள வெச்சாரு.
அவர் உள்ள வந்ததும், அவர் பார்வை மறுபடியும் அந்த ஹாலைச் சுத்திப் போச்சு.
அவர் உள்ள வந்த உடனே, நான் வெளிய காரிடாரை ஒரு தடவை எட்டிப் பாத்தேன்.
யாரும் இல்ல, அமைதியா இருந்துச்சு.
உடனே நான் கதவைச் சாத்தி, அந்த லாக்-ஐ 'க்ளிக்'னு போட்டேன்.
நான் கதவைச் சாத்திட்டு, அவர் பக்கம் திரும்புனேன்.
அவர் கைகளை ரெண்டையும் முன்னாடி கட்டிக்கிட்டு, அடக்கமா, நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
"உக்காருங்க ஐயா... நான் தண்ணி எடுத்துட்டு வர்றேன்."
நான் சோஃபாவைக் காட்டிச் சொன்னேன்.
"இல்ல பரவால்ல மேடம்... நான் நின்னுகிட்டே வாங்கிக்கிறேன்."
அவர் அந்த சோஃபாவுல உக்காரத் தயங்குனாரு.
"சரி இருங்க... இதோ கொண்டு வர்றேன்."
நான் சொல்லிட்டு, கிச்சனை நோக்கித் திரும்பி நடந்தேன்.
நான் திரும்பி நடக்கும்போது, என் முதுகு அவருக்கு முழுசாக் காட்டிட்டுத் தான் நடந்தேன்.
என் பிளவுஸோட பின் கழுத்து ரொம்ப இறக்கம்.
என் முதுகு, அந்தப் புடவைக்கு மேல ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுருக்கும்.
ஆனா நான் ஒன்னும் பெருசா எடுத்துக்கல.
நான் கிச்சனுக்குள்ள போனதும், ஒரு ஆழமான மூச்சு விட்டேன்.
நான் அந்த அல்வா பாக்ஸை கிச்சன் மேடையில வெச்சேன்.
கண்ணாடி கிளாஸ் நிறையத் தண்ணியைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, மெதுவாத் திரும்பி ஹாலுக்குப் போனேன்.
நான் ஹாலுக்கு வரும்போது, வேலு நான் போன அதே எடத்துல, சிலையாட்டம் நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
நான் அவர் பக்கத்துல போய், அந்தத் தண்ணி கிளாஸை நீட்டுனேன்.
"இந்தாங்க..." நான் சொன்னேன்.
அவர் உடனே தன் ரெண்டு கைகளாலயும் அந்த கிளாஸை வாங்கிக்கிட்டாரு.
அவர் கிளாஸை வாங்கும்போது, அவரோட அந்தச் சுருக்கம் விழுந்த விரல்கள் என் விரல்கள்ல லேசாக உரசிச்சு.
அவர் கை ரொம்பக் கரடுமுரடா, சூடா இருந்துச்சு.
"ரொம்ப நன்றி மேடம்..."
அவர் நன்றியோட சொல்லிட்டு, அந்த கிளாஸைத் தன் உதட்டுக்குக் கொண்டு போனாரு.
அவர் தண்ணியைக் குடிக்க ஆரம்பிச்சாரு.
ரொம்ப மெதுவா, ஒவ்வொரு மொடக்கா குடிச்சாரு.
அந்தக் கூலிங்கான தண்ணி அவர் தொண்டைக்குள்ள எறங்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.
ஆனா... அவர் தண்ணியக் குடிக்கும்போது, அவர் கண்ணு கீழ இல்ல.
அவர் அந்த கிளாஸோட விளிம்புக்கு மேல இருந்து, தன் கண்களை நேரா என் முகத்துலதான் பாத்துட்டு இருந்தாரு.
அவர் தண்ணி குடிச்சுக்கிட்டே, என்னைய ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அந்தப் பார்வையில ஒரு அமைதி இருந்துச்சு, ஆனா அதுக்குள்ள ஏதோ ஒரு ஆச்சரியமும், ரசனையும் ஒளிஞ்சுருக்குறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.
அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டே, அந்த சில்லுனு இருக்குற தண்ணியை மெதுவா முழுங்கிக்கிட்டு இருந்தாரு.
ஆனா அவரோட பார்வை மட்டும் என் முகத்த விட்டு ஒரு செகண்ட் கூட விலகல.
அந்தப் பார்வையில ஒரு ஆழமான ஒரு ரசனை இருந்துச்சு.
ஒரு வயசான மனுஷன், தனக்கு சம்மந்தமே இல்லாத சின்ன பொண்ணோட அழகை, இவ்ளோ பக்கத்துல பாக்கும்போது வர்ற அந்த இயல்பான ஈர்ப்பு.
அதை அவர் மறைக்க ட்ரை பண்ணல, ஏன்னா அவர் கண்களுக்கு இப்போ ஒரு பெரிய விருந்து கிடைச்சிருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.
நான் எவ்ளோ கவர்ச்சியா ரெடியாகி நிக்கிறேன்னு எனக்கு தெரியும்.
அப்படிப்பட்ட ஒரு ட்ரெஸ்ல, நான் இப்போ இந்த ஆளுக்கு முன்னாடி, வெறும் ரெண்டடி தூரத்துல நின்னுகிட்டு இருக்கேன்.
எப்படியாச்சு அவர சீக்கிரம் வெளிய அனுப்பணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.
"ரொம்ப தேங்க்ஸ் ஐயா..."
நான் சாஃப்ட்டா, அந்த அமைதியை உடைக்கிற மாதிரி பேசுனேன்.
வேலு தண்ணி குடிக்கிறத ஒரு நிமிஷம் நிறுத்துனாரு.
"அட, அதுலாம் வேணாம் மேடம் . இதுல என்ன மேடம் சிரமம் இருக்கு?"
"பிரகாஷ் தம்பி தான், மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப அர்ஜென்டா குடுக்கணும், கொஞ்சம் கொண்டு போய் குடுத்துட்டு வாங்கனு கேட்டான்."
"அதான் நான் உடனே வாங்கிட்டு வந்தேன்."
அவர் கேஷுவலா, எந்த ஒரு ஒளிவு மறைவும் இல்லாமச் சொன்னாரு.
ஆனா அவர் அந்த வாக்கியத்துல சொன்ன 'அல்வா'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள ஒரு இடியை இறக்குச்சு.
'அல்வா!'
என் மனசுக்குள்ள அந்த வார்த்தை ஆயிரம் தடவை எதிரொலிச்சுது.
அவன் எதுக்கு, இதுலாம் அவர்கிட்ட சொல்லிட்டு இருக்கான்.
ஆனா அதை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு கஷ்டப்பட்டு என் ரியாக்ஷன கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.
நான் என் புருவத்த லேசாச் சுருக்கி, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் குடுத்தேன்.
"பிரகாஷா?"
நான் ஜாக்கிரதையா, அந்தப் பேரை மட்டும் கேட்டுட்டு நிறுத்துனேன்.
'எந்த பிரகாஷ்'னு எனக்குத் தெரியாத மாதிரி, நான் ஒரு இன்னசென்ட் லுக்கைக் கொடுத்தேன்.
வேலு உடனே எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லாமப் பதில் சொன்னாரு.
"ஆமா மேடம்... கீழ கேட் டியூட்டில இருப்பான்ல, அந்தப் பிரகாஷ் தான்."
"அவன்தான் இந்த அல்வா கவர்-அ என் கையில குடுத்து அனுப்புனான்."
அவர் தெளிவா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.
"நீங்க போன் பண்ணி அவன்கிட்ட இந்த அல்வா வேணும்னு ரொம்ப அர்ஜென்டா ஆர்டர் பண்ணீங்களாமே?"
"அவன் நேராப் போய் வாங்கிட்டு வந்து உங்ககிட்ட குடுக்கலாம்னு தான் பாத்தான்."
"ஆனா நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் அசோசியேஷன் செக்ரட்டரி வந்து அவனப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."
"ஏதோ ப்ளம்பிங் வேல நடக்குது, பைப் உடைஞ்சு போச்சுனு சொல்லிட்டு, அவன அங்கேயே நிக்க வெச்சுட்டாரு."
"அவனுக்கு அங்க இருந்து ஒரு அடி கூட நகர முடியாத நிலைமை."
"அதான் என்னையக் கூப்பிட்டு, 'மேடம் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க, இந்த அல்வாவ நீங்க கொண்டு போய்க் குடுத்துட்டு வந்துடுங்க'னு சொன்னான்."
வேலு, பிரகாஷ் என்கிட்ட சொன்னத அப்படியே வரிசையா ஒரு கதை மாதிரி எங்கிட்ட சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் பேசுற தோரணை, அவர் குரல்ல இருந்த அந்த ஒரு டோன்...
எனக்குள்ள ஒரு எரிச்சலையும், அதே சமயம் ஒரு பதற்றத்தையும் கொண்டு வந்துச்சு.
அவர் ஏதோ, எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல நடக்குற விஷயங்கள் எல்லாம் அவருக்குத் தெரிஞ்ச மாதிரி பேசுறாரோனு எனக்கு ஒரு டவுட்.
'மேடம் உங்களுக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க'னு பிரகாஷ் சொன்னத, இவர் எவ்ளோ உரிமையா எங்கிட்ட சொல்றாரு.
ஒரு செக்யூரிட்டி, குடியிருக்குறவங்களுக்கு பர்சனலா வெளிய போய் அல்வா வாங்கிட்டு வர்றதுங்குறதே கொஞ்சம் சந்தேகமான விஷயம்தான்.
அதுவும், 'மேடம் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க'னு அவன் சொன்னத, இந்த ஆளு எப்படி எடுத்துக்கிட்டாருனு எனக்குத் தெரியல.
இந்த ஆளு வெளிய ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி வெள்ளந்தியாப் பேசுறாரு.
ஆனா அவர் மனசுக்குள்ள, 'இந்த மேடம்க்கும், அவனுக்கும் என்ன இப்டி ஒரு பழக்கம்?'னு நெனச்சுருப்பாரோ?
என் மனசுக்குள்ள ஒரு புயலே அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
பிரகாஷ் மேல எனக்கு இப்போ அவ்ளோ கோபம் வந்துச்சு.
'அறிவிருக்காடா உனக்கு?'னு என் மனசு அவனைக் கண்டாப்புடி திட்டுச்சு.
'நான் உன்கிட்ட ஹெல்ப் கேட்டது உண்மைதான்.'
'அதுக்காக நீ என்ன வேணாலும் பண்ணலாமா?'
'உன்னால வர முடியலனா, மூடிட்டு அமைதியா இருக்க வேண்டியது தான?'
'அதை விட்டுட்டு, இந்த அல்வா மேட்டர ஊர் பூரா தண்டோரா போடுவியா?'
'நீ கண்டவங்ககிட்டலாம் ஷேர் பண்ணுனா, என் மானம் என்ன ஆகுறது?'
'நீ பண்ணுனது ரொம்ப பெரிய தப்பு பிரகாஷ்... இதுக்கு நீ கண்டிப்பா அனுபவிப்ப.'
அவன் என் மேல இருக்குற, ஆர்வத்துல இப்படிப் பண்ணிருக்கான்னு எனக்குப் புரிஞ்சாலும்...
அது என் சேஃப்டிக்கு எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்-னு நெனைக்கும்போது எனக்குப் பகீர்னு இருந்துச்சு.
ஆனா வெளிய, என் முகத்துல அந்த எரிச்சல துளி கூட நான் காட்டிக்கல.
வேலு முன்னாடி, நான் ரொம்ப அமைதியா, ஒரு எதார்த்தமான பொண்ணாத் தான் நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.
நான் மெதுவாத் தலைய ஆட்டி, ஒரு சின்னச் சிரிப்பக் கொண்டு வந்தேன்.
"ஓ... அப்படியா ஐயா?"
"ஆமா, நான்தான் அந்த செக்யூரிட்டிகிட்ட கொஞ்சம் இந்த அல்வா வாங்கிட்டு வர முடியுமானு கேட்டேன்."
நான் அந்த விஷயத்த சாதாரணமா, ஒரு கடமைக்குக் கேட்ட மாதிரி மாத்திட்டேன்.
"அவருக்கு வேலை இருக்குனு எனக்குத் தெரியாது."
"பரவால்ல... நீங்க கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."
நான் மறுபடியும் அவருக்கு நன்றி சொல்லிட்டு, இந்த டாபிக்க இதோட முடிச்சுடலாம்னு ட்ரை பண்ணேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், வேலு முகத்துல ஒரு பெரிய சந்தோஷம்.
"அட விடுங்க மேடம்... இதுக்கு போய் எதுக்கு இவ்ளோ தேங்க்ஸ் சொல்லிக்கிட்டு."
அவர் கிளாஸை ஒரு கையில வெச்சுக்கிட்டே, இயல்பாப் பேச ஆரம்பிச்சாரு.
"ஆனா மேடம்... இந்த அல்வா ரொம்ப ஃபிரெஷ்ஷா, சூப்பரா இருக்கும்னு நெனைக்கிறேன்."
"பிரகாஷ் தம்பி எதோ புதுசா, இப்பதான் கடைல இருந்து சூடா வாங்கிட்டு வந்தேன்னு சொன்னான்."
"பாக்கும்போதே நல்லா நெய் சொட்டச் சொட்ட, கலர்ஃபுல்லா இருந்துச்சுனு வேற சொன்னான்."
"நீங்க கேட்டு, அவன் வாங்கிட்டு வந்தது கண்டிப்பா நல்லாத் தான் இருக்கும் மேடம்."னு சொன்னாரு.
ஆனா அவர் சொன்ன அந்த 'ஃபிரெஷ்', 'சூடா', 'நல்லா இருக்கும்'ங்குற வார்த்தைகள்...
என்னய என்னவோ பண்ணுச்சு.
'ஆமா... இந்த அல்வா ரொம்ப ஃபிரெஷ் தான். அதைத்தான் அவன்கிட்ட கேட்டேன்'னு என் மனசுல ஓடுச்சு.
ஆனா அதே சமயம், இந்த ஆளுகிட்ட பேசிப் பேசி டைம் ஆகுறது எனக்குச் சுத்தமாப் பிடிக்கல.
இந்த ஆள எப்படியாச்சும் உடனே வெளிய அனுப்பி ஆகணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.
நான் பொலைட்டா ஒரு புன்னகைய குடுத்தேன்.
"கண்டிப்பா... நல்லாத் தான் இருக்கும்."
"நீங்க சிரமப்பட்டு வந்துருக்கீங்க, அதான்."
நான் அவரை வழியனுப்புற தொனியில வார்த்தைகள முடிச்சேன்.
ஆனா வேலு... அவர் கிளம்புற மாதிரி எந்த ஒரு அறிகுறியும் காட்டல.
அவர் மறுபடியும் அந்தத் தண்ணி கிளாஸை வாய்க்குக் கொண்டு போனாரு.
அவர் தண்ணி குடிக்கும்போதே...
அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துல இருந்து கீழ இறங்குச்சு.
அவ்ளோ நேரம் எதார்த்தமாப் பேசிட்டு இருந்த மனுஷன், இப்போ மறுபடியும் தன் கண்கள்ல என்னய ரசிக்க ஆரம்பிச்சாரு.
அவர் பார்வை நேரா என் நெஞ்சுக்குத் தான் வந்துச்சு.
நான் போட்டுருந்த அந்த புடவை...
அதுக்குள்ள தெளிவாத் தெரியுற அந்த பிளவுஸ்.
அந்த பிளவுஸோட டீப் நெக் வழியா அப்பட்டமாத் தெரியுற என் நெஞ்சுப் பள்ளம்.
அவர் அதையே ஒரு செகண்ட் இமைக்காம பாத்தாரு.
அவர் வயசானவரா இருக்கலாம்... ஆனா அவரும் ஒரு ஆம்பளை தான.
நான் இப்படி அவர் கண் முன்னாடி நிக்கும்போது, அவரால எப்படிப் பார்வையத் திருப்ப முடியும்?
அவர் கண்கள்ல இருந்த அந்த ஒரு ஈர்ப்பு, என்னைய ரொம்பவே அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஆக்குச்சு.
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சிலிர்ப்பும், ஒரு விதமான நடுக்கமும் வந்துச்சு.
'ஐயையோ... இந்த ஆளு மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டாரே'னு என் மனசு தவிச்சுது.
நான் உடனே நேக்கா, என் வலது கையக் கொண்டு வந்து என் முந்தானைய லேசாப் பிடிச்சேன்.
அவர் பாத்துக்கிட்டு இருக்குற அந்த நெஞ்சு பிளவை மறைக்கிற மாதிரி, முந்தானைய லேசா இழுத்து அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.
நான் அப்படிப் பண்ணுனதும், அவர் சட்டுனு சுதாரிச்சுக்கிட்டாரு.
தன்னோட பார்வை தப்பாப் போகுதுனு ரியலைஸ் பண்ணி, டக்குனு தன் பார்வைய என் முகத்துக்குக் கொண்டு வந்தாரு.
அவர் முகத்துல ஒரு குற்ற உணர்ச்சி தெரிஞ்சுது.
நான் எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டாம, அமைதியா அவரையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
'சரி, தண்ணியக் குடிச்சுட்டு உடனே கிளம்பிடுவாரு'னு தான் நான் எதிர்பாத்தேன்.
அவர் தண்ணி குடிக்கக் குடிக்க, அந்த ரூம்க்குள்ள இருந்த அமைதி இன்னும் கொஞ்சம் கனமா மாறுச்சு.
எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல அந்த ஆக்வர்டான சைலன்ஸ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பெருசாகிப் பரவுச்சு.
பேன் ஓடுற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.
நான் அவருக்கு முன்னாடி, என் கைகளப் பிணைச்சுக்கிட்டு, அவர் எப்ப தண்ணியக் குடிச்சு முடிப்பாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் அந்த கிளாஸை வாயில வெச்சுக்கிட்டே, மெதுவா முழுங்குனாரு.
ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்... என் வீட்டுக்குள்ள... நான் இப்படி பிரெஷா ரெடியாகி நிக்கும்போது...
அமைதியா நின்னு தண்ணி குடிக்கிற அந்த நிமிஷங்கள், எனக்கு ஒரு யுகம் மாதிரி நீண்டுச்சு.
அவர் எப்பக் கிளம்புவாருங்குற தவிப்புல, நான் என் புடவை-நுனிய விரல்களால மறுபடியும் லேசா முறுக்கிக்கிட்டே நின்னேன்.
Part 243:
--------------
நான் வாசல்கிட்டயே நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.
என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் யோசனைகள்.
'இந்த ஆளு சீக்கிரம் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிட்டா நல்லா இருக்கும்'னு என் நெஞ்சு தவிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் போட்டுருக்கிற இந்த ட்ரெஸ்... இதுல, எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லாத ஒரு வயசான ஆளு, என்னை பாக்கப் போறாரேங்குற கூச்சம் என் உடம்பு முழுக்கப் பரவி இருந்துச்சு.
கரெக்டா ஒரு நிமிஷம் ஆகியிருக்கும்.
"டிங்... டாங்..."
அந்தச் சத்தம் கேட்ட உடனே, என் நெஞ்சு ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு நின்னு துடிச்சுது.
நான் இன்னொரு தடவை என்னையச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.
முந்தானையை எடுத்து நெஞ்சை கொஞ்சம் மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.
ஆனா அந்த காட்டன் புடவை லேசா, ட்ரான்ஸ்பரண்டா இருந்ததால, நான் என்ன அட்ஜஸ்ட் பண்ணாலும் என் முலைகளோட ஷேப் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
'சரி, இதுக்கு மேல ஒண்ணும் பண்ண முடியாது... கதவைத் தொறந்து உடனே வாங்கிட்டு அனுப்பிடுவோம்'னு மனசுக்குள்ள ஒரு முடிவோட கதவுப் பக்கம் போனேன்.
கதவுல இருக்குற லென்ஸ் வழியா வெளிய பாத்தேன்.
அவர் கையில ஒரு சின்ன பிளாஸ்டிக் கவர், அதுக்குள்ள ஏதோ பாக்ஸ் இருக்குறது எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
நான் மெதுவா கதவோட லாக்கை ஓபன் பண்ணேன்.
'க்ளிக்'ங்குற சத்தத்தோட கதவைத் தொறந்தேன்.
வேலு என்னைப் பாத்ததும், முகத்துல ஒரு மரியாதையோட, "வணக்கம் மேடம்..."னு ரொம்ப மெதுவாச் சொன்னாரு.
"சொல்லுங்க..." நான் முகத்துல ஒரு சின்ன புன்னகையை வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.
அவர் உடனே தன் கையில வெச்சுருந்த அந்த பிளாஸ்டிக் கவரை, எனக்கு நேரா நீட்டுனாரு.
"ஏதோ அர்ஜென்ட் பார்சல்னு சொன்னாங்க, உங்ககிட்ட கொடுக்க சொன்னாங்க மேடம்."
அவர் வெள்ளந்தியா சொன்னாரு.
"ஆமா... நான் தான் கொஞ்சம் அர்ஜென்டா ஆர்டர் பண்ணிருந்தேன்."
நான் உடனே என் கையை நீட்டி அந்தப் பார்சலை வாங்கிக்கிட்டேன்.
அவர் கையில இருந்து வாங்கும்போதே, "ரொம்ப தேங்க்ஸ்ங்க..."னு ஒரு ஃபார்மாலிட்டிக்குச் சொன்னேன்.
நான் பார்சலை வாங்குனதும், அவர் உடனே திரும்பிப் படிகட்டுப் பக்கமாப் போவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.
எப்பவும் டெலிவரி பாய்ஸ் வந்தா, குடுத்த அடுத்த செகண்ட் திரும்பிப் போயிடுவாங்க.
ஆனா... வேலு உடனே திரும்பல.
அவர் என்னைப் பாத்து சிரிச்சாரு.
ஆனா அந்தச் சிரிப்பு, ஏதோ மரியாதைக்குச் சிரிக்கிற மாதிரி இல்லாம, கொஞ்சம் ஆச்சரியமாச் சிரிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.
அவர் நின்ன எடத்துல இருந்து ஒரு இன்ச் கூட நகரல.
நான் பார்சலை வாங்கிட்டு, கதவைச் சாத்தப் போனேன்.
அப்போ தான் நான் அவர் முகத்தை உன்னிப்பா கவனிச்சேன்.
அவர் பார்வை என் முகத்துல இல்ல.
அவர் கண்ணு, கதவுக்குப் பின்னாடி இருக்குற என் வீட்டு ஹாலை, சோஃபாவை, ஓடிக்கிட்டு இருக்குற டிவிய ஒரு செகண்ட் பாத்துச்சு.
'பரவால்லயே... வீடு நல்லா வசதியா இருக்கே'ங்குற ஆச்சரியம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.
ஆனா அதுக்கு அப்புறம்...
அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துக்கு வந்து, அப்படியே கீழ இறங்குச்சு.
அவர் என்னைய ஒரு மேலோட்டமாப் பாக்குறாருனு தான் நான் முதல்ல நெனச்சேன்.
ஆனா அவர் பார்வை கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிலைச்சு நிக்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.
நான் போட்டுருக்கிற அந்த செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவை.
அதுக்குள்ள தெளிவாத் தெரியுற என்னோட அந்த லைட் ப்ளூ கலர் பிளவுஸ்.
என் நெஞ்சுக் குழியில ஆரம்பிச்சு, அந்தப் பிளவுஸோட இறக்கத்துல தெரியுற என் முலைகளோட பாதிப் பள்ளம்.
அவர் கண்ணு அங்க தான் லேசா நிலைக்குத்தி நின்னுச்சு.
அவரோட அந்த சுருக்கம் விழுந்த கண்கள்ல, ஏதோ ஒரு சின்ன மாற்றம் வரத என்னால கவனிக்க முடிஞ்சுது.
அடுத்து அவர் பார்வை அப்படியே இன்னும் கொஞ்சம் கீழ எறங்குச்சு.
என் இடுப்புல நான் புடவையை எவ்ளோ லோ-ஹிப்பா கட்டிருக்கேன்னு அவருக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுருக்கும்.
என் தொப்புள் குழி, அந்தப் புடவைக்குள்ள ஒரு பள்ளம் மாதிரி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவர் ஒரு வயசான ஆளு தான்.
ஆனா ஒரு ஆம்பளை, ஒரு பொண்ணோட கவர்ச்சியான உடம்பைப் பாக்கும்போது வர்ற அந்த இயல்பான ஈர்ப்பு, இப்போ அவர் கண்ணுலயும் தெரிஞ்சுது.
அவர் என்னையத் தப்பாப் பாக்குறாருனு நான் சொல்ல வரல.
ஆனா, இவ்வளவு கவர்ச்சியா ஒரு பொண்ணு தன் கண் முன்னாடி நிக்கும்போது, எந்த ஆம்பளையாலயும் பார்வையத் திருப்ப முடியாது.
அவர் ஏதோ ஒரு சிற்பத்தைப் பாக்குற மாதிரி, என் அழகை ஒரு செகண்ட் ஆச்சரியமா உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் பார்வை என் உடம்பு மேல படும்போது...
நான் ரொம்ப அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஃபீல் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.
'ஐயையோ... இந்த ஆளு எதுக்கு இப்படி என்னையவே பாத்துட்டு இருக்காரு, என் புருஷன் சொன்னது கரெக்ட்டுதான்?'னு என் மனசு சொல்லுச்சு.
அது மட்டும் இல்லாம, இன்னொரு பெரிய பயம் எனக்குள்ள வந்துச்சு.
இந்த நேரத்துல யாராச்சும் கதவைத் தொறந்து வெளிய வந்தா என்ன ஆகுறது?
ஒரு வாட்ச்மேன், என் வீட்டு வாசல்ல..
அவன் ஏன் இவ்ளோ நேரம் நின்னுக்கிட்டு இருக்கான்னு யாராச்சும் பாத்தா கண்டிப்பாத் தப்பாத் தான் நெனைப்பாங்க.
எனக்கு உடனே ஏதாச்சும் பண்ணியாகணும்னு தோணுச்சு.
அவரை 'சரி, நீங்க போங்க'னு விரட்டுனா, அது ரொம்ப ரூடா இருக்கும்.
அவரைப் பாக்க பாவமாவும் இருந்துச்சு, அதே சமயம் அவர் வெளிய நிக்கிறது எனக்கு பதற்றமாவும் இருந்துச்சு.
நான் ஒரு முடிவு பண்ணேன்.
இந்தச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்க, எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒரே வழி அவரை உள்ள கூப்பிடுறது தான், ஏதாது தண்ணி கேப்பாரு போல, கொடுத்து அனுப்பிடலாம்னு தோணுச்சு.
என் புடவையை லேசா ஒரு கையால இழுத்துப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.
"ஐயா..." நான் மெதுவா, அக்கறையா கூப்பிட்டேன்.
வேலு உடனே தன் பார்வையை என் உடம்புல இருந்து விலக்கி, என் கண்ணைப் பாத்தாரு.
"சொல்லுங்க மேடம்..." அவர் கொஞ்சம் தயக்கத்தோட சொன்னாரு.
"ரொம்ப வெயிலா இருக்கு..."
"கொஞ்சம் தண்ணி ஏதாச்சும் குடிக்கிறீங்களா, இல்ல கெளம்புறீங்களா?"
நான் எதார்த்தமா கேட்டேன்.
வேலு நான் கேட்டதைக் கேட்டு ஒரு செகண்ட் தயங்குனாரு.
"தாகமா இருக்கு மேடம்... ஆனா பரவால்ல... நான் கீழ போய்க் குடிச்சுக்கிறேன்."
அவர் டீசண்டா மறுத்தாரு.
ஆனா அவர் குரல்ல இருந்த தவிப்பு, அவருக்குத் தண்ணி வேணும்னு தெளிவாச் சொல்லுச்சு.
"பரவால்ல... உள்ள வாங்க, நான் தண்ணி தர்றேன்."
"வெளிய வாசல்லயே நின்னுக்கிட்டு இருக்க வேணாம்."
நான் சொல்லிக்கிட்டே, கதவை இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாத் தொறந்து விட்டுட்டு, நான் ஒரு அடி பின்னாடி, வீட்டுக்குள்ள நகர்ந்து நின்னேன்.
நான் உள்ள நகர்ந்ததும், அவர் முகம் லேசா மலர்ந்துச்சு.
அவருடைய தயக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் போய், அவர் மெதுவாத் தன் காலெடுத்து என் வீட்டுக்குள்ள வெச்சாரு.
அவர் உள்ள வந்ததும், அவர் பார்வை மறுபடியும் அந்த ஹாலைச் சுத்திப் போச்சு.
அவர் உள்ள வந்த உடனே, நான் வெளிய காரிடாரை ஒரு தடவை எட்டிப் பாத்தேன்.
யாரும் இல்ல, அமைதியா இருந்துச்சு.
உடனே நான் கதவைச் சாத்தி, அந்த லாக்-ஐ 'க்ளிக்'னு போட்டேன்.
நான் கதவைச் சாத்திட்டு, அவர் பக்கம் திரும்புனேன்.
அவர் கைகளை ரெண்டையும் முன்னாடி கட்டிக்கிட்டு, அடக்கமா, நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
"உக்காருங்க ஐயா... நான் தண்ணி எடுத்துட்டு வர்றேன்."
நான் சோஃபாவைக் காட்டிச் சொன்னேன்.
"இல்ல பரவால்ல மேடம்... நான் நின்னுகிட்டே வாங்கிக்கிறேன்."
அவர் அந்த சோஃபாவுல உக்காரத் தயங்குனாரு.
"சரி இருங்க... இதோ கொண்டு வர்றேன்."
நான் சொல்லிட்டு, கிச்சனை நோக்கித் திரும்பி நடந்தேன்.
நான் திரும்பி நடக்கும்போது, என் முதுகு அவருக்கு முழுசாக் காட்டிட்டுத் தான் நடந்தேன்.
என் பிளவுஸோட பின் கழுத்து ரொம்ப இறக்கம்.
என் முதுகு, அந்தப் புடவைக்கு மேல ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுருக்கும்.
ஆனா நான் ஒன்னும் பெருசா எடுத்துக்கல.
நான் கிச்சனுக்குள்ள போனதும், ஒரு ஆழமான மூச்சு விட்டேன்.
நான் அந்த அல்வா பாக்ஸை கிச்சன் மேடையில வெச்சேன்.
கண்ணாடி கிளாஸ் நிறையத் தண்ணியைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, மெதுவாத் திரும்பி ஹாலுக்குப் போனேன்.
நான் ஹாலுக்கு வரும்போது, வேலு நான் போன அதே எடத்துல, சிலையாட்டம் நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
நான் அவர் பக்கத்துல போய், அந்தத் தண்ணி கிளாஸை நீட்டுனேன்.
"இந்தாங்க..." நான் சொன்னேன்.
அவர் உடனே தன் ரெண்டு கைகளாலயும் அந்த கிளாஸை வாங்கிக்கிட்டாரு.
அவர் கிளாஸை வாங்கும்போது, அவரோட அந்தச் சுருக்கம் விழுந்த விரல்கள் என் விரல்கள்ல லேசாக உரசிச்சு.
அவர் கை ரொம்பக் கரடுமுரடா, சூடா இருந்துச்சு.
"ரொம்ப நன்றி மேடம்..."
அவர் நன்றியோட சொல்லிட்டு, அந்த கிளாஸைத் தன் உதட்டுக்குக் கொண்டு போனாரு.
அவர் தண்ணியைக் குடிக்க ஆரம்பிச்சாரு.
ரொம்ப மெதுவா, ஒவ்வொரு மொடக்கா குடிச்சாரு.
அந்தக் கூலிங்கான தண்ணி அவர் தொண்டைக்குள்ள எறங்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.
ஆனா... அவர் தண்ணியக் குடிக்கும்போது, அவர் கண்ணு கீழ இல்ல.
அவர் அந்த கிளாஸோட விளிம்புக்கு மேல இருந்து, தன் கண்களை நேரா என் முகத்துலதான் பாத்துட்டு இருந்தாரு.
அவர் தண்ணி குடிச்சுக்கிட்டே, என்னைய ரொம்ப உன்னிப்பாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
அந்தப் பார்வையில ஒரு அமைதி இருந்துச்சு, ஆனா அதுக்குள்ள ஏதோ ஒரு ஆச்சரியமும், ரசனையும் ஒளிஞ்சுருக்குறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.
அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டே, அந்த சில்லுனு இருக்குற தண்ணியை மெதுவா முழுங்கிக்கிட்டு இருந்தாரு.
ஆனா அவரோட பார்வை மட்டும் என் முகத்த விட்டு ஒரு செகண்ட் கூட விலகல.
அந்தப் பார்வையில ஒரு ஆழமான ஒரு ரசனை இருந்துச்சு.
ஒரு வயசான மனுஷன், தனக்கு சம்மந்தமே இல்லாத சின்ன பொண்ணோட அழகை, இவ்ளோ பக்கத்துல பாக்கும்போது வர்ற அந்த இயல்பான ஈர்ப்பு.
அதை அவர் மறைக்க ட்ரை பண்ணல, ஏன்னா அவர் கண்களுக்கு இப்போ ஒரு பெரிய விருந்து கிடைச்சிருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.
நான் எவ்ளோ கவர்ச்சியா ரெடியாகி நிக்கிறேன்னு எனக்கு தெரியும்.
அப்படிப்பட்ட ஒரு ட்ரெஸ்ல, நான் இப்போ இந்த ஆளுக்கு முன்னாடி, வெறும் ரெண்டடி தூரத்துல நின்னுகிட்டு இருக்கேன்.
எப்படியாச்சு அவர சீக்கிரம் வெளிய அனுப்பணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.
"ரொம்ப தேங்க்ஸ் ஐயா..."
நான் சாஃப்ட்டா, அந்த அமைதியை உடைக்கிற மாதிரி பேசுனேன்.
வேலு தண்ணி குடிக்கிறத ஒரு நிமிஷம் நிறுத்துனாரு.
"அட, அதுலாம் வேணாம் மேடம் . இதுல என்ன மேடம் சிரமம் இருக்கு?"
"பிரகாஷ் தம்பி தான், மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப அர்ஜென்டா குடுக்கணும், கொஞ்சம் கொண்டு போய் குடுத்துட்டு வாங்கனு கேட்டான்."
"அதான் நான் உடனே வாங்கிட்டு வந்தேன்."
அவர் கேஷுவலா, எந்த ஒரு ஒளிவு மறைவும் இல்லாமச் சொன்னாரு.
ஆனா அவர் அந்த வாக்கியத்துல சொன்ன 'அல்வா'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள ஒரு இடியை இறக்குச்சு.
'அல்வா!'
என் மனசுக்குள்ள அந்த வார்த்தை ஆயிரம் தடவை எதிரொலிச்சுது.
அவன் எதுக்கு, இதுலாம் அவர்கிட்ட சொல்லிட்டு இருக்கான்.
ஆனா அதை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு கஷ்டப்பட்டு என் ரியாக்ஷன கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.
நான் என் புருவத்த லேசாச் சுருக்கி, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் குடுத்தேன்.
"பிரகாஷா?"
நான் ஜாக்கிரதையா, அந்தப் பேரை மட்டும் கேட்டுட்டு நிறுத்துனேன்.
'எந்த பிரகாஷ்'னு எனக்குத் தெரியாத மாதிரி, நான் ஒரு இன்னசென்ட் லுக்கைக் கொடுத்தேன்.
வேலு உடனே எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லாமப் பதில் சொன்னாரு.
"ஆமா மேடம்... கீழ கேட் டியூட்டில இருப்பான்ல, அந்தப் பிரகாஷ் தான்."
"அவன்தான் இந்த அல்வா கவர்-அ என் கையில குடுத்து அனுப்புனான்."
அவர் தெளிவா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.
"நீங்க போன் பண்ணி அவன்கிட்ட இந்த அல்வா வேணும்னு ரொம்ப அர்ஜென்டா ஆர்டர் பண்ணீங்களாமே?"
"அவன் நேராப் போய் வாங்கிட்டு வந்து உங்ககிட்ட குடுக்கலாம்னு தான் பாத்தான்."
"ஆனா நம்ம அப்பார்ட்மெண்ட் அசோசியேஷன் செக்ரட்டரி வந்து அவனப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."
"ஏதோ ப்ளம்பிங் வேல நடக்குது, பைப் உடைஞ்சு போச்சுனு சொல்லிட்டு, அவன அங்கேயே நிக்க வெச்சுட்டாரு."
"அவனுக்கு அங்க இருந்து ஒரு அடி கூட நகர முடியாத நிலைமை."
"அதான் என்னையக் கூப்பிட்டு, 'மேடம் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க, இந்த அல்வாவ நீங்க கொண்டு போய்க் குடுத்துட்டு வந்துடுங்க'னு சொன்னான்."
வேலு, பிரகாஷ் என்கிட்ட சொன்னத அப்படியே வரிசையா ஒரு கதை மாதிரி எங்கிட்ட சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் பேசுற தோரணை, அவர் குரல்ல இருந்த அந்த ஒரு டோன்...
எனக்குள்ள ஒரு எரிச்சலையும், அதே சமயம் ஒரு பதற்றத்தையும் கொண்டு வந்துச்சு.
அவர் ஏதோ, எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல நடக்குற விஷயங்கள் எல்லாம் அவருக்குத் தெரிஞ்ச மாதிரி பேசுறாரோனு எனக்கு ஒரு டவுட்.
'மேடம் உங்களுக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க'னு பிரகாஷ் சொன்னத, இவர் எவ்ளோ உரிமையா எங்கிட்ட சொல்றாரு.
ஒரு செக்யூரிட்டி, குடியிருக்குறவங்களுக்கு பர்சனலா வெளிய போய் அல்வா வாங்கிட்டு வர்றதுங்குறதே கொஞ்சம் சந்தேகமான விஷயம்தான்.
அதுவும், 'மேடம் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க'னு அவன் சொன்னத, இந்த ஆளு எப்படி எடுத்துக்கிட்டாருனு எனக்குத் தெரியல.
இந்த ஆளு வெளிய ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி வெள்ளந்தியாப் பேசுறாரு.
ஆனா அவர் மனசுக்குள்ள, 'இந்த மேடம்க்கும், அவனுக்கும் என்ன இப்டி ஒரு பழக்கம்?'னு நெனச்சுருப்பாரோ?
என் மனசுக்குள்ள ஒரு புயலே அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
பிரகாஷ் மேல எனக்கு இப்போ அவ்ளோ கோபம் வந்துச்சு.
'அறிவிருக்காடா உனக்கு?'னு என் மனசு அவனைக் கண்டாப்புடி திட்டுச்சு.
'நான் உன்கிட்ட ஹெல்ப் கேட்டது உண்மைதான்.'
'அதுக்காக நீ என்ன வேணாலும் பண்ணலாமா?'
'உன்னால வர முடியலனா, மூடிட்டு அமைதியா இருக்க வேண்டியது தான?'
'அதை விட்டுட்டு, இந்த அல்வா மேட்டர ஊர் பூரா தண்டோரா போடுவியா?'
'நீ கண்டவங்ககிட்டலாம் ஷேர் பண்ணுனா, என் மானம் என்ன ஆகுறது?'
'நீ பண்ணுனது ரொம்ப பெரிய தப்பு பிரகாஷ்... இதுக்கு நீ கண்டிப்பா அனுபவிப்ப.'
அவன் என் மேல இருக்குற, ஆர்வத்துல இப்படிப் பண்ணிருக்கான்னு எனக்குப் புரிஞ்சாலும்...
அது என் சேஃப்டிக்கு எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்-னு நெனைக்கும்போது எனக்குப் பகீர்னு இருந்துச்சு.
ஆனா வெளிய, என் முகத்துல அந்த எரிச்சல துளி கூட நான் காட்டிக்கல.
வேலு முன்னாடி, நான் ரொம்ப அமைதியா, ஒரு எதார்த்தமான பொண்ணாத் தான் நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.
நான் மெதுவாத் தலைய ஆட்டி, ஒரு சின்னச் சிரிப்பக் கொண்டு வந்தேன்.
"ஓ... அப்படியா ஐயா?"
"ஆமா, நான்தான் அந்த செக்யூரிட்டிகிட்ட கொஞ்சம் இந்த அல்வா வாங்கிட்டு வர முடியுமானு கேட்டேன்."
நான் அந்த விஷயத்த சாதாரணமா, ஒரு கடமைக்குக் கேட்ட மாதிரி மாத்திட்டேன்.
"அவருக்கு வேலை இருக்குனு எனக்குத் தெரியாது."
"பரவால்ல... நீங்க கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."
நான் மறுபடியும் அவருக்கு நன்றி சொல்லிட்டு, இந்த டாபிக்க இதோட முடிச்சுடலாம்னு ட்ரை பண்ணேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், வேலு முகத்துல ஒரு பெரிய சந்தோஷம்.
"அட விடுங்க மேடம்... இதுக்கு போய் எதுக்கு இவ்ளோ தேங்க்ஸ் சொல்லிக்கிட்டு."
அவர் கிளாஸை ஒரு கையில வெச்சுக்கிட்டே, இயல்பாப் பேச ஆரம்பிச்சாரு.
"ஆனா மேடம்... இந்த அல்வா ரொம்ப ஃபிரெஷ்ஷா, சூப்பரா இருக்கும்னு நெனைக்கிறேன்."
"பிரகாஷ் தம்பி எதோ புதுசா, இப்பதான் கடைல இருந்து சூடா வாங்கிட்டு வந்தேன்னு சொன்னான்."
"பாக்கும்போதே நல்லா நெய் சொட்டச் சொட்ட, கலர்ஃபுல்லா இருந்துச்சுனு வேற சொன்னான்."
"நீங்க கேட்டு, அவன் வாங்கிட்டு வந்தது கண்டிப்பா நல்லாத் தான் இருக்கும் மேடம்."னு சொன்னாரு.
ஆனா அவர் சொன்ன அந்த 'ஃபிரெஷ்', 'சூடா', 'நல்லா இருக்கும்'ங்குற வார்த்தைகள்...
என்னய என்னவோ பண்ணுச்சு.
'ஆமா... இந்த அல்வா ரொம்ப ஃபிரெஷ் தான். அதைத்தான் அவன்கிட்ட கேட்டேன்'னு என் மனசுல ஓடுச்சு.
ஆனா அதே சமயம், இந்த ஆளுகிட்ட பேசிப் பேசி டைம் ஆகுறது எனக்குச் சுத்தமாப் பிடிக்கல.
இந்த ஆள எப்படியாச்சும் உடனே வெளிய அனுப்பி ஆகணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.
நான் பொலைட்டா ஒரு புன்னகைய குடுத்தேன்.
"கண்டிப்பா... நல்லாத் தான் இருக்கும்."
"நீங்க சிரமப்பட்டு வந்துருக்கீங்க, அதான்."
நான் அவரை வழியனுப்புற தொனியில வார்த்தைகள முடிச்சேன்.
ஆனா வேலு... அவர் கிளம்புற மாதிரி எந்த ஒரு அறிகுறியும் காட்டல.
அவர் மறுபடியும் அந்தத் தண்ணி கிளாஸை வாய்க்குக் கொண்டு போனாரு.
அவர் தண்ணி குடிக்கும்போதே...
அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துல இருந்து கீழ இறங்குச்சு.
அவ்ளோ நேரம் எதார்த்தமாப் பேசிட்டு இருந்த மனுஷன், இப்போ மறுபடியும் தன் கண்கள்ல என்னய ரசிக்க ஆரம்பிச்சாரு.
அவர் பார்வை நேரா என் நெஞ்சுக்குத் தான் வந்துச்சு.
நான் போட்டுருந்த அந்த புடவை...
அதுக்குள்ள தெளிவாத் தெரியுற அந்த பிளவுஸ்.
அந்த பிளவுஸோட டீப் நெக் வழியா அப்பட்டமாத் தெரியுற என் நெஞ்சுப் பள்ளம்.
அவர் அதையே ஒரு செகண்ட் இமைக்காம பாத்தாரு.
அவர் வயசானவரா இருக்கலாம்... ஆனா அவரும் ஒரு ஆம்பளை தான.
நான் இப்படி அவர் கண் முன்னாடி நிக்கும்போது, அவரால எப்படிப் பார்வையத் திருப்ப முடியும்?
அவர் கண்கள்ல இருந்த அந்த ஒரு ஈர்ப்பு, என்னைய ரொம்பவே அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஆக்குச்சு.
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான சிலிர்ப்பும், ஒரு விதமான நடுக்கமும் வந்துச்சு.
'ஐயையோ... இந்த ஆளு மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டாரே'னு என் மனசு தவிச்சுது.
நான் உடனே நேக்கா, என் வலது கையக் கொண்டு வந்து என் முந்தானைய லேசாப் பிடிச்சேன்.
அவர் பாத்துக்கிட்டு இருக்குற அந்த நெஞ்சு பிளவை மறைக்கிற மாதிரி, முந்தானைய லேசா இழுத்து அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.
நான் அப்படிப் பண்ணுனதும், அவர் சட்டுனு சுதாரிச்சுக்கிட்டாரு.
தன்னோட பார்வை தப்பாப் போகுதுனு ரியலைஸ் பண்ணி, டக்குனு தன் பார்வைய என் முகத்துக்குக் கொண்டு வந்தாரு.
அவர் முகத்துல ஒரு குற்ற உணர்ச்சி தெரிஞ்சுது.
நான் எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டாம, அமைதியா அவரையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
'சரி, தண்ணியக் குடிச்சுட்டு உடனே கிளம்பிடுவாரு'னு தான் நான் எதிர்பாத்தேன்.
அவர் தண்ணி குடிக்கக் குடிக்க, அந்த ரூம்க்குள்ள இருந்த அமைதி இன்னும் கொஞ்சம் கனமா மாறுச்சு.
எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல அந்த ஆக்வர்டான சைலன்ஸ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பெருசாகிப் பரவுச்சு.
பேன் ஓடுற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.
நான் அவருக்கு முன்னாடி, என் கைகளப் பிணைச்சுக்கிட்டு, அவர் எப்ப தண்ணியக் குடிச்சு முடிப்பாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் அந்த கிளாஸை வாயில வெச்சுக்கிட்டே, மெதுவா முழுங்குனாரு.
ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்... என் வீட்டுக்குள்ள... நான் இப்படி பிரெஷா ரெடியாகி நிக்கும்போது...
அமைதியா நின்னு தண்ணி குடிக்கிற அந்த நிமிஷங்கள், எனக்கு ஒரு யுகம் மாதிரி நீண்டுச்சு.
அவர் எப்பக் கிளம்புவாருங்குற தவிப்புல, நான் என் புடவை-நுனிய விரல்களால மறுபடியும் லேசா முறுக்கிக்கிட்டே நின்னேன்.
21-08-2026, 10:12 AM
----------------
Part 244 -1:
----------------
அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டே, தண்ணியை முழுங்கிக்கிட்டு இருந்தாரு.
அந்தத் தண்ணி கிளாஸை அவர் உதட்டுல இருந்து எடுத்ததும், ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டாரு.
"ரொம்ப தாகமா இருந்துச்சு மேடம்... தண்ணி குடுத்ததுக்கு நன்றி மேடம்."
அவர் ஒரு சின்னப் புன்னகையோட சொன்னாரு.
"பரவால்ல ஐயா..."
நான் மரியாதையா சொன்னேன்.
"பிரகாஷ் தம்பி ரொம்ப கறாரா சொல்லித்தான் மேடம் என்னை அனுப்புனான்."
அவர் மறுபடியும் பிரகாஷ் புராணத்தை ஆரம்பிச்சாரு.
"என்ன சொன்னாரு?" நான் கடமைக்குக் கேட்டேன்.
"அண்ணா, மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப அர்ஜென்ட்... நீங்க கொஞ்சம் கூட லேட் பண்ணாம உடனே போய்க் குடுத்துட்டு வாங்கனு பதறுனான்."
"அவனுக்கு ஏதோ வேலையா இருக்குறதால, உங்கள வெயிட் பண்ண வைக்கக் கூடாதுனு தான் என்னைய அவ்ளோ அவசரமா அனுப்புனான்."
"அதான் நான், உடனே வந்துட்டேன் மேடம்."
வேலு எதார்த்தமா, பிரகாஷ் சொன்னதை எல்லாம் எங்கிட்ட ஒப்பிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.
என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷ் மேல அவ்ளோ பெரிய கோபம், ஒரு பெரிய எரிச்சல் வந்துச்சு.
'அறிவிருக்காடா உனக்கு?'னு என் மனசு அவனக் கண்டாப்படி திட்டுச்சு.
'நான் உன்கிட்ட ஒரு ஹெல்ப் கேட்டேன், அவ்ளோதான்.'
'நீ இப்படி இந்தத் ஆளுகிட்ட சொன்னா, அவரு என்ன நெனைப்பாரு?'
'ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு, நான் என்ன அவ்ளோ முக்கியம்னு அவருக்குச் சந்தேகம் வராதா?'
பிரகாஷோட அக்கறை, எனக்கு இப்போ ஒரு பெரிய தலைவலியா வந்து நின்னுச்சு.
அது என் சேஃப்டிக்கு எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்-னு நெனைக்கும்போது எனக்குப் பகீர்னு இருந்துச்சு.
நான் இதுலாம் யாருக்கும் தெரிஞ்சுட கூடாதுனு நெனைக்கிறேன்...
ஆனா அவன், ஊருக்கே சொல்ற மாதிரி நடந்துகிட்டு இருக்கான்.
'இதுக்கு நீ கண்டிப்பா அனுபவிப்ப பிரகாஷ்...'னு என் மனசுக்குள்ள நான் திட்டினேன்.
ஆனா வெளிய, வேலு முன்னாடி நான் எந்த ஒரு எரிச்சலையும் காட்டிக்கல.
நான் ரொம்ப நார்மலா, என் முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.
"ஓ... அப்படியா?"
"அவ்ளோ அர்ஜெண்ட்லாம் இல்ல ஐயா"னு சொல்லிட்டு, என் கையை அவர் பக்கம் நீட்டுனேன்.
நான் கையை நீட்டுனதும், அவர் அந்த கிளாஸை என் கையில குடுத்தாரு.
அப்போ அவர் பார்வை மறுபடியும், என் நெஞ்சு மேல பட்டுச்சு.
அவர் கிளாஸைக் குடுக்கும்போது, என்னைய அறியாமலேயே என் நெஞ்சு லேசா முன்னாடி போச்சு.
அவரோட அந்த ஒரு செகண்ட் பார்வை, என்னைய ரொம்பவே அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஆக்குச்சு.
'இந்த ஆளு வேற, எதுக்கு இப்படி என்னையவே பாத்துட்டு இருக்காரு?'னு என் மனசு தவிச்சுது.
நான் கிளாஸை வாங்கிக்கிட்டு, "சரிங்க ஐயா..."னு சொல்லிட்டு லேசா ஒரு அடி பின்னாடி நகர்ந்தேன்.
கிளாஸை வாங்குனதும், அவர் உடனே திரும்பிப் போயிடுவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.
எப்பவும் வேலை முடிஞ்சா, யாரா இருந்தாலும் உடனே கிளம்பிடுவாங்க.
அதுதான் உலக வழக்கம்.
ஆனா... வேலு திரும்பல.
அவர், அப்படியே நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
அவர் கால்கள் அந்த இடத்தை விட்டு ஒரு இன்ச் கூட நகரல.
எனக்கு இப்போ இன்னும் அதிகமா நெர்வஸா இருந்துச்சு.
'எதுக்கு இவரு இன்னும் நிக்கிறாரு?'
நான் கிளாஸை கையில வெச்சுக்கிட்டு, ஒரு மாதிரி தர்மசங்கடமா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.
அப்போ அவர் மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சாரு.
"பிரகாஷ் தம்பி ரொம்ப நல்ல பையன் மேடம்..."
அவர் கேஷுவலா, ஒரு கதை சொல்ற மாதிரி ஆரம்பிச்சாரு.
"அவன் நம்ம அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு வந்த புதுசுல இருந்து, நான் அவனப் பாத்துட்டு இருக்கேன்."
"ரொம்பச் சுறுசுறுப்பா வேலை பாப்பான்."
"பெரியவங்களுக்கு அவ்ளோ மரியாதை குடுப்பான்."
அவர் பிரகாஷுக்கு சர்டிஃபிகேட் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
நான் என்ன ரியாக்ஷன் குடுக்குறதுனு தெரியாம, சும்மாத் தலைய மட்டும் ஆட்டுனேன்.
"ம்ம்... ஆமா... நல்ல செக்யூரிட்டிதான்" நான் கடமைக்குச் சொன்னேன்.
நான் அப்படி ஷார்ட்டா பதில் சொன்னா, அவர் பேச்சை முடிச்சுக்குவாருனு நெனச்சேன்.
ஆனா அவர் விடுறதா இல்ல.
"நாங்க எல்லா ஷிஃப்ட்லயும் ஒண்ணாத் தான் இருப்போம் மேடம்..."
"எனக்கு வயசாகிடுச்சுனு, நிறைய வேலைகளை அவனே பாத்துக்குவான்."
"அண்ணா நீங்க உக்காருங்க, நான் போய் கேட்டைத் தொறக்குறேன்னு சொல்லி ஓடுவான்."
"சின்னப் பையனா இருந்தாலும், அவ்ளோ பொறுப்பு அவனுக்கு."
வேலு, பிரகாஷைப் பத்தி அவ்ளோ பெருமையாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் பேசுறதக் கேக்கக் கேக்க, எனக்குள்ள இருந்த எரிச்சல் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகமாக ஆரம்பிச்சுது.
ஆனா அவர் சொல்றதக் கேட்டு, ஒரு நல்ல பொண்ணு மாதிரிப் புன்னகை பண்ணிக்கிட்டு நிக்க வேண்டியதா இருக்கு.
இந்தச் சூழ்நிலையே எனக்கு அவ்ளோ ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.
"ஓ... அப்படியா? ரொம்ப சந்தோஷம்."
நான் என் புன்னகையை இன்னும் அதிகமாக்கி, அவரை வழியனுப்புற தொனியில பேசுனேன்.
அப்பவாவது அவர் புரிஞ்சுக்குவாருனு நெனச்சேன்.
நான் அடிக்கடி என் கண்களை வாசப்படியை நோக்கித் திருப்புனேன்.
'நீங்க கிளம்பலாம்'னு என்னோட பாடி லாங்குவேஜ் மூலமா அவருக்கு உணர்த்த ட்ரை பண்ணேன்.
ஆனா அவர் அதையெல்லாம் கண்டுக்கிற மாதிரியே தெரியல.
"ஆமா மேடம்... அவனுக்கு ஏதாச்சும் சின்னச் சின்ன சந்தேகம்னா கூட எங்கிட்ட தான் வந்து கேப்பான்."
"ரொம்ப நல்ல பையன் மேடம் அவன்."
அவர் பாட்டுக்குச் சொல்லிக்கிட்டே போனாரு.
எனக்கு இப்போ நிஜமாவே பொறுமை போக ஆரம்பிச்சுது.
'ஐயா, நீங்க சொல்ற நல்ல பையன் தான்...'
'என்னைய ஓத்து தள்ளுனான்.'
என் மனசுக்குள்ள நான் இப்படி கத்திக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா வெளிய, "அப்படியா... சரி சரி..."னு ரொம்ப டீசண்டாத் தலையாட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.
நான் மறுபடியும் என் புடவையின் முந்தானையை லேசா இழுத்து, என் நெஞ்சை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.
அவர் என்னை உத்துப் பாக்குறது எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.
இந்த ஆள எப்படிப் பேசி வெளிய அனுப்புறதுனு என் மைண்ட் ரொம்ப வேகமா யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
"ரொம்ப தேங்க்ஸ்... இது கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு."
"நீங்க போய் உங்க டியூட்டியப் பாருங்க ஐயா, செக்ரட்டரி ஏதாச்சும் சொல்லப் போறாரு."
நான் நேக்கா, அவரோட டியூட்டிய ஞாபகப்படுத்தி அவரை அனுப்பப் பாத்தேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், அவர் பேச்சை ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனாரு.
அவர் முகம் லேசா மாறுச்சு.
அவர் என்னை உத்துப் பாத்தாரு.
ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அந்த ரூம்ல முழுமையான அமைதி.
ஏசியோட அந்த 'ஹம்ம்ம்'ங்குற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.
அவர் கிளம்பப் போறாருனு நெனச்சு, நான் லேசா ரிலாக்ஸ் ஆனேன்.
ஆனா... அவர் வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பல.
அவர் அப்படியே நின்னுக்கிட்டு, கேஷுவலா ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாரு.
"அது சரி மேடம்..."
"சார் வீட்ல இல்லையா?"
அவர் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும்...
என் ஹார்ட்பீட் சட்டுனு ஒரு செகண்ட் நின்னு, அப்புறம் வேகமா அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.
'சார் வீட்ல இல்லையானு எதுக்கு இவரு இப்போ கேக்குறாரு?'
என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள் ஒரே நேரத்துல முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.
ஒரு வாட்ச்மேன்... ஏதோ டெலிவரி குடுக்க வந்த இடத்துல...
எதுக்கு வீட்டுக்காரர் இருக்காரானு கேக்கணும்?
ஒருவேளை... பிரகாஷ் எதாச்சும் சொல்லிருப்பானோ?
இல்ல, நான் பிரெஷா ரெடியாகி நிக்குறதப் பாத்துட்டு, இவர் தப்பா ஏதாச்சும் நெனச்சுட்டாரோ?
இல்ல... ஏதோ சாதாரணமாப் பேச்சுவாக்குல கேக்குறாரா?
எனக்கு எதுவுமே புரியல.
என் முகம் வெளிறிப் போறத என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.
ஆனா நான் அத வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு கஷ்டப்பட்டு என் ரியாக்ஷன கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.
நான் ஒரு சின்ன புன்னகையை என் முகத்துல வெச்சுக்கிட்டேன்.
"இல்ல ஐயா..."
நான் சாதாரணமா, எந்தப் பதற்றமும் இல்லாத மாதிரி குரலை மாத்திக்கிட்டுப் பதில் சொன்னேன்.
"அவரு காலையிலயே ஆபிஸ் கிளம்பிட்டாரு."
நான் சொன்ன பதில், ரூம்க்குள்ள தெளிவா கேட்டுச்சு.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், வேலு என்னைய ஒரு செகண்ட் உத்துப் பாத்தாரு.
அவர் கண்கள்ல என்ன ஓடுதுனு என்னால கணிக்கவே முடியல.
அவர் மெதுவாத் தன் தலையை ஆட்டுனாரு.
"ஓ... ஆபிஸ் போயிட்டாரா..."
அவர் மெதுவா, தனக்குத் தானே சொல்லிக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தாரு.
அவர் அப்படிச் சொன்னதும், 'சரி, இப்போ கிளம்பிடுவாரு'னு நான் எதிர்பாத்தேன்.
என் மனசு 'ப்ளீஸ், தயவுசெஞ்சு போயிடுங்க'னு கெஞ்சுச்சு.
ஆனா...
வேலு வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பவே இல்ல.
அவர் கைகளை கட்டிக்கிட்டு, ரொம்ப ரிலாக்ஸா நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
எந்த ஒரு அவசரமும், டியூட்டிக்குப் போகணும்ங்குற பதற்றமும் அவர் முகத்துல இல்ல.
அந்த அமைதியான ரூம்க்குள்ள, அவர் என்னையவே பாத்துக்கிட்டு, அப்படியே நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
'என்னடா இது சோதனை... இவரு எதுக்கு இன்னும் போகாம நிக்கிறாரு?'னு என் மைண்ட் யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அப்போ அவர் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டு, மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சாரு.
"நான் இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வேலைக்கு வந்து, கிட்டத்தட்ட ஆறு ஏழு வருஷம் ஆச்சு மேடம்..."
அவர், அவரோட சுயசரிதைய ஆரம்பிக்கிற மாதிரி ஒரு டோன்ல பேசுனாரு.
அவர் அப்படி ஆரம்பிச்சதும், எனக்குள்ள இருந்த எரிச்சல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.
'அடக் கடவுளே... இப்போ எதுக்கு உங்களோட ஃப்ளாஷ்பேக் எல்லாம் எங்கிட்ட சொல்றீங்க?'னு மனசுக்குள்ள தலையில அடிச்சுக்கிட்டேன்.
ஆனா வெளிய, அவர் ஒரு பெரியவர்ங்குறதால என்னால முகத்துல அடிச்ச மாதிரி ஒண்ணும் சொல்ல முடியல.
நம்ம ஊரு வளர்ப்பு அப்படித் தான... வயசானவங்க எதாச்சும் பேசுனா, கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேக்கணும்னு சொல்லித் தான் வளர்த்திருக்காங்க.
"ஓ... அப்படியா? இவ்ளோ வருஷமா இங்கயே தான இருக்கீங்க?"
நான் ஷார்ட்டா ஒரு பதில் சொன்னேன்.
இந்த மாதிரி சுருக்கமாப் பதில் சொன்னா, அவர் சீக்கிரம் பேச்சை முடிச்சுக்குவாருனு நான் நெனச்சேன்.
ஆனா அவர் விடுறதா இல்ல.
"ஆமா மேடம்... சின்ன வயசுல எல்லாம் நான் இந்த வாட்ச்மேன் வேலைக்குலாம் வரல."
"நான் மார்க்கெட்ல காய்கறி மூட்டை தூக்குற கூலி வேலை தான் பாத்துட்டு இருந்தேன்."
"இளமையில உடம்புல அவ்ளோ தெம்பு இருந்துச்சு... எவ்ளோ பெரிய மூட்டையா இருந்தாலும் அசால்ட்டா தூக்கிப் போடுவேன்."
"ஆனா வயசாக வயசாக, கொஞ்சம் கஷ்டம் ஆச்சு."
"அதான் பளு தூக்குற வேலைய விட்டுட்டு, இப்படி ஒரு இடத்துல அமைதியா உக்காந்து பாக்குற செக்யூரிட்டி வேலைக்கு வந்துட்டேன்."
அவர் தன்னோட கடந்த காலத்தை, ஒரு சினிமா கதை மாதிரி எங்கிட்ட சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு.
நான் சும்மா, "ம்ம்... ஓ... அப்படியா"னு தலையாட்டிக்கிட்டே இருந்தேன்.
வேலு தொடர்ந்து பேசிக்கிட்டே இருந்தாரு.
"இந்த ஆறு ஏழு வருஷத்துல, இந்த அப்பார்ட்மெண்ட் எவ்ளோ மாறிடுச்சு தெரியுமா மேடம்?"
"நிறைய புது ஆளுங்க வந்துட்டாங்க... பழைய ஆளுங்க போயிட்டாங்க."
"ஆனா மனுஷங்களோட குணம் மட்டும் மாறவே இல்ல."
அவர் ஏதோ பெரிய தத்துவஞானி மாதிரிப் பேசுனாரு.
நான் வாட்ச்-ஐ ஒருக்களிச்சுப் பாத்தேன்.
டைம் ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.
"எங்க காலத்துல எல்லாம் மனுஷங்களுக்கு எவ்ளோ பொறுமை இருந்துச்சு தெரியுமா?"
"ஆனா இப்போ வர்ற சின்னப் பசங்களுக்கு அந்தப் பொறுமையே கிடையாது மேடம்."
"எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம்னு தான் எல்லா காரியத்தையும் பண்றாங்க."
அவர் இப்படிச் சொன்னதும், என் மனசு அலர்ட் ஆச்சு.
'இவரு எதுக்கு இப்போ சின்னப் பசங்களப் பத்திப் பேசுறாரு?'
என் சந்தேகம் தீர்றதுக்குள்ள, அவரே அடுத்த வரியில அந்தப் பேரை இழுத்தாரு.
"நம்ம பிரகாஷ் தம்பி கூட அப்படித்தான் மேடம்..."
அந்தப் பேரை அவர் சொன்னதும், என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு நின்னு துடிச்சுது.
"அவன் ரொம்ப நல்ல பையன் தான்... ஆனா அவனுக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பொறுமையே இல்ல."
"எதையும் உடனே செஞ்சாகணும்னு துடிப்பான்."
"ஆனா, அவனுக்கு ஏதாச்சும் பிரச்சனைனாலோ, இல்ல எதாச்சும் மனசுல தோணுனாலோ..."
"நேரா எங்கிட்ட தான் வந்து எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணுவான்."
வேலு இந்த வார்த்தைகளை கேஷுவலா, சாதாரணமாத் தான் சொன்னாரு.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள அது ஒரு பெரிய அணுகுண்டா விழுந்து வெடிச்சுது.
'எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணுவானா?'
'பிரகாஷ் உங்கள்ட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லுவானா?'
என் முகத்துல இருந்த புன்னகை உறைஞ்சு, ஒரு மெழுகுச் சிலை மாதிரி நின்னேன்.
என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள், ஒரு பெரிய சுழல் மாதிரி சுத்த ஆரம்பிச்சுது.
'லூசு பிரகாஷ்... இந்த ஆள்கிட்ட போய் என்னடா சொன்ன?'
'என்னவெல்லாம் சொல்லிருப்பானோ?'
'எல்லாத்தையுமே இந்த ஆளுகிட்ட சொல்லிருப்பானோ?'
எனக்குள்ள பயம் வயித்தக் கலக்குச்சு.
ஆம்பளைங்களுக்குள்ள இந்த மாதிரி விஷயங்கள கேஷுவலா, பெருமையா பீத்திக்கிற பழக்கம் இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.
அதுவும் பிரகாஷ் மாதிரி ஒரு ஆளு... பெரிய வீட்டு பொண்ண ஓத்தது அவனுக்கு எவ்ளோ பெரிய பெருமை?
அதை மறைக்காம இந்தத் ஆளுகிட்ட சொல்லியிருந்தா... என் மானம் என்ன ஆகுறது?
இந்த ஆளு இப்போ என்னையப் பாக்குற பார்வைக்கு அதுதான் காரணமா?
'இந்த பொண்ணு அப்படிப்பட்ட ஆள்தானா?'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டே தான் எங்கிட்ட இவ்ளோ நேரம் பேசுறாரா?
எனக்கு மூச்சே முட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.
ஆனா நான் என் பதற்றத்தை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு ஜாக்கிரதையா இருந்தேன்.
நான் நிதானமா, முகத்துல ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி ஒரு இன்னசென்ட் எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.
"அப்படியா ஐயா?"
நான் சாதாரணமா, குரல்ல ஒரு சின்ன ஆர்வத்தை மட்டும் கலந்துகிட்டுக் கேட்டேன்.
"அந்த வாட்ச்மேன் உங்கள்ட்ட நிறைய விஷயங்கள் பேசுவாரா?"
"அப்படி என்ன ஷேர் பண்ணுவாரு?"
நான் அவர்கிட்ட இருந்து உண்மைய வாங்க ட்ரை பண்ணேன்.
நான் அப்படிப் பதற்றமில்லாமக் கேட்டதும், வேலு ரொம்ப இயல்பாப் பதில் சொன்னாரு.
"அட, அவனுக்கு இப்பதானே மேடம் 28 வயசாகுது."
"அதுவும் இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வேலைக்கு வந்து ஒரு சில மாசங்கள் தான் ஆகுது."
"அதனால, இங்க இருக்குற ஆளுங்களப் பத்தி, யார் யார் எப்டிப்பட்டவங்கனு எங்கிட்ட தான் கேப்பான்."
"யார் வீட்ல எப்டி நடந்துக்கணும், யார் கோபப்படுவாங்கனு எல்லாம் சந்தேகமா கேப்பான்."
"சில சமயம், அவனுக்கு டியூட்டில நடக்குற சின்னச் சின்ன பிரச்சனைகள, செக்ரட்டரி திட்டுனத எல்லாம் எங்கிட்ட வந்து புலம்புவான்."
"நான் தான் அவனுக்கு, 'அப்படித்தான்ப்பா இருக்கும், அனுசரிச்சுப் போ'னு அட்வைஸ் பண்ணுவேன்."
வேலு வெள்ளந்தியா, எந்த ஒரு மறைமுக அர்த்தமும் இல்லாமச் சொன்னாரு.
அவர் பேசுனதக் கேட்டதுக்கு அப்புறம் தான், என் நெஞ்சுல இருந்த பாரம் லேசா எறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.
'அப்பாடா... வேலை சம்பந்தமாத் தான் பேசிருக்காங்க போல.'
என் விஷயத்த பிரகாஷ் சொல்லலங்குறது எனக்கு ஒரு பெரிய ரிலீஃபைக் குடுத்துச்சு.
'நல்லவேளை...'னு மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டேன்.
"ஓ... அதானே பாத்தேன்... நல்ல விஷயம்தான்."
"நீங்க பெரியவங்க, நீங்க சொல்றதக் கேட்டா எல்லாருக்கும் நல்லது தான."
நான் எதார்த்தமாச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.
ஆனா... வேலு இதையெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, நான் ஒரு விஷயத்தை ரொம்பத் தெளிவா கவனிச்சேன்.
அவர் வாய் தான் என்னமோ பெரியவங்க அட்வைஸ் பண்ற மாதிரி தத்துவமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
ஆனா அவரோட கண்கள்...
அவரோட கண்கள் அவ்ளோ யோக்கியமா இல்ல.
அவர் என்னையப் பாத்துப் பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துல இருந்து கீழ எறங்குச்சு.
நான் நிக்கிற அந்த போஸ், நான் உடுத்தியிருக்கற அந்த ட்ரெஸ்.
அந்த செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.
அதுக்குள்ள அப்பட்டமாத் தெரியுற என்னோட லைட் ப்ளூ கலர் பிரா ஸ்ட்ராப்.
என் பிளவுஸோட அந்த டீப் நெக்... அதுக்குள்ள ஒரு பெரிய பள்ளம் மாதிரி தெரியுற என் முலைகளோட பிளவு.
அவர் பார்வை கரெக்டா அந்த இடத்துல போய் ஒரு செகண்ட் நிலைச்சு நின்னுச்சு.
அவர் பேசிக்கிட்டே இருக்கும்போது, அவருக்குள்ள இருக்குற ஆம்பளை புத்தி, என்னோட அழகை அணு அணுவா ரசிக்க ஆரம்பிச்சுருச்சு.
நான் இதைக் கவனிச்சதும், எனக்குள்ள மறுபடியும் அந்த விவரிக்க முடியாத கூச்சம் வந்துச்சு.
அவர் மறுபடியும் என் முகத்தைப் பாத்து ஏதோ பேசுனாரு.
அப்புறம் ஒரு நிமிஷம் கழிச்சு, அவர் பார்வை அப்படியே என் கழுத்தைத் தாண்டி, இன்னும் கொஞ்சம் கீழ எறங்குச்சு.
நான் புடவையை ரொம்ப லோ-ஹிப்பா கட்டிருந்தேன்.
என் இடுப்புல அந்தப் பாவாடை நாடா தெரியுற அளவுக்கு இறக்கம்.
என் தொப்புள் குழி, அந்தப் காட்டன் புடவைக்குள்ள ரொம்பத் தெளிவா தெரிஞ்சுது.
அவர் கண்கள் அங்க போய் நிக்கும்போது, அவரோட பேச்சில ஒரு தயக்கம், ஒரு தடுமாற்றம் வந்தத என்னால உணர முடிஞ்சுது.
ஒரு அறுபது வயசுக்கு மேல இருக்குற ஆளு... என்னோட தொப்புளையும், என் நெஞ்சயும் இவ்ளோ உன்னிப்பாப் பாக்குறாருங்குறது எனக்கு ரொம்ப ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.
நான் அவரோட பார்வையை ரொம்பத் தெளிவா நோட் பண்ணிட்டேன்.
எந்த ஒரு பொண்ணுக்கும், ஒரு ஆம்பளை தன் முகத்தைப் பாத்துப் பேசுறானா, இல்ல தன் முலையைப் பாத்துப் பேசுறானானு ஒரு செகண்ட்ல கண்டுபிடிச்சிட முடியும்.
வேலு இப்போ என்னோட உடம்பைத் தான் பாத்துக்கிட்டு இருக்காரு.
எனக்கு உள்ளுக்குள்ள லேசான கோபமும், எரிச்சலும் வந்துச்சு.
'என்ன... அவ்ளோ நேரம் தத்துவம் பேசுனீங்க, இப்போ உங்க கண்ணு எங்க போகுது?'னு மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டேன்.
ஆனா நான் அவர் முகத்துக்கு நேரா எதையும் கேட்டுச் சண்டை போட முடியல.
ஏன்னா அவர் ஒரு வயசானவர்ங்கிறதால. அவர் மரியாதையக் குறைக்குற மாதிரி நான் ஏதாச்சும் பேச வரல.
ஆனா எனக்கு தர்மசங்கடமா இருந்துச்சு.
அவர் என்னை உத்துப் பாத்துக்கிட்டு, ஏதோ ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில இருக்குற மாதிரி நின்னுக்கிட்டு இருந்தாரு.
அந்த ரெண்டு அமைதி, எனக்கு ரொம்ப நீளமாத் தெரிஞ்சுது.
என் நெஞ்சுலயும், இடுப்புலயும் அவர் பார்வை சுத்துறத என்னால தெளிவா உணர முடிஞ்சுது.
நான் லைட்டா என் தொண்டையைச் செருமுனேன்.
'ஹ்ம்ம்... ஹ்ம்ம்...'
அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் தான், வேலு தன் சுயநினைவுக்கு வந்தாரு.
அவர் பார்வை டக்குனு என் இடுப்புல இருந்து விலகி, மறுபடியும் என் முகத்துக்கு வந்துச்சு.
அவர் முகத்துல ஒரு பதற்றம், தப்புப் பண்ணிட்டு மாட்டுன மாதிரி ஒரு எக்ஸ்பிரஷன்.
அவர் கண்ணை ரெண்டு மூணு தடவை சிமிட்டிக்கிட்டாரு.
நான் ஒண்ணுமே கவனிக்காத மாதிரி, அமைதியா அவரைப் பாத்தேன்.
'சரி, இப்போவாவது சுயநினைவு வந்துருச்சே, இனிமேல் கிளம்பிடுவாரு'னு என் மனசு கணக்குப் போட்டுச்சு.
நான் மெதுவா என் பார்வையை அவர் மேல இருந்து விலக்கி, கடிகாரத்துப் பக்கம் திருப்புனேன்.
டைம் ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.
நான் கடிகாரத்தைப் பாக்குறத வேலுவும் கவனிச்சாரு.
நான் அதுக்கப்புறம் என் பார்வையை மெதுவாத் திருப்பி, திறந்து கிடக்கிற மெயின் டோர் பக்கம் பாத்தேன்.
என் பாடி லாங்குவேஜ் தெளிவா சொல்லுச்சு.
'டைம் ஆச்சு, நீங்க கிளம்பலாம்'ங்குறத நான் வார்த்தையால சொல்லாம, என் செய்கையால காட்டிட்டு இருந்தேன்.
எந்த ஒரு மனுஷனா இருந்தாலும், இந்தச் சிக்னலைப் புரிஞ்சுகிட்டு உடனே கிளம்பிடுவாங்க.
வேலுவும் லேசா ஒரு அடி பின்னாடி எடுத்து வெச்சாரு.
அப்பாடா... கிளம்புறாருனு நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விட்டேன்.
ஆனா... அவர் வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பல.
அவர் மறுபடியும் என்னை நேராப் பாத்தாரு.
அவர் முகத்துல இப்போ அந்த வெள்ளந்தியான எக்ஸ்பிரஷன் இல்ல.
ஏதோ ஆழமா யோசிச்சு, ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கேக்கப் போற மாதிரி ஒரு சீரியஸான லுக்.
"ஆனா மேடம்..."
அவர் பேச்சை இழுத்தாரு.
நான் என் புருவங்களை சுருக்கி, "என்ன ஐயா?"னு கேட்டேன்.
"இந்த பிரகாஷ் தம்பிக்கு..."
அவர் மறுபடியும் அவன் பேரை சொன்னதும் என் உடம்பு லேசா சிலிர்த்துச்சு.
"உங்களப் பத்தி ரொம்ப நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கு போல..."
அவர் கேஷுவலா, ஆனா அழுத்தமா அந்த வார்த்தையைச் சொன்னாரு.
அவர் சொன்ன வாக்கியம், என் காதுக்குள்ள ஒரு பெரிய இடி மாதிரி வந்து விழுந்துச்சு.
'உங்களப் பத்தி ரொம்ப நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கு...'
இந்த வார்த்தை, வெறும் காத்துல வந்த ஒரு சாதாரண வார்த்தை மாதிரி எனக்குத் தெரியல.
என் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ஈட்டிய எறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு.
என் உடம்புல ஓடுற ரத்தம் எல்லாம் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே நின்னு போன மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.
என் ஹார்ட்பீட் வந்து, 'டப்... டப்... டப்...'னு வேகமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.
ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்...
அவர் எதுக்கு என்னைப் பாத்து, என் முகத்துக்கு நேரா இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லணும்?
என் மூளைக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள், ஆயிரம் சந்தேகங்கள் ஒண்ணா முளைக்க ஆரம்பிச்சுது.
வேலு சொல்ற விதம்... அவர் குரல்ல இருந்த அந்த அழுத்தம்... அவரோட பார்வை...
ஏதோ பர்சனலான, யாருக்கும் தெரியக் கூடாத ரகசியங்களைத் தெரிஞ்சு வெச்சுருக்கருங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
Part 244 -1:
----------------
அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டே, தண்ணியை முழுங்கிக்கிட்டு இருந்தாரு.
அந்தத் தண்ணி கிளாஸை அவர் உதட்டுல இருந்து எடுத்ததும், ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டாரு.
"ரொம்ப தாகமா இருந்துச்சு மேடம்... தண்ணி குடுத்ததுக்கு நன்றி மேடம்."
அவர் ஒரு சின்னப் புன்னகையோட சொன்னாரு.
"பரவால்ல ஐயா..."
நான் மரியாதையா சொன்னேன்.
"பிரகாஷ் தம்பி ரொம்ப கறாரா சொல்லித்தான் மேடம் என்னை அனுப்புனான்."
அவர் மறுபடியும் பிரகாஷ் புராணத்தை ஆரம்பிச்சாரு.
"என்ன சொன்னாரு?" நான் கடமைக்குக் கேட்டேன்.
"அண்ணா, மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப அர்ஜென்ட்... நீங்க கொஞ்சம் கூட லேட் பண்ணாம உடனே போய்க் குடுத்துட்டு வாங்கனு பதறுனான்."
"அவனுக்கு ஏதோ வேலையா இருக்குறதால, உங்கள வெயிட் பண்ண வைக்கக் கூடாதுனு தான் என்னைய அவ்ளோ அவசரமா அனுப்புனான்."
"அதான் நான், உடனே வந்துட்டேன் மேடம்."
வேலு எதார்த்தமா, பிரகாஷ் சொன்னதை எல்லாம் எங்கிட்ட ஒப்பிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.
என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷ் மேல அவ்ளோ பெரிய கோபம், ஒரு பெரிய எரிச்சல் வந்துச்சு.
'அறிவிருக்காடா உனக்கு?'னு என் மனசு அவனக் கண்டாப்படி திட்டுச்சு.
'நான் உன்கிட்ட ஒரு ஹெல்ப் கேட்டேன், அவ்ளோதான்.'
'நீ இப்படி இந்தத் ஆளுகிட்ட சொன்னா, அவரு என்ன நெனைப்பாரு?'
'ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு, நான் என்ன அவ்ளோ முக்கியம்னு அவருக்குச் சந்தேகம் வராதா?'
பிரகாஷோட அக்கறை, எனக்கு இப்போ ஒரு பெரிய தலைவலியா வந்து நின்னுச்சு.
அது என் சேஃப்டிக்கு எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்-னு நெனைக்கும்போது எனக்குப் பகீர்னு இருந்துச்சு.
நான் இதுலாம் யாருக்கும் தெரிஞ்சுட கூடாதுனு நெனைக்கிறேன்...
ஆனா அவன், ஊருக்கே சொல்ற மாதிரி நடந்துகிட்டு இருக்கான்.
'இதுக்கு நீ கண்டிப்பா அனுபவிப்ப பிரகாஷ்...'னு என் மனசுக்குள்ள நான் திட்டினேன்.
ஆனா வெளிய, வேலு முன்னாடி நான் எந்த ஒரு எரிச்சலையும் காட்டிக்கல.
நான் ரொம்ப நார்மலா, என் முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.
"ஓ... அப்படியா?"
"அவ்ளோ அர்ஜெண்ட்லாம் இல்ல ஐயா"னு சொல்லிட்டு, என் கையை அவர் பக்கம் நீட்டுனேன்.
நான் கையை நீட்டுனதும், அவர் அந்த கிளாஸை என் கையில குடுத்தாரு.
அப்போ அவர் பார்வை மறுபடியும், என் நெஞ்சு மேல பட்டுச்சு.
அவர் கிளாஸைக் குடுக்கும்போது, என்னைய அறியாமலேயே என் நெஞ்சு லேசா முன்னாடி போச்சு.
அவரோட அந்த ஒரு செகண்ட் பார்வை, என்னைய ரொம்பவே அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஆக்குச்சு.
'இந்த ஆளு வேற, எதுக்கு இப்படி என்னையவே பாத்துட்டு இருக்காரு?'னு என் மனசு தவிச்சுது.
நான் கிளாஸை வாங்கிக்கிட்டு, "சரிங்க ஐயா..."னு சொல்லிட்டு லேசா ஒரு அடி பின்னாடி நகர்ந்தேன்.
கிளாஸை வாங்குனதும், அவர் உடனே திரும்பிப் போயிடுவாருனு தான் நான் நெனச்சேன்.
எப்பவும் வேலை முடிஞ்சா, யாரா இருந்தாலும் உடனே கிளம்பிடுவாங்க.
அதுதான் உலக வழக்கம்.
ஆனா... வேலு திரும்பல.
அவர், அப்படியே நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
அவர் கால்கள் அந்த இடத்தை விட்டு ஒரு இன்ச் கூட நகரல.
எனக்கு இப்போ இன்னும் அதிகமா நெர்வஸா இருந்துச்சு.
'எதுக்கு இவரு இன்னும் நிக்கிறாரு?'
நான் கிளாஸை கையில வெச்சுக்கிட்டு, ஒரு மாதிரி தர்மசங்கடமா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.
அப்போ அவர் மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சாரு.
"பிரகாஷ் தம்பி ரொம்ப நல்ல பையன் மேடம்..."
அவர் கேஷுவலா, ஒரு கதை சொல்ற மாதிரி ஆரம்பிச்சாரு.
"அவன் நம்ம அபார்ட்மெண்ட்டுக்கு வந்த புதுசுல இருந்து, நான் அவனப் பாத்துட்டு இருக்கேன்."
"ரொம்பச் சுறுசுறுப்பா வேலை பாப்பான்."
"பெரியவங்களுக்கு அவ்ளோ மரியாதை குடுப்பான்."
அவர் பிரகாஷுக்கு சர்டிஃபிகேட் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.
நான் என்ன ரியாக்ஷன் குடுக்குறதுனு தெரியாம, சும்மாத் தலைய மட்டும் ஆட்டுனேன்.
"ம்ம்... ஆமா... நல்ல செக்யூரிட்டிதான்" நான் கடமைக்குச் சொன்னேன்.
நான் அப்படி ஷார்ட்டா பதில் சொன்னா, அவர் பேச்சை முடிச்சுக்குவாருனு நெனச்சேன்.
ஆனா அவர் விடுறதா இல்ல.
"நாங்க எல்லா ஷிஃப்ட்லயும் ஒண்ணாத் தான் இருப்போம் மேடம்..."
"எனக்கு வயசாகிடுச்சுனு, நிறைய வேலைகளை அவனே பாத்துக்குவான்."
"அண்ணா நீங்க உக்காருங்க, நான் போய் கேட்டைத் தொறக்குறேன்னு சொல்லி ஓடுவான்."
"சின்னப் பையனா இருந்தாலும், அவ்ளோ பொறுப்பு அவனுக்கு."
வேலு, பிரகாஷைப் பத்தி அவ்ளோ பெருமையாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாரு.
அவர் பேசுறதக் கேக்கக் கேக்க, எனக்குள்ள இருந்த எரிச்சல் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகமாக ஆரம்பிச்சுது.
ஆனா அவர் சொல்றதக் கேட்டு, ஒரு நல்ல பொண்ணு மாதிரிப் புன்னகை பண்ணிக்கிட்டு நிக்க வேண்டியதா இருக்கு.
இந்தச் சூழ்நிலையே எனக்கு அவ்ளோ ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.
"ஓ... அப்படியா? ரொம்ப சந்தோஷம்."
நான் என் புன்னகையை இன்னும் அதிகமாக்கி, அவரை வழியனுப்புற தொனியில பேசுனேன்.
அப்பவாவது அவர் புரிஞ்சுக்குவாருனு நெனச்சேன்.
நான் அடிக்கடி என் கண்களை வாசப்படியை நோக்கித் திருப்புனேன்.
'நீங்க கிளம்பலாம்'னு என்னோட பாடி லாங்குவேஜ் மூலமா அவருக்கு உணர்த்த ட்ரை பண்ணேன்.
ஆனா அவர் அதையெல்லாம் கண்டுக்கிற மாதிரியே தெரியல.
"ஆமா மேடம்... அவனுக்கு ஏதாச்சும் சின்னச் சின்ன சந்தேகம்னா கூட எங்கிட்ட தான் வந்து கேப்பான்."
"ரொம்ப நல்ல பையன் மேடம் அவன்."
அவர் பாட்டுக்குச் சொல்லிக்கிட்டே போனாரு.
எனக்கு இப்போ நிஜமாவே பொறுமை போக ஆரம்பிச்சுது.
'ஐயா, நீங்க சொல்ற நல்ல பையன் தான்...'
'என்னைய ஓத்து தள்ளுனான்.'
என் மனசுக்குள்ள நான் இப்படி கத்திக்கிட்டு இருந்தேன்.
ஆனா வெளிய, "அப்படியா... சரி சரி..."னு ரொம்ப டீசண்டாத் தலையாட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.
நான் மறுபடியும் என் புடவையின் முந்தானையை லேசா இழுத்து, என் நெஞ்சை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.
அவர் என்னை உத்துப் பாக்குறது எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.
இந்த ஆள எப்படிப் பேசி வெளிய அனுப்புறதுனு என் மைண்ட் ரொம்ப வேகமா யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
"ரொம்ப தேங்க்ஸ்... இது கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு."
"நீங்க போய் உங்க டியூட்டியப் பாருங்க ஐயா, செக்ரட்டரி ஏதாச்சும் சொல்லப் போறாரு."
நான் நேக்கா, அவரோட டியூட்டிய ஞாபகப்படுத்தி அவரை அனுப்பப் பாத்தேன்.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், அவர் பேச்சை ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனாரு.
அவர் முகம் லேசா மாறுச்சு.
அவர் என்னை உத்துப் பாத்தாரு.
ஒரு ரெண்டு செகண்ட் அந்த ரூம்ல முழுமையான அமைதி.
ஏசியோட அந்த 'ஹம்ம்ம்'ங்குற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.
அவர் கிளம்பப் போறாருனு நெனச்சு, நான் லேசா ரிலாக்ஸ் ஆனேன்.
ஆனா... அவர் வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பல.
அவர் அப்படியே நின்னுக்கிட்டு, கேஷுவலா ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாரு.
"அது சரி மேடம்..."
"சார் வீட்ல இல்லையா?"
அவர் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும்...
என் ஹார்ட்பீட் சட்டுனு ஒரு செகண்ட் நின்னு, அப்புறம் வேகமா அடிச்சுக்க ஆரம்பிச்சுது.
'சார் வீட்ல இல்லையானு எதுக்கு இவரு இப்போ கேக்குறாரு?'
என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள் ஒரே நேரத்துல முட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.
ஒரு வாட்ச்மேன்... ஏதோ டெலிவரி குடுக்க வந்த இடத்துல...
எதுக்கு வீட்டுக்காரர் இருக்காரானு கேக்கணும்?
ஒருவேளை... பிரகாஷ் எதாச்சும் சொல்லிருப்பானோ?
இல்ல, நான் பிரெஷா ரெடியாகி நிக்குறதப் பாத்துட்டு, இவர் தப்பா ஏதாச்சும் நெனச்சுட்டாரோ?
இல்ல... ஏதோ சாதாரணமாப் பேச்சுவாக்குல கேக்குறாரா?
எனக்கு எதுவுமே புரியல.
என் முகம் வெளிறிப் போறத என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.
ஆனா நான் அத வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு கஷ்டப்பட்டு என் ரியாக்ஷன கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.
நான் ஒரு சின்ன புன்னகையை என் முகத்துல வெச்சுக்கிட்டேன்.
"இல்ல ஐயா..."
நான் சாதாரணமா, எந்தப் பதற்றமும் இல்லாத மாதிரி குரலை மாத்திக்கிட்டுப் பதில் சொன்னேன்.
"அவரு காலையிலயே ஆபிஸ் கிளம்பிட்டாரு."
நான் சொன்ன பதில், ரூம்க்குள்ள தெளிவா கேட்டுச்சு.
நான் அப்படிச் சொன்னதும், வேலு என்னைய ஒரு செகண்ட் உத்துப் பாத்தாரு.
அவர் கண்கள்ல என்ன ஓடுதுனு என்னால கணிக்கவே முடியல.
அவர் மெதுவாத் தன் தலையை ஆட்டுனாரு.
"ஓ... ஆபிஸ் போயிட்டாரா..."
அவர் மெதுவா, தனக்குத் தானே சொல்லிக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தாரு.
அவர் அப்படிச் சொன்னதும், 'சரி, இப்போ கிளம்பிடுவாரு'னு நான் எதிர்பாத்தேன்.
என் மனசு 'ப்ளீஸ், தயவுசெஞ்சு போயிடுங்க'னு கெஞ்சுச்சு.
ஆனா...
வேலு வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பவே இல்ல.
அவர் கைகளை கட்டிக்கிட்டு, ரொம்ப ரிலாக்ஸா நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
எந்த ஒரு அவசரமும், டியூட்டிக்குப் போகணும்ங்குற பதற்றமும் அவர் முகத்துல இல்ல.
அந்த அமைதியான ரூம்க்குள்ள, அவர் என்னையவே பாத்துக்கிட்டு, அப்படியே நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
'என்னடா இது சோதனை... இவரு எதுக்கு இன்னும் போகாம நிக்கிறாரு?'னு என் மைண்ட் யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அப்போ அவர் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டு, மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சாரு.
"நான் இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வேலைக்கு வந்து, கிட்டத்தட்ட ஆறு ஏழு வருஷம் ஆச்சு மேடம்..."
அவர், அவரோட சுயசரிதைய ஆரம்பிக்கிற மாதிரி ஒரு டோன்ல பேசுனாரு.
அவர் அப்படி ஆரம்பிச்சதும், எனக்குள்ள இருந்த எரிச்சல் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.
'அடக் கடவுளே... இப்போ எதுக்கு உங்களோட ஃப்ளாஷ்பேக் எல்லாம் எங்கிட்ட சொல்றீங்க?'னு மனசுக்குள்ள தலையில அடிச்சுக்கிட்டேன்.
ஆனா வெளிய, அவர் ஒரு பெரியவர்ங்குறதால என்னால முகத்துல அடிச்ச மாதிரி ஒண்ணும் சொல்ல முடியல.
நம்ம ஊரு வளர்ப்பு அப்படித் தான... வயசானவங்க எதாச்சும் பேசுனா, கொஞ்சம் பொறுமையாக் கேக்கணும்னு சொல்லித் தான் வளர்த்திருக்காங்க.
"ஓ... அப்படியா? இவ்ளோ வருஷமா இங்கயே தான இருக்கீங்க?"
நான் ஷார்ட்டா ஒரு பதில் சொன்னேன்.
இந்த மாதிரி சுருக்கமாப் பதில் சொன்னா, அவர் சீக்கிரம் பேச்சை முடிச்சுக்குவாருனு நான் நெனச்சேன்.
ஆனா அவர் விடுறதா இல்ல.
"ஆமா மேடம்... சின்ன வயசுல எல்லாம் நான் இந்த வாட்ச்மேன் வேலைக்குலாம் வரல."
"நான் மார்க்கெட்ல காய்கறி மூட்டை தூக்குற கூலி வேலை தான் பாத்துட்டு இருந்தேன்."
"இளமையில உடம்புல அவ்ளோ தெம்பு இருந்துச்சு... எவ்ளோ பெரிய மூட்டையா இருந்தாலும் அசால்ட்டா தூக்கிப் போடுவேன்."
"ஆனா வயசாக வயசாக, கொஞ்சம் கஷ்டம் ஆச்சு."
"அதான் பளு தூக்குற வேலைய விட்டுட்டு, இப்படி ஒரு இடத்துல அமைதியா உக்காந்து பாக்குற செக்யூரிட்டி வேலைக்கு வந்துட்டேன்."
அவர் தன்னோட கடந்த காலத்தை, ஒரு சினிமா கதை மாதிரி எங்கிட்ட சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு.
நான் சும்மா, "ம்ம்... ஓ... அப்படியா"னு தலையாட்டிக்கிட்டே இருந்தேன்.
வேலு தொடர்ந்து பேசிக்கிட்டே இருந்தாரு.
"இந்த ஆறு ஏழு வருஷத்துல, இந்த அப்பார்ட்மெண்ட் எவ்ளோ மாறிடுச்சு தெரியுமா மேடம்?"
"நிறைய புது ஆளுங்க வந்துட்டாங்க... பழைய ஆளுங்க போயிட்டாங்க."
"ஆனா மனுஷங்களோட குணம் மட்டும் மாறவே இல்ல."
அவர் ஏதோ பெரிய தத்துவஞானி மாதிரிப் பேசுனாரு.
நான் வாட்ச்-ஐ ஒருக்களிச்சுப் பாத்தேன்.
டைம் ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.
"எங்க காலத்துல எல்லாம் மனுஷங்களுக்கு எவ்ளோ பொறுமை இருந்துச்சு தெரியுமா?"
"ஆனா இப்போ வர்ற சின்னப் பசங்களுக்கு அந்தப் பொறுமையே கிடையாது மேடம்."
"எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம்னு தான் எல்லா காரியத்தையும் பண்றாங்க."
அவர் இப்படிச் சொன்னதும், என் மனசு அலர்ட் ஆச்சு.
'இவரு எதுக்கு இப்போ சின்னப் பசங்களப் பத்திப் பேசுறாரு?'
என் சந்தேகம் தீர்றதுக்குள்ள, அவரே அடுத்த வரியில அந்தப் பேரை இழுத்தாரு.
"நம்ம பிரகாஷ் தம்பி கூட அப்படித்தான் மேடம்..."
அந்தப் பேரை அவர் சொன்னதும், என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு செகண்ட் 'திக்'குனு நின்னு துடிச்சுது.
"அவன் ரொம்ப நல்ல பையன் தான்... ஆனா அவனுக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பொறுமையே இல்ல."
"எதையும் உடனே செஞ்சாகணும்னு துடிப்பான்."
"ஆனா, அவனுக்கு ஏதாச்சும் பிரச்சனைனாலோ, இல்ல எதாச்சும் மனசுல தோணுனாலோ..."
"நேரா எங்கிட்ட தான் வந்து எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணுவான்."
வேலு இந்த வார்த்தைகளை கேஷுவலா, சாதாரணமாத் தான் சொன்னாரு.
ஆனா என் மனசுக்குள்ள அது ஒரு பெரிய அணுகுண்டா விழுந்து வெடிச்சுது.
'எல்லாத்தையும் ஷேர் பண்ணுவானா?'
'பிரகாஷ் உங்கள்ட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லுவானா?'
என் முகத்துல இருந்த புன்னகை உறைஞ்சு, ஒரு மெழுகுச் சிலை மாதிரி நின்னேன்.
என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள், ஒரு பெரிய சுழல் மாதிரி சுத்த ஆரம்பிச்சுது.
'லூசு பிரகாஷ்... இந்த ஆள்கிட்ட போய் என்னடா சொன்ன?'
'என்னவெல்லாம் சொல்லிருப்பானோ?'
'எல்லாத்தையுமே இந்த ஆளுகிட்ட சொல்லிருப்பானோ?'
எனக்குள்ள பயம் வயித்தக் கலக்குச்சு.
ஆம்பளைங்களுக்குள்ள இந்த மாதிரி விஷயங்கள கேஷுவலா, பெருமையா பீத்திக்கிற பழக்கம் இருக்குனு எனக்குத் தெரியும்.
அதுவும் பிரகாஷ் மாதிரி ஒரு ஆளு... பெரிய வீட்டு பொண்ண ஓத்தது அவனுக்கு எவ்ளோ பெரிய பெருமை?
அதை மறைக்காம இந்தத் ஆளுகிட்ட சொல்லியிருந்தா... என் மானம் என்ன ஆகுறது?
இந்த ஆளு இப்போ என்னையப் பாக்குற பார்வைக்கு அதுதான் காரணமா?
'இந்த பொண்ணு அப்படிப்பட்ட ஆள்தானா?'னு மனசுக்குள்ள நெனச்சுக்கிட்டே தான் எங்கிட்ட இவ்ளோ நேரம் பேசுறாரா?
எனக்கு மூச்சே முட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.
ஆனா நான் என் பதற்றத்தை வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு ஜாக்கிரதையா இருந்தேன்.
நான் நிதானமா, முகத்துல ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி ஒரு இன்னசென்ட் எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.
"அப்படியா ஐயா?"
நான் சாதாரணமா, குரல்ல ஒரு சின்ன ஆர்வத்தை மட்டும் கலந்துகிட்டுக் கேட்டேன்.
"அந்த வாட்ச்மேன் உங்கள்ட்ட நிறைய விஷயங்கள் பேசுவாரா?"
"அப்படி என்ன ஷேர் பண்ணுவாரு?"
நான் அவர்கிட்ட இருந்து உண்மைய வாங்க ட்ரை பண்ணேன்.
நான் அப்படிப் பதற்றமில்லாமக் கேட்டதும், வேலு ரொம்ப இயல்பாப் பதில் சொன்னாரு.
"அட, அவனுக்கு இப்பதானே மேடம் 28 வயசாகுது."
"அதுவும் இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வேலைக்கு வந்து ஒரு சில மாசங்கள் தான் ஆகுது."
"அதனால, இங்க இருக்குற ஆளுங்களப் பத்தி, யார் யார் எப்டிப்பட்டவங்கனு எங்கிட்ட தான் கேப்பான்."
"யார் வீட்ல எப்டி நடந்துக்கணும், யார் கோபப்படுவாங்கனு எல்லாம் சந்தேகமா கேப்பான்."
"சில சமயம், அவனுக்கு டியூட்டில நடக்குற சின்னச் சின்ன பிரச்சனைகள, செக்ரட்டரி திட்டுனத எல்லாம் எங்கிட்ட வந்து புலம்புவான்."
"நான் தான் அவனுக்கு, 'அப்படித்தான்ப்பா இருக்கும், அனுசரிச்சுப் போ'னு அட்வைஸ் பண்ணுவேன்."
வேலு வெள்ளந்தியா, எந்த ஒரு மறைமுக அர்த்தமும் இல்லாமச் சொன்னாரு.
அவர் பேசுனதக் கேட்டதுக்கு அப்புறம் தான், என் நெஞ்சுல இருந்த பாரம் லேசா எறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.
'அப்பாடா... வேலை சம்பந்தமாத் தான் பேசிருக்காங்க போல.'
என் விஷயத்த பிரகாஷ் சொல்லலங்குறது எனக்கு ஒரு பெரிய ரிலீஃபைக் குடுத்துச்சு.
'நல்லவேளை...'னு மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டேன்.
"ஓ... அதானே பாத்தேன்... நல்ல விஷயம்தான்."
"நீங்க பெரியவங்க, நீங்க சொல்றதக் கேட்டா எல்லாருக்கும் நல்லது தான."
நான் எதார்த்தமாச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.
ஆனா... வேலு இதையெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, நான் ஒரு விஷயத்தை ரொம்பத் தெளிவா கவனிச்சேன்.
அவர் வாய் தான் என்னமோ பெரியவங்க அட்வைஸ் பண்ற மாதிரி தத்துவமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
ஆனா அவரோட கண்கள்...
அவரோட கண்கள் அவ்ளோ யோக்கியமா இல்ல.
அவர் என்னையப் பாத்துப் பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, அவர் பார்வை மெதுவா என் முகத்துல இருந்து கீழ எறங்குச்சு.
நான் நிக்கிற அந்த போஸ், நான் உடுத்தியிருக்கற அந்த ட்ரெஸ்.
அந்த செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.
அதுக்குள்ள அப்பட்டமாத் தெரியுற என்னோட லைட் ப்ளூ கலர் பிரா ஸ்ட்ராப்.
என் பிளவுஸோட அந்த டீப் நெக்... அதுக்குள்ள ஒரு பெரிய பள்ளம் மாதிரி தெரியுற என் முலைகளோட பிளவு.
அவர் பார்வை கரெக்டா அந்த இடத்துல போய் ஒரு செகண்ட் நிலைச்சு நின்னுச்சு.
அவர் பேசிக்கிட்டே இருக்கும்போது, அவருக்குள்ள இருக்குற ஆம்பளை புத்தி, என்னோட அழகை அணு அணுவா ரசிக்க ஆரம்பிச்சுருச்சு.
நான் இதைக் கவனிச்சதும், எனக்குள்ள மறுபடியும் அந்த விவரிக்க முடியாத கூச்சம் வந்துச்சு.
அவர் மறுபடியும் என் முகத்தைப் பாத்து ஏதோ பேசுனாரு.
அப்புறம் ஒரு நிமிஷம் கழிச்சு, அவர் பார்வை அப்படியே என் கழுத்தைத் தாண்டி, இன்னும் கொஞ்சம் கீழ எறங்குச்சு.
நான் புடவையை ரொம்ப லோ-ஹிப்பா கட்டிருந்தேன்.
என் இடுப்புல அந்தப் பாவாடை நாடா தெரியுற அளவுக்கு இறக்கம்.
என் தொப்புள் குழி, அந்தப் காட்டன் புடவைக்குள்ள ரொம்பத் தெளிவா தெரிஞ்சுது.
அவர் கண்கள் அங்க போய் நிக்கும்போது, அவரோட பேச்சில ஒரு தயக்கம், ஒரு தடுமாற்றம் வந்தத என்னால உணர முடிஞ்சுது.
ஒரு அறுபது வயசுக்கு மேல இருக்குற ஆளு... என்னோட தொப்புளையும், என் நெஞ்சயும் இவ்ளோ உன்னிப்பாப் பாக்குறாருங்குறது எனக்கு ரொம்ப ஆக்வர்டா இருந்துச்சு.
நான் அவரோட பார்வையை ரொம்பத் தெளிவா நோட் பண்ணிட்டேன்.
எந்த ஒரு பொண்ணுக்கும், ஒரு ஆம்பளை தன் முகத்தைப் பாத்துப் பேசுறானா, இல்ல தன் முலையைப் பாத்துப் பேசுறானானு ஒரு செகண்ட்ல கண்டுபிடிச்சிட முடியும்.
வேலு இப்போ என்னோட உடம்பைத் தான் பாத்துக்கிட்டு இருக்காரு.
எனக்கு உள்ளுக்குள்ள லேசான கோபமும், எரிச்சலும் வந்துச்சு.
'என்ன... அவ்ளோ நேரம் தத்துவம் பேசுனீங்க, இப்போ உங்க கண்ணு எங்க போகுது?'னு மனசுக்குள்ள திட்டிக்கிட்டேன்.
ஆனா நான் அவர் முகத்துக்கு நேரா எதையும் கேட்டுச் சண்டை போட முடியல.
ஏன்னா அவர் ஒரு வயசானவர்ங்கிறதால. அவர் மரியாதையக் குறைக்குற மாதிரி நான் ஏதாச்சும் பேச வரல.
ஆனா எனக்கு தர்மசங்கடமா இருந்துச்சு.
அவர் என்னை உத்துப் பாத்துக்கிட்டு, ஏதோ ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில இருக்குற மாதிரி நின்னுக்கிட்டு இருந்தாரு.
அந்த ரெண்டு அமைதி, எனக்கு ரொம்ப நீளமாத் தெரிஞ்சுது.
என் நெஞ்சுலயும், இடுப்புலயும் அவர் பார்வை சுத்துறத என்னால தெளிவா உணர முடிஞ்சுது.
நான் லைட்டா என் தொண்டையைச் செருமுனேன்.
'ஹ்ம்ம்... ஹ்ம்ம்...'
அந்தச் சத்தம் கேட்டதும் தான், வேலு தன் சுயநினைவுக்கு வந்தாரு.
அவர் பார்வை டக்குனு என் இடுப்புல இருந்து விலகி, மறுபடியும் என் முகத்துக்கு வந்துச்சு.
அவர் முகத்துல ஒரு பதற்றம், தப்புப் பண்ணிட்டு மாட்டுன மாதிரி ஒரு எக்ஸ்பிரஷன்.
அவர் கண்ணை ரெண்டு மூணு தடவை சிமிட்டிக்கிட்டாரு.
நான் ஒண்ணுமே கவனிக்காத மாதிரி, அமைதியா அவரைப் பாத்தேன்.
'சரி, இப்போவாவது சுயநினைவு வந்துருச்சே, இனிமேல் கிளம்பிடுவாரு'னு என் மனசு கணக்குப் போட்டுச்சு.
நான் மெதுவா என் பார்வையை அவர் மேல இருந்து விலக்கி, கடிகாரத்துப் பக்கம் திருப்புனேன்.
டைம் ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.
நான் கடிகாரத்தைப் பாக்குறத வேலுவும் கவனிச்சாரு.
நான் அதுக்கப்புறம் என் பார்வையை மெதுவாத் திருப்பி, திறந்து கிடக்கிற மெயின் டோர் பக்கம் பாத்தேன்.
என் பாடி லாங்குவேஜ் தெளிவா சொல்லுச்சு.
'டைம் ஆச்சு, நீங்க கிளம்பலாம்'ங்குறத நான் வார்த்தையால சொல்லாம, என் செய்கையால காட்டிட்டு இருந்தேன்.
எந்த ஒரு மனுஷனா இருந்தாலும், இந்தச் சிக்னலைப் புரிஞ்சுகிட்டு உடனே கிளம்பிடுவாங்க.
வேலுவும் லேசா ஒரு அடி பின்னாடி எடுத்து வெச்சாரு.
அப்பாடா... கிளம்புறாருனு நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விட்டேன்.
ஆனா... அவர் வாசப்படியை நோக்கித் திரும்பல.
அவர் மறுபடியும் என்னை நேராப் பாத்தாரு.
அவர் முகத்துல இப்போ அந்த வெள்ளந்தியான எக்ஸ்பிரஷன் இல்ல.
ஏதோ ஆழமா யோசிச்சு, ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை கேக்கப் போற மாதிரி ஒரு சீரியஸான லுக்.
"ஆனா மேடம்..."
அவர் பேச்சை இழுத்தாரு.
நான் என் புருவங்களை சுருக்கி, "என்ன ஐயா?"னு கேட்டேன்.
"இந்த பிரகாஷ் தம்பிக்கு..."
அவர் மறுபடியும் அவன் பேரை சொன்னதும் என் உடம்பு லேசா சிலிர்த்துச்சு.
"உங்களப் பத்தி ரொம்ப நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கு போல..."
அவர் கேஷுவலா, ஆனா அழுத்தமா அந்த வார்த்தையைச் சொன்னாரு.
அவர் சொன்ன வாக்கியம், என் காதுக்குள்ள ஒரு பெரிய இடி மாதிரி வந்து விழுந்துச்சு.
'உங்களப் பத்தி ரொம்ப நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கு...'
இந்த வார்த்தை, வெறும் காத்துல வந்த ஒரு சாதாரண வார்த்தை மாதிரி எனக்குத் தெரியல.
என் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ஈட்டிய எறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு.
என் உடம்புல ஓடுற ரத்தம் எல்லாம் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே நின்னு போன மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.
என் ஹார்ட்பீட் வந்து, 'டப்... டப்... டப்...'னு வேகமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.
ஒரு வயசான வாட்ச்மேன்...
அவர் எதுக்கு என்னைப் பாத்து, என் முகத்துக்கு நேரா இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லணும்?
என் மூளைக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள், ஆயிரம் சந்தேகங்கள் ஒண்ணா முளைக்க ஆரம்பிச்சுது.
வேலு சொல்ற விதம்... அவர் குரல்ல இருந்த அந்த அழுத்தம்... அவரோட பார்வை...
ஏதோ பர்சனலான, யாருக்கும் தெரியக் கூடாத ரகசியங்களைத் தெரிஞ்சு வெச்சுருக்கருங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
21-08-2026, 10:13 AM
----------------
Part 244 -2:
----------------
என் உடம்புக்குள்ள லேசா நடுங்குச்சு.
ரூம்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்தாலும், என் உள்ளங்கையிலயும், கழுத்து ஓரத்துலயும் வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.
'ஒருவேளை...'
'ஒருவேளை பிரகாஷ் பண்ணுனதெல்லாம் இவர்கிட்ட சொல்லிட்டானோ?'
அவன் என்னைக்குமே அப்படிச் செய்ய மாட்டான்னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு நம்பிக்கை இருக்கு.
ஆனா ஆம்பளைங்க சகவாசம்... அதுவும் ரெண்டு ஆளுக ஒண்ணா இருக்குறப்போ...
ஏதாவது வாய் தவறிப் பெருமையாச் சொல்லிருப்பானோ?
'அந்த பவித்ரா மேடம் எப்டிப்பட்ட ஆளு தெரியுமா... அவ எவ்ளோ அழகு தெரியுமா...'னு ஆரம்பிச்சு எதாச்சும் வாய் விட்டுட்டானோ?
'இல்ல மாடியில பண்ணுனத இவரு எங்காச்சும் இருந்து பாத்துட்டாரோ? ரூம் பூட்டித்தானே இருந்துச்சு'
'இல்ல நேத்து காலைல என் வீட்டுக்குள்ள அவன் வந்து ரெண்டு மணி நேரம் இருந்ததை, இவரு நோட் பண்ணிருப்பாரோ?'
அவன் என்னைய பெட்ல வெச்சு ஓத்துத் தள்ளுனப்போ...
நான் அடக்கமுடியாம கத்துனதை...
அந்த நேரம் இவரு வெளிய இருந்து ஏதாச்சும் சத்தம் கேட்டுருப்பாரோ? இல்ல கவனிச்சுருப்பாரோ?
என் கற்பனைகள் மோசமான நிலைமைக்குப் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள பயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஒரு பேனிக் அட்டாக் மாதிரி மாற ஆரம்பிச்சுது.
இந்த ஆளுக்கு என் சீக்ரெட் தெரிஞ்சுடுச்சுனா...
நாளைக்கு இது மொத்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கும் தெரிஞ்சுடுமோ?
எல்லாரும் என்னை என்ன நெனைப்பாங்க? 'வாட்ச்மேன் கூடப் படுத்தவ'னு முத்திரை குத்திடுவாங்களே.
என் குடும்பம், என் கௌரவம், நான் வளந்த விதம், என் பேரு எல்லாமே மொத்தமா நாசமாப் போயிடுமே.
என் தொண்டை வறண்டு போச்சு.
எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனேன்.
ஆனா... வெளிய, என் முகத்துல எந்த ஒரு பதற்றத்தையும் நான் காட்டக் கூடாதுங்குறதுல நான் தெளிவா இருந்தேன்.
நான் மாட்டிக்கிட்டேன்ங்குற ஃபீலிங் அவர் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சிடக் கூடாது.
நான் எவ்ளோ தூரம் பயப்படுறேனோ, அவ்ளோ தூரம் அவர் என்னை ஈஸியா எடை போட்டுருவாரு. அப்புறம் அவர் என்னை மிரட்டக் கூட ஆரம்பிக்கலாம்.
நான் ஒரு நிமிஷம் என் கண்களை மூடித் திறந்தேன்.
என்னைய நானே நிதானப்படுத்திக்கிட்டேன்.
'ரிலாக்ஸ் பவி... கூல்...'னு என் மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கிட்டேன்.
என் முகத்துல இருந்த பயத்தை மொத்தமா அழிச்சுட்டு, எம்ப்ட்டியான எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.
முதல்ல, என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஐடியா வந்துச்சு.
'அவன் பார்சல் கொடுக்கிறான், எலெக்ட்ரிசிட்டி பில் கொடுக்க வாரான், அதான் ஓரளவுக்கு என்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சிருக்கு'னு சொல்லி சமாளிப்போம்னு நெனச்சேன்.
ஆனா அடுத்த செகண்டே என் உள்ளுணர்வு என்னையத் தடுத்துச்சு.
'வேணாம் பவி... இது தப்பான அப்ரோச்.'
'நீ ஏன் அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணனும்?'
'ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட போய், நீ ஏன் உன்னோட கேரக்டருக்கு சர்ட்டிஃபிகேட் குடுக்கணும்?'
'நீயா வளவளனு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணா, நீ ஏதோ தப்ப மறைக்கப் பாக்குறனு அவரே ஈஸியாப் புரிஞ்சுக்குவாரு.'
'குற்றம் உள்ள நெஞ்சு தான் குறுகுறுக்கும்.'
'நீ ஒண்ணுமே தப்பு பண்ணாத மாதிரி, டீசண்டா நடந்துக்கோ.'
என் மனசு எனக்குக் கரெக்ட்டான ரூட்டைக் காட்டுச்சு.
நான் என் பாடி லாங்குவேஜை கொஞ்சம் மாத்துனேன்.
பயந்து ஒடுங்குறதை விட்டுட்டு, லேசா நிமிர்ந்து நின்னேன்.
ஒரு கை இடுப்புல வெச்சுக்கிட்டு, கெத்தா, ஆனா எதார்த்தமா அவரைப் பாத்தேன்.
என் உதட்டுல லேசா, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி ஒரு புன்னகையைக் கொண்டு வந்தேன்.
"தெரிஞ்சிருக்கா?"
நான் நியூட்ரலா, என் குரல்ல எந்த நடுக்கமும் இல்லாமக் கேட்டேன்.
"என்ன ஐயா சொல்றீங்க? எனக்குப் புரியலையே..."
நான் என் புருவங்களை சுருக்கி, ஒரு குழப்பத்தோட அவரை உத்துப் பாத்தேன்.
நான் எந்த விளக்கமும் குடுக்கல.
அவர் பேசுனதையே திருப்பி அவர்கிட்டயே கேட்டேன்.
"அவருக்கு என்னைப் பத்தி என்ன அவ்ளோ நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கப் போகுது?"
நான் கேஷுவலா, அதே சமயம் கொஞ்சம் அதிகாரமாப் பேசுனேன்.
"எனக்குப் புரியுற மாதிரி சொல்லுங்க... அவர் அப்படி என்ன தெரிஞ்சிருக்குனு உங்ககிட்ட சொல்றாரு?"
நான் என் வலது கையால காத்துல ஒரு செய்கை பண்ணிக்கிட்டே, சாதாரணமா இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டேன்.
நான் இப்படி கேப்பேனு வேலு எதிர்பார்க்கல போல.
நான் பதறிப் போய் எதாச்சும் சமாளிப்பேன்னு அவர் நெனச்சிருப்பாரு.
ஆனா நான் தைரியமா, அவருகிட்டயே திருப்பிப் புரியலனு கேட்டது அவரை லேசா ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.
நான் அவரை நேருக்கு நேராப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் முகத்துல இருந்த நக்கல் சிரிப்பு ஒரு செகண்ட் மறைஞ்சுது.
அவர் என் முகத்தையே கூர்ந்து கவனிச்சாரு.
என் கண்கள்ல ஏதாச்சும் பயம் தெரியுதா, நான் நடிக்கிறேனானு கண்டுபிடிக்க அவர் பாக்குறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.
ஆனா நான் அவருக்கு அந்த வாய்ப்பைக் குடுக்கல.
நான் ஸ்ட்ராங்கா என் பார்வைய மெயின்டெயின் பண்ணேன்.
இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும், அவர் அப்படியே அமைதியாகிடுவாரு...
இல்லனா, 'சாரி மேடம், ஏதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன்'னு சொல்லிட்டு நடையைக் கட்டுவாருனு நான் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டேன்.
என் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல முடியாம அவர் திணறுவாருனு எதிர்பாத்தேன்.
நான் ஸ்ட்ராங்கா என் டிஃபன்ஸை வெச்சிருந்தேன்.
ஆனா... வேலு தலையை மெதுவா ஆட்டுனாரு.
அவர் அந்தப் பதிலை, அந்த மழுப்பலை ஏத்துக்காத மாதிரித் தான் அவர் பாடி லாங்குவேஜ் இருந்துச்சு.
அவர் கண்ணுல மறுபடியும் அந்த ஒரு வித்தியாசமான பார்வை வந்துச்சு.
என்னை முழுசா ரீட் பண்ணிட்ட மாதிரி ஒரு லுக்.
"இல்ல மேடம்..."
அவர் மறுபடியும் ஒரு 'இல்ல'யைப் போட்டாரு.
ஆனா இந்தத் தடவை, அவர் குரல்ல எந்தத் தயக்கமும் இல்ல.
தெளிவா, ஒரு முடிவோட பேசுற மாதிரி அந்த 'இல்ல' வந்துச்சு.
அவர் என்னைப் பாத்த அந்தப் பார்வை... அது ஒரு சாதாரண பார்வை கிடையாது.
ஏதோ ஒரு பெரிய ரகசியத்தைக் கண்டுபிடிச்ச ஒருத்தன், 'நீ என்னதான் நடிச்சாலும், எனக்கு உன் சாயம் வெளுத்துடுச்சு'னு சொல்ற மாதிரி ஒரு பார்வை.
"நான் அப்படிச் சொல்ல வரல..."
அவர் குரல் இப்போ இன்னும் மெதுவா, ரகசியம் பேசுற மாதிரி மாறுச்சு.
"நீங்க சொல்ற மாதிரி, அவன் உங்களுக்கு எதோ சின்ன வேலைகள் செஞ்சு குடுத்துருக்கலாம்...."
"ஆனா, ஒரு ஆளு தன்கிட்ட வேலை வாங்குறவங்கள பத்திப் பேசுறதுக்கும்..."
"அவன் உங்களப் பத்திப் பேசுறதுக்கும், மலைக்கும் மடுவுக்கும் இருக்குற பெரிய வித்தியாசம் இருக்கு மேடம்."
"கடந்த சில வாரமா... அவன் உங்களப் பத்திப் பேசுற விதமே கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கு மேடம்."
அவர் அந்த 'வித்தியாசமா'ங்குற வார்த்தைக்கு அழுத்தம் குடுத்தாரு.
அந்த வார்த்தை காத்துல மிதந்து வந்து என் காதுல விழுந்தப்போ, என் உடம்பு தானா சிலிர்த்துப் போச்சு.
'கடந்த சில வாரமா...'
அவர் சொன்ன அந்த டைம்லைன், எனக்குள்ள ஒரு அலாரத்தை அடிக்க வெச்சுது.
கரெக்ட்டா மேட்ச் ஆச்சு.
கடந்த சில வாரமாதான் பிரகாஷுக்கும் எனக்கும் நடுவுல அந்த நெருக்கம் ஆரம்பிச்சுது.
கரண்ட் கட் ஆனப்போ இருட்டான அந்த லிஃப்ட்ல, தெரியாம அவன் சுண்ணிய நான் தொட்டதுல இருந்து...
அவன் எனக்கு வாட்ஸ்அப்ல சேட் செய்ய ஆரம்பிச்சது...
அப்புறம் வீட்டுக்குள்ள வந்து தண்ணியக் கொட்டிட்டு, நான் துடைக்கும்போது என் உடம்பை அவன் வெறிச்சுப் பாத்தது...
அப்புறம் பாத்ரூம்ல ஷவர் ரிப்பேர் பண்ணும்போது, தண்ணியில நனைஞ்சு, அவனோட சுண்ணிய அப்பட்டமா நான் பாத்தது...
அன்னைக்கு நைட் என் புடவைய கழட்டி, அவனுக்கு என் முலையைக் காட்டி நான் ஹேண்ட்ஜாப் பண்ணி விட்டது...
மாடியில அவன் என் புண்டைய நக்குனது,
கடைசியா இன்னைக்குக் காலைல என் பெட்லயே வெச்சு, என்னைய அவன் ஓத்துத் தள்ளுனது வரைக்கும்...
எல்லாமே இந்தச் சில வாரங்கள்ல நடந்த விஷயங்கள் தான்.
இதெல்லாம், இந்த ஆளுக்கு எப்படி சந்தேகம் வர்ற அளவுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும்?
பிரகாஷ் அப்படி என்ன இவர்கிட்ட சொல்லிருப்பான்?
'ஏதாவது போதையில உளறிட்டானா?'
என் கற்பனைகள் மோசமான நிலைமைக்குப் போச்சு.
என் கால் ரெண்டும் லேசா நடுங்குறதை என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.
நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்ங்குற குற்ற உணர்ச்சி ஒரு பக்கம், அதை இன்னொருத்தன் கண்டுபிடிச்சுட்டானேங்குற அவமானம் இன்னொரு பக்கம்.
ஆனா நான் எப்படியாச்சும் இதை சமாளிச்சுத் தான் ஆகணும்.
நான் லேசா காமிச்சாலும், இந்த ஆளு என் தலையில ஏறி உக்காந்துக்குவான்.
நான் கொஞ்சம் உஷார் ஆனேன்.
என் முகத்துல இருந்த எதார்த்தமான, ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி இருந்த புன்னகைய மாத்தி, கொஞ்சம் சீரியஸான, விறைப்பான லுக்கோட பாத்தேன்.
"வித்தியாசமா பேசுறாரா?"
நான் என் குரல்ல ஒரு அதிகாரத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.
"அப்படி என்ன சொன்னாரு என்னையப் பத்தி?"
நான் ஜாக்கிரதையா, ஆனா அதே சமயம் என் கேரக்டரை யாரோ தப்பா பேசுறதக் கேட்டு கோபப்படுற பொண்ணு மாதிரி கேட்டேன்.
நான் இப்படிக் கேட்டதும், வேலுவோட ரியாக்ஷன் என்னவா இருக்கும்னு உத்துப் பாத்தேன்.
நான் அதிகாரமாப் பேசுனதைக் கேட்டு, அவர் பயப்படுவாரா, இல்ல எதாச்சும் சமாளிப்பாரானு எதிர்பாத்தேன்.
ஆனா வேலு கூலா, எந்தச் சலனமும் இல்லாமத் தன் தோள்களை லேசா உலுக்கிக்கிட்டாரு.
அவர் முகத்துல எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியோ, பயமோ இல்ல.
பதிலுக்கு ஒரு நிதானம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.
"அவன் நேரடியா, வாய் திறந்து எதுவும் எங்கிட்ட சொல்லல மேடம்."
அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சு பாரம் சட்டுனு எறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.
'அப்பாடா... நேரடியா எதுவும் சொல்லலயா.'
'நல்லவேளை பிரகாஷ், நீ அவ்ளோ பெரிய பைத்தியக்காரன் இல்ல.'
நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விடுறதுக்குள்ள, வேலு அடுத்த வரியைச் சொன்னாரு.
"ஆனா..."
மறுபடியும் ஒரு ஆனா.
இந்த ஆளு போடுற ஒவ்வொரு 'ஆனா'வும் என் உசுர கொஞ்சம் கொஞ்சமா எடுக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
"அவன் வார்த்தைகள்ல ஒண்ணுமில்ல... ஆனா அவன் பேசுற விதம்..."
"உங்களப் பத்திப் பேசும்போது, உங்க பேரச் சொல்லும்போது, அவன் கண்ல ஒரு தனி வெளிச்சம் வருது."
"அவன் குரல்ல ஒரு உரிமை தெரியுது... ஏதோ உங்கள அவனுக்கு ரொம்ப வருஷமாத் தெரிஞ்ச மாதிரி ஒரு உரிமை."
"அவன்... இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற எத்தனையோ பேருக்கு ஹெல்ப் பண்றான். எத்தனையோ பேர் அவனைக் கூப்பிடுறாங்க."
"ஆனா யாருக்காகவும் அவன் இவ்ளோ மெனக்கெடுறது இல்ல. உங்க ஃப்ளோர்ல இருந்து யார் கூப்பிட்டாலும், உடனே ஓடுறான்."
"அவன் பேசுறதக் கேக்கும்போது..."
வேலு ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனாரு.
அவர் கண்கள் நேரா என் கண்களைப் பாத்துச்சு. எந்த ஒரு தயக்கமும் அந்தப் பார்வையில இல்ல.
"ஒரு வாட்ச்மேனுக்கும், ஒரு ரெசிடெண்ட்டுக்கும் நடுவுல இருக்குற பழக்கத்தை விட..."
"அவனோட பழக்கம் உங்ககிட்ட நெருக்கமா இருக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு மேடம்."
அவர் அந்த வார்த்தைகளை தெளிவா, என் மூஞ்சியில ஓங்கி அடிச்ச மாதிரி சொன்னாரு.
'பழக்கம்.'
'நெருக்கம்.'
அந்த வார்த்தைகள் என் காதுக்குள்ள ரிப்பீட் மோட்ல ரீங்காரமிட்டுச்சு.
என் கால் நடுங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
இந்த ஆளு ரொம்ப ஷார்ப்.
ஆரம்பத்துல, ஒண்ணும் தெரியாதுனு நான் நெனச்சேன், ஆனா அவர் அனுபவம் எல்லாத்தையும் கரெக்ட்டாக் கணிக்க வெச்சுருக்கு.
பிரகாஷோட பாடி லாங்குவேஜ் வெச்சே, எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஏதோ நடக்குதுங்குறத இவர் கண்டுபிடிச்சுட்டாரு.
ஒரு செகண்ட் என் முகத்துல இருந்த கண்ட்ரோல் மொத்தமாப் போயிடுச்சு.
என் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, என் உதடுகள் லேசாத் துடிச்சுது.
என் முகத்துல பயமும், அதிர்ச்சியும் ஒரு செகண்ட் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது. என்னால அதை மறைக்க முடியல.
'ஐயோ, இவர்கிட்ட நான் மாட்டிக்கிட்டோமா?'ங்குற அந்த ஃபீலிங் என்னைய கஷ்டப்படுத்துச்சு.
என் குடும்ப மானம், என் குழந்தையோட எதிர்காலம் எல்லாமே இந்த ஒரு நிமிஷத்துல என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.
ஆனா அடுத்த செகண்டே... நான் சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.
'இல்ல பவி, நீ இப்போ உடைஞ்சிடக் கூடாது. தைரியமா இருக்கணும்.'
'இவர்கிட்ட நீ பயந்துட்டியோ, இல்ல அமைதியா இருந்துட்டியோ... நீ தப்பு பண்ணிருக்கங்குறத நீயே ஒத்துக்குற மாதிரி ஆகிடும்.'
'அப்புறம் இந்த ஆளு என்னைய பிளாக்மெயில் பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவான்.'
நான் என் மனச இரும்பாக்கிக்கிட்டேன்.
என் எக்ஸ்பிரஷன டக்குனு மாத்துனேன்.
கேஷுவலா, கொஞ்சம் எரிச்சலோட, ஒரு நக்கலான சிரிப்பச் சிரிச்சேன்.
"அதிகமா?"
நான் அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தையை அப்படியே ரிப்பீட் பண்ணேன்.
"என்ன சொல்றீங்க ஐயா நீங்க? எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல."
நான் ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி, இன்னசென்ட்டா, ஆனா கிண்டலா கேட்டேன்.
"ஒரு செக்யூரிட்டி, எனக்குச் சில வேலைகள் செஞ்சு குடுக்குறான்."
"இதுல அதிகமா என்ன பழக்கம் இருக்க முடியும்னு நீங்க நெனைக்கிறீங்க?"
நான் லாஜிக்கா, அவர் பேசுறதே முட்டாள்தனம்ங்குற மாதிரி அவரைப் பாத்துக் கேட்டேன்.
நான் இப்படிக் கேட்டதும், வேலு ஏதாச்சும் பதறிப் போய் மன்னிப்புக் கேப்பார்னு நெனச்சேன்.
'சாரி மேடம், நான் ஏதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன், என்னைய மன்னிச்சுடுங்க'னு சொல்லிட்டுப் போவார்னு எதிர்பாத்தேன்.
ஆனா... வேலு அப்படி எதுவும் பண்ணல.
பதிலுக்கு, அவர் முகத்துல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு.
அந்தச் சிரிப்பு... கேவலமான ஒரு சிரிப்பு.
உலகத்துல இருக்குற எல்லா தகிடுதத்தங்களும், ஆம்பளை பொம்பளை கள்ளத்தொடர்புகளும் தெரிஞ்ச ஒரு ஆளு, ஒரு பொண்ணைப் பாத்து நக்கலாச் சிரிக்கிற மாதிரி ஒரு லுக்.
அந்தச் சிரிப்பைப் பாத்ததும் என் உடம்புல ஓடுற ரத்தம் அப்படியே உறைஞ்சு போச்சு.
அவர் மெதுவாத் தலையை ஆட்டிக்கிட்டே சொன்னாரு.
"எனக்குத் தெரியல மேடம்..."
அவர் குரல்ல நக்கல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"அது... நீங்க தான் சொல்லணும்."
அவர் வார்த்தைகளை அவ்ளோ துணிச்சலா, எந்த பயமும் இல்லாம என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாரு.
'நீங்க தான் சொல்லணும்.'
இந்த வாட்ச்மேனுக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா, என் வீட்டுக்குள்ளயே வந்து, எங்கிட்டயே இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லுவான்?
ஒரு சாதாரண வாட்ச்மேன் இப்படி, உனக்கும் அவனுக்கும் என்ன தொடர்புனு, ஒரு அதிகாரத்தோட பேசுறத என்னால ஜீரணிக்கவே முடியல.
என் உடம்புக்குள்ள கோபமும், பயமும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து கொதிச்சுது.
'வெளிய போடா நாயே'னு கத்தணும் போல இருந்துச்சு.
செருப்பைக் கழட்டி அடிக்கணும் போல ஆத்திரம் வந்துச்சு.
ஆனா நான் அப்படி கத்துனா, அது இன்னும் தப்பா போயிடும், இல்லனா இத இவரு பெருசாக்கிடுவாரு, அக்கம் பக்கம் எல்லாரும் வந்துடுவாங்கங்குற பயம் என்னையத் தடுத்துச்சு.
நான் என் கோபத்தைக் கஷ்டப்பட்டுக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.
என் முகம் இறுகிப் போச்சு. என் புருவங்கள் முடிச்சுப் போட்டுச்சு.
நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டான, டோன்ல பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"பாருங்க ஐயா..."
"நீங்க ஏதோ வயசானவர், உங்களுக்கு விபரம் பத்தாதுனு நான் இவ்ளோ நேரம் பொறுமையாப் பேசிட்டு இருக்கேன்."
"உங்களுக்கு ஏதோ தப்பாத் தோணிருக்கு, அத நீங்க எங்கிட்டயே வந்து கேக்குறீங்க. அதுவே தப்பு."
"ஆனா, நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி, உங்க மனசுல ஓடுற மாதிரி எந்த விஷயமும் இங்க கிடையாது."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தெளிவா, அழுத்தமாச் சொன்னேன்.
"அவன் வாட்ச்மேன். அவ்ளோதான் அவன் லிமிட்."
"அவனுக்கு என் மேல ஏதாச்சும் மரியாதை இருக்கலாம், அதுக்காக அவன் அதிகமா ஹெல்ப் பண்ணலாம்."
"அதை வெச்சுக்கிட்டு நீங்க இப்படித் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கக் கூடாது. தேவையில்லாம பேசக்கூடாது."
நான் தீர்க்கமா, அவர் முகத்துக்கு நேரா சொன்னேன்.
"தயவுசெஞ்சு இதப் பத்தி இனிமேல் பேச வேணாம். நீங்க கிளம்பலாம்."
நான் பேச்சை முடிக்குற மாதிரி, கொஞ்சம் அதிகாரமாச் சொன்னேன்.
நான் இப்படி பேசுனதும், வேலுவோட நக்கல் சிரிப்பு கொஞ்சம் குறைஞ்சுது.
அவர் உடனே எங்கிட்ட திரும்ப ஆர்க்யூ பண்ணல.
அவர் ஒரு செகண்ட் அமைதியா என்னை உத்துப் பாத்தாரு. நான் கோபப்படுறத அவர் டெஸ்ட் பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு.
அப்புறம் மெதுவா, சாந்தமான ஒரு குரல்ல பேச ஆரம்பிச்சாரு.
"அட என்ன மேடம் நீங்க, நான் என்ன உங்களத் தப்பாச் சொல்லிட்டேன்? ஏன் இவ்ளோ கோபப்படுறீங்க?"
அவர் வெள்ளந்தியா, ஒண்ணுமே சொல்லாத மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் போட்டாரு.
"நான் எதுவும் தப்பா நெனைக்கல மேடம்."
"நீங்க சொல்றது தான் கரெக்ட், அவன் ஏதோ ஒரு மரியாதைக்காகத் தான் அப்படிப் பண்ணியிருப்பான். நான் தான் எதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன்."
அவர் சட்டுனு தன் ட்ராக்கை மாத்துனாரு. என் கோபத்தைப் பாத்து அவர் கொஞ்சம் பின்வாங்குற மாதிரி காட்டுனாரு.
"நீங்க ஒண்ணும் தப்பா எடுத்துக்காதீங்க மேடம்."
"நான் ஏதோ, இந்த அல்வா விஷயத்துல அவன் எங்கிட்ட பேசுனத வெச்சுப் பாத்துட்டு, எனக்குள்ள தோணுனதச் சொன்னேன்."
அவர் மறுபடியும் அந்த அல்வா மேட்டரைக் கொண்டு வந்தாரு.
"அவன் எங்கிட்ட வந்து, 'தாத்தா, ப்ளீஸ்... மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப முக்கியம், அவங்க வெயிட் பண்ணுவாங்க, நீங்க உடனே போய்க் குடுத்துட்டு வந்துடுங்க'னு பதட்டமா, என் கையப் பிடிச்சுக் கெஞ்சுனான்."
"அவன் இவ்ளோ தூரம் ஒரு ரெசிடெண்ட்டுக்காகப் பதறுனதே இல்ல. எந்த ஒரு ஓனருக்காகவும் அவன் இப்படித் துடிச்சத நான் பாத்ததே இல்ல."
"அந்த ஒரு அக்கறையப் பாத்துட்டுத் தான் மேடம், நான் அப்படி ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டுட்டேன்."
வேலு பரிதாபமா, ஏன் அப்படி கேட்டேன்னு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.
ஆனா... அவர் வார்த்தைகள் அப்படி இருந்தாலும், அவரோட பாடி லாங்குவேஜ் வேற மாதிரி இருந்துச்சு.
அவர் இதையெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...
அவர் கண்கள் மறுபடியும் தன் வேலையக் காட்ட ஆரம்பிச்சுது.
அவர் எங்கிட்ட மன்னிப்புக் கேக்குற மாதிரி பேசிக்கிட்டே, அவர் பார்வையை என் முகத்துல இருந்து மெதுவா கீழ எறக்குனாரு.
ஹால்ல சீலிங் ஃபேன் ரொம்ப வேகமா ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அந்த ஃபேனோட 'சர்ர்ர்ர்'ங்குற சத்தம் ரூம்க்குள்ள நல்லாக் கேட்டுச்சு.
அந்தக் காத்துல, நான் கட்டியிருந்த காட்டன் புடவை லேசாப் பறந்துகிட்டு இருந்துச்சு.
நான் ரொம்ப நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்ததால, என் மூச்சு விடுற வேகம் கொஞ்சம் அதிகமா இருந்துச்சு.
நான் மூச்சு இழுத்து விடும்போதெல்லாம், என் இடுப்புச் சதையும், என் தொப்புளும் லேசா உள்ள போய் வெளிய வந்துச்சு.
அந்த ஃபேன் காத்து, என் புடவையோட முன் கொசுவத்தை லேசா விலக்கி விட்டுருச்சு.
நான் லோ-ஹிப்பா கட்டிருந்த அந்தப் புடவை, இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் இறங்கி, என் இடுப்போட வலது பக்க வளைவை முழுசாக் காட்டிட்டு இருந்துச்சு.
அதைவிட முக்கியமா...
என் தொப்புள் குழி.
அந்த வெளிர் நீல நிறப் புடவைக்கு நடுவுல, என் வெண்மையான இடுப்புச் சதையில, ஒரு சின்னப் பள்ளம் மாதிரி, ரொம்ப ஆழமா, ரொம்ப அப்பட்டமா என் தொப்புள் தெரிஞ்சுது.
காட்டன் புடவைங்குறதால, காத்து படும்போது அது என் உடம்போட ஒட்டி, என் வளைவுகளை ரொம்பத் துல்லியமாக் காட்டிச்சு.
வேலுவோட கண்கள், அவர் பேசிக்கிட்டே இருக்கும்போது, மெதுவா என் நெஞ்சைத் தாண்டி, என் இடுப்புக்கு வந்து, கடைசியா அந்தத் தொப்புள் குழியில வந்து நின்னுச்சு.
அவர் பார்வை அங்க வந்து லாக் ஆனதும், அவர் பேச்சுல இருந்த அந்தப் பரிதாபம் எல்லாம் மறைஞ்சு, ஒரு ஆம்பளையோட வெறி மறுபடியும் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.
அவர் பேசிக்கிட்டே இருந்த வார்த்தைகள், கொஞ்சம் மெதுவா, ஒரு மாதிரி மயக்கத்துல பேசுற மாதிரி மாறுச்சு.
அந்த ஃபேன் காத்துல என் புடவை லேசா அசைய அசைய, அவர் கண்களும் அந்த அசைவுக்கேத்த மாதிரி மேலயும் கீழயும் போச்சு.
அவரோட கண்கள், என் தொப்புளை அவ்ளோ வெறித்தனமா, ஒரு கழுகு மாதிரி உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவர் கண்கள் முழுசா என் தொப்புள்ல லாக் ஆகி நின்னத, நான் தெளிவாப் பாத்தேன்.
Part 244 -2:
----------------
என் உடம்புக்குள்ள லேசா நடுங்குச்சு.
ரூம்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்தாலும், என் உள்ளங்கையிலயும், கழுத்து ஓரத்துலயும் வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.
'ஒருவேளை...'
'ஒருவேளை பிரகாஷ் பண்ணுனதெல்லாம் இவர்கிட்ட சொல்லிட்டானோ?'
அவன் என்னைக்குமே அப்படிச் செய்ய மாட்டான்னு என் மனசுக்குள்ள ஒரு நம்பிக்கை இருக்கு.
ஆனா ஆம்பளைங்க சகவாசம்... அதுவும் ரெண்டு ஆளுக ஒண்ணா இருக்குறப்போ...
ஏதாவது வாய் தவறிப் பெருமையாச் சொல்லிருப்பானோ?
'அந்த பவித்ரா மேடம் எப்டிப்பட்ட ஆளு தெரியுமா... அவ எவ்ளோ அழகு தெரியுமா...'னு ஆரம்பிச்சு எதாச்சும் வாய் விட்டுட்டானோ?
'இல்ல மாடியில பண்ணுனத இவரு எங்காச்சும் இருந்து பாத்துட்டாரோ? ரூம் பூட்டித்தானே இருந்துச்சு'
'இல்ல நேத்து காலைல என் வீட்டுக்குள்ள அவன் வந்து ரெண்டு மணி நேரம் இருந்ததை, இவரு நோட் பண்ணிருப்பாரோ?'
அவன் என்னைய பெட்ல வெச்சு ஓத்துத் தள்ளுனப்போ...
நான் அடக்கமுடியாம கத்துனதை...
அந்த நேரம் இவரு வெளிய இருந்து ஏதாச்சும் சத்தம் கேட்டுருப்பாரோ? இல்ல கவனிச்சுருப்பாரோ?
என் கற்பனைகள் மோசமான நிலைமைக்குப் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள பயம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஒரு பேனிக் அட்டாக் மாதிரி மாற ஆரம்பிச்சுது.
இந்த ஆளுக்கு என் சீக்ரெட் தெரிஞ்சுடுச்சுனா...
நாளைக்கு இது மொத்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கும் தெரிஞ்சுடுமோ?
எல்லாரும் என்னை என்ன நெனைப்பாங்க? 'வாட்ச்மேன் கூடப் படுத்தவ'னு முத்திரை குத்திடுவாங்களே.
என் குடும்பம், என் கௌரவம், நான் வளந்த விதம், என் பேரு எல்லாமே மொத்தமா நாசமாப் போயிடுமே.
என் தொண்டை வறண்டு போச்சு.
எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனேன்.
ஆனா... வெளிய, என் முகத்துல எந்த ஒரு பதற்றத்தையும் நான் காட்டக் கூடாதுங்குறதுல நான் தெளிவா இருந்தேன்.
நான் மாட்டிக்கிட்டேன்ங்குற ஃபீலிங் அவர் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சிடக் கூடாது.
நான் எவ்ளோ தூரம் பயப்படுறேனோ, அவ்ளோ தூரம் அவர் என்னை ஈஸியா எடை போட்டுருவாரு. அப்புறம் அவர் என்னை மிரட்டக் கூட ஆரம்பிக்கலாம்.
நான் ஒரு நிமிஷம் என் கண்களை மூடித் திறந்தேன்.
என்னைய நானே நிதானப்படுத்திக்கிட்டேன்.
'ரிலாக்ஸ் பவி... கூல்...'னு என் மனசுக்குள்ளயே சொல்லிக்கிட்டேன்.
என் முகத்துல இருந்த பயத்தை மொத்தமா அழிச்சுட்டு, எம்ப்ட்டியான எக்ஸ்பிரஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.
முதல்ல, என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஐடியா வந்துச்சு.
'அவன் பார்சல் கொடுக்கிறான், எலெக்ட்ரிசிட்டி பில் கொடுக்க வாரான், அதான் ஓரளவுக்கு என்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சிருக்கு'னு சொல்லி சமாளிப்போம்னு நெனச்சேன்.
ஆனா அடுத்த செகண்டே என் உள்ளுணர்வு என்னையத் தடுத்துச்சு.
'வேணாம் பவி... இது தப்பான அப்ரோச்.'
'நீ ஏன் அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணனும்?'
'ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட போய், நீ ஏன் உன்னோட கேரக்டருக்கு சர்ட்டிஃபிகேட் குடுக்கணும்?'
'நீயா வளவளனு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணா, நீ ஏதோ தப்ப மறைக்கப் பாக்குறனு அவரே ஈஸியாப் புரிஞ்சுக்குவாரு.'
'குற்றம் உள்ள நெஞ்சு தான் குறுகுறுக்கும்.'
'நீ ஒண்ணுமே தப்பு பண்ணாத மாதிரி, டீசண்டா நடந்துக்கோ.'
என் மனசு எனக்குக் கரெக்ட்டான ரூட்டைக் காட்டுச்சு.
நான் என் பாடி லாங்குவேஜை கொஞ்சம் மாத்துனேன்.
பயந்து ஒடுங்குறதை விட்டுட்டு, லேசா நிமிர்ந்து நின்னேன்.
ஒரு கை இடுப்புல வெச்சுக்கிட்டு, கெத்தா, ஆனா எதார்த்தமா அவரைப் பாத்தேன்.
என் உதட்டுல லேசா, ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி ஒரு புன்னகையைக் கொண்டு வந்தேன்.
"தெரிஞ்சிருக்கா?"
நான் நியூட்ரலா, என் குரல்ல எந்த நடுக்கமும் இல்லாமக் கேட்டேன்.
"என்ன ஐயா சொல்றீங்க? எனக்குப் புரியலையே..."
நான் என் புருவங்களை சுருக்கி, ஒரு குழப்பத்தோட அவரை உத்துப் பாத்தேன்.
நான் எந்த விளக்கமும் குடுக்கல.
அவர் பேசுனதையே திருப்பி அவர்கிட்டயே கேட்டேன்.
"அவருக்கு என்னைப் பத்தி என்ன அவ்ளோ நல்லாத் தெரிஞ்சிருக்கப் போகுது?"
நான் கேஷுவலா, அதே சமயம் கொஞ்சம் அதிகாரமாப் பேசுனேன்.
"எனக்குப் புரியுற மாதிரி சொல்லுங்க... அவர் அப்படி என்ன தெரிஞ்சிருக்குனு உங்ககிட்ட சொல்றாரு?"
நான் என் வலது கையால காத்துல ஒரு செய்கை பண்ணிக்கிட்டே, சாதாரணமா இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டேன்.
நான் இப்படி கேப்பேனு வேலு எதிர்பார்க்கல போல.
நான் பதறிப் போய் எதாச்சும் சமாளிப்பேன்னு அவர் நெனச்சிருப்பாரு.
ஆனா நான் தைரியமா, அவருகிட்டயே திருப்பிப் புரியலனு கேட்டது அவரை லேசா ஆச்சரியப்படுத்துச்சு.
நான் அவரை நேருக்கு நேராப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
அவர் முகத்துல இருந்த நக்கல் சிரிப்பு ஒரு செகண்ட் மறைஞ்சுது.
அவர் என் முகத்தையே கூர்ந்து கவனிச்சாரு.
என் கண்கள்ல ஏதாச்சும் பயம் தெரியுதா, நான் நடிக்கிறேனானு கண்டுபிடிக்க அவர் பாக்குறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.
ஆனா நான் அவருக்கு அந்த வாய்ப்பைக் குடுக்கல.
நான் ஸ்ட்ராங்கா என் பார்வைய மெயின்டெயின் பண்ணேன்.
இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும், அவர் அப்படியே அமைதியாகிடுவாரு...
இல்லனா, 'சாரி மேடம், ஏதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன்'னு சொல்லிட்டு நடையைக் கட்டுவாருனு நான் மனசுக்குள்ள கணக்குப் போட்டேன்.
என் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல முடியாம அவர் திணறுவாருனு எதிர்பாத்தேன்.
நான் ஸ்ட்ராங்கா என் டிஃபன்ஸை வெச்சிருந்தேன்.
ஆனா... வேலு தலையை மெதுவா ஆட்டுனாரு.
அவர் அந்தப் பதிலை, அந்த மழுப்பலை ஏத்துக்காத மாதிரித் தான் அவர் பாடி லாங்குவேஜ் இருந்துச்சு.
அவர் கண்ணுல மறுபடியும் அந்த ஒரு வித்தியாசமான பார்வை வந்துச்சு.
என்னை முழுசா ரீட் பண்ணிட்ட மாதிரி ஒரு லுக்.
"இல்ல மேடம்..."
அவர் மறுபடியும் ஒரு 'இல்ல'யைப் போட்டாரு.
ஆனா இந்தத் தடவை, அவர் குரல்ல எந்தத் தயக்கமும் இல்ல.
தெளிவா, ஒரு முடிவோட பேசுற மாதிரி அந்த 'இல்ல' வந்துச்சு.
அவர் என்னைப் பாத்த அந்தப் பார்வை... அது ஒரு சாதாரண பார்வை கிடையாது.
ஏதோ ஒரு பெரிய ரகசியத்தைக் கண்டுபிடிச்ச ஒருத்தன், 'நீ என்னதான் நடிச்சாலும், எனக்கு உன் சாயம் வெளுத்துடுச்சு'னு சொல்ற மாதிரி ஒரு பார்வை.
"நான் அப்படிச் சொல்ல வரல..."
அவர் குரல் இப்போ இன்னும் மெதுவா, ரகசியம் பேசுற மாதிரி மாறுச்சு.
"நீங்க சொல்ற மாதிரி, அவன் உங்களுக்கு எதோ சின்ன வேலைகள் செஞ்சு குடுத்துருக்கலாம்...."
"ஆனா, ஒரு ஆளு தன்கிட்ட வேலை வாங்குறவங்கள பத்திப் பேசுறதுக்கும்..."
"அவன் உங்களப் பத்திப் பேசுறதுக்கும், மலைக்கும் மடுவுக்கும் இருக்குற பெரிய வித்தியாசம் இருக்கு மேடம்."
"கடந்த சில வாரமா... அவன் உங்களப் பத்திப் பேசுற விதமே கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கு மேடம்."
அவர் அந்த 'வித்தியாசமா'ங்குற வார்த்தைக்கு அழுத்தம் குடுத்தாரு.
அந்த வார்த்தை காத்துல மிதந்து வந்து என் காதுல விழுந்தப்போ, என் உடம்பு தானா சிலிர்த்துப் போச்சு.
'கடந்த சில வாரமா...'
அவர் சொன்ன அந்த டைம்லைன், எனக்குள்ள ஒரு அலாரத்தை அடிக்க வெச்சுது.
கரெக்ட்டா மேட்ச் ஆச்சு.
கடந்த சில வாரமாதான் பிரகாஷுக்கும் எனக்கும் நடுவுல அந்த நெருக்கம் ஆரம்பிச்சுது.
கரண்ட் கட் ஆனப்போ இருட்டான அந்த லிஃப்ட்ல, தெரியாம அவன் சுண்ணிய நான் தொட்டதுல இருந்து...
அவன் எனக்கு வாட்ஸ்அப்ல சேட் செய்ய ஆரம்பிச்சது...
அப்புறம் வீட்டுக்குள்ள வந்து தண்ணியக் கொட்டிட்டு, நான் துடைக்கும்போது என் உடம்பை அவன் வெறிச்சுப் பாத்தது...
அப்புறம் பாத்ரூம்ல ஷவர் ரிப்பேர் பண்ணும்போது, தண்ணியில நனைஞ்சு, அவனோட சுண்ணிய அப்பட்டமா நான் பாத்தது...
அன்னைக்கு நைட் என் புடவைய கழட்டி, அவனுக்கு என் முலையைக் காட்டி நான் ஹேண்ட்ஜாப் பண்ணி விட்டது...
மாடியில அவன் என் புண்டைய நக்குனது,
கடைசியா இன்னைக்குக் காலைல என் பெட்லயே வெச்சு, என்னைய அவன் ஓத்துத் தள்ளுனது வரைக்கும்...
எல்லாமே இந்தச் சில வாரங்கள்ல நடந்த விஷயங்கள் தான்.
இதெல்லாம், இந்த ஆளுக்கு எப்படி சந்தேகம் வர்ற அளவுக்குத் தெரிஞ்சிருக்கும்?
பிரகாஷ் அப்படி என்ன இவர்கிட்ட சொல்லிருப்பான்?
'ஏதாவது போதையில உளறிட்டானா?'
என் கற்பனைகள் மோசமான நிலைமைக்குப் போச்சு.
என் கால் ரெண்டும் லேசா நடுங்குறதை என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.
நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்ங்குற குற்ற உணர்ச்சி ஒரு பக்கம், அதை இன்னொருத்தன் கண்டுபிடிச்சுட்டானேங்குற அவமானம் இன்னொரு பக்கம்.
ஆனா நான் எப்படியாச்சும் இதை சமாளிச்சுத் தான் ஆகணும்.
நான் லேசா காமிச்சாலும், இந்த ஆளு என் தலையில ஏறி உக்காந்துக்குவான்.
நான் கொஞ்சம் உஷார் ஆனேன்.
என் முகத்துல இருந்த எதார்த்தமான, ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி இருந்த புன்னகைய மாத்தி, கொஞ்சம் சீரியஸான, விறைப்பான லுக்கோட பாத்தேன்.
"வித்தியாசமா பேசுறாரா?"
நான் என் குரல்ல ஒரு அதிகாரத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.
"அப்படி என்ன சொன்னாரு என்னையப் பத்தி?"
நான் ஜாக்கிரதையா, ஆனா அதே சமயம் என் கேரக்டரை யாரோ தப்பா பேசுறதக் கேட்டு கோபப்படுற பொண்ணு மாதிரி கேட்டேன்.
நான் இப்படிக் கேட்டதும், வேலுவோட ரியாக்ஷன் என்னவா இருக்கும்னு உத்துப் பாத்தேன்.
நான் அதிகாரமாப் பேசுனதைக் கேட்டு, அவர் பயப்படுவாரா, இல்ல எதாச்சும் சமாளிப்பாரானு எதிர்பாத்தேன்.
ஆனா வேலு கூலா, எந்தச் சலனமும் இல்லாமத் தன் தோள்களை லேசா உலுக்கிக்கிட்டாரு.
அவர் முகத்துல எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியோ, பயமோ இல்ல.
பதிலுக்கு ஒரு நிதானம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.
"அவன் நேரடியா, வாய் திறந்து எதுவும் எங்கிட்ட சொல்லல மேடம்."
அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் நெஞ்சு பாரம் சட்டுனு எறங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.
'அப்பாடா... நேரடியா எதுவும் சொல்லலயா.'
'நல்லவேளை பிரகாஷ், நீ அவ்ளோ பெரிய பைத்தியக்காரன் இல்ல.'
நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விடுறதுக்குள்ள, வேலு அடுத்த வரியைச் சொன்னாரு.
"ஆனா..."
மறுபடியும் ஒரு ஆனா.
இந்த ஆளு போடுற ஒவ்வொரு 'ஆனா'வும் என் உசுர கொஞ்சம் கொஞ்சமா எடுக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
"அவன் வார்த்தைகள்ல ஒண்ணுமில்ல... ஆனா அவன் பேசுற விதம்..."
"உங்களப் பத்திப் பேசும்போது, உங்க பேரச் சொல்லும்போது, அவன் கண்ல ஒரு தனி வெளிச்சம் வருது."
"அவன் குரல்ல ஒரு உரிமை தெரியுது... ஏதோ உங்கள அவனுக்கு ரொம்ப வருஷமாத் தெரிஞ்ச மாதிரி ஒரு உரிமை."
"அவன்... இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற எத்தனையோ பேருக்கு ஹெல்ப் பண்றான். எத்தனையோ பேர் அவனைக் கூப்பிடுறாங்க."
"ஆனா யாருக்காகவும் அவன் இவ்ளோ மெனக்கெடுறது இல்ல. உங்க ஃப்ளோர்ல இருந்து யார் கூப்பிட்டாலும், உடனே ஓடுறான்."
"அவன் பேசுறதக் கேக்கும்போது..."
வேலு ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனாரு.
அவர் கண்கள் நேரா என் கண்களைப் பாத்துச்சு. எந்த ஒரு தயக்கமும் அந்தப் பார்வையில இல்ல.
"ஒரு வாட்ச்மேனுக்கும், ஒரு ரெசிடெண்ட்டுக்கும் நடுவுல இருக்குற பழக்கத்தை விட..."
"அவனோட பழக்கம் உங்ககிட்ட நெருக்கமா இருக்குற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு மேடம்."
அவர் அந்த வார்த்தைகளை தெளிவா, என் மூஞ்சியில ஓங்கி அடிச்ச மாதிரி சொன்னாரு.
'பழக்கம்.'
'நெருக்கம்.'
அந்த வார்த்தைகள் என் காதுக்குள்ள ரிப்பீட் மோட்ல ரீங்காரமிட்டுச்சு.
என் கால் நடுங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
இந்த ஆளு ரொம்ப ஷார்ப்.
ஆரம்பத்துல, ஒண்ணும் தெரியாதுனு நான் நெனச்சேன், ஆனா அவர் அனுபவம் எல்லாத்தையும் கரெக்ட்டாக் கணிக்க வெச்சுருக்கு.
பிரகாஷோட பாடி லாங்குவேஜ் வெச்சே, எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஏதோ நடக்குதுங்குறத இவர் கண்டுபிடிச்சுட்டாரு.
ஒரு செகண்ட் என் முகத்துல இருந்த கண்ட்ரோல் மொத்தமாப் போயிடுச்சு.
என் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, என் உதடுகள் லேசாத் துடிச்சுது.
என் முகத்துல பயமும், அதிர்ச்சியும் ஒரு செகண்ட் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது. என்னால அதை மறைக்க முடியல.
'ஐயோ, இவர்கிட்ட நான் மாட்டிக்கிட்டோமா?'ங்குற அந்த ஃபீலிங் என்னைய கஷ்டப்படுத்துச்சு.
என் குடும்ப மானம், என் குழந்தையோட எதிர்காலம் எல்லாமே இந்த ஒரு நிமிஷத்துல என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.
ஆனா அடுத்த செகண்டே... நான் சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.
'இல்ல பவி, நீ இப்போ உடைஞ்சிடக் கூடாது. தைரியமா இருக்கணும்.'
'இவர்கிட்ட நீ பயந்துட்டியோ, இல்ல அமைதியா இருந்துட்டியோ... நீ தப்பு பண்ணிருக்கங்குறத நீயே ஒத்துக்குற மாதிரி ஆகிடும்.'
'அப்புறம் இந்த ஆளு என்னைய பிளாக்மெயில் பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவான்.'
நான் என் மனச இரும்பாக்கிக்கிட்டேன்.
என் எக்ஸ்பிரஷன டக்குனு மாத்துனேன்.
கேஷுவலா, கொஞ்சம் எரிச்சலோட, ஒரு நக்கலான சிரிப்பச் சிரிச்சேன்.
"அதிகமா?"
நான் அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தையை அப்படியே ரிப்பீட் பண்ணேன்.
"என்ன சொல்றீங்க ஐயா நீங்க? எனக்கு ஒண்ணுமே புரியல."
நான் ஒண்ணுமே புரியாத மாதிரி, இன்னசென்ட்டா, ஆனா கிண்டலா கேட்டேன்.
"ஒரு செக்யூரிட்டி, எனக்குச் சில வேலைகள் செஞ்சு குடுக்குறான்."
"இதுல அதிகமா என்ன பழக்கம் இருக்க முடியும்னு நீங்க நெனைக்கிறீங்க?"
நான் லாஜிக்கா, அவர் பேசுறதே முட்டாள்தனம்ங்குற மாதிரி அவரைப் பாத்துக் கேட்டேன்.
நான் இப்படிக் கேட்டதும், வேலு ஏதாச்சும் பதறிப் போய் மன்னிப்புக் கேப்பார்னு நெனச்சேன்.
'சாரி மேடம், நான் ஏதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன், என்னைய மன்னிச்சுடுங்க'னு சொல்லிட்டுப் போவார்னு எதிர்பாத்தேன்.
ஆனா... வேலு அப்படி எதுவும் பண்ணல.
பதிலுக்கு, அவர் முகத்துல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு.
அந்தச் சிரிப்பு... கேவலமான ஒரு சிரிப்பு.
உலகத்துல இருக்குற எல்லா தகிடுதத்தங்களும், ஆம்பளை பொம்பளை கள்ளத்தொடர்புகளும் தெரிஞ்ச ஒரு ஆளு, ஒரு பொண்ணைப் பாத்து நக்கலாச் சிரிக்கிற மாதிரி ஒரு லுக்.
அந்தச் சிரிப்பைப் பாத்ததும் என் உடம்புல ஓடுற ரத்தம் அப்படியே உறைஞ்சு போச்சு.
அவர் மெதுவாத் தலையை ஆட்டிக்கிட்டே சொன்னாரு.
"எனக்குத் தெரியல மேடம்..."
அவர் குரல்ல நக்கல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
"அது... நீங்க தான் சொல்லணும்."
அவர் வார்த்தைகளை அவ்ளோ துணிச்சலா, எந்த பயமும் இல்லாம என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாரு.
'நீங்க தான் சொல்லணும்.'
இந்த வாட்ச்மேனுக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா, என் வீட்டுக்குள்ளயே வந்து, எங்கிட்டயே இப்படி ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லுவான்?
ஒரு சாதாரண வாட்ச்மேன் இப்படி, உனக்கும் அவனுக்கும் என்ன தொடர்புனு, ஒரு அதிகாரத்தோட பேசுறத என்னால ஜீரணிக்கவே முடியல.
என் உடம்புக்குள்ள கோபமும், பயமும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து கொதிச்சுது.
'வெளிய போடா நாயே'னு கத்தணும் போல இருந்துச்சு.
செருப்பைக் கழட்டி அடிக்கணும் போல ஆத்திரம் வந்துச்சு.
ஆனா நான் அப்படி கத்துனா, அது இன்னும் தப்பா போயிடும், இல்லனா இத இவரு பெருசாக்கிடுவாரு, அக்கம் பக்கம் எல்லாரும் வந்துடுவாங்கங்குற பயம் என்னையத் தடுத்துச்சு.
நான் என் கோபத்தைக் கஷ்டப்பட்டுக் கண்ட்ரோல் பண்ணேன்.
என் முகம் இறுகிப் போச்சு. என் புருவங்கள் முடிச்சுப் போட்டுச்சு.
நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டான, டோன்ல பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"பாருங்க ஐயா..."
"நீங்க ஏதோ வயசானவர், உங்களுக்கு விபரம் பத்தாதுனு நான் இவ்ளோ நேரம் பொறுமையாப் பேசிட்டு இருக்கேன்."
"உங்களுக்கு ஏதோ தப்பாத் தோணிருக்கு, அத நீங்க எங்கிட்டயே வந்து கேக்குறீங்க. அதுவே தப்பு."
"ஆனா, நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி, உங்க மனசுல ஓடுற மாதிரி எந்த விஷயமும் இங்க கிடையாது."
நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் தெளிவா, அழுத்தமாச் சொன்னேன்.
"அவன் வாட்ச்மேன். அவ்ளோதான் அவன் லிமிட்."
"அவனுக்கு என் மேல ஏதாச்சும் மரியாதை இருக்கலாம், அதுக்காக அவன் அதிகமா ஹெல்ப் பண்ணலாம்."
"அதை வெச்சுக்கிட்டு நீங்க இப்படித் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கக் கூடாது. தேவையில்லாம பேசக்கூடாது."
நான் தீர்க்கமா, அவர் முகத்துக்கு நேரா சொன்னேன்.
"தயவுசெஞ்சு இதப் பத்தி இனிமேல் பேச வேணாம். நீங்க கிளம்பலாம்."
நான் பேச்சை முடிக்குற மாதிரி, கொஞ்சம் அதிகாரமாச் சொன்னேன்.
நான் இப்படி பேசுனதும், வேலுவோட நக்கல் சிரிப்பு கொஞ்சம் குறைஞ்சுது.
அவர் உடனே எங்கிட்ட திரும்ப ஆர்க்யூ பண்ணல.
அவர் ஒரு செகண்ட் அமைதியா என்னை உத்துப் பாத்தாரு. நான் கோபப்படுறத அவர் டெஸ்ட் பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு.
அப்புறம் மெதுவா, சாந்தமான ஒரு குரல்ல பேச ஆரம்பிச்சாரு.
"அட என்ன மேடம் நீங்க, நான் என்ன உங்களத் தப்பாச் சொல்லிட்டேன்? ஏன் இவ்ளோ கோபப்படுறீங்க?"
அவர் வெள்ளந்தியா, ஒண்ணுமே சொல்லாத மாதிரி ஒரு ஆக்டிங் போட்டாரு.
"நான் எதுவும் தப்பா நெனைக்கல மேடம்."
"நீங்க சொல்றது தான் கரெக்ட், அவன் ஏதோ ஒரு மரியாதைக்காகத் தான் அப்படிப் பண்ணியிருப்பான். நான் தான் எதோ தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டேன்."
அவர் சட்டுனு தன் ட்ராக்கை மாத்துனாரு. என் கோபத்தைப் பாத்து அவர் கொஞ்சம் பின்வாங்குற மாதிரி காட்டுனாரு.
"நீங்க ஒண்ணும் தப்பா எடுத்துக்காதீங்க மேடம்."
"நான் ஏதோ, இந்த அல்வா விஷயத்துல அவன் எங்கிட்ட பேசுனத வெச்சுப் பாத்துட்டு, எனக்குள்ள தோணுனதச் சொன்னேன்."
அவர் மறுபடியும் அந்த அல்வா மேட்டரைக் கொண்டு வந்தாரு.
"அவன் எங்கிட்ட வந்து, 'தாத்தா, ப்ளீஸ்... மேடம்க்கு இந்த அல்வா ரொம்ப முக்கியம், அவங்க வெயிட் பண்ணுவாங்க, நீங்க உடனே போய்க் குடுத்துட்டு வந்துடுங்க'னு பதட்டமா, என் கையப் பிடிச்சுக் கெஞ்சுனான்."
"அவன் இவ்ளோ தூரம் ஒரு ரெசிடெண்ட்டுக்காகப் பதறுனதே இல்ல. எந்த ஒரு ஓனருக்காகவும் அவன் இப்படித் துடிச்சத நான் பாத்ததே இல்ல."
"அந்த ஒரு அக்கறையப் பாத்துட்டுத் தான் மேடம், நான் அப்படி ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டுட்டேன்."
வேலு பரிதாபமா, ஏன் அப்படி கேட்டேன்னு எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.
ஆனா... அவர் வார்த்தைகள் அப்படி இருந்தாலும், அவரோட பாடி லாங்குவேஜ் வேற மாதிரி இருந்துச்சு.
அவர் இதையெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...
அவர் கண்கள் மறுபடியும் தன் வேலையக் காட்ட ஆரம்பிச்சுது.
அவர் எங்கிட்ட மன்னிப்புக் கேக்குற மாதிரி பேசிக்கிட்டே, அவர் பார்வையை என் முகத்துல இருந்து மெதுவா கீழ எறக்குனாரு.
ஹால்ல சீலிங் ஃபேன் ரொம்ப வேகமா ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அந்த ஃபேனோட 'சர்ர்ர்ர்'ங்குற சத்தம் ரூம்க்குள்ள நல்லாக் கேட்டுச்சு.
அந்தக் காத்துல, நான் கட்டியிருந்த காட்டன் புடவை லேசாப் பறந்துகிட்டு இருந்துச்சு.
நான் ரொம்ப நெர்வஸா நின்னுகிட்டு இருந்ததால, என் மூச்சு விடுற வேகம் கொஞ்சம் அதிகமா இருந்துச்சு.
நான் மூச்சு இழுத்து விடும்போதெல்லாம், என் இடுப்புச் சதையும், என் தொப்புளும் லேசா உள்ள போய் வெளிய வந்துச்சு.
அந்த ஃபேன் காத்து, என் புடவையோட முன் கொசுவத்தை லேசா விலக்கி விட்டுருச்சு.
நான் லோ-ஹிப்பா கட்டிருந்த அந்தப் புடவை, இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் இறங்கி, என் இடுப்போட வலது பக்க வளைவை முழுசாக் காட்டிட்டு இருந்துச்சு.
அதைவிட முக்கியமா...
என் தொப்புள் குழி.
அந்த வெளிர் நீல நிறப் புடவைக்கு நடுவுல, என் வெண்மையான இடுப்புச் சதையில, ஒரு சின்னப் பள்ளம் மாதிரி, ரொம்ப ஆழமா, ரொம்ப அப்பட்டமா என் தொப்புள் தெரிஞ்சுது.
காட்டன் புடவைங்குறதால, காத்து படும்போது அது என் உடம்போட ஒட்டி, என் வளைவுகளை ரொம்பத் துல்லியமாக் காட்டிச்சு.
வேலுவோட கண்கள், அவர் பேசிக்கிட்டே இருக்கும்போது, மெதுவா என் நெஞ்சைத் தாண்டி, என் இடுப்புக்கு வந்து, கடைசியா அந்தத் தொப்புள் குழியில வந்து நின்னுச்சு.
அவர் பார்வை அங்க வந்து லாக் ஆனதும், அவர் பேச்சுல இருந்த அந்தப் பரிதாபம் எல்லாம் மறைஞ்சு, ஒரு ஆம்பளையோட வெறி மறுபடியும் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.
அவர் பேசிக்கிட்டே இருந்த வார்த்தைகள், கொஞ்சம் மெதுவா, ஒரு மாதிரி மயக்கத்துல பேசுற மாதிரி மாறுச்சு.
அந்த ஃபேன் காத்துல என் புடவை லேசா அசைய அசைய, அவர் கண்களும் அந்த அசைவுக்கேத்த மாதிரி மேலயும் கீழயும் போச்சு.
அவரோட கண்கள், என் தொப்புளை அவ்ளோ வெறித்தனமா, ஒரு கழுகு மாதிரி உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
அவர் கண்கள் முழுசா என் தொப்புள்ல லாக் ஆகி நின்னத, நான் தெளிவாப் பாத்தேன்.
21-08-2026, 10:14 AM
-------------
Part 245:
-------------
அது ஏதோ எதார்த்தமாப் பட்ட பார்வை கிடையாது.
ஒரு ரசனையோட, ஆசையோட உத்துப் பாக்குற பார்வை அது.
ஃபேன் காத்துல என் புடவை லேசாப் பறக்கப் பறக்க, அவர் கண்கள் அதுக்கு ஏத்த மாதிரி என் இடுப்பையே சுத்திச் சுத்தி வந்துச்சு.
அவர் தொண்டை லேசா ஏறி இறங்குனத நான் கவனிச்சேன்.
அவர் எச்சல் முழுங்குறாருங்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.
இவ்ளோ நேரம், ரொம்ப நல்ல மனுஷன் மாதிரியும்...
என் மேல ஏதோ அக்கறையில, தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்ட மாதிரியும், எனக்கு அட்வைஸ் கொடுக்குற மாதிரியும் ஆக்டிங் குடுத்த மனுஷன்...
இப்போ தன்னோட உண்மையான முகத்தக் காட்டிட்டாரு.
அவரோட அந்த 'பெரிய மனுச'ங்குற மாஸ்க், சுக்குநூறா உடைஞ்சு விழுந்துச்சு.
இந்த ஆளு ஏதோ நல்லவன் மாதிரிப் பேசுனதெல்லாம், சும்மா என்னைய செக் பண்றதுக்காகத் தான்.
ஒரு செகண்ட், எனக்குள்ள ஒரு கோவம் வந்துச்சு, இவ்ளோ வயசு ஆகுது, என்ன பார்வை பாக்குறாரு?னு
ஆனா... அடுத்த செகண்ட், என் மனசுல இருந்த பதற்றம் மாயமா மறைஞ்சு போச்சு.
ஆமா... இவ்ளோ நேரம் நான் நெர்வஸா இருந்தேன்.
அவர் என்னையப் பத்தி என்ன நெனைப்பாரோ, என்னையும், பிரகாஷயும் பத்தி அவருக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சோனு நான் ஃபீல் பண்ணேன்.
ஆனா இப்போ, அவர் என் உடம்பை வெறித்துப் பாக்குறதக் கவனிச்சதும், எனக்குள்ள தைரியம் வந்துச்சு.
நான் இனிமேல் இவர்கிட்ட பம்ம வேண்டிய அவசியமே இல்லங்குற உண்மை எனக்குப் புரிஞ்சுது.
நான் தப்பு பண்ணிருக்கேனோ இல்லையோ, அதை இவரு ஜட்ஜ் பண்றதுக்கு எந்த யோக்கியதையும் இல்ல.
நான் பதறிப் போய், 'ஐயையோ'னு குனிஞ்சோ, இல்ல வெட்கப்பட்டோ என் உடம்பை மறைக்கணும்னு நினைக்கல.
அப்படிப் பண்ணுனா, நான் பயந்துட்டேனு அவர் இன்னும் கொஞ்சம் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவாரு.
நான் நிதானமா, எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம என் புடவையோட கொசுவத்தை, என் விரல்களால மெதுவாப் பிடிச்சேன்.
நான் கூலா என் புடவைய இழுத்து, என் இடுப்பையும் தொப்புளையும் முழுசா மறைக்கிற மாதிரிச் சரி பண்ணேன்.
அதே நேரத்துல, இன்னொரு கையால என் முந்தானையை இழுத்து, என் நெஞ்சயையும் கவர் பண்ணேன்.
நான் என் உடம்பை மறைக்கும்போது, என் பார்வை வேற பக்கம் இல்ல.
நான் நேரா.., வேலுவோட கண்ணையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
என் முகத்துல ஒரு துளி கூடச் சிரிப்போ, தயக்கமோ இல்ல.
'உன் பார்வைய நான் பாத்துட்டேன் சார்... இனிமேல் உங்க வேலை இங்க நடக்காது'ங்குறத, நான் என் பாடி லாங்குவேஜ் மூலமாவே அவருக்கு தெளிவா உணர்த்துனேன்.
நான் புடவையச் சரி பண்ணுனதும், வேலு சட்டுனு சுதாரிச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் நான் பாக்குறதக் கவனிச்சுட்டாரு.
அவர் பார்வை என் இடுப்புல இருந்து டக்குனு விலகி, என் முகத்துக்கு வந்துச்சு.
அவர் கண்ணுல இப்போ ஒரு கில்டி ஃபீல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவர் என்னைய ஒரு செகண்ட் பாத்தாரு, அப்புறம் பார்வையை லேசா அந்த பக்கமா திருப்புனாரு.
அந்த ரூம்க்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய சைலன்ஸ்.
ஒரு மயான அமைதி.
அந்த ரெண்டு செகண்ட் அமைதி.
நான் அவரை அணுஅணுவா என் பார்வையாலயே எடை போட்டேன்.
அவர் எதாச்சும் பேசி சமாளிப்பாரா, இல்ல மன்னிப்புக் கேப்பாரானு வெயிட் பண்ணேன்.
ஆனா அவர் வாய்ஸ் வரல.
அவர் என்னையப் பாக்கவும் முடியாம, வேற பக்கம் பாக்க முடியாமத் தவிச்சாரு.
இவ்ளோ நேரம் தத்துவம், அட்வைஸ் பன்னவாறு, இப்போ வாயடைச்சுப் போய் நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
அவர் என்ன சொல்லப் போறாருனு நான் ரொம்ப நேரம் வெயிட் பண்ணல.
நான் இந்தச் சூழ்நிலையை என் கண்ட்ரோலுக்குள்ள கொண்டு வர முடிவு பண்ணேன்.
என் குரல்ல இப்போ ஒரு துளி கூடத் தயக்கம் இல்ல.
ஒரு அதிகாரத்தோட பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"நான் ஏற்கெனவே சொல்லிட்டேன் ஐயா... நீங்க கேட்டது தப்பு இல்ல..."
நான் பேச ஆரம்பிச்ச உடனே, அவர் சட்டுனு என் முகத்தைப் பாத்தாரு.
என் வார்த்தைகள் தெளிவா, ஒவ்வொரு எழுத்தும் அழுத்தம் திருத்தமா வந்துச்சு.
"நீங்க நெனைக்கிற மாதிரியோ, இல்ல தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிற மாதிரியோ... இங்க எந்த விஷயமும் கிடையாது."
நான் நிதானமான டோன்ல சொன்னேன்.
இந்த முறை நான் அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ற மாதிரிப் பேசல.
இது ஒரு ஆர்டர். 'இனிமேல் இதப் பத்தி மூச்சு விடக் கூடாது'ங்குற ஒரு வார்னிங் மாதிரி என் குரல் இருந்துச்சு.
அவர் தன்னோட லிமிட் என்னங்குறதப் புரிஞ்சுகிட்டாருங்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.
அவர் கொஞ்சம் பம்முனாரு.
அவர் தோள்கள் லேசாத் தொங்குச்சு.
"அ... அது வந்து மேடம்..."
அவர் குரல் கொஞ்சம் தழுதழுத்துச்சு. அந்த தைரியம் இப்போ அவர் வாய்ஸ்ல இல்ல.
"நீங்க சொல்றது எனக்குப் புரியுது."
ஒரு அசட்டுச் சிரிப்ப முகத்துல வரவெச்சுக்கிட்டாரு.
"நீங்க கோபப்படாதீங்க மேடம்... நான் ஏதோ தெரியாமக் கேட்டுட்டேன்."
அவர் தன் கைகளைக் கட்டிக்கிட்டு, பணிவாப் பேசுனாரு.
"நான் ஏதோ... பிரகாஷ் தம்பி குடுத்து விட்டானேங்குற ஒரே காரணத்துக்காகத் தான் மேடம் மேல வந்தேன்."
அவர் மறுபடியும் பிரகாஷ் பேரைக் கொண்டு வந்து, அந்தப் பழியை அவன் மேலேயே போடப் பாத்தாரு.
"நானும் வேலைய விட்டுட்டு இவ்ளோ தூரம் வந்துருக்கக் கூடாது தான்."
அவர் வார்த்தைகளை ரொம்ப வேகவேகமாப் பேசி, அந்தச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்கப் பாத்தாரு.
ஆனா இந்தத் தடவ, நான் அவர் பேச்சுக்கு பதில் சொல்ல விரும்பல.
'ஓ அப்படியா?' 'பரவால்ல'னு வழக்கம் போலத் தலையாட்ட எனக்கு இப்போ இஷ்டமில்ல.
அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் எடம் குடுத்தா, இந்த ஆளு மறுபடியும் ஏதாச்சும் பேசிட்டே இருப்பான்.
அதனால, வேலுவோட இந்தப் பேச்சை அப்படியே கட் பண்ணனும்னு நான் முடிவு பண்ணேன்.
நான் அவர் முகத்தப் பாத்து, ஒரு கறாரான லுக்கைக் கொண்டு வந்தேன்.
"சரிங்க."
நான் ரொம்ப ஒற்றை வார்த்தையில சுருக்கமாப் பதில் சொன்னேன்.
என் குரல்ல எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்ல.
"இதைக் கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."
"இதைக் கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."
அவர் முகத்தைப் பாத்துப் பேசி முடிச்ச அடுத்த செகண்ட்...
நான் என் பார்வையை அவர் மேல இருந்து விலக்கி, நேரா மெயின் டோர பாத்தேன்.
என் பாடி லாங்குவேஜ் தெளிவா இருந்துச்சு.
'பேசுனது போதும், நீங்க உடனே கிளம்பலாம்'ங்குறத நான் வார்த்தையால சொல்லாம என் செய்கையாலயே சொன்னேன்.
வேலுவுக்கு நான் கொடுத்த சிக்னல் ரொம்பத் தெளிவாவே புரிஞ்சுது.
அவர் தான் நின்ன எடத்துல இருந்து தன் உடம்பை லேசா வளைச்சு, தலையை ஆட்டுனாரு.
"சரி மேடம்..."
அவர் குரல்ல இப்போ திமிரோ, நக்கலோ இல்ல.
நான் போட்ட ஸ்ட்ராங்கான பவுண்டரி, அவரை மறுபடியும் ஒரு செக்யூரிட்டிங்குற நிலைமைக்குக் கொண்டு வந்துருச்சு.
அவர் மெதுவா டோரை நோக்கிக் காலை எடுத்து வெச்சாரு.
'அப்பாடா, ஒரு வழியா இந்தத் தொல்லை ஒழிஞ்சுது'னு நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விடப் போனேன்.
ஆனா... அவர் டோர் கிட்ட போறதுக்கு முந்தின செகண்ட்...
அப்படியே நின்னாரு.
'இப்போ என்ன புதுசா ஆரம்பிக்கப் போறாரு?'னு என் மனசு தவிச்சுது.
அவர் மெதுவா, திரும்பி என்னையப் பாத்தாரு.
அவர் முகம் இப்போ சீரியஸா, ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லப் போற மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் என் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்கா கட்டிக்கிட்டு, 'என்ன?'ங்குற மாதிரி அவரைப் பாத்தேன்.
ஒரு செகண்ட் அந்த எடத்துல ஒரு அமைதி.
அவர் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டாரு.
அப்புறம், நிதானமா, ஒவ்வொரு வார்த்தையா அளந்து பேசுனாரு.
"நீங்க ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க மேடம்..."
அவர் அப்படி ஆரம்பிச்சதும், எனக்குள்ள என்னவோ மாதிரி இருந்துச்சு.
"நான் என்ன கேட்டாலும், யாரப் பத்திப் பேசுனாலும்..."
"அது எல்லாம் எனக்குள்ளேயேதான் இருக்கும்."
"மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும் சரி..."
"எதை எங்கிட்ட ஷேர் பண்ணாலும் சரி..."
"அது என் மனசுக்குள்ளயே, ஒரு ரகசியமாத் தான் இருக்கும்."
அவர் அந்த 'ரகசியமா'ங்குற வார்த்தைக்கு லேசா அழுத்தம் குடுத்தாரு.
என் கால் விரல்கள் எல்லாம் தானாச் சுருங்குச்சு.
"எதை வெளிய சொல்லணும், எதை எனக்குள்ளயே வெச்சுக்கணும்னு..."
"எனக்கு நல்லாவே தெரியும் மேடம்."
"நான் வயசுக்கு ஏத்த மாதிரி, பக்குவமாத் தான் இருப்பேன்."
"நீங்க தைரியமா இருங்க."
அவர் இவ்ளோ வார்த்தைகளையும் ஒரு மூச்சுல, ஆனா அமைதியான ஒரு டோன்ல சொன்னாரு.
இந்த வார்த்தைகளை அவர் சொல்லும்போது, அவர் குரல்ல நக்கலும் இல்ல, மிரட்டலும் இல்ல.
ஆனா அந்த வார்த்தைகள்ல ஒளிஞ்சிருந்த அர்த்தம்... அது ஆபத்தானதா இருந்துச்சு.
நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.
அவர் முகத்துல இப்போ ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.
அது என்ன சிரிப்புன்னே என்னால கணிக்க முடியல.
அது ஒரு நல்ல மனுஷனோட சிரிப்பா?
இல்ல... என் ரகசியத்தை கண்டுபிடிச்சதோட சிரிப்பா?
எதுவுமே எனக்குப் புரியல.
அவர் அந்த ஒரு புன்னகையோட, மறுபடியும் தலையை லேசா ஆட்டிட்டு, அப்படியே திரும்பி வெளிய போயிட்டாரு.
அவர் லிஃப்ட்டை நோக்கி நடக்குற அந்தச் செருப்புச் சத்தம், காரிடார்ல லேசா எதிரொலிச்சு, மெதுவா மறைஞ்சுது.
என் மூளை ஒரு செகண்ட் வேலை செய்யவே இல்ல.
சுயநினைவுக்கு வந்ததும், கதவை வேகமாச் சாத்துனேன்.
கதவைச் சாத்துன பிறகுதான், என் உடம்புல இருந்து பெரிய பாரம் எறங்குன மாதிரி ஒரு ஃபீல் வந்துச்சு.
என் மூச்சு காத்து வேகமா, வெளிய வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
என் ஹார்ட்பீட், என் காதுக்குள்ளயே 'டப்... டப்... டப்...'னு கேக்குற அளவுக்கு சத்தமா அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
ரூம்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்தாலும், எனக்கு வேர்த்துக் கொட்டுச்சு.
'கடவுளே... என்ன நடந்துச்சு இப்போ?'
நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்து, ஹாலைச் சுத்திப் பாத்தேன்.
இவ்ளோ நேரம் ஒரு யுத்தம் நடந்து முடிஞ்ச களம் மாதிரி, அந்த ஹால் எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
டைம் ஆக ஆக, என் உடம்புல இருந்த அந்த நெர்வஸ்னஸ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் குறைய ஆரம்பிச்சுது.
ஆனா... அந்தப் பதற்றம் குறைஞ்ச உடனே, எனக்குள்ள ஒரு கோபம் எரிமலையா வெடிக்க ஆரம்பிச்சுது.
அந்தக் கோபம் வேலு மேல இல்ல.
பிரகாஷ் மேல.
'அறிவுகெட்ட நாயே... பரதேசி... பைத்தியக்கார நாயே'னு நான் மனசுக்குள்ள அவனைக் கன்னாபின்னானு திட்டுனேன்.
நான் அவன நம்புனேன்.
அவன் என் மேல வெச்சுருக்குற ஆசை, என்னைய எவ்ளோ வேணாலும் பாதுகாக்கும்னு நெனச்சேன்.
அவன் எனக்குக் குடுத்த சுகத்துல, அவனோட அறிவை நான் எடை போட மறந்துட்டேன்.
'உனக்கு அவ்ளோ சீன் தேவையாடா?'
'நான் கேட்டேன்ங்குறதுக்காக, நீ எதுக்கு இந்த ஆளை என் வீட்டுக்கு அனுப்பி வெச்ச?'
'உன்னால வர முடியலனா...'
'நான் வந்து வாங்கிக்குறேன்னு சொன்னேன்ல?'
'நான் ஏதோ கோபப்படுவேன்னு நெனச்சு, நீ என்கிட்ட நல்ல பேர் வாங்கணும்னு நெனச்சு...'
'எவ்ளோ பெரிய தப்பப் பண்ணிருக்க பாத்தியா?'
என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷை செருப்பால அடிக்கணும்ங்கிற அளவுக்குக் கோபம் வந்துச்சு.
'மேடம் வெயிட் பண்ணுவாங்க தாத்தா, உடனே குடுத்துட்டு வாங்க'னு கெஞ்சியிருக்கான்.
'நான் எதுக்கு அவன்கிட்ட ஹெல்ப் கேட்டேன்?'
'நானே ஆன்லைன்ல ஆர்டர் பண்ணிருந்தா, யாரோ ஒருத்தன் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிருப்பான்.'
'நான் காசக் குடுத்துட்டு, கதவைச் சாத்திட்டு நிம்மதியா இருந்திருப்பேன்.'
'இந்த பிரகாஷை நம்பி, நான் பெரிய ரிஸ்க் எடுத்துட்டேன்?'
நான் நடந்து போய், சோஃபாவுல பொத்தனு உக்காந்தேன்.
கையில இருந்த என் போனை எடுத்துப் பாத்தேன்.
பிரகாஷுக்கு இப்போவே கால் பண்ணி, அவனக் கிழி கிழினு கிழிக்கணும்னு என் கை துடிச்சுது.
'உனக்கெல்லாம் அறிவே இல்லையாடா? கண்டவனெல்லாம் என்ன பேசிட்டுப் போறாரு தெரியுமா?'னு கத்தணும் போல இருந்துச்சு.
ஆனா... நான் போனை லாக் பண்ணி பக்கத்துல வெச்சேன்.
இப்போ நான் அவன்கிட்ட போன் பண்ணி கத்த கூடாது.
அவனே கூப்பிடுவான், அப்போ பாத்துக்கலாம்.
அதுமட்டுமில்லாம, என் மனசுக்குள்ள இப்போ பிரகாஷை விட, வேலு சொன்ன கடைசி வார்த்தைகள் தான் ரொம்பப் பெரிய டிஸ்டர்பன்ஸா இருந்துச்சு.
நான் என் தலையை ரெண்டு கைகளாலயும் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.
கண்ணை மூடி, அவர் கடைசியாப் பேசுன அந்த வசனத்தை என் மைண்ட்ல மறுபடியும் ஓட விட்டுப் பாத்தேன்.
"நீங்க ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க மேடம்..."
"மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும்... எதை எங்கிட்ட ஷேர் பண்ணாலும்..."
"அது என் மனசுக்குள்ளயே தான் இருக்கும்."
"எதை வெளிய சொல்லணும், எதை எனக்குள்ளயே வெச்சுக்கணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்."
இந்த வார்த்தைகள், ஒரு லூப் மாதிரி எனக்குள்ள ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.
இந்த வார்த்தைக்கு என்ன உண்மையான அர்த்தம்?
அவர் நிஜமாவே என்ன மீன் பண்ணி இதச் சொன்னாரு?
எனக்குள்ள ரெண்டு விதமான எண்ணங்கள் முட்டிக்கிச்சு.
ஒண்ணு... அவர் நல்ல மனுஷன்.
ஒரு வயசான ஆளு. அவர் உலகத்துல எத்தனையோ விஷயங்களைப் பாத்துருப்பாரு.
எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல ஏதோ ஒரு பழக்கம் இருக்குங்குறத, அவர் அவரோட அனுபவத்துல கண்டுபிடிச்சுருக்கலாம்.
என்கிட்ட , 'நான் யார்ட்டயும் சொல்ல மாட்டேன், நீங்க கவலைப்படாம இருங்க'னு சொல்றதுக்காக அப்படிச் சொல்லிருப்பாரோ?
அவர் குரல்ல இருந்த அமைதி, அவர் எனக்கு ஒரு அஷ்யூரன்ஸ் குடுக்குற மாதிரித் தான் இருந்துச்சு.
ஆனா... என் மனசோட இன்னொரு பக்கம், பாசிட்டிவா யோசிக்க மறுத்துச்சு.
அதுக்குக் காரணம், அவர் என்னை பாத்த அந்தப் பார்வை.
ஒரு நல்ல மனுஷன், தைரியம் சொல்றவன், இடுப்பையும், முலையையும் அப்படி வெறித்துப் பாக்க மாட்டான்.
அவர் கண்ணுல நான் பாத்த ஈர்ப்பு, ரசனை... அது ஒரு சாதாரண பார்வை கிடையாது.
அப்போ... அவர் சொன்ன வார்த்தைக்குப் பின்னாடி, ஏதோ பிளாக்மெயில் ஒளிஞ்சுருக்கோ?
'உன் சீக்ரெட் எனக்குத் தெரியும்... அதை நான் வெளிய சொல்ல மாட்டேன்... ஆனா அதுக்குப் பதிலா எனக்கு நீ என்ன தரப் போற?'ங்குற மாதிரி ஒரு டீலிங்கா அது?
அவர் அப்படி நெனச்சுச் சொல்லிருந்தா, என் நிலைமை இவ்ளோ மோசமாப் போயிமா என்ன?
ஆல்ரெடி ஒருத்தன் என்னைய ஓத்தது பத்தாதுனு, இப்போ இன்னொரு ஆளு அத வெச்சு என்னைய மிரட்டுற அளவுக்கு நான் தரம் இறங்கிட்டேனா?
என் புருஷன் என்னை கண்டுக்காததால , நான் எடுத்த ஒரு முடிவு, இப்போ என்னைய எவ்ளோ பெரிய வலையில சிக்க வெச்சுருக்கு.
அதைவிட என்னைய ரொம்ப உறுத்துன ஒரு வார்த்தை...
'மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும்...'
இந்த 'மத்தவங்க'ங்குறது பிரகாஷைத் தான் குறிக்குதா?
உண்மையிலேயே பிரகாஷ் என்னைய ஓத்தத... இவர்கிட்ட சொல்லிட்டானா?
அப்படிச் சொல்லிருந்தா... அவன் என் உடம்பைப் பத்தி என்னவெல்லாம் வர்ணிச்சிருப்பான்?
'மேடம் புண்டை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா இருந்துச்சு ஐயா...'னு சொல்லிருப்பானா?
'அவங்க முலைய சப்பும்போது எவ்ளோ டேஸ்ட்டா இருந்துச்சு தெரியுமா?'னு உளறியிருப்பானா?
'நான் ஓக்கும்போது, அவங்க என் நெஞ்சைப் பிறாண்டி எப்படி முனகுனாங்க தெரியுமா?'னு பெருமைப் பட்டிருப்பானா?
இதையெல்லாம் இந்த வேலு கேட்டுட்டு... இப்போ என் முன்னாடி நின்னு என்னைய முழுசாப் பாத்து, அந்த இமேஜினேஷன கண் முன்னாடி கொண்டு வந்து பாத்தாரா?
அந்த நெனப்பே என் உடம்பைப் புல்லரிக்க வெச்சுது.
எனக்கு எதோ குமட்டிக்கிட்டு வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.
அவமானம், கூச்சம், பயம்... எல்லாம் ஒண்ணாச் சேர்ந்து என்னைய அழுத்துச்சு.
ஆனா... பிரகாஷ் அவ்ளோ பெரிய பைத்தியக்காரனா இருக்க மாட்டான்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.
அவன் என் மேல ரொம்ப ஆசை வெச்சுருக்கான், என் மானத்தை இப்படி ரோட்டுல தூக்கிப் போட மாட்டான்னு ஒரு நம்பிக்கை இருந்துச்சு.
அப்போ... இந்த வேலு, எதுக்கு இப்படி ஒரு வசனத்தைப் பேசிட்டுப் போனாரு?
அவர் நிஜமாவே பிரகாஷ்கிட்ட இருந்து எதையும் கேக்கலயா?
அவர், வெறும் பிரகாஷோட பதற்றத்தையும், அவன் என் மேல காட்டுன அக்கறையையும் வெச்சு, அவரா ஒண்ணை இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டாரா?
அதுமட்டுமில்லாம, அவர் உள்ள வந்தப்போ நான் போட்டுருந்த டிரெஸ்.
என் புருஷன் வீட்ல இல்லாதப்போ, நான் இப்படி ஒரு செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவையில, லோ-ஹிப் கட்டிட்டு, பிரெஷா ரெடியாகி நிக்குறத அவர் பாத்துட்டாரு.
இதையெல்லாம் கணக்குப் பண்ணி, அவரா ஒரு முடிவுக்கு வந்துட்டாரோ?
`ஒருவேளை இதுலாம் ப்ரகாஷுக்காக தான் ரெடி ஆகி நிக்குறான்னு அவரே ஏதோ தப்பா நெனச்சுட்டரோ?`
'இந்த பொண்ணு ஏதோ தப்பு பண்ணுது'னு அவர் கெஸ் பண்ணிட்டாரா?
அந்த கெஸ்ஸை வெச்சுக்கிட்டு, நான் எப்படி ரியாக்ட் பண்றேன்னு பாக்குறதுக்காக, இருட்டுல ஒரு கல்ல எறிஞ்சு பாத்தாரா?
எதுவுமே தெரியாம, என் ரியாக்ஷன வெச்சு அத கண்டுபிடிக்க அவர் போட்ட ஒரு டெஸ்ட்டா இது?
ஒருவேளை அவர் வேணும்னே என்னைய டெஸ்ட் பண்றதுக்காக இப்படிப் பேசினாரா?
Part 245:
-------------
அது ஏதோ எதார்த்தமாப் பட்ட பார்வை கிடையாது.
ஒரு ரசனையோட, ஆசையோட உத்துப் பாக்குற பார்வை அது.
ஃபேன் காத்துல என் புடவை லேசாப் பறக்கப் பறக்க, அவர் கண்கள் அதுக்கு ஏத்த மாதிரி என் இடுப்பையே சுத்திச் சுத்தி வந்துச்சு.
அவர் தொண்டை லேசா ஏறி இறங்குனத நான் கவனிச்சேன்.
அவர் எச்சல் முழுங்குறாருங்குறது எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.
இவ்ளோ நேரம், ரொம்ப நல்ல மனுஷன் மாதிரியும்...
என் மேல ஏதோ அக்கறையில, தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்ட மாதிரியும், எனக்கு அட்வைஸ் கொடுக்குற மாதிரியும் ஆக்டிங் குடுத்த மனுஷன்...
இப்போ தன்னோட உண்மையான முகத்தக் காட்டிட்டாரு.
அவரோட அந்த 'பெரிய மனுச'ங்குற மாஸ்க், சுக்குநூறா உடைஞ்சு விழுந்துச்சு.
இந்த ஆளு ஏதோ நல்லவன் மாதிரிப் பேசுனதெல்லாம், சும்மா என்னைய செக் பண்றதுக்காகத் தான்.
ஒரு செகண்ட், எனக்குள்ள ஒரு கோவம் வந்துச்சு, இவ்ளோ வயசு ஆகுது, என்ன பார்வை பாக்குறாரு?னு
ஆனா... அடுத்த செகண்ட், என் மனசுல இருந்த பதற்றம் மாயமா மறைஞ்சு போச்சு.
ஆமா... இவ்ளோ நேரம் நான் நெர்வஸா இருந்தேன்.
அவர் என்னையப் பத்தி என்ன நெனைப்பாரோ, என்னையும், பிரகாஷயும் பத்தி அவருக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சோனு நான் ஃபீல் பண்ணேன்.
ஆனா இப்போ, அவர் என் உடம்பை வெறித்துப் பாக்குறதக் கவனிச்சதும், எனக்குள்ள தைரியம் வந்துச்சு.
நான் இனிமேல் இவர்கிட்ட பம்ம வேண்டிய அவசியமே இல்லங்குற உண்மை எனக்குப் புரிஞ்சுது.
நான் தப்பு பண்ணிருக்கேனோ இல்லையோ, அதை இவரு ஜட்ஜ் பண்றதுக்கு எந்த யோக்கியதையும் இல்ல.
நான் பதறிப் போய், 'ஐயையோ'னு குனிஞ்சோ, இல்ல வெட்கப்பட்டோ என் உடம்பை மறைக்கணும்னு நினைக்கல.
அப்படிப் பண்ணுனா, நான் பயந்துட்டேனு அவர் இன்னும் கொஞ்சம் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவாரு.
நான் நிதானமா, எந்த ஒரு பதற்றமும் இல்லாம என் புடவையோட கொசுவத்தை, என் விரல்களால மெதுவாப் பிடிச்சேன்.
நான் கூலா என் புடவைய இழுத்து, என் இடுப்பையும் தொப்புளையும் முழுசா மறைக்கிற மாதிரிச் சரி பண்ணேன்.
அதே நேரத்துல, இன்னொரு கையால என் முந்தானையை இழுத்து, என் நெஞ்சயையும் கவர் பண்ணேன்.
நான் என் உடம்பை மறைக்கும்போது, என் பார்வை வேற பக்கம் இல்ல.
நான் நேரா.., வேலுவோட கண்ணையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
என் முகத்துல ஒரு துளி கூடச் சிரிப்போ, தயக்கமோ இல்ல.
'உன் பார்வைய நான் பாத்துட்டேன் சார்... இனிமேல் உங்க வேலை இங்க நடக்காது'ங்குறத, நான் என் பாடி லாங்குவேஜ் மூலமாவே அவருக்கு தெளிவா உணர்த்துனேன்.
நான் புடவையச் சரி பண்ணுனதும், வேலு சட்டுனு சுதாரிச்சுக்கிட்டாரு.
அவர் நான் பாக்குறதக் கவனிச்சுட்டாரு.
அவர் பார்வை என் இடுப்புல இருந்து டக்குனு விலகி, என் முகத்துக்கு வந்துச்சு.
அவர் கண்ணுல இப்போ ஒரு கில்டி ஃபீல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.
அவர் என்னைய ஒரு செகண்ட் பாத்தாரு, அப்புறம் பார்வையை லேசா அந்த பக்கமா திருப்புனாரு.
அந்த ரூம்க்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய சைலன்ஸ்.
ஒரு மயான அமைதி.
அந்த ரெண்டு செகண்ட் அமைதி.
நான் அவரை அணுஅணுவா என் பார்வையாலயே எடை போட்டேன்.
அவர் எதாச்சும் பேசி சமாளிப்பாரா, இல்ல மன்னிப்புக் கேப்பாரானு வெயிட் பண்ணேன்.
ஆனா அவர் வாய்ஸ் வரல.
அவர் என்னையப் பாக்கவும் முடியாம, வேற பக்கம் பாக்க முடியாமத் தவிச்சாரு.
இவ்ளோ நேரம் தத்துவம், அட்வைஸ் பன்னவாறு, இப்போ வாயடைச்சுப் போய் நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.
அவர் என்ன சொல்லப் போறாருனு நான் ரொம்ப நேரம் வெயிட் பண்ணல.
நான் இந்தச் சூழ்நிலையை என் கண்ட்ரோலுக்குள்ள கொண்டு வர முடிவு பண்ணேன்.
என் குரல்ல இப்போ ஒரு துளி கூடத் தயக்கம் இல்ல.
ஒரு அதிகாரத்தோட பேச ஆரம்பிச்சேன்.
"நான் ஏற்கெனவே சொல்லிட்டேன் ஐயா... நீங்க கேட்டது தப்பு இல்ல..."
நான் பேச ஆரம்பிச்ச உடனே, அவர் சட்டுனு என் முகத்தைப் பாத்தாரு.
என் வார்த்தைகள் தெளிவா, ஒவ்வொரு எழுத்தும் அழுத்தம் திருத்தமா வந்துச்சு.
"நீங்க நெனைக்கிற மாதிரியோ, இல்ல தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிற மாதிரியோ... இங்க எந்த விஷயமும் கிடையாது."
நான் நிதானமான டோன்ல சொன்னேன்.
இந்த முறை நான் அவருக்கு எக்ஸ்பிளைன் பண்ற மாதிரிப் பேசல.
இது ஒரு ஆர்டர். 'இனிமேல் இதப் பத்தி மூச்சு விடக் கூடாது'ங்குற ஒரு வார்னிங் மாதிரி என் குரல் இருந்துச்சு.
அவர் தன்னோட லிமிட் என்னங்குறதப் புரிஞ்சுகிட்டாருங்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.
அவர் கொஞ்சம் பம்முனாரு.
அவர் தோள்கள் லேசாத் தொங்குச்சு.
"அ... அது வந்து மேடம்..."
அவர் குரல் கொஞ்சம் தழுதழுத்துச்சு. அந்த தைரியம் இப்போ அவர் வாய்ஸ்ல இல்ல.
"நீங்க சொல்றது எனக்குப் புரியுது."
ஒரு அசட்டுச் சிரிப்ப முகத்துல வரவெச்சுக்கிட்டாரு.
"நீங்க கோபப்படாதீங்க மேடம்... நான் ஏதோ தெரியாமக் கேட்டுட்டேன்."
அவர் தன் கைகளைக் கட்டிக்கிட்டு, பணிவாப் பேசுனாரு.
"நான் ஏதோ... பிரகாஷ் தம்பி குடுத்து விட்டானேங்குற ஒரே காரணத்துக்காகத் தான் மேடம் மேல வந்தேன்."
அவர் மறுபடியும் பிரகாஷ் பேரைக் கொண்டு வந்து, அந்தப் பழியை அவன் மேலேயே போடப் பாத்தாரு.
"நானும் வேலைய விட்டுட்டு இவ்ளோ தூரம் வந்துருக்கக் கூடாது தான்."
அவர் வார்த்தைகளை ரொம்ப வேகவேகமாப் பேசி, அந்தச் சூழ்நிலையைச் சமாளிக்கப் பாத்தாரு.
ஆனா இந்தத் தடவ, நான் அவர் பேச்சுக்கு பதில் சொல்ல விரும்பல.
'ஓ அப்படியா?' 'பரவால்ல'னு வழக்கம் போலத் தலையாட்ட எனக்கு இப்போ இஷ்டமில்ல.
அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் எடம் குடுத்தா, இந்த ஆளு மறுபடியும் ஏதாச்சும் பேசிட்டே இருப்பான்.
அதனால, வேலுவோட இந்தப் பேச்சை அப்படியே கட் பண்ணனும்னு நான் முடிவு பண்ணேன்.
நான் அவர் முகத்தப் பாத்து, ஒரு கறாரான லுக்கைக் கொண்டு வந்தேன்.
"சரிங்க."
நான் ரொம்ப ஒற்றை வார்த்தையில சுருக்கமாப் பதில் சொன்னேன்.
என் குரல்ல எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்ல.
"இதைக் கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."
"இதைக் கொண்டு வந்து குடுத்ததுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ்."
அவர் முகத்தைப் பாத்துப் பேசி முடிச்ச அடுத்த செகண்ட்...
நான் என் பார்வையை அவர் மேல இருந்து விலக்கி, நேரா மெயின் டோர பாத்தேன்.
என் பாடி லாங்குவேஜ் தெளிவா இருந்துச்சு.
'பேசுனது போதும், நீங்க உடனே கிளம்பலாம்'ங்குறத நான் வார்த்தையால சொல்லாம என் செய்கையாலயே சொன்னேன்.
வேலுவுக்கு நான் கொடுத்த சிக்னல் ரொம்பத் தெளிவாவே புரிஞ்சுது.
அவர் தான் நின்ன எடத்துல இருந்து தன் உடம்பை லேசா வளைச்சு, தலையை ஆட்டுனாரு.
"சரி மேடம்..."
அவர் குரல்ல இப்போ திமிரோ, நக்கலோ இல்ல.
நான் போட்ட ஸ்ட்ராங்கான பவுண்டரி, அவரை மறுபடியும் ஒரு செக்யூரிட்டிங்குற நிலைமைக்குக் கொண்டு வந்துருச்சு.
அவர் மெதுவா டோரை நோக்கிக் காலை எடுத்து வெச்சாரு.
'அப்பாடா, ஒரு வழியா இந்தத் தொல்லை ஒழிஞ்சுது'னு நான் நிம்மதியா ஒரு மூச்சு விடப் போனேன்.
ஆனா... அவர் டோர் கிட்ட போறதுக்கு முந்தின செகண்ட்...
அப்படியே நின்னாரு.
'இப்போ என்ன புதுசா ஆரம்பிக்கப் போறாரு?'னு என் மனசு தவிச்சுது.
அவர் மெதுவா, திரும்பி என்னையப் பாத்தாரு.
அவர் முகம் இப்போ சீரியஸா, ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்லப் போற மாதிரி இருந்துச்சு.
நான் என் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்கா கட்டிக்கிட்டு, 'என்ன?'ங்குற மாதிரி அவரைப் பாத்தேன்.
ஒரு செகண்ட் அந்த எடத்துல ஒரு அமைதி.
அவர் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டாரு.
அப்புறம், நிதானமா, ஒவ்வொரு வார்த்தையா அளந்து பேசுனாரு.
"நீங்க ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க மேடம்..."
அவர் அப்படி ஆரம்பிச்சதும், எனக்குள்ள என்னவோ மாதிரி இருந்துச்சு.
"நான் என்ன கேட்டாலும், யாரப் பத்திப் பேசுனாலும்..."
"அது எல்லாம் எனக்குள்ளேயேதான் இருக்கும்."
"மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும் சரி..."
"எதை எங்கிட்ட ஷேர் பண்ணாலும் சரி..."
"அது என் மனசுக்குள்ளயே, ஒரு ரகசியமாத் தான் இருக்கும்."
அவர் அந்த 'ரகசியமா'ங்குற வார்த்தைக்கு லேசா அழுத்தம் குடுத்தாரு.
என் கால் விரல்கள் எல்லாம் தானாச் சுருங்குச்சு.
"எதை வெளிய சொல்லணும், எதை எனக்குள்ளயே வெச்சுக்கணும்னு..."
"எனக்கு நல்லாவே தெரியும் மேடம்."
"நான் வயசுக்கு ஏத்த மாதிரி, பக்குவமாத் தான் இருப்பேன்."
"நீங்க தைரியமா இருங்க."
அவர் இவ்ளோ வார்த்தைகளையும் ஒரு மூச்சுல, ஆனா அமைதியான ஒரு டோன்ல சொன்னாரு.
இந்த வார்த்தைகளை அவர் சொல்லும்போது, அவர் குரல்ல நக்கலும் இல்ல, மிரட்டலும் இல்ல.
ஆனா அந்த வார்த்தைகள்ல ஒளிஞ்சிருந்த அர்த்தம்... அது ஆபத்தானதா இருந்துச்சு.
நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.
அவர் முகத்துல இப்போ ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.
அது என்ன சிரிப்புன்னே என்னால கணிக்க முடியல.
அது ஒரு நல்ல மனுஷனோட சிரிப்பா?
இல்ல... என் ரகசியத்தை கண்டுபிடிச்சதோட சிரிப்பா?
எதுவுமே எனக்குப் புரியல.
அவர் அந்த ஒரு புன்னகையோட, மறுபடியும் தலையை லேசா ஆட்டிட்டு, அப்படியே திரும்பி வெளிய போயிட்டாரு.
அவர் லிஃப்ட்டை நோக்கி நடக்குற அந்தச் செருப்புச் சத்தம், காரிடார்ல லேசா எதிரொலிச்சு, மெதுவா மறைஞ்சுது.
என் மூளை ஒரு செகண்ட் வேலை செய்யவே இல்ல.
சுயநினைவுக்கு வந்ததும், கதவை வேகமாச் சாத்துனேன்.
கதவைச் சாத்துன பிறகுதான், என் உடம்புல இருந்து பெரிய பாரம் எறங்குன மாதிரி ஒரு ஃபீல் வந்துச்சு.
என் மூச்சு காத்து வேகமா, வெளிய வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
என் ஹார்ட்பீட், என் காதுக்குள்ளயே 'டப்... டப்... டப்...'னு கேக்குற அளவுக்கு சத்தமா அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.
ரூம்ல பேன் ஓடிக்கிட்டு இருந்தாலும், எனக்கு வேர்த்துக் கொட்டுச்சு.
'கடவுளே... என்ன நடந்துச்சு இப்போ?'
நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்து, ஹாலைச் சுத்திப் பாத்தேன்.
இவ்ளோ நேரம் ஒரு யுத்தம் நடந்து முடிஞ்ச களம் மாதிரி, அந்த ஹால் எனக்குத் தெரிஞ்சுது.
டைம் ஆக ஆக, என் உடம்புல இருந்த அந்த நெர்வஸ்னஸ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் குறைய ஆரம்பிச்சுது.
ஆனா... அந்தப் பதற்றம் குறைஞ்ச உடனே, எனக்குள்ள ஒரு கோபம் எரிமலையா வெடிக்க ஆரம்பிச்சுது.
அந்தக் கோபம் வேலு மேல இல்ல.
பிரகாஷ் மேல.
'அறிவுகெட்ட நாயே... பரதேசி... பைத்தியக்கார நாயே'னு நான் மனசுக்குள்ள அவனைக் கன்னாபின்னானு திட்டுனேன்.
நான் அவன நம்புனேன்.
அவன் என் மேல வெச்சுருக்குற ஆசை, என்னைய எவ்ளோ வேணாலும் பாதுகாக்கும்னு நெனச்சேன்.
அவன் எனக்குக் குடுத்த சுகத்துல, அவனோட அறிவை நான் எடை போட மறந்துட்டேன்.
'உனக்கு அவ்ளோ சீன் தேவையாடா?'
'நான் கேட்டேன்ங்குறதுக்காக, நீ எதுக்கு இந்த ஆளை என் வீட்டுக்கு அனுப்பி வெச்ச?'
'உன்னால வர முடியலனா...'
'நான் வந்து வாங்கிக்குறேன்னு சொன்னேன்ல?'
'நான் ஏதோ கோபப்படுவேன்னு நெனச்சு, நீ என்கிட்ட நல்ல பேர் வாங்கணும்னு நெனச்சு...'
'எவ்ளோ பெரிய தப்பப் பண்ணிருக்க பாத்தியா?'
என் மனசுக்குள்ள பிரகாஷை செருப்பால அடிக்கணும்ங்கிற அளவுக்குக் கோபம் வந்துச்சு.
'மேடம் வெயிட் பண்ணுவாங்க தாத்தா, உடனே குடுத்துட்டு வாங்க'னு கெஞ்சியிருக்கான்.
'நான் எதுக்கு அவன்கிட்ட ஹெல்ப் கேட்டேன்?'
'நானே ஆன்லைன்ல ஆர்டர் பண்ணிருந்தா, யாரோ ஒருத்தன் வந்து குடுத்துட்டுப் போயிருப்பான்.'
'நான் காசக் குடுத்துட்டு, கதவைச் சாத்திட்டு நிம்மதியா இருந்திருப்பேன்.'
'இந்த பிரகாஷை நம்பி, நான் பெரிய ரிஸ்க் எடுத்துட்டேன்?'
நான் நடந்து போய், சோஃபாவுல பொத்தனு உக்காந்தேன்.
கையில இருந்த என் போனை எடுத்துப் பாத்தேன்.
பிரகாஷுக்கு இப்போவே கால் பண்ணி, அவனக் கிழி கிழினு கிழிக்கணும்னு என் கை துடிச்சுது.
'உனக்கெல்லாம் அறிவே இல்லையாடா? கண்டவனெல்லாம் என்ன பேசிட்டுப் போறாரு தெரியுமா?'னு கத்தணும் போல இருந்துச்சு.
ஆனா... நான் போனை லாக் பண்ணி பக்கத்துல வெச்சேன்.
இப்போ நான் அவன்கிட்ட போன் பண்ணி கத்த கூடாது.
அவனே கூப்பிடுவான், அப்போ பாத்துக்கலாம்.
அதுமட்டுமில்லாம, என் மனசுக்குள்ள இப்போ பிரகாஷை விட, வேலு சொன்ன கடைசி வார்த்தைகள் தான் ரொம்பப் பெரிய டிஸ்டர்பன்ஸா இருந்துச்சு.
நான் என் தலையை ரெண்டு கைகளாலயும் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.
கண்ணை மூடி, அவர் கடைசியாப் பேசுன அந்த வசனத்தை என் மைண்ட்ல மறுபடியும் ஓட விட்டுப் பாத்தேன்.
"நீங்க ஒண்ணும் கவலைப்படாதீங்க மேடம்..."
"மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும்... எதை எங்கிட்ட ஷேர் பண்ணாலும்..."
"அது என் மனசுக்குள்ளயே தான் இருக்கும்."
"எதை வெளிய சொல்லணும், எதை எனக்குள்ளயே வெச்சுக்கணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்."
இந்த வார்த்தைகள், ஒரு லூப் மாதிரி எனக்குள்ள ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.
இந்த வார்த்தைக்கு என்ன உண்மையான அர்த்தம்?
அவர் நிஜமாவே என்ன மீன் பண்ணி இதச் சொன்னாரு?
எனக்குள்ள ரெண்டு விதமான எண்ணங்கள் முட்டிக்கிச்சு.
ஒண்ணு... அவர் நல்ல மனுஷன்.
ஒரு வயசான ஆளு. அவர் உலகத்துல எத்தனையோ விஷயங்களைப் பாத்துருப்பாரு.
எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல ஏதோ ஒரு பழக்கம் இருக்குங்குறத, அவர் அவரோட அனுபவத்துல கண்டுபிடிச்சுருக்கலாம்.
என்கிட்ட , 'நான் யார்ட்டயும் சொல்ல மாட்டேன், நீங்க கவலைப்படாம இருங்க'னு சொல்றதுக்காக அப்படிச் சொல்லிருப்பாரோ?
அவர் குரல்ல இருந்த அமைதி, அவர் எனக்கு ஒரு அஷ்யூரன்ஸ் குடுக்குற மாதிரித் தான் இருந்துச்சு.
ஆனா... என் மனசோட இன்னொரு பக்கம், பாசிட்டிவா யோசிக்க மறுத்துச்சு.
அதுக்குக் காரணம், அவர் என்னை பாத்த அந்தப் பார்வை.
ஒரு நல்ல மனுஷன், தைரியம் சொல்றவன், இடுப்பையும், முலையையும் அப்படி வெறித்துப் பாக்க மாட்டான்.
அவர் கண்ணுல நான் பாத்த ஈர்ப்பு, ரசனை... அது ஒரு சாதாரண பார்வை கிடையாது.
அப்போ... அவர் சொன்ன வார்த்தைக்குப் பின்னாடி, ஏதோ பிளாக்மெயில் ஒளிஞ்சுருக்கோ?
'உன் சீக்ரெட் எனக்குத் தெரியும்... அதை நான் வெளிய சொல்ல மாட்டேன்... ஆனா அதுக்குப் பதிலா எனக்கு நீ என்ன தரப் போற?'ங்குற மாதிரி ஒரு டீலிங்கா அது?
அவர் அப்படி நெனச்சுச் சொல்லிருந்தா, என் நிலைமை இவ்ளோ மோசமாப் போயிமா என்ன?
ஆல்ரெடி ஒருத்தன் என்னைய ஓத்தது பத்தாதுனு, இப்போ இன்னொரு ஆளு அத வெச்சு என்னைய மிரட்டுற அளவுக்கு நான் தரம் இறங்கிட்டேனா?
என் புருஷன் என்னை கண்டுக்காததால , நான் எடுத்த ஒரு முடிவு, இப்போ என்னைய எவ்ளோ பெரிய வலையில சிக்க வெச்சுருக்கு.
அதைவிட என்னைய ரொம்ப உறுத்துன ஒரு வார்த்தை...
'மத்தவங்க எங்கிட்ட என்ன சொன்னாலும்...'
இந்த 'மத்தவங்க'ங்குறது பிரகாஷைத் தான் குறிக்குதா?
உண்மையிலேயே பிரகாஷ் என்னைய ஓத்தத... இவர்கிட்ட சொல்லிட்டானா?
அப்படிச் சொல்லிருந்தா... அவன் என் உடம்பைப் பத்தி என்னவெல்லாம் வர்ணிச்சிருப்பான்?
'மேடம் புண்டை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா இருந்துச்சு ஐயா...'னு சொல்லிருப்பானா?
'அவங்க முலைய சப்பும்போது எவ்ளோ டேஸ்ட்டா இருந்துச்சு தெரியுமா?'னு உளறியிருப்பானா?
'நான் ஓக்கும்போது, அவங்க என் நெஞ்சைப் பிறாண்டி எப்படி முனகுனாங்க தெரியுமா?'னு பெருமைப் பட்டிருப்பானா?
இதையெல்லாம் இந்த வேலு கேட்டுட்டு... இப்போ என் முன்னாடி நின்னு என்னைய முழுசாப் பாத்து, அந்த இமேஜினேஷன கண் முன்னாடி கொண்டு வந்து பாத்தாரா?
அந்த நெனப்பே என் உடம்பைப் புல்லரிக்க வெச்சுது.
எனக்கு எதோ குமட்டிக்கிட்டு வர்ற மாதிரி இருந்துச்சு.
அவமானம், கூச்சம், பயம்... எல்லாம் ஒண்ணாச் சேர்ந்து என்னைய அழுத்துச்சு.
ஆனா... பிரகாஷ் அவ்ளோ பெரிய பைத்தியக்காரனா இருக்க மாட்டான்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.
அவன் என் மேல ரொம்ப ஆசை வெச்சுருக்கான், என் மானத்தை இப்படி ரோட்டுல தூக்கிப் போட மாட்டான்னு ஒரு நம்பிக்கை இருந்துச்சு.
அப்போ... இந்த வேலு, எதுக்கு இப்படி ஒரு வசனத்தைப் பேசிட்டுப் போனாரு?
அவர் நிஜமாவே பிரகாஷ்கிட்ட இருந்து எதையும் கேக்கலயா?
அவர், வெறும் பிரகாஷோட பதற்றத்தையும், அவன் என் மேல காட்டுன அக்கறையையும் வெச்சு, அவரா ஒண்ணை இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டாரா?
அதுமட்டுமில்லாம, அவர் உள்ள வந்தப்போ நான் போட்டுருந்த டிரெஸ்.
என் புருஷன் வீட்ல இல்லாதப்போ, நான் இப்படி ஒரு செமி-ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவையில, லோ-ஹிப் கட்டிட்டு, பிரெஷா ரெடியாகி நிக்குறத அவர் பாத்துட்டாரு.
இதையெல்லாம் கணக்குப் பண்ணி, அவரா ஒரு முடிவுக்கு வந்துட்டாரோ?
`ஒருவேளை இதுலாம் ப்ரகாஷுக்காக தான் ரெடி ஆகி நிக்குறான்னு அவரே ஏதோ தப்பா நெனச்சுட்டரோ?`
'இந்த பொண்ணு ஏதோ தப்பு பண்ணுது'னு அவர் கெஸ் பண்ணிட்டாரா?
அந்த கெஸ்ஸை வெச்சுக்கிட்டு, நான் எப்படி ரியாக்ட் பண்றேன்னு பாக்குறதுக்காக, இருட்டுல ஒரு கல்ல எறிஞ்சு பாத்தாரா?
எதுவுமே தெரியாம, என் ரியாக்ஷன வெச்சு அத கண்டுபிடிக்க அவர் போட்ட ஒரு டெஸ்ட்டா இது?
ஒருவேளை அவர் வேணும்னே என்னைய டெஸ்ட் பண்றதுக்காக இப்படிப் பேசினாரா?
21-08-2026, 10:16 AM
-------------
Part 246:
-------------
"ஒருவேளை அவர் வேணும்னே என்னைய டெஸ்ட் பண்றதுக்காக இப்படிப் பேசினாரா?"
இந்தக் கேள்வி என் மூளைக்குள்ள ஒரு அலாரம் மாதிரி அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.
நான் சோஃபாவுல அப்படியே சாஞ்சு உக்காந்து, ஃபேனையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
'இந்த ஆளு நிஜமாவே என்னைய டெஸ்ட் பண்றானா?'
'இல்ல நானா தேவையில்லாம ஓவர் திங்க் பண்றேனா?'
என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பட்டிமன்றமே நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
ஆனா ஒரு கட்டத்துல... எனக்கு ஒரு பெரிய எரிச்சல் வந்துச்சு.
'போதும் பவி... இதையே நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தா, நீ பைத்தியம் ஆயிடுவ.'
எனக்கு நானே சத்தமா சொல்லிக்கிட்டேன்.
நான் சோஃபாவுல இருந்து எந்திரிச்சேன்.
என் புடவை லேசா கசங்கி இருந்துச்சு, அத கையால தட்டி விட்டுக்கிட்டேன்.
நேரா கிச்சனை நோக்கி நடந்தேன்.
என் மனசு முழுக்க இப்போ ஒரு பயங்கரமான இரிட்டேஷன்.
கிச்சன் ஸ்லாப் மேல, அந்த பிளாஸ்டிக் கவர்ல உக்காந்துருந்த அந்த அல்வா பாக்ஸைப் பாத்தேன்.
அந்த பாக்ஸைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குக் கோபமா வந்துச்சு.
'எல்லாம் இதால வந்த வினை.'
'இதுக்காகத் தான் நான் இவ்ளோ நேரம் தவிச்சேன்.'
'இந்தக் கருமத்த நான் கேக்காம இருந்திருந்தா, பிரகாஷ் அவனோட டியூட்டியப் பாத்துருப்பான்.'
'இந்த ஆளு என் வீட்டுக்கே வந்துருக்க மாட்டாரு.'
'நான் இப்படி யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்க வேண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காது.'
எனக்கு அந்த அல்வாவைத் தூக்கி டஸ்ட்பின்ல வீசிடலாம் போல ஆத்திரம் வந்துச்சு.
ஆனா... அடுத்த செகண்ட் கார்த்திக்கோட முகம் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.
'அதை மறக்காம ராஜ் சாருக்குக் குடுத்துடு பவி.'
அவர் காலையில கேஷுவலா சொல்லிட்டுப் போன அந்த வார்த்தைகள் என் காதுல ஒலிச்சுது.
'ஆமா... இவரு பாட்டுக்கு ரொம்ப ஈஸியாச் சொல்லிட்டுப் போயிட்டாரு.'
'அவருக்கு ஹல்வானா, ராஜ்-ஓட பாஷைல என்ன கருமம்னு தெரியாது. அது நான், என் உடம்புனும் தெரியாது.'
'இதுல, அதை அவர் கேட்டதும் நான் செஞ்சு கொண்டுபோய் வேற கொடுக்கனுமாமா'
'உன் பொண்டாட்டிய அவன் ஓக்க கூப்புடுறான், நான் போய்ட்டு வரேன்னு சொன்னாலும் கார்த்திக்கு புரியுமானு தெரியல'
'இதுல நான் படுற பாடு எனக்குத் தான் தெரியும்.'
எனக்கு கார்த்திக் மேலயும் கோபம் வந்துச்சு.
'எல்லாமே உங்களாலதான் கார்த்திக்.'
'முதல் நீங்க கவனிக்கல என்னை'
'அப்புறம், ராஜ் ஆசையா கேட்டாரு, நீ கொடுன்னு சொன்ன அந்த வார்த்தை தான், என்னைய இப்போ இப்படி ஒரு நிலைமையில கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கு.'
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.
'சரி... நடந்தது நடந்து போச்சு. இனிமேல் இந்த பிரகாஷ், வேலு இவங்களப் பத்தி யோசிச்சு எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்ல.'
'இப்போதைக்கு என் முன்னாடி இருக்குற ஒரே டாஸ்க்... இப்போதைக்கு கார்த்திக்காக, அல்வாவை மட்டும் ராஜ்கிட்ட குடுக்கணும்.'
'அவ்ளோதான். அவர் என்னை தொடவே கூடாது. இப்போதைக்கு வெறும் ஹல்வா மட்டும் தான்'
நான் மனசுக்குள்ள ஒரு உறுதியான முடிவுக்கு வந்தேன்.
என் பிளான் ரொம்ப சிம்பிள்.
இந்த அல்வாவை எடுத்துக்கிட்டுப் போறேன்... 10th ஃப்ளோர் போறேன்... அவர் வீட்டு காலிங் பெல்லை அடிக்கிறேன்.
அவர் கதவைத் தொறந்ததும், இந்த பாக்ஸை அவர் கையில குடுக்குறேன்.
'நீங்க கேட்ட மாதிரியே, இந்தாங்க ஹல்வானு, சொல்லிச் சிரிச்சுக்கிட்டே குடுத்துட்டு உடனே திரும்பிடுறேன்.'
'அவர் என்னைப் பாத்து ஏதாச்சும் ட்ரை பண்ணாலோ...'
'இல்ல சீண்டப் பாத்தாலோ...'
'நான் எந்த ஒரு எடமும் குடுக்கக் கூடாது.'
'நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா, முடியாதுனு சொல்லிடனும்.'
நான் எனக்கு நானே கண்டிஷன் போட்டுக்கிட்டேன்.
'இதோ... நீ கேட்ட ஒரிஜினல் தேன் அல்வா இதுதான். இத மட்டும் சாப்பிடு.'னு என் பாடி லாங்குவேஜ் மூலமாவே அவருக்குப் புரிய வைக்கணும்.
ஒருவேளை அவர் ஏதாச்சும் ட்ரை பண்ண வந்தா...
அதை அப்போதைக்குச் சமாளிச்சுக்கலாம்னு என் மனசு தைரியம் சொல்லுச்சு.
ஆனா இன்னைக்கு... இப்போ இருக்குற நிலைமையில...
எனக்கு எந்த ஒரு ரொமான்ஸுக்கோ, இல்ல எந்த ஒரு அட்வென்ச்சருக்கோ கொஞ்சம் கூட மூட் இல்ல.
இருந்த மூட் எல்லாம், ஒருத்தன் வந்து கெடுத்துட்டு போய்ட்டான்.
வேலு குடுத்த அந்த ஷாக்ல இருந்து என் மனசு இன்னும் முழுசா வெளிய வரல.
அதனால, இப்போதைக்கு எந்த பிரச்சனையிலயும் மாட்டிக்கக் கூடாதுங்குறதுல நான் தெளிவா இருந்தேன்.
நான் அந்த பிளாஸ்டிக் கவரைத் தொறந்தேன்.
உள்ள இருந்த அந்தச் சின்ன கார்ட்போர்ட் பாக்ஸை வெளிய எடுத்தேன்.
அதைத் தொறந்ததும், ஒரு அருமையான நெய் வாசனை கிச்சன் முழுக்கப் பரவுச்சு.
ஒரிஜினல் திருநெல்வேலி அல்வா, பாக்கவே அவ்ளோ கலர்ஃபுல்லா, நெய் சொட்டச் சொட்ட இருந்துச்சு.
பிரகாஷ் நிஜமாவே நல்ல கடையில இருந்து தான் வாங்கிருக்கான்.
அவன் மேல லேசா ஒரு சாஃப்ட் கார்னர் வந்துச்சு.
ஆனா கார்த்திக் கேட்டது எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.
'அல்வா எனக்கும் கொஞ்சம் வை'னு நேத்து கெஞ்சுனது தோணுச்சு.
உடனே கப்போர்டுல இருந்து ஒரு சின்ன எவர்சில்வர் கிண்ணத்தை எடுத்தேன்.
ஒரு ஸ்பூனை வெச்சு, அந்த அல்வாவுல இருந்து கொஞ்சமா எடுத்து, அந்தச் சின்னக் கிண்ணத்துல மாத்துனேன்.
'இது கார்த்திக்குக்கு... அவர் மறுபடியும் கேட்டா குடுக்கலாம்.'
மீதி இருந்த அல்வாவை, மறுபடியும் அந்தப் பாக்ஸ்ல வெச்சு மூடினேன்.
அதை மறுபடியும் அந்த பிளாஸ்டிக் கவர்லயே போட்டு, என் கையில எடுத்துக்கிட்டேன்.
என் விரல்கள்ல லேசா நெய் பிசுபிசுப்பு ஒட்டியிருந்துச்சு.
சிங்க்ல போய் ஹேண்ட் வாஷ் போட்டு நல்லாக் கையைக் கழுவினேன்.
ஒரு டவலால கையத் துடைச்சுக்கிட்டே, கிச்சனை விட்டு வெளிய வந்தேன்.
ஹாலுக்கு வந்ததும், என் கண்ணு நேரா அங்க இருந்த முகம் பாக்குற கண்ணாடி மேல பட்டுச்சு.
நான் போய் அதுக்கு முன்னாடி நின்னேன்.
நான் இப்போ எப்படி ரெடியாகி நிக்கிறேன்னு என்னைய நானே ஒரு தடவை முழுசாப் பாத்துக்கிட்டேன்.
அந்த வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.
டீப் நெக் வெச்ச அந்த டைட்டான பிளவுஸ்.
என் நெஞ்சுக் குழி, என் இடுப்பு, என் தொப்புள்...
எல்லாமே கொஞ்சம் அப்பட்டமா, ஹாட்டாத் தெரிஞ்சுது.
ஒரு செகண்ட் என் மனசுக்குள்ள ஒரு யோசனை வந்துச்சு.
'நான் எதுக்கு இப்போ இந்த ட்ரெஸ்ல போகணும்?'
'அவர் ஏதாச்சும் சீண்டப் பாத்தாருனா?'
'வேற ஏதாச்சும் ஒரு சுடிதார் மாத்திக்கலாமா?'
நான் என் முந்தானையப் பிடிச்சு லேசா இழுத்துப் பாத்தேன்.
ஆனா அடுத்த செகண்டே என் மனசு அதை மறுத்துச்சு.
'வேணாம் பவி...'
'நீ இப்போ எதுக்கு டிரஸ் மாத்தணும்.'
'நீ ஒண்ணும் தப்பு பண்ணப் போகல. ஏதோ குடுக்கப் போற.'
'வெளிய நிக்கப் போற... குடுக்கப் போற... வரப் போற.'
'இதுல நீ என்ன ட்ரெஸ் போட்டா அவருக்கு என்ன?'
'நீ ஏன் இப்போ மாத்திக்கணும்?'
நான் எனக்கு நானே ஒரு தைரியத்தைச் சொல்லிக்கிட்டேன்.
என் முடியை லேசா ஒரு கையால கோதி விட்டுக்கிட்டேன்.
'ஸ்ட்ரெய்ட்டா போறோம்... குடுக்குறோம்... வர்றோம்.'
நான் கையில அந்த அல்வா கவரை எடுத்துக்கிட்டு, வாசப்படியை நோக்கி நடந்தேன்.
மெயின் டோர் லாக்கைத் தொறந்தேன்.
வெளிய வந்து, கதவைச் சாத்தி, ரெண்டு தடவை லாக் பண்ணேன்.
என் கையில இருந்த சாவியைப் பத்திரமாப் புடவை மடிப்புல சொருகிக்கிட்டேன்.
அங்க இருந்து லிஃப்ட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.
எங்க அப்பார்ட்மெண்ட் காரிடார் ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.
காலைல பதினோரு மணிக்கு மேல ஆகுறதால, ஆபிஸ் போறவங்க, ஸ்கூல் போறவங்க எல்லாம் போயிட்டாங்க.
வீட்ல இருக்குறவங்க எல்லாம் உள்ள சமையல் வேலையில இருப்பாங்க.
அதனால வெளிய அவ்ளோ சத்தம் இல்ல.
நான் நடக்கும்போது, என் கொலுசு சத்தம் மட்டும் அந்த காரிடார்ல 'ஜல்... ஜல்...'னு கேட்டுச்சு.
லிஃப்ட் கிட்ட போய், அந்த அப் பட்டனை பிரஸ் பண்ணேன்.
லிஃப்ட் எட்டாவது ஃப்ளோர்ல இருந்து கீழ வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் அங்க நிக்கும்போது, மறுபடியும் வேலுவோட ஞாபகம் வந்து என்னைய டிஸ்டர்ப் பண்ணுச்சு.
'அவரு என்ன நெனச்சிருப்பாரு, அவருக்கு என்ன தெரியும்?'
'நான் ஓவர் திங்க் பண்றேனா?'
நான் தலையை ரெண்டு பக்கமும் வேகமா ஆட்டி, அந்த எண்ணத்தை அழிச்சேன்.
'இல்ல பவி... வேலுவப் பத்தி இப்போ யோசிக்காத.'
'அவர் நெனச்சா நெனச்சிட்டுப் போறாரு. அவர் வாட்ச்மேன் மட்டும்தான், அவரால உன்னை ஒண்ணும் பண்ண முடியாது.'
'இப்போ உன் ஃபோகஸ் முழுக்க இதை கொடுத்துட்டு வர்றதுல மட்டும் தான் இருக்கணும்.'
எனக்கு நானே ஒரு வார்னிங் குடுத்துக்கிட்டேன்.
'டிங்...'ங்குற சத்தத்தோட லிஃப்ட் வந்து நின்னுச்சு.
கதவு தொறந்ததும், உள்ள யாரும் இல்ல.
நான் உள்ள போய், '10'ங்குற பட்டனை அழுத்துனேன்.
லிஃப்ட் கதவு மூடிக்கிச்சு. மெதுவா மேல ஏற ஆரம்பிச்சுது.
லிஃப்ட்க்குள்ள இருந்த அந்தச் கண்ணாடியில என்னைய ஒரு தடவை பாத்துக்கிட்டேன்.
நான் அழகாவும், அதே சமயம் ரொம்ப நெர்வஸாவும் இருந்தேன்.
ராஜ்... அவர் கார்த்திக் முன்னாடியே என்னைய எப்படிச் சீண்டுனாருங்குறத என் மனசு மறுபடியும் ரீவைண்ட் பண்ணுச்சு.
அவர் கண்ணுல எப்பவுமே ஒரு அதிகாரம் இருக்கும்.
ஒரு என்னை எப்படித் தன் கண்ட்ரோலுக்குள்ள கொண்டு வரணும்னு அவருக்கு நல்லாத் தெரியும்.
இன்னைக்குக் கண்டிப்பா அவர் வீட்ல தனியாதான் இருப்பாரு.
நான் இப்படி ஒரு ட்ரெஸ்ல போய் நிக்கும்போது, அவர் கண்டிப்பா ஏதாச்சும் பண்ணத் தான் பாப்பாரு.
ஆனா நான் எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டக் கூடாது.
'ஸ்ட்ரிக்ட்டா ஜஸ்ட் குடுத்துட்டு மட்டும் வந்திடணும்.'
லிஃப்ட் 'டிங்'னு சத்தம் போட்டு, 10-வது மாடியில வந்து நின்னுச்சு.
கதவு மெதுவாத் தொறந்துச்சு.
நான் லிஃப்ட்டை விட்டு வெளிய வந்தேன்.
10-வது மாடி காரிடார், எங்க ஃப்ளோரை விட இன்னும் கொஞ்சம் அமைதியாவும், நீளமாவும் இருந்துச்சு.
அங்க இருந்த எல்லா கதவுகளும் மூடித்தான் கிடந்துச்சு.
நான் மெதுவா ராஜோட ஃபிளாட்ட நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.
ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்து வைக்கும்போது, என் ஹார்ட்பீட் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.
'டப்... டப்... டப்...'னு என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு மேளமே அடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.
அந்த ஃபிளாட் நம்பர் என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுது.
நான் அந்த வாசல்ல போய் நின்னேன்.
ஒரு செகண்ட் என் கால்கள் லேசா நடுங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள ஒரு பெரிய தயக்கம்.
'உள்ள போகாம, அப்படியே திரும்பிப் போயிடலாமா?'னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.
ஆனா நான் அதைக் கேக்கல.
'வந்தாச்சு... இனிமேல் பின்வாங்குறதுல அர்த்தமில்ல.'
'கார்த்திக் ஏன் கொடுக்கலைனு கேட்டா நான் என்ன சொல்றது?'
நான் ஆழமா ஒரு மூச்சு இழுத்து விட்டேன்.
என் புடவை முந்தானையை லேசா இழுத்து, என் நெஞ்சுக்கு முன்னாடி கரெக்டாச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.
என் முகத்துல ஒரு ஃபார்மலான, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாத ஒரு புன்னகையைக் கொண்டு வந்தேன்.
கதவுல இருந்த அந்தப் பித்தளை நாபைப் பிடிச்சு, ரெண்டு மூணு தடவை தட்டுனேன்.
'டக்... டக்... டக்...'
அந்தச் சத்தம் அந்த அமைதியான காரிடார்ல தெளிவா கேட்டுச்சு.
நான் என் கையைச் சுருக்கிக்கிட்டு, அமைதியா வெயிட் பண்ணேன்.
உள்ள இருந்து எந்தச் சத்தமும் உடனே கேக்கல.
ஒரு பத்து செகண்ட் ஆகியிருக்கும்.
'ராஜ் தான் வர்றாரு...'
'அவர் தொறந்ததும் என்ன சொல்லணும்?'
'குட் மார்னிங் அண்ணா, கார்த்திக் இதை உங்கள்ட்ட குடுக்கச் சொன்னாருனு சொல்லணும்.'
நான் என் மனசுக்குள்ள அந்த வசனத்தை ரிகர்சல் பாத்துக்கிட்டேன்.
அப்போ... உள்ள இருந்து யாரோ நடந்து வர்ற சத்தம் கேட்டுச்சு.
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி இருந்துச்சு.
கதவோட லாக் ஓபன் ஆகுற 'க்ளிக்' சத்தம் கேட்டுச்சு.
கைப்பிடி மெதுவாத் திரும்புச்சு.
கதவு கொஞ்சமாத் திறக்க ஆரம்பிச்சுது.
நான் என் முகத்துல பொலைட்டான சிரிப்பை வெச்சுக்கிட்டு, ராஜைப் பாக்குறதுக்கு ரெடியானேன்.
கதவு முழுசாத் திறக்கப்பட்டுச்சு.
ஆனா... அங்க நின்னுக்கிட்டு இருந்தது ராஜ் இல்ல.
ரேணுகா அக்கா.
Part 246:
-------------
"ஒருவேளை அவர் வேணும்னே என்னைய டெஸ்ட் பண்றதுக்காக இப்படிப் பேசினாரா?"
இந்தக் கேள்வி என் மூளைக்குள்ள ஒரு அலாரம் மாதிரி அடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.
நான் சோஃபாவுல அப்படியே சாஞ்சு உக்காந்து, ஃபேனையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.
'இந்த ஆளு நிஜமாவே என்னைய டெஸ்ட் பண்றானா?'
'இல்ல நானா தேவையில்லாம ஓவர் திங்க் பண்றேனா?'
என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பட்டிமன்றமே நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
ஆனா ஒரு கட்டத்துல... எனக்கு ஒரு பெரிய எரிச்சல் வந்துச்சு.
'போதும் பவி... இதையே நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தா, நீ பைத்தியம் ஆயிடுவ.'
எனக்கு நானே சத்தமா சொல்லிக்கிட்டேன்.
நான் சோஃபாவுல இருந்து எந்திரிச்சேன்.
என் புடவை லேசா கசங்கி இருந்துச்சு, அத கையால தட்டி விட்டுக்கிட்டேன்.
நேரா கிச்சனை நோக்கி நடந்தேன்.
என் மனசு முழுக்க இப்போ ஒரு பயங்கரமான இரிட்டேஷன்.
கிச்சன் ஸ்லாப் மேல, அந்த பிளாஸ்டிக் கவர்ல உக்காந்துருந்த அந்த அல்வா பாக்ஸைப் பாத்தேன்.
அந்த பாக்ஸைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குக் கோபமா வந்துச்சு.
'எல்லாம் இதால வந்த வினை.'
'இதுக்காகத் தான் நான் இவ்ளோ நேரம் தவிச்சேன்.'
'இந்தக் கருமத்த நான் கேக்காம இருந்திருந்தா, பிரகாஷ் அவனோட டியூட்டியப் பாத்துருப்பான்.'
'இந்த ஆளு என் வீட்டுக்கே வந்துருக்க மாட்டாரு.'
'நான் இப்படி யோசிச்சுக்கிட்டு இருக்க வேண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காது.'
எனக்கு அந்த அல்வாவைத் தூக்கி டஸ்ட்பின்ல வீசிடலாம் போல ஆத்திரம் வந்துச்சு.
ஆனா... அடுத்த செகண்ட் கார்த்திக்கோட முகம் என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.
'அதை மறக்காம ராஜ் சாருக்குக் குடுத்துடு பவி.'
அவர் காலையில கேஷுவலா சொல்லிட்டுப் போன அந்த வார்த்தைகள் என் காதுல ஒலிச்சுது.
'ஆமா... இவரு பாட்டுக்கு ரொம்ப ஈஸியாச் சொல்லிட்டுப் போயிட்டாரு.'
'அவருக்கு ஹல்வானா, ராஜ்-ஓட பாஷைல என்ன கருமம்னு தெரியாது. அது நான், என் உடம்புனும் தெரியாது.'
'இதுல, அதை அவர் கேட்டதும் நான் செஞ்சு கொண்டுபோய் வேற கொடுக்கனுமாமா'
'உன் பொண்டாட்டிய அவன் ஓக்க கூப்புடுறான், நான் போய்ட்டு வரேன்னு சொன்னாலும் கார்த்திக்கு புரியுமானு தெரியல'
'இதுல நான் படுற பாடு எனக்குத் தான் தெரியும்.'
எனக்கு கார்த்திக் மேலயும் கோபம் வந்துச்சு.
'எல்லாமே உங்களாலதான் கார்த்திக்.'
'முதல் நீங்க கவனிக்கல என்னை'
'அப்புறம், ராஜ் ஆசையா கேட்டாரு, நீ கொடுன்னு சொன்ன அந்த வார்த்தை தான், என்னைய இப்போ இப்படி ஒரு நிலைமையில கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கு.'
நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.
'சரி... நடந்தது நடந்து போச்சு. இனிமேல் இந்த பிரகாஷ், வேலு இவங்களப் பத்தி யோசிச்சு எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்ல.'
'இப்போதைக்கு என் முன்னாடி இருக்குற ஒரே டாஸ்க்... இப்போதைக்கு கார்த்திக்காக, அல்வாவை மட்டும் ராஜ்கிட்ட குடுக்கணும்.'
'அவ்ளோதான். அவர் என்னை தொடவே கூடாது. இப்போதைக்கு வெறும் ஹல்வா மட்டும் தான்'
நான் மனசுக்குள்ள ஒரு உறுதியான முடிவுக்கு வந்தேன்.
என் பிளான் ரொம்ப சிம்பிள்.
இந்த அல்வாவை எடுத்துக்கிட்டுப் போறேன்... 10th ஃப்ளோர் போறேன்... அவர் வீட்டு காலிங் பெல்லை அடிக்கிறேன்.
அவர் கதவைத் தொறந்ததும், இந்த பாக்ஸை அவர் கையில குடுக்குறேன்.
'நீங்க கேட்ட மாதிரியே, இந்தாங்க ஹல்வானு, சொல்லிச் சிரிச்சுக்கிட்டே குடுத்துட்டு உடனே திரும்பிடுறேன்.'
'அவர் என்னைப் பாத்து ஏதாச்சும் ட்ரை பண்ணாலோ...'
'இல்ல சீண்டப் பாத்தாலோ...'
'நான் எந்த ஒரு எடமும் குடுக்கக் கூடாது.'
'நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா, முடியாதுனு சொல்லிடனும்.'
நான் எனக்கு நானே கண்டிஷன் போட்டுக்கிட்டேன்.
'இதோ... நீ கேட்ட ஒரிஜினல் தேன் அல்வா இதுதான். இத மட்டும் சாப்பிடு.'னு என் பாடி லாங்குவேஜ் மூலமாவே அவருக்குப் புரிய வைக்கணும்.
ஒருவேளை அவர் ஏதாச்சும் ட்ரை பண்ண வந்தா...
அதை அப்போதைக்குச் சமாளிச்சுக்கலாம்னு என் மனசு தைரியம் சொல்லுச்சு.
ஆனா இன்னைக்கு... இப்போ இருக்குற நிலைமையில...
எனக்கு எந்த ஒரு ரொமான்ஸுக்கோ, இல்ல எந்த ஒரு அட்வென்ச்சருக்கோ கொஞ்சம் கூட மூட் இல்ல.
இருந்த மூட் எல்லாம், ஒருத்தன் வந்து கெடுத்துட்டு போய்ட்டான்.
வேலு குடுத்த அந்த ஷாக்ல இருந்து என் மனசு இன்னும் முழுசா வெளிய வரல.
அதனால, இப்போதைக்கு எந்த பிரச்சனையிலயும் மாட்டிக்கக் கூடாதுங்குறதுல நான் தெளிவா இருந்தேன்.
நான் அந்த பிளாஸ்டிக் கவரைத் தொறந்தேன்.
உள்ள இருந்த அந்தச் சின்ன கார்ட்போர்ட் பாக்ஸை வெளிய எடுத்தேன்.
அதைத் தொறந்ததும், ஒரு அருமையான நெய் வாசனை கிச்சன் முழுக்கப் பரவுச்சு.
ஒரிஜினல் திருநெல்வேலி அல்வா, பாக்கவே அவ்ளோ கலர்ஃபுல்லா, நெய் சொட்டச் சொட்ட இருந்துச்சு.
பிரகாஷ் நிஜமாவே நல்ல கடையில இருந்து தான் வாங்கிருக்கான்.
அவன் மேல லேசா ஒரு சாஃப்ட் கார்னர் வந்துச்சு.
ஆனா கார்த்திக் கேட்டது எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.
'அல்வா எனக்கும் கொஞ்சம் வை'னு நேத்து கெஞ்சுனது தோணுச்சு.
உடனே கப்போர்டுல இருந்து ஒரு சின்ன எவர்சில்வர் கிண்ணத்தை எடுத்தேன்.
ஒரு ஸ்பூனை வெச்சு, அந்த அல்வாவுல இருந்து கொஞ்சமா எடுத்து, அந்தச் சின்னக் கிண்ணத்துல மாத்துனேன்.
'இது கார்த்திக்குக்கு... அவர் மறுபடியும் கேட்டா குடுக்கலாம்.'
மீதி இருந்த அல்வாவை, மறுபடியும் அந்தப் பாக்ஸ்ல வெச்சு மூடினேன்.
அதை மறுபடியும் அந்த பிளாஸ்டிக் கவர்லயே போட்டு, என் கையில எடுத்துக்கிட்டேன்.
என் விரல்கள்ல லேசா நெய் பிசுபிசுப்பு ஒட்டியிருந்துச்சு.
சிங்க்ல போய் ஹேண்ட் வாஷ் போட்டு நல்லாக் கையைக் கழுவினேன்.
ஒரு டவலால கையத் துடைச்சுக்கிட்டே, கிச்சனை விட்டு வெளிய வந்தேன்.
ஹாலுக்கு வந்ததும், என் கண்ணு நேரா அங்க இருந்த முகம் பாக்குற கண்ணாடி மேல பட்டுச்சு.
நான் போய் அதுக்கு முன்னாடி நின்னேன்.
நான் இப்போ எப்படி ரெடியாகி நிக்கிறேன்னு என்னைய நானே ஒரு தடவை முழுசாப் பாத்துக்கிட்டேன்.
அந்த வெளிர் நீல நிற காட்டன் புடவை.
டீப் நெக் வெச்ச அந்த டைட்டான பிளவுஸ்.
என் நெஞ்சுக் குழி, என் இடுப்பு, என் தொப்புள்...
எல்லாமே கொஞ்சம் அப்பட்டமா, ஹாட்டாத் தெரிஞ்சுது.
ஒரு செகண்ட் என் மனசுக்குள்ள ஒரு யோசனை வந்துச்சு.
'நான் எதுக்கு இப்போ இந்த ட்ரெஸ்ல போகணும்?'
'அவர் ஏதாச்சும் சீண்டப் பாத்தாருனா?'
'வேற ஏதாச்சும் ஒரு சுடிதார் மாத்திக்கலாமா?'
நான் என் முந்தானையப் பிடிச்சு லேசா இழுத்துப் பாத்தேன்.
ஆனா அடுத்த செகண்டே என் மனசு அதை மறுத்துச்சு.
'வேணாம் பவி...'
'நீ இப்போ எதுக்கு டிரஸ் மாத்தணும்.'
'நீ ஒண்ணும் தப்பு பண்ணப் போகல. ஏதோ குடுக்கப் போற.'
'வெளிய நிக்கப் போற... குடுக்கப் போற... வரப் போற.'
'இதுல நீ என்ன ட்ரெஸ் போட்டா அவருக்கு என்ன?'
'நீ ஏன் இப்போ மாத்திக்கணும்?'
நான் எனக்கு நானே ஒரு தைரியத்தைச் சொல்லிக்கிட்டேன்.
என் முடியை லேசா ஒரு கையால கோதி விட்டுக்கிட்டேன்.
'ஸ்ட்ரெய்ட்டா போறோம்... குடுக்குறோம்... வர்றோம்.'
நான் கையில அந்த அல்வா கவரை எடுத்துக்கிட்டு, வாசப்படியை நோக்கி நடந்தேன்.
மெயின் டோர் லாக்கைத் தொறந்தேன்.
வெளிய வந்து, கதவைச் சாத்தி, ரெண்டு தடவை லாக் பண்ணேன்.
என் கையில இருந்த சாவியைப் பத்திரமாப் புடவை மடிப்புல சொருகிக்கிட்டேன்.
அங்க இருந்து லிஃப்ட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.
எங்க அப்பார்ட்மெண்ட் காரிடார் ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.
காலைல பதினோரு மணிக்கு மேல ஆகுறதால, ஆபிஸ் போறவங்க, ஸ்கூல் போறவங்க எல்லாம் போயிட்டாங்க.
வீட்ல இருக்குறவங்க எல்லாம் உள்ள சமையல் வேலையில இருப்பாங்க.
அதனால வெளிய அவ்ளோ சத்தம் இல்ல.
நான் நடக்கும்போது, என் கொலுசு சத்தம் மட்டும் அந்த காரிடார்ல 'ஜல்... ஜல்...'னு கேட்டுச்சு.
லிஃப்ட் கிட்ட போய், அந்த அப் பட்டனை பிரஸ் பண்ணேன்.
லிஃப்ட் எட்டாவது ஃப்ளோர்ல இருந்து கீழ வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.
நான் அங்க நிக்கும்போது, மறுபடியும் வேலுவோட ஞாபகம் வந்து என்னைய டிஸ்டர்ப் பண்ணுச்சு.
'அவரு என்ன நெனச்சிருப்பாரு, அவருக்கு என்ன தெரியும்?'
'நான் ஓவர் திங்க் பண்றேனா?'
நான் தலையை ரெண்டு பக்கமும் வேகமா ஆட்டி, அந்த எண்ணத்தை அழிச்சேன்.
'இல்ல பவி... வேலுவப் பத்தி இப்போ யோசிக்காத.'
'அவர் நெனச்சா நெனச்சிட்டுப் போறாரு. அவர் வாட்ச்மேன் மட்டும்தான், அவரால உன்னை ஒண்ணும் பண்ண முடியாது.'
'இப்போ உன் ஃபோகஸ் முழுக்க இதை கொடுத்துட்டு வர்றதுல மட்டும் தான் இருக்கணும்.'
எனக்கு நானே ஒரு வார்னிங் குடுத்துக்கிட்டேன்.
'டிங்...'ங்குற சத்தத்தோட லிஃப்ட் வந்து நின்னுச்சு.
கதவு தொறந்ததும், உள்ள யாரும் இல்ல.
நான் உள்ள போய், '10'ங்குற பட்டனை அழுத்துனேன்.
லிஃப்ட் கதவு மூடிக்கிச்சு. மெதுவா மேல ஏற ஆரம்பிச்சுது.
லிஃப்ட்க்குள்ள இருந்த அந்தச் கண்ணாடியில என்னைய ஒரு தடவை பாத்துக்கிட்டேன்.
நான் அழகாவும், அதே சமயம் ரொம்ப நெர்வஸாவும் இருந்தேன்.
ராஜ்... அவர் கார்த்திக் முன்னாடியே என்னைய எப்படிச் சீண்டுனாருங்குறத என் மனசு மறுபடியும் ரீவைண்ட் பண்ணுச்சு.
அவர் கண்ணுல எப்பவுமே ஒரு அதிகாரம் இருக்கும்.
ஒரு என்னை எப்படித் தன் கண்ட்ரோலுக்குள்ள கொண்டு வரணும்னு அவருக்கு நல்லாத் தெரியும்.
இன்னைக்குக் கண்டிப்பா அவர் வீட்ல தனியாதான் இருப்பாரு.
நான் இப்படி ஒரு ட்ரெஸ்ல போய் நிக்கும்போது, அவர் கண்டிப்பா ஏதாச்சும் பண்ணத் தான் பாப்பாரு.
ஆனா நான் எந்த ரியாக்ஷனும் காட்டக் கூடாது.
'ஸ்ட்ரிக்ட்டா ஜஸ்ட் குடுத்துட்டு மட்டும் வந்திடணும்.'
லிஃப்ட் 'டிங்'னு சத்தம் போட்டு, 10-வது மாடியில வந்து நின்னுச்சு.
கதவு மெதுவாத் தொறந்துச்சு.
நான் லிஃப்ட்டை விட்டு வெளிய வந்தேன்.
10-வது மாடி காரிடார், எங்க ஃப்ளோரை விட இன்னும் கொஞ்சம் அமைதியாவும், நீளமாவும் இருந்துச்சு.
அங்க இருந்த எல்லா கதவுகளும் மூடித்தான் கிடந்துச்சு.
நான் மெதுவா ராஜோட ஃபிளாட்ட நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.
ஒவ்வொரு அடியும் எடுத்து வைக்கும்போது, என் ஹார்ட்பீட் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.
'டப்... டப்... டப்...'னு என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு மேளமே அடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.
அந்த ஃபிளாட் நம்பர் என் கண்ணுக்குத் தெரிஞ்சுது.
நான் அந்த வாசல்ல போய் நின்னேன்.
ஒரு செகண்ட் என் கால்கள் லேசா நடுங்குற மாதிரி இருந்துச்சு.
எனக்குள்ள ஒரு பெரிய தயக்கம்.
'உள்ள போகாம, அப்படியே திரும்பிப் போயிடலாமா?'னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.
ஆனா நான் அதைக் கேக்கல.
'வந்தாச்சு... இனிமேல் பின்வாங்குறதுல அர்த்தமில்ல.'
'கார்த்திக் ஏன் கொடுக்கலைனு கேட்டா நான் என்ன சொல்றது?'
நான் ஆழமா ஒரு மூச்சு இழுத்து விட்டேன்.
என் புடவை முந்தானையை லேசா இழுத்து, என் நெஞ்சுக்கு முன்னாடி கரெக்டாச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.
என் முகத்துல ஒரு ஃபார்மலான, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாத ஒரு புன்னகையைக் கொண்டு வந்தேன்.
கதவுல இருந்த அந்தப் பித்தளை நாபைப் பிடிச்சு, ரெண்டு மூணு தடவை தட்டுனேன்.
'டக்... டக்... டக்...'
அந்தச் சத்தம் அந்த அமைதியான காரிடார்ல தெளிவா கேட்டுச்சு.
நான் என் கையைச் சுருக்கிக்கிட்டு, அமைதியா வெயிட் பண்ணேன்.
உள்ள இருந்து எந்தச் சத்தமும் உடனே கேக்கல.
ஒரு பத்து செகண்ட் ஆகியிருக்கும்.
'ராஜ் தான் வர்றாரு...'
'அவர் தொறந்ததும் என்ன சொல்லணும்?'
'குட் மார்னிங் அண்ணா, கார்த்திக் இதை உங்கள்ட்ட குடுக்கச் சொன்னாருனு சொல்லணும்.'
நான் என் மனசுக்குள்ள அந்த வசனத்தை ரிகர்சல் பாத்துக்கிட்டேன்.
அப்போ... உள்ள இருந்து யாரோ நடந்து வர்ற சத்தம் கேட்டுச்சு.
என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி இருந்துச்சு.
கதவோட லாக் ஓபன் ஆகுற 'க்ளிக்' சத்தம் கேட்டுச்சு.
கைப்பிடி மெதுவாத் திரும்புச்சு.
கதவு கொஞ்சமாத் திறக்க ஆரம்பிச்சுது.
நான் என் முகத்துல பொலைட்டான சிரிப்பை வெச்சுக்கிட்டு, ராஜைப் பாக்குறதுக்கு ரெடியானேன்.
கதவு முழுசாத் திறக்கப்பட்டுச்சு.
ஆனா... அங்க நின்னுக்கிட்டு இருந்தது ராஜ் இல்ல.
ரேணுகா அக்கா.
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: gopiraj2246, 25 Guest(s)