[yazhiniram]

--------------
Part 247:
--------------

"ரேணுகா அக்கா."

கதவைத் தொறந்தது ராஜ் இல்ல, ரேணுகா அக்கா.

அவங்களப் பாத்ததும், எனக்கு என்ன ரியாக்ட் பன்ன்றதுனு தெரியாம ப்ரீஸ் ஆகிட்டேன்.

எனக்குள்ள இருந்த பயம், தவிப்பு, டென்ஷன்... எல்லாமே பிரேக் போட்ட மாதிரி நின்னு போச்சு.

ராஜ் கதவைத் தொறப்பாரு...

அவர் என்னைய ஒரு மாதிரிப் பாப்பாரு...

நான் கறாரா முகம் வெச்சுக்கிட்டு, இந்த அல்வாவ அவர் மூஞ்சியில தூக்கி எறியுற மாதிரி குடுத்துட்டு வரணும்னு...

நான் என் மனசுக்குள்ள பெரிய ரிகர்சலே பாத்து வெச்சுருந்தேன்.

ஆனா இப்போ, என் கண் முன்னாடி ரேணுகா அக்கா முகம் நிறையச் சிரிப்போட நின்னுகிட்டு இருந்தாங்க.

'அடக் கடவுளே... இவங்க வீட்ல இருக்காங்களா?'

'ராஜ் தனியா இருப்பாரு, என்னை சீண்டப் பாப்பாருனு தானே நான் அவ்ளோ நெர்வஸா வந்தேன்?'

'இவங்க ஆபிஸ் போயிருப்பாங்கனு தானே நெனச்சேன்?'

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள் வெடிச்சுது.

ஆனா, ரேணுகா அக்கா.

"ஹே பவி... வா வா... என்ன இந்த பக்கம்?"

அவங்க அன்பா என்னைய வரவேற்றாங்க.

அவங்க குரலைக் கேட்டதும் தான், எனக்கு சுயநினைவே வந்துச்சு.

"அ... அக்கா..."

என் குரல் லேசாத் தடுமாறுச்சு.

என் முகத்துல இருந்த அதிர்ச்சியை மறைக்க, நான் கொஞ்சம் கஷ்டப்பட வேண்டியதா இருந்துச்சு.

கஷ்டப்பட்டு, ஒரு புன்னகையை என் முகத்துல வரவெச்சேன்.

"அது... சும்மா தான் அக்கா... நீங்க ஆபிஸ் போகலயா?"

என் குரல் ரொம்ப இயல்பா இருக்கணும்னு நான் ரொம்ப மெனக்கெட்டேன்.

"இல்ல பவி, இன்னைக்கு எனக்கு மார்னிங்ல இருந்து புல்லா ஆன்லைன் மீட்டிங்தான்."

"இப்பதான் மீட்டிங் முடிஞ்சுச்சு..."

அவங்க தன் வொர்க் ஷெட்யூலை எங்கிட்ட சொன்னாங்க.

"இனிமேல் செகண்ட் ஹாஃப் தான் பவி நான் ஆபிஸ் போகணும்."

"எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் டைம் இருக்கு..."

"இனிமேல் தான் நான் போய் குளிச்சுட்டு, பொறுமையா ஆபிஸ்க்கு ரெடி ஆகணும்."

"மதியத்துக்கு மேல ஆபிஸ் போனா போதும், அதான்."

நான் என்னைய அறியாமலேயே என் புடவைய லேசா அட்ஜஸ்ட் பண்ணப் பாத்தேன்.

"அப்படியா அக்கா... ஓ..."

நான் என்ன சொல்றதுனு தெரியாம, கையில இருந்த அல்வா கவரை லேசாப் பிடிச்சுக்கிட்டு வெறும் தலையை மட்டும் ஆட்டுனேன்.

"ஆமா பவி... கரெக்ட்டா நீ வந்துருக்க, வா உள்ள வா."

அவங்க அன்பாச் சொல்லிக்கிட்டே, கதவை இன்னும் அகலமாத் தொறந்தாங்க.

என் கால்கள் தரையில ஒட்டுன மாதிரி அப்படியே நின்னுச்சு.

நான் வாசப்படியில அப்படியே சிலையாட்டம் நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

நான் போட்டுருக்கிற டிரெஸ்ஸை ஒரு செகண்ட் மனசுக்குள்ள நெனச்சுப் பாத்தேன்.

லேசான ட்ரான்ஸ்பரண்ட் புடவை.

டீப் நெக் பிளவுஸ்.

என் தொப்புள் தெரியுற அளவுக்கு லோ-ஹிப்பா கட்டிருக்கேன்.

அப்போ வேலு பாக்கும்போது கூட நான் அவ்ளோ கில்டியா ஃபீல் பண்ணல.

ஆனா... இப்போ ரேணுகா அக்கா முன்னாடி இப்படி நிக்குறது எனக்கு பெரிய தர்மசங்கடமா இருந்துச்சு.

'கல்யாணமான பொண்ணு, காலையில பதினோரு மணிக்கு, அடுத்தவன் வீட்டுக்கு இப்படி ஒரு லுக்ல வருவாளா?'

அவங்க என்னையத் தப்பா நெனச்சுருவாங்களோங்குற பயம் எனக்குள்ள வந்துச்சு.

நான் தயங்கிக்கிட்டே, வீட்டுக்குள்ள காலை எடுத்து வெச்சேன்.

நான் உள்ள வந்ததும், ரேணுகா அக்கா கதவைச் சாத்துனாங்க.

நான் அவங்க ஹாலுக்குள்ள மெதுவா நடந்து போய் நின்னேன்.

அப்போ... அவங்க பார்வை முழுசா என் மேல பட்டுச்சு.

அவங்க என்னைய மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு தடவை முழுசாப் பாத்தாங்க.

என் நெஞ்சு படபடனு அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் நெர்வஸா, என் முந்தானைய லேசா இழுத்து மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா ரேணுகா அக்கா முகத்துல எந்த தப்பான பார்வையும் இல்ல.

பதிலுக்கு, அவங்க கண்கள்ல ஆச்சரியம் தான் இருந்துச்சு.

"வாவ்... என்ன இவ்ளோ அழகா இருக்க இன்னைக்கு?"

"இந்த புடவை உனக்கு கியூட்டா, பெர்ஃபெக்ட்டா மேட்ச் ஆகுது."

"நீ பாக்க அவ்ளோ அழகா இருக்க பவி."

அவங்க அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு பக்கம் நிம்மதியா இருந்தாலும்...

இன்னொரு பக்கம் குற்ற உணர்ச்சி என்னையக் குத்திச்சு.

'நான் யார் பாத்து ரசிக்கணும்னு நெனச்சு, ரெடியாகி வந்தேனோ...'

'அவரோட பொண்டாட்டியே இப்போ என்னை பாத்து ரசிச்சுப் பாராட்டுறாங்களே.'

ரேணுகா அக்கா நல்லவங்க. அவங்களுக்குத் தன் புருஷன் வெளிய பண்ற லீலைகள் எதுவுமே தெரியாது.

அவங்க என்னைய அவங்க பொண்ணு மாதிரி, அன்பா ட்ரீட் பண்றாங்க.

ஆனா நான்... அவங்க புருஷன் என்னை பாக்கணும்னு தான் இந்த டிரெஸ்ல வந்திருக்கேன்.

நான் தப்பு பண்றேன்னு என் மனசு என்னையப் போட்டு அடிச்சுது.

நான் வெட்கத்துல என் தலையை லேசாத் குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

"தேங்க்ஸ் அக்கா..."

என் கன்னங்கள் லேசாச் சிவக்குறதை என்னாலயே உணர முடிஞ்சுது.

"நிஜமாத்தான் பவி சொல்றேன்... இந்த லைட் ப்ளூ கலர் உனக்கு எடுப்பா இருக்கு."

அவங்க மறுபடியும் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாங்க.

"சரி, அது விடு... என்ன ஸ்பெஷல் இன்னைக்கு?"

அவங்க பார்வை இப்போ என் கையில இருந்த பிளாஸ்டிக் கவர் மேல போச்சு.

"அது வந்து அக்கா... ஒண்ணுமில்ல..."

நான் அந்த கவரை மெதுவா அவங்க பக்கம் நீட்டுனேன்.

"கார்த்திக் ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி, அல்வா வேணும்னு கேட்டாரு."

"அதான் கொஞ்சம் செஞ்சு... சரி உங்களுக்கும் குடுத்துட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன் அக்கா."

நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

"அட, நீயே வீட்ல செஞ்சியா பவி? சூப்பர்..."

ரேணுகா சந்தோஷமா அந்த கவரை என் கையில இருந்து வாங்குனாங்க.

"ராஜ்-க்கு அல்வானா அவ்ளோ உசுரு பவி."

அவங்க எதார்த்தமா, தன் புருஷனோட இஷ்டத்தைச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாங்க.

ஆனா அவங்க சொன்ன வார்த்தைகள்... 'ராஜ்-க்கு அல்வானா அவ்ளோ உசுரு.'

இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் என் நெஞ்சுக்குள்ள ஏதோ ஒண்ணு சுளீர்னு அடிச்சுது.

ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி, கார்த்திக் முன்னாடியே, ராஜ் டபுள் மீனிங்ல பேசுனது.

'சனிக்கிழமை டின்னர் சூப்பர் கார்த்திக்... ஆனா பவித்ரா எனக்கு முழுசா டெஸர்ட் குடுக்கவே இல்ல.'

'அந்த ஹனி அல்வாவ நான் கொஞ்சம் தான் டேஸ்ட் பண்ணேன்...'னு அவர் சொன்னது.

அவர் எந்த ஹல்வா சொல்றாருனு சரியாப் புரிஞ்சுக்காத கார்த்திக்... 'பவி, அல்வாவ நீ செஞ்சு ராஜ் சாருக்கு குடு'னு சொன்னதுலாம் எனக்கு கேட்டுச்சு.

ரேணுகா அந்த கவரைத் தொறந்து, உள்ள இருந்த பாக்ஸை வெளிய எடுத்தாங்க.

"வாவ்... வாசனையே தூக்குது பவி."

"பாக்ஸ்லாம் போட்டு, பாக்க அப்படியே கடையில வாங்குன மாதிரியே பேக் பண்ணிருக்கயே..."

அவங்க ஆச்சரியமா அந்த பாக்ஸைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க.

நான் அமைதியா, அசட்டுச் சிரிப்போட அவங்களையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'சரி, குடுத்தாச்சு... கிளம்பு'னு என் மைண்ட் சொல்லிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

"அக்கா... நான்..."

நான் கிளம்புறேன்னு சொல்றதுக்காக வாயைத் தொறந்தேன்.

ஆனா... நான் அந்த வார்த்தையை முழுசாச் சொல்றதுக்குள்ள...

வீட்டுக்கு உள்ள இருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டுச்சு.

'தப்... தப்... தப்...'

யாரோ அதிகாரமா நடந்து வர்ற சத்தம்.

ராஜ் வர்றாரு.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட்ல, அவர் அந்த ஹாலுக்குள்ள என்ட்ரி ஆனாரு.

அவர் கேஷுவலா, ஒரு டார்க் கிரே கலர் ட்ராக் பேண்ட், அதுக்கு மேல ஒரு டைட்டான பிளாக் கலர் டி-ஷர்ட் போட்டுருந்தாரு.

அவர் முகத்துல ஒரு ரிலாக்சான லுக் இருந்துச்சு.

அவர் வந்த உடனே, அவர் பார்வை ரேணுகா மேல படல.

அவர் கண்ணு நேரா என் மேல தான் வந்து லாக் ஆச்சு.

அவர் என்னைப் பாத்த அந்த முதல் செகண்ட்...

அவர் கண்கள்ல ஏதோ ஒரு நெருப்பு பத்திக்கிட்ட மாதிரி ஒரு லுக்.

அவர் உதட்டுல மெதுவா நக்கலான சிரிப்பு வந்துச்சு.

அந்தப் பார்வை என்னைய அப்படியே முழுசா ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

என் முகம், என் பிளவுஸோட இறக்கம், என் இடுப்பு, என் புடவை... எல்லாத்தையும் அந்த ஒரு செகண்ட்ல அவர் கண்கள் அளவெடுத்துச்சு.

ரேணுகா அவர் வந்ததைப் பாத்ததும், எதார்த்தமாப் பேசுனாங்க.

"ராஜ், பாரு பவி வந்திருக்கா..."

அவங்க இயல்பா சொல்ற மாதிரி சொன்னாங்க.

ராஜ் அவங்க சொல்றதக் காதுல வாங்கிக்கிட்டே, மெதுவா, நிதானமா என்னை நோக்கி நடந்து வந்தாரு.

"குட் மார்னிங் பவித்ரா..."

அவர் வாய்ஸ் பேஸ்ஸா, ஆழமா வந்துச்சு.

"கு... குட் மார்னிங் அண்ணா..."

நான் சிரமப்பட்டு, என் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டுப் பதில் சொன்னேன்.

அவர் என்கிட்ட இன்னும் ஒரு அடி முன்னாடி வந்து நின்னாரு.

இப்போ அவருக்கும் எனக்கும் வெறும் மூணு அடி தூரம் தான்.

அவர் என்னைய உத்துப் பாத்துக்கிட்டே, தன் கைகளை பேண்ட் பாக்கெட்ல விட்டுக்கிட்டாரு.

"ராஜ், பவி நமக்கு அல்வா செஞ்சு கொண்டு வந்துருக்கா பாரு."

"அவளே வீட்ல செஞ்சுருக்காளாம்."

ரேணுகா அந்த பாக்ஸைக் காட்டி, ஆர்வமாச் சொன்னாங்க.

அவங்க அப்படிச் சொன்னதும், ராஜ் அந்த பாக்ஸை ஒரு செகண்ட் பாத்தாரு.

அப்புறம்... மெதுவாத் தன் பார்வையை என் முகத்துக்குக் கொண்டு வந்தாரு.

அவர் கண்கள்ல இப்போ நக்கல் சிரிப்பு இன்னும் அதிகமாச்சு.

"ஓ..."

"சொன்ன மாதிரியே ரெண்டு நாள்ல அல்வா என் வீட்டுக்கு வந்துருச்சு..."

அவர் கேஷுவலா, ரேணுகா அக்கா முன்னாடியே சொன்னாரு.

ஆனா அந்த வார்த்தைகளுக்குள்ள இருந்த அர்த்தம்... எனக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை அவர் கேட்டாரு, நான் சொன்னேன் ரெண்டு நாள்ல தரேன்னு, இன்னைக்குச் செவ்வாய்க்கிழமை.

கரெக்ட்டா ரெண்டு நாள்ல, அவர் கேட்ட 'அல்வா' அவர் வீட்டுக்கு வந்துருச்சு.

அந்த வார்த்தை என் காதுல விழுந்ததும், எனக்குள்ள மின்னல் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

என் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, அவரை ஒரு செகண்ட் பாத்தேன்.

'கடவுளே... இவரு பொண்டாட்டி முன்னாடியே இப்படிப் பேசுறாரே.'

'அவங்களுக்கு ஏதாச்சும் சந்தேகம் வந்துடப் போகுது.'

நான் பதற்றத்துல ரேணுகாவைப் பாத்தேன். ஆனா அவங்க முகம் கேஷுவலாத் தான் இருந்துச்சு.

அவங்களுக்கு அவர் பேசுறதோட உள் அர்த்தம் சுத்தமாப் புரியல.

நான் மூச்சு விடுறதுக்குள்ள, ராஜ் சார் அடுத்த வரியைச் சொன்னாரு.

அவர் பார்வை இப்போ என் முகத்துல இருந்து லேசா எறங்கி, என் மேல... நான் கட்டியிருக்கற புடவை மேல போச்சு.

"அதுவும்..."

அவர் பேச்சை இழுத்தாரு.

"இவ்ளோ அழகான ஒரு ராப்பர்ல பேக் பண்ணி வந்துருக்கு..."

அவர் அந்த 'ராப்பர்'ங்குற வார்த்தையைச் சொல்லும்போது, அவர் கண்கள் என் உடம்பை ஒரு செகண்ட் வெறித்துப் பாத்துச்சு.

என் நெஞ்சு, என் இடுப்பு... எல்லாத்தையும் அவர் பார்வையால தடவுனாரு.

அந்த வார்த்தையோட அர்த்தம் தெளிவா என் மூளைக்குள்ள இறங்குச்சு.

அவர் சொல்ற 'அல்வா' அந்த பாக்ஸ்ல இருக்குற இனிப்பு இல்ல.

நான். என் உடம்பு.

அந்த 'அழகான ராப்பர்'ங்குறது... நான் கட்டியிருக்கற இந்த புடவை.

'இவ்ளோ அழகான கவர்ல பேக் பண்ணி, அல்வா என் வீட்டுக்கு வந்துருக்கு'னு அவர் பொண்டாட்டி முன்னாடியே, என் கண்ணைப் பாத்து வர்ணிக்கிறாரு.

இந்த ஆளோட தைரியத்தை பாத்து எனக்குப் அப்படியே வேர்த்துச்சு.

ஆனா அதே சமயம்...

ஒரு ஆம்பளை, பெரிய மனுஷன், என்னைய இப்படி வார்த்தைகளால வர்ணிக்கும்போது...

எனக்குள்ள அறியாமலேயே ஒரு கூச்சம், ஒரு விவரிக்க முடியாத சூடு பரவுச்சு.

என் முகம் அப்படியே சூடாச்சு.

என் கன்னங்கள் ரெண்டும் செக்கச்செவேல்னு சிவக்குறத என்னாலயே உணர முடிஞ்சுது.

நான் வெட்கத்துல, கூச்சத்துல என் தலையை முழுசாக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

'அப்பாடா... முடிச்சுட்டாரு'னு நான் நெனைக்கும்போது,.

அவர் என்னையப் பாத்துக்கிட்டே.

"கார்த்திக் ரொம்ப நல்லவன்..."

அவர் அப்படி சொன்னதும் நான் டக்குனு நிமிர்ந்து பாத்தேன்.

"கார்த்திக் சொன்ன சொல்லைக் காப்பாத்திட்டான்."

"எனக்கு அல்வா ககுடுத்து விடுறேன்னு சொன்னான், கரெக்ட்டா குடுத்து அனுப்பிட்டான்."

அவர் எவ்ளோ பெரிய விஷயத்தை, கேஷுவலா, சிம்பிளாப் பேசி முடிச்சாரு.

கார்த்திக் அவருக்கு என்னையத் தாரை வாத்துட்டான்ங்குறதை, அவர் பெருமையாச் சொல்றாரு.

'உன் புருஷனே உன்னை என்கிட்டே அனுப்பி வெச்சுட்டான்... இனிமேல் நான் என்ன வேணா பண்ணலாம்'னு அவர் பார்வை என்கிட்ட தெளிவாச் சொல்லுச்சு.

இந்த வார்த்தைகள் என்னைய ஒரு பக்கம் என்னவோ பண்ணுனாலும்...

இன்னொரு பக்கம், 'நான் இப்போ இவர் என்ன பண்ண போறாரோ?'ங்குற ஒரு தவிப்பை எனக்குள்ள உருவாக்குச்சு.

நான் அவர் முகத்தைப் பாக்க முடியாம, ரேணுகா கையில இருந்த பாக்ஸைப் பாத்துக்கிட்டுத் தவிச்சேன்.

ரேணுகா உடனே குறுக்கிட்டாங்க.

"ஆமா ராஜ், கார்த்திக் ரொம்ப ஸ்வீட். பவி செஞ்சதுமே உடனே குடுத்து விட்டிருக்கான் பாரு."

"பவி, நீங்க ரெண்டு பேரும் அவ்ளோ நல்ல கப்பிள்ஸ் தெரியுமா?"

அவங்க கார்த்திக்கைப் புகழ்ந்தாங்க.

அவங்களுக்கு, தன் புருஷன் என்ன சொல்றாரு, என் புருஷனை எப்படி எடை போடுறான்னு கொஞ்சம் கூடத் தெரியல.

ரேணுகா இன்னசென்ட்டா பேசுனதைக் கேட்டதும், எனக்கு இன்னும் என்னவோ மாதிரி ஆச்சு.

'போதும்... இதுக்கு மேல இங்க நிக்கக் கூடாது.'

'இவர் இன்னும் ஏதாச்சும் பேசி, என்னை என்ன பண்ணுவாரு தெரியல.'

'வேற ஏதாது சொல்றதுக்குள்ள நான் இங்க இருந்து ஓடிடணும்.'

நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் மறுபடியும் என் முகத்துல ஒரு ஃபார்மலான சிரிப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆமா... ஆமா அண்ணா..."

நான் சிரமப்பட்டு, ராஜப் பாத்து சொன்னேன்.

நான் 'அண்ணா'னு கூப்பிட்டதும், அவர் புருவம் லேசா ஏறிச்சு.

அவர் உதட்டுல இருந்த நக்கல் சிரிப்பு இன்னும் கொஞ்சம் பெருசாச்சு.

'நீ என்ன வேணாலும் கூப்பிட்டுக்கோ...'ங்குற மாதிரி அவர் என்னையப் பாத்தாரு.

நான் உடனே ரேணுகா பக்கம் திரும்புனேன்.

"சரி அக்கா... நான் கிளம்புறேன்."

நான்  அவசரமாக் கைகளை லேசாப் பிணைச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"வீட்ல வேற கொஞ்சம் வேலை இருக்கு."னு சொன்னேன்.

"அட, அதுக்குள்ள என்ன பவி அவசரம்?"

ரேணுகா கொஞ்சம் வருத்தமாக் கேட்டாங்க.

"கொஞ்சம் இரு. ஜூஸ் ஏதாச்சும் குடிச்சுட்டு போ?"

அவங்க என்னை அன்பா உபசரிக்கப் பாத்தாங்க.

"இல்ல அக்கா... பரவால்ல... இன்னொரு நாள் கண்டிப்பா வர்றேன்."னு சொன்னேன்.

"சரி பவி... உனக்கு வேலை இருந்தா நீ கிளம்பு."

"இந்த அல்வாவுக்கு ரொம்ப தேங்க்ஸ் டா. ராஜ் என்ஜாய் பண்ணிச் சாப்பிடுவாரு பாரு."

அவங்க பாக்ஸைக் கையில வெச்சுக்கிட்டே, சந்தோஷமாச் சொன்னாங்க.

அவங்க அந்த 'ராஜ் என்ஜாய் பண்ணிச் சாப்பிடுவாரு'னு சொன்னதும்...

ராஜ் என்னையப் பாத்து கண்ணாலயே 'கண்டிப்பா'ங்குற மாதிரி ஒரு பார்வை பாத்தாரு.

எனக்கு உடம்பு முழுக்கக் கூசிப் போச்சு.

"சரி அக்கா... வர்றேன் அண்ணா..."

நான் ரேணுகாவைப் பாத்துட்டு, அப்புறம் ராஜ் சாரைப் பாத்து ஒரு தலையசைப்பைக் குடுத்தேன்.

அவர் என்னைப் பாத்து மெதுவாத் தலையை ஆட்டுனாரு.

அவர் கண்கள்ல, 'நீ எங்க போயிடப் போற?'ங்குறனு கேக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் உடனே திரும்பி, வாசற்படியை நோக்கிக் காலை எடுத்து வெச்சேன்.

'அப்பாடா... தப்பிச்சோம்.'

'இங்க இருந்து வெளிய போனா போதும்'னு என் மனசு துடிச்சுது.

என் வலது காலை முன்னாடி எடுத்து வெச்சேன்.

நான் வெளிய கிளம்ப பாத்த அந்த ஒரு செகண்ட்…

[yazhiniram]

--------------
Part 248:
--------------

நான் வெளிய கிளம்ப பாத்த அந்த ஒரு செகண்ட்…

"வெயிட் பவி..."

ராஜோட குரல் என் முதுகுக்குப் பின்னாடி இருந்து கேட்டுச்சு.

நான் கெளம்புலாம்ன்னு திரும்ப போனவ, அப்படியே நின்னேன்.

'கடவுளே... இப்போ எதுக்கு என்னைய நிப்பாட்டுறாரு?'

என் ஹார்ட்பீட் எகிறி, 'டப்... டப்... டப்...'னு அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் அவரை பாத்தேன்.

ராஜ் சிரிப்போட, என்னையவே பாத்துக்கிட்டு நின்னாரு.

அவர் கண்கள்ல, 'நான் சொல்லாம நீ எப்படிப் போகலாம்?'ங்குற மாதிரி தெரிஞ்சுது.

"எங்க அவ்ளோ அவசரமா ஓடுற?"

அவர் கேஷுவலா, ரேணுகா முன்னாடி ஒரு சாதாரணம மாதிரி கேட்டாரு.

"அது... இல்ல அண்ணா... டைம் ஆச்சு..."

நான் பதற்றத்துல என்ன சொல்றேன்னு எனக்கே தெரியாம திக்கித் திணறுனேன்.

"இரு பவி... நீ கஷ்டப்பட்டு, எனக்காகச் செஞ்சு கொண்டு வந்துருக்க."

"நாங்க இதை இப்போவே டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டு, எப்டி இருக்குனு சொல்றோம்."

"அதை கேட்டுட்டு நீ சந்தோஷமாப் போலாம்ல?"

அவர் ரேணுகாவைப் பாத்துக்கிட்டே, நியாயமாப் பேசுற மாதிரிச் சொன்னாரு.

அவர் சொன்னதும், ரேணுகாவும் உடனே அதுக்கு ஆமாம் போட்டாங்க.

"ஆமா பவி, ராஜ் சொல்றதும் கரெக்ட் தான்."

"நீ வெயிட் பண்ணு, நான் இத ஓபன் பண்றேன்... ராஜ் டேஸ்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டு எப்டி இருக்குனு சொல்லட்டும்."

"அவர் சாப்பிடுறதுல பெரிய எக்ஸ்பர்ட் தெரியுமா?"

ரேணுகா வெள்ளந்தியா, சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாங்க.

அவங்க அப்படிச் சொன்னதும், என்னால முடியாதுனு சொல்லிக் கிளம்ப முடியல.

'சரி... ஏதோ பாக்ஸ ஓபன் பண்ணி, ஒரு வாய் டேஸ்ட் பண்ணப் போறாரு.'

'நல்லா இருக்குனு சொல்லுவாரு, அப்புறம் நம்ம உடனே கிளம்பிடலாம்.'

'இதுல என்ன இருக்கப் போகுது?'னு என் மனசு எனக்கு நானே ஒரு சமாதானத்தைச் சொல்லிக்கிச்சு.

"சரி அக்கா..."

நான் லேசாத் தலைய ஆட்டுனேன்.

இப்போ, ராஜ் மெதுவா வந்து, எங்க ரெண்டு பேருக்கும் பக்கத்துல வந்தாரு.

அவர் நேரா வந்து, ரேணுகாவுக்கும் எனக்கும் நடுவுல நின்னாரு.

அவர் எனக்கு இவ்ளோ பக்கத்துல வந்து நின்னதும், அவர் உடம்புல இருந்து வந்த பெர்ஃபியூம் வாசனை என் மூக்கை ஆழமாத் தாக்குச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு லேசான நடுக்கம் வேற.

அவருக்கும் எனக்கும் நடுவுல வெறும் அரை அடி தூரம் தான் இருந்துச்சு.

நான் லேசாப் பின்னாடி நகரப் பாத்தேன், ஆனா என் கால் தரையில ஒட்டிக்கிட்ட மாதிரி நகரவே இல்ல.

"என்கிட்ட குடு ரேணு..."

ராஜ் தன் வலது கையை நீட்டி, ரேணுகா கையில இருந்த பிளாஸ்டிக் கவரை வாங்குனாரு.

அவர் அதை வாங்கும்போதே, அவர் முழங்கை லேசா என் தோள்பட்டையில உரசிற மாதிரி போச்சு.

அவர் அந்த பிளாஸ்டிக் கவரைத் தொறந்து, உள்ள இருந்த கார்ட்போர்ட் பாக்ஸை வெளிய எடுத்தாரு.

பாக்ஸை எடுத்ததும், அதை மெதுவாத் தொறந்தாரு.

தொறந்த அடுத்த செகண்ட்...

அந்த ரூம்க்குள்ள, நெய் வாசனையும், ஏலக்காய் வாசனையும் கமகமனு பரவுச்சு.

அல்வா பிரெஷ்ஷா, நல்லா நெய் சொட்டச் சொட்டப் பாக்கவே கலர்ஃபுல்லா இருந்துச்சு.

ராஜ் அந்த பாக்ஸை தன் மூக்குக்குக் கிட்ட கொண்டு போய், கண்ணை மூடி ஒரு ஆழமான மூச்சு இழுத்து அந்த வாசனையை ரசிச்சாரு.

"வாவ்..."

அவர் தொண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு முனகல் மாதிரி அந்த வார்த்தை வந்துச்சு.

"வாசனையே அவ்ளோ தூக்குது..."

"நிஜமாவே இது பெர்ஃபெக்ட் அல்வா தான்."

அவர் சொல்லும்போது, அவர் கண்கள் பாக்ஸை விட்டு விலகி, நேரா என் முகத்தைப் பாத்துச்சு.

அவர் 'பெர்ஃபெக்ட் அல்வா'னு சொன்னது, பாக்ஸ்ல இருக்குற இனிப்பையா? இல்ல என்னையா?

அவர் பார்வை என்னையத் துளைச்சு எடுத்ததுல, எனக்குப் பதில் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

என் தொண்டை வறண்டு போச்சு.

நான் நெர்வஸா எச்சில முழுங்குனேன்.

அப்புறம் அவர் ரேணுகா பக்கம் திரும்புனாரு.

"ரேணு..."

அவர் தன் பொண்டாட்டியைக் கூப்பிட்டாரு.

"உனக்குத் அல்வாவ எப்படிச் சாப்பிடணும்னு தெரியுமா?"

அவர் சீரியஸா ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாரு.

ரேணுகா அவரைப் பாத்து லேசாச் சிரிச்சாங்க.

"என்ன ராஜ் நீ... அல்வாவ ஸ்பூன்ல எடுத்துச் சாப்பிடப் போறோம், இதுல என்ன எப்டி சாப்பிடணும்னு ஒரு கேள்வி?"

அவங்க பதில் சொன்னாங்க.

ராஜ் உடனே தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டுனாரு.

"இல்ல ரேணு... தப்பு."

"அப்படிச் சாப்பிட்டா அதோட உண்மையான டேஸ்ட் உனக்குப் புரியாது."

"இந்த மாதிரி ஒரு அல்வா கிடைக்குறப்போ..."

அவர் பேச்சை நிறுத்திட்டு, ஒரு விரலால அந்த அல்வாவுல இருந்து ஒரு சின்ன போர்ஷனை மெதுவா எடுத்தாரு.

அவர் விரல்ல அந்த நெய் அப்படியே மினுமினுனு ஒட்டிக்கிச்சு.

அவர் அதை எடுத்துக்கிட்டே, ரேணுகாவைப் பாத்து செக்ஸியான ஒரு டோன்ல பேசுனாரு.

"கண்ணை மூடிக்கோ ரேணு..."

"உன் கண்ணை முழுசா மூடிக்கோ."

"நான் இந்த அல்வாவ உன் வாயில வெப்பேன்."

"நீ உடனே முழுங்கிடக் கூடாது."

"அது உன் நாக்குல பட்டு, அது உன் எச்சிலோட கலந்து, உன் வாய்க்குள்ளயே முழுசா மெல்ட் ஆகணும்."

"அந்த இனிப்பு உன் தொண்டைக்குள்ள எறங்குறதை நீ ஃபீல் பண்ணனும்."

"அதுக்கப்புறம் தான் நீ கண்ணைத் தொறக்கணும்."

"அப்படிச் சாப்பிட்டா தான், அதோட உண்மையான சுவை என்னனு உனக்குத் தெரியும்."

அவர் விளக்கமா, ஃபீல் பண்ணிச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும்...

அது அல்வாவப் பத்திப் பேசுற மாதிரியே எனக்குத் தெரியல.

அவர் 'உன் வாயில வெப்பேன்', 'உன் எச்சிலோட கலக்கணும்', 'மெல்ட் ஆகணும்'னு சொன்னதெல்லாம்...

என் காதுக்குள்ள வேற ஏதோ மாதிரி, கேட்டுச்சு.

எனக்குள்ள என்னை அறியாமலேயே, என் புண்டைக்குள்ள ஒரு லேசான ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

'கடவுளே... இவரு என்ன இப்டிப் பேசுறாரு?'

நான் கூச்சத்துல என் புடவை முந்தானையை இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

ரேணுகா அவர் பேசுனதைக் கேட்டு, கொஞ்சம் செல்லமா வெட்கப்பட்டாங்க.

"ஐயோ ராஜ்... என்ன சொல்லிட்டு இருக்க?"

அவங்க கிண்டலா, ஆனா அவர் பண்றத ரசிக்கிற மாதிரிச் சொன்னாங்க.

"பவி ஒண்ணும் தப்பா நெனைக்க மாட்டா..."

"அவளுக்கு புரிஞ்சுருக்கும், நான் எதையும் எவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா, ரசிச்சுச் சாப்பிடுவேன்னு."

ராஜ் சார் நேராப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னாரு.

அவர் கண்கள்ல வெறி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

'ஆமா... இப்போ, நீங்க என்னைய எப்டி சாப்பிடப் போறீங்கனு சொல்றீங்களாக்கும்.'னு,

என் மைண்ட் அவர் சொன்னதோட உள் அர்த்தத்தை எனக்கு புரிய வெச்சுது.

"சொன்னதச் செய் ரேணு... கண்ண மூடு."

அவர் அதிகாரமா, ஆனா அன்பாத் தன் பொண்டாட்டிகிட்ட சொன்னாரு.

ரேணுகா ஒரு சின்னச் சிரிப்போட, "சரி சரி... பண்றேன்."

அவங்க அப்படிச் சொல்லிட்டு, தன் ரெண்டு கண்களையும் முழுசா மூடிக்கிட்டாங்க.

ரேணுகா கண்ணை மூடுன அந்த ஒரு செகண்ட்...

அந்த ரூம்ல இருந்த மொத்தச் சூழ்நிலையும் அப்படியே தலைகீழா மாறுச்சு.

ரேணுகா கண்ணை மூடுன அடுத்த நிமிஷம்...

ராஜ் தன் இடது கையை...

எந்த ஒரு தயக்கம் இல்லாம...

நேரா என் பக்கம் கொண்டு வந்தாரு.

அவர் கை என் இடுப்பத் தாண்டி, என் முதுகுக்குப் பின்னாடி போச்சு.

நான் என்ன ஏதுனு சுதாரிக்குறதுக்குள்ள...

அவரோட உள்ளங்கை...

என் வலது பக்கக் குண்டி மேல, அப்படியே 'பக்'குனு முழுசாப் பதிஞ்சுது.

"ஆஹ்..."

என் வாயில இருந்து என்னைய அறியாமலேயே, சின்னதா, ஒரு முனகல் சத்தம் வெளிய வந்துச்சு.

என் ஹார்ட்பீட் ஒரு செகண்ட் நின்னு, அப்புறம் பன்மடங்கு வேகத்துல துடிச்சுது.

என் உடம்புல ஓடுன ரத்தம் எல்லாம் மொத்தமா உறைஞ்சு போச்சு.

'கடவுளே... அவர் என்ன பண்றாரு?'

'பக்கத்துலயே அவர் பொண்டாட்டி நிக்கிறா.'

'ஒரு இன்ச் கேப் தான் இருக்கு.'

'அவங்க கண்ணை மூடி நிக்கிற அந்தச் செகண்ட்ல, என் குண்டிய இப்படிப் பிசைவாரா?'

என் புடவை, அவர் கைகளோட சூட்டை அப்படியே என் உடம்புக்குள்ள கடத்துச்சு.

அவர் சும்மா தொடல.

அவரோட அஞ்சு விரல்களையும் என் குண்டி மேல நல்லா அழுத்தி, புடவையோட சேத்து என் குண்டிய ஒரு பிடி பிடிச்சாரு.

அவர் பிடிச்ச பிடியில, என் உடம்பு அப்படியே அவர் பக்கம் லேசா இழுக்கப்பட்டுச்சு.

என் மூச்சு காத்து வேகமா, சூடா வெளிய வந்துச்சு.

என் முலைகள் ரெண்டும் பதற்றத்துல வேகமா முன்னும் பின்னும் ஏறி எறங்குச்சு.

நான் பதற்றத்துல, ரேணுகாவைப் பாத்தேன்.

அவங்க கண்கள் மூடியே இருந்துச்சு. அவங்க முகத்துல அல்வாவை ரசிக்கப் போற சந்தோஷம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

அவங்களுக்கு, தன் புருஷனோட ஒரு கை தன் முன்னாடி அல்வாவ வெச்சுருக்கதும்...

இன்னொரு கை, தன் பக்கத்துல நிக்கிற பொண்ணோட குண்டியைப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருக்கறதும் துளி கூடத் தெரியல.

இது எனக்குப் பயத்தை ஒரு பக்கம் கொடுத்தாலும், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத த்ரில்ல ஏத்துச்சு.

எனக்குள்ள, என் மதனநீர், அதிகமாச் சுரக்குறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

ராஜ் என் குண்டியை ஒரு கையால நல்லா அழுத்திப் பிடிச்சுக்கிட்டே...

தன் வலது கையில வெச்சுருந்த அந்த அல்வாவை, ரேணுகா அக்காவோட உதட்டுக்குக் கிட்ட கொண்டு போனாரு.

"கண்ணைத் தொறக்காம சாப்பிடணும் ரேணு..."

அவர் வாய்ஸ் நார்மலா, ஒரு துளி பதற்றம் இல்லாம வந்துச்சு.

அவர் தன் விரலால அந்த அல்வாவை மெதுவா ரேணுகா அக்காவோட வாய்க்குள்ள வெச்சாரு.

அவங்க வாயத் தொறந்து அதை வாங்கிக்கிட்டாங்க.

"அப்படியே முழுங்காத..."

"வாய மூடி, அல்வா மெல்ட் ஆகுறத ஃபீல் பண்ணு."

அவர் தன் பொண்டாட்டிக்கு இன்ஸ்ட்ரக்ஷன் குடுத்துக்கிட்டே...

என் குண்டி மேல இருந்த தன் பிடியை இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாக்குனாரு.

என் குண்டிய அவர் விரல்களால கசக்குனாரு.

எனக்கு உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்துப் போச்சு.

ரேணுகா அக்கா அந்த அல்வாவை வாயில வெச்சதும், "ம்ம்ம்..."னு ரசிச்சு ஒரு சத்தம் போட்டாங்க.

அவங்களுக்கு டேஸ்ட் அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சு.

அவங்க உலகத்தையே மறந்து, கண்ணை மூடி அந்த அல்வாவை சுவைச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க.

ஆனா... ராஜ் இப்போ ஒரு பயங்கரமான காரியத்தைப் பண்ணாரு.

அவர் எந்த விரலால அந்த அல்வாவை எடுத்து ரேணுகா அக்கா வாயில வெச்சாரோ...

அந்த விரல்ல இன்னும் கொஞ்சம் அல்வாவும், நெய்யும் பிசுபிசுனு ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் டக்குனு அந்த விரலை...

எந்த ஒரு கேப்பும் விடாம, நேரா என் உதட்டுக்குக் கிட்ட கொண்டு வந்தாரு.

என் கண்கள் பயத்துல பெருசா விரிஞ்சுது.

'ஐயோ... என்ன பண்ணப் போறாரு?'

'பக்கத்துல அவங்க இருக்காங்க...'

என் மைண்ட் என்னைய எச்சரிச்சுது. என்னையப் பின்னாடி நகரச் சொல்லுச்சு.

ஆனா... என் குண்டிய அவர் இறுக்கமாப் பிடிச்சுருந்ததால, என்னால ஒரு இன்ச் கூட நகர முடியல.

அவர் கண்கள் என் கண்களை நேராப் பாத்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில ஒரு கட்டளை இருந்துச்சு.

'வாயத் தொற'ங்குறத அவர் வார்த்தையால சொல்லாம, பார்வையாலயே சொன்னாரு.

அவரோட பார்வைக்கு முன்னாடி,

என் சுயநினைவு காணாமப் போச்சு.

எனக்கு ஹிப்னாடிஸம் பண்ண மாதிரி...

மெதுவா, என்னைய அறியாமலேயே... என் உதடுகளை லேசாத் தொறந்தேன்.

அவர் தன் விரலை, அந்த நெய் ஒட்டியிருந்த விரலை...

நேரா என் வாய்க்குள்ள விட்டாரு.

அந்த விரல் என் நாக்குல பட்ட அடுத்த செகண்ட்...

அந்த அல்வாவோட தித்திப்பும், அந்த நெய்யோட வாசனையும், அவர் விரலோட உவர்ப்பும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் மெதுவா என் உதடுகளை மூடி, அவரோட விரலைச் சூப்ப ஆரம்பிச்சேன்.

என் நாக்கால அவர் விரலைத் தடவி, அதுல இருந்த அந்த அல்வாவை என் எச்சிலோட சேத்து ருசிச்சேன்.

அவர் விரல் என் வாய்க்குள்ள முன்னும் பின்னும் லேசா அசைஞ்சுது.

பக்கத்துல, ரேணுகா அக்கா கண்ணை மூடி அல்வாவை ரசிச்சுக்கிட்டு இருக்க...

நான், அவங்க புருஷனோட விரலை என் வாய்க்குள்ள வெச்சுச் சப்பிக்கிட்டு இருந்தேன்.

இந்த சீன், என் உடம்புக்குள்ள இருந்த எல்லா நரம்புகளையும் முறுக்கேத்துச்சு.

நான் எந்த உலகத்துல இருக்கேன்னே எனக்குத் தெரியல.

என் கண்கள் தானா லேசா மூடிக்கிச்சு.

நான் அவர் விரலை ஆசையோட சப்புனேன்.

ராஜ் சார் நான் அவர் விரலைச் சப்புறதப் பாத்ததும்...

அவர் முகத்துல ஒரு வெறி வந்துச்சு.

அவர் டக்குனு தன் வலது கைய என் வாயில இருந்து வெளிய எடுத்தாரு.

அடுத்த செகண்ட்...

அவர் பாக்ஸை டேபிள் மேல வெச்சுட்டு...

தன் ரெண்டு கைகளையும் என் முதுகுக்குப் பின்னாடி கொண்டு போனாரு.

அவரோட ரெண்டு பெரிய கைகளும், என் ரெண்டு பக்கக் குண்டிச் சதையையும் மொத்தமா, முரட்டுத்தனமாப் பிடிச்சுப் பிசைஞ்சுது.

அவர் என்னைய அப்படியே ஒரு இழுப்பு இழுத்து, தன் உடம்போட ஒட்டிப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

அவரோட முறுக்கேறுன உடம்பு...

என் மேல ஒரு இரும்புச் சுவர் மாதிரி மோதிச்சு.

என் நெஞ்சு, அவர் நெஞ்சோட போய் இடிச்சுக்கிச்சு.

என் வயிறு, அவர் வயிறோட ஒட்டிக்கிச்சு.

அதைவிட முக்கியமா...

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த ஆளுமை...

அது என் அடிவயிற்றில, என் புண்டைக்கு நேரா வந்து பலமா இடிச்சு நின்னுச்சு.

அந்த அழுத்தத்தை நான் ஃபீல் பண்ணதும், என் உடம்பு அப்படியே நடுங்கிடுச்சு.

அவர் என்னை டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டே...

ஒரு செகண்ட் கூட கேப் விடாம...

தன் முகத்தை என் முகத்துக்கு நேரா கொண்டு வந்தாரு.

அவர் மூச்சு காத்து என் உதட்டுல பட்டுச்சு.

அடுத்த நிமிஷம்...

அவர் தன் உதடுகளை, என் உதடுகள் மேல ஆழமாப் பதிச்சாரு.

ராஜ் என்னையக் கிஸ் பண்றாரு.

பக்கத்துல, ஒரு அடி தூரத்துல அவர் பொண்டாட்டி கண்ணை மூடி நின்னுகிட்டு இருக்க...

அவர் என்னையத் தன் உடம்போட இறுக்கிக் கட்டிப் பிடிச்சு, என் வாயோட வாய் வெச்சு முத்தம் குடுத்துக்கிட்டு இருக்காரு.

அவர் உதடுகள் என்னோட உதடுகளை முரட்டுத்தனமா, அதே சமயம் அவ்ளோ ஆசையாச் சப்புச்சு.

என் கீழ் உதட்டை அவர் பற்களால லேசாப் பிடிச்சு இழுத்தாரு.

நான் பயத்துல, ஆசையில வாய் தொறந்தேன்.

உடனே அவரோட நாக்கு, ஒரு பாம்பு மாதிரி என் வாய்க்குள்ள நுழைஞ்சுது.

என் நாக்கோட அவர் நாக்கு உரசும்போது...

அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட், நெய்யோட டேஸ்ட், என்னோட எச்சில், அவரோட எச்சில்...

எல்லாமே ஒண்ணாச் சேர்ந்து ஒரு பயங்கரமான கலவையா என் தொண்டைக்குள்ள எறங்குச்சு.

அவர் என்னைய வெறித்தனமா, சத்தம் வராமச் சப்பிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் கைகள் ரெண்டும் என் குண்டியைப் பிசைஞ்சுகிட்டே இருந்துச்சு.

நான் அவர் கைகள்ல முழுசா அடங்கிப் போய், அந்த முத்தத்தை அனுபவிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

[yazhiniram]

உங்களுக்கு இந்த story பிடிக்கலனா படிக்காதீங்க. இந்த thread பக்கம் வராதீங்க. Honestly, எனக்கு அதைப் பற்றி எந்த fucking problem-மும் இல்லை. பிடிக்கலனா படிக்காதீங்க. யாரும் உங்களை கட்டாயப்படுத்தல.

ஆனா தொடர்ந்து இந்த main character-ஐ target பண்ணி harassment பண்ணுற comments மட்டும் என்னால புரிஞ்சுக்கவே முடியல. ஒரு ரெண்டு பேர் இல்லை. Too many people. Comment section-க்கு வந்தாலே MC-யை எப்படி attack பண்ணலாம், எப்படி insult பண்ணலாம், எப்படி troll பண்ணலாம் என்பதுதான் சில பேருக்கு வேலை மாதிரி இருக்கு.

Story-யை criticize பண்ணுங்க. Character பிடிக்கலன்னு சொல்லுங்க. Plot பிடிக்கலன்னு சொல்லுங்க. Negative feedback கொடுங்க. அதெல்லாம் எனக்கு பிரச்சனை இல்லை.

But continuously targeting the character and throwing unnecessary shit in the comments is completely different.

இந்த story முழுக்க women perspective-ல எழுதப்பட்டிருக்கு. அதனால சில விஷயங்கள் உங்களுக்கு அந்த மாதிரி தெரியுது. அதுதான் POV. அந்த Perspective-ஐ கூட புரிஞ்சுக்காம, character என்ன செய்தாலும் அதை வைத்து moral policing பண்ணிக்கிட்டு இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

உங்களுக்கு female POV பிடிக்கலனா, சொல்லிட்டு போங்க. அதுவும் ஒரு opinion. But female perspective-ல எழுதினாலே character இப்படித்தான் இருக்கணும், அப்படித்தான் பேசணும், இப்படித்தான் behave பண்ணணும் என்று rules போட ஆரம்பிக்கிறது ரொம்பவே low-level thinking.

இதே situation-ஐ நான் male perspective-ல எழுதியிருந்தா, இதே அளவுக்கு outrage பண்ணியிருப்பீங்களா?
அப்போ “அவன் ஒரு man, அவன் perspective, அவன் choice”ன்னு சொல்லி justify பண்ணிட்டு, இங்கே மட்டும் female POV வந்ததும் character-ஐ dissect பண்ணி, judge பண்ணி, attack பண்ணுறீங்கன்னா — that's nothing but a fucking double standard.

ஒரு story-யோட perspective-ஐ கூட separate பண்ணி பார்க்க முடியாம, writer-ஐயும் character-ஐயும் ஒன்றா நினைச்சுக்கிட்டு moral lecture கொடுக்குறது criticism கிடையாது. அது simply poor reading and even poorer understanding of the story.

Perspective உங்களுக்கு uncomfortable-ஆ இருந்தா, that's fine.
But don't confuse your discomfort with the writer doing something wrong.

நான் எந்த perspective-ல எழுதணும் என்பதற்கு உங்களிடம் permission கேட்க வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இல்லை.

Female POV-ஆ இருக்கட்டும். Male POV-ஆ இருக்கட்டும். Common perspective-ஆ இருக்கட்டும்.

It's my fucking story. I'll write it the way I want.

உங்களுக்கு பிடிக்கலனா — close the thread and move on.

அதை விட்டுட்டு, perspective-ஐ புரிஞ்சுக்காம character-ஐ தொடர்ந்து attack பண்ணி, அதையே writer மேல கொண்டு வந்து, அதுக்கப்புறம் பெரிய moral judgement கொடுக்குறது தான் உண்மையிலேயே ridiculous.

அப்புறம், இங்க சில பேரோட comments படிக்கும்போது, நான் ஏன் இதை எழுதிட்டு இருக்கேன் என்றே தோணுது. ஒரு hobby-க்காக எழுதுற விஷயத்தை இவ்வளவு personal-ஆ எடுத்துக்கிட்டு, writer and character-ஐ பிரித்து பார்க்க முடியாமல் comment பண்ணுற அளவுக்கு போயிட்டீங்க.

அதுக்கு மேல இன்னொரு comment — ஒரு reader-ஐ என்னோட compare பண்ணி, “நான் அவர்தான்” மாதிரி சொல்லி, அவர் எழுதுற feedback-ஐ எனக்கு நானே எழுதிய மாதிரி compare பண்ணியிருக்கீங்க.

என்னடா இது comparison?
எதுக்கு என்னை ஒரு random reader-கூட compare பண்ணுறீங்க? அதுல என்ன prove பண்ணப் போறீங்க?

அதுக்கு மேல என்னை “sex story writer”ன்னு label பண்ணி, பெரிய authors-கூட compare பண்ணுறீங்க.

Seriously, get a fucking life.

நான் இங்கே என்னை பெரிய writer-ன்னு காட்டிக்கிட்டு இருக்கவே இல்லை. நான் professional writer-மும் இல்லை. இது என்னோட hobby. Bore அடிக்கும்போது free time-ல உட்கார்ந்து எழுதுறேன். எனக்கு பிடிச்சதால எழுதுறேன்.

பிடிச்சா படிங்க. பிடிக்கலனா close பண்ணிட்டு போங்க.

அவ்வளவுதான்.

என்னை judge பண்ண யாருக்கும் நான் permission கொடுக்கல.

நான் என்ன எழுதணும், எப்படி எழுதணும், எந்த perspective-ல எழுதணும் என்பதெல்லாம் என்னோட choice. உங்களுக்கு பிடிக்கலன்னா அது உங்க problem. அதற்காக என்னை personal-ஆ attack பண்ணுற உரிமை உங்களுக்கு கிடையாது.

And let me make this very clear.
Criticism வேணும்னா பண்ணுங்க. Negative feedback வேணும்னா கொடுங்க. Story-யை மோசம்னு சொல்லுங்க. Character stupid-ன்னு சொல்லுங்க. Plot பிடிக்கலன்னு சொல்லுங்க.

I really don't care.

ஆனா என்னை personally attack பண்ண ஆரம்பிச்சீங்கனா, என்னை insult பண்ண ஆரம்பிச்சீங்கனா, தொடர்ந்து என்னை target பண்ணுற comments வந்துச்சுனா — I'm done.

நான் ஏற்கனவே தெளிவா சொல்லியிருக்கேன். Reviews அல்லது comments என்னை personally attack பண்ணுற அளவுக்கு போனால், அந்த நிமிஷத்தோட இந்த story முடிஞ்சது.
இப்போ அந்த point வந்துடுச்சு.
எனக்கு யாருடைய approval-மும் தேவையில்லை. யாருடைய validation-க்காகவும் நான் இங்கே எழுதிட்டு இருக்கல.

நான் உங்களுக்காக எழுதல. உங்களுடைய approval-க்காகவும் எழுதல.

இது என்னோட hobby. எனக்கு பிடிச்சதால எழுதினேன். பிடிச்சவங்க படிச்சாங்க. அதுக்கு நான் genuinely thankful.

ஆனா என்னை disrespect பண்ணிட்டு, அதே நேரம் நான் தொடர்ந்து உங்களுக்காக content கொடுக்கணும்னு எதிர்பார்க்குற அளவுக்கு நான் முட்டாள் இல்லை.
அது இனிமேல் நடக்காது.

இந்த story இங்கேயே முடிஞ்சது.
இனிமேல் continuation கிடையாது. Explanation கிடையாது. Comeback கிடையாது. இந்த decision-ஐ மாற்றிக்கொள்ளும் எண்ணமும் கிடையாது.

பிடிக்காதவங்க இப்போ சந்தோஷமா இருக்கலாம். உங்களுக்கு இவ்வளவு பிரச்சனையாக இருந்த அந்த story இனிமேல் உங்கள் கண் முன்னாடியே வராது.

பிடிச்சவங்க sorry. உங்களை disappoint பண்ண வேண்டிய நிலை வந்ததுக்கு வருத்தம். ஆனா சில பேரோட toxicity-க்காக நான் தொடர்ந்து என்னோட நேரத்தையும் energy-யையும் waste பண்ணப் போறதில்லை.
ஒரு விஷயம் மட்டும் நல்லா புரிஞ்சுக்கோங்க.

நான் உங்களுக்காக எழுதல. உங்களுடைய approval-க்காகவும் எழுதல. யாருடைய validation-ம் எனக்கு தேவையில்லை.

எனக்கு எழுதணும்னு தோணிச்சு, எழுதினேன். அவ்வளவுதான்.
அதனால் இனிமேல் என் story-யைப் பற்றி advice கொடுக்கிற மாதிரி நடிக்க வேண்டாம். என்னை judge பண்ண வேண்டாம். Personal comments போட வேண்டாம். உங்க unwanted opinions-ஐ நான் கேட்கவும் இல்லை, கேட்கப் போவதும் இல்லை.

You got what you wanted.

MC பிடிக்கலையா? Fine. Story பிடிக்கலையா? Fine. Writer பிடிக்கலையா? Even better — don't read.

But don't expect me to sit here, take your bullshit, and still continue entertaining you.

The story is over. That's it.

இனிமேல் “எப்போ next part?”, “continue பண்ணுங்க”, “story ஏன் நிறுத்திட்டீங்க?”, "இதுலாம் கண்டுக்காதீங்க" ன்னு யாரும் வந்து கேட்க வேண்டாம்.

நான் சொல்ல வேண்டியதை சொல்லிட்டேன்.

No continuation. No comeback. No second chance. No explanation.

இதை முடிக்க வேண்டியது எனக்கு விருப்பமில்லை. ஆனால் என்னை repeatedly disrespect பண்ணுற இடத்துல உட்கார்ந்து எழுதிக்கிட்டிருக்க வேண்டிய அவசியமும் எனக்கு இல்லை.

சில பேருக்காக எல்லாரும் suffer பண்ண வேண்டிய அவசியம் எனக்கு இல்லை.

So congratulations.

You got exactly what you wanted.

உங்களுக்கு பிடிக்காத அந்த story இனிமேல் வராது.

I'm done. Period.

[yazhiniram]

I will continue. Give me sometime. Thanks for everyone support.

[yazhiniram]

--------------
Part 249:
--------------

நான் அவர் கைகள்ல முழுசா அடங்கிப் போய், அந்த முத்தத்தை அனுபவிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

அந்த முதல் ரெண்டு செகண்ட்... எனக்கு எந்த உலகத்துல இருக்கேன்னே தெரியல.

அவரோட நாக்கு என் வாய்க்குள்ள ஆழமா, முரட்டுத்தனமா சுழன்றுகிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த அல்வாவோட தித்திப்பு, நெய்யோட வாசனை, அவரோட எச்சில்... எல்லாமே என் தொண்டைக்குள்ள ஒரு மயக்கத்தை உருவாக்குச்சு.

என் குண்டிய அவர் ரெண்டு கைகளாலயும் அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருந்தாரு.

நான் ஒரு பொம்மை மாதிரி அவர் நெஞ்சோட ஒட்டி நின்னேன்.

ஆனா... அந்த முத்தம் அடுத்த செகண்டைத் தொடும்போது...

எனக்குள்ள ஒரு அபாயச் சங்கு அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'டிங்... டிங்... டிங்...'னு என் உள்ளுணர்வு என்னையப் பிடிச்சு உலுக்குச்சு.

'பவி... என்னடி பண்ணிட்டு இருக்க?'

'பக்கத்துல... வெறும் ரெண்டே அடி தூரத்துல... அவரோட பொண்டாட்டி நின்னுகிட்டு இருக்காங்க.'

'அவங்க கண்ணை மூடி, அல்வாவ சாப்பிட்டுட்டு  இருக்காங்க.'

அந்த நெனப்பு வந்த அடுத்த செகண்ட்...

எனக்கு வந்த ஆசை, மயக்கம் எல்லாம் சட்டுனு உறைஞ்சு, ஒரு விதமான குளிர் என் உடம்புல எறங்குச்சு.

என் காதுக்குள்ள ரேணுகாவோட முனகல் சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ம்ம்ம்..."னு அல்வாவ ரசிச்சு ருசிச்சு முனகுனாங்க.

அந்தச் சத்தம், எனக்குள்ள இடி மாதிரி இறங்குச்சு.

'கடவுளே... இப்போ அவங்க மட்டும் கண்ணைத் தொறந்தா?'

'என் நிலைமை என்ன ஆகுறது?'

'என்ன நினைப்பாங்க அவங்க..'

'என் வாழ்க்கை, எல்லாமே இந்த செகண்ட்ல, இந்த முத்தத்துல சுக்குநூறா உடைஞ்சு போயிடுமே.'

எனக்கு மூச்சு முட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ராஜ் என்னை அவ்ளோ ஆசையா முத்தம் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவருக்கு எந்த ஒரு பயமும் இல்ல. ஒரு துளி பதற்றம் கூட இல்ல.

அவர் கேஷுவலா, த்ரில்லுக்காக என்னைய இப்படி பண்ணிட்டு இருக்காரு?

'அவருக்கு வேணாம், இது நல்லா இருக்கலாம், ஆனா எனக்கு, இதுலாம் சரி வராது?'

இந்த நெனப்பு என் மனசுக்குள்ள கோபத்தை, ஆத்திரத்தை உருவாக்குச்சு.

இந்த எண்ணம் எல்லாம் இப்போ ஒரு தற்காப்பு உணர்ச்சியா மாறுச்சு.

'இல்ல... இது தப்பு... இது ரொம்ப ரொம்பத் தப்பு.'

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் மேல கொண்டு வந்து.

அவரோட நெஞ்சு மேல வச்சு.

என் உடம்புல இருந்த மொத்த பலத்தையும் திரட்டி...

அவரை என் மேல இருந்து ஓங்கி ஒரு தள்ளு தள்ளுனேன்.

நான் தள்ளுவேன்னு அவர் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல.

நான் தள்ளுன வேகத்துல, அவர் உதடுகள் என் உதடுகள்ல இருந்து டக்குனு விலகுச்சு.

அவர் கைகள் என் குண்டியில இருந்து நழுவுச்சு.

அவர் லேசா ஒரு அரை அடி பின்னாடி நகர்ந்தாரு.

என் நெஞ்சு பயத்துலயும், பதற்றத்துலயும் வேகமா முன்னும் பின்னும் ஏறி எறங்குச்சு.

நான் அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

நான் அவரைத் தள்ளுனதுக்கு, அவர் முகத்துல எந்த கோபமோ, அதிர்ச்சியோ இல்ல.

பதிலுக்கு... ஒரு அமைதியான, எதார்த்தமான ரியாக்‌ஷன்.

நான் தள்ளுன அடுத்த செகண்ட்ல... அவர் தன்னோட பாடி லாங்குவேஜை மொத்தமா மாத்திட்டாரு.

அவர் கைகள் ரெண்டும் சட்டுனு அவரோட பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள்ள போயிடுச்சு.

அவர் முகம், எந்த ஒரு தப்பும் பண்ணாத ஜென்டில்மேன் மாதிரி மாறிடுச்சு.

அவரோட உதட்டுல ஒரு சின்னப் புன்னகை.

அவர் கண்கள்ல மட்டும், 'என்னையவே தள்ளுறியா?'ங்குற ஒரு அதிகாரம் இருந்துச்சு.

இந்த ஆளு ஏன் இப்படி பண்ணுறாரு?

எப்படி ஒரு மனுஷனால இப்படி ஒரு செகண்ட்ல, முகத்தை மாத்த முடியும்?

நான் இதையெல்லாம் நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

ரேணுகா மெதுவாத் தன் கண்களைத் தொறந்தாங்க.

அவங்க கண்ணைத் தொறக்குற அந்தச் செகண்ட்....

'இவங்க... இப்போ என்ன கேக்க போறாங்களோ.'

நான் என் புடவை முந்தானையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, ஒரு மாதிரி நின்னேன்.

ரேணுகா கண்ணைத் தொறந்ததும், அவங்க முகத்துல பெரிய சந்தோஷம்.

"வாவ் ராஜ்..."

அவங்க தன் புருஷனைப் பாத்து அன்பாச் சொன்னாங்க.

"நிஜமாவே நீ சொன்னது கரெக்ட் தான்."

"இப்படிச் சாப்பிடும்போது, அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட் அவ்ளோ சூப்பரா இருக்கு."

அவங்க என்னையப் பாக்கல. தன் புருஷனைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாங்க.

"தேங்க்ஸ் ராஜ்... எனக்கு இப்படி ஒண்ணைக் கத்துக்கொடுத்ததுக்கு."

அவங்க அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட்ல மயங்கிப் போயிருந்தாங்க.

அதுக்கப்புறம் தான், அவங்க பார்வை மெதுவா என் பக்கம் திரும்புச்சு.

"பவி..."

அவங்க என்னையக் கூப்பிட்டாங்க.

அவங்க என் முகத்தைப் பாத்ததும், அவங்க முகத்துல இருந்த சிரிப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சுது.

நான் என்ன நிலைமையில நிக்கிறேன்னு எனக்கே தெரியும்.

என் உதடுகள் அவர் கடிச்சதுல வீங்கி, சிவந்து போயிருந்துச்சு.

என் கண்கள் பயத்துல பெருசாகி இருந்துச்சு.

என் நெற்றி ஓரத்துல வியர்வை துளிர்த்துருந்துச்சு.

நான் மூச்சு வாங்குறது அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் முலைகள் ரெண்டும், பிளவுஸ்க்குள்ள வேகமா ஏறி எறங்குறதை யாராலயும் கவனிக்காம இருக்க முடியாது.

அதுவும் நான் ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியில உறைஞ்சு போய் நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

ரேணுகாவோட புருவங்கள் லேசாச் சுருங்குச்சு.

அவங்க கண்கள்ல இப்போ ஒரு குழப்பம் வந்துச்சு.

"பவி... என்னாச்சு?"

அவங்க குரல்ல பதற்றம் இருந்துச்சு.

"ஏன் உன் முகம் இப்படி வெளிறிப் போயிருக்கு?"

"ஏன் இப்படி மூச்சு வாங்குற? ஆர் யூ ஓகே?"

அவங்க என்னைய பாத்துக்கிட்டே ஒவ்வொரு கேள்வியா கேட்டாங்க.

அந்தக் கேள்விகள் என் காதுல விழுந்ததும், என் கால் ரெண்டும் நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

'கடவுளே... அவங்க கண்டுபிடிச்சுட்டாங்க.'

'என் மூஞ்சிலயே நான் பண்ணுன தப்பு அப்பட்டமாத் தெரியுது.'

நான் என்ன பதில் சொல்றதுனு தெரியாம, எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனேன்.

"அ... அக்கா... அது..."

என் குரல் நடுங்குச்சு. வார்த்தைகள் தொண்டைக்குள்ளயே மாட்டிக்கிச்சு.

"அது... ஒண்ணுமில்ல அக்கா..."

நான் திக்கித் திணறி, ஏதோ ஒண்ணைச் சொல்லிச் சமாளிக்கப் பாத்தேன்.

ரேணுகாவுக்கு என் ரியாக்‌ஷன் சுத்தமாப் புரியல. அவங்க இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட வந்தாங்க.

"என்ன பவி... ஏன் உனக்கு இவ்ளோ வேர்க்குது."

நான் மாட்டிக்கிட்டேன்.

நான் வாயத் தொறந்து எதோ பெரிய தப்பச் சொல்லி உளறப் போற அந்தச் செகண்ட்ல...

"ரேணு..."

ராஜோட வாய்ஸ், தெளிவா, அதிகாரமா ஒலிச்சுது.

அவர் வாய்ஸ் கேட்டதும் ரேணுகா அவரைப் பாத்தாங்க.

நானும் பயந்து போய் அவரைப் பாத்தேன்.

அவர் கேஷுவலா, சிரிச்சுக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"அவளுக்கு ஒண்ணுமில்ல ரேணு..."

அவர் என்னையப் பாத்து ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சுகிட்டே, தன் பொண்டாட்டிகிட்ட சொன்னாரு.

"நீ கண்ண மூடி அல்வாவ ரசிச்சுட்டு இருக்கும்போது, அவ ரொம்ப நெர்வஸா இருந்தா."

"அவ கஷ்டப்பட்டு செஞ்ச அல்வா உனக்குப் பிடிக்குமா, பிடிக்காதானு அவளுக்கு ஒரே டென்ஷன்."

"நீ எப்டி ஃபீட்பேக் சொல்லப் போறனு தெரிஞ்சுக்க ஆர்வமா வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தா."

"அதான் நீ கண்ணத் தொறந்ததும், அவளுக்கு அந்த நெர்வஸ்னஸ்ல அப்படி மூச்சு வாங்குது. வேற ஒண்ணுமில்ல."

அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அளந்து, இயல்பா, ஒரு துளி கூடத் தப்பாத் தெரியாத மாதிரிச் சொன்னாரு.

நான் அவரை அப்படியே வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'ஒரு பெரிய பொய்யை, ஒரு செகண்ட் கூட யோசிக்காம அசால்ட்டா சொல்றாரு?'

'நான் நெர்வஸா இருந்தேனா?'

'அவர் முத்தம் குடுத்து, நான் மூச்சு வாங்குனதை, அல்வாக்கு ஃபீட்பேக் எதிர்பாத்து மூச்சு வாங்குனேன்னு எவ்ளோ ஈஸியா மாத்திட்டாரு.'

அவரோட திறமையைப் பாத்து எனக்கு ஆச்சரியமா இல்ல... பயமா இருந்துச்சு.

ரேணுகா, தன் புருஷன் சொன்னதைக் கேட்டதும்...

அவங்க முகத்துல இருந்த சந்தேகம், குழப்பம் எல்லாமே ஒரு செகண்ட்ல மறைஞ்சு போச்சு.

அவங்க என்னை பாத்து அன்பா சிரிச்சாங்க.

"அட.... பவி..."

அவங்க என் தோள்ல செல்லமா ஒரு அடி அடிச்சாங்க.

"இதுக்கா இவ்ளோ நெர்வஸா இருந்த?"

"நான் தான் ஏற்கெனவே சொன்னேன்ல... வாசனையே தூக்குதுனு."

"நிஜமாவே பவி... அல்வா ஃபேண்டாஸ்டிக்கா இருக்கு."

"நான் இதுவரைக்கும் இவ்ளோ சூப்பரான ஒரு அல்வாவச் சாப்பிட்டதே இல்ல."

"கார்த்திக் நிஜமாவே லக்கி."

அவங்க என் கைகளைப் பிடிச்சுக்கிட்டு, எதார்த்தமாப் பாராட்டுனாங்க.

ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா. ஒரு நல்ல மனுஷியா அவங்க சொன்னாங்க.

ஆனா, அவங்களுக்குப் பின்னாடி இருந்து, அவங்க புருஷன் என்னைய எப்படிப் பாத்துக்கிட்டு இருக்காராருங்குறது அவங்களுக்குத் தெரியல.

நான் ரேணுகாவைப் பாத்து, கஷ்டப்பட்டு புன்னகைச்சேன்.

"தேங்க்ஸ் அக்கா..."

என் குரல் இன்னும் நடுக்கத்தோட தான் வந்துச்சு.

"உங்களுக்குப் பிடிச்சிருந்தா சரி..."

நான் தலையைக் குனிஞ்சுக்கிட்டே சொன்னேன். என் கண்களை ராஜ் பக்கம் நான் கொண்டு போகவே இல்ல.

"சரி அக்கா... நான் கிளம்புறேன்."

நான் உடனே பேச்சை மாத்துனேன்.

"எனக்கு... வீட்ல கொஞ்சம் வேலை இருக்கு."

நான் வாசல் பக்கம் திரும்பப் பாத்தேன்.

என் உடம்பு முழுக்க இப்போ ஒரே ஒரு எண்ணம் தான்.

'இந்த வீட்டை விட்டு, ராஜ் முன்னாடி இருந்து, இப்போ உடனே வெளிய போகணும்.'

'இங்க ஒவ்வொரு செகண்ட் நிக்கிறதும், நான் நெருப்பு மேல நிக்கிற மாதிரி இருக்கு.'

நான் திரும்பி நடக்கப் போனேன்.

"பவி..."

மறுபடியும் ராஜோட குரல்.

என் கால்கள் ப்ரீஸ் ஆகி நின்னுச்சு.

'இப்போ எதுக்குக் கூப்பிடுறாரு?'

'இன்னும் என்ன பண்ண போறாரு?'

நான் மெதுவா தயக்கத்தோட அவர் பக்கம் திரும்புனேன்.

அவர் ரேணுகா பக்கத்துல, அவங்க தோள் மேல ஒரு கை போட்டுக்கிட்டு, நல்ல புருஷன் மாதிரி நின்னுகிட்டு இருந்தாரு.

ஆனா அவர் கண்கள்... ஒரு மாதிரி பாத்துச்சு...

"தேங்க்ஸ் பவி... இவ்ளோ தூரம் மெனக்கெட்டு செஞ்சு கொண்டு வந்ததுக்கு."

"ஆனா..."

அவர் அந்த 'ஆனா'வை இழுத்தாரு.

"இன்னைக்கு நான் இதை முழுசா சாப்பிட முடியாதுனு நெனைக்கிறேன்."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், ரேணுகா அக்கா உடனே அவரைப் பாத்தாங்க.

"ஏன் ராஜ்?" அவங்க ஆச்சரியமாக் கேட்டாங்க.

ராஜ் சார் என்னையப் பாத்துக்கிட்டே பதில் சொன்னாரு.

"எனக்கு இன்னைக்கு ட்ரிப் இருக்குள்ள ரேணு."

"நான் இன்னைக்கு மும்பை கிளம்பணும்ல."

"ஒன் வீக் அங்க தான் இருக்கணும்."

அவர் தன் ட்ரிப்பப் பத்திச் சொன்னாரு.

அவர் போறாருங்குறதக் கேட்டதும், எனக்குள்ள ஒரு நிம்மதி.

'அப்பாடா... ஒன் வீக் இவரு இங்க இருக்க மாட்டாரு.'

நான் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டேன்.

ஆனா... என்னோட நிம்மதி ரொம்ப நேரம் நீடிக்கல.

அவர் என்னைய பாத்துக்கிட்டே, அடுத்த வரியைச் சொன்னாரு.

"அதனால, இப்போதைக்கு நான் இந்த அல்வாவ முழுசா சாப்பிடப் போறது இல்ல."

"ஆனா..."

"நான் திரும்பி வந்ததும்..."

"எனக்கு கண்டிப்பா முழுசா வேணும்."

அவர் வார்த்தைகள் மெதுவா, அழுத்தமா வந்துச்சு.

அவர் வாய்ஸ், என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு நடுக்கத்தை உருவாக்குச்சு.

"அப்போ, நான் பொறுமையா, முழுசா... சாப்பிடுவேன்."

"எக்ஸ்பெக்ட் பண்ணுவேன் பவித்ரா..."

அவர் இப்படி சொல்லும்போது, அவர் கண்கள் என் உடம்பை ஒரு தடவை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

என் உதடுகள், என் நெஞ்சு, என் இடுப்பு... எல்லாத்தையும் அவர் பார்வை தடவிட்டு வந்துச்சு.

அவர் சொல்றது எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

'நான் திரும்பி வந்ததும்... உன்னை நான் முழுசா அனுபவிப்பேன். எனக்கு நீ வேணும்.'

ரேணுகா, அவர் சொன்னதக் கேட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சாங்க.

அவங்க தன் புருஷனோட நெஞ்சுல செல்லமா ஒரு அடி அடிச்சாங்க.

"ஐயோ ராஜ்... உனக்கு எவ்ளோ ஆச?"

"அவ பாவம், கஷ்டப்பட்டு செஞ்சு கொண்டு வந்துருக்கா."

"நீ என்னடான்னா, ஊருக்குப் போயிட்டு வந்து மறுபடியும் கேக்குற?"

"அவளைப் பாடா படுத்துற போ."

அவங்க கிண்டலா திட்டுனாங்க.

"நீ கண்டுக்காத பவி. நீ கிளம்பு."

அவங்க என்னைப் பாத்துச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னாங்க.

நான் இந்த மொத்த நாடகத்தையும் பாத்து, உள்ளுக்குள்ள கொதிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நீங்க சிரிச்சுப் பேசுறீங்க... ஆனா உங்க புருஷன் என்னைய எப்படிப்பட்ட ஆளுன்னு, உங்களுக்குத் தெரியலையே.'

நான் ராஜைப் பாக்கவே இல்ல.

என் பார்வையை ரேணுகா முகத்துல மட்டும் தான் வெச்சிருந்தேன்.

"பரவால்ல அக்கா..."

நான் சுருக்கமா, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாமப் பதில் சொன்னேன்.

"அதுல என்ன இருக்கு... நான் செஞ்சு தர்றேன்."

நான் கடமைக்கு, அந்தச் சூழ்நிலையில இருந்து தப்பிக்கிறதுக்காக ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லிட்டு, உடனே திரும்புனேன்.

"நான் வர்றேன் அக்கா."

"பாய் பவி."

நான் வாசப்படியைத் தாண்டி வெளிய வந்தேன்.

கதவு சாத்தப்படுற சத்தம், பின்னாடி கேட்டுச்சு.

நான் வெளிய வந்த அடுத்த செகண்ட்... என் உடம்புல இருந்த பலம் குறைஞ்ச மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

நான் செவுத்தப் பிடிச்சுக்கிட்டு ஒரு செகண்ட் நின்னேன்.

என் கால் விரல்கள் எல்லாம் நடுங்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் மூச்சு காத்து சூடா வந்துச்சு.

நான் மெதுவா நடந்து லிஃப்ட்டை நோக்கிப் போனேன்.

அந்த காரிடார்ல, என் கொலுசு சத்தம் மட்டும் அமைதியா கேட்டுச்சு.

லிஃப்ட் பட்டனை அழுத்துனேன்.

லிஃப்ட் கதவு தொறந்துச்சு. நான் உள்ள போனேன்.

நான் உள்ள போய், 'க்ளோஸ்' பட்டனை அழுத்துனேன். கதவு மெதுவா மூடிக்குச்சு.

லிஃப்ட் கீழ எறங்க ஆரம்பிச்சுது.

லிஃப்ட்க்குள்ள இருந்த அந்தப் பெரிய கண்ணாடியில நான் என்னையப் பாத்தேன்.

என் முகம்... என் கண்கள்... என் உதடுகள்.

என் உதட்டுல இன்னும் அந்த முத்தத்தோட ஈரம் இருந்துச்சு.

அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட்டும், அவரோட எச்சிலோட டேஸ்ட்டும் என் வாய்க்குள்ள இன்னும் ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் வலது கைப் புறங்கையால, என் உதட்டை வேகமா துடைச்சேன்.

ஒரு தடவை இல்ல, ரெண்டு மூணு தடவை அழுத்தித் துடைச்சேன்.

அவரோட சுவையை என் வாயில இருந்து மொத்தமா அழிக்கணும்னு என் மனசு துடிச்சுது.

நான் கண்ணாடியைப் பாத்துக்கிட்டே நின்னேன்.

இப்போ... என் மனசுக்குள்ள இருந்த பயம், பதற்றம் எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறைஞ்சு...

கோபம் மேல வந்துச்சு.

அந்தக் கோபம், ராஜ் மேல எனக்கு வந்த முதல் 'வெறுப்பு'.

இதுவரைக்கும் அவர் என்னையப் பாத்த பார்வை, அவர் என்கிட்ட பேசுன வார்த்தைகள், அவர் என்னைய ரவிவர்மா பெயிண்டிங்னு வர்ணிச்சது...

எல்லாமே எனக்கு ஒரு விதமான கர்வத்தையும், ஒரு ஈர்ப்பையும் குடுத்துச்சு.

என் புருஷன் கவனிக்கலங்குற ஏமாற்றத்தை, ராஜோட பார்வை, பேச்சு, கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிரப்புச்சு.

அவர் எனக்குத் தர்ற அந்த அட்டென்ஷன் எனக்கே பிடிச்சுருந்துச்சு.

ஆனா... இன்னைக்கு அவர் பண்ணுன காரியம்...

அது எந்த விதத்துலயும் ஒரு ஈர்ப்போ, இல்ல ரொமான்ஸோ கிடையாது.

அது ஆதிக்கம். ஒரு திமிர்.

அவர் பொண்டாட்டி முன்னாடியே, என்னைய விளையாட்டுப் பொருள் மாதிரி,  அவர் ட்ரீட் பண்ணுன விதம்...

அது என் சுயமரியாதையை, செருப்பால அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் அவருக்கு ஒரு மனுஷியா கூடத் தெரியல.

கொஞ்சம் இடம் கொடுத்த உடனே, அவருக்கு தேவையான பொருளா மாறிட்டேன்னு அட்வாண்டாஜ் எடுத்துக்கிட்டாரு.

அவருக்கு என் மேல ஆசை கிடையாது.

அவருக்குத் தேவையானது எல்லாம்... த்ரில்.

அவர் பொண்டாட்டி கண்ணை மூடி நிக்கும்போது, என் குண்டியப் பிசையுறதுல அவருக்கு ஒரு சந்தோஷம்.

அந்த சந்தோஷத்துக்காக... அவர் என்னைய, பகடைக்காயா யூஸ் பண்றாரு.

ஒருவேளை இன்னைக்கு ரேணுகா கண்ணைத் தொறந்து பாத்துருந்தா?

அவங்க என்னையத் தான் அசிங்கமாத் திட்டியிருப்பாங்க.

'எப்டிடி என் வீட்டுக்குள்ளயே வந்து என் புருஷன மயக்குற'னு என் மூஞ்சியில துப்பியிருப்பாங்க.

ஆனா ராஜ்?

அவர் எவ்ளோ ஈஸியாத் தப்பிச்சுருப்பாரு தெரியுமா?

'அவ தான் ரேணு, நான் ஒண்ணும் பண்ணல'னு அசால்ட்டா என் மேல பழியப் போட்டுட்டு, அவர் நல்லவனா நின்னுருப்பாரு.

ஏன்னா, அவர் பேசுன பொய்யைப் பாத்தேன்ல?

எவ்ளோ ஈஸியா, கண்ணைக் கூடச் சிமிட்டாம அவரால பொய் சொல்ல முடியுது.

அவருக்கு நான் மாட்டிக்கிட்டா என்ன, என் வாழ்க்கை அழிஞ்சா என்ன? அவருக்குக் கவலையே கிடையாது.

அவரோட திமிர், சுயநலம்... அதுதான் எனக்கு அவர் மேல முதல் வெறுப்பை உருவாக்குச்சு.

என் மனசு இப்போ அவரை, பிரகாஷோட கம்பேர் பண்ணுச்சு.

பிரகாஷ்... அவன் ஒரு வாட்ச்மேன் தான்.

அவன் பாக்கக் குட்டையா, காமெடியன் மாதிரி இருந்தாலும்...

அவனுக்கு என் மேல இருக்குறது உண்மையான ஆசை.

அவன் என்னைய தேவதை மாதிரி பாக்குறான்.

நான் என்ன பண்ணாலும், அவனுக்கு அது பெரிய விஷயம்.

அவங்கிட்ட நேர்மை இருக்கு. அவன் என்கிட்ட எதையும் மறைக்கல.

அவன் ஆசையை அவன் அப்பட்டமாகக் காட்டுறான்.

ஆனா இந்த ராஜ்...

இவரு பாக்க டீசண்டா, பெரிய மனுஷன்னு வெளிய ஒரு வேஷம் போட்டுக்கிட்டு...

உள்ளுக்குள்ள இப்படி ஒரு எண்ணம் வெச்சுருக்காரு.

அவர் என்னைய ஒரு மனுஷியா மதிக்கல, என்னை தேவைக்காக யூஸ் பண்ண நெனைக்கிறாரு.

'இல்ல ராஜ்... நீ நெனைக்கிற மாதிரி நான் அவ்ளோ ஈஸியா மடங்கமாட்டேன்.'

'நீ சொல்றதுக்கெல்லாம் தலையாட்டிட்டு, உன் பின்னால வர மாட்டேன்.'

'உனக்கு என் மேல ஒரு துளி கூட அக்கறை கிடையாதுங்குறதை நீ இன்னைக்குத் தெளிவா நிரூபிச்சுட்ட.'

'இனிமேல் நீ என்னையத் தொடக் கூடாது.'

நான் கண்ணாடியில என் முகத்தைப் பாத்துக்கிட்டே, என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய சபதம் எடுத்தேன்.

என் கண்கள்ல இப்போ பயம் இல்ல. பதற்றம் இல்ல.

வெறும் வைராக்கியம், கோபம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

அவர் மும்பைக்குப் போறாரு. ஒரு வாரம் கழிச்சு வருவாரு.

வந்ததும் அல்வா வேணும்னு சொல்லிட்டுப் போயிருக்காரு.

'வரட்டும்... நீ வந்து எங்கிட்ட கேளு.'

'அப்போ நான் உனக்குக் குடுக்குறேன் உண்மையான அல்வாவ.'

'நீ எந்த அளவுக்கு என்னைய ஒரு விளையாட்டுப் பொருளா நெனச்சியோ...'

'அதே அளவுக்கு நான் உன்னைய ட்ரீட் பண்ணுவேன்.'

நான் என் மனசுக்குள்ள ஒரு முடிவுக்கு வந்தேன்.

இதுவரைக்கும் அவர் என்கிட்ட காட்டுன ஆதிக்கம், என் அறியாமையில, என் தவிப்புல நடந்தது.

ஆனா இனிமேல், அவர் என்னைய நெருங்க நான் விட மாட்டேன்.

அவர் உண்மையான முகத்தை நான் பாத்துட்டேன்.

'நீ எவ்ளோ பெரிய ஆளா வேணாலும் இருந்துட்டுப் போ ராஜ்...'

'ஆனா பவித்ரா இனிமேல் உனக்குக் கிடைக்க மாட்டா.'

லிஃப்ட் 'டிங்'னு சத்தம் போட்டு, என்னோட ஃப்ளோர்ல வந்து நின்னுச்சு.

கதவு மெதுவாத் தொறந்துச்சு.

நான் வெளிய கால எடுத்து வெச்சேன்.

என் முகத்துல இப்போ எந்த நடுக்கமும் இல்ல.

என் உடம்புல எந்த பதற்றம் இல்ல.

நான் நிமிர்ந்து, நேரா என் வீட்டை நோக்கி நடந்தேன்.

[yazhiniram]

--------------
Part 250:
--------------

நான் விறுவிறுனு நடந்து, என் வீட்டு வாசலை நோக்கி வந்தேன்.

வீட்டுக்குள்ள வந்தததும், என் வீட்டுக்குள்ள இருந்து வந்த பேன் காத்து என் முகத்துல பட்டுச்சு..

எவ்ளோ பிரச்சனைகள் நடந்தாலும், என் வீடு எனக்கு எப்பவுமே ஒரு பாதுகாப்பான இடம்.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக்கிட்டே, வீட்டுக்குள்ள காலெடுத்து வெச்சேன்.

நான் நேரா வந்து, சோஃபாவுல பொத்தனு விழுந்தேன்.

என் உடம்புல அசதி.

ஒரு மலை ஏறிட்டு வந்த மாதிரி, என் கைகால்கள் எல்லாம் லேசா வலிச்சுது.

உடம்புல வலிங்குறதை விட, மனசோட ஸ்ட்ரெஸ் தான் என்னைய டயர்டாக்கி இருந்துச்சு.

நான் சோஃபாவுல தலையைச் சாச்சு, கண்களை மூடினேன்.

ரூம்க்குள்ள ஓடிட்டுருந்த பேன் காத்து, என் முகத்துலயும், என் கழுத்துலயும் பட்டுச்சு.

அந்தக் காத்து படும்போது தான், எனக்கு எவ்ளோ வேர்த்திருக்குங்குறதே எனக்குப் புரிஞ்சுது.

என் நெத்தி ஓரத்துல இருந்த முடி எல்லாம் வேர்வையில ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் வேர்வையைத் துடைச்சுக்கிட்டேன்.

கண்களைத் திறந்து, கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

மணி கரெக்டா பதினொன்னேகால்.

'பதினொன்னேகால் ஆயிடுச்சா?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு விரக்தி வந்துச்சு.

'காலைல எட்டு மணிக்கு ஆரம்பிச்சது... கிட்டத்தட்ட மூணு மணி நேரமா என் உசுரு எவ்ளோ பாடுபட்டுருச்சு?'

வெறும் ஒரு அல்வா... அதுவும் அது சும்மா பேச்சுக்கு சொன்னது.

எவனோ ஒருத்தன், என்னை தூண்டிவிட்டுட்டு, என்னை போக பொருளா நெனச்சு யூஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணுன ஆளு... 

அவனுக்காகப் போய் என் டைம், என் எனர்ஜி, என் நிம்மதி எல்லாத்தையும் போட்டு நான் காலைல இருந்து எவ்ளோ பெரிய போராட்டம் பண்ணிருக்கேன்?




இத நெனைக்கும்போதே எனக்கு என் மேல அவ்ளோ கோபம் வந்துச்சு.

அதே சமயம், இந்த ஒட்டுமொத்தப் பிரச்சனைக்கும் காரணமான ரெண்டு பேர் முகமும் என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.

ஒண்ணு, ஏதோ முக்கியமான அசைன்மென்ட் குடுக்குற மாதிரி, 'மறக்காம அல்வாவக் குடுத்துடு பவி'னு சொல்லிட்டுப் போன என் புருஷன்.

இன்னொண்ணு... ஓவராப் பில்டப் பண்ணி, வேலுவ அனுப்பி வெச்சு என் மானத்தையே கப்பல் ஏத்தப் பாத்த பிரகாஷ்.

ராஜ் மேல இருந்த கோபம் கொஞ்சம் குறைஞ்சிருச்சு, ஏன்னா இனிமேல் அந்த ஆள, அவாய்ட் பண்ணப்போறாங்கறது எனக்கு புரிஞ்சுடுச்சு.

ஆனா பிரகாஷ் மேல இருந்த கோபம்... அது இப்போ எனக்குள்ள ஒரு நெருப்பா எரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் சோஃபாவுல சாஞ்சிருந்தவ, டக்குனு நிமிர்ந்து உக்காந்தேன்.

'இவன இன்னைக்குச் சும்மா விடக் கூடாது.'

'அன்பா பேசுறோம், எடம் குடுக்குறோம்னு இவன் ரொம்பத் தான் ஆட்டம் போடுறான்.'

'எனக்காக ஹெல்ப் பண்றது தப்பில்ல... ஆனா அதுக்காக மூணாவதா இன்னொரு ஆளை, என் வீட்டுக்கு அனுப்பி வெச்சு, என்னைய எவ்ளோ பெரிய தர்மசங்கடத்துல மாட்டி விட்டான்?'

'அவர் என் உடம்பப் பாத்த அந்தப் பார்வை... அதுக்கு முழு காரணமும் இவன் தானே?'

நான் பிரகாஷைத் திட்டணும்னு மனசுக்குள்ள வார்த்தைகளை அடுக்கி வெச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'உனக்கு என்னடா அவ்ளோ அவசரம்?'

'உன்னால வர முடியலனா, நான்தான் வரேன்னு சொன்னன்ல?'

'அதை விட்டுட்டு, அந்தத் ஆள்கிட்ட போய், 'மேடம் எனக்காக வெயிட் பண்ணுவாங்க, சீக்கிரம் போங்க'னு கெஞ்சிருக்கான்.'

'இதக் கேட்டு அந்த ஆளு எங்கிட்ட வந்து என்னென்னமோ பேசிட்டுப் போறாரு.'

'நான் ஓவர் திங்க் பண்றேனா, இல்ல நிஜமாவே அந்த ஆளு என்னையச் சந்தேகப்படுறாரானு எனக்கு இன்னமும் ஒரு தெளிவு இல்லாமத் தவிச்சிட்டு இருக்கேன்.'

'இதுக்கெல்லாம் காரணம் நீ தான் பிரகாஷ்.'

நான் கோபத்துல என் பற்களைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

'இப்போவே அவனுக்கு கால் பண்ணி, அவனை நல்லா நாலு வார்த்தை கேக்கணும்'னு என் கை மொபைலைத் தேடுச்சு.

நான் சோஃபாவுல பக்கத்துல கிடந்த என் போனை எடுக்கப் போனேன்.

கரெக்டா அதே செகண்ட்...

என் போன் வைப்ரேட் ஆக ஆரம்பிச்சுது.

நான் போனை எடுத்து ஸ்க்ரீனைப் பாத்தேன்.

'பிரகாஷ் காலிங்...'

ஸ்க்ரீன்ல அவன் பேரைப் பாத்ததும், எனக்குள்ள இருந்த கோபம் ரெட்டிப்பாச்சு.

'நல்ல நேரத்துல தான்டா கால் பண்ற... இரு உனக்கு இருக்கு இன்னைக்கு கச்சேரி.'

அவனக் கன்னாபின்னானு திட்டுறதுக்காக நான் என்னையத் தயார் பண்ணிக்கிட்டேன்.

போனை ஸ்வைப் பண்ணி அட்டென்ட் பண்ணேன்.

காதுல வெச்ச அடுத்த செகண்ட்...

"ஏய் பிரகாஷ்... என்ன நெனச்சுட்டு இருக்க"னு நான் கத்த ஆரம்பிச்சேன்.

ஆனா... நான் அத சொல்லி முடிக்கிறதுக்குள்ள, மறுமுனையில அவன் குரல் கேட்டுச்சு.

"பவி..."

அந்த ஒரு வார்த்தை தான்.

ஆனா அவன் சொன்ன அந்த விதம்...

இப்போல்லாம் அவன் எங்கிட்ட பேசும்போது ஒரு ஆசை இருக்கும், இல்லனா என்னையப் பாக்கணும்ங்குற ஒரு தவிப்பு இருக்கும்.

ஆனா இப்போ அவன் சொன்ன அந்த 'பவி'ங்குற வார்த்தையில...

அது எதுவுமே இல்ல.

சீரியஸா, அதிர்ச்சியில இருக்குற மாதிரி, மெதுவான ஒரு குரல்ல அவன் கூப்பிட்டான்.

அவன் குரல்ல இருந்த பதற்றம், எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் கத்தப் போன வார்த்தைகள் எல்லாம் அப்படியே நின்னு போச்சு.

"எ... என்ன பிரகாஷ்? என்ன ஆச்சு?"

நான் என் கோபத்தை மறந்துட்டு, குழப்பமாக் கேட்டேன்.

மறுமுனையில ஒரு ரெண்டு செகண்ட் பெரிய அமைதி.

"பவி..."

அவன் மறுபடியும் கூப்பிட்டான்.

"மேல... உன் வீட்ல... அவரு வரும்போது என்ன நடந்துச்சு?"

அவன் டைரக்ட்டா அத கேட்டான்.

அவன் இப்படிக் கேட்டதும், எனக்கு ஒரு நிமிஷம் ஒண்ணுமே புரியல.

'வேலு வரும்போது என்ன நடந்துச்சுனா... இவன் எதுக்கு இப்போ இதக் கேக்குறான்?'

'ஒருவேளை ஆளு கீழ போய் எதாச்சும் சொல்லிட்டாரா?'

என் மனசுக்குள்ள மறுபடியும் ஒரு சின்னப் பயம் எட்டிப் பாத்துச்சு.

"என்ன நடந்துச்சுனு கேக்குறியா? நீ பண்ணுன காரியத்தால நான் என்ன பாடுபட்டேன்னு உனக்குத் தெரியுமா?"னு சொல்லணும்னு தோணுச்சு.

நான் மறுபடியும் கோபத்தைக் கொண்டு வர ட்ரை பண்ணேன்.

"அவரு வந்து பார்சலைக் குடுத்துட்டு, என்னென்னவோ தேவையில்லாமப் பேசிட்டு இருந்தாரு..."

"எனக்கு டென்ஷனா இருந்துச்சு பிரகாஷ்... நீ எதுக்கு அவர அனுப்புன?"

நான் அவனைக் குற்றஞ்சாட்டுற மாதிரி கேட்டேன்.

"பவி... நான் கேக்குறதுக்குப் பதில் சொல்லு."

அவன் என் கோபத்தைப் பத்தி இப்போ கவலைப்படுற மாதிரியே தெரியல.

"அவரு உங்கிட்ட என்ன பேசுனாரு? ஏதாது தேவை இல்லாம பேசுனாரா?"

அவன் இப்படிக் கேக்கும்போது, ஏதோ ஒன்னு இருக்குனு எனக்கு தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

நான் கொஞ்சம் நிதானமானேன்.

"இல்ல பிரகாஷ்..."

நான் நடந்ததை யோசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னேன்.

"பார்சல் குடுத்தாரு... நான் தண்ணி குடுத்தேன்."

"தண்ணி குடிச்சுக்கிட்டே ஏதோ நீ ரொம்ப அர்ஜென்ட்னு சொல்லி அனுப்புனதப் பத்திப் பேசுனாரு."

"அப்புறம்... அப்புறம் நீங்க ரெண்டு பேரும் டியூட்டில பேசிப்பீங்களே, அதப் பத்தி எல்லாம் தான் பேசுனாரு."

நான் வேலு என்னைய வெறித்துப் பாத்தத, இல்ல அவர் கடைசியா சொன்ன 'ரகசியமா வெச்சுப்பேன்'ங்குற வார்த்தைகளையோ இவன்கிட்ட சொல்ல விரும்பல.

"வேற எதுவும் பெருசா நடக்கல பிரகாஷ்... ஆனா அவர் ரொம்ப நேரம் நின்னு பேசிட்டு இருந்தது எனக்குப் பிடிக்கல, அவ்ளோதான்."

நான் விஷயத்தைச் சுருக்கமா முடிச்சேன்.

"பவி..."

அவன் குரல் ஒரு மாதிரி தொண்டைக்குள்ள இருந்து வந்துச்சு.

"என்ன பிரகாஷ்? என்ன ஆச்சு?" நான் அக்கறையோட கேட்டேன்.

"வேலு உங்கிட்ட பார்சல் குடுத்துட்டு, நேரா என்னை பாக்கதான் வந்தாரு..."

அவன் பேச ஆரம்பிச்சான்.

"ப்ளம்பிங் வேலை முடிஞ்சு, செக்ரட்டரி போனதுக்கு அப்புறம்..."

"நான் மோட்டார் ரூம் கிட்ட தனியா நின்னுட்டு இருந்தேன்."

"நேரா எங்கிட்ட வந்தாரு."

அவன் ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனான்.

"வந்து... என்னை ஒரு மாதிரி பாத்தாரு பவி."னு சொன்னான்.

"என்ன சொன்னாரு?" நான் கேட்டேன்.

"அவரு எங்கிட்ட வந்த உடனே, 'பார்சல மேடம்கிட்ட குடுத்துட்டேன்ப்பா'னு சொன்னாரு."

"நான் சந்தோஷமா, 'தேங்க்ஸ் அண்ணா'னு சொன்னேன்."

"ஆனா அவரு உடனே போகல... என் பக்கத்துல வந்து நின்னுட்டு..."

பிரகாஷ் வார்த்தைகளை முழுங்கிக்கிட்டே பேசுனான்.

"என்ன கேட்டாரு பிரகாஷ்? சொல்லு..." எனக்கு பொறுமை போச்சு.

"தம்பி... எனக்கொரு உண்மை தெரியணும்னு கேட்டாரு பவி."

"நான் என்னனு கேட்டேன்..."

"உனக்கும்... அந்த 7த் புளோர் பவித்ரா மேடம்க்கும்... அப்படி என்னப்பா பழக்கம்?"

பிரகாஷ் சொன்னதும்...

என் கை லேசா நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

'உனக்கும் பவித்ரா மேடம்க்கும் என்ன பழக்கம்?'

இந்தக் கேள்விய வேலு பிரகாஷ்கிட்ட கேட்டாரா?

அந்த வயசான ஆளு, நான் நெனச்சத விட ரொம்ப ஷார்ப்பா இருந்துருக்காரு.

"பிர... பிரகாஷ்... என்ன சொல்ற?"னு கேட்டேன்.

என் குரல் எனக்குள்ள வெளிய வர மாட்டிங்குச்சு. தொண்டை அவ்ளோ வறண்டு போச்சு.

"ஆமா பவி... அவரு அப்படிதான் கேட்டாரு."

பிரகாஷ் குரல்லயும் பதட்டம் தெரிஞ்சுது.

"நான் பதறிப் போய், 'என்ன அண்ணா கேக்குறீங்க? எனக்கு புரியல?'னு சமாளிக்கப் பாத்தேன்."

"ஆனா அவரு என்னைய விடல பவி."

"அவரு தெளிவா, 'எங்கிட்ட பொய் சொல்லாதப்பா'னு சொன்னாரு."

"மேடம், எதுக்கு உன்னைப் பர்சனலா கூப்பிட்டு அல்வா வாங்கிட்டு வரச் சொல்லணும்?"

"இங்க டெலிவரி பண்றதுக்கு என்னென்னமோ வழி இருக்கு... அதெல்லாம் விட்டுட்டு, உன்கிட்ட எதுக்கு ஹெல்ப் கேக்கணும்?"

"அதுவும், நீ எதுக்கு அவங்களுக்காக அந்த பதறு பதறுற?"

"செக்ரட்டரி உனக்கு வேல சொன்னதுக்கு அப்புறமும், வண்டிய எடுத்துட்டு ஓடிப்போய் அல்வா வாங்கிட்டு வர்ற அளவுக்கு... உனக்கு அவங்க மேல என்ன அவ்ளோ பெரிய விசுவாசம்?"

"இந்த பில்டிங்ல வேற யார் கூப்பிட்டாலும் நீ இப்படிப் பதறி நான் பாத்ததே இல்லையேப்பா..."

பிரகாஷ், வேலு கேட்ட ஒவ்வொரு கேள்வியையும் எங்கிட்ட அப்படியே ஒப்பிச்சான்.

அந்த வேலு, நான் பயந்த மாதிரி என் டிரஸ்ஸ பாத்து மட்டும் என்னைய எடை போடல.

அவர் பிரகாஷோட நடவடிக்கைகள வெச்சு, லாஜிக்கா, கரெக்ட்டா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஏதோ இருக்குனு கண்டுபிடிச்சுட்டாரு.

"அவரு இப்படிக் கேட்டதும்... எனக்குக் கை கால்லாம் ஓடல பவி."

"நான் என்ன சொல்றதுன்னே தெரியாம முழிச்சேன்."

"நான் ஏதோ 'அவங்க எப்பவும் நல்லா பேசுவாங்க அண்ணா, அதான் ஹெல்ப் பண்ணேன்'னு ஏதோ உளறுனேன்."

"ஆனா அவரு அத நம்புன மாதிரித் தெரியல."

"அவரு என் தோள்ல கையப் போட்டு..."

"தம்பி... நீ என்ன மறைச்சாலும் எனக்குப் புரியுது."

"ஆனா ஒண்ணு மட்டும் ஞாபகம் வெச்சுக்கோ... இது பெரிய இடம்."

"அவங்க ஒரு ஓனர், நீ ஒரு வேலைக்காரன்."

"அதனால, உன் லிமிட் என்னனு தெரிஞ்சு நடந்துக்கோ... மீறுனா உனக்குத் தான் ஆபத்து."

"இப்படிச் சொல்லிட்டு, என்னைய ஒரு மாதிரிப் பாத்துட்டு அவர் பாட்டுக்கு கேபின் பக்கம் போயிட்டாரு பவி."

பிரகாஷ் பேசி முடிச்சான்.

என் காதுக்குள்ள 'உன் லிமிட் என்னனு தெரிஞ்சு நடந்துக்கோ'ங்குற வார்த்தை மட்டும் ரீங்காரமிட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

இவ்ளோ நேரம் பிரகாஷ் மேல எனக்கு இருந்த கோபம்... எரிச்சல்...

நான் அவனத் திட்டணும்னு நெனச்சு வெச்சிருந்த அந்த வார்த்தைகள்...

எல்லாமே எங்கயோ மாயமா மறைஞ்சு போச்சு.

அப்படியே அமைதியா யோசிச்சுட்டு உக்காந்துட்டேன்.

மறுமுனையில பிரகாஷ் ஹலோ... ஹலோ...னு கூப்பிட்டான்.

"பவி... என்னாச்சு? லைன்ல இருக்கியா?" னு கேட்டான்.

"இருக்கேன்..." என் குரல் எனக்கே புதுசா கேட்டுச்சு.

"பவி, ஒண்ணுமில்ல... அவரு சும்மா எதோ சந்தேகத்துல கேட்டுருப்பாரு..."

அவன் என்னையச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

ஆனா என் மூளை இப்போ வேற ஒரு கோணத்துல, வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுருந்துச்சு.

"பிரகாஷ்..." நான் நிதானமா, அவன கூப்பிட்டேன்.

"சொல்லு பவி..."

"நான் இப்போ உன்கிட்ட ஒரு கேள்வி கேப்பேன்... எனக்கு உண்மையை மட்டும் சொல்லணும்."னு கேட்டேன்.

"நான் என்னடி உன்கிட்ட பொய் சொல்லப் போறேன்? நீ கேளு..." அவன் சொன்னான்.

"நீ வேலுகிட்ட அந்தப் பார்சலைக் குடுக்கும்போது..."

நான் லேசா இழுத்தேன்.

"அந்தக் கவர்க்குள்ள என்ன இருக்குனு அவர்கிட்ட சொன்னியா?"

நான் ஜாக்கிரதையாக் கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... நான் சொல்லல." அவன் உடனே மறுத்தான்.

"நிஜமாவா?"

"ஆமா பவி... நான் தான் முன்னாடியே உன்கிட்ட சொன்னேன்ல."

"மேடம்க்கு ஒரு அர்ஜென்ட் பார்சல், இதக் கொண்டு போய்க் குடுத்துட்டு வாங்கனு மட்டும் தான் சொன்னேன்."

அவன் தெளிவாச் சொன்னான்.

நான் ஒரு செகண்ட் அமைதியானேன்.

என் மனசுக்குள்ள அந்த 'அல்வா'ங்குற வார்த்தை ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

"பிரகாஷ், நல்லா யோசிச்சுப் பாரு..."

"நீ ஏதாச்சும் பதற்றத்துல, அவருக்கிட்ட பேசும்போது 'அல்வா'ங்குற வார்த்தையை யூஸ் பண்ணியா?"

நான் இந்தக் கேள்வியை ரொம்ப அழுத்தமாக் கேட்டேன்.

"அல்வாவா?" அவன் ஆச்சரியமாக் கேட்டான்.

"ஆமா, மேடம்க்கு அல்வா ரொம்ப முக்கியம், இல்லனா அல்வா வாங்கிட்டு வந்துருக்கேன்... இப்படி ஏதாச்சும் ஒரு எடத்துல சொன்னியா?"

நான் அவனைக் குறுக்கு விசாரணை பண்ற மாதிரி கேட்டேன்.

மறுமுனையில அமைதி.

அவன் தான் பேசுனதை ரீவைண்ட் பண்ணிப் பாக்குறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

"இல்ல பவி... நான் ஹல்வானு சொல்லவே இல்ல."

அவன் ஸ்ட்ராங்கா, உறுதியாச் சொன்னான்.

"உனக்குத் தெரியாதா பவி... நான் எந்த விஷயத்தையும் வெளிய காட்டிக்க மாட்டேன்னு?"

"நான், 'அர்ஜென்ட் பார்சல்'னு மட்டும்னு தான் சொன்னேன்."

"அவரு உள்ள என்ன இருக்குனு கேக்கவே இல்ல, நானும் அதப் பத்தி ஒண்ணுமே சொல்லல."

அவன் எக்ஸ்பிளைன் பண்ணப் பண்ண, எனக்குள்ள என்னவோ மாதிரி இருந்துச்சு.

"நீ நிஜமாவே 'அல்வா'னு சொல்லலயா?" நான் மறுபடியும் ஒரு தடவை கன்ஃபார்ம் பண்ணேன்.

"இல்ல பவி... இதுல நான் ஏன் பொய் சொல்லப் போறேன்?"

"நான் வாய் திறந்து ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லல."

அவன் உறுதியாச் சொன்னான்.

நான் பதிலேதும் சொல்லாம, அப்படியே உக்காந்திருந்தேன்.

"பவி... பவி... என்னாச்சு? ஏன் இப்போ அதக் கேக்குற?"

பிரகாஷ் மறுபடியும் மறுபடியும் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தான்.

ஆனா என் காதுல அவன் குரல் விழவே இல்ல.

எனக்குள்ள இப்போ ஒரு சுழல் அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே என் கண்களை மூடினேன்.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி, என் வீட்டு வாசல்ல நடந்த அந்தச் சம்பவங்கள், அப்படியே ஒரு சினிமா மாதிரி என் கண்ணு முன்னாடி ஓட ஆரம்பிச்சுது.

ஒவ்வொரு ஃப்ரேமா, ஒவ்வொரு விநாடியா நான் அதைப் பிரிச்சுப் பாக்க ஆரம்பிச்சேன்.

காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டு, நான் கதவைத் தொறக்குறேன்.

வேலு வெளிய நிக்கிறாரு.

அவர் கையில பார்சலை நீட்டுறாரு.

அப்போ அவர் முகம் வெள்ளந்தியா, ஒரு சாதாரண செக்யூரிட்டி மாதிரித் தான் இருக்கு.

ஆனா... அவர் என் உடம்பைப் பாக்குறாரு.

நான் எப்படி நின்னுக்கிட்டு இருக்கேன்?

ஒரு மெல்லிய, ட்ரான்ஸ்பரண்டான வெளிர் நீல நிற புடவை.

டீப் நெக் வெச்ச பிளவுஸ்.

பாதி தெரியுற முலைகள், இறக்கிக் கட்டியிருக்கற இடுப்பு, அப்பட்டமாத் தெரியுற தொப்புள்.

ஒரு அர்ஜென்ட் பார்சலை வாங்குறதுக்காக கதவைத் தொறக்குறவங்க... இப்படித் தான் ரெடியாகி நிப்பாளா?

அதுவும், பகல் பதினோரு மணிக்கு, வீட்ல புருஷன் இல்லாதப்போ?

வேலுவோட கண்கள், இதை நோட் பண்ணுன அந்த நிமிஷம் எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

அவர் கண்ணுல இருந்த ஆச்சரியம்... அது வெறும் பார்வை மட்டும் கிடையாது.

அது ஒரு சந்தேகத்தோட ஆரம்பம்.

அடுத்து, அவர் என்னைய உத்துப் பாக்கும்போது, நான் எப்படி ரியாக்ட் பண்ணேன்?

நான் பயந்தேன். நான் நெர்வஸ் ஆனேன்.

'சீக்கிரம் போயிடுங்க, சீக்கிரம் போயிடுங்க'னு என் முகம் பதற்றத்தைக் காட்டுச்சு.

நான் என் முந்தானையை இழுத்து என் நெஞ்சை மறைக்கப் பாத்தேன்.

என் குற்ற உணர்ச்சியை, நான் மாட்டிக்கிட்டோம்ங்குற பயத்தை, நான் என் பாடி லாங்குவேஜ் மூலமாவே அவருக்கு காட்டிக்கொடுத்துட்டேன்.

இது ரெண்டாவது தப்பு.

அடுத்து... நான் அவரை உள்ள கூப்பிட்டுத் தண்ணி குடுத்தேன்.

அவர் தண்ணி குடிக்கும்போது, எங்கிட்ட பிரகாஷைப் பத்திப் பேசுனாரு.

'பிரகாஷ் ரொம்ப நல்ல பையன் மேடம்... எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட ஷேர் பண்ணுவான்.'

அவர் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போது, அவர் என் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவர் என்னையப் பயமுறுத்துறதுக்காகவே, அந்த வார்த்தைகளை அழுத்தமாச் சொன்னாரு.

அதைக்கேட்டு நான் எப்படித் துடிச்சேன்? என் முகம் வெளிறிப் போச்சு?

நான் எப்படித் திக்கித் திணறி அவர்கிட்ட இருந்து உண்மையை வாங்க ட்ரை பண்ணேன்?

இதை எல்லாமே அவர் கூர்மையா கவனிச்சுருக்காரு.

அவர் ஒரு கேம் ஆடியிருக்காரு.

எதுவுமே தெரியாம, இருட்டுல ஒரு கல்லை எறிஞ்சு பாத்துருக்காரு.

நான் அந்த கல்லுல நானே மாட்டிக்கிட்டேன்.

இதைவிடப் பெரிய விஷயம்... அந்த 'அல்வா'.

நான் போன்ல பிரகாஷ்கிட்ட கேட்டப்போ, பிரகாஷ் 'அல்வா'னு சொல்லலனு சத்தியம் பண்றான்.

அப்படின்னா, வேலுகிட்ட அது எப்படிப் போச்சு?

அவர் எனக்குத் தண்ணி குடிச்சுட்டுப் பேசும்போது...

"பிரகாஷ் தம்பி தான் மேடம்... மேடம்க்கு அல்வா ரொம்ப அர்ஜென்ட், உடனே குடுத்துட்டு வாங்கனு சொன்னான்."

வேலு இப்படித் தான் எங்கிட்ட சொன்னாரு.

அதுக்கு நான் என்ன பதில் சொன்னேன்?

"ஓ... அப்படியா? ஆமா, நான்தான் அந்த செக்யூரிட்டிகிட்ட கொஞ்சம் இந்த அல்வா வாங்கிட்டு வர முடியுமானு கேட்டேன்."

நான் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்தனத்தைப் பண்ணியிருக்கேன்னு இப்போ தான் எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

அவர், கவர் லேசா இருந்ததால, உள்ள ஸ்வீட் பாக்ஸ் மாதிரி, கலர்ஃபுல்லா இருந்தத அவர் பாத்துருக்கலாம்.

அதை வெச்சுக்கிட்டு, அவரா 'அல்வா'ங்குற வார்த்தையை ஒரு தூண்டில் மாதிரி என் முன்னாடி வீசியிருக்காரு.

நானே என் வாயால, "ஆமா, நான்தான் அல்வா கேட்டேன்"னு ஒத்துக்குக்கிட்டேன்.

அதுமட்டுமில்லாம, அவர், "பிரகாஷ் தம்பி எதோ புதுசா, இப்பதான் கடைல இருந்து சூடா வாங்கிட்டு வந்தேன்னு சொன்னான்"னு சொன்னாரு.

அதுக்கு நான், "கண்டிப்பா நல்லாத் தான் இருக்கும்"னு பதில் சொன்னேன்.

எனக்குள்ள இப்போ ஒவ்வொரு பீஸா வந்து கரெக்ட்டா உக்காந்துச்சு.

எல்லாமே தெளிவாப் புரிய ஆரம்பிச்சுது.

வேலுவுக்கு... எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல என்ன நடக்குதுனு ஒண்ணுமே தெரியாது.

பிரகாஷ் அவர்கிட்ட ஒண்ணயும் ஷேர் பண்ணல.

அவர் எதையும் பாக்கல, எதையும் கேக்கல.

ஆனா... அவர் அவரா, எல்லாத்தையும் பெர்ஃபெக்ட்டாக் கண்டுபிடிச்சுட்டாரு.

எப்படி?

முதல்ல, பிரகாஷோட பாடி லாங்குவேஜ்.

ஒரு வாட்ச்மேன், ஒரு அப்பார்ட்மெண்ட் ஓனருக்காக, 'மேடம் வெயிட் பண்ணுவாங்க, ப்ளீஸ் தாத்தா, உடனே குடுத்துட்டு வாங்க'னு பதறுறான்.

செக்ரட்டரி சொன்னதுக்கு அப்புறமும், வண்டியை எடுத்துட்டுப் போய் ஏதோ ஒண்ணை அர்ஜென்டா வாங்கிட்டு வர்றான்.

இந்த விசுவாசம், ஒரு வயசான ஆளுக்கு கண்டிப்பாச் சந்தேகத்தைக் குடுக்கும்.

'ஒரு வேலைக்காரன் எதுக்கு இவ்ளோ துடிக்கிறான்? இதுல ஏதோ இடிக்குதே'னு அவர் யோசிச்சுருக்காரு.

அந்தச் சந்தேகத்தோட தான் அவர் என் வீட்டுக்கு வந்துருக்காரு.

வந்த இடத்துல... என்னைப் பாத்துருக்காரு.

ஒரு வாட்ச்மேன் கொண்டு வர்ற பார்சலை வாங்குறதுக்காக, கவர்ச்சியா, சினிமா நடிகை மாதிரி ரெடியாகி நிக்குறதப் பாத்துருக்காரு.

நான் அவரைப் பாத்துப் பட்ட பதற்றத்தைப் பாத்துருக்காரு.

அவர் பிரகாஷ் பேரைச் சொன்னதும், என் கண்ணுல தெரிஞ்ச பயத்தைப் பாத்துருக்காரு.

'இவங்களுக்குள்ள ஏதோ ஒண்ணு நடக்குது'ங்குறதை அவர் அப்பவே கன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டாரு.

அதுக்கப்புறம், அந்த 'அல்வா' பேச்சு.

நான் பதற்றத்துல உளறுனதை வெச்சு, அவர் தன் சந்தேகத்தை உறுதி பண்ணிக்கிட்டாரு.

'உங்களை எனக்கு நல்லாத் தெரியும் மேடம்'னு அவர் சொன்னது...

'எதை வெளிய சொல்லணும், எதை மனசுக்குள்ள வெச்சுக்கணும்னு எனக்குத் தெரியும்'னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொல்லிட்டுப் போனது...

எல்லாமே, அவர் சொன்ன ஒரு வார்னிங்.

'நீ என்ன பண்றனு எனக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு, ஆனா நான் வெளிய சொல்ல மாட்டேன்'ங்குறத அவர் எங்கிட்ட சொல்லிட்டுப் போயிருக்காரு.

என் உடம்பு சிலிர்த்துப் போச்சு.

'பவி... எவ்ளோ பெரிய முட்டாள் டி நீ.'

'ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட போய், நீயே உன்னைக் காட்டிக் குடுத்துட்டியே.'

'உன் பதற்றம் தான் உன்னைக் காட்டிக் குடுத்துருக்கு.'

'உன் குற்ற உணர்ச்சி தான் உன்னை மாட்டி விட்ருக்கு.'

என் கோபம் அப்படியே ஒரு பயமா, ஒரு அதிர்ச்சியா மாறி நின்னுச்சு.

நான் மறுபடியும் போனை என் காதுல வெச்சேன்.

"பிரகாஷ்..." நான் கூப்பிட்டேன்.

"பிரகாஷ்... நீ போனை வை, நான் அப்புறம் பேசுறேன்."

"பவி... அவரு ஏதாச்சும்..."

"ஒண்ணுமில்ல பிரகாஷ்... அப்புறம் பேசலாம்"

நான் ரொம்பச் சாதாரணமாச் சொல்லிட்டு, போனை கட் பண்ணேன்.

போனை கட் பண்ணிட்டு, அதை என் மடியில வெச்சுக்கிட்டேன்.

அந்த வேலு... எவ்ளோ பெரிய கிரிமினல்னு எனக்கு இப்போதான் உறைச்சது.

அவருக்கு எதுவுமே தெரியாது.

உண்மையிலேயே, எனக்கும் பிரகாஷுக்கும் நடுவுல என்ன நடக்குதுனு அவருக்கு ஒரு துளி கூடத் தெரியாது.

அவர் எதையும் பாக்கல, எதையும் கேக்கல, பிரகாஷ் அவர்கிட்ட எந்த ரகசியத்தையும் உளறல.

ஆனா... அவர் கேம் ஆடியிருக்காரு.

அவர், ஒரே தந்திரத்தை எங்க ரெண்டு பேர் மேலயும் தனித்தனியா யூஸ் பண்ணிருக்காரு.

அவர் என்னையே பேச வெச்சு, என்னையே மாட்டி விட்டுட்டாரு.

அவர் என்னைய அணுஅணுவா எடை போட்டுருக்காரு.

இதுலாம் எனக்கு புரிய புரிய...

எனக்குள்ள ஒரு ரிலீஃப் வந்துச்சு.

ஆமா, ஒரு நிம்மதி.

ஏன்னா, பிரகாஷ் எதையும் உளறல.

அந்த ஆளுக்கு எதுவும் தெரியாது.

அவருக்கு இருக்குறது வெறும் சந்தேகம் மட்டும் தான்.

அந்தச் சந்தேகத்தை வெச்சுக்கிட்டு அவரால ஒண்ணுமே பண்ண முடியாது.

நான் பயப்பட வேண்டிய அவசியமே இப்போ இல்ல.

நான் சோஃபாவுல சாஞ்சு, கொஞ்சம் லைட்டா கண்ணை மூடினேன்.

எவ்ளோ சந்தோஷமா, ரிலாக்ஸா இருந்திருக்க வேண்டிய நாள் இது.

ஒரு நல்ல மூட்ல இருந்தேன்.

ஆனா, இந்த ஒரு அல்வா பாக்ஸ்...

அதுக்காக நான் பிரகாஷை அனுப்புனது...

அவன் வேலுவ அனுப்புனது...

அந்த ஆளு என் வீட்டுக்கு வந்து ஒரு கேம் ஆடியது...

அங்க ராஜோட வீட்ல, ராஜ் நடந்துகிட்டு விதம்...

நான் எல்லாத்தையுமே வெறுத்தது... 

எல்லாமே என்னோட ஓவர் திங்கிங்.

என்னோட குற்ற உணர்ச்சி என்னையப் படுத்துன பாடு இது.

'குற்றம் உள்ள நெஞ்சு குறுகுறுக்கும்'னு சும்மாவா சொன்னாங்க?

நான் தப்பு பண்ணிருக்கேங்குற உணர்வு தான், என்னைய ஒரு வாட்ச்மேன் முன்னாடி இவ்ளோ பம்ம வெச்சுருச்சு.

அந்த வேலு, எவ்ளோ அழகா ஒரு செஸ் கேம் ஆடிட்டுப் போயிருக்காரு.

அதே சமயம் ராஜோட, சுய உருவம், எனக்கு புரிஞ்சுடுச்சி.

அதனால. என் மனசுக்குள்ள இப்போ கோபமோ, பயமோ இல்ல.

வெறும் ஒரு சலிப்பு தான் இருந்துச்சு, இந்த மாதிரி ஆளுகளுக்கெல்லாம், நான் பயப்படணுமான்னு.

[yazhiniram]

--------------
Part 251:
--------------

சலிப்புலயும், மன உளைச்சல்லயும், நான் அப்படியே சோஃபாவுல சாஞ்சபடியே தூங்கிட்டேன்.

எவ்ளோ நேரம் தூங்குனேன்னு எனக்கே தெரியல.

என் உடம்புல இருந்த மொத்த ஸ்ட்ரெஸ்ஸும், என்னைய ஒரு ஆழமான தூக்கத்துக்குள்ள கொண்டு போயிடுச்சு.

பேன் ஓடுற காத்து என் உடம்புல பட்டு, லேசாக் குளிருற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்தேன்.

கண்கள் லேசா எரிஞ்சுது.

ரூம்க்குள்ள கொஞ்சம் இருட்டா இருந்துச்சு.

ஜன்னல் வழியா வந்த வெயில் குறைஞ்சு, சாயங்காலம் ஆகுற நேரம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் சோஃபாவுல இருந்து லேசா நிமிர்ந்து உக்காந்தேன்.

என் தலைமுடி எல்லாம் கலைஞ்சு, முகத்துல விழுந்துருந்துச்சு.

கையை வெச்சு முடியை ஒதுக்கிக்கிட்டு, கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

டைம் கரெக்டா நாலு மணியைத் தாண்டி இருந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... நாலு மணி ஆயிடுச்சா?'னு சின்ன அதிர்ச்சி.

காலைல நடந்த விஷயம்தான், என்னைய இவ்ளோ நேரம் தூங்க வெச்சுருச்சு.

நான் மெதுவா என் கைகளை நீட்டி முறிச்சுக்கிட்டேன்.

பக்கத்துல கிடந்த என் மொபைலை எடுத்தேன்.

ஸ்க்ரீனை ஆன் பண்ணிப் பாத்தேன்.

லாக் ஸ்க்ரீன்ல வரிசையா நோட்டிஃபிகேஷன்ஸ்.

எல்லாமே வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் தான்.

வேற யாரு, அது பிரகாஷ் தான்.

நான் லாக் ஓபன் பண்ணி, வாட்ஸ்அப்க்குள்ள போனேன்.

நான் நெனச்ச மாதிரியே, பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து ஒரு ஏழு எட்டு மெசேஜ் வந்திருந்துச்சு.

'பவி... என்னாச்சு?'

'ஏன் கட் பண்ணிட்ட?'

'வேலு வேற என்ன சொன்னாரு?'

'ப்ளீஸ், ஒரு மெசேஜ் பண்ணு.'

இப்படி வரிசையா அவன் பதற்றத்துல அனுப்புன மெசேஜ்கள்.

அவன் மேல ஒரு லேசான பரிதாபம் தான் வந்துச்சு.

'பாவம்... அவனுக்கு ஒண்ணுமே தெரியல. அந்த ஆளு அவனையும் குழப்பி விட்ருக்கான்.'

ஆனா, இப்போதைக்கு அவன்கிட்ட எல்லாத்தையும் விளக்கமாப் பேசி, மறுபடியும் அந்த டாபிக்கை ஆரம்பிக்க எனக்குத் துளியும் இஷ்டம் இல்ல.

அப்படி ஆரம்பிச்சா, அது மறுபடியும் பெரிய டிஸ்கஷன் ஆகி, என் நிம்மதியைக் கெடுத்துரும்.

அதனால, சிம்பிளா, அவனை இப்போதைக்கு கட் ஆஃப் பண்ண முடிவு பண்ணேன்.

நான் ரிப்ளை பாக்ஸ்ல டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

'ஒண்ணுமில்ல பிரகாஷ்...'

'நான் தூங்கிட்டேன்.'

'வேற ஒண்ணுமில்ல.'

இப்படி ஷார்ட்டா, எந்த வித எமோஷனும் இல்லாம சென்ட் பண்ணேன்.

அவன் உடனே பாத்ததும் வந்து மெசேஜ் பண்ணுவான்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவன் ஏதாச்சும் கேக்குறதுக்கு முன்னாடி, நான் போனை லாக் பண்ணி வெச்சுட்டேன்.

'இப்போதைக்கு உன் தொல்லை வேண்டாம் பிரகாஷ்'னு மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டேன்.

சோஃபாவுல இருந்து மெதுவா எந்திரிச்சேன்.

நான் போட்டுருந்த புடவை தூங்குனதால கசங்கிப் போயிருந்துச்சு.

நான் நேராப் பெட்ரூம்க்குப் போனேன்.

அந்தப் புடவையை அவுத்து எறிஞ்சேன்.

உள்ள போட்டுருந்த பிரா, பேண்ட்டியையும் கழட்டி போட்டேன்.

என் உடம்புக்கு இப்போ ஒரு ஃப்ரீடம் தேவையா இருந்துச்சு.

பாத்ரூம்க்குள்ள போய், முகத்தை நல்லா சோப்புப் போட்டுக் கழுவினேன்.

தண்ணியில முகம் நனைஞ்சதும், கொஞ்சம் பிரெஷ்ஷா ஃபீல் பண்ணேன்.

வெளிய வந்து, என் நைட் பாண்ட், ட்ஷிர்ட் எடுத்து போட்டுகிட்டேன்.

உள்ள எதுவும் போடாம, வெறும் நைட் ட்ரேஸ்ல இருக்கும்போது, என் உடம்புல இருந்த இறுக்கம் எல்லாம் மொத்தமாப் போயிடுச்சு.

'அப்பாடா...'னு ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டுக்கிட்டேன்.

தலைமுடியை நல்லா வாரி, ஒரு கிளிப் போட்டுக் கொண்டை கட்டிக்கிட்டேன்.

நேரா கிச்சனுக்குப் போனேன்.

மணி அஞ்சாகப் போகுது.

இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கார்த்திக் ஆபிஸ்ல இருந்து வந்துடுவாரு.

அவருக்கு நைட் டின்னர் ரெடி பண்ணனும்.

சப்பாத்தியும், தக்காளி தொக்கும் பண்ணலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

இந்த வீட்டு வேலைகள், சமையல்... இதெல்லாம் என் மனச எப்பவுமே கொஞ்சம் அமைதிப்படுத்தும்.

மாவை நல்லா சாஃப்ட்டா பிசைஞ்சு வெச்சுட்டு, வெங்காயம், தக்காளி நறுக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அடுப்பைப் பத்த வெச்சு, கடாயில எண்ணெய் ஊத்தி, கடுகு உளுத்தம் பருப்பு தாளிச்சேன்.

வெங்காயம் வதங்குற அந்த வாசனை, கிச்சன் முழுக்கப் பரவி, ஹாலுக்கும் போச்சு.

வெளிய இருட்ட ஆரம்பிச்சுருச்சு.

நான் ஹால்ல இருக்குற லைட்டை எல்லாம் ஆன் பண்ணி விட்டேன்.

மணி ஆறரை ஆச்சு.

நான் ஹாலுக்கு வந்து, சோஃபாவுல உக்காந்து டிவிய ஆன் பண்ணேன்.

ஏதோ ஒரு மியூசிக் சேனல் வெச்சுட்டு, பாட்டைக் கேட்டுக்கிட்டே ரிலாக்ஸா உக்காந்திருந்தேன்.

என் மைண்ட் இப்போ அமைதியா இருந்துச்சு.

கரெக்டா ஏழு மணி இருக்கும்.

'க்ளிக்... க்ளிக்...'

கதவு தொறந்துகிட்டு, கார்த்திக் உள்ள வந்தாரு.

அவர் முகத்துல எப்பவும் போல டயர்ட்னஸ் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"வாங்க கார்த்திக்..." நான் டிவியை மியூட் பண்ணிட்டு எந்திரிச்சேன்.

"ஹ்ம்ம் பவி..." அவர் சொன்னாரு.

அவர் பேக்கைச் சோஃபாவுல வெச்சுட்டு, அப்படியே வந்து தொப்பென்று உக்காந்தாரு.

"காபி ஏதாச்சும் வேணுமா?" நான் கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... காபி வேணாம்."

"நான் முதல்ல சாப்பிட்டுடுறேன்."

அவர் சோஃபாவுல சாஞ்சுக்கிட்டே கேட்டாரு.

"ரெடியா தான் இருக்கு கார்த்திக்."

"நீங்க போய்க் கை கால் முகம் கழுவிட்டு வாங்க."

நான் உடனே கிச்சனை நோக்கிப் போனேன்.

நான் ஸ்டவ்வை ஆன் பண்ணி, தோசைக் கல்லை வெச்சேன்.

பிசைஞ்சு வெச்சுருந்த மாவுல இருந்து சின்னச் சின்ன உருண்டையா எடுத்து, சப்பாத்திக் கட்டையில வெச்சுத் தேய்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

தோசைக் கல்லுல சப்பாத்தியைப் போட்டு, ரெண்டு பக்கமும் லேசா எண்ணெய் விட்டுச் சுட்டு எடுத்தேன்.

அந்தச் சூடான சப்பாத்தி வாசனைக்கு, அவர் முகம் கழுவிட்டு நேரா டைனிங் டேபிளுக்கு வந்து உக்காந்தாரு.

நான் ஒரு பிளேட்ல மூணு சப்பாத்தியும், ஒரு கிண்ணத்துல தக்காளி தொக்கும் வெச்சு, அவர் முன்னாடி கொண்டு போய்க் குடுத்தேன்.

"தேங்க்ஸ் பவி..." அவர் உடனே சாப்பிட ஆரம்பிச்சாரு.

நான் அவருக்கு ஆப்போசிட்ல இருக்குற சேர்ல உக்காந்து, அவர் சாப்பிடுறதப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"நல்லா இருக்கா கார்த்திக்?" நான் கேஷுவலா கேட்டேன்.

"ம்ம்... நல்ல இருக்கு பவி."

அவர் சொன்னாரு.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல அந்த இயல்பான  ரொட்டீன் நடந்துகிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மனசுக்குள்ள நிம்மதியா ஃபீல் பண்ணேன்.

கார்த்திக் தன்னோட ரெண்டாவது சப்பாத்தியப் பிய்ச்சுக்கிட்டே, ஒரு கேள்வியைக் கேட்டாரு.

"அது சரி பவி..."

அவர் கேட்ட உடனே,

'என்ன கேக்கப் போறாரு?'னு என் மனசு படபடனு அடிச்சுக்கிச்சு.

"நேத்திக்கு அல்வா ரெடி பண்ணுனியே..."

அவர் சொன்னதும்... என் உடம்புல கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட செகண்ட், என் மூளை நேரா, இன்னிக்கு நடந்தததுதான் ரிவைண்ட் பண்ணுச்சு.

அல்வாவோட வாசனை, ராஜோட எச்சில், அவர் முத்தம்...

எல்லாமே என் கண் முன்னாடி ஒரு பிளாஷ்பேக் மாதிரி வந்துட்டுப் போச்சு.

"அதை ராஜ் சாருக்குக் குடுத்துட்டியா?"

அவர் கேஷுவலா, சட்னியில சப்பாத்தியத் தொட்டுக்கிட்டே கேட்டாரு.

'அடப்பாவி.., மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டாரா.'

'உன் மேனேஜர் என்னைய அவர் பொண்டாட்டி முன்னாடியே என்ன பண்ணுனாருனு உங்களுக்கு தெரியுமா?'னு மனசுக்குள்ள கத்தணும் போல இருந்துச்சு.

நான் என்ன சொல்றதுனு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் போனேன்."

நான் நிதானமாப் பதில் சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.

"குடுத்துட்டியா? அவரு சாப்பிட்டுப் பாத்துட்டு என்ன சொன்னாரு?"

கார்த்திக் ஆர்வமா, தன் பழைய மேனேஜருக்கு அல்வா குடுத்த சந்தோஷத்துல கேட்டாரு.

அவர் கண்கள்ல ஒரு எதிர்பார்ப்பு.

அதைப் பாக்கும்போது எனக்குக் கோபமா வந்துச்சு.

ஆனா நான் அடக்கிக்கிட்டேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..." நான் லேசா இழுத்தேன்.

"ஏன்? என்ன ஆச்சு?" அவர் சாப்பிடுறத நிறுத்திட்டு என்னைப் பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல இப்போ ஏமாற்றம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"நான் மேல போனேன்... கதவைத் தட்டுனேன்."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, நடந்ததைச் சொல்ற மாதிரி நடிச்சேன்.

"ஆனா ராஜ் இல்ல."

நான் சொன்னேன்.

எனக்கு ராஜ்-அ பத்தி பேச விருப்பம் இல்ல, அதான் அவர் இல்லனு சொல்லலாம்னு நெனச்சேன்.

"வீட்ல இல்லையா? எங்க போயிருக்காரு?"

கார்த்திக் ஆச்சரியமாக் கேட்டாரு.

"அது... ரேணுகா அக்கா தான் கதவைத் தொறந்தாங்க."

நான் சொன்னேன்.

"அவங்ககிட்ட கேட்டப்போ, அவர் ஏதோ மும்பை போயிட்டாருனு சொன்னாங்க."

"மும்பையா? ஓ..." கார்த்திக் ஏமாற்றமாச் சொன்னாரு.

"சரி, திடீர்னு வந்த ட்ரிப்பா இருக்கும்."

அவர் அதை சாதாரணமா எடுத்துக்கிட்டாரு.

'அப்பாடா...'னு என் மனசு லேசா ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

"சரி, அப்புறம் அல்வாவ என்ன பண்ண?"

அவர் மறுபடியும் அந்தத் டாபிக்குக்கே வந்தாரு.

"நான் என்ன பண்றது கார்த்திக்?"

நான் சலிச்சுக்கிற மாதிரி, எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.

"நான் அத ரேணுகா அக்காகிட்ட கொடுத்துட்டேன்?"

"அவங்ககிட்ட, நீங்க தான் கொடுக்க சொன்னீங்கனு சொன்னேன்."

"அவங்க ரொம்பத் தேங்க்ஸ் சொன்னாங்க."

"அந்த ஹல்வாவ அவங்க கையில குடுத்துட்டு..."

"கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு திரும்ப வந்துட்டேன்."னு சொன்னேன்.

நான் சொன்னதக் கேட்டு, கார்த்திக் முகத்துல இருந்த ஏமாற்றம் கொஞ்சம் மாறுச்சு.

'பரவால்ல, அட்லீஸ்ட் ரேணுகா அக்காகிட்ட குடுத்துட்டோமே'ங்குற ஒரு திருப்தி அவர் முகத்துல வந்துச்சு.

"ஓ... சரி சரி."

அவர் சப்பாத்தியத் தொட்டு வாயில வெச்சுக்கிட்டே, தலையாட்டுனாரு.

அவர் அந்த டாபிக்கை அதோட விட்டுட்டாருங்குறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"எனக்கு கொஞ்சம் கொடுக்கறன்னு சொன்ன?"

கார்த்திக் கேட்டாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... நான் கொஞ்சம் எடுத்து கிண்ணத்துல வெச்சுருக்கேன்."

நான் பாசமான, சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகத்துல பெரிய சந்தோஷம்.

"அப்படியா பவி?... சூப்பர்."

"எடுத்துட்டு வா, நான் இப்போவே சாப்பிடுறேன்."

அவர் சப்பாத்தியச் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, கைகழுவப் போனாரு.

நான் உடனே எந்திரிச்சு கிச்சனுக்குப் போனேன்.

காலைல, அந்த அல்வா பாக்ஸ்ல இருந்து கொஞ்சமா எடுத்து, ஒரு எவர்சில்வர் கிண்ணத்துல வெச்சிருந்தேன்ல...

அந்தக் கிண்ணத்தை எடுத்தேன்.

அதைப் பாக்கும்போது எனக்கே சிரிப்பு வந்துச்சு.

நான் அத, நேரா ஹாலுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் கை கழுவிட்டு வந்து சோஃபாவுல உக்காந்தாரு.

நான் அந்த அல்வா கிண்ணத்தை அவர் கையில குடுத்தேன்.

"இந்தாங்க கார்த்திக்... சாப்பிட்டுப் பாத்துட்டு எப்படி இருக்குனு சொல்லுங்க."

நான் அவர் பக்கத்துல உக்காந்துகிட்டு, ஆர்வமாப் பாக்குற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

கார்த்திக் அந்த அல்வாவைப் பாத்தாரு.

நெய் தளதளனு, பாக்கவே அவ்ளோ கலர்ஃபுல்லா இருந்துச்சு.

"பாக்கவே அவ்ளோ டெம்ப்ட்டிங்கா இருக்கே பவி..."

அவர் சொல்லிக்கிட்டே, ஸ்பூன்ல கொஞ்சமா எடுத்து வாயில வெச்சாரு.

அவர் கண்ணை மூடி, அந்த அல்வாவோட டேஸ்ட்டை ரசிச்சுச் சாப்பிட்டாரு.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட் கழிச்சு, அவர் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பாத்தாரு.

அவர் முகத்துல ஆச்சரியம்.

"வாவ்... பவி..."

"அமேஸிங்... நிஜமாவே சொல்றேன், டேஸ்ட் வேற லெவல்ல இருக்கு."

அவர் பெருமையா, சந்தோஷமாச் சொன்னாரு.

"அப்படியா கார்த்திக்? நிஜமாவா நல்லா இருக்கு?"

நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி, வெக்கப்படுற மாதிரி ஒரு ரியாக்‌ஷன் குடுத்தேன்.

"பின்ன... எவ்ளோ சூப்பரா இருக்கு தெரியுமா?"

"கடையில வாங்குற ஒரிஜினல் திருநெல்வேலி அல்வா டேஸ்ட் அப்படியே இருக்கு பவி."

"நெய் கொஞ்சம் கூடத் திகட்டல... ஸ்வீட் அவ்ளோ கச்சிதமா இருக்கு."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய நக்கல் சிரிப்பு வந்துச்சு.

'ஆமா கார்த்திக்... நீங்க சொல்றது நூறு சதவிகிதம் உண்மை.'

'இது திருநெல்வேலி அல்வா தான். நான் செஞ்சது இல்ல.'

எனக்கு ஒரு பக்கம் சிரிப்பாவும், இன்னொரு பக்கம் என் புருஷனோட வெள்ளந்தித் தனத்தப் பாத்துப் பரிதாபமாவும் இருந்துச்சு.

ராஜ் அன்னிக்கி என் முன்னாடி நின்னு, "எனக்கு அல்வா வேணும்... ஒரிஜினல் தேன் அல்வா"னு கேட்டது...

அது எந்த அல்வானு கார்த்திக்குக்குக் கொஞ்சம் கூடப் புரியல.

அவரு நிஜமாவே ஸ்வீட்டத் தான் கேக்குறாருனு நெனச்சு, இப்போ உக்காந்து அத ரசிச்சுச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருக்காரு.

'நீ கேட்ட ஒரிஜினல் அல்வா இதுதான்னு நெனச்சுச் சாப்பிடு கார்த்திக்.'

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே, "போங்க கார்த்திக்... நான் யூடியூப் பாத்து கஷ்டப்பட்டு செஞ்சேன்."

"உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்குல, அது போதும்."

நான் பொலைட்டா, ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா பதில் சொன்னேன்.

"பிடிச்சிருக்கு பவி... தேங்க்ஸ்."

அவர் முழு அல்வாவையும் சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு, ஸ்பூனைக் கிண்ணத்துல வெச்சாரு.

நான் அந்தக் கிண்ணத்தை வாங்கிட்டு, கிச்சன்ல கொண்டு போய் வெச்சேன்.

எல்லாத்தையும் க்ளீன் பண்ணிட்டு, நான் ஹாலுக்கு வரும்போது...

கார்த்திக் தன் லேப்டாப் பேக்கை எடுத்துக்கிட்டு, பெட்ரூம் பக்கம் போய்க்கிட்டு இருந்தாரு.

"என்ன கார்த்திக், வேலை இருக்கா இப்போ?" நான் கேட்டேன்.

"ஆமா பவி... ஒரு முக்கியமான கிளைன்ட் கால் இருக்கு. ஒரு டூ ஹவர்ஸ் ஆகும்னு நெனைக்கிறேன்."

அவர் சீரியஸா, தன் ஆபிஸ் மோடுக்கு மாறிட்டாரு.

"ஓ... அப்படியா?"

நான் சலிப்போட கேட்டேன்.

"ஆமா பவி..."

அவர் அத மட்டும் சொல்லிட்டு, ரூம்க்குள்ள போனாரு.

வேதாளம் பழையபடி முருங்கைமரம் ஏறிடுச்சுனு தோணுச்சு.

சோ அவர் போன அடுத்த செகண்ட்...

அவ்ளோதான்.

மறுபடியும் அமைதி, தனிமை வந்து என்னை முழுசாப் போத்திக்கிச்சு.

என் புருஷன் இருந்தும்,  அவர் இன்னொரு ரூம்குள்ள கதவைச் சாத்திக்கிட்டுப் போயிட்டாரு.

இனி ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு வெளிய வர மாட்டாரு.

நான் போய், சோஃபாவுல உக்காந்தேன்.

என் கால்களை நீட்டி சாஞ்சுக்கிட்டேன்.

'சரி, விடு, எப்பவும் நடக்குறதுதான், நேத்துதான் மனுஷன் மாறிட்டான்னு நெனச்சன், ஆனா அது ஏதோ சும்மா'னு' எனக்கு இப்போ தன் புரிஞ்சுச்சு.

நான் டிவி-யாது பாக்கலாம்னு ரிமோட் எடுத்தேன்.

கரெக்டா அப்போ...

என் மொபைல் போன் ஸ்க்ரீன் 'பளீச்'னு வெளிச்சமாச்சு.

ஒரு நோட்டிஃபிகேஷன் சத்தம் 'டிங்'னு வந்துச்சு.

நான் ரிமோட் எடுக்காம, போனைப் பாத்தேன்.

ஸ்க்ரீன்ல ஒரு மெசேஜ் பாப்பப் ஆகியிருந்துச்சு.

யாருனு நான் பாக்கவே தேவையில்ல, என் உள்ளுணர்வு கரெக்ட்டாச் சொல்லுச்சு.

போனைக் கையில எடுத்து, ஸ்க்ரீனைப் பாத்தேன்.

'பிரகாஷ்'.

[yazhiniram]

-------------
Part 252:
-------------

'பிரகாஷ்'.

அவன் பேரை பாத்ததும், அவ்ளோ நேரம் அமைதியா இருந்த என் மனசு, இப்போ லேசாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

கார்த்திக் இருக்கிற ரூம் கதவை ஒரு தடவை திரும்பிப் பாத்தேன்.

கதவு லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

உள்ள இருந்து அவர் ஏதோ சீரியஸா பேசிட்டு இருக்குற சத்தம், மெதுவா கேட்டுச்சு.

அவர் குறைஞ்சது ரெண்டு மணி நேரத்துக்கு வெளிய வர மாட்டாருங்குறது எனக்கு நூறு சதவிகிதம் கன்ஃபார்ம் ஆயிடுச்சு.

நான் போனோட லாக் ஓபன் பண்ணேன்.

பிரகாஷ் சாட்ட ஓபன் பண்ணேன்.

நான் கடைசியா அனுப்புன அந்த 'நான் தூங்கிட்டேன்' மெசேஜுக்குக் கீழ...

அவன் ஒரு பெரிய மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தான்.

"சாரி பவி..."

"நான் வேலுவ உன்கிட்ட அனுப்புனது எவ்ளோ பெரிய தப்புனு எனக்கு புரியுது."

"நான் ஏதோ வேகமா கொடுக்கணும்னு தான் பண்ணேன், ஆனா பெரிய டென்ஷனைக் குடுக்கும்னு நான் நெனைக்கல."

அவன் பரிதாபமா, ஏதோ தப்பு பண்ணிட்டோமோங்கிற மாதிரி அனுப்பியிருந்தான்.

அதைப் படிக்கும்போது, அவன் மேல எனக்கு கோபம் எதுவும் இப்போ இல்ல.

ஆமா, அவன் ஏதோ அவசரபட்டுட்டான்.

வேற ஒண்ணுமில்ல.

நான் டைப் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"பரவால்ல பிரகாஷ். இட்ஸ் ஓகே."

"ஆனா நீ பண்ணுனது கொஞ்சம் ஓவர்தான்."

"உனக்கு என்ன அவ்ளோ அவசரம்?"

"உன்னால வர முடியலனா, நான் வரேன்னு சொன்னேன்ல, நீ ஏன் கண்டவங்களையெல்லாம் அனுப்புற"

நான் என் ஆதங்கத்தை அப்படியே மெசேஜா அனுப்புனேன்.

"ஆமா பவி. நான் அவசரப்பட்டுட்டேன்."

"இனிமேல் சத்தியமா இப்படி பண்ண மாட்டேன்."

"ப்ளீஸ் பவி... காலைல இருந்து நீ எங்கிட்ட பேசவே இல்ல, கொஞ்ச நேரம் பேசுடி."

அவன் ஃபீல் பண்ணி மெசேஜ் பண்ணான்.

"சரி அத விடு."னு நான் அனுப்புனேன்.

அவன் உடனே ஒரு ஸ்மைலி எமோஜியை அனுப்புனான்.

"தேங்க்ஸ் பவி..."

ஒரு ரெண்டு செகண்ட் எந்த மெசேஜும் வரல.

அப்புறம் மறுபடியும் 'Typing...' னு வந்துச்சு.

"பவி... என் ஷிப்ட் முடியப் போகுது."

"நான் கிளம்ப போறேன்."

நான் அந்த மெசேஜைப் படிச்சுட்டு இருக்கும்போதே, அடுத்த மெசேஜ் வந்துச்சு.

"அதுக்கு முன்னாடி, எனக்கு உன்னைப் பாக்கணும் போல இருக்கு பவி."

அவன் ஆசையா அனுப்புனான்.

'பாக்கணுமா?'

அவன் அப்படி சொன்னதும், என் அடிவயிற்றுல லேசா ஒரு சூடு பரவுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஆனா... இப்போ பாக்க முடியாது.

நான் உடனே ரிப்ளை பண்ணேன்.

"லூசு. நீ நெனைச்ச நேரமெல்லாம் பாக்க முடியாது"

"அவர் வீட்ல தான் இருக்காரு."

நான் அனுப்புனேன்.

"ஐயையோ... சாரி பவி, எனக்குத் தெரியாது."

"சார் ஆபிஸ்ல இருந்து வந்துட்டாரா?"

அவன் பதறிப் போய்க் கேட்டான்.

"ஆமா, வந்துட்டாரு. மீட்டிங்ல இருக்காரு. அதான் ரிப்ளை பண்றேண்டா"னு நான் உண்மைய சொன்னேன்.

"ஓ... சரி பவி."

அவன் மெசேஜ்ல ஏமாற்றம் தெரிஞ்சுது.

கொஞ்ச நேரம் அமைதி.

"பவி... அப்போ இன்னைக்கு உன்னைப் பாக்க முடியாதா?"

"நான் இன்னிக்கு பூரா பாக்கவே இல்ல"

"எனக்கு உன்னப் பாக்காமப் போனா நைட்டெல்லாம் தூக்கம் வராது பவி."

அவன் கொழந்த மாதிரி கெஞ்சுனான்.

"அவர் வீட்ல இருக்காருனு சொல்றேன்ல? எப்டிப் பாக்க முடியும்?"

நான் கொஞ்சம் எரிச்சலா சொன்னேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... அட்லீஸ்ட் ஒரு போட்டோவாவது அனுப்பு பவி."

"உன் முகத்த ஒரு தடவை பாத்துட்டு நான் கிளம்பிடுறேன்."

"ப்ளீஸ்... எனக்காக..."

நான் போனைப் பிடிச்சுக்கிட்டு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

'ஒரு போட்டோ தான கேக்குறான்... பாவம்.'

காலைல எனக்காக அவன் கஷ்டப்பட்டு அந்த அல்வாவை வாங்க அலைஞ்சான்.

அவனுக்கு நான் ஒரு போட்டோ அனுப்புறதுல என்ன தப்பு?

ஆனா... காலைல சாரீல இருந்த பவித்ரா இப்போ இல்லையே.

கீழ ஒரு ட்ராக் பேண்ட்.

மேல லூசான டீ-ஷர்ட்.

உள்ள கூட ஒன்னும் போடல.

தலைமுடி எல்லாம் சும்மா ஒரு கிளிப் போட்டு அள்ளி முடிஞ்சு வெச்சுருக்கேன்.

ஆனா என்ன, ஒரு போட்டோதான.

கேமராவை ஆன் பண்ணி, என் முகத்தைப் பாத்தேன்.

என் நெத்தியில பொட்டு கூட இல்ல.

கழுத்துல தாலி மட்டும் பளபளனு தெரிஞ்சுது.

நான் கேஷுவலா செல்ஃபி எடுத்தேன்.

அந்தப் போட்டோவை சென்ட் பண்றதுக்கு முன்னாடி ஒரு தடவை செக் பண்ணேன்.

நான் உள்ள ஒன்னும் போடாததால, என் முலையோட ஷேப், அந்தத் துணில துருத்திக்கிட்டுத் தெரிஞ்சுது.

'பரவால்ல, நல்லாத் தான் இருக்கு'னு என் மனசு சொல்லுச்சு.

நான் சென்ட் பட்டனை அழுத்துனேன்.

போட்டோ போயிடுச்சு.

நான் ஸ்க்ரீனையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு அவன்கிட்ட இருந்து எந்த ஒரு பதிலும் இல்ல.

'என்ன, போட்டோ நல்லா இல்லையா? ஏன் ரிப்ளை பண்ண மாட்டேங்குறான்?'

எனக்குள்ள சின்னச் சந்தேகம்.

அப்புறம் 'Typing...' னு வந்துச்சு.

"வாவ்... பவி..."

"எவ்ளோ அழகா இருக்க தெரியுமா?"

"இந்த டீ-ஷர்ட்ல நீ அவ்ளோ கியூட்டா இருக்க பவி."

அவன் அனுப்புன அந்த வார்த்தைகள், எனக்குள்ள பெரிய சந்தோஷத்தைக் குடுத்துச்சு.

எனக்கு வெட்கப் புன்னகை தானா வந்துச்சு.

"தேங்க்ஸ் டா."னு நான் ரிப்ளை பண்ணேன்.

அவன் மறுபடியும் டைப் பண்ணான்.

"போட்டோல... அந்த டீ-ஷர்ட்க்குள்ள..."

"உன் முலை க்யூட்டா தெரியுதுடி."

"நான் இப்போ அதைத்தான் ஜூம் பண்ணிப் பாத்துட்டு இருக்கேன்."

அவன் என்ன பண்றனு நேரடியா சொல்லிட்டான்.

அந்த மெசேஜைப் படிச்சதும், எனக்குள்ள லேசா சூடு பரவுச்சு.

'அடப்பாவி... நான் அழகா இருக்கேன்னு சொல்லிட்டு, எதை நோட் பண்ணிருக்கான் பாரு?'

எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

"அடச்சீ... பொறுக்கி." நான் செல்லமாத் திட்டி ஒரு மெசேஜ் அனுப்புனேன்.

"நிஜமா பவி... உன்னைப் பாக்கப் பாக்க எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்குது."

"என்னால கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல."

"ப்ளீஸ் பவி... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்."

"சார் மீட்டிங்-ல தான இருக்காரு."

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் உன்ன நேரா பாக்கணும் போல இருக்குடி."

"ப்ளீஸ்..."

அவன் மறுபடியும் தப்புத் தப்பா ஆசைப்பட ஆரம்பிச்சான்.

எனக்கு இப்போ டென்ஷன் ஆச்சு.

'இவன் என்ன பைத்தியமா? கார்த்திக் வீட்ல இருக்கும்போது பாக்கணும்னு சொல்றான்.'

நான் உடனே ஸ்ட்ரிக்ட்டா டைப் பண்ணேன்.

"பிரகாஷ்... இதுலாம் முடியாது, இப்டிலாம் கேக்காத."

"அவர் வீட்ல இருக்காருனு நான் சொல்லிட்டேன்."

"இந்த மாதிரி லூசு மாதிரி கேக்காத. உன் டியூட்டி முடிஞ்சா வீட்டுக்குக் கிளம்பு. நான் வர முடியாது."

"இதுமாதிரிலாம் பண்ணிட்டு இருந்தா, இனிமேல் உனக்கு ரிப்ளை கூட பண்ணமாட்டேன்"

நான் கோபமா அனுப்புனேன்.

நான் இப்படி அனுப்புனதும், மறுமுனையில அவன் ஏமாந்துட்டான்ங்குறது எனக்குப் புரிஞ்சுது.

ஒரு சில நிமிஷம் அமைதி.

அப்புறம் அவன் அனுப்புனான்.

"சாரி பவி..."

"நீ கோபப்படாத. உன்ன டிஸ்டர்ப் பண்ணதுக்கு சாரி."

"வர வேணாம்... நீ நிம்மதியா இரு."

"பாய்."

அவ்ளோதான். அந்த மெசேஜோட அவன் கட் பண்ணிட்டான்.

ரூம்ல அமைதி.

நான் போனை ஸ்க்ரீன் ஆஃப் பண்ணிட்டு, என் மடியில வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஒரு நிமிஷம் ஆச்சு.

ரெண்டு நிமிஷம் ஆச்சு.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு உறுத்தல் ஆரம்பிச்சுது.

'நான் கோபமாப் பேசிட்டேனோ?'

அவன் பாவம், என்னைப் பாக்கணும்ங்குற ஆசையில கேட்டான்.

நான் மூஞ்சியில அடிச்ச மாதிரிப் பேசிருக்கக் கூடாதோ?

இது தப்பு, அவனை நீ ஹர்ட் பண்ணிட்டயோனு, என் மனசு சொல்லுச்சு.

'அவன் இப்போ எவ்ளோ ஃபீல் பண்ணிட்டு இருப்பான்?'

'என் மேல உள்ள ஆசையில தான கேட்டான்?'

எனக்குள்ள இது ஏதோ பண்ணுச்சு.

நான் மறுபடியும் கார்த்திக் இருக்குற ரூம் கதவைப் பாத்தேன்.

அவர் இன்னும் ஏதோ பேசிட்டுத் தான் இருக்காரு.

சத்தம் லேசா வெளிய கேட்டுச்சு.

நான் போனை மறுபடியும் கையில எடுத்தேன்.

வாட்ஸ்அப் ஓபன் பண்ணேன்.

நான் என் ஈகோவை விட்டுட்டு, டைப் பண்ணேன்.

"பிரகாஷ்... நீ தப்பா நெனச்சுக்காத."

"நான் கோபத்துல சொல்லல... அவர் வீட்ல இருக்குறப்போ, இதுலாம் ரொம்ப ரிஸ்க் டா"

"அவரு வொர்க்-ல இருக்காரு."

"நான் திடீர்னு வெளிய வந்தா, ஏன் எதுக்குன்னு சொல்லணும். அதுக்குத் தான் வேண்டாம்னு சொன்னேன்."

நான் என் நிலைமைய பொறுமையா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணி அனுப்புனேன்.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட்ல, உடனே 'Typing...'னு வந்துச்சு.

"புரியுதுடி..."

"நீ வர வேணாம்"

அவன் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

எனக்கு நிம்மதி.

"குட்... சரி, ஷிப்ட் முடிஞ்சா கிளம்பு." நான் அனுப்புனேன்.

அவன் உடனே, "பவி... கோவிச்சுக்காத, எனக்கு உன்னைப் பாக்கணும்னு ஆசையா இருக்கு..."

"நீ வர வேணாம்..."

"ஆனா... நான் ஒரு வீடியோ கால் பண்ணவா பவி?"

அவன் தயங்கித் தயங்கி கேட்டான்.

வீடியோ காலா?

இப்போ நான் வாட்ஸ்அப்ல வீடியோ கால் பேசுனா, கார்த்திக் வெளிய வந்தா என்ன ஆகுறது?

"நோ பிரகாஷ்... அதெல்லாம் இப்போ வேணாம்."

"இதுவும் ரிஸ்க்." நான் உடனே மறுத்தேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... நீ பேசக் கூட வேணாம்."

"உன் முகத்தை மட்டும் காட்டு... நான் பாத்துட்டு கட் பண்ணிடுறேன்."

"ப்ளீஸ் பவி."

அவன் கெஞ்சுனான்.

"இல்ல பிரகாஷ், ரிஸ்க் தான். வேணாம்." நான் ஸ்ட்ராங்காச் சொன்னேன்.

ஒரு சில செகண்டுகள் அமைதி.

அப்புறம் அவன் அனுப்புனான்.

"சரி பவி... வீடியோ கால் வேணாம்."

"ஆனா... அட்லீஸ்ட் கால் பண்ணவா பவி?"

"உன் குரலை மட்டுமாச்சும் நான் கேக்கணும்."

"உன் வாய்ஸ் கேட்டாத் தான் எனக்கு இன்னைக்குத் தூக்கம் வரும்."

"ப்ளீஸ் பவி... எனக்காக... ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் மட்டும்."

அவன் உருகி உருகி எங்கிட்ட கெஞ்சுனான்.

கார்த்திக் உள்ள ரூம்க்குள்ள இருந்தாலும், இந்த வீடு அமைதியா இருந்துச்சு.

அதனால எனக்குள்ள இப்போ பேச கொஞ்சம் தயக்கமா இருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்ட்டா அவனுக்கு ரிப்ளை டைப் பண்ணேன்.

"நோ பிரகாஷ்... வாய்ஸ் கால் கூட இப்போ ரொம்ப ரிஸ்க் தான்."

"நான் மெதுவாப் பேசினா கூட, திடீர்னு வெளிய கேட்டா என்ன பண்றது?"

"உனக்கு என்ன பைத்தியமா? வேணாம். நீ கால் பண்ணாத."

நான் கறாரா மறுத்துட்டேன்.

கொஞ்ச நேரம்  அமைதி. அவன்கிட்ட இருந்து எந்த ரிப்ளையும் வரல.

'சரி, விடு'ங்கிற  நிலைமைக்கு வந்துட்டேன்.

நான் போனை கீழ வைக்கப் போனேன்.

கரெக்டா... 'டிங்'னு ஒரு மெசேஜ் வந்துச்சு.

அது போட்டோ.

நான் என் புருவத்தை சுருக்கிக்கிட்டு, 'இவன் இப்போ என்ன போட்டோ அனுப்புறான்?'னு நெனச்சேன்.

அது, என் ஸ்க்ரீன்ல ஓபன் ஆன அடுத்த செகண்ட்...

என் கண்ணு ரெண்டும் ஷாக்ல பெருசா விரிஞ்சு போச்சு!

அது... அவனோட சுண்ணி.

அவனோட கருப்பான, நரம்பு புடைச்சுக்கிட்டு நிக்குற அந்த 'மான்ஸ்டர்' சுண்ணி.

அவன் யூனிஃபார்ம்-ஓட ஜிப்பை மட்டும் கழட்டி விட்டுட்டு, அதை வெளிய எடுத்துப் பிடிச்சுக்கிட்டு ஒரு போட்டோ எடுத்து அனுப்பியிருந்தான்.

அவன் சுண்ணி நீளமா, முரட்டுத்தனமா விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.

அதை பாத்த உடனே எனக்குள்ள இருந்த நரம்புகள் எல்லாம் சிலிர்த்துச்சு.

என் பேண்ட்டுக்குள்ள, என் தொடைகள் தானா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசிக்கிச்சு.

என் புண்டைல ஈரப்பதம் கசியுறத என்னாலயே இப்போ தெளிவா ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

நான் அந்தப் போட்டோவ லேசா ஜூம் பண்ணிப் பாத்தேன்.

அதோட மொட்டுப் பகுதியில, ஒரு சின்னச் சொட்டுத் தண்ணி பளபளனு தெரிஞ்சுது.

அந்தச் சுண்ணியைப் பாக்கப் பாக்க, நேத்து அவன் என்னைய ஓத்துத் தள்ளுன வேகம் என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.

நான் உத்துப் பாத்துட்டு இருக்கும்போதே, அவன்கிட்ட இருந்து அடுத்த மெசேஜ் வந்துச்சு.

"அட்லீஸ்ட்... இவனுக்காகவாது என்கிட்ட பேசு பவி..."

"உன்னைப் பாக்கணும்னு, உன் வாய்ஸ் கேக்கணும்னு இவன் எப்டித் துடிச்சுக்கிட்டு நிக்கிறான் பாரு."

"உன் வாய்ஸ் கேக்காம, இவன் இன்னைக்கு அடங்க மாட்டான்."

"ப்ளீஸ் பவி..."

அவன் அவ்ளோ கிறக்கமா மெசேஜ் அனுப்புனான்.

அதைப் படிச்சதும் என் முகத்துல வெட்கம்  தான் வந்துச்சு.

'அடச்சீ... பொறுக்கி, அவன் எதை காட்டுனா நான் ஒகே சொல்லுவனு தெரிஞ்சுருக்கு, அதான் அவன் சுன்னிய காட்டி மறைமுகமா மிரட்டுறான்?'னு மனசுக்குள்ள ஒரு செல்லக் கோபம் வந்துச்சு.

ஆனா கார்த்திக் வீட்ல இருக்குறது என்னை இன்னும் தடுத்துக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும் ரிப்ளை பண்ணேன்...

"ச்சீ... ராஸ்கல், லூசாடா நீ? இதையா இப்போ அனுப்புவ?"

"நோ பிரகாஷ்... நான் பேச மாட்டேன். என்னால முடியாது, நீ போ."

நான் மறுபடியும் ஸ்ட்ரிக்ட்டா 'நோ' சொன்னேன்.

"ப்ளீஸ் பவி..."

"ஒரே ஒரு நிமிஷம்... இவனுக்காக..."

அவனோட சுண்ணியையே காரணம் காட்டி, எங்கிட்ட மறுபடியும் கெஞ்சுனான்.

நான் அவன் சுண்ணியையே இன்னும் கொஞ்ச நேரம் வெறித்துப் பாத்தேன்.

அது, என் கண்ட்ரோலை கொஞ்சம் கொஞ்சமா உடைக்க ஆரம்பிச்சுது.

எனக்கும் அவன்கிட்ட பேசணும்ங்குற ஆசை மனசுக்குள்ள ஒரு ஓரமா இருந்து, இப்போ ஒரு அலையா மாறி எழும்புச்சு.

நான் சுத்தி முத்திப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் ரூம் கதவு இன்னும் நல்லாச் சாத்தியிருக்கு.

உள்ள இருந்து அவர் பேசுற சத்தம் லைட்டாக் கேட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா பேசினா சத்தம் வெளிய கேக்காது.

அந்தத் த்ரில்... அது ஒரு போதை, அது எனக்குள்ள முழுசா ஏற ஆரம்பிச்சுது.

'சரி, ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் தான... பேசிட்டு உடனே கட் பண்ணிடலாம்'னு என் மனசு சிக்னல் குடுத்துச்சு.

"சரி... கால் பண்ணு."

"ஆனா ரெண்டே நிமிஷம் தான். நான் மெதுவாத் தான் பேசுவேன்."

நான் கண்டிஷன் போட்டு மெசேஜ் அனுப்புனேன்.

நான் மெசேஜ் சென்ட் பண்ண அடுத்த ரெண்டாவது செகண்ட்...

என் போன் ஸ்க்ரீன் மாறுச்சு.

வாட்ஸ்அப் ஆடியோ கால்.

ஸ்க்ரீன்ல 'Prakash is calling...' னு பெருசா வந்துச்சு.

என் ஹார்ட்பீட் 'டப் டப் டப்'னு என் காதுக்குள்ளயே கேட்டுச்சு.

நான் ஒரு ஆழமான மூச்சு இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

சுத்தி ஒரு தடவை பாத்துட்டு, போனை ஸ்வைப் பண்ணி அட்டென்ட் பண்ணேன்.

போனை எடுத்து, என் வலது காதுல வெச்சேன்.

[yazhiniram]

-------------
Part 253:
-------------

போனை எடுத்து, என் வலது காதுல வெச்சேன்.

ரூம்ல இருந்த அமைதியில, என் மூச்சு காத்து எனக்கே சத்தமா கேட்டுச்சு.

ஒரு செகண்ட், போன்ல எந்தச் சத்தமும் இல்ல.

அவன் சிக்னல் கிடைக்காம நிக்குறானா, இல்ல நான் பேசணும்னு வெயிட் பண்றானான்னு எனக்குத் தெரியல.

அப்புறம்... அவன் தொண்டையைச் செருமுன சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ஹலோ... பவி..."

அவன் குரல் மெதுவா, ஆனா ஒரு குறும்பான, ஆசையான டோன்ல என் காதுல வந்து விழுந்துச்சு.

நான் பேசறதுக்கு முன்னாடி, கார்த்திக் ரூம் கதவை மறுபடியும் ஒரு தடவை பாத்துக்கிட்டேன்.

கதவு நல்லாத் தான் லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

"ஏய்... மெதுவாப் பேசுடா."

நான் என் குரலை முடிஞ்ச வரைக்கும் அடக்கி, ஒரு கிசுகிசுக்குற மாதிரி டோன்ல சொன்னேன்.

மறுமுனையில அவன் லேசாச் சிரிச்சான்.

அவன் சிரிப்பு, ஒரு மாதிரி கியூட்டா இருந்துச்சு, எனக்கு.

"தெரியும்டி... நான் மெதுவாத் தான் பேசுறேன்."

"எதுக்குடி பேச இவ்ளோ நேரம் பண்ண?"

அவன் உரிமையோட, செல்லமான கோபத்தோட கேட்டான்.

"பின்ன உடனே பேசிடுவாங்களா?"

நான் கறாரா, மெதுவான குரல்ல கேட்டேன்.

"உனக்கு என்ன... நீ ஃப்ரீயா இருக்க."

"நான் எவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க் எடுத்துப் பேசிட்டு இருக்கேன்னு உனக்குத் தெரியுமா?"

நான் என் நிலைமையை அவனுக்குப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"அவரு என்ன பண்றாரு, ஏதாது சத்தம் வெளிய வருதான்னு-ல்லாம் நான் செக் பண்ண வேணாமா?"

நான் எரிச்சல்படுற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

"சரி சரி... சாரி பவி."

அவன் உடனே பம்முனான்.

"நான் அவ்ளோ யோசிக்கல... நீ போன் எடுத்த உடனே உன்கிட்ட பேசணும்ங்குற அவசரத்துல கேட்டுட்டேன்."

அவன் சொன்ன அந்த 'அவசரம்'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

இவன், என்னைப் பாக்கணும்னு, எங்கிட்ட பேசணும்னு துடிக்குறான்ங்குறது ஒரு தனி போதை தான்.

கொஞ்ச நேரம் ரெண்டு பேர் பக்கமும் ஒரு சின்ன அமைதி.

"பவி..."

அவன் கொஞ்சம் சீரியஸான டோனுக்கு மாறினான்.

"சொல்லுடா."

"இன்னும் என் மேல கோபமா இருக்கியா?"

அவன் குரல்ல குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

காலைல நடந்த அந்த வேலு மேட்டரைத் தான் அவன் கேக்குறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"கோபம்லாம் இப்போ இல்ல பிரகாஷ்... அத விடு, நீ தெரியமா அந்த ஆள அனுப்பிட்ட."

நான் உண்மையைத் தான் சொன்னேன்.

"ஆனா..."

நான் லேசா என் குரலை அழுத்தமாக்கினேன்.

"கண்ட நேரத்துலலாம், என்னைய பாக்கணும்னு சொல்லித் தொல்லை பண்ணக் கூடாது."

"உனக்கு என்ன தோணுதோ அதை உடனே பண்ணனும்னு நெனைக்காத."

"என்னால முடியாது. அது எனக்கு எவ்ளோ பெரிய டென்ஷனை குடுக்குதுன்னு உனக்கு தெரியாது."

"இப்படி கேட்டுகிட்டே இருந்த... எனக்கு நிஜமாவே கோபம் வந்துடும், அப்புறம் நான் உன்கிட்ட பேசவே மாட்டேன்."

நான் ஒரு வார்னிங் குடுக்குற மாதிரி, ஆனா அமைதியான குரல்ல சொன்னேன்.

"இனிமேல் அப்படிப் பண்ண மாட்டேன்டி."

அவன் உடனே பதறிப் போய் சொன்னான்.

"சரி புரிஞ்சது... இனிமேல் நீ எப்ப சொல்றியோ அப்போ தான். நான் தொந்தரவு பண்ண மாட்டேன்."

அவன் மன்னிப்புக் கேட்டான்.

அவன்கூட பேச பேச, எனக்கு இருந்த ஸ்ட்ரெஸ், டென்ஷன் எல்லாம் அப்படிய கரைய ஆரம்பிச்சுது.

நான் நல்லாச் சாஞ்சுகிட்டு, என் கால்களை நீட்டிக்கிட்டேன்.

என் ஒரு கையால, என் டீ-ஷர்ட்டை லேசா இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

"சரி விடு... அதான் முடிஞ்சுடுச்சுல."

நான் எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

அந்த ஒரு வார்த்தைக்கு அப்புறம், எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த அந்த இறுக்கம் மொத்தமா மறைஞ்சு போச்சு.

மறுபடியும் ஒரு சின்ன அமைதி. 

"அப்புறம்... என்ன சாப்பிட்ட?"

அவன் ஆரம்பிச்சான். அவன் குரல் இப்போ எப்பவும்போல கேஷுவலா, ஒரு ரிலாக்ஸ்டான டோன்ல இருந்துச்சு.

"சப்பாத்தி... தக்காளி தொக்கு."

நான் சொன்னேன்.

"ஓ... அப்படியா?"

அவன் சிரிச்சான்.

"உன் சமையலை நான் ரொம்ப மிஸ் பண்றேன் பவி..."

அவன் கொஞ்சம் வழியுற மாதிரிச் சொன்னான்.

அதைக்கேட்டதும் எனக்குச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

"அடப்பாவி... லூசாடா நீ?"

நான் என் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"எப்போடா என் சமையலை நீ உன் வாழ்க்கையில சாப்பிட்டுருக்க? இத மிஸ் பண்றதுக்கு?"

நான் அவனைப் பாத்து கிண்டல் பண்ற மாதிரி கேட்டேன்.

அவன் அசரல.

"அது வந்து... நான் உன் சாப்பாட்டைப் பத்திச் சொல்லல பவி..."

அவன் குரல் தடிமனா, ஒரு மாதிரி கிறக்கமா மாறுச்சு.

"எனக்கு சாப்பாடே நீ தானடி..."

அவன் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன விதம்...

அவன் சொன்ன உடனே , என் அடிவயிறு லேசாச் சுருங்குச்சு.

என் தொடைகள் தானா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசிக்கிச்சு.

எனக்கு வெட்கமா வந்துச்சு, முகமெல்லாம் லேசாச் சூடேறுச்சு.

"ச்சீ... போடா பொறுக்கி."

நான் ஒரு போலி கோபத்தோட, எரிச்சல்படுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"எப்பப் பாரு உனக்கு இதே தான் நெனப்பு... வேற எதுவும் நல்லதாப் பேசத் தெரியாதா உனக்கு?"

நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"ஏன்டி... நான் என் பொண்டாட்டியத் தானே கேக்குறேன்? இதுல என்ன தப்பு?"

அவன் ஏதோ ரொம்ப உரிமையாச் சொன்னான்.

'பொண்டாட்டி...'

அந்த ஒரு வார்த்தை, என் போன் ஸ்பீக்கர் வழியா வெளிய வந்து என் காதுல விழுந்த அடுத்த செகண்ட்...

என் மூச்சு காத்து அப்படியே ஒரு நிமிஷம் நின்னு போச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஏதோ ஒரு புது விதமான மாற்றம் நடக்குறதை என்னாலயே ரொம்பத் தெளிவா உணர முடிஞ்சுது.

என் அடிவயித்துல, ஏதோ பூச்சி ஊர்ந்து போற மாதிரி, ஒரு விவரிக்க முடியாத உணர்வு.

அந்த வார்த்தை என் காதுல விழுந்ததும், என் தொடைகள் தானா ஒண்ணோட ஒண்ணு லேசா உரசிக்கிச்சு.

என் உடம்பெல்லாம் ஒரு சின்ன கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

அது என்ன ஃபீலிங்னு எனக்கே சரியாப் புரியல.

நான் கல்யாணம் ஆன பொண்ணு. எனக்குக் கார்த்திக் தான் புருஷன்.

அவர் என்னைய எப்பாவது ஒரு தடவை 'பொண்டாட்டி'னு கூப்டுவாரு.

ஆனா, அவர் கூப்பிடும்போதெல்லாம் அது வெறும் கடமைக்கான வார்த்தையாத் தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுருக்கு.

'பொண்டாட்டி'னு அவர் சொல்லும்போது, அதுல ஒரு அதிகாரமும், என் மேல அவர் வெச்சுருக்குற பொறுப்பும் தான் அப்பட்டமாத் தெரியும்.

ஆனா... இப்போ பிரகாஷ் சொன்ன அந்த 'பொண்டாட்டி'ங்குற வார்த்தையில...

அதுல எதுவும் கிடையாது.

அதுல முழுக்க முழுக்க ஒரு ஆசை மட்டும் இருந்துச்சு.

ஒரு காதல் இருந்துச்சு.

என்ன அவன் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாமச் சொந்தம் கொண்டாடுற மாதிரி ஒரு பெரிய உரிமை இருந்துச்சு.

அது கார்த்திக் சொல்றதை விட, இவன் சொல்லும்போது எனக்குள்ள ஏதோ ஒரு வித்தியாசமான ஃபீலிங்கைக் குடுத்துச்சு.

அந்த வார்த்தையை அவன் சொன்ன விதம்... அந்த 'பொண்டாட்டி'ங்குற வார்த்தைக்கு அவன் குடுத்த அந்த அழுத்தம்...

அது நேரா என் மனசுக்குள்ள இருந்த ஏதோ ஒரு மூலையைத் தொட்டு, அங்க ஒரு பெரிய நெருப்பைப் பத்த வெச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்கு அந்த வார்த்தையைக் கேக்கும்போது பிடிச்சுருக்கா, இல்ல அவனத் திட்டணும்னு கோபம் வருதானு என் மனசு வேகமாத் தனக்குள்ளயே ஒரு பட்டிமன்றம் நடத்திச்சு.

ஒரு குடும்பப் பொண்ணு, வேற ஒருத்தன் தன்னை 'பொண்டாட்டி'னு கூப்பிட்டா, உடனே அவனைச் செருப்பால அடிக்குற அளவுக்குக் கோபப்படணும்.

அதுவும் கார்த்திக் வீட்ல இருக்குறப்போ, ஒரு வாட்ச்மேன் என்னைய இப்படிக் கூப்பிடுறான்.

நான் எவ்ளோ துடிச்சுப் போயிருக்கணும்? எவ்ளோ கோபப்பட்டு இருக்கணும்?

ஆனா... எனக்குள்ள ஒரு துளி கோபம் கூட வரலங்குறது தான் ரொம்பப் பெரிய நிதர்சனமான உண்மை.

கோபத்துக்குப் பதிலா, என் உதடுகள் தானா ஒரு புன்னகையை நோக்கி விரிய ஆரம்பிச்சுது.

'எனக்கு இது பிடிச்சுருக்கா? நான் எவ்ளோ பெரிய தப்பு பண்றேன்?'னு என் மனசு ஒரு பக்கம் என்னையக் குற்ற உணர்ச்சியில குத்துச்சு.

ஆனாலும், அதுல இருக்குற த்ரில்... அது என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் அவன்கிட்ட இழுத்துக்கிட்டுப் போச்சு.

ஆனா, இத அப்படியே காட்டிக்கிட்டா, அவன் இன்னும் அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்குவான்னு எனக்கு நல்லாவே தோணுச்சு.

நான் அமைதியா இருந்தா, அவனுக்கு நான் முழு சம்மதம் குடுத்துட்டேன்னு அவன் தப்பாப் புரிஞ்சுக்குவான்.

அதனால, நான் என்னோட ஆசைய மனசுக்குள்ளயே மறைச்சுக்கிட்டு, ஒரு போலி கோபத்தைக் கொண்டு வர ட்ரை பண்ணேன்.

"என்னடா சொன்ன இப்போ?"

நான் என் குரலை முடிஞ்ச வரைக்கும் ஸ்ட்ரிக்ட்டா, ஒரு கண்டிப்பான டோன்ல வெச்சுக்கிட்டுக் கேட்டேன்.

"நீ என்ன வார்த்தை சொல்ற?"

"நீ ரொம்ப ஓவராப் போய்ட்டு இருக்க பிரகாஷ்."

நான் அவனை மிரட்டுற மாதிரி, கறாராச் சொன்னேன்.

"நீ இப்படிலாம் பேசக் கூடாது... இது தப்பு."

"அப்புறம் நான் கோபப்படுவேன் பாத்துக்கோ."

நான் அவனுக்கு அட்வைஸ் பண்ற டோன்ல பேசுனேன்.

என் குரல்ல இருந்த அந்தச் சீரியஸ்னஸ், அவனைக் கொஞ்சம் யோசிக்க வெச்சுது.

"சாரி பவி..."

அவன் குரல் சாஃப்ட்டா, கொஞ்சம் பம்முன மாதிரி வந்துச்சு.

"நான் உன்னைக் கோபப்படுத்த சொல்லல..."

அவன் தயங்கித் தயங்கிப் பேசுனான்.

"ஆனா..."

அவன் அந்த 'ஆனா'ங்குற வார்த்தையை லேசா இழுத்தான்.

"உன்னை அப்படிப் கூப்பிடுறது எனக்கு பிடிச்சுருக்குடி."

அவனோட ஆசையை அப்படியே ஓப்பனா என் மூஞ்சிக்கு நேராச் சொன்னான்.

"உன்னை என் பொண்டாட்டினு நெனைக்கும்போதே, எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுது பவி."

"உன்ன பாக்கும்போது, உன்னோட பேசுறப்போ... நீ எனக்கு மட்டும் தான் சொந்தமா இருந்தா எப்படி இருக்கும்னு, என் மனசு சொல்லிக்கிட்டே இருக்கு. அதான்டி."

அவன் அப்படி சொன்னதும், என் போலி கோபம் மொத்தமா உடைஞ்சு சிதறுச்சு.

எனக்குள்ள மறுபடியும் அந்த வண்ணத்துப்பூச்சி பறக்குற ஃபீலிங் வந்துச்சு.

ஆனா வெளிய அதைக் கொஞ்சம் கூடக் காட்டிக்கக் கூடாதுனு நான் கவனமா இருந்தேன்.

நான் லேசா என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"உனக்குப் பிடிச்சுருக்குங்குறதுக்காக, எதை வேணாலும் பேசுவியா?"

நான் கொஞ்சம் சலிச்சுக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"உனக்கு அறிவு இல்லையா? நான் வேணாம்னு சொல்றேன்ல?"

"இதுக்கு மேல இப்படிக் கூப்பிடாத."

நான் கறாரா, ஒரு ஆர்டர் போடுற மாதிரி அவனக் கண்ட்ரோல் பண்ணப் பாத்தேன்.

அவன் ஒரு சில செகண்டுகள் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம அமைதியா இருந்தான்.

நான் என் நெத்தி முடியை லேசா ஒதுக்கிக்கிட்டு, அவன் என்ன ரியாக்ட் பண்ணப் போறான்னு ரொம்ப நெர்வஸா வெயிட் பண்ணேன்.

அவன நான் ஹர்ட் பண்ணிட்டேனோனு ஒரு பயம் எனக்குள்ள வந்துச்சு.

அப்போ... அவன் மெதுவாச் சிரிக்க ஆரம்பிச்சான்.

அந்தச் சிரிப்பு, ஒரு மாதிரி கிறக்கமா, ரொமான்டிக்கா, என்னைய உசுப்பேத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஏன் பவி..."

அவன் குரல் இப்போ ஆழமான டோன்ல எனக்குள்ள ஒரு மயக்கத்தை உண்டாக்குற மாதிரி வந்துச்சு.

"நீ சும்மாதானே வேணாம்னு சொல்ற?"

அவன் சொன்னதும், எனக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டுச்சு.

"நீ வேணாம்னு சொல்ற... இப்படிக் கூப்பிடாதனு திட்டுற..."

"ஆனா... உன் குரல்ல, கோபம் இல்லையே பவி?"

அவன், என் ஆக்டிங்கை கண்டுபிடிச்சிட்டான்.

'அடப்பாவி... இவன் என்னைய கரெக்ட்டா எடை போட்டு ரீட் பண்றானே?'

என் உடம்பு லேசாச் சிலிர்த்துச்சு.

நான் உள்ளுக்குள்ள ரசிச்சத, அவன் ஈஸியாப் பிடிச்சுட்டான்.

வெட்கத்துல, என் முகம் அப்படியே சூடேறுச்சு.

"அ... அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல... நான் நிஜமாவே கோபமாத் தான் சொல்றேன்."

நான் திக்கித் திணறி, இன்னும் கொஞ்சம் ஆக்டிங்கைக் கூட்டிச் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"இப்படி இப்படிக் கூப்பிடுறதெல்லாம் எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் பிடிக்காதுடா."

நான் என் குரல்ல லேசா ஒரு நடுக்கத்தோட அழுத்தமாச் சொன்னேன்.

"பிடிக்காதா? நிஜமாவா பிடிக்காதா?"

அவன் என்னைய விடாம வம்பிழுத்தான். அவன் குரல்ல அந்தச் சிரிப்பு இன்னும் அப்படியே இருந்துச்சு.

"ஆமா... பிடிக்காது... நீ இனிமேல் அப்படிப் கூப்பிடாத."

நான் கெஞ்சுற மாதிரியும் இல்லாம, திட்டுற மாதிரியும் இல்லாம ஒரு வித்தியாசமான டோன்ல சொன்னேன்.

"சரி பவி... நீ என்னைய புருஷன்னுலாம் சொல்லிய கூப்பிட வேணாம்."

அவன் எதார்த்தமா பேசுனான்.

"நான் உன்னை அப்படிச் சொல்லச் சொல்லலையே?"

"ஆனா, எனக்கு உன்னை உரிமையா என் பொண்டாட்டினு கூப்பிடணும்னு ஆசையா இருக்கு."

"நான் உன்னை அப்படி நினைச்சு, என் ஆசைக்குக் கூப்பிட்டுக்குறேன்."

"அதுக்கு நீ எந்த பதிலும் சொல்ல வேணாம். நீ ஒன்னும் என்னையத் திரும்பிக் கூப்பிட வேணாம்."

"ஜஸ்ட்... நான் கூப்பிடுறதை மட்டும் நீ கேளு... அது போதும் எனக்கு."

அவன் ஆசையா, ஏதோ ஒரு பொம்மை வேணும்னு கெஞ்சுற மாதிரி எங்கிட்ட கெஞ்சுனான்.

அவன் சொன்ன அந்த லாஜிக், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னச் சமாதானத்தைக் கொண்டு வந்துச்சு.

'ஆமா... அவன் வாயில இருந்து அவன் ஆசைக்குக் கூப்பிடுறான்.'

'நான் அவனை அப்படி ஏத்துக்கலையே.'

'அவன் கூப்பிடுறத நான் அமைதியாக் கேக்குறதுல என்ன பெரிய தப்பு இருந்துடப் போகுது?'

என் மனசு, நான் தப்பு பண்றதுக்கான எக்ஸ்கியூஸைத் தானாத் தேடிக் கண்டுபிடிச்சு என்னையே நான் சமாதானம் பண்ணிக்கிட்டேன்.

ஆனாலும், நான் அவ்ளோ ஈஸியா, 'சரி கூப்பிட்டுக்கோ'னு ஒத்துக்கக் கூடாதுனு நெனச்சேன்.

"ஓ, சாருக்கு நான் வேற அப்படி கூப்பிடணுமா?"

"நீ இப்படித் தான் எப்ப பாத்தாலும் இப்படிதான் பிடிவாதம் பிடிப்பியா?"

நான் செல்லமாச் சலிச்சுக்குற மாதிரி, என் உதட்டைச் சுழிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

"நீ இப்படி மறுபடியும் மறுபடியும் கூப்பிட்டா, நான் நிஜமாவே கோபப்படுவேன் பிரகாஷ்."

"அப்புறம் நான் போனை கட் பண்ணிடுவேன், அதுக்கப்புறம் உன்கிட்ட எப்பவுமே பேசவே மாட்டேன் பாத்துக்கோ."

நான் மிரட்டுற மாதிரி, எந்த ஒரு சீரியஸ்னஸும் இல்லாம மிரட்டுனேன்.

"ப்ளீஸ் பவி..."

அவன் குரல்ல இப்போ ஒரு உருக்கம், பயம் இருந்துச்சு.

"நான் ஒன்னும் உன்னை கூப்பிட சொல்லல... ஆனா நான் கூப்பிடுவேன்... நீ எனக்காகக் கோபப்படாம இருடி."

"ப்ளீஸ் பவி... நீ என்னையத் திட்டணும்னா திட்டு... ஆனா என்னையத் தடுக்காத."

அவன் உரிமையா, உறுதியாச் சொன்னான்.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

அவனுக்குப் பிடிச்ச விஷயத்தை, அது எனக்குப் பாதிப்பைக் குடுக்காதப்போ, நான் ஏன் தடுக்கணும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

"சரி... உன் தொல்லை தாங்க முடியல... ஆனா எதா இருந்தாலும் ஒரு லிமிட்ல இருக்கணும்."

நான் அரை மனசா, ஒரு கண்டிஷனோட அவனுக்குச் சம்மதம் சொல்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ரொம்ப ஓவராலாம் நீ போகக் கூடாது... புரியுதா?"

நான் என் கடைசி வார்னிங்கைக் குடுக்குற மாதிரி ஒரு போஸ் குடுத்தேன்.

மறுமுனையில அவன் சிரிச்சான்.

"சரிடி... என் பொண்டாட்டி."

அவன் வார்த்தையை இன்னும் கொஞ்சம் இழுத்து, அவ்ளோ காதலோட உச்சரிச்சான்.

அந்த வார்த்தை, என் அடிவயித்த மறுபடியும் லேசாச் சுருக்க வெச்சுது.

"நான் ஒண்ணும் உனக்குப் பொண்டாட்டி இல்ல... நீ ஓவராப் பேசாத."

நான் செல்லமாச் சிணுங்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ஆமாமா... இப்போதைக்கு இல்ல... ஆனா சீக்கிரம் ஆயிடுவ."

அவன் கிண்டலாச் சிரிச்சான்.

"சரி சரி... ரொம்பப் பில்டப் பண்ணாத."

நான் பேச்சை மாத்த ட்ரை பண்ணேன்.

அதுக்கப்புறம், எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல அந்தச் சின்னச் சின்ன சீண்டல்கள், கேஷுவலான பேச்சுகள் தொடர்ந்துச்சு.

"அப்புறம் சொல்லு பிரகாஷ்... இன்னைக்கு டியூட்டி எப்படிப் போச்சு?"

நான் ஒரு ஃப்ரெண்ட்கிட்ட கேக்குற மாதிரி கேட்டேன்.

"என்னடி டியூட்டி... ஒரே போர்."

"நீ வேற காலைல இருந்து எங்கிட்ட பேசவே இல்லையா... எனக்கு ஒரு மாதிரி பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி ஆயிடுச்சு."

அவன் ஃபீலிங்ஸ ஷேர் பண்ணான்.

"அதான் இப்போ பேசிட்டு இருக்கேன்ல... அப்புறம் என்ன?"

நான் ஒரு பெருமையோட கேட்டேன்.

"பேசுறது ஓகே பவி... ஆனா உன்னைப் பாக்காம எனக்குப் பொழுது போகுறதே ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்குடி."

"அப்படியா? அப்படின்னா நீ வேற யாருனாச்சும் பாத்துக்க வேண்டியது தான?"

நான் சும்மா அவனை வம்பிழுத்தேன்.

"ஏய்... அடி வாங்குவ நீ."

அவன் செல்லமாகக் கோபப்பட்டான்.

"உன்னத் தவிர வேற யாரையும் பாக்க மாட்டேண்டி."

"நீ மட்டும் தான் என் கண்ணுக்குள்ளயே இருக்க. உன்ன மட்டும் தான் எனக்கு பாக்கணும்டி."

அவன் மறுபடியும் டாபிக்கை அந்தப் பக்கமே கொண்டு போனான்.

"பிரகாஷ்... நீ மறுபடியும் ஆரம்பிக்கிறியா?"

நான் லேசாகக் கண்டிச்சேன். ஆனா எனக்குள்ள அவன் வர்ணிக்கிறதைக் கேக்கும்போது அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சு.

"சரிடி... நான் வேற பேசுறேன்."

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"நீ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க இப்போ?"

அவன் எதார்த்தமாக் கேட்டான்.

"ஒண்ணுமில்ல... சும்மா டிவி பாத்துட்டு இருக்கேன்."

"டிவி பாத்துட்டா? இல்ல என் போட்டோவப் பாத்துட்டா?"

அவன் குறும்பாக் கேட்டான்.

"எந்தப் போட்டோ?" நான் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி கேட்டேன்.

"ஏன்டி... நான் தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி ஒரு போட்டோ அனுப்புனேனே..."

"உன் 'ஆளு' எப்படி நிக்கிறான்னு... அதைப் பாக்கலையா நீ?"

அவன் அத ஓப்பனாச் சொன்னதும், எனக்கு மறுபடியும் கூச்சமா இருந்துச்சு.

"அடச்சீ... நீ நிஜமாவே ஒரு லூசு தான் பிரகாஷ்."

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"யாரது டூட்டி நேரத்துல, இப்படிலாம் போட்டோ எடுத்து அனுப்புவாங்களா?"

நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி கேட்டேன்.

"பின்ன என்னடி பண்றது? நீ எங்கிட்ட பேசவே மாட்டிங்குற..."

"அவனைக் காட்டுனாத் தான் நீ பேசுவனு எனக்குத் தெரியும்."

அவன் அவ்ளோ கான்ஃபிடெண்டாச் சொன்னான்.

'அடப்பாவி... என்னைய எவ்ளோ கரெக்ட்டா எடை போட்டு வெச்சுருக்கான்.'

நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சுச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

"ரொம்பத் தான் உனக்குத் திமிரு... நான் ஒண்ணும் அதைப் பாத்துலாம் உன்கிட்ட பேச வரல."

நான் பொய்யைச் சொல்லிச் சமாளிச்சேன்.

"ஓ... அப்படியா? அப்போ நான் இனிமேல் அனுப்ப வேண்டாமா?"

அவன் என்னைய வம்பிழுத்தான்.

"அனுப்பாத... எனக்கு என்ன?"

நான் கொஞ்சம் கூட அலட்டிக்காமப் பதில் சொன்னேன். 

"சரிடி... நீ சொல்ற மாதிரியே அது உனக்காக இல்லனா இருக்கட்டும்..."

"ஆனா நீ எனக்கு அனுப்புனியே ஒரு போட்டோ..."

அவன் குரல் மறுபடியும் அந்த மயக்குற டோனுக்கு வந்துச்சு.

"அதுல நீ அவ்ளோ ஹாட்டா இருக்க பவி..."

"அந்த டீ-ஷர்ட்டுக்குள்ள, நீ முலை தூக்கிட்டு நிக்குறத பாக்கும்போது..."

"எனக்கு அப்படியே உன்னைக் கசக்கிப் பிழியணும் போல ஆசையா இருக்குடி."

அவன் வார்த்தைகள், என் உடம்புக்குள்ள சூட்டை கிளப்புச்சு.

என் முலைக்காம்புகள் லேசா விறைக்கிறதை என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

"ரொம்ப பண்ணாதடா... நான் ஏதோ நீ கேட்டனு தான் அனுப்புனேன்."

நான் என் கூச்சத்தை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"இல்ல பவி. எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சுருந்துச்சு"

அவன் சந்தோஷமாச் சொன்னான்.

நான் பதிலேதும் சொல்லாம சிரிச்சேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல பேச்சு இயல்பா, எந்த ஒரு தடங்கலும் இல்லாமப் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் என்னைக் கிண்டல் பண்றதும், நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி நடிக்கிறதும்...

நான் உள்ளுக்குள்ள அத ரசிச்சுக்கிட்டே அவன்கிட்ட செல்லமாச் சண்டை போடுறதும்...

எல்லாமே நேச்சுரலா, ஒரு கல்லூரி காதலர்கள் பேசுற மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு பத்து நிமிஷம் இப்படித் தான் நாங்க பேசிட்டு இருந்தோம்.

கார்த்திக் மீட்டிங்ல இருக்காருங்குற தைரியத்துல, நான் ரிலாக்ஸா, என் தனிமைய முழுசா அவன்கிட்ட குடுத்துப் பேசிட்டு இருந்தேன்.

அப்போ... பிரகாஷ் கேஷுவலா ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னான்.

"பவி... என் ஷிப்ட் இன்னும் ஒரு பத்து நிமிஷத்துல முடியப் போகுதுடி."

அவன் எதார்த்தமாச் சொன்னான்.

"அப்படியா? டைம் ஆயிடுச்சா?"

நான் சுவத்துல இருந்த கடிகாரத்தைப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டேன்.

ஆமா, மணி ஒன்பது ஆகப் போகுது. அவனுக்கு எட்டு மணிக்கு மேலயே ஷிப்ட் முடியும்னு எனக்குத் தெரியும்.

"சரி... அப்போ கிளம்பப் போறியா?"

நான் சாதாரணமா, அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"ஆமாடி... வீட்டுக்குத் தான் போகணும்."

அவன் ஒரு செகண்ட் நிறுத்துனான்.

அப்புறம் தயக்கத்தோட, ஆனா ஒரு ஆசையோட கேட்டான்.

"ஆனா... நான் கிளம்புறதுக்கு முன்னாடி... உன்னை ஒரு தடவை நேராப் பாக்கணும் போல இருக்குடி."

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன அலாரம் அடிச்சுது.

'மறுபடியும் ஆரம்பிச்சுட்டானா?'

"லூசு மாதிரிப் பேசாத பிரகாஷ்..."

நான் உடனே, கொஞ்சம் சீரியஸான டோன்ல சொன்னேன்.

"நான் தான் முதலேயே சொன்னேன்ல... அதெல்லாம் இப்போ முடியாது."

"அவரு வீட்ல இருக்காரு... நான் எப்படிப் வெளிய வர முடியும்?"

நான் என்னோட நிலைமையை ரொம்பத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்..."

அவன் மறுபடியும் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

ஆனா நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா மறுத்துட்டேன்.

"அவரு இன்னும் மீட்டிங்ல தான இருக்காரு?"

பிரகாஷ் சந்தேகமா, ஒரு ஆர்வத்தோட கேட்டான்.

"ஆமா... மீட்டிங்ல தான் இருக்காரு."

நான் எதார்த்தமாப் பதில் சொன்னேன்.

அப்போ... என் மனசு, கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம, என் வாய்க்கு வந்தத அப்படியே வெளிய கொட்டிடுச்சு.

நான் கார்த்திக்கோட வொர்க் ஷெட்யூலை பத்தி, கம்ப்ளைன்ட் பண்ற மாதிரி தான் நெனச்சுப் பேசினேன்.

"ஆனா, இன்னும் ஒரு ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு அவர் பிஸி... மீட்டிங் முடியிறவரை அவர், இப்போதைக்கு வர மாட்டாரு."

நான் சாதாரணமா, அந்த இன்பர்மேஷனைச் சொல்லிட்டேன்.

ஆனா... அந்த வார்த்தை என் வாயில இருந்து வெளிய போன அடுத்த செகண்ட்...

என் மூளை சட்டுனு சுதாரிச்சுது.

'ஐயையோ... இப்போ எதுக்கு இதச் சொன்னோம்?'

'எவ்ளோ பெரிய தப்பப் பண்ணிட்டோம்?'

என் நெஞ்சு 'திக்'குனு ஒரு பெரிய அடி அடிச்சுக்கிச்சு.

நான் என் உதட்டை அப்படியே கடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

'இவன் எங்கிட்ட எவ்ளோ நேரமா, உன்னைப் பாக்கணும்னு கெஞ்சிக்கிட்டு இருக்கான்.'

'அவன்கிட்ட போய், கார்த்திக் இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு வெளிய வரமாட்டாருங்குற விஷயத்தை, நாமே நம்ம வாயால கொடுத்துட்டோமே.'

அந்த செகண்ட், நான் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்தனத்தைப் பண்ணிட்டேன்னு எனக்கு முழுசா உறைச்சுது.

[yazhiniram]

-------------
Part 254:
-------------

அந்த செகண்ட், நான் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள்தனத்தைப் பண்ணிட்டேன்னு எனக்கு முழுசா உறைச்சுது.

நான் அவசரப்பட்டு, யோசிக்காம உளறுன அந்த வார்த்தை, அவனுக்கு எப்படிப்பட்ட ஒரு மெசேஜ்ஜைக் குடுத்துருக்கும்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

போன்ல மறுபடியும் அமைதி.

நான் சொன்ன அந்த 'ஒன்றரை மணி நேரம்'ங்குற வார்த்தை, அவன் மூளைக்குள்ள போய் என்ன வேலை பாக்குதுன்னு என்னால இங்க இருந்தே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

என் இதயம் லேசா வேகமாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

கார்த்திக் மீட்டிங்ல இருக்காரு, இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு வெளிய வரமாட்டாரு.

அப்படின்னா... நான் இப்போ தனியா இருக்கேன். எனக்கு எந்தத் தொந்தரவும் இல்ல.

நான் ஃப்ரீயா இருக்கேன்ங்குற விஷயத்தை, நானே என் வாயால அவன்கிட்ட சரண்டர் பண்ணிட்டேன்.

அந்த ஒரு செகண்ட் அமைதிக்கு அப்புறம், பிரகாஷ் குரல் கேக்க ஆரம்பிச்சுது.

"ஒன்றரை மணி நேரமா...?"

அவன் குரல்ல இப்போ தயக்கம் இல்ல.

பதிலா, ஒரு விதமான ஆச்சரியம், ஒரு எதிர்பார்ப்பு, ஒரு குறும்பான டோன் ஒளிஞ்சிருந்துச்சு.

அவன் மைண்ட் இப்போ எந்தப் பக்கமாப் போகுதுன்னு எனக்கு தெளிவாவே புரிஞ்சுடுச்சு.

'அடப்பாவி... இவன் உடனே அதை வேற மாதிரி நெனைக்க ஆரம்பிச்சுட்டானே.'

நான் உடனே பதறிப் போய், என் பேச்சைக் கவர் பண்ண ட்ரை பண்ணேன்.

"ஆமா... அதுக்காக நீ எதுவும் நெனச்சுக்காத பிரகாஷ்."

நான் அவசரமா, என் குரலை உயர்த்திச் சொன்னேன்.

"அவரு பிஸியா, மீட்டிங்கில இருக்காருன்னு தான் சொன்னேன்... வேற எந்த அர்த்தத்துலயும் சொல்லல."

நான் அவனை போலியா எச்சரிக்கிற மாதிரி பேசினேன்.

என் பேச்சைக் கேட்டதும், மறுமுனையில இருந்து அவன் மெதுவாச் சிரிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

அந்தச் சத்தம் என் காதுல விழுந்தப்போ, எனக்குள்ளயும் லேசா ஒரு குறுகுறுப்பு வந்துச்சு.

ஆனா நான் அதை வெளிக் காட்டிக்கல.

"ஏன் சிரிக்கிற இப்போ?"

நான் கேட்டேன்.

"ஒண்ணுமில்ல பவி..."

அவன் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டே சொன்னான்.

"நான் எதுவும் நெனைக்கல... நீயாத் தான் ஏதோ நெனச்சுக்கிட்டுப் பதறுற."

அவன் என்னைச் சீண்டுனான்.

நான் என் கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் ஒண்ணும் பதறல..."

"சரி, அத விடு... நீ கிளம்பு, டைம் ஆச்சுல."

நான் பேச்சை முடிச்சுட்டு, போனை வைக்கிறதுக்கான வழியைத் தேடுனேன்.

ஆனா அவன் என்னை அவ்ளோ சீக்கிரம் விட மாட்டான்னு எனக்குத் தெரியும்.

"பவி..."

அவன் குரல் இப்போ மறுபடியும் அந்த மயக்குற, கெஞ்சுற டோனுக்கு வந்துச்சு.

"என்னாச்சு?" நான் ரொம்ப வறட்சியாப் பதில் சொன்னேன்.

"ஒரு தடவை... கீழ வரியா பவி?"

அவன் தயங்கித் தயங்கி, ஆனா ஆசையா கேட்டான்.

நான் எதிர்பார்த்த கேள்வி தான் இது.

ஆனா அவன் வாயால அதைக் கேட்டதும், எனக்குள்ள பயம் மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.

"என்ன லூசு மாதிரிப் பேசுற பிரகாஷ்?"

நான் உடனே, எந்த ஒரு செகண்டும் யோசிக்காம மறுத்தேன்.

"நான் தான் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி சொன்னேன்ல... அதெல்லாம் முடியாதுன்னு."

"கண்டிப்பா நான் கீழ வர மாட்டேன்."

நான் உறுதியா, என் முடிவைச் சொன்னேன்.

"ஏன்டி... சார் தான் இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு வர மாட்டாருன்னு நீயே தான சொன்ன?"

அவன் நான் சொன்ன பாயிண்ட்டை வெச்சே என்னைக் மடக்குனான்.

"நான் சொன்னேன்... ஆனா அதுக்காக அவர் ரூமை விட்டு வெளியே வரவே மாட்டாருன்னு அர்த்தம் இல்ல."

நான் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"நடுவுல எப்ப வேணாலும் வெளிய வருவாரு... இல்ல எனக்கு வேற ஏதாச்சும் வேலை சொல்லுவாரு."

"நான் இல்லைன்னு தெரிஞ்சா, என்ன ஆகும் தெரியுமா?"

நான் என் நிலைமையை அவனுக்குப் புரிய வைக்கப் பாத்தேன்.

"அப்படித் திடீர்னுலாம் வரமாட்டாரு பவி... ப்ளீஸ்."

அவன் மறுபடியும் கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்... நீ ரொம்ப நேரம்லாம் நிக்க வேணாம்."

"ஜஸ்ட் கீழ வா... நான் உன் முகத்தை மட்டும் பாத்துட்டு உடனே கிளம்பிடுறேன்."

அவன் குரல்ல ரொம்ப ஏக்கம் இருந்துச்சு.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள பயம் இன்னும் அப்படியே தான் இருந்துச்சு.

அதுக்குக் காரணம் கார்த்திக் மட்டும் இல்ல.

"இல்ல பிரகாஷ்... கார்த்திக் மட்டும் இல்ல பிரச்சனை."

நான் சீரியஸான டோன்ல சொன்னேன்.

"அப்புறம் வேற என்னடி?" அவன் குழப்பத்தோட கேட்டான்.

"வேலு..."

நான் அந்த ஆள் பேரச் சொன்னதும்.

காலைல நடந்த அந்தச் சம்பவம் என் கண்ணுக்கு முன்னாடி அப்படியே வந்து போச்சு.

"அவரு அங்க தான இருப்பாரு?"

நான் சந்தேகமாப் பிரகாஷைக் கேட்டேன்.

"நான் கீழ வந்தா கண்டிப்பாப் பாப்பாருல?"

நான் என் பயத்துக்கான காரணத்தை அடுக்கிக்கிட்டே போனேன்.

"அவரு கிளம்பி இருப்பாருடி."

பிரகாஷ் கேஷுவலா, கொஞ்சம் கூட அலட்டிக்காமப் பதில் சொன்னான்.

"இல்ல பிரகாஷ்... எனக்கு ரிஸ்க் எடுக்க விருப்பம் இல்ல."

நான் என் பிடியில உறுதியா இருந்தேன்.

"அவரு அங்க இருந்தாலும் இல்லனாலும், நான் கீழ வர மாட்டேன்."

"இப்போதைக்கு அது தான் என் முடிவு."

நான் கண்டிப்பாச் சொன்னேன்.

ஒரு சின்ன அமைதி.

அவன் ஏதோ யோசிக்கிறான்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் அவன் போனை வெச்சிடுவான்னு நெனச்சேன்.

ஆனா அவன் விடாப்பிடியா மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சான்.

"பவி... நான் ஒண்ணு சொல்லவா?"

அவன் குரல் இப்போ மெதுவா, ஒரு மாதிரி கெஞ்சுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"என்ன?" நான் பொறுமையா கேட்டேன்.

"நான் உன்கிட்ட பேச மாட்டேன் பவி."

அவன் ஒரு புது ஐடியாவோட வந்தான்.

"நான் சும்மா... அங்க லிஃப்ட் பக்கத்துல, இருட்டுல அமைதியா நிப்பேன்."

"நீ ஜஸ்ட் கீழ வா... அப்படியே என்னைப் பாத்துட்டு... ஒரு செகண்ட் பாத்துட்டுப் போயிடு."

"நம்ம ரெண்டு பேரும் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்க வேணாம்."

"நீ வந்துட்டுப் போ... அது போதும் எனக்கு."

அவன் சொல்றதைக் கேக்கும்போது, எனக்கு ஒரு பக்கம் பாவமா இருந்துச்சு.

என்னை பாக்குறதுக்காக, ஒருத்தன் இவ்ளோ தூரம் இறங்கி வந்து கெஞ்சுவானான்னு ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள இருந்த எச்சரிக்கை உணர்வு என்னை விடல.

"பேசுறது, பேசாதது பிரச்சனை இல்ல பிரகாஷ்."

நான் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"நான் கீழ வரதே ஒரு தப்பான விஷயம்."

"அது வேணாம்டா.. ரொம்ப ரிஸ்க்.."

நான் என் பயத்தை மறுபடியும் அவன்கிட்ட கொட்டினேன்.

"ஏன்டி திடீர்னு இவ்ளோ பயப்படுற?"

பிரகாஷ் ஏமாற்றத்தோட கேட்டான்.

"பின்ன பயப்படாம என்ன பண்றது?"

எனக்கு லேசாக் கோபம் வந்துச்சு.

"காலைல நடந்ததை நீ மறந்துட்டியா?"

நான் வேலு விஷயத்தை மறுபடியும் ஞாபகப்படுத்தினேன்.

"அவருக்கு ஏற்கனவே நம்ம மேல ஏதோ சந்தேகம் வந்துடுச்சு."

"அவரு என்னையப் பாத்த பார்வையும், கேட்ட கேள்விகளும் எனக்கு இன்னும் உறுத்திக்கிட்டே இருக்கு."

நான் என் மனசுல இருந்த பாரத்தை அவன்கிட்ட இறக்கி வெச்சேன்.

"இப்படி ஒரு நிலைமையில, நான் மறுபடியும் கீழ வந்து... அவரு என்னை மறுபடியும் பாத்துட்டாருன்னா?"

"அப்புறம் அது எவ்ளோ பெரிய பிரச்சனையாகும்னு உனக்குப் புரியுதா?"

நான் அவனுக்கு புரிய வைக்கப் போராடினேன்.

"எனக்குத் தெரியும் பவி... ஆனா வேலுவுக்கு ஒன்னும் தெரியாது."

பிரகாஷ் என்னைய சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

"அவருக்குச் சந்தேகம் மட்டும் தான். வேற ஒண்ணுமில்ல."

"நம்மளா காட்டிக்காத வரைக்கும் அவரால ஒண்ணும் பண்ண முடியாது."

அவன் கான்ஃபிடெண்டாச் சொன்னான்.

"இருக்கலாம்... ஆனா நான் எந்த ரிஸ்க்கும் எடுக்கத் தயாரா இல்ல."

நான் கறாரா, ஒரு வார்த்தையில அவனோட வாதத்தை முடிச்சு வெச்சேன்.

என் குரல்ல இருந்த அந்த உறுதியைப் பாத்துட்டு, அவன் கொஞ்ச நேரம் எதுவும் பேசல.

அப்புறம்... அவனோட டோன் மொத்தமா மாறுச்சு.

இவ்ளோ நேரம் ஒரு வாதம் பண்ற மாதிரி பேசுனவன், இப்போ சாஃப்ட்டா, ஒரு மாதிரி உருகிப் போய் பேச ஆரம்பிச்சான்.

"பவி..."

அவன் என் பேரைக் கூப்பிட்ட விதம், என் மனசுக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

"பொண்டாட்டி..."

அவன் அந்த வார்த்தையை மெதுவா, அழுத்தம் திருத்தமாச் சொன்னான்.

அந்த ஒரு வார்த்தை... அது என் காதுல விழுந்த செகண்ட், என் உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி சிலிர்த்துச்சு.

என் காது மடல்கள் லேசாச் சூடேறுச்சு.

'பொண்டாட்டி...'

இந்த வார்த்தைக்குள்ள அவ்ளோ காதலும், அதிகாரமும் ஒளிஞ்சிருக்கா என்ன?

எனக்குள்ள இருந்த இறுக்கம், பயம் எல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கரைய ஆரம்பிச்சதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"காலைல இருந்து உன்னைப் பாக்கணும்னு எனக்கு எவ்ளோ தவிப்பா இருக்கு தெரியுமா..."

அவன் குரல்ல ஒரு வலி இருந்துச்சு.

"உன் முகத்தைப் பாக்காம, உன்கிட்ட பேசாம... என் உசிரே போற மாதிரி இருந்துச்சுடி."

"நான் இவ்ளோ நேரம் வெயிட் பண்ணதே உன்னை ஒரு தடவை பாத்துட்டுப் போலாம்னு தான்."

"நீ இப்படி ஸ்ட்ரிக்ட்டா முடியாதுன்னு சொன்னா... எனக்கு எப்படிடி இருக்கும்?"

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் மனசுக்குள்ள ஆழமா இறங்குச்சு.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம அமைதியா இருந்தேன்.

என் ஒரு கையால என் கழுத்தைத் தடவிக்கிட்டேன்.

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய போராட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் புத்தி 'வேணாம்'னு கத்துச்சு.

ஆனா என் மனசு, அவனோட அந்த ஏக்கத்தைப் பாத்து லேசா இளகுச்சு.

'பாவம்... எனக்காக இவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறானே... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் கீழ போயிட்டு வந்தா என்ன?'

இந்த எண்ணம் எனக்குள்ள ஒரு சின்ன மின்னல் மாதிரி வந்து போச்சு.

நான் அமைதியா இருக்குறதப் பாத்துட்டு, அவன் மறுபடியும் கேட்டான்.

"ப்ளீஸ் பவி... எனக்காக... ஒரே ஒரு தடவை..."

அவன் குரல்ல இருந்த அந்த கெஞ்சல், என்னைச் சுத்தி இருந்த ஒரு பெரிய சுவரை இடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என் கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"இல்ல பிரகாஷ்... ப்ளீஸ், நீ என்னைப் புரிஞ்சுக்கோ."

நான் என் மனசைக் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு, மறுபடியும் மறுத்தேன்.

ஆனா இந்தத் தடவை என் குரல்ல அந்த முன்னாடி இருந்த கறார் இல்ல.

அது மெதுவா, ஒரு மாதிரி தயக்கத்தோட இருந்துச்சு.

"நான் எங்கயும் வரல... நீ கிளம்பு."

நான் அவன்கிட்ட சொல்லல, என்னையே நான் சமாதானப்படுத்திக்கிற மாதிரிச் சொன்னேன்.

ஆனா அவன் விடுறதா இல்ல.

"ஜஸ்ட் வந்துட்டுப் போடி... வேற எதுவும் வேணாம்."

"நான் உன் பக்கத்துல கூட வர மாட்டேன். தூரமா இருந்து பாத்துட்டு அப்படியே போயிடுறேன்."

அவன் கெஞ்சிக்கிட்டே இருந்தான்.

அவன் பேசப் பேச, எனக்குள்ள இருந்த தவிப்பு அதிகமாகிட்டே போச்சு.

எனக்கும் அவனைப் பாக்கணும்னு ஆசையாத் தான் இருந்துச்சு.

காலைல இருந்து அவன்கிட்ட பேசல.

அவன் முகத்துல இருக்குற அந்த ஆசையை, அந்த ரசனையை நான் ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன்.

நான் ஆசைக்கும், பயத்துக்கும் நடுவுல மாட்டிக்கிட்டுத் தவிச்சேன்.

போனைக் கையில வெச்சுக்கிட்டு, ஹால்ல குறுக்கும் நெடுக்குமா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அப்போ... பிரகாஷ் திடீர்னு ஒரு புது ஐடியாவைக் குடுத்தான்.

"பவி... நீ ஒண்ணு பண்ணு."

அவன் குரல்ல இப்போ ஒரு தெளிவு இருந்துச்சு.

"சார்கிட்ட, நான் வாக்கிங் போறேன்னு சொல்லிட்டு வா."

அவன் சாதாரணமா, ஒரு ஈஸியான ஆப்ஷனை என் முன்னாடி வெச்சான்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், நான் அப்படியே நின்ன இடத்துலயே நின்னுட்டேன்.

வாக்கிங்கா?

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய அமைதி.

நான் சீரியஸா அந்த ஐடியாவைப் பத்தி யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

'இது நல்லா இருக்கே...'

என் மூளை சட்டுனு கணக்குப் போட ஆரம்பிச்சுது.

கார்த்திக் இப்போ மீட்டிங்ல இருக்காரு. கதவு லாக் ஆகியிருக்கு.

அவரு இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு மேல வெளிய வரமாட்டாரு. அது உறுதியான விஷயம்.

பிரகாஷோட ஷிப்ட் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல முடியப் போகுது.

நான் ஜஸ்ட் என் ரூம் கதவைத் தட்டி, இல்லனா வாட்ஸாப்ப்ல, 'நான் அபார்ட்மெண்ட் கீழ ஒரு பத்து நிமிஷம் வாக்கிங் போயிட்டு வர்றேன்'னு சொன்னா... கார்த்திக் ஒண்ணும் சொல்ல மாட்டாரு.

'சரி போயிட்டு வா'னு தான் சொல்வாரு.

நான் ஆல்ரெடி ட்ராக் பேண்ட்டும், ஒரு டீ-ஷர்ட் ஓட தான் இருக்கேன், சோ கீழ போலாம்.

அபார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்டுக்குள்ள கொஞ்ச நேரம் நடக்குற மாதிரி நடிச்சுட்டு...

அப்படியே பிரகாஷைப் பாத்துட்டு... ஒரு சின்ன ஸ்மைல் பண்ணிட்டு...

ஒரு பத்து நிமிஷத்துல திரும்ப வீட்டுக்கு வந்துடலாம்.

இதுல எந்தத் தப்பும் இல்லையே.

கார்த்திக் கேட்டா கூட, நான் வாக்கிங் போனதாத் தான் தெரியும்.

எல்லாமே லாஜிக்கா, சேஃபாப் பட்டுச்சு.

'சரி... போலாம்'னு என் மனசு முடிவெடுக்கிற நிலைமைக்கு வந்துடுச்சு.

என் உதட்டுல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வரப் பாத்துச்சு.

நான் போன்ல பிரகாஷ்கிட்ட 'சரி'னு சொல்ல வாயெடுத்தேன்.

ஆனா...

அந்த செகண்ட்... என் மூளைக்குள்ள இன்னொரு உருவம் டக்குனு வந்து நின்னுச்சு.

வேலு!

அவருடைய நரைச்ச முடியும், கசங்குன யூனிஃபார்மும்...

எல்லாத்தையும் விட, காலைல அவரு என்னையப் பாத்த அந்தப் பார்வை!

அது அப்படியே என் கண்ணுக்கு முன்னாடி ஃபிளாஷ் பேக் மாதிரி வந்துச்சு.

அவரு எங்கிட்ட கொடுத்த ஹல்வா...

அவரு பேசின அந்த மறைமுகமான வார்த்தைகள்...

"பிரகாஷ் தம்பி மேல உங்களுக்கு அவ்ளோ அக்கறையா?"னு அவரு கேட்ட விதம்...

எல்லாம் என் காதுக்குள்ள மறுபடியும் எக்கோ ஆச்சு.

'ஐயையோ...'

என் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.

எனக்குள்ள இருந்த உற்சாகம், ஆசை எல்லாம் காணாமப் போச்சு.

அவரைப் பத்தின நெனப்பு வந்தவுடனே, எனக்கு மறுபடியும் அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா ஃபீல் ஆக ஆரம்பிச்சுது.



-------------
Part 255:
-------------

என் மனசுக்குள்ள உற்சாகம், அவனோட புது ஐடியா குடுத்த தைரியம் எல்லாமே ஒரே செகண்ட்ல காணாம போயிடுச்சு.

போனைக் காதுல வெச்சுக்கிட்டே, நான் என் கீழ உதட்டைப் பல்லால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"பிரகாஷ்..." என் குரல் இப்போ தயக்கமா, ஒரு நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"என்னடி? என்ன யோசிக்கிற?" அவன் ஆர்வமா, என் பதிலுக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தான்.

"இல்ல... வாக்கிங் போறது ஓகே தான்... ஆனா..." நான் வார்த்தைகளை முழுங்கிக்கிட்டே இழுத்தேன்.

"ஆனா என்ன பவி? சார்கிட்ட சொல்ல பயமா இருக்கா?" அவன் ரொம்பச் சாதாரணமா கேட்டான்.

"அதெல்லாம் இல்ல.., ஆனா..." நான் மறுபடியும் அந்தப் பேரைச் சொல்லத் தயங்குனேன்.

"பின்ன என்னடி பிரச்சனை உனக்கு?" அவன் குரல்ல ஏமாற்றமும், பதற்றமும் தெரிஞ்சுது.

"வேலு..." அந்த ஆள் பேரை சொன்னேன்.

"அவரு இன்னும் கண்டிப்பா கிளம்பி இருப்பாரா?" நான் சந்தேகமா கேட்டேன்.

"ஐயோ... இவ ஒருத்தி." அவன் சலிச்சுக்கிற மாதிரி மூச்சு விட்டான்.

"அவரு எப்பவோ கிளம்பிட்டாருடி... அவர் டியூட்டி முடிஞ்சு ரொம்ப நேரம் ஆச்சு." அவன் என்னைச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

ஆனா என் மனசு அதை அவ்ளோ ஈஸியா ஏத்துக்க மறுத்துச்சு.

"இல்ல பிரகாஷ்... நீ ஏதோ சொல்ற." நான் உறுதியாச் சொன்னேன்.

"நீ பாத்தியா அவர் கிளம்புறத?"

"காலைல அவரு பாத்த பார்வையும், கேட்ட கேள்வியும் எனக்கு இன்னும் அப்படியே ஞாபகம் இருக்கு."

"அவரு ஏதாவது நம்மளை நோட் பண்ணிட்டு இருந்தாருன்னா? இல்ல நம்மளை வாட்ச் பண்ணிட்டு இருந்தாருன்னா?"

"நான் இப்போ கீழ வந்து, நீயும் நானும் ஒண்ணா பேசுறத, பாக்குறத அவரு பாத்துட்டாருன்னா என்ன ஆகுறது?"

நான் என் பயத்தை எல்லாம் ஒட்டுமொத்தமா அவன் மேல கொட்டினேன்.

"ஏய் பவி..." அவன் கொஞ்சம் சீரியஸான டோனுக்கு மாறினான்.

"அவரு கிளம்பிட்டாருன்னு நான் சொல்றேன்ல... எனக்கே தெரியாதா அவர் எங்க இருப்பாரு, என்ன பண்ணுவாருன்னு?"

அவன் அதிகாரமா, ஆனா அதே சமயம் எனக்குப் புரிய வைக்கிற மாதிரிப் பேசுனான்.

"இல்ல பிரகாஷ்... எனக்குப் பயமா இருக்கு. நான் வரல." நான் மறுபடியும் என் பழைய முடிவுக்கே போனேன்.

"அவரு அங்க இருந்தாலும் சரி, இல்லனாலும் சரி... எனக்கு இந்த ரிஸ்க் எடுக்க விருப்பம் இல்ல."

"நாளைக்கு பாக்கலாம்... இப்போ விட்டுடு ப்ளீஸ்." நான் கெஞ்சுற மாதிரி கேட்டேன்.

போன்ல மறுமுனையில ஒரு அமைதி நிலவுச்சு.

அவன் எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

அந்த அமைதி எனக்கு சங்கடமா இருந்துச்சு.

நான் மறுபடியும், "பிரகாஷ்... கேக்குதா?" அப்படின்னு மெதுவா கேட்டேன்.

"பவி..." அவன் குரல் இப்போ உடைஞ்சு போன மாதிரி, ஒரு மாதிரி கம்மலா கேட்டுச்சு.

"சொல்லு..." நான் கொஞ்சம் தயக்கத்தோடவே பதில் சொன்னேன்.

"உனக்கு என் மேல கொஞ்சமாவது நம்பிக்கை இருக்காடி?"

அவன் கேட்ட கேள்வி, என்னைச் சட்டுனு ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போக வெச்சுது.

அவன் மனசுக்குள்ள இருந்து, ஒரு வலியோட கேட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

"நான் சொல்றேன்ல... யாரும் பாக்க மாட்டாங்க, எந்தப் பிரச்சனையும் வராதுன்னு."

"அப்படியும் நீ என்ன நம்பாம, வேலு அப்படிப் பண்ணிடுவாரு, இப்படிப் பண்ணிடுவாருன்னு சொல்லிட்டு இருக்க."

"ஒருவேளை வேலு அங்கேயே இருந்தா கூட, நான் உன்னை மாட்டிக் குடுத்துடுவேனா?"

"உனக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் வராம நான் பாத்துக்க மாட்டேனா?"

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் குற்ற உணர்ச்சியைக் கொண்டு வந்துச்சு.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்ல முடியாம, அமைதியா நின்னுட்டு இருந்தேன்.

அவனோட ஏமாற்றம், அந்த வருத்தம் எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

"உன்னைப் பாக்கணும்னு எனக்கு எவ்ளோ ஆசையா இருக்கு தெரியுமா?"

"நீ என்னடான்னா, என்ன நம்பாமப் பேசிட்டு இருக்க."

அவன் சொன்னதும், எனக்கு என்னவோ மாதிரி ஆயிடுச்சு.

'பாவம்... என்னை பாக்குறதுக்கு இவன் இவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறான்.'

'நாம தான் ரொம்ப ஓவராப் பண்றோமோ?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சலனம் ஆரம்பிச்சுது.

"பிரகாஷ்... நான் உன்னை நம்பலன்னு சொல்லலடா..." நான் சமாளிக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"ஆனா சூழ்நிலை அப்படி இருக்கே... எனக்கு எதுக்கு தேவை இல்லாத ரிஸ்குனு தோணுதுடா?"

நான் என் பக்கம் இருக்கிற நியாயத்தை அவனுக்குப் புரிய வைக்கப் பாத்தேன்.

"சரி பவி... நீ சொல்றது எனக்குப் புரியுது."

அவன் கொஞ்சம் இறங்கி வந்தான்.

"ஆனா நான் உனக்கு ஒரு சத்தியம் பண்றேன்..."

அவன் குரல் இப்போ மெதுவா, ஆனா உறுதியா இருந்துச்சு.

"நீ கீழ வா... நான் உன்னைத் தொடக் கூட மாட்டேன்."

இந்த வார்த்தையை அவன் சொன்ன விதம், எனக்குள்ள ஒரு சின்ன அதிர்வைக் குடுத்துச்சு.

"நான் உன் பக்கத்துல கூட வர மாட்டேன் பவி."

"நீ ஜஸ்ட் கீழ வா... நான் உன்னை ஒரு ரெண்டு நிமிஷம் தூரத்துல இருந்து பாத்துக்கிறேன்."

"நீ அங்க நிக்கவே வேணாம். அப்படியே வாக்கிங் போற மாதிரி நடந்து போயிட்டே இரு."

"நான் உன்னை அப்படியே என் கண்ணுல வெச்சுப் பாத்துக்கிறேன்."

"அதுக்கப்புறம் நீ உடனே மேல போயிடு."

"நம்ம ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்க வேணாம். ஒரு சின்ன ஸ்மைல் கூடப் பண்ண வேணாம்."

"யாரும் உன்னைச் சந்தேகப்படுற அளவுக்கு நான் எந்த முட்டாள்தனமும் பண்ண மாட்டேன்."

"உண்மையா சொல்றேன்... உன்னைத் தொடகூட மாட்டேன்டி."

அவன் ஆழமா, உறுதியாச் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள், என்னைய முழுசா கட்டிப் போட்டுடுச்சு.

அவன் என்னைத் தொட மாட்டேன்னு சொன்ன விஷயம்...

அது எனக்கு ஒரு நிம்மதியைக் குடுத்துச்சு.

ஆனா அதே சமயம்... என்னைய அறியாமலே, என் அடிமனசுல ஒரு ஏமாற்றமும் வந்ததை நான் உணர்ந்தேன்.

'தொடவே மாட்டானா?'

இந்த எண்ணம் எனக்குள்ள வந்தப்போ, எனக்கே என் மேல கோபம் வந்துச்சு.

'ச்சீ... என்னடி நெனச்சிட்டு இருக்க நீ? தொடக் கூடாதுன்னு தான நீயும் இவ்ளோ நேரம் சொல்லிட்டு இருந்த?'

நான் என் மனசை அடக்கி வெச்சேன்.

ஆனா அவன் கசொன்னது, என்னைய ரொம்பவே ரிலாக்ஸ் பண்ணிடுச்சு.

'நம்ம வாக்கிங் போற மாதிரி போறோம்... அவன் பாக்குறான்... நாமளும் ஜஸ்ட் பாக்குறான், அப்புறம் நாம திரும்ப வர்றோம்.'

'இதுல என்ன தப்பு இருக்கு?'

என் மனசு இப்போ எனக்குச் சாதகமா யோசிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் மெதுவா என் பார்வையைத் திருப்பி, கார்த்திக் இருக்குற ரூம் கதவைப் பாத்தேன்.

கதவு நல்லா லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

உள்ளே இருந்து கார்த்திக் ஏதோ பிரசன்டேஷன் குடுத்துட்டு இருக்கிற சத்தம், ரொம்ப மெதுவா, ஒரு முனங்கல் மாதிரி கேட்டுச்சு.

அவரு உலகத்துல அவரு அவ்ளோ பிஸியா இருக்காரு.

கண்டிப்பா இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்கு அந்த கதவு திறக்கப்படாதுன்னு எனக்கு உறுதியாத் தெரியும்.

நான் மறுபடியும் திரும்பி, எங்க வீட்டோட மெயின் டோரப் பாத்தேன்.

அது சாத்தி தான் இருந்துச்சு.

ஹால்ல எந்தச் சத்தமும் இல்ல.

சுவத்துல இருந்த கடிகாரம் 'டிக்... டிக்...'னு ஓடுற சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு நடுக்கம்.

போனை வலது கையில வெச்சுக்கிட்டு, என் இடது கையால என் டீ-ஷர்ட்டை லேசா இழுத்து விட்டுக் கிட்டேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு போராட்டம்.

'வேணாம் பவி... போகாத.' ஒரு பக்கம் என் புத்தி சொல்லுச்சு.

'இது பெரிய ரிஸ்க்...'

'வேலுவுக்கு ஏற்கனவே சந்தேகம் இருக்கு... நீயாப் போய் மாட்டிக்காத.'

ஆனா இன்னொரு பக்கம்...

'ஜஸ்ட் ரெண்டு நிமிஷம் தான?'

'அவன் அவ்ளோ கெஞ்சுறான்... பாவம்டி அவன்.'

'நீயும் அவனைப் பாக்கணும்னு தான ஆசைப்படுற?'

இந்தக் கேள்வி எனக்குள்ள வந்தப்போ, நான் என்னையவே ஒரு செகண்ட் கேள்வி கேட்டுக்கிட்டேன்.

ஆமா... நான் அவனுக்காக மட்டும் இதைப் பண்ண யோசிக்கல.

எனக்கும் அவனைப் பாக்கணும்னு தோணுது.

காலைல அபப்டி நடந்ததுக்கு அப்புறம், நான் அவன்கிட்ட சரியாப் பேசல.

இப்போ அவன் எங்கிட்ட உருகி உருகிப் பேசுறதைக் கேக்கும்போது...

அவனோட அந்த குள்ளயன எனக்கும் பாக்கணும்னு ஒரு தவிப்பு இருக்குறதை என்னால மறுக்க முடியல.

நான் அமைதியா நிக்கிறதப் பாத்துட்டு, பிரகாஷ் மறுபடியும் பேச்சை ஆரம்பிச்சான்.

ஆனா இந்தத் தடவை அவன் எதுவும் கெஞ்சல.

அவன் குரல் ரொம்பச் சாஃப்ட்டா, ஒரு மாதிரி மயக்குற மாதிரி இருந்துச்சு.

"பவி..."

அவன் என் பேரைக் கூப்பிட்ட விதம், என்னைய அப்படியே உருக வெச்சுது.

"வரியாடி...?"

மெதுவா, ஒரு சின்ன எதிர்பார்ப்போட, ஒரு ஆசையோட அவன் கேட்டான்.

அந்த ஒரே ஒரு வார்த்தை, எனக்குள்ள இருந்த எல்லாத் தயக்கத்தையும் அடிச்சு நொறுக்கிடுச்சு.

அவனுக்கு இதுக்கு மேல என்னால 'நோ' சொல்ல முடியாதுன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

என் மனசு முழுசா அவன் பக்கம் சாஞ்சுடுச்சு.

நான் என் கண்ணை மூடிக்கிட்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

என் உடம்புக்குள்ள இருந்த அந்த டென்ஷன் எல்லாம் அப்படியே காத்துல கரையுற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் உதட்டுல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு தானா வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்ணைத் திறந்தேன்.

"சரி..."

நான் மெதுவா, ஆனா தெளிவாச் சொன்னேன்.

அந்த ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டதும், போன்ல அவன் விட்ட பெருமூச்சு எனக்கு இங்க வரைக்கும் கேட்டுச்சு.

அவன் எவ்ளோ ரிலாக்ஸ் ஆயிட்டான்னு அந்த மூச்சுக் காத்தே சொல்லுச்சு.

"ஆனா நான் ரொம்ப நேரம்லாம் நிக்க மாட்டேன்."

நான் உடனே ஒரு கண்டிஷனைப் போட்டேன்.

"ஜஸ்ட் கீழ வருவேன்... ஒரு ரவுண்டு நடப்பேன்... உடனே மேல வந்துடுவேன்."

"ஓகேவா?" நான் கொஞ்சம் அதிகாரமாப் பேசுற மாதிரி காட்டிக்கிட்டேன்.

"ஓகேடி... ஓகே என் பொண்டாட்டி." அவன் சந்தோஷத்துல கொஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

"நீ வந்தா மட்டும் போதும் எனக்கு."

அவன் ஹாப்பியா பேசுனதைக் கேக்கும்போது, எனக்கும் உள்ளுக்குள்ள சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

"சரி... சொல்லு."

நான் என் மனசை தயார் பண்ணிக்கிட்டு, அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"நான் கீழ வந்து... எக்ஸாக்ட்டா எங்க வரணும்?"

[yazhiniram]

-----------------
Part 256:
-----------------

"நான் கீழ வந்து... எக்ஸாக்ட்டா எங்க வரணும்?"

நான் இந்த கேள்வியைக் கேட்டதும், போன்ல அந்த பக்கம் ஒரு செகண்ட் அமைதி.

அவன் இதை எங்கிட்ட இருந்து எதிர்பார்க்கலன்னு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

நான் வருவேனா மாட்டேனானு கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தவனுக்கு, நான் ஓகே சொன்னதும் என்ன ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல.

"பவி..."

அவன் குரல் இப்போ நடுங்குச்சு.

அதுல இருந்த சந்தோஷமும், ஒரு விதமான தவிப்பும் எனக்கு இங்க வரைக்கும் கேட்டுச்சு.

"உண்மையாவா சொல்ற? வரியாடி?"

அவன் நம்ப முடியாம, ஆச்சரியமா திரும்பக் கேட்டான்.

"ஆமாடா..."

நான் சொன்னேன்.

"இப்போ நான் வரணுமா, வேணாமா? வர வேணாம்னா விடு. நீ கெளம்பு"

நான் அவன வம்பிழுக்குறதுக்காக, ஒரு போலி கோபத்தோட சொன்னேன்.

"ஐயையோ... நா அப்படி சொல்லல."

அவன் உடனே பதறிப் போய் சொன்ன.

"நான் ஏதோ சும்மா கேட்டுட்டேன்... நீ வாடி, என் செல்லம்ல..."

அவன் கொஞ்சுற டோன், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன ஜிவ்வென்ற உணர்வைக் குடுத்துச்சு.

"சரி, ஓவரா ஐஸ் வைக்காத... எங்க வரணும்னு சொல்லு. நான் ரொம்ப நேரம் இருக்க மாட்டேன் சொல்லிட்டேன்."

நான் மறுபடியும் என் கண்டிஷனை அவனுக்கு ஞாபகப்படுத்துனேன்.

அவன் கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்தான்.

எங்க மீட் பண்ணா சேஃப்பா இருக்கும், யாரும் பாக்க மாட்டாங்கன்னு அவன் யோசிக்கிறான்.

"பவி... நம்ம அபார்ட்மெண்ட்ல அந்த கம்யூனிட்டி ஹால் இருக்குல்ல?"

அவன் மெதுவா, ஒரு பிளானோட பேச ஆரம்பிச்சான்.

"ஆமா... அதுக்கு என்ன இப்போ?"

நான் நெத்தியச் சுருக்கிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"அந்த ஹாலுக்குப் பின்னாடி, சர்வீஸ் ஏரியா ஒண்ணு இருக்கு தெரியுமா?"

அவன் அந்த இடத்தைச் சொன்னதும், என் மனசுக்குள்ள அந்த லொகேஷன் வந்து போச்சு.

ஆமா, அங்க ஒரு சர்வீஸ் ஏரியா இருக்கு.

அபார்ட்மெண்ட் மெயின்டெனன்ஸ் திங்ஸ், எலெக்ட்ரிக்கல் போர்டு, கிளீனிங் மெட்டீரியல்ஸ் எல்லாம் அங்க தான் வெச்சிருப்பாங்க.

ரெசிடென்ட்ஸ் யாரும் அந்தப் பக்கம் போக மாட்டாங்க, போகவும் அலோவ் கிடையாது.

அது கொஞ்சம் இருட்டான, யாருடைய கண்ணுக்கும் படாத ஒரு இடம்.

"சர்வீஸ் ஏரியாவா...?"

நான் இழுத்தேன்.

"ஆமா பவி... அங்க தான்."

"நான் அங்க தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பேன்."

"நான் அந்த சர்வீஸ் ரூம் கதவை லேசா உனக்காகத் தொறந்து வெச்சிருப்பேன்."

"நீ நேரா அங்க வந்துடு."

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல நீ கிளம்பி அங்க வந்துடுவியா பவி?"

அவன் கேஷுவலா, ஒரு பெரிய பிளானை எங்கிட்ட சொன்னான்.

ஆனா அதைக் கேட்ட உடனே எனக்குள்ள ஏதோ ஏதோ தோண ஆரம்பிச்சுது.

'எதுக்கு இப்போ சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள வர சொல்றான்?'

'சும்மா பாத்துட்டுப் போன்னு தான அவ்ளோ நேரம் கெஞ்சுனான்?'

எனக்குள்ள ஒரு சின்னச் சந்தேகம் எட்டிப் பாத்துச்சு.

நான் உடனே என் டோனை மாத்தினேன்.

"ஹலோ எக்ஸ்கியூஸ் மீ..."

நான் கறாரா, கிண்டலாச் சொன்னேன்.

"நீ என்ன சொன்ன கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி?"

நான் கேட்டேன்.

"என்னடி... என்ன சொன்னேன்?"

அவன் ஒண்ணுமே தெரியாத மாதிரி முழிச்சான்.

"என்னை சும்மா ஒரு தடவை பாக்கணும், அவ்ளோ தான சொன்ன?"

"நான் பாட்டுக்கு வாக்கிங் போற மாதிரி வருவேன்... நீ தூரத்துல இருந்து பாத்துப்ப... இதுதானே உன் பிளான்?"

நான் அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை அவனுக்கே திருப்பிச் சொன்னேன்.

"ஆமா பவி... அதுதான்..."

அவன் தயங்குனான்.

"அப்புறம் எதுக்குடா என்னைய அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள வரச் சொல்ற?"

"நீ சும்மா என்னைப் பாக்க தான ஆசைப்பட்ட? அப்புறம் ஏன் உள்ள வரணும்?"

நான் ஓப்பனா, அவன்கிட்டயே கேட்டேன்.

"அடப்பாவி... இவன் நம்மள உள்ள கூப்பிட்டு, வேற ஏதாச்சும் பண்ண பிளான் பண்றானோ?'னு ஒரு எண்ணம் எனக்குள்ள ஓடுச்சு.

நான் அப்படிப் கேட்டதும், மறுமுனையில அவன் மெதுவா, சிரிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ஏன்டா சிரிக்கிற இப்போ?"

நான் கொஞ்சம் எரிச்சலோட கேட்டேன்.

"இல்ல பவி... உனக்கு என்ன அவ்ளோ பயம் என்மேலேன?னு நெனச்சுச் சிரிச்சேன்."

அவன் கேஷுவலாச் சொன்னான்.

"நான் ஒன்னும் உன்னைய உள்ள வந்து ரொம்ப நேரம்லாம் நிக்க சொல்லலடி..."

"ஜஸ்ட் என்னைப் பாத்துட்டு அப்படியே போயிடு... வேற எதுவும் இல்ல."

அவன் என்னைச் சமாதானப்படுத்த ட்ரை பண்ணான்.

"பின்ன எதுக்கு அந்த ரூம்? வெளியிலயே பாக்கலாமே?"

நான் என் பிடியில உறுதியா இருந்தேன்.

"பவி... உன்ன கொஞ்ச நேரம் பாக்கணும் அவ்ளோதான்டி."

"அது ஒரு மாதிரி அமைதியான இடம். யாரும் வர மாட்டாங்க."

"யார் கண்ணுக்கும் நம்ம ரெண்டு பேரும் பட மாட்டோம்."

"அதான் அங்க வரச் சொன்னேன்."

அவன் லாஜிக்கா, அன்பா எனக்குப் புரிய வைக்கப் பாத்தான்.

ஆனா எனக்கு அவன் மேல அவ்ளோ சீக்கிரம் நம்பிக்கை வரல.

அவன் சுண்ணியோட போட்டோ, அவன் அனுப்புன மெசேஜ் எல்லாம் என் கண்ணு முன்னாடி வந்து போச்சு.

இவன் எப்படியும் என்னைய இன்னிக்கு தொடாம விட மாட்டான்னு என் உள்ளுணர்வு சொல்லுச்சு.

நான் அவனை கொஞ்சம் சீண்டலாம்னு முடிவு பண்ணேன்.

"இல்ல பிரகாஷ்... அதெல்லாம் முடியாது."

நான் செல்லமா சொன்னேன்.

"நான் என்னவோ நீ வெளியில நிப்பனு நெனச்சுத் தான் ஓகே சொன்னேன்."

"இப்படி ரூம்க்குள்ளலாம் என்னால வர முடியாது."

"நான் பாட்டுக்கு வருவேன்... அப்பார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்ட்ல வாக்கிங் போவேன்."

"நீ பாக்குறதா இருந்தா, தூரத்துல இருந்து என்னைப் பாத்துக்கோ."

"அப்படி உனக்குச் சம்மதம்னா சொல்லு, நான் வர்றேன்."

"இல்லனா... நான் வரல."

நான் என் முடிவு இதுதாங்கிற மாதிரி அவன்கிட்ட சொன்னேன்.

"ஐயையோ... பவி... ப்ளீஸ் டி..."

அவன் உடனே பம்மி, கெஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

"நீ வெளியில வாக்கிங் போனா, நான் உன்னைக் கரெக்ட்டாப் பாக்கக் கூட முடியாதுடி."

"ப்ளீஸ் பவி... எனக்காக... ஒரே ஒரு தடவை... நான் சொல்றதக் கேளு."

"நான் எதுவும் பண்ண மாட்டேன்... உன்னைத் தொட மாட்டேன்னு தான் சத்தியம் பண்ணிருக்கேன்ல?"

"ப்ளீஸ் என் பொண்டாட்டி..."

அவன் உருகி, ஏக்கத்தோட கெஞ்சுனான்.

அவனோட அந்தப் 'பொண்டாட்டி'ங்குற வார்த்தையும், அவனோட தவிப்பும் என்னைய மறுபடியும் லேசா இளக வெச்சுது.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம, போனை காதுல வெச்சபடியே யோசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"ம்ம்ம்..."

நான் சும்மா சொன்னேன்.

என் மைண்ட் இப்போ அந்த சர்வீஸ் ஏரியாவப் பத்தித் தனியா யோசிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'அவன் சொல்றதுலயும் ஒரு லாஜிக் இருக்கத் தான செய்யுது?'

நான் என் மனசுக்குள்ளயே கணக்குப் போட ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த சர்வீஸ் ஏரியா, எக்ஸாக்ட்டா நம்ம பிளாக்கோட லிஃப்ட்டுக்கு பக்கத்துல தான் இருக்கு.

நான் லிஃப்ட்டை விட்டு இறங்குன உடனே, கொஞ்ச தூரம் நடந்தா அந்த இடம் வந்துடும்.

நான் அபார்ட்மெண்ட்டோட மெயின் கேட் பக்கமோ, செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கமோ போக வேண்டிய அவசியமே இல்ல.

அப்படிப் பாத்தா, வாக்கிங் போறதை விட இது தான் ரொம்ப ரொம்ப சேஃப்.

செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கம் போனா, அங்க யார் இருக்கா, யார் பாப்பாங்கன்னு ஒரு பயம் இருக்கு.

குறிப்பா அந்த வேலு... அவரு ஒருவேளை அங்கயே உக்காந்திருந்தா கூட, நான் லிஃப்ட்ட விட்டு இறங்கி நேராப் பின்னாடி போறத அவரால கண்டிப்பாப் பாக்க முடியாது.

அவருடைய பார்வை வட்டத்துக்குள்ளயே நான் வர மாட்டேன்.

அப்போ... எந்த ரிஸ்க்கும் இல்லாம, யாரும் என்னைப் பாக்காம, நான் பிரகாஷைப் பாத்துட்டு உடனே திரும்பிடலாம்.

இந்த ஐடியா என் மைண்டுக்குள்ள போன உடனே, எனக்கு இருந்த பெரிய பயம் பாதி குறைஞ்சுடுச்சு.

அதுக்குள்ள ஒரு சேஃப்டி இருக்குறதை நான் உணர்ந்தேன்.

'சரி... இது ஓகே தான்.'

என் மனசு சம்மதிச்சுடுச்சு.

ஆனாலும், பிரகாஷ்கிட்ட நான் ஒரு கண்டிஷன் போடணும்னு நெனச்சேன்.

அவன் ஏதாச்சும் நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தா, அதை ஆரம்பத்துலயே கட் பண்ணிடணும்.

"சரி பிரகாஷ்..."

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டுச் சொன்னேன்.

"நீ அவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறதால நான் வர்றேன்..."

நான் அவனுக்கு ஒரு ஃபேவர் பண்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

அவன் மறுமுனையில ஒரு நிம்மதியான மூச்சு விடுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

"ஆனா..."

நான் என் குரலை ஸ்ட்ரிக்ட்டா மாத்திக்கிட்டேன்.

"நீ முதல்ல ஒரு விஷயத்தை கன்ஃபார்ம் பண்ணு."

"சொல்லுடி... என்ன பண்ணனும்?" அவன் ஆர்வமா கேட்டான்.

"நீ மொதல்ல போய், ஒரு தடவை நல்லா செக் பண்ணு."

"அந்த வேலு நிஜமாவே கிளம்பிட்டாரா... இல்ல எங்கயாச்சும் மூலைல உக்காந்திருக்காரானு எனக்குத் தெரியணும்."

நான் வேலு மேட்டரை விடாமப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் கீழ வந்துட்டு, அப்புறம் அவரு நம்ம ரெண்டுபேரையும் தனியா பாத்துட்டாருனா, வேற ஏதாது கிளப்பி விடுவாரு."

"நீ சுத்தி முத்தி எல்லா இடமும் செக் பண்ணு."

"எல்லாம் கிளியரா இருக்கு, யாரும் இல்லன்னு உனக்கு தெரிஞ்சதுக்கு அப்புறம்..."

"எனக்கு வாட்ஸ்அப்ல ஒரு மெசேஜ் பண்ணு."

"நீ பிங் பண்ணதுக்கு அப்புறம் தான் நான் கீழ வருவேன்."

"புரியுதா?"

நான் தெளிவா, ஒரு மாஸ்டர் பிளான் போடுற மாதிரி அவனுக்கு ஆர்டர் போட்டேன்.

அவன் இதைக் கேட்டதும், எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம உடனே சம்மதிச்சான்.

"சூப்பர்டி பவி..."

அவன் குரல்ல இப்போ உற்சாகம், ஒரு சந்தோஷம் துள்ளிக்குதிச்சுது.

"நான் இப்போவே போய் எல்லா இடமும் செக் பண்றேன்."

"வேலு கிளம்பி ரொம்ப நேரம் ஆச்சு, இருந்தாலும் உன் திருப்திக்காக நான் சுத்திப் பாக்குறேன்."

"எல்லாம் ஓகேன்னு கன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டு, உனக்கு உடனே மெசேஜ் பண்றேன்."

அவன் ரொம்ப வேகமா, சுறுசுறுப்பாச் சொன்னான்.

"ம்ம்... சரி."

நான் சுருக்கமாப் பதில் சொன்னேன்.

"ஆனா பிரகாஷ்..."

நான் போனை கட் பண்றதுக்கு முன்னாடி, அவனுக்குக் கடைசியா ஒரு வார்னிங் குடுக்க நெனச்சேன்.

"நான் ரொம்ப நேரம்லாம் அங்க இருக்க மாட்டேன்."

"நீ சொன்ன மாதிரியே, ஜஸ்ட் வருவேன்... பாப்பேன்... உடனே மேல வந்துடுவேன்."

"நீ ஏதாச்சும் ஓவராப் பண்ணலாம்னு நெனச்ச... அப்புறம் அவ்ளோதான் பாத்துக்கோ."

நான் அவனைப் பயமுறுத்துற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"ஓகே ஓகே பவி...."

அவன் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"அஞ்சே நிமிஷம் தான்."

"நான் உனக்காக அங்க வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பேன்."

"நீ சீக்கிரம் வாடி."

அவன் வார்த்தையில இருந்த ஆசை, என்னைய ஏதோ பண்ணுச்சு.

"சரி, போய் செக் பண்ணிட்டு மெசேஜ் பண்ணு. நான் வெயிட் பண்றேன்."

நான் சொல்லிட்டு, அவனோட பதிலுக்குக் கூட வெயிட் பண்ணாம போனை கட் பண்ணிட்டேன்.

போனை கட் பண்ண அடுத்த செகண்ட்...

என் இதயத்துடிப்பு வேகமா அடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

'டப்... டப்... டப்...'னு என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு சத்தம்.

நான் ஒரு ஏதோ தப்பு பண்ணப் போறேன்ங்குற குற்ற உணர்ச்சியும்,

அதே சமயம், அதுல இருக்கிற ஒரு விவரிக்க முடியாத போதையும் என்னையக் கட்டிப் போட்டுச்சு.

நான் சோஃபாவுல உக்காந்தபடியே, என் போன் ஸ்க்ரீனையே பாத்துட்டு இருந்தேன்.

என் உள்ளங்கையில லேசா வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு பத்து செகண்ட் ஆகியிருக்கும்.

அவன் செக் பண்ணிட்டு மெசேஜ் பண்ணுவான்னு எதிர்பார்த்து, என் கண்கள் போன் ஸ்க்ரீன்லயே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

திடீர்னு...

'டிங்'

என் போன் ஸ்க்ரீன் வெளிச்சமாச்சு.

வாட்ஸ்அப் நோட்டிஃபிகேஷன்.

'Prakash'

நான் வேகமாப் போனை அன்லாக் பண்ணிப் பாத்தேன்.

"எல்லாம் கிளியர் பவி..."

"வேலு எங்கயும் இல்ல. ஆள் நடமாட்டமே இல்ல."

"நான் சர்வீஸ் ஏரியாவுக்குப் போறேன்."

"நீ ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல கீழ வா."

அவன் வரிசையா நாலு மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தான்.

அந்த மெசேஜ்ஜைப் படிச்சதும், என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

'சரி, எல்லாமே ரெடி.'

சோஃபாவுல இருந்து மெதுவா எந்திரிச்சேன்.

எந்திரிச்ச உடனே, என் பார்வையும் என் கவனமும் நேராப் போனது... கார்த்திக் இருக்குற ரூம் கதவுப் பக்கம்தான்.

நான் சத்தம் வராம மெதுவா நடந்து, அந்த ரூம் கதவுப் பக்கம் போனேன்.

கதவு இன்னும் லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

என் காதைக் கதவுல லேசா வெச்சுக் கேட்டேன்.

உள்ளே இருந்து கார்த்திக், ஏதோ சீரியஸா பேசிட்டு இருக்குற சத்தம் தெளிவா கேட்டுச்சு.

"எஸ்... வி கேன் ப்ரொசீட் வித் தட்..."

அவர் குரல்ல, அவர் தன்னோட ஆபிஸ் உலகத்துல முழுசா மூழ்கிப் போயிருக்காருன்னு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'சரி, இவரு இன்னும் ஒன்றரை மணி நேரத்துக்குக் கண்டிப்பா வெளிய வர மாட்டாரு.'

எனக்கு ஒரு பெரிய தைரியம் வந்துச்சு.

நான் அங்கருந்து திரும்பி, என்னோட பெட்ரூம்க்குப் போனேன்.

கண்ணாடியைப் பாத்தேன்.

நான் போட்டுருந்த லூசான டீ-ஷர்ட், கீழ ஒரு ட்ராக் பேண்ட்.

உள்ள நான் பிரா எதுவும் போடலங்குறது, என் நெஞ்சுப் பகுதியைப் பாத்தாலே லேசாத் தெரிஞ்சுது.

என் முலைகளோட ஷேப், அந்தத் துணியில லேசா முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

'போட்டுக்கலாமா?'னு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

ஆனா... ஏனோ எனக்கு அது வேணாம்னு தோணுச்சு.

அவன் இந்த டீ-ஷர்ட்டைப் பாத்துத் தானே அவ்ளோ வர்ணிச்சான்?

அதே டீ-ஷர்ட்டோட நான் அவன் முன்னாடி போய் நிக்கப் போறேன்.

நான் என் தலைமுடியை லேசா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்.

முகத்துல எந்த மேக்கப்பும் இல்ல, ஆனா என் கண்ணுல ஒரு புது விதமான ஈர்ப்பு இருக்குறத நானே பாத்தேன்.

'சரி, கிளம்பலாம்.'

நான் என் போனை கையில எடுத்துக்கிட்டேன்.

கீழ போறதுக்கு முன்னாடி, கார்த்திக்குக்கு ஒரு இன்ஃபார்ம் பண்ணிடலாம்னு நெனச்சேன்.

அவரு வெளிய வர மாட்டாருன்னு தெரியும், இருந்தாலும் ஒரு சேஃப்டிக்கு.

அப்புறம் ஏதாச்சும் கேட்டா கூட, நான் மெசேஜ் பண்ணேன் நீங்க தான் பாக்கலனு சொல்லிடலாம்.

நான் வாட்ஸ்அப் ஓபன் பண்ணி, கார்த்திக் சாட்டுக்கு போனேன்.

"Going for walking."

சின்னதா, கேஷுவலா ஒரு மெசேஜ் டைப் பண்ணி சென்ட் பண்ணேன்.

அது சென்ட் ஆனதும், நான் என் போனை ஆஃப் பண்ணி லாக் பண்ணேன்.

அப்படியே நிமிர்ந்து, என் பெட்ரூம் சுவத்துல மாட்டியிருந்த கடிகாரத்தைப் பாத்தேன்.

பெரிய முள் கரெக்ட்டா மூணுல இருந்துச்சு.

மணி, சரியா 9:15 PM.

அந்த டைமைப் பாத்ததும், என் மனசுக்குள்ள அலாரம் அடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

'சரி, இனிமேல் யோசிக்க ஒண்ணுமில்ல... கிளம்ப வேண்டியதுதான்.'

நான் என் மனசை தயார் பண்ணிக்கிட்டேன்.

போனை என் ட்ராக் பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள்ள பத்திரமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

பெட்ரூம் விட்டு வெளிய வந்தேன்.

ஹால் முழுக்க லைட்டா இருட்டு.

நான் சமைக்கும்போது போட்டிருந்த லைட்ஸ் எல்லாத்தையும் ஆஃப் பண்ணி வெச்சிருந்தேன்.

டிவி மட்டும் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு, அதோட வெளிச்சம் மட்டும் ஹால்ல லேசாப் பட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே நின்னு, ஒரு தடவை கார்த்திக் ரூம் கதவைப் பாத்தேன்.

கதவு லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

உள்ள இருந்து எந்தச் சத்தமும் இப்போ வரல, அவர் ஏதோ சீரியஸா லீசன் பண்ணிட்டு இருக்காருன்னு தோணுச்சு.

'அவரு பாட்டுக்கு வேலை பாக்கட்டும், நாம ஒரு பத்து நிமிஷத்துல போயிட்டு வந்துடலாம்.'

என் மனசு என்னையே சமாதானம் பண்ணிக்கிச்சு.

நான் சத்தம் வராம, மெதுவா நடந்து, மெயின் டோர் பக்கம் போனேன்.

கதவு ஹேண்டிலை லேசாப் பிடிச்சேன்.

சத்தம் வராத அளவுக்கு, மெதுவா, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கதவைத் திறந்தேன்.

வெளியே காரிடார்ல நல்ல வெளிச்சம் இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா வாசப்படியத் தாண்டி வெளிய கால் எடுத்து வெச்சேன்.

வெளிய வந்ததும், கதவை மறுபடியும் லேசா இழுத்துச் சாத்துனேன்.

'க்ளிக்.'

கதவு லாக் ஆகுற சத்தம், அமைதியான காரிடார்ல கொஞ்சம் பெருசாவே கேட்டுச்சு.

கதவுல சாவியைப் போட்டு, ரெண்டு லாக் பண்ணி, சாவியை எடுத்து என் பாக்கெட்டுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டேன்.

இப்போ நான் எங்க அபார்ட்மெண்ட்டோட 7வது மாடி காரிடார்ல தனியா நின்னுட்டு இருந்தேன்.

சுத்தி முத்திப் பாத்தேன்.

யாரும் இல்ல, அந்த ப்ளோர்ல இருக்குற மத்த வீடுகள் எல்லாம் பூட்டியிருந்துச்சு.

நான் மெதுவா லிஃப்ட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் போட்டுருந்த அந்த லூசான டீ-ஷர்ட், காத்துல லேசா அசைஞ்சு என் உடம்போட உரசும்போது...

நான் உள்ள பிரா போடலங்குற அந்த உணர்வு எனக்குள்ள ஒரு விதமான கூச்சத்தையும், போதையையும் குடுத்துச்சு.

'இப்போ பிரகாஷ பாக்குறதுக்காக, நான் இப்படி உள்ள ஒண்ணும் போடாம போயிட்டு இருக்கேனே?'

இந்த நினைப்பே என்னைய ஒரு மாதிரி கிறங்க வெச்சுது.

லிஃப்ட் கிட்ட போனதும், கீழ போறதுக்கான பட்டனைப் பிரஸ் பண்ணேன்.

லிஃப்ட் இப்போ 10வது மாடியில இருந்து கீழ வந்துட்டு இருந்துச்சு.

'டிங்.'

லிஃப்ட் வந்து நின்ன சத்தம்.

கதவு மெதுவாத் திறக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் கேஷுவலா உள்ள போகலாம்னு ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி எடுத்து வெச்சேன்.

ஆனா... கதவு முழுசாத் திறந்ததும்...

நான் அப்படியே நின்னுட்டேன்!

[yazhiniram]

---------------
Part 257:
---------------


லிஃப்ட்டுக்குள்ள ஆல்ரெடி மூணு பேர் இருந்தாங்க!

எங்க அபார்ட்மெண்ட்ல இருக்குற ரெசிடென்ட்ஸ் தான்.

ஒரு ஆன்ட்டி, ஒரு அங்கிள், அப்புறம் ஒரு சின்னப் பையன்.

நான் இந்த டைம்ல லிஃப்ட் காலியாத் தான் இருக்கும்னு கான்ஃபிடெண்டா நெனச்சேன்.

ஆனா இப்படி உள்ள ஆளுங்க இருப்பாங்கன்னு நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கல.

நான் உள்ள ஒண்ணும் போடாம, சும்மா ஒரு டீ-ஷர்ட்டோட வெளிய வந்துருக்கேன்.

அதுவும் நைட் ஒன்பதரை மணிக்கு!

அவங்க மூணு பேரும் ஒரே நேரத்துல என்னைப் பாத்தாங்க.

அந்த ஒரு செகண்ட்டுக்குள்ள... என் மூளை ஆயிரம் விஷயங்களை யோசிச்சுது.

'ஐயையோ... உள்ள போலாமா? வேணாமா?'

'இவங்க என்னைய தப்பாப் பாப்பாங்களா?'

'நான் உள்ள ஒண்ணும் போடாததைக் கண்டுபிடிச்சிடுவாங்களா?'

'இல்ல..., திரும்ப வீட்டுக்கே போய்டலாமா?'

என் உடம்பெல்லாம் அப்படியே வேர்த்து விறுவிறுத்துடுச்சு.

ஆனா நான் அப்படித் திடீர்னு திரும்பிப் போனா, அது ஏதாது சந்தேகத்தைக் குடுக்கும்னு என் புத்தி சொல்லுச்சு.

'ரிலாக்ஸ் பவி... நார்மலா இரு... யாருக்கும் எதுவும் தெரியாது.'

என் மனசைக் கட்டுப்படுத்திக்கிட்டு, முகத்துல எந்தப் பதற்றத்தையும் காட்டாம...

நான் மெதுவா லிஃப்ட்டுக்குள்ள கால் எடுத்து வெச்சேன்.

அந்த ஆன்ட்டி என்னைப் பாத்துச் சிரிச்சாங்க.

நானும் ஒரு பார்மாலிட்டிக்கு, ஒரு சின்னப் புன்னகையைத் திருப்பிக் குடுத்தேன்.

லிஃப்ட் கதவு சாத்திக்கிச்சு.

லிஃப்ட் கீழ இறங்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் அவங்களுக்குப் பின்னாடி, ஒரு மூலைல போய் நின்னுக்கிட்டேன்.

என் ரெண்டு கையையும் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டிக்கிட்டேன்.

ஏன்னா, என் முலைக்காம்புகள் அந்த டீ-ஷர்ட்டை முட்டிக்கிட்டுத் தெரியுதுன்னு எனக்கு நல்லாவே உணர்வு இருந்துச்சு.

யாருடைய கண்ணும் என் நெஞ்சு மேல பட்டுடக் கூடாதுன்னு நான் கவனமா இருந்தேன்.

உள்ளே பயங்கரமான அமைதி.

அந்த சின்னப் பையன் மட்டும் ஏதோ வீடியோ கேம் விளையாடிட்டு இருந்தான்.

லிஃப்ட் ஒவ்வொரு ப்ளோரா கீழ இறங்குறத, நான் மேல இருந்த அந்த டிஜிட்டல் நம்பர்ல பாத்துக்கிட்டே வந்தேன்.

'6... 5... 4...'

ஒவ்வொரு செகண்டும் எனக்கு ஒரு யுகம் மாதிரி இருந்துச்சு.

'சீக்கிரம் போய்த் தொலை...'னு மனசுக்குள்ள லிஃப்ட்டைத் திட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நான் என்னமோ தேவையில்லாததை பண்ணப் போறேன்... அதுக்காகத் தான் இப்படிப் பதறிட்டு இருக்கேன்'ங்குற குற்ற உணர்ச்சி என்னையக் குத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஒருவழியா... 'டிங்'னு சத்தம் கேட்டு, லிஃப்ட் கிரவுண்ட் ப்ளோர்ல வந்து நின்னுச்சு.

கதவு திறந்ததும், அந்த ஆன்ட்டியும் அங்கிளும் முதல்ல வெளிய போனாங்க.

அவங்களுக்குப் பின்னாடியே நானும் மெதுவா வெளிய வந்தேன்.

லிஃப்ட்டை விட்டு வெளிய வந்ததும் தான், நான் மூச்சையே முழுசா இழுத்து விட்டேன்.

'அப்பாடா... தப்பிச்சோம்.'

அவங்க மூணு பேரும் நேரா மெயின் கேட் பக்கமா, கெஸ்ட் கார் பார்க்கிங் நோக்கி நடந்து போயிட்டாங்க.

யாரும் என்னையத் திரும்பிப் பாக்கல, எதுவும் கண்டுக்கல.

நான் மெதுவா ரிலாக்ஸ் ஆனேன்.

என் கைகளை நெஞ்சுல இருந்து எடுத்துட்டு, கொஞ்சம் இயல்பா நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஜஸ்ட் என்னோட ரெகுலர் வாக்கிங் போற மாதிரி, எந்தப் பதற்றமும் இல்லாமக் காட்டிக்கிட்டேன்.

அபார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்டுக்குள்ள நல்ல வெளிச்சம் இருந்துச்சு.

காத்து ஜில்லுனு என் மேல பட்டுச்சு.

நான் மெயின் கேட் பக்கம் போகாம, அப்படியே ஆப்போசிட் டைரக்‌ஷன்ல கம்யூனிட்டி ஹால் இருக்குற பக்கமாத் திரும்புனேன்.

நான் நடக்க ஆரம்பிக்கும்போது, என் கண்கள் சுத்தி முத்தி எல்லா இடத்தையும் நோட்டம் விட்டுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

'யாராவது என்னைய வாட்ச் பண்றாங்களா?'

'யாராவது ஃபாலோ பண்றாங்களா?'

'முக்கியமா... அந்த வேலு எங்கயாச்சும் உக்காந்துருக்காரா?'

என் பார்வை செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கம் ஒரு தடவை போச்சு.

அங்க இருந்து கம்யூனிட்டி ஹால் கொஞ்சம் தூரம் தான்.

ஆனா கேபின்ல யாரும் இருக்குற மாதிரித் தெரியல, வேலு அங்க இல்லங்குறது கன்ஃபார்ம் ஆயிடுச்சு.

எனக்கு ஒரு நிம்மதி.

நான் என் நடையோட வேகத்தைக் கொஞ்சம் கூட்டுனேன்.

கம்யூனிட்டி ஹாலோட முன்பக்கம் வெளிச்சமா இருக்கும்.

ஆனா பிரகாஷ் என்னை வரச் சொன்னது, அந்த ஹாலுக்குப் பின்னாடி இருக்குற சர்வீஸ் ஏரியாவுக்கு.

நான் இதுக்கு முன்னாடி ஒரு தடவை கூட அந்தப் பக்கம் போனதே கிடையாது.

அங்க எப்படி இருக்கும், எந்த வழியாப் போகணும்னு எனக்குச் சரியாத் தெரியல.

நான் அந்தப் ஹாலோட சைடுல இருந்த ஒரு சின்னப் பாதையில திரும்பினேன்.

முன்பக்கம் இருந்த வெளிச்சம், இங்க கொஞ்சம் கொஞ்சமா குறைய ஆரம்பிச்சுது.

சத்தம் எதுவும் இல்ல... அமைதியா, வெறிச்சோடிப் போயிருந்துச்சு அந்த இடம்.

எனக்குள்ள லேசா ஒரு நடுக்கம் வந்துச்சு.

'நம்ம நிஜமாவே சரியான இடத்துக்குத் தான் போயிட்டு இருக்கோமா?'

'அவன் இங்க எங்க இருப்பான்?'

நான் மெதுவா ஒவ்வொரு அடியா எடுத்து வெச்சு, அந்த ஹாலோட பின்பக்கத்துக்கு வந்தேன்.

அங்க வந்ததும், நான் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே நின்னுட்டேன்.

அது கொஞ்சம் இருட்டான பகுதி.

ஒரு ட்ரான்ஸ்பார்மர், சில எலக்ட்ரிக்கல் போர்டுகள், அப்புறம் மெயின்டெனன்ஸ் திங்ஸ் எல்லாம் அங்கங்க அடுக்கி வெச்சிருந்தாங்க.

ஒரு சின்ன மஞ்சள் கலர் பல்ப் மட்டும் லேசா எரிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

சுத்தி யாரும் இல்ல, எந்த ஆள் நடமாட்டமும் இல்ல.

அந்த இடம் அவ்ளோ சைலண்ட்டா, பிரைவேட்டா இருந்துச்சு.

நான் ஒரு தடவை திரும்பிப் பாத்தேன்.

என் பின்னாடியும் யாரும் இல்ல. நான் முழுசாத் தனியா இருந்தேன்.

'சரி, அவன் ஒரு சின்னக் கதவு இருக்கும்னு சொன்னானே... அது எங்க?'

என் கண்கள் இருட்டுல அந்தப் பகுதியத் தேட ஆரம்பிச்சுது.

கொஞ்சம் தூரத்துல... அந்த எலக்ட்ரிக்கல் பேனலுக்குப் பின்னாடி, சுவரோட சுவரா ஒரு சின்னக் கதவு இருக்குறத நான் பாத்தேன்.

அது இரும்புல செஞ்ச ஒரு சர்வீஸ் ரூம் கதவு.

பிரகாஷ் சொன்ன மாதிரியே, அந்தக் கதவு லேசா, ஒரு சின்ன இடைவெளி விட்டுத் திறந்திருந்துச்சு.

'அப்போ அவன் உள்ள தான் இருக்கானா?'

என் நெஞ்சுக்குள்ள மறுபடியும் அந்த 'டப் டப்' சத்தம் ஆரம்பிச்சுது.

நான் மெதுவா அந்தக் கதவை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ஒவ்வொரு ஸ்டெப் வைக்கும்போதும், என் தொடைகள் ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசுறது எனக்கே நல்லாத் தெரிஞ்சுது.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு இனம் புரியாத சூடு பரவுச்சு.

'நான் உள்ள போலாமா? வேணாமா?'

கதவுக்கு ஒரு ரெண்டு அடி தூரத்துல நின்னுகிட்டு, நான் ஒரு செகண்ட் தீவிரமா யோசிச்சேன்.

'அவன் என்னையத் தொட மாட்டேன்னு தான் சொல்லிருக்கான்.'

'நான் ஜஸ்ட் என்னனு பாத்துட்டு வந்துடலாம்.'

என் மனசைக் கல்லாக்கிக்கிட்டு, நான் என் வலது கைய நீட்டினேன்.

அந்தக் கதவோட இரும்பு ஹேண்டிலை மெதுவாப் பிடிச்சேன்.

அது சில்லுனு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு ஆழமான மூச்சு இழுத்து விட்டுக்கிட்டேன்.

'க்ரீச்...'னு ஒரு சின்னச் சத்தத்தோட, நான் அந்தக் கதவை மெதுவாத் தள்ளுனேன்.

கதவு திறந்துகிச்சு.

உள்ளே ஒரே கொஞ்சம் இருட்டு... ஒண்ணுமே சரியாத் தெரியல.

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கேள்விகள்.

'பிரகாஷ் உள்ள என்ன பிளான் பண்ணி வெச்சிருக்கான்?'

'அவன் சத்தியம் பண்ண மாதிரியே சும்மாப் பாத்துட்டு மட்டும் விடுவானா?'

'இல்ல இருட்டுல என்னைய ஏதாச்சும் பண்ணிடுவானா?'

பயமும், அதே சமயம் ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆசையும் என்னைய முட்டித் தள்ளுச்சு.

நான் எந்த யோசனையும் இல்லாம, ஒரு மயக்கத்துல, மெதுவா என் வலது காலை எடுத்து அந்த ரூம்க்குள்ள வெச்சேன்...

உள்ளே போன அடுத்த செகண்ட், என் கண்கள் அந்த ரூம்ல இருந்த கொஞ்சம் வெளிச்சத்துக்கு பழக ஒரு சில நொடிகள் ஆச்சு.

மேலே ஒரு சின்ன மூலைல, ஒரு மஞ்சள் கலர் குண்டு பல்ப் மட்டும் மங்கலா எரிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த வெளிச்சம், அந்த ரூமுக்கு ஒரு மர்மமான, ஆனா ரொம்பவும் பிரைவேட்டான ஒரு ஃபீலிங்கைக் குடுத்துச்சு.

என் பார்வை நேரா முன்னாடி போச்சு.

அங்க... அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துக்குக் கீழ, பிரகாஷ் நின்னுட்டு இருந்தான்.

அவன் எனக்காகத் தான் அங்க காத்துக்கிட்டு இருந்திருக்கான்.

அவன் போட்டுருந்த அந்த செக்யூரிட்டி யூனிஃபார்ம், அந்த வெளிச்சப் பின்னணியில அவன காட்டுச்சு.

ஆனா... என்னைப் பாத்த அந்த முதல் செகண்ட்... அவன் முகத்துல வந்த அந்த மாறுதல்!

அதை என்னால மறக்க முடியாது.

போன்ல எங்கிட்ட பேசும்போது அவன் குரல்ல இருந்த பதற்றம், நடுக்கம், பயம்... அதெல்லாம் இப்போ கொஞ்சம் கூட அவன் முகத்துல இல்ல.

அதுக்கு பதிலா... அவன் முகத்துல ஒரு ஆசை, ஏக்கம் இருந்துச்சு.

ஒரு நிம்மதி.

'நான் வந்துட்டேன்'ங்குறத அவனால இன்னும் நம்ப முடியலங்குற மாதிரி, அவன் கண்கள் லேசா விரிஞ்சு, அப்படியே என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் கண்கள்ல அப்படி ஒரு ஆசை, அப்படி ஒரு காதல், அப்படி ஒரு ஏக்கம்.

நான் ஒரு செகண்ட் அப்படியே நின்னுட்டேன்.

நானும் அவனைத் தான் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல, அந்தச் ரூம்க்குள்ள ஒரு நிசப்தம்.

யாரும் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்கல.

ஆனா அந்த அமைதிக்குள்ள ஆயிரம் வார்த்தைகள் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

போன்ல எவ்ளோ தான் மணிக்கணக்காப் பேசினாலும், சாட் பண்ணாலும்...

இப்படி நேருக்கு நேரா, எந்த ஒரு திரையும் இல்லாம, ஒரு தனிமையான இடத்துல, ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் நேர்ல பாத்துக்கும்போது வர்ற அந்த ஃபீலிங்...

அது ரொம்ப ரொம்ப வித்தியாசமா இருந்துச்சு.

அதுவரைக்கும் போனுக்கு பின்னாடி ஒளிஞ்சிருந்த தைரியம் எல்லாம் காணாமப் போய், ஒரு நடுக்கம் என்னையப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

என் ஹார்ட்பீட், அந்த ரூமோட அமைதியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு எனக்கே சத்தமா கேட்டுச்சு.

அவன் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

நான், அவனோட பார்வையை ஃபேஸ் பண்ண முடியாம, லேசா என் பார்வையை வெக்கத்துல கீழ இறக்கினேன்.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட் கழிச்சு, பிரகாஷ் முகத்துல ஒரு சிரிப்பு அரும்ப ஆரம்பிச்சுது.

அது மென்மையான புன்னகை.

அவன் மெதுவா, தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டு, தன் குரலை ரொம்பச் சாஃப்ட்டாக்கி என்னைக் கூப்பிட்டான்.

"பவி..."

அவன் குரல் அந்த ரூம்ல ஒரு முணுமுணுப்பு மாதிரி என் காதுல வந்து விழுந்துச்சு.

"உள்ள வா..."

அவன் தன் வலது கையால, அன்பா என்னைய உள்ள கூப்பிட்டான்.

வான் குரல்ல இருந்த உரிமையும், ஆசையும் என்னைய அறியாமலே என்னை முன்னாடி நகர வெச்சுது.

நான் எந்த மறுப்பும் சொல்லாம, ஒரு குழந்தையக் கூப்பிட்டாப் போற மாதிரி, மெதுவா என் இடது காலையும் எடுத்து உள்ள வெச்சேன்.

நான் உள்ளே முழுசா வந்ததும், பிரகாஷ் என் பின்னால லேசா நகர்ந்து வந்தான்.

அவன் என் முதுகுக்குப் பின்னாடி வந்த அந்த ஒரு செகண்ட், என் உடம்பெல்லாம் ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

'க்ளிக்...'

ஒரு சின்னச் சத்தம்.

அவன் அந்த இரும்புக் கதவை மெதுவா, எந்தச் சத்தமும் வராதபடி சாத்துனான்.

கதவு சாத்துனது மட்டும் இல்லாம, அந்தச் லாக்கையும் போட்டு விட்டான்.

அந்தக் கதவு முழுசா மூடுன அடுத்த செகண்ட்...

வெளிய உலகத்துக்கும் எங்களுக்கும் இருந்த அந்தச் சின்னத் தொடர்பும் மொத்தமா கட் ஆயிடுச்சு.

இப்போ அந்த நாலு சுவத்துக்குள்ள, அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துக்குக் கீழ, நானும் அவனும் மட்டும் தான்.

கதவைச் சாத்திட்டு, அவன் மறுபடியும் திரும்பி என் முன்னாடி வந்து நின்னான்.

எனக்கும் அவனுக்கும் நடுவுல வெறும் மூணு அடி தூரம் தான் இருந்துச்சு.

அவன் மூச்சுக்காத்து லேசா என் மேல படுற அளவுக்கு நெருக்கம்.

மறுபடியும் அதே அமைதி.

கதவு சாத்துனதுக்கு அப்புறம், ரூம்க்குள்ள இருந்த அந்த பிரைவசி, எங்க ரெண்டு பேரையும் இன்னும் கொஞ்சம் நெர்வஸ் ஆக்கிடுச்சு.

அவன் என்னைய மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு தடவை மெதுவா பாத்தான்.

என் கலைஞ்ச தலைமுடி... என் முகத்துல மேக்கப் இல்லாத அழகு...

அப்புறம் அவன் பார்வை மெதுவா என் கழுத்தைத் தாண்டி கீழ இறங்குச்சு.

நான் போட்டுருந்த அந்த லூசான டீ-ஷர்ட்.

நான் உள்ள பிரா போடலங்குறது அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்.

அதனாலயே, அவன் பார்வை என் நெஞ்சுல கொஞ்ச நேரம் அப்படியே நிலைச்சு நின்னுச்சு.

என் முலைக்காம்புகள் அந்தத் துணியை லேசா முட்டிக்கிட்டு நிக்குறதை, அவன் கண்கள் அப்படியே விழுங்குற மாதிரிப் பாத்துச்சு.

அவன் அப்படிப் பாக்கும்போது, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சூடு பரவுச்சு.

என் தொடைகள் தானா லேசா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசிக்கிச்சு.

அவன் பார்வைக்குள்ள இருந்த நெருப்பு, என்னைய ஒரு மாதிரி கூச்சப்பட வெச்சுது.

ஆனா... மனசுக்குள்ள ஒரு ஓரமா, அவன் என்னைய இப்படி ஆசையாப் பாக்குறது எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சு இருந்துச்சு.

அது ஒரு விவரிக்க முடியாத போதை.

அவன் பார்வையை என் மேல இருந்து விலக்கவே இல்ல.

அப்புறம் கீழ, நான் போட்டுருந்த பேண்ட் வரைக்கும் பாத்துட்டு, மறுபடியும் என் முகத்துக்கே வந்தான்.

இந்த அமைதியைக் கலைக்கணும்னு நான் நெனச்சேன்.

இப்படியே நின்னுட்டு இருந்தா, நிலைமை கைமீறிப் போயிடும்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் என் பார்வையை அவன்கிட்ட இருந்து விலக்கி, சும்மா அந்த ரூமைச் சுத்திப் பாத்தேன்.

அது ஒரு சர்வீஸ் ரூம்.

அங்கங்க பழைய டேபிள்கள், உடைந்த நாற்காலிகள் எல்லாம் ஒண்ணு மேல ஒண்ணா அடுக்கி வெச்சிருந்தாங்க.

சுத்தம் பண்ற மாப், ஏதோ எலக்ட்ரிக்கல் வயர்கள் எல்லாம் ஒரு மூலைல கிடந்துச்சு.

உக்காருறதுக்குன்னு அங்க எந்த ஒரு இடமும் இல்ல.

ஆனா ரூம் குப்பையா இல்லாம, கொஞ்சம் கிளீனாத் தான் இருந்துச்சு.

நான் சுத்திப் பாத்துட்டு, மறுபடியும் அவனப் பாத்தேன்.

அவன் இன்னும் என்னையே தான் எமைக்காமப் பாத்துட்டு இருந்தான்.

நான் என் கூச்சத்தை மறைக்க, ஒரு இயல்பான டோனைக் கொண்டு வர ட்ரை பண்ணேன்.

"என்னடா...?"

நான் என் புருவத்தை லேசாத் தூக்கி சாதாரணமா கேட்டேன்.

"என்னடா அப்படிப் பாக்குற?"

நான் என் குரல்ல லேசா ஒரு செல்லக் கோபத்தைக் கலந்து கேட்டேன்.

அவன் உடனே எதுவும் சொல்லல.

அவன் முகத்துல இருந்த சிரிப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாச்சு.

அவன் ஒரு ஆழமான மூச்சு இழுத்து விட்டுக்கிட்டான்.

"இல்ல பவி..."

அவன் குரல், ஒரு மாதிரி மயக்கமா வெளிய வந்துச்சு.

"உன்னைப் பாக்கணும்னு எவ்ளோ நேரமா, எவ்ளோ தவிப்போட வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன் தெரியுமா?"

"ஆனா..."

அவன் லேசாத் தயங்குனான்.

"இப்போ நீ நேர்ல என் முன்னாடி வந்து நின்னதும்..."

"எனக்கு என்ன பேசுறதுன்னே தெரியலடி."

அவன், தன் மனசுல இருக்கிறதை அப்படியே ஒளிவு மறைவு இல்லாமச் சொன்னான்.

அவன் சொன்ன விதம், எனக்குள்ள ஏதோ பண்ணுச்சு.

ஒரு பொண்ணுக்கு, ஒரு ஆம்பளை தன்னை இப்படி அவ்ளோ ஆசையா பாக்குறது எவ்ளோ பெரிய கர்வம் தெரியுமா?

ஆனா அத நான் வெளிய காட்டிக்கக் கூடாதுனு உறுதியா இருந்தேன்.

நான் ஒரு போலி கோபத்தை முகத்துல வரவழைச்சுக்கிட்டேன்.

"ஓ... இப்போ உனக்கு என்ன பேசுறதுன்னு தெரியல... அப்படித்தானே?"

நான் என் கைகளை நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டிக்கிட்டேன்.

"அதுக்குத் தான் இந்த பெரிய டிராமாப் பண்ணியா?"

நான் அவனைப் பாத்து கிண்டலா, மிரட்டுற மாதிரி கேட்டேன்.

"வாக்கிங் வர்றேன்னு பொய் சொல்ல வெச்சு..."

"இந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள வர வெச்சு..."

"ஜஸ்ட் ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் என்னையப் பாக்குறதுக்கு, இவ்வளவு பெரிய பிளான் பண்ணனுமாடா நீ?"

நான் அவனைத் திட்டுற மாதிரி, செல்லமா சத்தம் போட்டேன்.

அவன் நான் பேசுறதை எல்லாம் ரசிச்சுக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் பொய் கோபத்துல பேசுறது கூட அவனுக்குப் பிடிச்சுருக்குன்னு அவன் முகம் சொல்லுச்சு.

"ஆமா பவி..."

அவன் எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாமச் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"உன்னை இந்த ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் பாக்குறதுக்கு, நான் என்ன பிளான் வேணாலும் பண்ணுவேன்."

"இந்த அஞ்சு நிமிஷம் நீ என் கூட இருக்கிறது... அதுவே எனக்குப் போதும்டி."

அவன் உறுதியா, காதலோட சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், நான் ஒரு செகண்ட் வாயடைச்சுப் போயிட்டேன்.

'இவன் என்ன இப்படிப் பேசுறான்?'

"ஏண்டா... போன்ல தான் அவ்ளோ நேரம் வீடியோ கால் பாக்கலாம்னு கேட்ட... அதனால நான் போட்டோ கூட அனுப்புனேனே..."

"அப்புறம் என்ன, நேர்ல பாக்க அவ்ளோ பெரிய ஆசை உனக்கு?"

நான் என் ஆச்சரியத்தை மறைக்காம கேட்டேன்.

அவன் சிரிப்பு இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் குறும்பாக் மாறுச்சு.

"பவி... நீயே சொல்லு..."

அவன் தன் கைகளைக் கட்டி, தலையை லேசாச் சாய்த்து என்னைப் பாத்தான்.

"ரெண்டும் ஒண்ணாடி?"

அவன் கேட்ட கேள்விக்கு எனக்கு என்ன பதில் சொல்றதுன்னு தெரியல.

"போன்ல உன்னைப் பாக்குறதும், மெசேஜ் பண்றதும் ஒரு ஃபீல்னா..."

"இப்போ... இங்க, நீ எனக்காக, என் ஒருத்தனுக்காக மட்டும் கீழ வந்து..."

"இப்படி இவ்ளோ அழகா என் முன்னாடி நேர்ல நிக்கும்போது..."

"இந்த ஃபீலிங் வேறடி..."

"என் உசுரே என் முன்னாடி வந்து நிக்குற மாதிரி இருக்கு."

அவன் வார்த்தைகள், ஒவ்வொண்ணும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு தேன் மாதிரி இறங்குச்சு.

அவன் பேசப் பேச, என் முகத்துல இருந்த போலி கோபம் என்னைய அறியாமலே உடைஞ்சு சிதறுச்சு.

என் உதடுகள் தானா விரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் எவ்ளோ கண்ட்ரோல் பண்ணியும், என்னால சிரிப்பை அடக்க முடியல.

நான் என் தலையைக் குனிஞ்சு, வெட்கத்துல லேசாச் சிரிச்சேன்.

என் ஒரு கையால, என் முகத்துக்கு வந்த முடியை ஒதுக்கிக்கிட்டேன்.

அவன் நான் சிரிச்சதக் கவனிச்சுட்டான்.

"ஆ... இந்தச் சிரிப்பு..."

அவன் உற்சாகமா, ஒரு சின்னப் பையன் மாதிரி துள்ளிக் குதிக்காத குறையாச் சொன்னான்.

"இந்தச் சிரிப்பைப் பாக்கத் தான்டி நான் அவ்ளோ நேரம் கெஞ்சுனேன்."

"நீ எவ்ளோ அழகா இருக்க தெரியுமா பவி...?"

அவன் குரல்ல இப்போ ஒரு பெரிய கிறக்கம் வந்துருச்சு.

"இப்படி ஒரு தேவதை எனக்காக வந்து நிக்குதுன்னு நெனைக்கும்போதே... எனக்குப் பைத்தியம் பிடிக்கிற மாதிரி இருக்குடி."

அவன் என்னைப் புகழப் புகழ, எனக்குக் கூச்சம் தாங்கல.

என் முகமெல்லாம் அப்படியே சூடேறி, தக்காளி மாதிரி சிவந்துடுச்சுன்னு எனக்கே தெரிஞ்சுது.

"டேய்... ப்ளீஸ், ஆரம்பிச்சுடாத..."

நான் என் முகத்தை மூடிக்குற மாதிரி, கைகளை லேசா முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

"ரொம்ப ஓவராப் பண்ணாத... இதெல்லாம் கொஞ்சம் கூட நல்லால சொல்லிட்டேன்."

நான் அவனைக் கண்டிக்கிற மாதிரி, ஆனா வெட்கமான புன்னகையோட சொன்னேன்.

என் குரல்ல சிணுங்கல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் என் வெட்கத்தப் பாத்து, இன்னும் கொஞ்சம் டெம்ப்ட் ஆயிட்டான்னு நெனைக்கிறேன்.

அவன் கண்கள்ல இப்போ அந்த ஆசை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் என்னைய அறியாமலே...

தன் இடது காலை எடுத்து, என் பக்கம் ஒரு சின்ன ஸ்டெப் முன்னாடி வெச்சான்.

அந்த ஒரு சின்ன நகர்வு...

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த அந்த ரெண்டு அடி இடைவெளியை, இன்னும் கொஞ்சம் குறைச்சுது.

அவன் அப்படி முன்னாடி வந்த அடுத்த செகண்ட்...

என் மூளைக்குள்ள ஒரு அலாரம் அடிச்சுது.

'ஐயையோ... இவன் நெருங்கி வர்றானே?'

என் வெட்கம் எல்லாம் பறந்து போய், ஒரு விதமான உணர்வு எனக்குள்ள சடார்னு வந்துச்சு.

நான் உடனே உஷாரானேன்.

அவன் இன்னொரு ஸ்டெப் எடுத்து வைக்கிறதுக்கு முன்னாடி...

நான் என் வலது கையை முன்னாடி நீட்டி, ஒரு ஸ்டாப் சிக்னல் மாதிரிப் பிடிச்சேன்.

"டேய்..."

நான் தெளிவா, அழுத்தமான குரல்ல சொன்னேன்.

"பக்கத்துல வராத."

[yazhiniram]

---------------
Part 258:
---------------

"பக்கத்துல வராத."

நான் என் வலது கையை முன்னாடி நீட்டி, ஒரு ஸ்டாப் சிக்னல் மாதிரிப் பிடிச்சு, கொஞ்சம் சத்தமாவே சொன்னேன்.

சொல்லிட்டு, நான் மெதுவா ஒரு சின்ன ஸ்டெப் பின்னாடி எடுத்து வெச்சேன்.

ஆனா... அந்த ஒரு ஸ்டெப் பின்னாடி வைக்கும்போதே, என் மனசுக்குள்ள ஏதோ முரண்பாடு.

என் வாய் 'வேணாம்'னு சொல்லுச்சு.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு மூலைல... 'அவன் அப்படியே முன்னாடி வந்து என்னை ஏதாச்சும் பண்ண மாட்டானா?'ங்குற ஒரு விவரிக்க முடியாத ஆசை இருந்துச்சு.

நான் பின்னாடி எடுத்து வெச்ச ஸ்டெப் கூட, தப்பிச்சு ஓடுறதுக்கான ஸ்டெப் இல்ல.

அது ஒரு விதமான வெட்கத்துல, ஒரு தயக்கத்துல வந்த பின்வாங்கல்தான்.

பிரகாஷ் நான் சொன்னதைக் கேட்டு, அப்படியே நின்ன இடத்துலயே நின்னுட்டான்.

ஆனா அவன் முகத்துல பதற்றம் இல்ல.

மாறா, அவன் உதட்டுல அந்த மென்மையான சிரிப்பு இன்னும் அப்படியே தான் இருந்துச்சு.

அவன் கண்கள் என்னையே பாத்துச்சு.

என் முகத்துல இருந்த போலி கோபத்தை, அவன் ரொம்ப ஈஸியாப் படிச்சிட்டான்.

அவன் என்னைப் பாத்துக்கிட்டே, மெதுவா கேட்டான்.

"ஏன் பவி...?"

"உன் வாய்தான் வேணாம்னு சொல்லுது..."

"ஆனா உன் முகம்... வேற ஏதோ சொல்லுதேடி?"

அவன், என் மனசுக்குள்ள இருக்கிறத அப்படியே படிச்சுச் சொன்னதும்...

என் ஹார்ட்பீட் எகிறிடுச்சு.

'அடப்பாவி... நான் நடிக்கிறத இவ்ளோ ஈஸியா கண்டுபிடிச்சிட்டானே!'

எனக்குள்ள ஒரு கூச்சம் வந்துச்சு.

என் கன்னம் எல்லாம் அப்படியே சூடேறி சிவக்குறத என்னாலயே உணர முடிஞ்சுது.

ஆனாலும், நான் அவ்ளோ சீக்கிரம் தோத்துக்க விரும்பல.

என் சீரியஸ்னஸை எப்படியாச்சும் மெயின்டெயின் பண்ணிடணும்னு நான் ரொம்பப் பாடுபட்டேன்.

நான் என் முகத்தை இன்னும் கொஞ்சம் கடுமையா மாத்திக்க ட்ரை பண்ணேன்.

"டேய்... நீ ஓவராப் பேசாத."

நான் என் கைகளை மறுபடியும் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க கட்டிக்கிட்டேன்.

"நான் ஏதோ நீ அவ்ளோ தூரம் கெஞ்சுறயேன்னு பாவம் பாத்து தான் கீழ வந்தேன்."

"அதுக்காக, நீ நெனைக்குறப்பலாம், என் மேல அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கலாம்னுலாம் நெனைக்காத."

"அதுக்கப்புறம் என்ன நடக்கும்னு எனக்கே தெரியாது சொல்லிட்டேன்."

நான் அவனைப் பாத்து, மிரட்டுற டோன்ல சொன்னேன்.

ஆனா என் குரல்ல அந்த நடுக்கம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

என் மிரட்டலைக் கேட்டு, பிரகாஷ் லேசாச் சிரிச்சான்.

அந்தச் சிரிப்புல, என் மேல இருந்த ஒரு உரிமையும், காதலும் தெரிஞ்சுது.

அவன் தலையை லேசா ஆட்டிக்கிட்டே சொன்னான்.

"எனக்குத் தெரியும் பவி..."

"நான் எனக்காக மட்டும் நீ இங்க வரலடி..."

"உனக்கும் என்னைப் பாக்கணும்னு ஒரு ஆசை இருந்துச்சு."

"அதனால தான் நீ, சார் வீட்ல இருக்குறப்போ கூட இங்க வந்திருக்க."

அவன் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும், என் மனச படிச்சு சொல்லுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் சொல்றது நூறு சதவிகிதம் உண்மைனு என் அடிமனசுக்குத் தெரியும்.

ஆனா அதைக் கேட்டு, நான் எந்தப் பதிலும் சொல்ல முடியாம, அப்படியே நின்னுட்டு இருந்தேன்.

நான் பதிலேதும் சொல்லாததப் பாத்துட்டு, பிரகாஷ் மறுபடியும் மெதுவா நகர ஆரம்பிச்சான்.

இந்தத் தடவை, அவன் மெதுவா, ஒவ்வொரு அடியா எடுத்து வெச்சான்.

ஒரு மிருகம், தன் இரையை நோக்கி ரொம்ப நிதானமாப் போற மாதிரி இருந்துச்சு அவனோட நடை.

அவன் அப்படி முன்னாடி வரும்போது, எனக்கு ஓடணும்னு தோணுனா ஓடிடலாம்.

அவன் எனக்கு அவ்ளோ டைம் குடுத்தான்.

'வேணாம்னா நீ போயிடு'ங்குற மாதிரி தான் அவனோட ஒவ்வொரு அடியும் இருந்துச்சு.

ஆனா... நான் நகரல.

என் கால்கள் அந்தத் தரையோட அப்படியே ஒட்டிக்கிட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

என் மூளை 'நகரு பவி... நகரு'னு கத்துச்சு.

ஆனா என் உடம்பு, அவனோட நெருக்கத்துக்காக, அவனோட சூட்டுக்காக அவ்ளோ ஏங்கிப் போயிருந்துச்சு.

நான் அப்படியே, என் கண்ணை விரிச்சு அவனைப் பாத்துக்கிட்டே நின்னுட்டு இருந்தேன்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த தூரம்...

ரெண்டு அடியாச்சு...

ஒரு அடியாச்சு...

இப்போ அவன் என் மூச்சுக்காத்து படுற அளவுக்கு, என் முகத்துக்கு நேரா வந்து நின்னுட்டான்.

அந்த மங்கலான வெளிச்சம்... அவனோட யூனிஃபார்ம் வாசம்... அவனோட வியர்வை வாசம்...

எல்லாமே சேர்ந்து என்னை ஒரு மாதிரி கிறங்க வெச்சுது.

அவன் எந்த அவசரமும் இல்லாம, மெதுவாத் தன் ரெண்டு கைகளையும் மேல தூக்குனான்.

அவன் கைகள் என் இடுப்பை நோக்கி வந்தப்போ, என் உடம்பெல்லாம் ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆச்சு.

அவன் கைகள் என் இடுப்பைச் சுத்தி, என் முதுகுக்குப் பின்னாடி போய் லாக் ஆச்சு.

நான் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டல.

அவன் அப்படியே மெதுவா, என்னை அவனை நோக்கிக் கவர்ந்து இழுத்தான்.

என் நெஞ்சு, அவனோட மார்புல போய்ச் சட்டுனு முட்டிக்கிச்சு.

அவன் என்னை முழுசா, அப்படியே இறுக்கி அணைச்சுக்கிட்டான்.

அந்த ஒரு செகண்ட்...

நான் அப்படியே உறைஞ்சு நின்னுட்டேன்.

ஆனா... என்ன ஆச்சரியம்னா...

அவ்ளோ நேரம் எனக்குள்ள இருந்த பதற்றம், நடுக்கம்...

நான் அவனோட கைகளுக்குள்ள போன அடுத்த செகண்ட், எல்லாமே காணாமப் போயிடுச்சு!

எனக்குள்ள அமைதி வந்துச்சு.

நான் சேஃப்பா இருக்குற மாதிரி, ஒரு விவரிக்க முடியாத பாதுகாப்பு உணர்வு எனக்குள்ள பரவுச்சு.

'நான் ஒரு தப்பு பண்றேன்... இன்னொருத்தன் கைகளுக்குள்ள இருக்கேன்'ங்குற குற்ற உணர்ச்சியும் அந்த நிமிஷத்துல எனக்கு வரல.

மாறா, என் உடம்பு அவனோட அரவணைப்புக்கு அடக்கமா, சௌகரியமா ஒடுங்கிக்கிச்சு.

பிரகாஷ் என்னை இறுக்கமாப் பிடிச்சிருந்தான்.

அவன் கைகள் என் முதுகை அழுத்திப் பிடிச்சிருந்த விதம்...

அது ஒரு சாதாரணமா கட்டிப்பிடிக்குற மாதிரி கிடையாது.

நேத்து நாங்க ரெண்டு பேரும் முதல் தடவையா ஒண்ணா இருந்தோம்ல?

அந்த நேரத்துல இருந்து... இப்போ வரைக்கும்...

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இருந்த தவிப்பு, ஏக்கம் எல்லாமே அந்த ஒரு ஹக்-ல இருந்துச்சு.

அவனும் சரி, நானும் சரி... இந்த நிமிஷத்துக்காகத் தான் இவ்ளோ நேரம் காத்துக்கிட்டு இருந்திருக்கோம்னு எனக்குப் புரிஞ்சுது.

நான் என் கைகளை என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம, அப்படியே என் நெஞ்சுக்குக் குறுக்க வெச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் முலைகள் அவனோட நெஞ்சுல அழுந்திக்கிட்டு இருக்குறது, எனக்க சுகமா இருந்துச்சு.

பிரகாஷ் தன் முகத்தை மெதுவா என் தலைமுடிக்குள்ள புதைச்சான்.

என் கூந்தலோட வாசனையை அவன் ஆழமா உள்ளிழுக்குற சத்தம் எனக்குக் கேட்டுச்சு.

"பவி..."

அவன் குரல் என் காதுக்கு பக்கத்துல, ஒரு முனங்கல் மாதிரி, உருகிப் போய் வந்துச்சு.

"எவ்ளோ மிஸ் பண்ணேன் தெரியுமாடி உன்ன..."

அவன் வார்த்தைகள்ல இருந்த ஆச, என்னை ஏதோ பண்ணுச்சு.

"நேத்து உன்னைப் பாத்தது... உன்னத் தொட்டது..."

"அதுக்கப்புறம்... எனக்குப் பைத்தியமே பிடிச்சிடும் போல இருந்துச்சுடி."

"உன்னை நினைச்சு நினைச்சு... உருகிப் போயிட்டேன்டி நான்."

அவன் மெதுவா, தன் மனசுக்குள்ள இருந்த மொத்த பாரத்தையும் எங்கிட்ட கொட்டுனான்.

அவன் பேசப் பேச, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அவனை விட்டு விலகுனு என் மனசு சொல்லுச்சு.

"பிரகாஷ்... அது..."

ஆனா எனக்கு வார்த்தைகளே வரல.

அவனோட நெருக்கம், அவனோட உடம்புல இருந்து வர்ற அனல் காத்து...

எல்லாமே என் மூளையைச் செயல்பட விடாம முடக்கிடுச்சு.

நான் பாதியிலயே அப்படியே நிப்பாட்டிட்டேன்.

அவன் இன்னும் என்னைப் பின்னிப் பிணைஞ்சுக்கிட்டே சொன்னான்.

"போன்ல பேசுறது... மெசேஜ் பண்றது... போட்டோ பாக்குறதுலாம் எனக்குப் பத்தலடி பவி..."

"உன்னை இப்படி நேராப் பாக்கணும்... இப்படி உன்னை என் கைகளுக்குள்ள வெச்சுக்கணும்னு அவ்ளோ தவிப்பா இருந்துச்சு."

"அதுக்குத் தான்டி அவ்ளோ கெஞ்சுனேன்."

அவன் சொன்னான்.

சொல்லிட்டு, அவன் தன் முகத்தை என் தலைமுடியில இருந்து லேசா வெளிய எடுத்தான்.

அவன் முகம் இப்போ என் முகத்துக்கு நேரா இருந்துச்சு.

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல, அவன் கண்கள்ல இருந்த காதலை நான் பாத்தேன்.

அவன் மெதுவாத் தன் தலையைச் சாய்ச்சான்.

அவனோட உதடுகள்... மெதுவா என் முகத்தை நோக்கி வந்துச்சு.

நான் என் கண்களை இறுக்க மூடிக்கிட்டேன்.

அவன் உதடுகள்... மென்மையா, என் தாடையில பட்டுச்சு.

ஒரு சின்ன, ஆனா சூடான, அன்பான முத்தம்.

அவன் உதடுகள் என் தாடையில பட்ட அந்த செகண்ட்...

என் உடம்புக்குள்ள ஆயிரம் மின்மினிப் பூச்சிகள் பறக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

ஒரு கரண்ட் என்னைத் தாக்குன மாதிரி, என் அடிவயிறு அப்படியே சுருங்கி விரிஞ்சுது.

எனக்குள்ள இருந்த கூச்சம் மொத்தமா வெளிய வந்துச்சு.

என் முகம் வெட்கத்துல சிவந்து போச்சு.

இந்த நெருக்கமும், இந்த முத்தமும் எனக்கு பிடிச்சுருந்துச்சு.

நான் உடனே லேசாத் துடிச்சேன்.

என் கைகளை அவனோட நெஞ்சுல வெச்சு, அவனை லேசாப் பின்னாடி தள்ளுனேன்.

அது ஒண்ணும் முழு பலத்தைப் பிரயோகிச்சுத் தள்ளுனது இல்ல... ஒரு சின்னச் செல்லமான முரண்பாடு தான்.

நான் அவனைப் பாத்து, ஒரு போலி கோபத்தோட, ஆனா மூச்சு வாங்குற குரல்ல கேட்டேன்.

"டேய்..."

"நீ என்னடா சொன்ன?"

"என்னைத் தொடக் கூட மாட்டேன்னு தானடா கீழ வரச் சொன்ன?"

"இப்போ என்ன பண்ற நீ?"

நான் ஞாபகப்படுத்துற மாதிரி, கொஞ்சம் சிணுங்கலோட கேட்டேன்.

நான் அப்படித் தள்ளுனாலும், அவன் என்னை முழுசா விட்டுடல.

அவன் கைகள் இன்னும் என் இடுப்பைச் சுத்தி லேசாக் கட்டியிருந்துச்சு.

அவன் முகத்துல இப்போ ஒரு பெரிய, வெற்றி புன்னகை.

"தெரியும்டி..."

அவன் என் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே, சாதாரணமாச் சொன்னான்.

"நான் தொட மாட்டேன்னு தான் சொன்னேன்."

"ஆனா..."

"நீ என் முன்னாடி வந்து நின்னதும்... உன்னோட இந்த அழகைப் பாத்ததும்..."

"என்னால கொஞ்சம்கூட கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல."

"உன்னை அவ்ளோ மிஸ் பண்ணேன்டி நான்."

அவன் உரிமையா சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும், நான் அவனை ஒரு மாதிரி எரிச்சலாப் பாக்குற மாதிரி ஆக்டிங் குடுத்தேன்.

"உனக்கு எப்பவுமே இதே வேலை தான்... நான் இனிமேல் உன் பேச்சைக் கேக்கவே மாட்டேன்."

நான் முகத்தைத் திருப்பிக்கிட்டு, அவனைத் திட்டுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

ஆனா...

அந்த,அமைதியான சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள...

அவனோட கைகளுக்குள்ள அடங்கி நிக்கும்போது...

நான் வெளியில எவ்ளோ தான் கோபப்படுற மாதிரி நடிச்சாலும்,

என் மனசுக்குள்ள எனக்கு ஒரு உண்மை ரொம்பத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

'ஆமா... அவன் மட்டும் என்னை மிஸ் பண்ணல.'

நேத்துல இருந்து... அவன் என்னை தொடணும், அவன் என்னை சீண்டணும்னு...

நானும் அவனை மிஸ் பண்ணியிருக்கேங்குற உண்மை, எனக்குள்ள ஆழமா உறைச்சுது.

என் மனசுக்குள்ள அப்டி தோணுன செகண்ட், என் உடம்புல இருந்த போலி விறைப்பு மொத்தமாத் தளர்ந்து போச்சு.

என் கைகள், அவனைத் தள்ளி விடுறதுக்காக அவன் நெஞ்சுல வெச்சிருந்த கைகள், இப்போ எந்த பலமும் இல்லாமச் சும்மா அவன் மேல இருந்துச்சு.

நான் என் முகத்தை நிமிர்த்தி, அவனோட கண்ணைப் பாத்தேன்.

அந்த வெளிச்சத்துல, அவன் கண்கள்ல காதல், தவிப்பு, வெறி... எல்லாமே கலந்து தெரிஞ்சுது.

எனக்குள்ள தயக்கம், பயம் இன்னும் முழுசாப் போகல.

இது ஒரு சர்வீஸ் ரூம், எப்போ யார் வருவாங்கன்னு சொல்ல முடியாது.

"பிரகாஷ்..."

நான் மெதுவா, ஒரு கிசுகிசுக்குற குரல்ல, என் பயத்தை வெளிய காட்டிக் கேட்டேன்.

"நிஜமாவே... இங்க திடீர்னு யாரும் வந்துட மாட்டாங்கள்ல?"

நான் சுத்தி முத்தி அந்த ரூமை ஒரு தடவை பாத்துக்கிட்டே கேட்டேன்.

என் குரல்ல இருந்த நடுக்கம், அவனுக்கு அது புரிய வெச்சுது.

அவன் முகத்துல  நிம்மதி கலந்த சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவன் என் கன்னத்தைத் தடவுனான்.

அவனோட விரல்கள் என் கன்னத்துல பட்டதும், என் உடம்பெல்லாம் ஒரு தடவை சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

"பயப்படாத பவி..."

அவன் குரல் சாஃப்ட்டா, ஒரு தாலாட்டு மாதிரி என் காதுல விழுந்துச்சு.

"என்னை மீறி, உனக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் வர்ற மாதிரி நான் நடந்துக்க மாட்டேன்னு உனக்குத் தெரியும்ல?"

"இங்க யாரும் வர மாட்டாங்கடி..."

"நம்ம இடம் டி... என்னைய நம்பு..."

அவன் உறுதியா, என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னான்.

அவன் சொன்ன 'நம்ம இடம்'ங்குற வார்த்தை, எனக்குள்ள இருந்த மிச்சமீதி தயக்கத்தையும் அடிச்சு நொறுக்கிடுச்சு.

ம்ம்ம்னு நான் மெதுவா என் தலையை ஆட்டினேன்.

என் சம்மதம் அவனுக்குக் கிடைச்ச அடுத்த செகண்ட்...

அவன் என்னை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமா, அவன் நெஞ்சோடு சேர்த்து அணைச்சுக்கிட்டான்.

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல இப்போ ஒரு நூல் இடைவெளி கூட இல்ல.

என் பிரா இல்லாத முலைகள்... அவனோட நெஞ்சுல போய்ப் பலமா முட்டிக்கிச்சு.

அந்த அழுத்தம், என் முலைக்காம்புகளை இன்னும் கொஞ்சம் விறைக்க வெச்சுது.

அது அவனோட நெஞ்சுல உரசும்போதெல்லாம், என் அடிவயித்துல ஒரு மின்னல் வெட்டுற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவன் முகம்... என் முகத்துக்கு பக்கத்துல வந்துச்சு.

அவனோட மூச்சுக்காத்து, சூடா என் மூக்கு நுனியிலயும், என் உதட்டுலயும் பட்டுச்சு.

அந்த மூச்சுக்காத்துல, ஒரு விதமான வாசம், அவனோட வியர்வை வாசம்... எல்லாம் கலந்து என்னைய ஒரு மாதிரி கிறங்க வெச்சுது.

எனக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு, அடுத்து என்ன நடக்கப் போகுதுன்னு.

என் இதயத் துடிப்பு 'டப் டப் டப்'னு என் காதுக்குள்ளயே கேட்டுச்சு.

நான் என்னைய அறியாமலே, என் கண்களை மெதுவா மூடிக்கிட்டேன்.

என் உடம்பு தானா ஒரு எதிர்பார்ப்புல லேசா நடுங்க ஆரம்பிச்சுது.

அவன் தன்னோட இடது கையால என் இடுப்பை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு,

வலது கையால என் முகத்தை மென்மையா, ஒரு பூவைப் பிடிக்குற மாதிரிப் பிடிச்சான்.

அவன் கட்டை விரல் என் கீழ் உதட்டை லேசாத் தடவிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அந்தத் தொடுதல், என் உதடுகளைத் தானா லேசாத் திறக்க வெச்சுது.

அடுத்த செகண்ட்...

அவனோட சூடான, ஈரமான உதடுகள்... என் உதடுகளோட வந்து ஒட்டிக்கிச்சு.

'ச்ஸப்பா...'

அந்த தொடுதல்...

அவன் உதடுகள் என் உதட்டு மேல பட்ட அந்த முதல் செகண்ட்...

என் மூளைக்குள்ள ஆயிரம் பட்டாம்பூச்சிகள் ஒண்ணாப் பறக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு பெரிய கரண்ட் பாஸ் ஆகி, என் கால் விரல் வரைக்கும் சிலிர்த்துச்சு.

ஆரம்பத்துல, அவன் உதடுகள் ரொம்ப மென்மையாத் தான் என் உதடுகளை வருடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

மேல் உதட்டை லேசாப் பிடிச்சு உறிஞ்சுறதும், அப்புறம் கீழ் உதட்டை மெதுவாத் கடிக்கிறதும்...

நான் அந்த சுகத்துல அப்படியே மிதக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் கைகள், அவ்ளோ நேரம் அவன் நெஞ்சுல சும்மா வெச்சிருந்த கைகள்... இப்போ தானா நகர ஆரம்பிச்சுது.

நான் என் கைகளை மேல கொண்டு போய், அவனோட தோள்பட்டையைப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் அவனைத் தொட்டதும், அவனுக்குள்ள இருந்த வெறி இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

அவன் என்னைய இன்னும் ஆக்ரோஷமாத் தன்பக்கம் இழுத்தான்.

என் முலைகள் அவனோட நெஞ்சுல நசுங்குறது எனக்கு அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு.

அவன் உதடுகள் இப்போ வேகமா என் உதடுகளைக் கவ்வ ஆரம்பிச்சுது.

'ஸ்மாக்... ஸ்மாக்...'னு அந்த ரூம்க்குள்ள, நாங்க முத்தம் குடுத்துக்குற சத்தம் அவ்ளோ தெளிவா, சத்தமா கேட்டுச்சு.

நான் என் வாயை இன்னும் கொஞ்சம் பெருசாத் திறந்தேன்.

அவ்வளவுதான்...

அதுக்காகத் தான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தான் போல.

அவனோட சூடான நாக்கு... ஒரு பாம்பு மாதிரி மெதுவா என் வாய்க்குள்ள நுழைஞ்சுது.

அவன் நாக்கு என் நாக்கோட உரசின அந்த செகண்ட்...

நான் அப்படியே சொர்க்கத்துக்கே போன மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

என் தொண்டைக்குள்ள இருந்து என்னைய அறியாமலே ஒரு முனங்கல் 'ம்ம்ம்...'னு வெளிய வந்துச்சு.

அவன் நாக்கு என் வாய்க்குள்ள இருக்குற ஒவ்வொரு இடத்தையும் சுத்திச் சுத்தி முத்தம் குடுத்துச்சு.

என் நாக்கைத் தன்னோட நாக்கால சுருட்டிப் பிடிச்சு, அவன் உறிஞ்ச உறிஞ்ச...

எனக்குள்ள இருந்த அத்தனை நரம்புகளும் சூடேறித் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அந்த எச்சில் கலக்குற சுகம்... அது ஒரு தனி போதை.

அவனோட எச்சில் என் தொண்டைக்குள்ள இறங்கும்போது, அது என்னை என்னவோ பண்ணுச்சு.

அதுகூட, அவனோட எச்சில் எனக்கு இன்னும் இன்னும் வேணும்னு என் உடம்பு தவிச்சுது.

நான் என் கண்ட்ரோலை இழக்க ஆரம்பிச்சேன்.

என் கைகள் அவன் தோள்பட்டையில இருந்து மேல போயி, அவன் கழுத்தைச் சுத்தி இறுக்கிக் கட்டிக்கிச்சு.

நான் என் விரல்களை அவனோட தலைமுடிக்குள்ள விட்டு, அவனோட முடியை இழுத்துப் பிடிச்சு, அவனோட முத்தத்துக்கு கோ-ஆபரேட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

நானும் என் நாக்கால, அவன் நாக்கோட சண்டை போட ஆரம்பிச்சேன்.

ரெண்டு பேரோட நாக்கும் ஒண்ணோட ஒண்ணு பிணைஞ்சு, சுழன்று, ஆக்ரோஷமா முத்தம் குடுத்துக்கிட்டோம்.

அந்த ரூம்க்குள்ள, எங்களோட மூச்சு வாங்குற சத்தமும், அந்த முத்தத்தோட சத்தமும் மட்டும்தான் கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்கு மூச்சு முட்டுச்சு.

ஆனா அந்த முத்தத்தை விட எனக்குக் கொஞ்சம் கூட மனசு வரல.

அவன் என்னை ஒரு செகண்ட் கூட கேப் விடாம, வெறித்தனமா உறிஞ்சிக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் என் ரெண்டு முலைகளையும் அவனோட நெஞ்சுல நல்லா அழுத்தித் தேய்ச்சுக்கிட்டே, அந்த முத்தத்தை ரசிச்சேன்.

அப்போ...

என் இடுப்புல இருந்த அவன் கைகள்... மெதுவா கீழ இறங்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் போட்டுருந்த ட்ராக் பேண்ட் மேல பட்டு, மெதுவா என் குண்டி மேல வந்துச்சு.

அவன் கைகள் என் குண்டியைத் தொட்டதும்... என் உடம்பு தூக்கிப் போட்டுச்சு.

அவனோட ரெண்டு கைகளும்... என் ரெண்டு குண்டிகளையும் மொத்தமாச் சுத்திப் பிடிச்சுது.

அந்தப் பிடி ஸ்ட்ராங்கா, அழுத்தமா இருந்துச்சு.

நான் போட்டுருந்த பேண்ட் வழியா, அவனோட விரல்களோட சூடு என் குண்டியில அப்படியே உறைச்சுது.

அவன் என் குண்டியைத் தடவிக்கிட்டே, அந்த முத்தத்தை இன்னும் ஆழமாக்கினான்.

என் வாய்ல அவன் நாக்கு வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருக்க... கீழ அவனோட கைகள் என் குண்டியைப் பிசைய ஆரம்பிச்சுது.

அவன் விரல்கள் என் குண்டிச் சதையை அழுத்தி, கசக்கி, ஆசையாப் பிசைஞ்சான்.

அந்த சுகத்துல, நான் என் இடுப்பைத் தானா லேசா முன்னாடி வளைச்சேன்.

அப்படி நான் வளைச்சதும்...

என் அடிவயிறு, அவனோட அடிவயிற்றோட போய் நல்லா இடிச்சுக்கிச்சு.

அந்த செகண்ட்...

அவனோட 'மான்ஸ்டர்' சுண்ணி...

அது விறைச்சுப் போய், என் புண்டைல பேண்ட்க்கு மேல நேராப் பட்டு அழுத்துச்சு!

அது என் புண்டை மேல உரசும்போது...

எனக்குள்ள அவ்ளோ நேரம் கட்டுப்படுத்தி வெச்சிருந்த அந்த தீ, மொத்தமாப் பத்தி எரிஞ்சுது.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு வெள்ளம் மாதிரி ஈரப்பதம் கசிஞ்சு, என் பேன்ட்-டையே நனைக்குதுனு எனக்கே நல்லாத் தெரிஞ்சுது.

நான் சுகம் தாங்காம, என் வாய்க்குள்ளயே மெதுவா முனங்க ஆரம்பிச்சேன்.

அவன் என் குண்டியை இன்னும் பலமாப் பிடிச்சு, என்னையத் தூக்குற மாதிரி முன்னாடி இழுத்தான்.

அப்படி அவன் இழுக்கும்போது, அவன் சுண்ணி, என் புண்டை மேல இன்னும் ஆழமாப் பதிஞ்சு தேய்ச்சுது.

'ஆஆஆ...'னு ஒரு சத்தம் என் தொண்டைக்குள்ளயே அடங்கிப் போச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் உலகத்தையே மறந்துட்டோம்.

கார்த்திக் வீட்ல இருக்காரு, நாங்க இங்க அபார்ட்மெண்ட் சர்வீஸ் ரூம்ல இருக்கோம், யாராச்சும் பாத்துடுவாங்கங்குற எந்த உணர்வும் எனக்கு இப்போ இல்ல.

இந்த முத்தம், இந்தத் தொடுதல், என் குண்டியை பிசையுற அந்த சுகம், அவன் சுண்ணியோட அந்த முரட்டுத்தனமான அழுத்தம்...

இது மட்டும்தான் எனக்கு உலகமாத் தெரிஞ்சுது.

என் கைகள் அவனோட கழுத்தை இன்னும் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

நான் என் உடம்பை முழுசா அவன் மேல சாய்த்து, அவனோட அந்த விறைப்பு மேல என் இடுப்பை லேசா ஆட்டித் தேய்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் அப்படித் தேய்ச்சதும், அவனுக்கு வெறி இன்னும் அதிகமாகிடுச்சு.

அவன் என் குண்டியை அவ்ளோ வெறித்தனமாப் பிசைஞ்சு, கசக்கி, என்னைய அப்படியே காத்துல தூக்குற அளவுக்கு அழுத்துனான்.

என் நாக்கை அவன் நாக்கு முழுசாச் சுருட்டிப் பிடிச்சு உறிஞ்சிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தக் கிஸ்... அது ஒரு நிமிஷம், ரெண்டு நிமிஷம் இல்ல...

தொடர்ந்து மூணு நிமிஷத்துக்கு மேல நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்தக் கேப்பும் விடாம, மூச்சு விடக் கூடக் கொஞ்சம் கூட விலகாம முத்தம் குடுத்துக்கிட்டே இருந்தோம்.

எச்சில் ஒழுக, நாக்குகள் சண்டை போட, உடம்புகள் ஒண்ணோட ஒண்ணு உரச...

அந்த இருட்டு ரூம்க்குள்ள ஒரு கலவரமே நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் புண்டை ஈரமாகி, துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இப்படியே கொஞ்ச நேரம் போனா, நான் அவன் முன்னாடியே நின்னுக்கிட்டே உச்சத்துக்கே போயிடுவேனோனு எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு.

அந்த அளவுக்கு சுண்ணியோட உரசலும், குண்டியில அவன் பிடிச்சிருந்த பிடியும் என்னையப் பைத்தியமாக்குச்சு.

ஆனா... திடீர்னு...

என் மூளைக்குள்ள ஒரு சின்ன ஸ்பார்க்.

'கார்த்திக்!'

'டைம் என்ன ஆச்சு? நான் வந்து அஞ்சு நிமிசத்துக்கு மேல ஆச்சே!'

இந்த நினைப்பு வந்ததும், எனக்குள்ள இருந்த போதை லேசாத் தெளிய ஆரம்பிச்சுது.

மூச்சு முட்டுற அளவுக்கு நான் முத்தம் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாலும், மனசுக்குள்ள ஒரு ஓரத்துல அந்த எண்ணம் மறுபடியும் எட்டிப் பாத்துச்சு.

'அஞ்சு நிமிஷத்துக்கு மேல ஆயிடுச்சு... கார்த்திக் வெளிய வந்து என்னைத் தேடுனாருன்னா?'

இந்த ஒரு எண்ணம், என்னை அப்படியே உலுக்கி எடுத்துச்சு.

நான் மெதுவா என் நாக்கை அவன் வாய்க்குள்ள இருந்து வெளிய இழுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அவன் என்னை அவ்ளோ ஈஸியா விடுறதா இல்ல.

அவன் என் குண்டியை இன்னும் பலமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, என் உதடுகளை இன்னும் ஆக்ரோஷமாகக் கவ்வுனான்.

"உம்ம்... பிரகாஷ்..."

நான் முத்தத்துக்கு நடுவுலயே முனகிக்கிட்டே, என் ரெண்டு கைகளையும் அவனோட நெஞ்சுல வெச்சு, அவனை லேசாப் பின்னாடி தள்ளுனேன்.

என் பலம் எல்லாம் திரட்டி, அவனை என் மேல இருந்து விலக்கப் பாத்தேன்.

என் பிடிவாதத்தைப் பாத்துட்டு, அவன் மெதுவா, மனசே இல்லாம... என் உதடுகளை விட்டு லேசா விலகுனான்.

எங்க ரெண்டு பேரோட உதடுகளுக்கும் நடுவுல, ஒரு சின்ன எச்சில் கம்பி மாதிரி ஒட்டிக்கிட்டு நீண்டு, அப்புறம் அருந்து போச்சு.

நான் அப்படியே என் கண்ணைத் திறந்து அவனைப் பாத்தேன்.

என் மூச்சுக்காத்து அவ்ளோ வேகமா வந்துட்டுப் போச்சு.

என் நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

என் முலைகள் அவன் நெஞ்சுல உரசிக் குதிச்சுது.

அவனும் மூச்சு வாங்க, ஒரு மயக்கமான பார்வையோட என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட 'மான்ஸ்டர்' இன்னும் விறைச்சுப் போய், என் வயித்த முட்டிக்கிட்டுத் தான் நிக்குதுன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

அவன் கைகள் இன்னும் என் குண்டியை விட்டுப் போகல. அது அப்படியே அங்கயே தான் பதிஞ்சிருந்துச்சு.

நான் என் தொண்டையைச் செருமிக்கிட்டு, உமிழ்நீரை முழுங்குனேன்.

என் முகம் வெட்கத்துலயும், ஆசையிலயும் சிவந்து போயிருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும்.

"டைம் ஆச்சுடா..."

நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே, மெதுவான, கம்மலான குரல்ல சொன்னேன்.

"அஞ்சு நிமிஷத்துக்கு மேல ஆயிடுச்சு..."

நான் அவனோட நெஞ்சுல இருந்து என் கைகளை எடுத்துட்டுச் சொன்னேன்.

ஆனா... என் வாய் 'டைம் ஆச்சு, நான் போறேன்'னு சொன்னாலும்...

என் உடம்பும், என் மனசும் அவனை விட்டு ஒரு இன்ச் கூட நகர விரும்பல.

அவனோட இறுக்கமான அணைப்புல, அந்த ரூம்க்குள்ள, இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இப்படியே அவன் முத்தத்துல கரைஞ்சு போகணும்னு தான் என் அடிமனசு ஏங்குச்சு.

என் குண்டியில அவன் பிடிச்சிருக்குற அந்தப் பிடியும், என் புண்டை மேல உரசும் அந்தச் சூடும்... என்னைய அவ்ளோ அடிமையாக்கிடுச்சு.

நான் அவனப் பாத்து, கண்ணுக்குள்ள ஆயிரம் ஆசைகளைத் தேக்கி வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"நான் கிளம்புறேன்டா..."

[yazhiniram]

--------------
Part 259:
--------------

என் வாய் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதே தவிர, என் உடம்பு ஒரு இன்ச் கூட அவனை விட்டு விலகல.

என் கைகள் இன்னும் அவனோட நெஞ்சில தான் சாஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

என் பார்வை அவனோட கண்கள்ல அப்படியே லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

நான் அப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டு, அவன் முகத்துல ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

அந்தச் சிரிப்புல, என்னைய முழுசாப் புரிஞ்சுகிட்ட ஒரு அர்த்தம் இருந்துச்சு.

அவன் தன்னோட ரெண்டு கைகளாலயும் என் இடுப்பை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாத் தன்பக்கம் இழுத்தான்.

என் அடிவயிறு, அவனோட இரும்பு மாதிரி விறைச்சு நின்ன சுண்ணியோட மறுபடியும் போய் இடிச்சுக்கிச்சு.

அந்த அழுத்தத்துல, நான் என் கண்களை லேசா மூடித் தொறந்தேன்.

"பவி..."

அவன் குரல் அந்த ரூம்க்குள்ள அவ்ளோ ஆழமா ஒலிச்சுது.

"நீ சும்மா என்னைப் பாக்க தான வந்த... இப்போ பாரு, நம்ம எவ்ளோ தூரம் போயிட்டோம்."

நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே, என் எண்ணத்தை மறுபடியும் அவன்கிட்ட சொன்னேன்.

"எனக்குப் என்னவோ மாதிரி இருக்குடா... அவர் வெளிய வந்தாலும் வந்துடுவாருடா. என்னைய விடு, நான் போறேன்."

நான் கெஞ்சுற மாதிரி, ஒரு சின்னச் சிணுங்கலோட சொன்னேன்.

ஆனா, அவன் என்னைய விடுற ஐடியாலயே இல்லைங்குறது அவன் பிடியிலயே தெரிஞ்சுது.

"வாக்கிங் போறனு சொல்லிட்டுதான வந்த. இன்னும் ஒரு அஞ்சே நிமிஷம்டி... ப்ளீஸ்..."

அவன் என் காது-கிட்ட வந்து, உருகி கெஞ்சுனான்.

அவனோட சூடான மூச்சுக்காத்து என் கழுத்துல படும்போது, என் உடம்பெல்லாம் ஒரு சிலிர்த்துச்சு.

"அஞ்சே நிமிஷம்... நீ என் கூட இரு பவி."

அவன் அப்படிச் சொல்லும்போது, எனக்குள்ள ஒரு பெரிய போராட்டம் ஆரம்பிச்சுது.

நான் வெளியில, 'கிளம்புறேன், கிளம்புறேன்'னு சொல்லிக்கிட்டு இருந்தாலும்...

உண்மையில, என் அடிமனசு என்னைய அங்கயே இருக்கச் சொல்லித் தான் கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் மனசு முழுசா முடங்கிப் போன மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

எனக்குள்ள இருந்த போதை, என் கட்டுப்பாட்டை விட பெருசா இருந்துச்சு.

நான் எப்படி இங்கருந்து போக முடியும்?

என் உடம்பு இப்போ என் கண்ட்ரோல்லயே இல்லையே.

அவனோட முத்தமும், அவன் என் குண்டியைப் பிசைஞ்ச விதமும்...

என்னைய மொத்தமா ஒரு மாதிரி மாத்தி வெச்சுருந்துச்சு.

நான் போட்டுருந்த டீ-ஷர்ட்டுக்குள்ள, என் முலைக்காம்புகள் ரெண்டும் விறைச்சுப் போய், சூடாத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் தொடைகள் ரெண்டும் தானா ஒண்ணோட ஒண்ணு உரசிக்கிச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து கசிஞ்ச ஈரம், என் பேண்ட் வரைக்கும் ஊறிப் போயிருந்துச்சு.

எனக்கே அந்த ஈரப்பதம் தெளிவாத் தெரிஞ்சுது.

என் அடிவயித்துல ஏதோ ஒண்ணு, 'இன்னும் வேணும், இன்னும் வேணும்'னு துடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

இந்த நிலைமையில, நான் எப்படித் திரும்ப மேல போவேன்?

நான் இப்போ மேல போனா, என் உடம்புல இருக்குற சூடு என்னையத் தூங்கவே விடாது.

ராத்திரி முழுக்க நான் இவன நெனச்சுக்கிட்டு இருக்க வேண்டியதுதான்.

அத விட... இவன் என்னைய ஏதாச்சும் பண்ணிட மாட்டானானு தான் என் உடம்பு ஏங்குச்சு.

'ஒருவேளை இவன் என்னைய இங்கயே வெச்சு ஓத்துட்டா என்ன ஆகும்?'

இந்த நெனப்பு வந்த செகண்ட்... எனக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆச்சு.

'இந்த இருட்டான ரூம்க்குள்ள... எப்படி இருக்கும்?'னு கண்டதல்லாம் ஓடுச்சு என் மனசுல.

என் கற்பனை தறிகெட்டு ஓட ஆரம்பிச்சுது.

ஆனா... இன்னொரு பக்கம் என் புத்தி என்னைய எச்சரிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

'பவி... உனக்கு என்ன பைத்தியமா?'

'இது ஏதோ சர்வீஸ் ஏரியா.'

'யார் வேணாலும் எப்ப வேணாலும் இங்க வரலாம்.'

'வேலு வந்துட்டாருன்னா? இல்ல வேற யாராச்சும் ரெசிடென்ட் வந்து பாத்துட்டா?'

'உன் மானம் என்ன ஆகுறது?'

'கார்த்திக் மீட்டிங் முடிஞ்சு வெளிய வந்து உன்னைத் தேடுனா என்ன சொல்லுவ?'

'நீ குடும்பப் பொண்ணு பவி...'

இந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும், கட்டுப்பாடும் என்னைய ஒரு பக்கம் பிடிச்சு இழுத்துச்சு.

ஆனா, மறுபக்கம்... அவனோட சுண்ணி என் வயித்த முட்டிக்கிட்டு இருக்குற அந்த உணர்வு...

அது என்னையப் பைத்தியமாக்குச்சு.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, ஏதோ ஒரு முடிவெடுக்க முடியாமத் தவிச்சுக்கிட்டு நின்னேன்.

என் கண்கள்ல தவிப்பு, ஏக்கம், எண்ணம்... எல்லாமே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

பிரகாஷ்... அவன் என்னை கூர்மையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் வெளியில 'போறேன்'னு சொன்னாலும், என் கண்ணுல இருந்த ஆசையா அவன் ஈஸியாப் படிச்சிட்டான்.

என் மூச்சுக்காத்து வேகமா ஏறி இறங்குறதையும், என் உடம்பு லேசா நடுங்குறதையும் அவன் நல்லாவே கவனிச்சான்.

நான் என் மனசுக்குள்ள எவ்ளோ போராட்டத்துல இருக்கேன்னு அவனுக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

'இவளுக்குள்ள ஆசை இருக்கு... ஆனா பயம் தடுத்துக்கிட்டு இருக்கு.'

'இவளை இப்படியே யோசிக்க விட்டா... இவ போய்டுவா.'

இதை அவன் தெளிவாப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்.

அதனால... அவன் என்னைய இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கூட யோசிக்க விடல.

நான், 'சரிடா... நான் கிளம்புறேன்'னு மறுபடியும் சொல்ல வாயெடுத்தேன்.

ஆனா... அந்த வார்த்தை என் தொண்டையில இருந்து வெளிய வர்றதுக்குள்ள...

அவன் ஒரு காரியம் பண்ணான்.

அது நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயம்!

அவன் என் குண்டியில வெச்சிருந்த தன் ரெண்டு கைகளையும், திடீர்னு முன்னாடி கொண்டு வந்தான்.

அவன் கைகள் என் இடுப்புப் பக்கமா வந்துச்சு.

நான் என்ன ஏதுன்னு புரிஞ்சுக்குறதுக்குள்ள...

அவனோட விரல்கள், நான் போட்டுருந்த பேண்ட்டோட எலாஸ்டிக்கை இறுக்கமாப் பிடிச்சுது.

அது மட்டுமில்லாம... அந்த ட்ராக் பேண்ட்டுக்குள்ள நான் எதுவும் போடவும் இல்ல, அதுவும் அவனுக்கு தெரிஞ்சுடும்னு படபடனு அடிச்சது!

நான் ஒரு செகண்ட் உறைஞ்சு போயிட்டேன்.

'ஐயையோ... இவன் என்ன பண்றான்?'

என் கண்கள் பெருசா விரிஞ்சுது.

"பிரகாஷ்... என்னடா..."

நான் அதிர்ச்சியில வாயைத் திறந்தேன்.

ஆனா, நான் என்ன நடக்குதுன்னு சுதாரிச்சு, அவனைத் தடுக்குறதுக்குள்ள...

'ஸ்ர்ர்ர்ர்...'

ஒரு பெரிய சத்தம்.

அவன் என் ட்ராக் பேண்ட்டை...

தன்னோட மொத்த பலத்தையும் யூஸ் பண்ணி, ஒரே இழுப்பா கீழ இழுத்தான்!

அந்த இழுப்போட வேகம்... நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத ஒரு ஆக்ரோஷம்!

எந்த ஒரு முன்னறிவிப்பும் இல்லாம, என்கிட்டே கேட்கவும் இல்லாம...

என் இடுப்புல இருந்த துணி, ஒரு செகண்ட்ல அப்படியே கீழ சரிஞ்சுது!

என் தொடைகளை உரசிக் கிட்டு, என் முழங்கால்களைத் தாண்டி...

சடார்னு என் கணுக்கால் வரைக்கும் போய் விழுந்துச்சு!

எனக்கு அப்படியே நின்னுட்டேன்.

அந்த மங்கலான, சில்லுனு இருக்கிற ரூம்க்குள்ள...

என் இடுப்புக்குக் கீழ, நான் இப்போ முழுசா நிர்வாணமா நின்னுகிட்டு இருந்தேன்!

அந்த ரூம்ல இருந்த சில்லுங்கிற காத்து, என் சுடச்சுட இருந்த புண்டை மேல பட்ட அந்த நிமிஷம்...

என் உடம்பெல்லாம் ஷாக் அடிச்ச மாதிரி நடுங்கிச்சு.

"ஆஆஆ...!"

என் தொண்டைக்குள்ள இருந்து என்னைய அறியாமலே, அதிர்ச்சியான சத்தம் வெளிய வந்துச்சு.

நான் துடிச்சுப் போய், ரெண்டு கைகளையும் கீழ கொண்டு போனேன்.

என் நிர்வாணத்தை மறைக்க, என் கைகளை என் புண்டைக்குக் குறுக்க வெச்சு மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

என் மனசுக்குள்ள கலவரம் வெடிச்சுது.

'கடவுளே! இவன் ஏன் இப்படி பண்ணுனான்?'

'என் பேண்ட்டை அப்படியே முழுசா அவுத்துட்டானே!'

அது ஒரு விதமான அதிகாரம்.

என் அனுமதியே இல்லாம, அவன் என் துணியை உரிஞ்ச அந்த விதம்...

எனக்குள்ள அதிர்ச்சியைக் குடுத்துச்சு.

"பிரகாஷ்! என்னடா பண்ற நீ? லூசாடா உனக்கு?"

நான் கோபத்துல கத்துனேன்.

கீழ கிடக்குற பேண்ட்டை மறுபடியும் மேல இழுத்து விடணும்னு, நான் குனியப் போனேன்.

ஆனா... அவன் எனக்கு அந்தச் சான்ஸைக் கூடக் குடுக்கல.

நான் குனியுறதுக்கு முன்னாடியே...

அவனோட ரெண்டு கைகளும், என் இடுப்பை மறுபடியும் இறுக்கமாப் பிடிச்சுது.

அவன் என்னைய அப்படியே சுழற்றி, தன்னோட உடம்போட சேர்த்துப் பிடிச்சுத் தூக்குனான்!

"டேய்... விடுடா... என்னைய விடுடா!"

நான் தவிச்சுப் போய், என் கைகளால அவனோட தோள்பட்டையில அடிச்சேன்.

ஆனா அவன் ஒரு கல்லு மாதிரி இருந்தான். என் அடி அவனுக்கு உறைக்கவே இல்ல.

அவன் என்னைய ஒரு சின்னக் குழந்தை மாதிரி, அவ்ளோ ஈஸியாத் தூக்கிட்டான்.

என் கால்கள் தரையில இருந்து மேல போயிடுச்சு.

கணுக்கால்ல மாட்டிக்கிட்டு இருந்த பேண்ட், நான் கால் உதறுன வேகத்துல மொத்தமாக் கழண்டு தரையில விழுந்துச்சு.

இப்போ... என் இடுப்புக்குக் கீழ ஒரு துணி கூட இல்ல.

நான் முழு நிர்வாணமா, அவனோட கைகளுக்குள்ள அந்தரத்துல தொங்கிக்கிட்டு இருந்தேன்.

எனக்கு எதோ மாதிரி ஆயிடுச்சு.

"பிரகாஷ்... யாராச்சும் வந்துடப் போறாங்க... என்னையக் கீழ விடுடா."

நான் துடிச்சேன்.

அவன் எதுவுமே பேசல.

அவன் மூச்சுக்காத்து ஆக்ரோஷமா வெளிவந்துச்சு.

அவன் என்னையத் தூக்கிக்கிட்டே, அந்த சர்வீஸ் ரூமோட ஒரு மூலைக்கு ரெண்டு ஸ்டெப் நடந்தான்.

அங்க, தரையில எந்தப் பொருளும் இல்லாம கொஞ்சம் காலியான இடம் இருந்துச்சு.

அவன் என்னை அப்படியே அந்தத் தரையில... மெதுவா படுக்க வெச்சான்.

என் முதுகு... அந்தச் சில்லுன்ற சிமெண்ட் தரையில பட்டதும், நான் ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்துப் போனேன்.

நான் போட்டுருந்த அந்த லூசான டீ-ஷர்ட், அவன் தூக்குன வேகத்துல சுருண்டு என் நெஞ்சுக்கு மேல போயிடுச்சு.

இப்போ... அந்த மங்கலான மஞ்சள் வெளிச்சத்துல...

நான் தரையில மல்லாக்கப் படுத்திருந்தேன்.

என் முலைகள் ரெண்டும், பிரா இல்லாம அந்தப் பனியனுக்குள்ள இருந்து பாதி எட்டிப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் வயிறு, என் தொப்புள், என் தொடைகள்...

எல்லாமே முழுசா அவனோட பார்வைக்குத் திறந்து கிடந்துச்சு.

எல்லாத்தையும் விட... என் புண்டை!

அவ்ளோ நேரமா அவனோட சுண்ணி உரச உரச, ஊறிப் போய்...

ஈரப்பசையோட, லேசா விரிஞ்சு, அந்த வெளிச்சத்துல பளபளனு தெரிஞ்சுது.

நான் தரையில படுத்ததும், என் கால்கள் ரெண்டும் தானா லேசா அகண்டு கொடுத்துச்சு.

நான் வெக்கத்துல, பயத்துல, என் கைகளால என் முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

"டேய்... இப்போ வேணாம்டா... ப்ளீஸ்."

நான் முனங்குனேன்.

இது முழுக்க முழுக்க ஏதோ என்னோட இஷ்டம் இல்லாம அவன் பண்ணுற மாதிரி எனக்குத் தோணுச்சு.

அவன் என்னைய போர்ஸ் பண்ணி, என்னைய இப்படிப் படுக்க வெச்சிருக்கான்.

ஆனா... என்ன ஆச்சரியம்னா...

என் மனசு இத தப்புனு சொல்லிக் கத்துனாலும்...

என் உடம்பு... இந்த முரட்டுத்தனத்தை, இந்த அத்துமீறலை வெறித்தனமா ரசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு!

ஒரு ஆம்பளை என்னைய இப்படி எந்தப் பேச்சும் இல்லாம, அதிகாரமாத் தூக்கிப் போட்டு...

என் துணியை உரிஞ்சுப் படுக்க வைக்கும்போது...

எனக்குள்ள இருந்த ஈகோ எல்லாம் உடைஞ்சு, ஒரு அடிமை மாதிரி அடங்கிப் போற சுகம்...

அது ஒரு பெரிய போதையா என் நரம்புகள்ல ஏறுச்சு.

நான் முகம் மூடி முனகிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

அவன் உடனே முட்டி போட்டு உக்காந்தான்.

அவன் உக்காந்தது... நேரா என் ரெண்டு விரிஞ்ச தொடைகளுக்கும் நடுவுல!

நான் என் விரல் இடுக்கு வழியா அவனைப் பாத்தேன்.

அவன் கண்கள்ல இப்போ எந்தப் பதற்றமும் இல்ல... ஒரு பசி மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

அவன் தன்னோட ரெண்டு கைகளையும் நீட்டி, என் ரெண்டு தொடைகளையும் பிடிச்சான்.

அவனோட அந்த கைகள் என் தொடைகள் மேல பட்டதும், நான் ஒரு தடவை தூக்கிப் போட்டேன்.

அவன் என் தொடைகளை இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாப் பிரிச்சு வெச்சான்.

இப்போ என் புண்டை... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, முழுசா அவனோட முகத்துக்கு நேரா, ஒரு விரிஞ்ச ரோஜாப் பூ மாதிரி காட்டப்பட்டுச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து வடிஞ்ச அந்த ஈரம், என் தொடை இடுக்குல வழிஞ்சு, பளபளனு மின்னுச்சு.

அதை பாத்ததும், அவன் மூச்சு விடுற வேகம் இன்னும் அதிகமாச்சு.

அவன் ஒரு செகண்ட் கூட வேஸ்ட் பண்ணல.

நான், 'வேணாம்'னு தடுக்கக் கையை நீட்டுறதுக்குள்ள...

அவன் தன்னோட தலையை அப்படியே மெதுவாக் கீழ குனியக் கொண்டு போனான்.

அவனோட முகம்...

நேரா என்னோட அந்த ஈரமான, சூடான புண்டையை நோக்கி மெதுவா இறங்குச்சு...

அந்த செகண்ட், என் மூச்சு காத்து மொத்தமா தொண்டையிலயே சிக்கிக்கிச்சு.

நான் பயத்துல, வெக்கத்துல என் ரெண்டு கைகளாலயும் என் முகத்தை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்.

என் விரல் இடுக்கு வழியா, அவனோட தலை என் தொடைகளுக்கும் நடுவுல இறங்குறத நான் திக் திக்னு பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அந்த சில்லுங்கிற சிமெண்ட் தரையில என் முதுகு பட்டுக்கிட்டு இருக்க...

அவனோட முகம் என் புண்டைக்குக் கிட்ட வர வர... அவனோட சூடான மூச்சுக்காத்து, என் தொடை இடுக்குல நேராப் பட்டுச்சு.

'ச்ஸ்ஸ்...'

அந்தக் காத்து என் மேல பட்ட அடுத்த செகண்ட், என் உடம்பெல்லாம் ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

என் கால் விரல்கள் எல்லாம் தானா சுருண்டுக்கிச்சு.

"டேய்... பிரகாஷ்... இப்போ வேணாம்டா... அப்புறம் பாக்கலாம்டா..."

நான் என் முகத்தை மூடிக்கிட்டே, ஒரு முனங்கல் மாதிரி கத்துனேன்.

என் வாய் 'வேணாம்'னு தடுத்துச்சு.

என் புத்தி, 'இது தப்பு, அசிங்கம், அதுவும் உன் புருஷன் வீட்ல இருக்குறப்போ'னு என்னைய எச்சரிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஆனா... என்ன பெரிய ஆச்சரியம்னா...

என் வாய் அப்படிச் சொன்னாலும், என் உடம்பு அவனைத் தடுக்கல!

என் ரெண்டு தொடைகளும் அவனோட முகத்தை விலக்கித் தள்ளாம... மாறாக, தானா இன்னும் கொஞ்சம் அகலமா விரிஞ்சு குடுத்துச்சு!

அது எனக்கே அதிர்ச்சியா இருந்துச்சு.

அவன் என் தொடைகளுக்கு நடுவுல முட்டி போட்டு உக்காந்து, தன் ரெண்டு கைகளாலயும் என் தொடைகளை அழுத்திப் பிடிச்சிருந்தான்.

அவனோட கைகள் என் மிருதுவான தொடைகள் மேல பதிஞ்சிருந்த விதம்...

அதுல ஒரு அதிகாரம் இருந்துச்சு.

அவன் முகத்தை இன்னும் கொஞ்சம் கீழ கொண்டு வந்தான்.

அவனோட தாடி முடி... என் தொடையோட உட்புறத்துல, என் புண்டைக்கு பக்கத்துல லேசா உரசுச்சு.

அந்த உரசல்ல, எனக்குள்ள இருந்த நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சூடேறித் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் என் இடுப்பைத் தானா லேசா மேல தூக்கப் பாத்தேன்.

அடுத்த செகண்ட்...

அவனோட மூக்கு நுனி, என் புண்டையோட அந்த மேல் பகுதியில... பருப்புக்கு நேரா லேசா முட்டுச்சு.

'ஆஆஆ...'

என் தொண்டைக்குள்ள இருந்து என்னைய அறியாமலே முனகல் சத்தமா வெளிய வந்துச்சு.

அவன் என் புண்டை வாசனையை... ஆழமா உள்ளிழுத்தான்.

அவன் மூக்கு உரச உரச, என் புண்டைக்குள்ள இருந்து இன்னும் ஈரம் கசிஞ்சு வெளிய வர்றத என்னாலயே உணர முடிஞ்சுது.

இத நெனைக்க நெனைக்க... எனக்குள்ள பயமும், வீக்கமும் ஒரு பக்கம் முட்டித் தள்ளுச்சு.

ஆனா... இன்னொரு பக்கம், இந்த அத்துமீறல்... எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத போதையைக் குடுத்துச்சு.

அவன் என்னையக் கேட்டு இதப் பண்ணல.

என் பேண்ட்டை உருவி, என்னையத் தூக்கிப் போட்டுப் போர்ஸ்-பண்ணிப் பண்ணிட்டு இருக்கான்.

அந்தப் போர்ஸ்... அந்த ஆக்ரோஷம்...

அது எனக்கு பிடிச்சுருந்துச்சு!

அவனோட இந்த முரட்டுத்தனத்துக்கு அடிமையாக ஆரம்பிச்சேன்.

நான் இதெல்லாம் நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

அவன் தன்னோட உதடுகளைப் பிரிச்சு, அவனோட நாக்க... மெதுவா வெளிய கொண்டு வந்தான்.

அவன் நாக்கால... என் புண்டை பருப்பு மேல கரெக்ட்டா வந்து மெதுவா தொட்டான்.

'ஸ்ஸ்ஸப்பாஆஆஆ...!'

என் உடம்பு அப்படியே ஒரு தடவை தரையில இருந்து வில்லு மாதிரி மேல தூக்கிப் போட்டுச்சு.

ஒரு மின்னல் என் அடிவயித்துல வெட்டுன மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்...!"

நான் என் முகத்தை மூடியிருந்த கைகளை எடுத்துட்டு, என் ரெண்டு கைகளாலயும் தரையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் தலை தானா வலது பக்கமும் இடது பக்கமுமா உருண்டு துடிச்சுது.

அவன் சும்மா லேசா நக்கல.

அவனோட நாக்கு தடிமனா இருந்துச்சு.

அந்த நாக்கால, என் பருப்பை லேசா அழுத்திப் பிடிச்சு, மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு கோடு போடுற மாதிரி ரொம்ப மெதுவா இழுத்தான்.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்த ஈரப்பசையை, அவனோட நாக்கு அப்படியே வழிச்சு எடுத்தது.

அவன் நாக்கு கீழ இறங்க இறங்க... என் உடம்புக்குள்ள ஆயிரம் பட்டாம்பூச்சிகள் ஒண்ணாப் பறக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

என் தொடைகள் ரெண்டும் தானா அதிர ஆரம்பிச்சுது.

"ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஆ... என்னடா பண்ற... ச்சீ... விடுடா..."

நான் முனகிக்கிட்டே, பேருக்கு அவனைத் தடுக்க வார்த்தைகளை விட்டேன்.

ஆனா அவன் எதையும் காதுல வாங்கிக்கிற நிலைமையில இல்ல.

அவனுக்கு அவ்ளோ ஆச.

நேத்து இருந்து, இதுக்காக ஏங்கிப் போயிருந்தானோ!

அவன் தன் நாக்கால என் புண்டையோட அந்த ரெண்டு இதழ்களையும் லேசாப் பிரிச்சு விட்டான்.

இப்போ பிங்க் கலர் சதை, முழுசா அவனோட நாக்குக்கு விருந்தாச்சு.

அவன் நாக்கை நல்லா வெளிய நீட்டி, அந்த மேல இருக்குற பருப்புல இருந்து... கீழ அந்த ஓட்டை வரைக்கும்...

தொடர்ந்து, ஆழமா நக்க ஆரம்பிச்சான்.

அவன் நக்குற வேகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகமாக ஆரம்பிச்சுது.

'சளக்... சளக்... சளக்...'

அந்த ரூம்க்குள்ள, அவன் என் புண்டைய நக்குற அந்தச் சத்தம்...

சத்தமா என் காதுல விழுந்துச்சு.

அந்தச் சத்தத்தைக் கேக்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு பக்கம் கூச்சம் வந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... யாராச்சும் இந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டுட்டா என்ன ஆகுறது?'னு என் மனசு அலறிச்சு.

ஆனா அந்தச் சத்தம் தான் என்னைய இன்னும் அதிகமாத் டெம்ப்ட் பண்ணுச்சு.

அவன் நாக்கு என்னோட ஓட்டைக்குள்ள லேசா நுழையப் பாக்கும்போதெல்லாம்...

என் இடுப்பு தானாத் தரையை விட்டு மேல தூக்கி, அவனோட முகத்தை நோக்கிப் போச்சு.

எனக்கே தெரியாம, நான் அவனோட அந்த நக்குதலுக்கு கோ-ஆபரேட் பண்ணிட்டு இருந்தேன்.

அவன் என் தொடைகளை இன்னும் கொஞ்சம் பலமாப் பிடிச்சு, இன்னும் அகலமா விரிச்சுக்கிட்டான்.

இப்போ அவன் முகம் முழுசா என் தொடை இடுக்குக்குள்ள புதைஞ்சு கிடந்துச்சு.

அவனோட அந்த லேசான தாடி, என் தொடைகள்ளயும், என் புண்டை மேலயும் உரச உரச...

அது ஒரு தனி சுகத்தைக் குடுத்துச்சு.

அவன் வாய் என் புண்டையில இருந்த அந்தத் தண்ணியை அவ்ளோ ரசிச்சுக் குடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த எச்சில் கலந்த சுகம்... அது என்னைய உலகத்தையே மறக்க வெச்சுது.

"ம்ம்ம்... பிரகாஷ்... ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஆ..."

நான் கண்ணை இறுக்க மூடிக்கிட்டு, சத்தம் வராம முனகிக்கிட்டே இருந்தேன்.

என் புத்தி இன்னும் என்னையத் திட்டிட்டுத் தான் இருந்துச்சு.

'பவி... உனக்கு என்ன பைத்தியமா?'

'உன் புருஷன் மேல மீட்டிங்ல இருக்காரு... நீ இங்க இவன் முன்னாடி காலை விரிச்சுப் போட்டுட்டுச் சுகம் அனுபவிச்சுக்கிட்டு இருக்க!'

'இது தப்பு... இது ரொம்ப ரொம்பத் தப்புடி...'

இந்த எண்ணம் வரும்போதெல்லாம் நான் என் தொடைகளைச் சேர்க்கப் பாப்பேன்.

ஆனா அவன் விட மாட்டான். அவனோட முரட்டுப் பிடி, என்னைய அசைய விடாமப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அந்தப் போர்ஸ்... என்னை அவன் கண்ட்ரோல்ல வெச்சிருக்கான்ங்குற அந்த ஃபீலிங்...

அதுதான் எனக்குள்ள இருந்த ஆசையை இன்னும் வெறித்தனமா தூண்டிவிட்டுச்சு.

என் மைண்டும், என் உடம்பும் இந்த அத்துமீறலை அவ்ளோ நேசிச்சுது.

அவன் என்னைய, தன்னோட இஷ்டத்துக்குப் படுக்க வெச்சு அனுபவிக்கிறதை நான் முழுசா ரசிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

கீழ அவன் நாக்கு பெரிய மேஜிக் பண்ணிட்டு இருக்கும்போதே...

திடீர்னு, அவனோட ஒரு கை, என் தொடையில இருந்து மெதுவா மேல ஏறி வந்துச்சு.

அவன் கை என் அடிவயிற்றைத் தாண்டி, என் தொப்புள் வழியா மேல ஊர்ந்து வந்துச்சு.

அவனோட அந்தச் சூடான, விரல்கள் என் வயித்து மேல பட்டதும் நான் லேசாச் சிலிர்த்தேன்.

நான் தரையில படுத்திருந்ததால, என் டீ-ஷர்ட் சுருண்டு, என் நெஞ்சுக்கு மேல ஏறிப் போயிருந்துச்சு.

என் முலைகள் ரெண்டும், அந்த அரை இருட்டுல அவனுக்கு முழுசாக் காட்டிட்டு இருந்துச்சு.

அவனோட கை... மெதுவா மேல வந்து...

என்னோட அந்த முலையை அப்படியே முழுசாத் தன் கைக்குள்ள அடக்கிப் பிடிச்சுது!

'ஸ்ஸ்ஸ்ப்பா...'

நான் மறுபடியும் ஒரு பெரிய மூச்சு வாங்கினேன்.

அவனோட கை, முரட்டுத்தனமா இருந்துச்சு.

என் முலை, அவனோட கைக்குள்ள அவ்ளோ கச்சிதமாச் சிக்கிக்கிச்சு.

அவன் சும்மாப் பிடிக்கல...

அவன் விரல்களை நல்லா விரிச்சு, என் முலையைச் சுத்திப் பிடிச்சு...

ஆசையா, கொஞ்சம் அழுத்தமாப் பிசைய ஆரம்பிச்சான்!

கீழ... என் புண்டையில, அவனோட நாக்கு விடாம மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் நக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு...

அதே சமயம், மேல... அவனோட கை என் முலைய அவ்ளோ வெறித்தனமாகக் கசக்கிப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு!

இந்த ரெண்டு சுகமும் ஒரே நேரத்துல என் உடம்பைத் தாக்குனப்போ...

நான் முழுசா என் சுயநினைவை இழக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆஆஆஹ்... அம்மா... பிரகாஷ்... ஸ்ஸ்ஸ்..."

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, என் இடுப்பை இன்னும் கொஞ்சம் மேல தூக்கினேன்.

அவன் விரல்கள் என் முலையை பிசையும்போது, கரெக்ட்டா அவனோட கட்டை விரலும், ஆள்காட்டி விரலும்...

என் விறைச்சுப் போய் நின்ன அந்த முலைக்காம்பைக் கண்டுபிடிச்சுப் பிடிச்சுது.

அவன் அந்த முலைக்காம்பை லேசாப் பிடிச்சு இழுத்து, திருகுனான்.

"ஆஹ்... மெதுவாடா..." நான் வலியும் சுகமும் கலந்து கத்துனேன்.

என் கைகள் தானா மேல போயி, அவன் தலையைத் தேடுச்சு.

என் விரல்களை அவனோட தலைமுடிக்குள்ள விட்டு, நான் லேசா அழுத்திப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் அவனை விலக்கப் பாக்கல... மாறாக, அவனோட முகத்தை என் புண்டையோட சேர்த்து இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமா அழுத்திப் பிடிச்சேன்!

என்னைய அறியாமலே, நான் அவனுக்கு முழு சம்மதம் குடுத்து, அந்தச் சுகத்துல கரைஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் புண்டைல அவன் நாக்கு வேலை செய்ய...

என் முலையில அவன் கை பிசைய...

நான் அந்த சர்வீஸ் ரூம்ல, அவனோட முரட்டுத்தனமான ஆசைக்கு முழுசா அடிமையாகிக் கிடந்தேன்…

அந்தச் சில்லுன்ற சிமெண்ட் தரை என் முதுகுல பட்டுகிட்டு இருக்க...

என் ரெண்டு தொடைகளுக்கும் நடுவுல, அவனோட முகம் முழுசாப் புதைஞ்சு கிடந்துச்சு.

அவனோட நாக்கு இவ்ளோ நேரமா என் புண்டை பருப்புலயம், மேலயும்தான் விளையாடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா... அது அவனுக்குப் பத்தல.

அவனோட ஆச இன்னும் வெறித்தனமா இருந்துச்சுங்குறது அடுத்த செகண்ட் எனக்குப் புரிஞ்சுது.

அவன் முகம் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமா என் தொடை இடுக்குக்குள்ள இறங்குச்சு.

நான் கண்ணை இறுக்க மூடிக்கிட்டு, தரையை அவ்ளோ பலமாப் பிடிச்சுக்கிட்டுத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

திடீர்னு... அவனோட நாக்கு...

மேல நக்குறத நிப்பாட்டிட்டு, நேரா என் புண்டை ஓட்டைக்கு நேரா வந்து நின்னுச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து வடிஞ்ச ஈரத்தோட, அவனோட நாக்கு.

எந்த ஒரு முன்னறிவிப்பும் இல்லாம...

'ச்ளக்...'னு ஒரு சின்னச் சத்தத்தோட...

அவனோட நாக்கு மொத்தமா, என் புண்டை ஓட்டைக்குள்ள முடிஞ்ச அளவுக்கு ஆழமா உள்ள நுழைஞ்சுது!

"ஆஆஆஹ்... அம்மாஆஆ...!"

என் தொண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு அலறல் வெளிய வந்துச்சு.

நான் உடனே என் ரெண்டு கைகளாலயும் என் வாயை இறுக்கமாப் பொத்திக்கிட்டேன்.

இது அபார்ட்மெண்ட் சர்வீஸ் ரூம், சத்தம் வெளிய கேட்டுடக் கூடாதுங்குற பயம் மட்டும் என் மூளையோட ஒரு மூலைல உயிரோட இருந்துச்சு.

ஆனா என் உடம்பு... அது மொத்தமா ஆசையில உயிர்த்தெழுந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் நாக்கு உள்ள போன அந்த செகண்ட்... என் அடிவயிறு அப்படியே சுருங்கி விரிஞ்சுது.

என் உடம்புக்குள்ள ஆயிரம் வோல்ட் கரண்ட் பாஸ் ஆன மாதிரி ஒரு பெரிய சிலிர்ப்பு.

என் கால் விரல்கள் எல்லாம் தரையில அவ்ளோ இறுக்கமாச் சுருண்டுக்கிச்சு.

அவன் நாக்கு சும்மா உள்ள போகல.

உள்ள போன நாக்கை வெளிய எடுத்து, மறுபடியும் உள்ள போர்ஸாத் தள்ளுனான்.

'சபக்... சபக்... சபக்...'னு சத்தம்.

அவன் தன்னோட தலையை முன்னாடியும் பின்னாடியுமா வேகமா ஆட்டி ஆட்டி...

ஓக்குற மாதிரி, அவனோட நாக்கை வெச்சு என்னைய ஓக்க ஆரம்பிச்சான்!

அவன் நாக்கு உள்ள போயிட்டு வெளிய வர்ற ஒவ்வொரு தடவையும், என் புண்டை உள் சுவர்கள்ல அழுத்தமா உரசுச்சு.

அவன் நாக்கு என் புண்டைக்குள்ள பண்ற அந்த மேஜிக்... அது என்னையப் பைத்தியமாக்குச்சு.

"ஸ்ஸ்ஸ்... பிரகாஷ்... ஆஆஹ்... டேய்..."

நான் என் வாயைப் பொத்தியிருந்த கைகளை மீறி முனகிக்கிட்டே இருந்தேன்.

என் இடுப்பு... தரைல இருந்து தானா மேல தூக்கித் தூக்கிப் போட்டுச்சு.

அவனோட நாக்கு உள்ள வரும்போது, நான் என் இடுப்பை இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி தள்ளி அவனுக்கு ஏத்த மாதிரி கோ-ஆபரேட் பண்ணேன்.

நான் அவனைத் தடுக்கவே இல்ல.

என் புத்தி, 'என்னடி பண்ற'னு கத்துச்சு.

ஆனா... எனக்கு அது அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சு.

அவன், என் புண்டையில நாக்கு போடுறதுல இருக்குற அந்த போர்ஸ்...

அது எனக்குள்ள இருந்த கௌரவத்தை எல்லாம் சுக்குநூறா உடைச்சுடுச்சு.

அவனை, என் காலுக்கு நடுவுல ஒரு உக்கார வெச்சுட்டு நான் அனுபவிச்சுக்கிட்டு இருக்குற அந்த ஃபீலிங்... அது ஒரு விவரிக்க முடியாத போதை.

கீழ அவன் நாக்கு வெறித்தனமா என்னைய ஓத்துக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

திடீர்னு, எனக்கு இன்னொரு பெரிய ஷாக் காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவ்ளோ நேரமா, அவனோட ஒரு கை மட்டும் தான் என் முலையப் பிசைஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

இப்போ... என் தொடைகளை அழுத்திப் பிடிச்சிருந்த அவனோட இன்னொரு கையும் மேல ஏறி வந்துச்சு.

அவனோட ரெண்டு கைகளும்...

நேரா என் நெஞ்சுக்கு வந்து... என்னோட ரெண்டு முலைகளையும் மொத்தமாத் தன் கண்ட்ரோல்ல எடுத்துக்கிச்சு!

என் முலைகள், அவன் கைகளுக்குள்ள அவ்ளோ கச்சிதமாச் சிக்கிக்கிச்சு.

கீழ அவன் நாக்கு என் புண்டைக்குள்ள வேகமாப் போயிட்டு வர...

மேல அவனோட ரெண்டு கைகளும் என் முலைகளை வெறித்தனமாகக் கசக்க ஆரம்பிச்சுது!

அது ஏதோ காதலோட தடவுற தொடுதல் கிடையாது.

ஒரு மாவைப் பிசையுற மாதிரி, அழுத்தமா, போர்ஸா என் ரெண்டு முலைகளையும் மாத்தி மாத்திப் பிசைஞ்சான்.

"ஆஆஹ்... மெதுவாடா... ஆஹ்..."

நான் வலியும் சுகமும் கலந்து என் வாய்க்குள்ளயே கத்துனேன்.

என் முலைச் சதைகளை அவன் கைகள் இறுக்கமா நசுக்குச்சு.

அவன் விரல்கள் என் முலையைச் சுத்திப் பிடிச்சுப் பிசையும்போது, எனக்கு அவ்ளோ பிரஷர்.

அது வலிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு... ஆனா அந்த வலிதான் எனக்கு இன்னும் ஆசைய ஏத்துச்சு.

அவன் பிசையப் பிசைய, என் ரெண்டு முலைக்காம்புகளும் இரும்பு மாதிரி விறைச்சுப் போய் நீட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

அவன் அதைக் கரெக்ட்டாக் கண்டுபிடிச்சான்.

அவன் விரல்களால என் ரெண்டு முலைக்காம்புகளையும் கெட்டியாப் பிடிச்சான்.

பிடிச்சு... போர்ஸா இழுத்துத் திருகுனான்!

'ஸ்ஸ்ஸப்பாஆஆ...!'

என் உடம்பு ஒரு செகண்ட் அப்படியே வில்லு மாதிரி வளைஞ்சு நிமிர்ந்துச்சு.

"டேய்... ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... கொல்லாதடா..."

நான் கண்ணீர் வர்ற அளவுக்குத் துடிச்சுப் போனேன்.

அந்த முலைக்காம்பைத் திருகுன வலி... நேரா என் புண்டைக்குள்ள ஒரு கரண்ட் மாதிரி இறங்குச்சு.

அதே நேரத்துல, கீழ அவனோட நாக்கு என் புண்டைக்குள்ள இன்னும் ஆழமா குத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கீழ நாக்கு ஓக்குது... மேல ரெண்டு முலையையும் கசக்கித் திருகுறான்...

இந்த ரெண்டு சுகமும் ஒரே நேரத்துல என் உடம்பைத் தாக்குனப்போ, என்னால அதத் தாங்கவே முடியல.

என் மைண்ட் மொத்தமா பிளாங்க் ஆயிடுச்சு.

கார்த்திக்... அபார்ட்மெண்ட்... வேலு... ராஜ்.... எல்லாமே என் நினைவை விட்டுப் போயிடுச்சு.

நான் என் இன்னொரு கையையும் என் வாயில இருந்து எடுத்தேன்.

என் விரல்களைக் கொண்டு போய், என் தொடைகளுக்கு நடுவுல புதைஞ்சிருந்த அவனோட தலைமுடிக்குள்ள விட்டேன்.

அவனோட முடியை அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவனை விலக்கி விட இல்ல... மாறா, அவனோட முகத்தை என் புண்டையோட சேர்த்து இன்னும் ஆழமா அழுத்தினேன்!

"இன்னும் உள்ள... ஆஆஹ்... ம்ம்ம்... உள்ள..."

நான் ஒரு மாதிரி, என்ன பேசுறேன்னே தெரியாம முனகிக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் தொடைகள் ரெண்டும் இப்போ அவனைக் கட்டுப்படுத்தல.

அது தானா அவ்ளோ அகலமா விரிஞ்சு, அவனுக்கு முழு சுதந்திரம் குடுத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் தொடை இடுக்குல வழிஞ்ச அந்த ஈரம், தரையில பட்டுத் தரை கூட இப்போ பிசுபிசுனு ஆகிடுச்சு.

நான் உச்சத்துக்குப் போயிட்டு இருந்தேன்.

என் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்பும் சூடேறி, ஏதோ ஒன்னு வெடிக்கப் போற மாதிரித் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் என் முலைகளைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டே இருக்கும்போது...

நான் போட்டுருந்த அந்த லூசான டீ-ஷர்ட், சுருண்டு என் கழுத்துகிட்ட போய் மாட்டி, அவனுக்கு டிஸ்டர்பன்ஸா இருந்துச்சு.

என் முலைகளை இன்னும் முழுசாப் பாக்கவும், முழுசாத் தொடவும் அந்தத் துணி அவனுக்குத் தடையா இருந்துச்சு.

திடீர்னு...

கீழ நாக்கால ஓத்துக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

அவன் தன் ரெண்டு கைகளையும் என் முலையில இருந்து எடுத்தான்.

நான், 'ஏன் நிப்பாட்டுனான்?'னு ஒரு செகண்ட் ஏமாற்றத்தோட என் கண்களை லேசாத் தொறந்து பாத்தேன்.

அவன் ரெண்டு கைகளும்... என் கழுத்துக்கிட்ட சுருண்டு கிடந்த அந்த டீ-ஷர்ட்டோட கீழ் ஓரத்தை அவ்ளோ கெட்டியாப் பிடிச்சுது.

நான் என்ன ஏதுனு யோசிக்கிறதுக்குள்ள...

'சர்ர்ர்ர்...' னு ஒரே இழுப்பு!

எந்த ஒரு கேப்பும் இல்லாம, அனுமதியும் இல்லாம...

போர்ஸா, ஆக்ரோஷத்தோட...

அந்த டீ-ஷர்ட்டை என் தலையோட சேர்த்து மேல இழுத்து உருவுனான்!

அவன் இழுத்த போர்ஸ்க்கு... நான் என்னைய அறியாமலே என் தலைப் பகுதியை லேசாத் தரையில இருந்து மேல தூக்க வேண்டியதாப் போச்சு.

என் கைகள் ரெண்டும் காத்துல மேல போச்சு.

என் தலைமுடி அதுல மாட்டிக்கிட்டு கலைஞ்சுது.

அவன் இழுத்த வேகத்துல, அந்த டீ-ஷர்ட் என் உடம்பை விட்டு மொத்தமாப் பிரிஞ்சு, காத்துல பறந்து அவன் கையில போயிடுச்சு.

அவன் அந்தத் துணியை அப்படியே சைடுல விட்டெறிஞ்சான்.

அந்த செகண்ட்...

அந்த ரூம்ல இருந்த சில்லுனு காத்து... என் முழு உடம்பு மேலயும் பட்டுச்சு.

நான் ஒரு தடவை நடுங்கிப் போய், மறுபடியும் தரையில மல்லாக்கப் படுத்தேன்.

இப்போ...

அந்த சர்வீஸ் ரூம்ல...

மேலே எரிஞ்சுகிட்டு இருந்த அந்த மங்கலான மஞ்சள் வெளிச்சத்துல...

அந்த அழுக்கான சிமெண்ட் தரையில...

நான் ஒரு சின்ன நூலிழை கூட இல்லாம... முழு நிர்வாணமாப் படுத்துக் கிடந்தேன்!

என் முலைகள் ரெண்டும் முழுசாத் திறந்து கிடந்துச்சு.

என் தொடைகள் அகலமா விரிஞ்சு கிடந்துச்சு.

ஒரு பொட்டுத் துணி கூட இல்லாம, அவன் முன்னாடி, என் உடம்புல இருக்குற அத்தனை ரகசியங்களும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு...

[yazhiniram]

He is Short than her as she described about him earlier. How can he do all these.

Yes. He is a few inches shorter than her, but that doesn't mean he is physically weaker. As I mentioned earlier, he has much more raw strength from his hard physical-labour background. That's why, in the earlier episode, he was able to carry her up seven floors in the stairs. So his muscle strength and physical power can be greater than hers despite being shorter, which explains how he can overpower or control her physically.

[yazhiniram]

ஒரு முக்கியமான Warning ⚠️

இனிமேல் வரப்போற Parts-ல இருந்து Story இன்னும் கொஞ்சம் intense-ஆவும், raw-ஆவும், direct-ஆவும் போகும். MC-யோட feelings-ஐ அவள் feel பண்ற மாதிரியே நேரடியாக எழுதப் போறேன்.

இதெல்லாம் உங்களுக்கு பிடிக்காது, uncomfortable-ஆ இருக்கும், அல்லது இந்த மாதிரி content உங்களுக்கு interest இல்லன்னா, தயவு செஞ்சு இங்கயே நிறுத்திக்கோங்க. Further Parts படிக்க வேண்டாம்.

அதே நேரம், MC-யை bad-ஆ பேசுறது, அவளைப் பத்தி bad language use பண்றது, இல்ல என்னையே personal-ஆ attack பண்றது மாதிரி comments தொடர்ந்து வந்துச்சுன்னா, நான் Story-யை continue பண்ணமாட்டேன். பிடிக்கலன்னா படிக்காம விட்டுட்டு போகலாம்.

இனிமேல் Story day-to-day life மாதிரி மட்டும் இருக்காது. இன்னும் intense-ஆ, சில நேரம் explain பண்ண முடியாத மாதிரி situations-கூட வரலாம். Illegal விஷயங்கள் இல்ல, ஆனா நம்ம culture-ல சில விஷயங்கள் bad-ஆ அல்லது uncomfortable-ஆ தோணலாம்.

Future-ல more adventure and realistic இன்னும் சில fantasies மாதிரியான themes கூட explore ஆக வாய்ப்பு இருக்கு. ஆனா இப்பவே என்னென்ன வரும், எவ்வளவு தூரம் போகும் என்று நான் guarantee பண்ண முடியாது.

So, இந்த மாதிரி Story-க்கு okay-ஆ இருக்கிறவர்கள் மட்டும் தொடர்ந்து படிங்க. Interest இல்லன்னா, தயவு செஞ்சு further read பண்ணாதீங்க.

[yazhiniram]

--------------
Part 260:
--------------

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல, என் உடம்பு, ஒரு ஓவியம் மாதிரி கிடந்துச்சு.

நான் போட்டுருந்த அந்த கடைசித் துணியான டீ-ஷர்ட்டையும் அவன் உரிஞ்சு எறிஞ்சதும்...

என் ரெண்டு முலைக்காம்புகளும் இரும்பு மாதிரி விறைச்சு, கூரா நீட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

என் கால்கள் ரெண்டும் அகலமா விரிஞ்சு, என் புண்டை முழுசா அவனுக்கு விருந்தாத் திறந்து கிடந்துச்சு.

இத நெனைக்கும்போதே, எனக்குள்ள ரொம்ப கூச்சம் வந்துச்சு.

ஆனா... அத விட, ஆயிரம் மடங்கு பெரிய ஒரு போதை என்னைய முழுசா ஆக்கிரமிச்சுருந்துச்சு.

அவன் என் புண்டைய இவ்ளோ நேரமா நாக்க விட்டு ஓத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அந்த சுகத்துல நான் என்னையவே மறந்து, என் இடுப்பத் தூக்கித் தூக்கிக் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

திடீர்னு...

என் புண்டைல இருந்து அவனோட நாக்கு மெதுவா வெளிய வந்துச்சு.

'ச்ளக்...'னு ஒரு சின்னச் சத்தத்தோட அவன் நாக்கு வெளிய வந்ததும்...

எனக்குள்ள இருந்த ஆயிரம் வோல்ட் கரண்ட் உடனே நின்ன மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஆஆஹ்... ஏன்டா...?"

என் தொண்டைக்குள்ள இருந்து என்னைய அறியாமலே ஒரு ஏமாற்றமான முனகல் வெளிய வந்துச்சு.

நான் ஏதோ பறிபோன மாதிரி, என் இடுப்பத் தரைல தேய்ச்சுத் துடிச்சேன்.

என் புண்டை இன்னும் அந்தச் சுகத்துக்காக வெறியாத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் கண்ணை லேசாத் திறந்து, அவனைப் பாத்தேன்.

அவன் முட்டி போட்டு உக்காந்துருந்த இடத்துல இருந்து, மெதுவா மேல எழும்பினான்.

அவனோட யூனிஃபார்ம் பேண்ட், என் நிர்வாணமான தொடைகள் மேல லேசா உரசிக்கிட்டு மேல வந்துச்சு.

அவன் தன் கைகளைத் தரையில ஊன்றி, என் உடம்புக்கு மேல ஊர்ந்து வந்தான்.

அவனோட முகம் இப்போ என் முகத்துக்கு நேரா, பக்கத்துல வந்துருச்சு.

நான் ஆசையில அவனைப் பாத்தேன்.

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல, அவன் முகத்தைப் பாத்ததும்... என் உடம்பெல்லாம் ஒரு தடவை சிலிர்த்துச்சு.

அவனோட உதடுகள்ல... அவனோட தாடியில... அவனோட மூக்கு நுனியில...

எல்லா இடத்துலயும் ஈரம் பளபளனு மின்னிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அது என் புண்டைல இருந்து வந்த தண்ணி!

என் மதனநீர் மொத்தமும், அவனோட முகத்துல ஒரு எச்சில் மாதிரி ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அதை நேர்ல பாக்கும்போது, எனக்குள்ள ஒரு ஷாக்.

'அடக் கடவுளே... இவன் மூஞ்சியில இருக்குறது என்னோடதா?'

'என் புண்டையில இருந்து வந்த ஜூஸ்... இவன் உதட்டுல அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கு.'

இத நெனைக்க, எனக்கு ஒரு பக்கம் அருவருப்பா இருக்குற மாதிரி தோணுச்சு.

ஆனா இன்னொரு பக்கம்... அதுவே எனக்கு ஒரு மாதிரி, என்னைய என்னவோ பண்ணுச்சு.

என் மதனநீரை குடிச்ச அந்த உதடுகள் இப்போ என் முகத்துக்கு நேரா வந்துருச்சு.

அவனோட மூச்சுக்காத்து என் மூக்கு நுனியில பட்டுச்சு.

அந்த மூச்சுக்காத்துல... ஒரு விதமான வாசம்... என் புண்டையோட வாசம்...

அது அப்படியே அவன் மூச்சு வழியா என் மூக்குக்குள்ள ஏறுச்சு.

"பவி..."

அவன் மெதுவா, ஒரு முனகல் மாதிரி என் பேரக் கூப்பிட்டான்.

அவன் குரல், ஆசைல ஊறிப் போயிருந்துச்சு.

நான் எதுவும் பேசல. என் மூச்சு மட்டும் வேகமா ஏறி எறங்குச்சு.

அவன் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம, தன்னோட முகத்தை இன்னும் கொஞ்சம் கீழ கொண்டு வந்தான்.

அவனோட உதடுகள்... என் உதடுகள நோக்கி வந்துச்சு.

நான் என் கண்ணை இறுக்க மூடிக்கிட்டேன்.

'ஐயையோ... இவன் என்னைய முத்தம் குடுக்கப் போறான்.'

'அவன் உதட்டுல என் மதனநீர் இருக்கு... என் புண்டைல இருந்து வந்த ஜூஸ் இருக்கு.'

'அதை அவன், இப்போ என் வாய்க்குள்ள திணிக்கப் போறான்.'

இந்த நெனப்பே என்னையப் பைத்தியமாக்குச்சு.

அடுத்த செகண்ட்...

அவனோட சூடான, ஈரமான உதடுகள் என் உதட்டோட வந்து லாக் ஆச்சு.

'ச்ஸ்ஸப்பாஆஆ...'

அவன் உதடுகள் என் உதட்டுல பட்ட அந்த முதல் செகண்ட்...

எனக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆச்சு.

அந்த டேஸ்ட்!

அவன் உதட்டுல ஒட்டியிருந்த அந்த ஜூஸோட டேஸ்ட்... நேரா என் உதட்டுக்கு ட்ரான்ஸ்ஃபர் ஆச்சு.

அது லேசான உவர்ப்பா... ஒரு மாதிரி மணம் கலந்த... என் டேஸ்ட்.

நான் என் மதனநீரையே இப்போ டேஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்!

இது தப்பு, அசிங்கம்னு என் மைண்ட் கத்துச்சு.

ஆனா என் உடம்பு... இதை ரசிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் வாயைத் திறந்து, அவனுக்கு முழு சம்மதம் குடுத்தேன்.

அவன் நாக்கு, எந்த ஒரு தாமதமும் இல்லாம... போர்ஸா என் வாய்க்குள்ள நுழைஞ்சுது.

"ம்ம்ம்..."

நான் முனகிக்கிட்டே, என் வாயை இன்னும் அகலமாத் திறந்தேன்.

அவன் நாக்கு, என் புண்டைக்குள்ள போயிட்டு வந்த அதே நாக்கு... இப்போ என் வாய்க்குள்ள சுழன்றுகிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் நாக்குல இருந்த என் மதன்நீய் மொத்தமும், என் தொண்டைக்குள்ள அப்படியே எறங்குச்சு.

நான் அதை, ஒரு அமிர்தம் மாதிரி ரசிச்சுக் குடிச்சேன்.

எங்க ரெண்டு பேரோட நாக்கும் ஒண்ணோட ஒண்ணு பிணைஞ்சு, ஒரு சண்டையே போட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் என்னைய வெறித்தனமா, ஆக்ரோஷமா முத்தம் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் மேல தூக்கினேன்.

அவனோட தோள்பட்டையப் பிடிச்சு, அவனோட கழுத்தைச் சுத்தி என் கைகளை இறுக்கிக் கட்டிக்கிட்டேன்.

நான் அவனை இன்னும் கொஞ்சம் என்னோட சேர்த்து அழுத்திப் பிடிச்சேன்.

என் முலைகள் ரெண்டும், அவனோட அந்த யூனிஃபார்ம் ஷர்ட்ல போய்ப் பலமா உரசிக் கசங்குச்சு.

அந்த உரசல்ல, என் முலைக்காம்புகள் இன்னும் கொஞ்சம் விறைச்சுப் போச்சு.

அவனோட முரட்டுத்தனமான முத்தத்துக்கு, நான் முழுசா என்னைய அர்ப்பணிச்சுட்டேன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தர் எச்சில ஒருத்தர் மாத்தி மாத்தி அவ்ளோ ஆசையா உறிஞ்சிக் குடிச்சுக்கிட்டு இருந்தோம்.

என் புண்டையோட ஜூஸ்... அவனோட எச்சில்... என்னோட எச்சில்...

எல்லாமே கலந்து ஒரு புது விதமான போதைய எனக்குள்ள ஏத்துச்சு.

நான் என் கால் விரல்களைத் தரையில இறுக்கமாச் சுருட்டிக்கிட்டு, என் இடுப்ப லேசாத் தூக்கி அவனோட பேண்ட்ல உரசினேன்.

அந்த முத்தம்... அது ஒரு நிமிஷம், ரெண்டு நிமிஷம்னு எந்த ஒரு கேப்பும் இல்லாமத் தொடர்ந்துக்கிட்டே இருந்துச்சு.

எனக்கு மூச்சு முட்டுச்சு.

ஆனா அந்த சுகத்தை விட்டு விலக எனக்குக் கொஞ்சம் கூட மனசு வரல.

அவனோட வாசம், வியர்வை வாசம், என் மதனநீர் வாசம்... எல்லாமே என்னை ஒரு மயக்க நிலைக்குக் கொண்டு போயிடுச்சு.

நாங்க முத்தம் குடுத்துக்கிட்டே இருக்கும்போது...

திடீர்னு...

அவன் தன் உதடுகளை என் உதட்டுல இருந்து போர்ஸா வெளிய இழுத்தான்.

'ச்ளக்'னு ஒரு சத்தத்தோட முத்தம் பிரிய... நான் ஒரு செகண்ட் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டுப் பிளாங்க் ஆயிட்டேன்.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... ஏண்டா...?"

நான் கண்ணைத் திறந்து, மயக்கமா முனங்குனேன்.

அவன் என் கேள்விக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லல.

அவன் முகத்துல இப்போ அதிகாரம் மட்டும் தான் இருந்துச்சு.

அடுத்த செகண்ட்...

அவன் தன் ரெண்டு கைகளாலயும் என் இடுப்பை பிடிச்சான்.

நான் என்ன ஏதுனு யோசிக்கிறதுக்குள்ள...

அவன் என்னைய ஒரு பொம்மையத் தூக்ககுற மாதிரி, அப்படியே தரையில சுழட்டிப் போட்டான்!

"ஆஆஆஆஹ்!"

நான் ஷாக்ல கத்துனேன்.

மல்லாக்கப் படுத்துருந்த நான்... அவனோட போர்ஸ்ல, அப்படியே ஒரே செகண்ட்ல குப்புறத் திரும்பி விழுந்தேன்!

என் முலைகள் ரெண்டும்... சில்லுனு இருக்க, அழுக்கான சிமெண்ட் தரையில சடார்னு போய்ப் பட்டு நசுங்குச்சு.

'ஸ்ஸ்ஸப்பா...'

அந்தச் சில்லுனு இருக்குற தரைல என் முலைகள்ல பட்டதும், என் உடம்பு ஒரு தடவை தூக்கிப் போட்டுச்சு.

அது வலிக்கல... ஆனா அந்த அதிர்ச்சி, என்னை அப்படியே உறைய வெச்சுது.

என் முகத்தோட ஒரு பக்கக் கன்னம், அந்தத் தரையில போய் உரசிக் கிடந்துச்சு.

என் கலைஞ்ச தலைமுடி எல்லாம் என் முகத்தைச் சுத்தி விழுந்து கிடந்துச்சு.

நான் இப்போ தரையில குப்புறப் படுத்துக் கிடக்கேன்.

இவன் என்னைய எந்தப் பர்மிஷனும் கேக்காம, மென்மையாவும் இல்லாம...

இப்படி தூக்கிப் போட்டுப் படுக்க வெச்ச விதம்... அது எனக்குள்ள ஒரு த்ரில்ல, ஒரு பயத்தை குடுத்துச்சு.

நான், அவனோட இந்த அதிகாரத்துக்கு முன்னாடி நான் ஒரு அடிமையா அடங்கிப் போனேன்.

நான் குப்புறப் படுத்த அடுத்த செகண்ட்...

அவன் மறுபடியும் ஒரு காரியம் பண்ணான்.

அவனோட ரெண்டு கைகளும்... என் இடுப்பப் பிடிச்சிருந்த பிடியை விடவே இல்ல.

அவன் என் இடுப்பை அப்படியே தரையில இருந்து மேல் நோக்கி இழுத்தான்!

"டேய்... என்னடா பண்ற... ஆஆஹ்..."

நான் முனகிக்கிட்டே என் கைகளைத் தரையில ஊன்றி நிமிர்ந்து பாக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா அவன் என்னை நிமிர விடல.

அவன் என் இடுப்பை மட்டும் தூக்கி... படுத்தவாக்குல என்னைய முட்டி போடுற பொசிசன்ல வெச்சான்.

என் கன்னமும், என் நெஞ்சும் தரையில ஒட்டிக்கிட்டு இருக்க...

என் இடுப்பும், குண்டி, தொடைகள் மட்டும் காத்துல உசரமாத் தூக்கிக்கிட்டு நின்னுச்சு!

என் ரெண்டு தொடைகளும் லேசா அகண்டு இருக்க...

என் குண்டி முழுசா அவனோட மூஞ்சுக்கு நேரா, தூக்கிட்டு நின்னுச்சு.

இந்த ஒரு பொசிஷன்ல நான் இருக்குறப்போ... எனக்குள்ள இருந்த அத்தனை கூச்சமும் மொத்தமா வெளிய வந்துச்சு.

நான் என்னோட மொத்தப் பின்புறத்தையும் அவன் முன்னாடி அப்படியே விரிச்சு வெச்சுக் காட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

அந்த மங்கலான ரூம்ல, இரவு நேர-காத்து நேரா வந்து என் குண்டிக்கு நடுவுல பட்டுச்சு.

எனக்கு என்னவோ மாதிரி இருந்துச்சு.

"பிரகாஷ்... லூசா டா நீ... எதுக்குடா என்ன இப்படி திருப்பி போட்ருக்க. ஒழுக்கமா திருப்புடா..."

நான் தரையில முகம் வெச்சுக்கிட்டே, முனகிக்கிட்டே கேட்டேன்.

ஆனா அவன் என்னை விடுற ஐடியாலயே இல்ல.

நான் இப்படி இருக்குறது, அவனுக்கு எவ்ளோ ஆசைய தூண்டுதுனு அவனோட மூச்சுக்காத்துல இருந்தே எனக்குப் புரிஞ்சுது.

அவன் முட்டி போட்டு என் குண்டிக்கு நேராப் பின்னாடி உக்காந்திருந்தான்.

அவனோட மூச்சுக்காத்து என் குண்டி மேல பட்டுச்சு.

திடீர்னு...

அவனோட ரெண்டு, கைகளும்...

என் குண்டியோட ரெண்டு பக்கச் சதைகளையும் முழுசாத் தன் கைக்குள்ள அடக்கிப் பிடிச்சுது!

அவன் கை பட்டதும் எனக்கு ஒரு தடவை தூக்கிப் போட்டுச்சு.

அவன் சும்மாப் பிடிக்கல.

அவன் என் குண்டியை ரெண்டா விரிச்சான்!

"ஆஆஆஆஹ்!"

நான் கூச்சத்துல கத்துனேன்.

அவன் என் குண்டியைப் பிரிச்சதுல...

என்னோட யாருமே பாக்காத ரகசியங்கள் எல்லாம் மொத்தமாத் திறந்துக்குச்சு.

என் குண்டி ஓட்டை... ஒரு சின்னச் சுருக்கத்தோட, சிவந்து போய்... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம அவனுக்கு அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அதுக்குக் கீழ...

என் புண்டை பின்பக்கம்.

மதனநீர்ல ஊறிப் போய், அது வழிஞ்சு... பளபளனு பிங்க் கலர்ல விரிஞ்சு கிடக்கிற என் புண்டை இதழ்கள்!

அவனோட பார்வைக்கு இப்போ ரெண்டுமே ஒரே நேர்கோட்டுல தெரிஞ்சுது.

மேல சுருங்கி இருக்கிற டைட்டான குண்டி ஓட்டை...

கீழ ஈரப்பசையோட, விரிஞ்சு காத்துக்கிட்டு இருக்கிற என் புண்டை.

இந்த ரெண்டு ஓட்டைகளையும்... அவன் எந்த ஒரு திரையும் இல்லாம, விரிச்சு வெச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அந்த வியூ... அது அவனுக்கு அழகா, கிக்கா இருந்துச்சு போல.

ஒரு பொண்ணோட உடம்புல, இதுக்கு மேல அழகாவும், அதே சமயம் கவர்ச்சியாகவும் பாக்குறதுக்கு வேற எந்த இடமும் இல்லை.

அவன் அதை ரசனையோட, வெறித்தனமாப் பாக்குறதை என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

என் குண்டியை விரிச்சு வெச்சுக்கிட்டு, அவன் அந்த அழகை... என் புண்டையையும், குண்டியையும் சேர்த்து...

எந்த ஒரு கேப்பும் இல்லாம வெறித்துப் பாத்துக்கிட்டே இருந்தான்…

அவனோட சூடான மூச்சுக்காத்து, என் குண்டி ஓட்டைகிட்ட அனலா அடிச்சுது.

நான் என் முகத்தைத் தரையில வெச்சுக்கிட்டு, என்ன நடக்கப் போகுதுன்னு தெரியாமத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் குண்டிச் சதைகளை அவன் அகலமாப் பிரிச்சு வெச்சிருந்தான்.

எனக்குள்ள கூச்சமும், பயமும், அதுகூட ஒரு விதமான எதிர்பார்ப்பும் சேர்ந்து என் ஹார்ட்பீட்டை எகிற வெச்சுது.

அவன் என்ன பண்ணப் போறான்னு நான் நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

திடீர்னு...

அவனோட நாக்கு...

என் புண்டையோட அந்த கீழ்ப்பகுதியில வந்து சுருக்னு பட்டுச்சு.

நான் அதிர்ந்து போய் லேசா முனகுனேன்.

ஆனா... அவன் அதோட நிப்பாட்டல.

தன்னோட நாக்கை நல்லா வெளிய நீட்டி, என் புண்டையில இருந்து ஆரம்பிச்சு...

மேல் நோக்கி, என் குண்டி ஓட்டை வரைக்கும்... ஒரே இழுப்புல அவ்ளோ போர்ஸா நக்குனான்!

'ச்ளக்...'னு அந்த சத்தம், அமைதியான ரூம்ல என் காதுக்கு தெளிவா கேட்டுச்சு.

என் புண்டை ஜூஸை அப்படியே தன் நாக்கால வழிச்சுக்கிட்டு...

அவன் நாக்கு நேரா என் குண்டி ஓட்டையில போய் முடிஞ்சது.

அந்த செகண்ட்...

"ஆஆஆஆஹ்... அம்மாஆஆ...!"

நான் தரையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, என் தொண்டைக்குள்ளயே கத்துனேன்.

என் உடம்பு அப்படியே ஒரு தடவை வில்லு மாதிரி வளைஞ்சு, காத்துல தூக்கிப் போட்டுச்சு.

இது எனக்கு புதுசா, அதிர்ச்சியான ஒரு சுகம்.

ஒரு ஆம்பளை... அதுவும் பிரகாஷ்...

என் குண்டி ஓட்டையில நாக்க வைப்பான்னு நான் என் கூட நெனச்சுப் பாக்கல!

அது யாருமே பாக்காத, தொடாத ரகசியமான, கொஞ்சம் அசிங்கமான இடம்னு நான் நெனச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா இவன்... எந்த ஒரு கூச்சமும் அருவருப்பும் இல்லாம, ஆசையா நக்குறான்!

எனக்கு ஒரு பக்கம் பயங்கரமான கூச்சம் வந்துச்சு.

"டேய்... என்னடா பண்ற... ச்சீ... அங்கலாம்  நாக்காதடா..."

நான் முகம் சுளிச்சு, கூச்சத்துல துடிச்சுப் போய் கத்துனேன்.

"வேணாம்டா... என்னவோ பண்ணதுடா... ச்சீ... அசிங்கம்டா... போதும்டா..."

நான் தரையில முகத்தை அழுத்தி வெச்சுக்கிட்டே, என் வாய் அவனைத் திட்டிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டா 'வேணாம்'னு சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா... என் உடம்பு?

என் வாய் அவனைத் திட்டினாலும், என் இடுப்பு அவனை விட்டு ஒரு இன்ச் கூட விலகல.

நான், 'வேணாம்'னு சொல்லிக்கிட்டே...

என் குண்டியை இன்னும் கொஞ்சம் பின்னாடி தள்ளி, அவனோட முகத்துல இடிச்சு, அவனுக்கு வசதியாக் காட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்!

இதுதான் நிஜம்.

என் உடம்பு, அந்த விவரிக்க முடியாத சுகத்துக்கு அடிமையாகிப் போச்சு.

அவன் நான் திட்டுறதக் கொஞ்சம் கூடக் காதுலயே வாங்கிக்கல.

அவன் மறுபடியும் கீழ இருந்து மேல வரைக்கும், என் புண்டையில இருந்து குண்டி ஓட்டை வரைக்கும் நாக்கால நீளமா நக்குனான்.

என் மதனநீர் மொத்தமும் அவனோட நாக்குல பட்டு, என் குண்டிப் பகுதி முழுக்கப் பரவி ஒருவிதமா பிசுபிசுப்பை உருவாக்குச்சு.

அந்தச் சில்லுன்ற இரவு காத்துக்கு...

அவனோட சூடான நாக்கு என் குண்டி ஓட்டையில படும்போது...

எனக்குள்ள உயிரே போயிட்டு வர்ற மாதிரி ஒரு விவரிக்க முடியாத போதை.

"ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... வேணாம்டா... அவ்வ்வ்..."

நான் ஒரு மாதிரி, கண்ணீர் மல்க முனகிக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் முலைகள் தரையில நசுங்கித் தேய, நான் என் இடுப்பைக் காத்துல ஆட்டிக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் ஈகோ, என் கௌரவம்... எல்லாமே அந்தச் சிமெண்ட் தரையில சேர்ந்து அழிஞ்சு போச்சு.

நான் ஒரு பிரகாஷோட ஆசைக்கு முழுசாப் பலியாகிக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் என் குண்டியைத் தொடர்ந்து நக்கிக்கிட்டே இருக்கும்போது...

எனக்குள்ள ஆச உச்சக்கட்டத்தை நெருங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

திடீர்னு...

அவனோட வலது கை, என் குண்டிச் சதையை விட்டுட்டு மெதுவா கீழ எறங்குச்சு.

அவன் கை என்னோட தொடை இடுக்கு வழியா வந்து...

நேரா என்னோட புண்டைக்குப் போச்சு.

அவனோட விரல்கள், என் புண்டையோட ஈரத்துல பட்டதும் நான் லேசாச் சிலிர்த்தேன்.

'ஐயையோ... இப்போ என்ன பண்ணப் போறான்?'னு நான் யோசிக்கிறதுக்குள்ள...

அவன் தன்னோட நடு விரலையும், ஆள்காட்டி விரலையும் ஒண்ணாச் சேர்த்து...

எந்த ஒரு கேப்பும் இல்லாம, எந்த பர்மிஷனும் கேக்காம...

என் புண்டைக்குள்ள போர்ஸா ஒரே தள்ளாத் தள்ளுனான்!

"ஆஆஆஆஹ்!"

நான் வலிலயும், எதிர்பாராத சுகத்துலயும் சேர்த்து ஒரு பெரிய அலறல் அலறுனேன்.

என் புண்டை ஈரமாகி, விரிஞ்சு இருந்ததால...

அவனோட ரெண்டு விரல்களும் அவ்ளோ ஈஸியா, வழுக்கிக்கிட்டு முழுசா உள்ள போயிடுச்சு.

உள்ள போன அந்த ரெண்டு விரல்களும் சும்மா இருக்கல.

அவன் அவ்ளோ வேகமா, சுண்ணியை வெச்சு ஓக்குற மாதிரி...

உள்ளயும் வெளியயுமாத் தட்ட ஆரம்பிச்சான்!

'சபக்... சபக்... சபக்...'னு அந்த சத்தம், அந்த ரூம் முழுக்க எதிரொலிச்சுது.

அவன் விரல்கள் உள்ள போயிட்டு வெளிய வர்ற ஒவ்வொரு தடவையும்...

என் அடிவயிறு அப்படியே சுருங்கி விரிஞ்சுது.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சூடேறி வெடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

கீழ... அவனோட ரெண்டு விரல்கள் என் புண்டைக்குள்ள வெறித்தனமா ஓத்துக்கிட்டு இருக்கு...

அதே சமயம்... மேல அவனோட நாக்கு என் குண்டி ஓட்டையைச் சுத்திச் சுத்தி நக்கிக்கிட்டு இருக்கு!

இந்த ரெண்டு சுகமும்...

ஒரே நேரத்துல என் உடம்பைத் தாக்குனப்போ...

நான் முழுசா செத்துப் பிழைச்சேன்.

என் மைண்ட் செயல்படுறதையே நிப்பாட்டிடுச்சு.

எனக்கு என்ன நடக்குது, நான் எங்க இருக்கேன்கிற எந்த நினைவும் இல்ல.

"ஆஹ்... ம்ம்ம்... கொல்லுறான்... ஆஆஹ்... பிரகாஷ்..."

நான் தரையில என்னோட நகங்களால பிறாண்டிக்கிட்டு, ஒரு மாதிரித் துடிச்சேன்.

இதுக்கு முன்னாடி என் வாழ்க்கையில, இப்படி ஒரு சுகத்தை நான் அனுபவிச்சதே கிடையாது.

இவன்... என் உடம்பை ஒரு ரப்பர் பொம்மை மாதிரி வெச்சு, முரட்டுத்தனமா அனுபவிக்க ஆரம்பிச்சான்!

அவனோட விரல்களுக்கும், நாக்குக்கும் நான் முழுசா அடிமை மாதிரி ஆயிட்டேன்.

நான் சுகத்துல துடிக்கத் துடிக்க, அவனுக்கு வெறி இன்னும் அதிகமாச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள அவனோட விரல்கள் வேகமாப் போயிட்டு வர வர...

என் குண்டி ஓட்டையில அவனோட நாக்கோட வேகம் இன்னும் வெறித்தனமாச் சுழன்றுச்சு.

அவன் என் புண்டை ஜூஸ விரல்ல எடுத்து, என் குண்டி ஓட்டையில லேசாத் தடவி, அதையும் நல்லா லூப்ரிகன்ட் மாதிரி ஆக்கினான்.

இப்போ அவனோட முழு கவனமும்... என் குண்டி ஓட்டை மேல தான் இருந்துச்சு.

அவன் தன் நாக்கால அந்த ஓட்டையை லேசாத் தட்டித் தட்டிப் பாத்தான்.

அது டைட்டா, சுருங்கி, சென்சிட்டிவா இருந்துச்சு.

இதுவரைக்கும் எந்த வேற ஒருத்தரும் பாக்காத, தொடாத என் உடம்போட கடைசி ரகசியம் அது.

ஆனா இவன்... எந்த கூச்சமும் இல்லாம, அதையே வெறித்துப் பாத்து நக்கிக்கிட்டு இருக்கான்.

நான் வலியிலயும் சுகத்துலயும் இடுப்பைத் தூக்கித் தூக்கிக் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் தொடைகள் ரெண்டும் தானா அதிர ஆரம்பிச்சுது.

திடீர்னு...

அவன் நக்குறத ஒரு செகண்ட் நிப்பாட்டுனான்.

அவன் மூச்சுக்காத்து மட்டும் என் குண்டி மேல பட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அடுத்த செகண்ட்...

அவன் தன்னோட நாக்கை... நல்லா ஊசியாட்டம் கூர்மையாக்கி...

என்னோட அந்த டைட்டான குண்டி ஓட்டைக்குள்ள...

மெதுவா, ஆனா அழுத்தமா... நுழைக்க ட்ரை பண்ணான்!

அந்த செகண்ட், என் உடம்புல ஓடிக்கிட்டு இருந்த அத்தனை ரத்தமும் உறைஞ்சு போன மாதிரி இருந்துச்சு.

என் மூச்சுக்காத்து என் தொண்டைக்குள்ளயே அப்படியே நின்னு போச்சு.

இதுவரைக்கும் என் வாழ்க்கையில, எந்த ஒரு ஆம்பளையும்... ஏன், என் புருஷன் கூடத் தொடாத, பாக்காத ஒரு இடம் அது.

அந்த டைட்டான என் குண்டி ஓட்டை... அது ரொம்ப சென்சிட்டிவ்வான ஒரு பகுதி.

அங்க, அவனோட நாக்கு... ஒரு ஊசி மாதிரி கூர்மையா உள்ளே போகப் பாத்துச்சு!

'ச்ஸ்ஸ்...'

என் உடம்பெல்லாம் ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆன மாதிரி, பயங்கரமாச் சிலிர்த்துச்சு.

என் குண்டிச் சதைகள், என்னைய அறியாமலே தானா அவ்ளோ இறுக்கமாச் சுருங்கி, அவனோட நாக்கை உள்ளே விடாமத் தடுத்துச்சு.

ஆனா அவன் விடுறதா இல்ல.

அவன் என் குண்டிச் சதைகளைத் தன் இன்னொரு கையால இன்னும் கொஞ்சம் அகலமாப் பிரிச்சுப் பிடிச்சான்.

அவனோட முகம் என் குண்டிக்கு நடுவுல அவ்ளோ ஆழமாப் புதைஞ்சிருந்துச்சு.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து வழிஞ்ச ஜூஸ்... அத எடுத்து, அவன் என் குண்டி ஓட்டைல தடவி, ஒரு லூப்ரிகன்ட் மாதிரி வச்சுக்கிட்டான்.

அவன் நாக்கை லேசா வெளிய எடுத்தான்.

'அப்பாடா... விட்டுட்டான்'னு நான் ஒரு செகண்ட் நிம்மதியா மூச்சு விடுறதுக்குள்ள...

மறுபடியும்... இன்னும் கொஞ்சம் போர்ஸா, அவனோட நாக்கை அந்த ஓட்டைக்குள்ள தள்ளுனான்!

"ஆஆஆஹ்... அம்மாஆஆ...!"

நான் என் முகத்தைச் சில்லுன்ற சிமெண்ட் தரையில அழுத்தி தேய்ச்சுக்கிட்டே, என் வாய்க்குள்ளயே அலறுனேன்.

என் ரெண்டு கைகளும் தரைய பலமாப் பிறாண்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் நாக்கு உள்ள நுழைய ட்ரை பண்ணும்போது...

எனக்குள்ள பயமும், கூச்சமும் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும்...

அதைவிட ஆயிரம் மடங்கு பெரிய ஒரு விவரிக்க முடியாத போதை என்னையத் தாக்க ஆரம்பிச்சுது.

கீழ... அவனோட ரெண்டு விரல்கள், என் புண்டைக்குள்ள வெறித்தனமா, ஸ்பீடா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'சளக்... சளக்... சளக்...'னு அந்த சத்தம், என் புண்டைக்குள்ள இருந்து பச்சையா கேட்டுச்சு.

அவன் விரல்கள் உள்ளே போயிட்டு வெளிய வரும்போது, என் அடிவயிறு அப்படியே சுருங்கி விரிஞ்சுது.

என் புண்டையில அவனோட விரல்கள் ஆக்ரோஷமா வேலை செஞ்சுகிட்டு இருக்க...

மேல... என் குண்டி ஓட்டையில அவனோட நாக்கு மெதுவா, கொஞ்சம் கொஞ்சமா உள்ளே நுழையப் போராடிக்கிட்டு இருந்துச்சு!

இந்த ரெண்டு முரட்டுச் சுகமும் ஒரே நேரத்துல என் உடம்பைத் தாக்குனப்போ, என்னால அதத் தாங்கவே முடியல.

என் மைண்ட் செயல்படுறதையே மொத்தமா நிப்பாட்டிடுச்சு.

நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு... இன்னொருத்தரோட பொண்டாட்டி... ஒரு குழந்தைக்கு அம்மா...

இந்த நினைப்பு எல்லாம் மொத்தமா அழிஞ்சு போயி, ஒரு வாட்ச்மேனோட ஆசைக்கு கீழ நான் வெறும் ஒரு பொம்மையா மாறிக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் நாக்கு என் குண்டி ஓட்டையை முட்ட முட்ட...

சுருங்கியிருந்த சதை, அவனோட ஈரமான நாக்குக்கும், அது குடுக்குற போர்ஸுக்கும் ஈடுகொடுக்க முடியாம...

லேசா... ரொம்ப ரொம்ப லேசா... விரிஞ்சு குடுக்க ஆரம்பிச்சுது!

அவ்ளோதான்!

அந்தச் சின்ன விரிவுல, அவனோட நாக்கு லேசா உள்ளே போன அந்த ஒரு செகண்ட்...

'ஸ்ஸ்ஸப்பாஆஆஆ...!'

என் உடம்பெல்லாம் பயங்கரமான கூஸ்பம்ப்ஸ்!

என் கால் விரல்ல இருந்து, தலைமுடி வரைக்கும்... ஒவ்வொரு முடியும் அப்படியே சிலிர்த்து நேரா நின்னதை என்னாலயே ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

என் முதுகு வழியா ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடி, என் மூளைக்குள்ள ஒரு பெரிய பிளாஸ்ட் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஆஹ்... ம்ம்ம்... பிரகாஷ்... ஸ்ஸ்ஸ்... கொல்லுறடா..."

நான் என்ன பேசுறேன்னு எனக்கே தெரியாம, சுகத்துல உளறிக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் குண்டி தானா இன்னும் கொஞ்சம் மேல தூக்கி, அவனோட நாக்குக்கு ஏத்த மாதிரி கோ-ஆபரேட் பண்ணுச்சு.

ஆனா... அந்த ஓட்டை ரொம்ப ரொம்ப டைட்டா இருந்ததால, அவனால நாக்கை முழுசா உள்ள தள்ள முடியல.

அவன் நாக்கு அந்த ஈரத்துல லேசா வழுக்கி, பிடியை இழக்க ஆரம்பிச்சுது.

'ச்ளக்'னு அவன் நாக்கு வெளிய வழுக்கிட்டு வந்ததும்...

அவனுக்கு இன்னும் வெறி அதிகமாயிடுச்சு.

அவனோட மூச்சுக்காத்து ஒரு மாதிரி சீறி, என் குண்டியில சூடாப் பட்டுச்சு.

அவன் மறுபடியும் தன் நாக்கை நல்லா ஊசியாட்டம் கூர்மையாக்கி...

இந்தத் தடவை எந்த மென்மையா இல்லாம, தன் முகத்தோட மொத்த பலத்தையும் யூஸ் பண்ணி...

போர்ஸா என் குண்டி ஓட்டைக்குள்ள நாக்கைத் திணிக்கப் பாத்தான்!

அந்த முரட்டுத்தனமான பிரஷர் என் மேல பட்ட அடுத்த செகண்ட்...

என் உடம்புக்குள்ள இருந்த அந்தப் போதை எல்லாம் சடார்னு காணாமப் போயி, ஒரு பயம் என்னையப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

'ஐயையோ... இவன் என்ன பண்றான்!'

'இது தப்பு... இது அசிங்கம்...'

'இதுக்கு மேல இவனை விட்டா, இவன் என்ன வேணா பண்ணுவான்.'

என் மனசுக்குள்ள இருந்த பவித்ரா, திடீர்னு முழிச்சுக்கிட்டுப் கத்த ஆரம்பிச்சுட்டா.

எனக்கு பேனிக் ஆயிடுச்சு.

இதுக்கு மேல என் குண்டில அவன் நாக்கோ, இல்ல வேற எதோ போறதை என்னால நெனச்சுக் கூடப் பாக்க முடியல.

"வேணாம்!"

அவ்ளோ நேரமா முனகிக்கிட்டு இருந்த நான், இப்போ தெளிவா, சத்தமா கத்துனேன்.

"வேணாம் பிரகாஷ்! ப்ளீஸ்... வேணாம்டா!"

நான் கத்திகிட்டே...

என் இடுப்பை முன்னாடி இழுத்து, முட்டி போட்டிருந்த அந்தப் பொசிஷன்ல இருந்து...

அப்படியே சடார்னு, என் மொத்த உடம்பையும் கீழ சரிச்சு விழுந்தேன்!

'தொப்...'னு ஒரு சத்தத்தோட, நான் அந்தச் சிமெண்ட் தரைய பாத்து குப்புற விழுந்தேன்.

நான் அப்படித் திடீர்னு விழுந்த வேகத்துல...

என் புண்டைல வெறித்தனமா ஓத்துக்கிட்டு இருந்த அவனோட ரெண்டு விரல்களும்...

'ப்ளக்...'னு ஒரு சத்தத்தோட, என் புண்டையை விட்டு வெளிய வந்துச்சு.

அவன் விரல்கள் வெளிய வந்ததும், என் புண்டைல வெற்றிடம் உருவான மாதிரி ஃபீல் ஆச்சு.

நான் குப்புற விழுந்த அடுத்த செகண்ட்...

என் ரெண்டு தொடைகளையும் அவ்ளோ இறுக்கமா ஒண்ணாச் சேர்த்துக்கிட்டேன்.

நான் சேர்த்துப் பிடிச்ச வேகத்துல, என் குண்டிச் சதைகள் ரெண்டும் ஒண்ணோட ஒண்ணு இடிச்சு, அவ்ளோ டைட்டா மூடிக்கிச்சு.

நான் என் ரெண்டு முழங்கால்களையும் என் நெஞ்சுக்குக் கிட்ட இழுத்து வெச்சு, ஒரு மாதிரி சுருண்டுக்கிட்டேன்.

என் உடம்பெல்லாம் கூச்சத்துலயும், சுகத்துலயும், சில்லுன்ற இரவு காத்துலயும் நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் நெஞ்சு வேகமா ஏறி எறங்குச்சு.

நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே, நான் அவனை திரும்பி பாத்தேன்.

"நோ பிரகாஷ்... அங்க வேணாம்."

நான் என் கைகளை முன்னாடி நீட்டி அவனைக் கெஞ்சுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"எனக்குப் பயமா இருக்குடா... அது பெயின்ஃபுல்லா இருக்கும்... வேணாம்."

நான் என் நிலைமையை அவனுக்குப் புரிய வைக்கத் தவிச்சேன்.

அவன் நான் குப்புற விழுந்ததை பாத்துட்டு, அப்படியே தன் முழங்கால்ல தரையில உக்காந்துருந்தான்.

அவன் விரல்கள்ல இருந்து என்னோட புண்டை ஜூஸ் பளபளனு மின்னிக்கிட்டு, லேசா வடிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவனோட முகத்துல, தாடியில, உதட்டுல எல்லாம் என்னோட மதன நீர்தான் எச்சில் மாதிரி ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் மூச்சுக்காத்தும் வேகமா வந்துட்டுப் போச்சு.

அவன் கண்கள்ல இருந்த வெறி இன்னும் குறையல.

அவன் கொஞ்ச நேரம் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அந்த ரூம்ல, அவன் என்ன ரியாக்ட் பண்ணப் போறான்னு நான் உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

'ஒருவேளை, போர்ஸ் பண்ணி மறுபடியும் பண்ணுவானோ?'

என் மனசுக்குள்ள ஆயிரம் கற்பனைகள் ஓடுச்சு.

ஆனா... அவன் என்னைய புரிஞ்சுகிட்ட மாதிரி, லேசா ஒரு பெருமூச்சு விட்டான்.

அவனோட ஆக்ரோஷம் கொஞ்சம் குறைஞ்சு, முகத்துல ஒரு தெளிவு வந்துச்சு.

அவனுக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு... நான் நிஜமாவே பயந்துட்டேன், இது சரியான நேரம் இல்லன்னு.

"ஓகே... ஓகே பவி."

அவன் சாஃப்ட்டா, ஒரு முனகல் மாதிரி, என்னையச் சமாதானப்படுத்துற டோன்ல சொன்னான்.

"நீ பயப்படாதடி... ரிலாக்ஸ்."

அவன் தன் கைகளை லேசாத் தாழ்த்திக்கிட்டான்.

"நான் அங்க ஒண்ணும் பண்ணல... நீ இப்போ கூல் ஆகு."

அவன் சொன்ன விதம், என் மனசுக்குள்ள இருந்த பாரத்தை இறக்கி வெச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

'அப்பாடா... புரிஞ்சுகிட்டான்.'னு நான் ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டேன்.

ஆனா... அவன் என்னைய முழுசா விட்டுடுற ஐடியால இல்லங்குறது அடுத்த செகண்ட் எனக்குப் புரிஞ்சுது.

"ஆனா..."

அவன் குரல் மறுபடியும் அதிகாரமான டோனுக்கு மாறுச்சு.

"நீ மறுபடியும் பழையபடி இடுப்பை தூக்குடி."

அவன் தெளிவா, ஒரு ஆர்டர் போடுற மாதிரிச் சொன்னான்.

நான் கண்ணை விரிச்சுப் பாத்தேன்.

"தூக்குடி..."

அவன் சொல்லிக்கிட்டே, முன்னாடி வந்து, என் இடுப்புச் சதைகளையும் தன் கைகளால இறுக்கமாப் பிடிச்சான்.

நான் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாம, அவனோட அந்த அதிகாரத்துக்கு மறுபடியும் ஒரு அடிமையா அடங்கிப் போனேன்.

அவன் என்னையப் பிடிச்சுகிட்டான்.

"இடுப்பத் தூக்குடி."

அவன் சொன்னதும், நான் எந்தக் கேள்வியும் கேக்காம, என் இடுப்பைத் தரையில இருந்து தூக்கி, முட்டி போட்டேன்.

என் கன்னமும், என் நெஞ்சும் மறுபடியும் அந்தச் சில்லுன்ற சிமெண்ட் தரையில உரசிக் கிடந்துச்சு.

என் குண்டி... மறுபடியும் அவனோட முகத்துக்கு நேரா, உசரமாத் தூக்கிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

என் புண்டையில இருந்து வழிஞ்ச தண்ணி, என் தொடைகள்ல பட்டு வழியுறதை என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

நான் என் முகத்தைத் தரையில வெச்சுக்கிட்டு, என்ன நடக்கப் போகுதுன்னு தெரியாமத் திக் திக்னு வெயிட் பண்ணிட்டு இருந்தேன்.

அவன் என் குண்டிக்கு நேராப் பின்னாடி உக்காந்திருக்கான்ங்குறது அவனோட மூச்சுக்காத்துல எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட்... அந்த ரூம்க்குள்ள பயங்கரமான அமைதி.

திடீர்னு...

அந்த அமைதியைக் கிழிச்சுக்கிட்டு...

'ஜிர்ர்ர்ர்ர்ர்...!'

ஒரு சத்தம் என் காதுல விழுந்துச்சு.

அது வேற எந்தச் சத்தமும் இல்ல...

அவனோட யூனிஃபார்ம் பேண்ட்டோட ஜிப்பை... அவன் வேகமா, திறக்குற சத்தம்!

அந்த 'ஜிப்' திறக்குற சத்தம் கேட்ட அடுத்த செகண்ட்...

என் ஹார்ட்பீட் தொண்டைக்கு வந்துடுச்சு.

எனக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு.

அவன் தன் நாக்கையும், விரலையும் யூஸ் பண்ணது போதும்னு முடிவு பண்ணிட்டான்.

இப்போ... அவன் தன்னோட நரம்பு புடைச்ச, 'மான்ஸ்டர்' சுண்ணியை...

வெளிய எடுக்கப் போறான்!

[yazhiniram]

---------------
Part 261:
---------------


அந்த 'ஜிப்' திறக்குற சத்தம் முடிஞ்ச செகண்ட், அந்த  ரூம்ல மறுபடியும் நிசப்தம் உண்டாக்குச்சு.

என் காதுக்குள்ள என் ஹார்ட்பீட் மட்டும் 'டப்... டப்... டப்...'னு சத்தமா அடிக்கிற மாதிரி கேட்டுச்சு.

நான் குப்புறத் தரையில படுத்து, என் இடுப்பத் தூக்கி படுத்துட்டு இருக்கேன்.

என் குண்டியும் புண்டையும், எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம அவனோட முகத்துக்கு நேராத் தூக்கிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

நான் பின்னாடி என்ன நடக்குதுன்னு பாக்கலன்னாலும்...

அவன் தன்னோட யூனிஃபார்ம் பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்து...

அந்த நரம்பு புடைச்ச, முரட்டுத்தனமான 'மான்ஸ்டர்' சுண்ணியை வெளிய எடுக்குறதை என்னால தெளிவா ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி, வாட்ஸ்அப்ல அவன் எனக்கு அனுப்புன போட்டோ...

அவனோட கருகருனு, 8 இன்ச் சுண்ணி என் கண்ணுக்கு முன்னாடி ஃபிளாஷ் ஆச்சு.

'அவன் என்னை ஓக்க ரெடி ஆய்ட்டான, ரெண்டாவது தடவையா?'

இந்த நெனப்பு வந்ததும், என் உடம்பெல்லாம் நடுங்குச்சு.

ஆசையோட, ஒரு பயங்கரமான எதிர்பார்ப்பு என்னையத் துடிக்க வெச்சுது.

அப்போ...

திடீர்னு...

நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத, ஒரு காரியத்தை அவன் பண்ணான்.

'த்வூ...'

ஒரு சத்தம்!

அடுத்த செகண்ட்...

என்னோட புண்டைக்கு மேல... ஒரு சூட்டோட, பிசுபிசுப்பான ஏதோ ஒன்னு சடார்னு விழுந்துச்சு!

நான் ஷாக் ஆகி, அப்படியே ஒரு செகண்ட் பிளாங்க் ஆயிட்டேன்.

'ஐயையோ... இவன் என்ன பண்ணான்?'

என் மைண்ட் அத புரிஞ்சுக்குறதுக்கு ஒரு சில நொடிகள் ஆச்சு.

ஆமா, அவன்... அவன் என் புண்டை மேல எச்சில் துப்பிட்டான்!

நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு... இன்னொருத்தரோட பொண்டாட்டி...

ஆனா இவன், என்னையத் தூக்கிப் போட்டு...

என்னோட புண்டைல நேரா எச்சில் துப்புறான்!

"டேய்... ச்சீ... என்னடா பண்ற..."

நான் ஏதோ கூச்சத்துல தரையில முகத்தை அழுத்தி முனகுனேன்.

ஆனா... என்ன பெரிய ஆச்சரியம்னா...

என் புத்தி இது தப்புனு கத்துனாலும்...

என் உடம்பு... அத அவ்ளோ வெறித்தனமா ரசிச்சுது!

ஒரு ஆம்பளை என்னைய எந்த மரியாதையும் இல்லாம, ஒரு மாதிரி ட்ரீட் பண்ற அந்த விதம்...

அது எனக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத சுகத்தை ஏத்துச்சு.

அந்த எச்சில் என் புண்டையோட இதழ்கள்ல பட்டு, மெதுவா என் ஓட்டைக்குள்ள வழிஞ்சப்போ...

என் உடம்பு ஒரு தடவை வில்லு மாதிரி வளைஞ்சு சிலிர்த்துச்சு.

நான் அந்த அதிர்ச்சியில இருந்து வெளிய வர்றதுக்குள்ளயே...

அவனோட விரல்கள்... மறுபடியும் என் புண்டைக்குள்ள சடார்னு உள்ள நுழைஞ்சுது!

"ஆஆஆஹ்...!"

நான் வலியும் சுகமும் கலந்து என் தொண்டைக்குள்ளயே கத்துனேன்.

இந்தத் தடவை அவன் விரல்கள் உள்ள போனது, என்னைய ஓக்குறதுக்காக இல்ல.

உள்ள போன அவன் விரல்கள்... என் புண்டைக்குள்ள இருந்து வடிஞ்ச என்னோட தண்ணியையும்...

அவன் துப்புன அந்த எச்சிலையும் ஒண்ணாச் சேர்த்து...

ஆழமாத் துழாவி, வெளிய வழிச்சு எடுத்துச்சு.

'சளக்...'னு சத்தத்தோட, அவன் தன் விரல்களை வெளிய எடுத்தான்.

நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு, தரையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

பின்னாடி... அத எடுத்து,

அவனோட சுண்ணி மேல தடவுற சத்தம் கேட்டுச்சு.

'சபக்... சபக்... சபக்...'

அவன் தன் கையாலயே சுண்ணிய மேலயும் கீழயுமா உருவி, லூப்ரிகன்ட் ஆக்குற சத்தம்...

அது என் காதுல தெளிவா ஒலிச்சுது.

அந்தச் சத்தத்தைக் கேக்கும்போதே... என் புண்டை தானாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

என் காலுக்கு நடுவுல ஒரு தீ எரியுற மாதிரி அவ்ளோ சூடு.

ஒரு ரெண்டு செகண்ட்... அந்த உருவுற சத்தம் நின்னுச்சு.

அடுத்த செகண்ட்...

என்னோட புண்டை வாசல்ல... ஒரு பெரிய, சூடான, தடிமனான பாறை வந்து முட்டுறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

அது அவனோட சுண்ணியோட மொட்டு!

அது இப்போ எவ்ளோ பெருசா இருக்குனு, அது என் ஓட்டையில உரசின அந்த முதல் செகண்ட்லயே எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

அவன் எந்த அவசரமும் இல்லாம... நிதானமா, அந்த மொட்டை என் ஓட்டைக்குள்ள லேசா அழுத்துனான்.

'ஸ்ஸ்ஸ்ப்பாஆஆஆ...!'

அந்த அழுத்தம்... அது என் புண்டைச் சுவர்களைப் விரிச்சுக்கிட்டு உள்ள போச்சு.

இது எனக்கு புதுசான ஒரு உணர்வு கிடையாது.

நேத்து தான், இதே முரட்டு ஆயுதம் என் உடம்புக்குள்ள முதல் முறையா நுழைஞ்சுது.

நேத்து தான் நாங்க முதல் தடவையா ஒண்ணா சேர்ந்து, என் எல்லைகளை எல்லாம் நான் உடைச்சேன்.

நேத்து அவன் என்ன ஓத்தபோ, நான் நிஜமாவே பயந்துட்டேன்.

என் புண்டை கிழிஞ்சுடும்ன்னு தான் நெனச்சேன்.

அந்த அளவுக்கு அவனோட அந்த 8 இன்ச் சைஸ், எனக்குப அதிர்ச்சியைக் குடுத்துச்சு.

ஆனா... நேத்து நடந்த ஓலுக்கு அப்புறம்...

இந்த முப்பது மணி நேரத்துல... என் உடம்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாப் பழைய நிலைமைக்கு மாறிடுச்சு.

என் புண்டை மறுபடியும் சுருங்கி, இறுக்கமா க்ளோஸ் ஆயிடுச்சு.

கார்த்திக்கோட சுண்ணிக்குத் தான் என் ஓட்டை பழகியிருக்கு.

அதனால, நேத்து ஒரு தடவை  இவ்ளோ பெரிய சைஸை வெச்சு ஓத்தாலும்...

அது மறுபடியும் டைட்டா ஆயிடிச்சு.

இப்போ... குண்டியைத் தூக்கிக் காட்டிட்டு நிக்குற இந்த டாகி ஸ்டைல் பொசிஷன்ல...

என் ஓட்டை இன்னும் கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ராவா டைட்டா, சுருங்கி இருக்குறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

அவன் அந்தப் பெரிய மொட்டை மறுபடியும் என் ஓட்டைக்குள்ள லேசா அழுத்துனப்போ...

நேத்து அனுபவிச்ச அதே வலி... அதே சதை கிழிஞ்சிட்டுப் போற மாதிரியான பிரஷர்!

'அடக் கடவுளே... மறுபடியும் இவ்ளோ டைட்டா இருக்கே...'னு எனக்கே ஆச்சரியமா இருந்துச்சு.

என் புண்டை, அவனோட பெரிய மொட்ட உள்ள விடாம பலமாத் தடுத்துப் பிடிச்சுது.

ஆனா... நேத்துக்கும் இன்னைக்கும் ஒரு பெரிய வித்தியாசம் இருந்துச்சு.

நேத்து, பெரிய பயம் இருந்துச்சு.

ஆனா இன்னைக்கு... அதுக்குள்ள, எவ்ளோ பெரிய சுகம் எனக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருக்குனு என் உடம்புக்கு நல்லாவே தெரியும்.

அந்த நினைப்பே, எனக்குள்ள சுகத்தை கொடுத்துச்சு.

ஆனாலும், அந்த மொட்டோட சைஸ்...

அது ஒரு பாறை மாதிரி என் ஓட்டையை முட்டி விரிக்கும்போது...

என் உடம்பெல்லாம் ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆகுற மாதிரி சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

ஒவ்வொரு மில்லிமீட்டரா அவன் உள்ள தள்ளத் தள்ள...

என் புண்டை ஸ்ட்ரெட்ச் ஆச்சு.

இரண்டாவது தடவையா இருந்தாலும், அவனோட சைஸ் என் உடம்புக்கு பெரிய சவாலாத் தான் இருக்கு.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... மெதுவாடா... ஆஆஹ்..."

நான் வலியிலயும், அந்த சுகத்துலயும் தரையில பிறாண்டிக்கிட்டே கத்துனேன்.

என் உடம்பு மறுபடியும் அவனோட பிரமாண்டத்துக்கு அட்ஜஸ்ட் ஆகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் புண்டை மறுபடியும் டைட்டா சுருங்கி, அவனை கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிச்சு...

அது அவனுக்கு மறுபடியும் என்னை முதல் தடவ ஓக்குற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்கைக் குடுத்துச்சு.

என் தண்ணியும், அவனோட எச்சிலும் சேர்ந்து அந்த ஓட்டைய நல்லா ஈரமாக்கி இருந்ததால...

அந்த முரட்டு மொட்டு, லேசா வழுக்கிக்கிட்டு உள்ளே போச்சு.

அவன் பாதி மொட்டை உள்ள தள்ளிட்டு, ஒரு செகண்ட் அப்படியே நிப்பாட்டுனான்.

"ஸ்ஸ்ஸ்... இன்னும் எவ்ளோ டைட்டா இருக்குடி உன் புண்டை..."

அவன் பல்லக் கடிச்சுக்கிட்டே முனகுனான்.

நான் என் நெஞ்ச தரைல தேய்ச்சு, அந்த வலியைப் பொறுத்துக்க ட்ரை பண்ணேன்.

அப்போ... அவன் லேசா என்னோட இடுப்பப் பிடிச்சு, என்னைய முன்னாடி தள்ளுனான்.

"உன் ரெண்டு கையையும் தரையில ஊனி... உடம்பை மேல தூக்குடி."

அவன் அதிகாரமா, ஆர்டர் போடுற மாதிரிச் சொன்னான்.

நான் சுகத்துலயும், வலியிலயும் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்ததால, அவன் சொன்னது உடனே எனக்குப் புரியல.

"தூக்குடி..."

அவன் மறுபடியும் சத்தமா, என் இடுப்பப் பலமாப் பிடிச்சு அழுத்திச் சொன்னான்.

நான் எந்த மறுப்பும் சொல்லாம, அவனோட அதிகாரத்துக்குக் கீழ்படிஞ்சேன்.

என் கன்னம், நெஞ்சு அவ்ளோ நேரமாத் தரையில பட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா என் ரெண்டு கைகளையும் தரையில ஊன்றி, ஒரு 'புஷ் அப்' பொசிஷன் மாதிரி என் மேலுடம்பைத் தூக்கினேன்.

என் கைகள் லேசா நடுங்குச்சு.

நான் உடம்பைத் தூக்குனதும்...

என் நிர்வாணமான, சூடான முலைகள் ரெண்டும் தரையை விட்டு மேல எழும்பி...

காத்துல ஒரு கொத்து திராட்சை மாதிரித் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

இது டாகி ஸ்டைல்.

நான் முட்டி போட்டு, கைகளை ஊன்றி, என் குண்டியை முழுசா அவனுக்குத் தூக்கிக் காட்டிக்கிட்டு...

ஒரு நாய் மாதிரி நின்னுகிட்டு இருந்தேன்!

இந்த நிலைமையில நான் நிக்கிறது எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்தாலும்...

அது அந்த சுகம்... என்னையப் பைத்தியமாக்குச்சு.

நான் மேல எழும்புனதும், அவனுக்கு என்னைய ஓக்குறதுக்கு இன்னும் வசதியா அமைஞ்சுடுச்சு.

அவன் என் இடுப்பைத் தன்னோட ரெண்டு கைகளாலயும் அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டான்.

"ஆஆஹ்..." நான் முனங்குனேன்.

அவன் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம...

தன்னோட இடுப்பை அப்படியே முழு பலத்தோட முன்னாடி தள்ளுனான்!

'சபக்...!'

அவனோட அந்த 8 இன்ச் சுண்ணி... ஒரே தள்ளுல, என் புண்டைக்குள்ள முழுசா, வேர் வரைக்கும் உள்ள நுழைஞ்சுது!

"ஆஆஆஆஆஆஹ்... அம்மாஆஆஆ...!"

நான் என் தொண்டையைக் கிழிச்சுக்கிட்டு, சத்தமா அலறுனேன்.

என் கண்ணுல இருந்து கண்ணீர் கொட்டிச்சு.

என் கைகள் நடுங்கி, நான் அப்படியே தரையில மறுபடியும் விழுந்துடுவேனோனு தோணுச்சு.

என் அடிவயித்தையே கிழிச்சுக்கிட்டு அந்த முரட்டு சுண்ணி உள்ள வந்த மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

அது என் கர்ப்பப்பையப் போய் டமார்னு முட்டுன அந்த இடி...

என் உசிரே போயிட்டு வந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

"ஆஹ்... ம்ம்ம்... பிரகாஷ்... இவ்ளோ பெருசா... ஆஆஹ்..."

நான் என்ன உளறுறேன்னு எனக்கே தெரியாம, அந்த வலியிலயும் சுகத்துலயும் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் என் உள்ள போனதும், ஒரு சில நொடிகள் அசையாம அப்படியே நின்னான்.

அந்தச் சுண்ணி என் புண்டைக்குள்ள முழுசா அடைச்சுக்கிட்டு, துடிச்சுக்கிட்டு இருக்குறத நான் தெளிவா ஃபீல் பண்ணேன்.

எனக்குள்ள கொஞ்சம் கொஞ்சமா அந்த வலி குறைஞ்சு...

விவரிக்க முடியாத சுகம்... ஒரு சூடு பரவ ஆரம்பிச்சுது.

அவனோட முழுமையான ஆயுதத்தை, என் உடம்புக்குள்ள நான் உடனே தாங்கி நிக்கிறேங்குற கர்வம்...

என் பெண்மையை முழுசாத் திருப்தி படுத்துச்சு.

அவன் மெதுவாத் தன் இடுப்பப் பின்னாடி இழுத்தான்.

அவன் சுண்ணி என் புண்டைச் சுவர்களை உரசிக் கிட்டு, முக்காவாசி வெளிய வந்துச்சு.

அடுத்த செகண்ட்... மறுபடியும் சடார்னு உள்ள தள்ளுனான்!

'சபக்!'

"ஆஆஹ்..."

அவன் மெதுவாத் தன்னோட ஓட்டத்தை ஆரம்பிச்சான்.

உள்ள... வெளிய... உள்ள... வெளிய...

அவன் ஒவ்வொரு தடவை இடிக்கும்போதும், அவனோட அடிவயிறு என்னோட குண்டிச் சதையில போய்ப் பலமா இடிச்சுச்சு.

'சபக்... பளார்... சபக்... பளார்...'

என் குண்டியில அவன் இடிக்கிற சத்தமும், என் புண்டைக்குள்ள அந்தச் சுண்ணி போயிட்டு வர்ற ஈரமான சத்தமும்...

அந்த அமைதியான ரூம்ல தெளிவா எதிரொலிச்சுது.

அவனோட வேகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகமாக ஆரம்பிச்சுது.

"ம்ம்ம்... எவ்ளோ சுகமா இருக்குடி உன் புண்டை..."

அவன் ஆசைல பல்லக் கடிச்சுக்கிட்டே முனகுனான்.

"ஆஆஹ்... ... ம்ம்ம்... இன்னும்டா..."

நான் என் வலியெல்லாம் மறந்து, ஒரு மாதிரி அவன்கிட்ட சுகத்தைக் கேட்டு வாங்க ஆரம்பிச்சேன்.

அவன் இடிக்கிற ஒவ்வொரு இடிக்கும், என் உடம்பு முன்னாடியும் பின்னாடியுமா அதிர்ந்துச்சு.

என் கைகள் வலிக்க ஆரம்பிச்சுது.

என் முலைகள் காத்துல வேகமா முன்னும் பின்னும் ஆடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

திடீர்னு...

அவன் என் இடுப்புல இருந்து தன்னோட இடது கையை எடுத்தான்.

நான் என்ன பண்ணப் போறான்னு நெனைக்கிறதுக்குள்ள...

அவனோட அந்த முரட்டு இடது கை... நேரா என் தலைக்குப் போச்சு.

என் கலைஞ்சு கிடந்த தலைமுடியை... ஆக்ரோஷமா, ஒரு கொத்தாத் தன் கைக்குள்ள சுருட்டிப் பிடிச்சான்!

"ஆஆஹ்... விடுடா... வலிக்குதுடா..." நான் கத்துனேன்.

ஆனா அவன் முடிப் பிடியை இன்னும் இறுக்கமாக்கி, என் தலையை லேசாப் பின்னாடி இழுத்தான்.

என் முகம் வலில கொஞ்சம் மேல் நோக்கிப் பாத்துச்சு.

"நீ என்... என் பொண்டாட்டிடி நீ..."

அவன் ஒரு மாதிரி கத்திக்கிட்டே, என் புண்டைக்குள்ள ஆக்ரோஷமா ஓக்க ஆரம்பிச்சான்.

அந்த வார்த்தை... 'பொண்டாட்டி'.

அந்த வார்த்தை என் காதுல விழுந்த அடுத்த செகண்ட், எனக்குள்ள ஒரு பிளாஷ்பேக் ஓடுச்சு.

வெறும் அரை மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி தான்...

நான் என் வீட்ல, சோஃபாவுல உக்காந்துகிட்டு இவன்கிட்ட போன்ல பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்.

அப்போ இவன் என்னையப் 'பொண்டாட்டி'னு கூப்பிட்டப்போ, நான் எவ்ளோ கோபப்பட்டேன்?

'என்னை அப்படி கூப்பிடாதடா'னு மிரட்டுனேன்.

அவன் அவ்ளோ உருகிக் கெஞ்சுனதுக்காக, கடைசியா ஒரு வழியாச் சம்மதிச்சேன்.

'சரி, நீ வேணா அப்படி கூப்பிட்டுக்கோ... ஆனா என்கிட்டே எதுவும் எதிர்பாக்காத'னு எவ்ளோ திமிராப் பேசினேன்.

'நான் யாருக்கும் பொண்டாட்டி இல்ல'னு என் ஈகோ உசரத்துல பறந்துச்சு.

நான் அப்படித் பேசுனப்போ, அவன் கொஞ்சம் கூடக் கோபப்படல.

சிரிச்சுக்கிட்டே ஏத்துக்கிட்டான்.

ஏன்னா... அவனுக்கு தெரிஞ்சுருக்கு.

நேர்ல பாத்தா, என் திமிரை எல்லாம் எப்படி அடக்கணும்னு அவனுக்குத் தெரிஞ்சுருக்கு.

ஆனா இப்போ?

இந்த சர்வீஸ் ரூம்ல...

இந்த அழுக்கான சிமெண்ட் தரையில...

என் உடம்புல ஒரு பொட்டுத் துணி கூட இல்லாம, ஒரு நாயாட்டம் முட்டி போட்டு இருக்கேன்.

என் தலைமுடிய அவன் பிடிச்ச பிடியோட வலி... நேரா என் புண்டைக்குள்ள ஒரு சுகத்தோட தீயைப் பத்த வெச்சுது.

அவன் என்னைய ஒரு மாதிரி, ஒரு பொருளா ட்ரீட் பண்ற அந்த முரட்டுத்தனம்...

அதுதான் நான் அவ்ளோ வருஷமா கார்த்திக்கிட்ட எதிர்பார்த்து ஏமாந்து போன ஒரு விஷயம்.

இப்போ இவன், என் முடியைப் பிடிச்சு இழுத்து, என்னைய நாயாட்டம் நிக்க வெச்சு ஓத்துக்கிட்டு இருக்கான்!

நான் எல்லாத்தையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு, முழு சுகத்தோட முனகிட்டு இருந்தேன்.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... ம்ம்ம்... நான் உன்னோடது தான்டா... ஆஆஹ்..."

நான் அந்த வலிலயும் சுகத்துலயும் கதறிக்கிட்டே, என் முழு சம்மதத்தையும் அவனுக்குக் குடுத்தேன்.

நான், 'நான் உன்னோடது தான்டா'னு சொன்ன அடுத்த செகண்ட்...

திடீர்னு...

அவன் ஓக்குறது அப்படியே நிப்பாட்டுனான்.

அவன் சுன்னி... என் புண்டைக்குள்ள முழுசா, கர்ப்பப்பை வரைக்கும் இறங்கி அப்படியே நின்னுச்சு.

அவன் இடுப்பை நிப்பாட்டுனதும், எனக்குள்ள ஒரு ஏமாற்றம்.

'ஏன் நிப்பாட்டுனான்? எவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு...'னு என் புண்டை தவிச்சுப் போச்சு.

அவன் என் முடியைப் பிடிச்சிருந்த பிடியை இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் டைட் பண்ணான்.

என் தலையை இன்னும் கொஞ்சம் பின்னாடி இழுத்தான்.

"ஆஆஹ்... வலிக்குதுடா..."

நான் கண்ணைக் கசக்கிக்கிட்டே முனங்குனேன்.

அவன் முகம் என் காதுக்கு ரொம்பக் கிட்ட வந்துச்சு.

அவனோட மூச்சுக்காத்து நெருப்பா என் கழுத்துல சுட்டுச்சு.

"உன்னோடதுனா... என்னடி?"

அவன் குரல் அதிகாரமா இருந்துச்சு.

"தெளிவா சொல்லு... என்ன உன்னோடது?"

அவன் இடுப்பை லேசா முன்னாடி தள்ளி, என் கர்ப்பப்பையை அந்த மொட்டால முட்டி ஒரு சின்ன அழுத்தம் குடுத்தான்.

"ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஆஹ்... நான்... நான் உனக்கு தான்டா..."

நான் திக்கித் தணறிப் பதில் சொன்னேன்.

"உன்னோடதுதான்டா நான்..."

நான் அவனைக் கூல் பண்ண, இன்னும் கொஞ்சம் இறங்கி வந்தேன்.

ஆனா... அவன் அதுக்குத் திருப்தி அடையல.

"இல்ல இல்ல..."

அவன் என் காதைக் கடிக்கிற மாதிரி வெறியோட முனகுனான்.

"உன் வாய் வேற என்னமோ சொல்லுது... ஆனா எனக்கு அந்த வார்த்தை வேணும்."

அவன் என் தலைமுடியை லேசா ஆட்டிக்கிட்டே கேட்டான்.

"நீ எனக்கு யாருடி?"

எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு அவன் என்ன எதிர்பார்க்கிறான்னு.

அரை மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி நான் எத சொல்ல மாட்டேன்னு சொன்னேனோ...

எதை நான் ஏத்துக்க மாட்டேன்னு திமிரா இருந்தேனோ...

அதே வார்த்தையை இப்போ என் வாயாலேயே சொல்ல வைக்கப் பாக்குறான்!

நான் அமைதியா இருந்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள இருந்த பவித்ரா, லேசா முழிச்சுக்கிட்டுத் தடுத்துச்சு.

'பவி... சொல்லிடாத...'

'அந்த வார்த்தையைச் சொல்லிட்டா, நீ முழுசா இவனுக்குனு ஆகிடுவ.'

அந்த வெட்கமும், அந்தச் சின்னத் தயக்கமும் என்னையப் பேச விடாமத் தடுத்துச்சு.

என் அமைதியைப் பாத்ததும், அவனுக்கு வெறி இன்னும் ஆயிரம் மடங்கா அதிகமாகிடுச்சு.

"சொல்ல மாட்டியா? நீ சொல்ல மாட்டியாடி?"

'சபக்!'

அவன் எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லாம, மறுபடியும் தன் இடுப்பைப் பின்னாடி இழுத்து...

ஆக்ரோஷமா, தன்னோட மொத்த பலத்தையும் யூஸ் பண்ணி இடிக்க ஆரம்பிச்சான்.

'பளார்... சபக்... பளார்... சபக்!'

"ஆஆஆஆஹ்... அம்மாஆஆ..."

நான் அந்த இடியைத் தாங்க முடியாமத் தரையில பிறாண்டினேன்.

இந்தத் தடவை அவன் குத்துன குத்து, முன்னாடிய விட அவ்ளோ ஸ்பீடாவும், முரட்டுத்தனமாவும் இருந்துச்சு.

என் அடிவயிறே கிழிஞ்சு வெளிய வந்துடும் போல ஒரு வலி கலந்த சுகம்.

"சொல்லுடி... நீ எனக்கு யாருடி? சொல்லுடி!"

இப்போ, அவன் என் முடியைப் பிடிச்சுத் தரையோட தரையா என்னைய அழுத்தி, பின்னாடி இருந்து, குத்து குத்துனு குத்துனான்.

அவன் இடிக்கிற ஒவ்வொரு இடிக்கும் என் முலைகள் தரையில பட்டுப் பட்டு நசுங்குச்சு.

ஆனா அந்த சுகம், என்னைய முழுசாப் பைத்தியமாக்குச்சு.

என் உடம்புல இருந்த அத்தனை நரம்புகளும் அவனோட சுண்ணிக்கு அடங்கிப் போச்சு.

இதுக்கு மேல என்னால அந்த ஈகோவப் பிடிச்சுக்கிட்டுத் தொங்க முடியாதுன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

அவன் குடுக்குற இந்த நரக வேதனையான சுகத்துக்கு முன்னாடி, என் கௌரவம் எல்லாம் வெறும் தூசு.

நான் என் தொண்டையைக் கிழிச்சுக்கிட்டு, அந்த ரூம்ல சத்தமா அலற ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... சொல்றேன்டா... ஆஆஹ்... சொல்றேன்டா..."

அவன் இடிக்கிறதை நிப்பாட்டவே இல்ல. இன்னும் போர்ஸாக் குத்துனான்.

"சொல்லுடி... யாருடி நீ எனக்கு?"

"நான்... நான் உன் பொண்டாட்டி தான்டா...!"

என் வாயில இருந்து அந்த வார்த்தை வெளிய வந்துச்சு.

"உன் பொண்டாட்டிடி நானு! ஆஆஹ்... உன் பொண்டாட்டி!"

இந்த நிமிஷம், இந்த இடத்துல, இவன் முன்னாடி, குப்புற கிடக்கிற நான்... இவனோட பொண்டாட்டி மட்டும்தான்.

"உன் பொண்டாட்டிடா நானு... ஆஆஹ்...!"

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லி, என்னைய முழுசா அவன்கிட்ட சரணடைய வெச்சேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன அடுத்த செகண்ட்...

அவனுக்குள்ள இருந்த வெறி அப்படியே எரிமலை மாதிரி வெடிச்சுது.

அவன் முகம் அவ்ளோ ஒரு பெரிய கர்வத்துல, ஒரு வெற்றியில விரிஞ்சுது.

"ஆமாடி... என் பொண்டாட்டி நீ..."

அவன் அப்படிச் சொல்லிட்டு, ஒரு செகண்ட் இடிக்கிற வேகத்தை லேசா குறைச்சான்.

என் முடியைப் பிடிச்சிருந்த கையை இன்னும் கொஞ்சம் டைட்டாக்கி, என் முகத்தை லேசாப் பின்னாடி இழுத்தான்.

அவனோட சூடான மூச்சுக்காத்து என் கழுத்துல நெருப்பாப் பட்டுச்சு.

"நான் உன்னைப் பொண்டாட்டினு சொல்லிட்டேன்..."

அவன் குரல் இப்போ அதிகாரமான, ஆனா அதே சமயம் என்னைய மயக்குற டோன்ல இருந்துச்சு.

"இப்போ நீ சொல்லுடி..."

"நான் உனக்கு யாரு?"

அவன் கேட்ட கேள்வி, எனக்குள்ள ஒரு பிளாஸ்ட்டை உருவாக்குச்சு.

நான் அமைதியா இருந்தேன்.

என் உடம்புல சுகத்துல எரிஞ்சுகிட்டு இருந்தாலும்... என் வாய் அந்த வார்த்தையைச் சொல்லத் தயங்குச்சு.

'புருஷன்'ங்குற வார்த்தை.

அது கார்த்திக் மட்டும்தான், வேற யாருமில்ல.

ஆனா ஒரு வாட்ச்மேனை... பாத்து... எப்படி அந்த வார்த்தையைச் சொல்றது?

இந்த வெட்கமும், குடும்பப் பொண்ணுங்குற அந்தச் தயக்கமும் என்னையப் பேச விடாமத் தடுத்துச்சு.

நான் என் கண்ணை மூடிக்கிட்டு, கீழ உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, எந்தப் பதிலும் சொல்லாம முனகிக்கிட்டே இருந்தேன்.

"ஆஆஹ்... ம்ம்ம்..."

நான் பதிலேதும் சொல்லாததப் பாத்துட்டு, அவனுக்குக் கோபமும் வெறியும் இன்னும் அதிகமாகிடுச்சு.

"என்னடி அமைதியா இருக்க?"

'சபக்!'னு ஒரு முரட்டு இடியை என் புண்டைக்குள்ள இடிச்சான்.

"ஆஆஆஹ்..." நான் வலி தாங்காமக் கத்துனேன்.

"சொல்லுடி... யாருடி நான் உனக்கு?"

அவன் மறுபடியும் இடிக்க ஆரம்பிச்சான்.

'பளார்... சபக்... பளார்... சபக்...'

அவன் இடிக்கிற ஒவ்வொரு இடிக்கும் என் முலைகள் தரையில பட்டுப் பட்டு நசுங்குச்சு.

நான் அந்த வலியிலயும் சுகத்துலயும் துடிச்சுக்கிட்டே, வேற வழியில்லாம வாயைத் திறந்தேன்.

"நீ... நீ என்னோடதுடா..."

நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே, ஆசையாச் சொன்னேன்.

"நீ எனக்கு மட்டும் தான்டா சொந்தம்... ஆஆஹ்... ம்ம்ம்..."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், அவன் லேசாச் சிரிக்கிற சத்தம் என் காதுல விழுந்துச்சு.

அந்தச் சிரிப்புல, என்னைய முழுசாப் புரிஞ்சுகிட்ட ஒரு திமிரு இருந்துச்சு.

"அது எனக்கும் தெரியும்டி..."

அவன் என் முடியை லேசா ஆட்டிக்கிட்டே சொன்னான்.

"நான் உன்னோடது தான்... ஆனா உனக்கு எந்த முறையில சொந்தம்?"

அவன் என்னைய அவ்ளோ சீக்கிரம் விடுறதா இல்ல.

"உன் வாய் என்னமோ சொல்லுது... ஆனா எனக்கு அந்த வார்த்தை வேணும் பவி..."

"சொல்லு... நான் யாரு உனக்கு?"

அவன் இப்போ இடிக்கிற ஸ்பீடை இன்னும் கொஞ்சம் கூட்டுனான்.

என் புண்டைக்குள்ள அவனோட ஆயுதம் முன்னும் பின்னுமாப் பறந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த சுகத்துல என் மைண்ட் மொத்தமா முடங்கிப் போச்சு.

நான் இனிமேல் எதுவும் பாக்க முடியாதுன்னு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

அவனோட அன்புக்கு முன்னாடி, நான் முழுசாத் தோத்துப் போனேன்.

"சொல்லுடி... சொல்லு..."

அவன் வெறித்தனமா முனங்குனான்.

நான் என் ரெண்டு கைகளாலயும், சிமெண்ட் தரையை அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிறாண்டிக்கிட்டு, என் தொண்டையைக் கிழிச்சுக்கிட்டுக் கத்துனேன்.

"என் புருஷன்டா நீ...!"

அந்த வார்த்தை... என் வாயில இருந்து உணர்ச்சியோட வெளிய வந்துச்சு.

"ஆஆஹ்... என் புருஷன் நீ தான்டா..."

"என் புருஷா... ஆஆஹ்... ம்ம்ம்..."

நான் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, முழு மனசோட அவனை என் புருஷன்னு ஏத்துக்கிட்டு அலறுனேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன அடுத்த செகண்ட்...

அவனுக்குள்ள இருந்த வெறி, ஒரு எரிமலை மாதிரி வெடிச்சுச் சிதறுச்சு.

"ஹா... ஹா... ஹா...!"

மறுபடியும் அவன் ஒரு பெரிய வெற்றிச் சிரிப்பு சிரிச்சான்.

அந்தச் சிரிப்பு, அந்த இருட்டு ரூம் முழுக்க கர்வமா, ஒரு பைத்தியக்காரத்தனம் கலந்த சந்தோஷத்தோட எதிரொலிச்சுது.

அவன் ஒரு ஆம்பளையா என்னைய முழுசா ஜெயிச்சிட்டான்ங்குற திமிரு அவன் சிரிப்புல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

அவன் என் முடியைப் பிடிச்சுக்கிட்டே, இன்னும் ஸ்பீடா, அவ்ளோ போர்ஸா என்னைய ஓக்க ஆரம்பிச்சான்.

'சபக்... சபக்... சபக்...'

என் புண்டை விரிஞ்சு குடுத்து, அவனோட இரும்புத் தடியை அவ்ளோ ஆசையா முழுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கீழ இப்படி ஒரு பயங்கரமான ஓலு நடந்துகிட்டு இருக்கும்போதே...

திடீர்னு அவனோட வலது கை...

அவ்ளோ நேரமா என் புண்டை ஜூஸை வழிச்சு எடுத்து, அவனோட சுண்ணியில தடவி, அந்த எச்சிலும் என் தண்ணியும் கலந்து பிசுபிசுனு இருந்த அவனோட அந்த முரட்டு வலது கை...

அது பின்னாடி இருந்து மெதுவா முன்னாடி, என்னோட முகத்துக்கு நேரா வந்துச்சு.

நான் வலிலயும் சுகத்துலயும் கண்ணை மூடிக்கிட்டு முனகிக்கிட்டு இருக்கும்போது...

அவனோட ஈரமான, என் புண்டை வாசம் அடிக்குற விரல்கள்... என்னோட உதடுகள்ல வந்து லேசா உரசினது.

நான் ஒரு செகண்ட் கண்ணைத் திறந்து பாத்தேன்.

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல... அவனோட விரல்கள்ல என்னோட புண்டையோட அந்தப் பிசுபிசுப்பான ஜூஸ் பளபளனு மின்னிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"வாயைத் திறடி..."

அவன் பின்னாடி இருந்து, என் முடியை இன்னும் கொஞ்சம் பின்னாடி இழுத்துக்கிட்டே, அதிகாரமா ஆர்டர் போட்டான்.

எனக்கு ஒரு அதிர்ச்சி.

'கடவுளே... என் புண்டை ஜூஸ என்னய மறுபடியும் டேஸ்ட் பண்ண சொல்றானா?'

அது எப்படினு என் மைண்ட் கத்துச்சு.

ஆனா... அவன் என் முடியைப் பிடிச்சிருந்த பிடியும், என் புண்டைக்குள்ள அவன் கொடுத்துக்கிட்டு இருந்த முரட்டு இடியும்...

என்னைய எந்த ஒரு மறுப்பும் சொல்ல விடாம பண்ணிடுச்சு.

நான் மெதுவா, மயக்கத்துல என் உதடுகளைப் பிரிச்சேன்.

"ஆஆ..."

என் வாய் திறந்த அடுத்த செகண்ட்...

அவனோட ரெண்டு  விரல்களும்... அவனோட எச்சிலும், என் மதனநீரும் கலந்த விரல்கள்...

எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம என் வாய்க்குள்ள முழுசா நுழைஞ்சுது!

'ச்ஸ்ஸப்பாஆஆ...'

அந்த டேஸ்ட்!

அது நேரா என் நாக்குல பட்டுச்சு.

என் மதனநீரோட உப்புக்கரிக்குற, என் புண்டை மணம் கலந்த டேஸ்ட்... அவனோட எச்சில் வாசம்...

எல்லாமே கலந்து என் வாய்க்குள்ள ஒரு போதையக் குடுத்துச்சு.

"நல்லாச் சூப்புட..."

அவன் பின்னாடி இருந்து வெறித்தனமா முனகிக்கிட்டே, என் புண்டைக்குள்ள தன்னோட இடுப்ப வேகமா அடிச்சுக்கிட்டு இருந்தான்.

நான் என் கண்ணை இறுக்க மூடிக்கிட்டேன்.

என் புத்தி மொத்தமா அழிஞ்சு போச்சு.

நான் என் வாய்க்குள்ள இருந்த அவனோட விரல்களை...

அவ்ளோ ஆசையா, சப்புச் சப்புனு சத்தம் வர அளவுக்கு உறிஞ்சிக் குடிக்க ஆரம்பிச்சேன்!

என் நாக்கை வெச்சு அவனோட விரல்களை நக்கி, அந்த பிசுபிசுப்பை முழுசா என் தொண்டைக்குள்ள முழுங்குனேன்.

கீழ... அவனோட சுண்ணி என் புண்டையைக் கிழிச்சுக்கிட்டு உள்ளயும் வெளியயுமாப் பறந்துக்கிட்டு இருக்கு...

மேல... நான் என் முடியைப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருக்குற அவனோட அதிகாரத்துக்குக் கீழ, நான் அவனோட விரல்கள்ல இருந்து, என் மதனநீரை சூப்பிக் குடிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்...

இந்தக் காட்சிய நெனச்சுப் பாக்கும்போதே, எனக்குள்ள என்ன என்னவோ பண்ணுச்சு.

"ஆஹ்... ம்ம்ம்... ஸ்லக்... ஸ்லக்..."

என் வாய்க்குள்ள விரல்களைச் சூப்புற சத்தமும், கீழ அவன் ஓக்குற சத்தமும் சேர்ந்து அந்த ரூமையே ஒரு நரகமா மாத்திக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் முழுசா, என்னோட உடம்பையும் மனசையும் அவன்கிட்ட கொடுத்துட்டு ...

அந்த சிமெண்ட் தரையில, ஒரு நாயாட்டம் நின்னுகிட்டு...

சுகத்தோட உச்சக்கட்டத்துல மிதந்துகிட்டு இருந்தேன்...

[yazhiniram]

---------------
Part 262:
---------------

நான், என் வாய்க்குள்ள, என் மதனநீரோட இருக்குற அவன் விரல்களை ஊம்பிகிட்டு இருந்தேன்.

அதே சமயம், கீழ, என் புண்டைக்குள்ள அவனோட இரும்புத் தடி அவ்ளோ வெறித்தனமாப் ஓத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணுங்குற, நினைவு, என் புருஷன் வீட்லதான் இருக்காருங்கற எண்ணம் எதுவமே, இப்போ எனக்குள்ள இல்ல.

முழுசா அந்த சுகத்துக்கு அடிமையாகி, அவனோட முரட்டுத்தனத்துக்கு என்னைய கொடுத்துட்டேன்.

ஒவ்வொரு தடவை அவன் இடிக்கும்போதும், என் உடம்பு முன்னாடியும் பின்னாடியுமா அதிர்ந்துச்சு.

என் முடியை அவன் பிடிச்சிருந்த பிடி, எனக்கு ஒரு விவரிக்க முடியாத போதையைக் குடுத்துச்சு.

டைம் போறதே எனக்குத் தெரியல.

கிட்டத்தட்ட ஒரு பதினஞ்சு நிமிஷத்துக்கு மேல இப்படியே ஓத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அந்த ரூம்ல, சில்லுங்கிற இரவு காத்து என் உடம்புல பட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஆனா, என் புண்டைக்குள்ள எரியுற சூடு, என் உடம்பு முழுக்க ஒரு அனலைக் கிளப்பிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'சபக்... பளார்... சபக்... பளார்...'

என் குண்டியில அவனோட இடுப்பு இடிக்கிற சத்தம், அந்த ரூம் முழுக்க எதிரொலிச்சுது.

நான் என் வாய்க்குள்ள அவனோட விரல்களை வெச்சுக்கிட்டே, "ம்ம்ம்... ஆஆஹ்... ம்ம்ம்..."னு முனகிக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் உடம்புல இருந்த அத்தனை எனர்ஜியும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உறிஞ்சப்படுற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங்.

ஆனா... அந்தச் சுகத்துக்கு நடுவுலயும், எனக்கு ஏதோ ஒரு வலி மெதுவாத் தெரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் எந்தப் பொசிஷன்ல இருக்கேன்னு கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க.

அந்தச் சிமெண்ட் தரையில...

என் ரெண்டு முழங்கால்களையும் ஊன்றி, குண்டியைத் தூக்கி நின்னுகிட்டு இருக்கேன்.

பதினைஞ்சு நிமிஷமா அந்த ரஃப்பான தரையில என் முழங்கால்கள் தேயத் தேய...

அங்க இருந்த தோலெல்லாம் லேசா உரிஞ்சு, தாங்க முடியாத அளவுக்கு எரிய ஆரம்பிச்சுது.

அவன் இடிக்கிற ஒவ்வொரு போர்ஸான இடிக்கும், என் உடம்பு முன்னாடி தள்ளப்பட்டு, என் முழங்கால் அந்தத் தரையில பலமா உரசுச்சு.

ஆரம்பத்துல எனக்கு வலி அவ்ளோவா தெரியல.

ஆனா நேரம் ஆக ஆக, அந்த எரிச்சல் சுகத்தை மீறி, எனக்கு தெரிய ஆரம்பிச்சுது.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... ம்ம்ம்... போதும், கால் எரியுதுடா..."


என் முனகல்ல இப்போ சுகத்தை விட, அந்த எரிச்சல் கொஞ்சம் அதிகமாத் தெரிய ஆரம்பிச்சுது.

என் கைகள் நடுங்கி, நான் அப்படியே தரையில சரியப் பாத்தேன்.

என் முழங்கால்ல இருந்து ஒரு ஏதோ சிராய்ப்பு-கூட வந்திருக்குமோனு எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு.

"போதும் டா... என் முட்டி எரியுது... ஆஆஹ்..."

நான் என் வாய்க்குள்ள இருந்த அவனோட விரல்களை துப்பிட்டு, அழுதுகிட்டே கத்துனேன்.

நான் அழுகுற குரல்ல சொன்னதும், அவனுக்கு என் நிலைமை புரிஞ்சுடுச்சு.

அவன் இன்னிக்கு ரொம்ப ஓவரா-தான் நடந்துக்கிட்டான்... ஆனா அவன் என்னையக் கஷ்டப்படுத்தணும்னு நெனைக்கல.

ஆனா, அதுக்காக என்னைய அவ்ளோ சீக்கிரம் விடவும் அவனுக்கு மனசு இல்ல.

திடீர்னு... அவன் ஓக்குறது அப்படியே நிப்பாட்டுனான்.

அடுத்த செகண்ட்...

என் புண்டைக்குள்ள முழுசா, கர்ப்பப்பை வரைக்கும் இறங்கியிருந்த அவனோட சுண்ணியை...

'ப்ளக்...'னு ஒரு சத்தத்தோட போர்ஸா வெளிய இழுத்தான்!

அந்தச் சுண்ணி வெளிய வந்ததும், என் புண்டைக்குள்ள வெற்றிடம் வந்துச்சு.

அந்த வெற்றிடம் எனக்கு ஏமாற்றமா இருந்துச்சு.

நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு, தரையில அப்படியே குப்புற விழுந்து ரெஸ்ட் எடுக்கப் பாத்தேன்.

ஆனா அவன் என்னைய ஈஸியா விழ விடல.

அவனோட ரெண்டு கைகளும்... என் இடுப்பை பலமா, இறுக்கமாப் பிடிச்சுது.

நான் என்ன ஏதுனு சுதாரிக்குறதுக்குள்ள...

என்னைய ஒரு குழந்தைய, இல்ல ஒரு ரப்பர் பொம்மையத் தூக்கிப் போடுற மாதிரி...

அப்படியே காத்துல தூக்கிப் புரட்டுனான்!

"ஆஆஆஹ்... பிரகாஷ்...!"

நான் அலறுனேன்.

அவன் என்னைய ஒரே சுழட்டலா சுழட்டி, அந்தத் தரையில மல்லாக்கப் போட்டான்!

'தொப்...'னு என் முதுகு சில்லுனு இருக்க சிமெண்ட் தரையில சடார்னு பட்டதும் நான் ஒரு தடவை அதிர்ந்து தூக்கிப் போட்டேன்.

நான் மல்லாக்கப் படுத்ததும், என் ரெண்டு முலைகளும் ஜம்ப் பண்ணி விரிஞ்சு கிடந்துச்சு.

என் தலைமுடி எல்லாம் கலைஞ்சு, என் முகத்தைச் சுத்தி பரவி கிடந்துச்சு.

நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு, என் கண்ணைத் திறந்து அவனைப் பாத்தேன்.

அவன் முகம் வேர்த்துப் போய், ஒரு மாதிரி என் மேல குனிஞ்சான்.

அவனோட ரெண்டு முழங்கால்களையும் என் தொடைக்கு ரெண்டு பக்கமும் வெச்சு...

என் ரெண்டு கால்களையும் தூக்கி, அவனோட இடுப்பைச் சுத்தி அவ்ளோ டைட்டா லாக் பண்ணிக்கிட்டான்.

நான் இப்போ முழுசா அவனோட கண்ட்ரோல்ல, அவனுக்குக் கீழ, அந்தத் தரையில மல்லாக்கப் படுத்துக் கிடந்தேன்.

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல, அவனோட முகத்துல இருந்த அந்த வெறி எனக்குப் ஏதோ பயத்தையும், அதே சமயம் போதையையும் குடுத்துச்சு.

அவன் எந்த கேப்பும் விடல.

என் கால்களைத் தூக்கித் தன் இடுப்போட சேர்த்துப் பிடிச்சுக்கிட்டு...

தன் சுண்ணியை, மறுபடியும் என் புண்டை வாசல்ல வெச்சான்.

என் புண்டை ஆல்ரெடி ஜூஸ் வடிஞ்சு ஈரமாத் தான் இருந்துச்சு.

"ஆஆஹ்..."

நான் கூச்சத்துல என் கண்ணை இறுக்க மூடிக்கிட்டேன்.

எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, ஒரே தள்ளுல...

'சபக்...!'

அவ்ளோ பெரிய சுண்ணிய, என் புண்டைக்குள்ள அடிவரைக்கும் முழுசா இறக்குனான்!

"அம்மாஆஆஆ... ஆஆஹ்...!"

நான் என் தொண்டையைக் கிழிச்சுக்கிட்டுக் கத்துனேன்.

டாக்கி ஸ்டைல் ஓக்குறப்போ இருந்த வலியை விட, மல்லாக்கப் படுத்து அவன் முழுசா உள்ள தள்ளுனப்போ...

என் அடிவயிறே கிழிஞ்சு போன மாதிரி, அவனோட இடி, நேரா என் கர்ப்பப்பையில பட்டுச்சு.

அது ஒரு மாதிரி பயங்கரமான வலி கலந்த சுகம்.

அவன் என் உடம்புக்கு மேல அப்படியே சாஞ்சு, தன்னோட ஓட்டத்தை மறுபடியும் வெறித்தனமா ஆரம்பிச்சான்.

'பளார்... பளார்... பளார்...'

அவனோட இடுப்பு, என்னோட தொடைகள்லயும் புண்டையிலயும் அவ்ளோ போர்ஸா இடிக்குற சத்தம் அந்த ரூம் முழுக்கக் கேட்டுச்சு.

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் அவனோட முதுகில கட்டிக்கிட்டு, இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் என்னைய ஓத்துக்கிட்டே... தன் முகத்தை நேரா என் நெஞ்சுக்குக் கொண்டு வந்தான்.

அவனோட ரெண்டு கைகளும்... என்னோட ரெண்டு முலைகளையும் ஆக்ரோஷமாப் பிசைஞ்சுது.

ஒரு மாவைப் பிசையுற மாதிரி, அழுத்தமா என் முலைச் சதைகளைக் கசக்குனான்.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... மெதுவாடா... வலிக்குதுடா..."

நான் துடிச்சுப் போய் முனங்குனேன்.

ஆனா அவன் கேக்குற நிலைமையில இல்ல.

அவனுக்குள்ள இருந்த மிருகம் முழுசா முழிச்சுக்கிச்சு.

தன்னோட வாயைத் திறந்து, என் இடது முலையை அப்படியே முழுசாத் தன் வாய்க்குள்ள கவ்வுனான்!

அது மென்மையா இல்ல...

ஒரு மிருகம் தன் இரையைக் கடிச்சுக் குதறுற மாதிரி என் முலையக் கவ்வி உறிஞ்ச ஆரம்பிச்சான்.

அவன் உதடுகள் என் முலையைச் சுத்திப் பதிஞ்சு, போர்ஸா இழுத்துச் சப்புச்சு.

என் முலைக்காம்பைத் தன் பல்லால லேசாக் கடிச்சு, ரப்பரை இழுக்குற மாதிரி நீளமா இழுத்தான்.

"ஸ்ஸ்ஸப்பாஆஆ... கொல்லுறடா... ஆஆஹ்... விடுடா..."

நான் சுகத்துல பைத்தியம் பிடிச்ச மாதிரி என் தலையைத் தரையில வலது பக்கமும் இடது பக்கமுமாத் தேய்ச்சுத் துடிச்சேன்.

என் முலைக்காம்புல அவன் பல்லு படும்போது, அது நேரா எனக்குள்ள ஒரு பெரிய கரண்ட் மாதிரி இறங்குச்சு.

அவன் என் முலையைச் சப்பிக்கிட்டே, என் காதுக்குக் கிட்ட வந்து முனகிக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சான்.

"நீ என் பொண்டாட்டிடி... என் ஆசை பொண்டாட்டி..."

அவன் வார்த்தைகள் அதிகாரமா வெளிய வந்துச்சு.

அந்த வார்த்தைகளைக் கேக்கும்போதே என் உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்துச்சு.

"ஐ லவ் யூ டி... ஐ லவ் யூ சோ மச்..."

அவன் சொல்ற விதம் கூட முரட்டுத்தனமா, என்னைய முழுசா ஆக்கிரமிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

"நீ எனக்கு மட்டும் தான்டி..."

"உன் புண்டை, என் சுண்ணிக்கு மட்டும் தாண்டி நீ..."

"ஆனா உன் புண்டை எவ்ளோ டைட்டா என் சுண்ணியப் பிடிச்சு உறிஞ்சுது பாருடி..."

அவன் ஒவ்வொரு வார்த்தையைச் சொல்லும்போதும், கீழ அவனோட இடி வெறித்தனமா என் புண்டைக்குள்ள இறங்குச்சு.

நான் மனசுக்குள்ள கார்த்திக்கை நெனச்சுப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் என்னை சாஃப்ட்டா, ஒரு உணர்ச்சியும் இல்லாம, சத்தம் வராமப் பண்ணுவாரு...

ஆனா இவன்...

என்னைய, போர்ஸ் பண்ணி, பச்சைப் பச்சையாப் பேசி, முரட்டுத்தனமா அனுபவிக்கிறது...

அது எனக்கு பிடிச்சுருந்துச்சு!

நான் ஒவ்வொரு செகண்டையும் அவ்ளோ ரசிச்சேன்.

அவன் என் முலையைத் தன் வாய்க்குள்ள வெச்சு ஆக்ரோஷமாச் சப்பிக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட நாக்கு என் முலைக்காம்பைச் சுத்திச் சுத்தி விளையாடுச்சு.

'ச்ளக்... ச்ளக்...'னு அவன் என் முலைய உறிஞ்சுற சத்தம் என் காதுல அவ்ளோ தெளிவா கேட்டுச்சு.

"ஆஆஹ்... ம்ம்ம்... ஸ்ஸ்ஸ்..."

நான் கண்ணை இறுக்க மூடிக்கிட்டு, அந்தச் சுகத்துல வெறும் முனகல மட்டும் தான் வெளிய விட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் உதடுகளைக் கடிச்சுக்கிட்டு, அவன் குடுக்குற இடியை ஆசையா வாங்கிக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் அமைதியா முனகுறதப் பாத்துட்டு, அவனுக்குக் கொஞ்சம் திருப்தி இல்ல.

அவன் சப்புறத ஒரு செகண்ட் நிப்பாட்டுனான்.

தன் முகத்தை என் நெஞ்சுல இருந்து லேசா மேல தூக்கி, என் மூஞ்சியப் பாத்தான்.

"ஏன்டி அமைதியா இருக்க?"

அவன் குரல்ல இப்போ ஒரு விதமான எதிர்பார்ப்பு இருந்துச்சு.

"நான் எவ்ளோ ஆசையா பேசுறேன்... உனக்கு எப்படி இருக்குன்னு நீ சொல்ல மாட்டியா டி?"

அவன் இடுப்பை குத்து குத்துனு குத்திக்கிட்டே கேட்டான்.

'சபக்!'

"ஆஆஆஹ்...!" நான் வலியும் சுகமும் தாங்காமக் கத்துனேன்.

"சொல்லுடி... என் சுண்ணி உன் புண்டைக்குள்ள எப்படிப் போயிட்டு வருதுன்னு உன் வாயால சொல்லு."

அவன் என்னையப் பேசச் சொல்லி போர்ஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சான்.

எனக்குள்ள தயக்கம்.

என் உடம்பு அவனுக்கு முழுசா ஒத்துழைச்சாலும், என் வாய் அந்த மாதிரி வார்த்தைகளைச் சொல்ல மறுத்துச்சு.

சுகத்தை அனுபவிக்கலாம், ஆனா அதை இப்படி வாய் திறந்து, சொல்றது எனக்கு கூச்சமா இருந்துச்சு.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... ப்ளீஸ் டா..."

நான் கெஞ்சுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அப்படி எல்லாம் பேச வராதுடா... ப்ளீஸ்..."

நான் என் தலையை இடதும் வலதுமா ஆட்டிக்கிட்டே முனங்குனேன்.

"நீ வேணா பேசிக்கோ... ஆஆஹ்..."

"என்னைய எந்தக் கேள்வியும் கேக்காத... நீயே பேசுடா ப்ளீஸ்..."

நான் என் கூச்சத்தை அப்படியே அவன்கிட்ட கொட்டினேன்.

நான் இப்படிச் சொன்னா, அவன் புரிஞ்சுக்குவான்னு நெனச்சேன்.

ஆனா... அவனுக்குள்ள இருந்த மிருகம் அதை ஏத்துக்கல.

"இல்லடி..."

அவன் குரல் இப்போ அதிகாரமாந தொனியில வந்துச்சு.

"நீ பேசணும்... நீ எவ்ளோ நல்ல பொண்ணுன்னு எனக்குத் தெரியும்."

"ஆனா இப்போ, நீ என் பொண்டாட்டி."

"உன் வாயால, உனக்கு என்ன வேணும்னு நீ கேக்கணும். உனக்கு எப்படி இருக்குன்னு நீ சொல்லணும்."

நான் 'முடியாது'னு தலையாட்டுனேன்.

"வேணாம்... என்னைய போர்ஸ் பண்ணாதடா... ஆஆஹ்..."

அவன் என் வார்த்தையைக் கேக்கவே இல்ல.

"நீ சொல்ல மாட்டியா?"

அவன் ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சான்.

அடுத்த செகண்ட்... அவன் இடிக்கிற ஸ்பீடை அப்படியே டபுள் ஆக்குனான்!

'பளார்... பளார்... பளார்... பளார்...!'

எந்த ஒரு கேப்பும் இல்லாம, ஒரு மெஷின் கன் மாதிரி அவனோட இடுப்பு என் தொடைகள்ல வந்து மோத ஆரம்பிச்சுது.

"ஆஆஆஆஆஆஹ்... அம்மாஆஆ...!"

நான் அந்த வேகத்தை தாங்கமுடியாம, என் தொண்டையைக் கிழிச்சுக்கிட்டு அலறுனேன்.

என் உடம்பு தரையில மேலயும் கீழயுமா போர்ஸா உரசிக் கிழிஞ்சுது.

அவன் சுண்ணி என் புண்டையோட ஆழத்தை, என் கர்ப்பப்பையை முட்டி முட்டி இடிச்சுது.

அது மட்டுமில்ல...

அவனோட ரெண்டு கைகளும்... இப்போ என் ரெண்டு முலைகளையும் மொத்தமாத் தன் கண்ட்ரோல்ல எடுத்துக்கிச்சு.

சும்மாப் பிசையல... ஒரு மாவைப் பிசையுற மாதிரி என் முலைச் சதைகளைக் கசக்கிப் பிழிஞ்சான்!

"ஆஆஹ்... ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... மெதுவாடா..."

நான் துடிச்சேன்.

அவன் விரல்கள் என் முலைக்காம்புகளைப் பிடிச்சு அவ்ளோ ஆக்ரோஷமாத் திருகுச்சு.

திருகிக்கிட்டே, மறுபடியும் என் இடது முலையத் தன் வாய்க்குள்ள கவ்வி, பல்லால லேசாக் கடிக்க ஆரம்பிச்சான்.

'ச்ஸ்ஸப்பாஆஆஆ...'

"சொல்லுடி... சொல்லு... என் சுண்ணி எப்படி இருக்குன்னு சொல்லு!"

அவன் என் முலையக் கடிச்சுக்கிட்டே, முனகிக்கிட்டே கத்துனான்.

என் மைண்ட் கொஞ்சம் கொஞ்சமாச் செயல்படுறதை நிப்பாட்டிடுச்சு.

எனக்குள்ள இருந்த அந்த 'நல்ல பொண்ணு'ங்குற எண்ணம் எல்லாம் சுக்குநூறா உடைஞ்சு சிதறுச்சு.

நான் இந்த உலகத்தையே மறந்துட்டேன்.

இந்த சுகத்துக்கு முன்னாடி, என் கூச்சம் எல்லாம் வெறும் தூசுனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

நான் வாய் திறந்து, என் ஆசைய வெளிய கொட்டுனாத் தான் இவன் அடங்குவான்னு என் உடம்பு சொல்லுச்சு.

"ஆஆஹ்... ம்ம்ம்... பிரகாஷ்..."

நான் என் உதடுகளைப் பிரிச்சு, மெதுவாப் பேச ட்ரை பண்ணேன்.

என் குரல் மெதுவா, சுகத்துல ஊறிப் போய் வெளிய வந்துச்சு.

"சொல்லுடி என் செல்லம்... சொல்லு..."

அவன் இடிக்கிறத நிறுத்தாம, ஆனா கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா என் காதுல முனங்குனான்.

"ஆஆஹ்... உன் சுண்ணி... உன் சுண்ணி பெருசா இருக்குடா..."

நான் முதல் தடவையா, நேரடியா அந்த வார்த்தையை என் வாயால உச்சரிச்சேன்!

அந்த வார்த்தையை நான் சொன்ன செகண்ட், எனக்கே என் உடம்பெல்லாம் ஒரு பெரிய சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

"ஹப்பா... எவ்ளோ சூப்பர் டி... இன்னும் சொல்லு..."

அவனுக்கு நான் சொன்னதைக் கேட்டதும் வெறி இன்னும் அதிகமாச்சு.

"போதும் டா...." என் வெக்கம் என்னை தடுத்துச்சு.

"சொல்லுடி... நிறுத்தாத" அவன் என்னை என்கரேஜ் பண்ணுணான்

"ஆஆஹ்... ஆமாடா... எவ்ளோ பெரிய சுண்ணிடா உன்னோடது... ஆஆஹ்..."

என் கூச்சம் எல்லாம் பறந்து போச்சு. நான் முழுசா ஒரு மாதிரி பிதற்ற ஆரம்பிச்சேன்.

"அது... அது எனக்குள்ள... ரொம்ப ஆழமாப் போயிட்டு வருதுடா... ஆஆஹ்..."

"எனக்கு... எனக்கு நல்லா இருக்குடா... ம்ம்ம்..."

நான் என் கண்களை இறுக்க மூடிக்கிட்டு, தலையைத் தரையில தேய்ச்சுக்கிட்டே என் ஆசையை எல்லாம் வார்த்தைகளா வெளிய கொட்டினேன்.

"இன்னும்டி... இன்னும் ஒப்பான பேசுடி என் பொண்டாட்டி..."

அவன் என் முலையை விட்டுட்டு, இப்போ என் உதடுகள்ல வெறித்தனமான முத்தம் குடுத்துக்கிட்டே கேட்டான்.

நான் அந்த முத்தத்துக்குப் பதில் முத்தம் குடுத்துக்கிட்டே...

எனக்குள்ள இருந்த மொத்த வெறியையும் வெளிய கொண்டு வந்தான்.

"ஆமாடா... ஆஆஹ்... நான் உன்னோடது தான்டா..."

"உன் சுண்ணிக்குதாண்டா நான்..."

நான் சொல்லச் சொல்ல, அவன் இடிக்கிற வேகம் இன்னும் இன்னும் அதிகமாகிக்கிட்டே போச்சு.

"ஆமாடா... ஆஆஹ்... நான் உன்னோடது தான்டா..."

நான், அவனுக்கு ஏத்த மாதிரி, அவனோட ரேஞ்சுக்கு எறங்கிப் பேச ஆரம்பிச்சேன். 

அவன் குத்துற குத்துல, என் உடம்பு மொத்தமா சிமெண்ட் தரையில மேலயும் கீழயுமா உரசிக் கிழிஞ்சுது.

என் புண்டைல சூடு பத்தி எரிய ஆரம்பிச்சுது.

அந்தச் சூடு என் அடிவயித்துக்குப் பரவி, என் நரம்புகள் எல்லாம் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அவன் சுன்னி என் புண்டைக்குள்ள உரச உரச...

எனக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சு... நான் உச்சக்கட்டத்தை நெருங்கிக்கிட்டு இருக்கேன்னு!

என் உடம்பு தானா விறைக்க ஆரம்பிச்சுது.

என் கால் விரல்கள் எல்லாம் சுருண்டு, காத்துல நீட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... ஆஆஹ்... முடியலடா..."

நான் கண்ணீர் மல்க, என் நகங்களால அவனோட முதுகைப் பிறாண்டிக்கிட்டே கத்துனேன்.

"இன்னும்டா... ஃபாஸ்ட்டா பண்ணுடா... ஆஆஹ்..."

அவனுக்கு என் உடம்புல நடக்குற மாற்றம் உடனே புரிஞ்சுடுச்சு.

என் புண்டை, அவனோட சுண்ணியை இறுக்கமாப் பிடிச்சுச் சுருங்க ஆரம்பிச்சதை அவன் ஃபீல் பண்ணிட்டான்.

தன்னோட இடிக்கிற ஸ்பீடை இன்னும் ஆயிரம் மடங்காப் பெருக்குனான்!

'சபக்... சபக்... சபக்... சபக்...!'

ஒரு மெஷின் மாதிரி, அவனோட இடுப்பு என் புண்டைக்குள்ள வேகமா அடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எந்த கேப்பும் இல்லாம, ஆழமா, ஆக்ரோஷமா என்னைய ஓத்துத் தள்ளுனான்.

அந்த முரட்டுத்தனமான வேகம்... என்னைய மொத்தமாப் பைத்தியமாக்குச்சு.

எனக்குள்ள ஏதோ வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்குள்ள இருந்த சுகத்தோட எரிமலை, உச்சத்தை அடைஞ்சு வெடிக்கத் தயாராகுச்சு.

"அம்மாஆஆஆஆ.... பிரகாஷ்ஷஷஷ்... ஆஆஆஆஆஹ்...!"

நான் என்னைய மறந்து, என் தொண்டையைக் கிழிச்சுக்கிட்டு சத்தமா அலறுனேன்.

இது சர்வீஸ் ரூம், வெளிய யாராச்சும் கேட்டுடுவாங்களாங்குற எந்தப் யோசனையும், பயமும் எனக்கு இப்போ ஒரு துளி கூட இல்ல.

என் உச்சக்கட்டத்தோட சத்தம், அந்த ரூமையே அதிர வெச்சுது.

என் உடம்பு அப்படியே கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி தூக்கிப் போட்டு விறைச்சு நின்னுச்சு.

என் புண்டைல இருந்து... ஒரு பெரிய வெள்ளம் மாதிரி...

என் மதன நீர், ஒரு சுனை மாதிரி பீய்ச்சி அடிச்சு வெளிய வந்துச்சு!

'ச்ஸ்ஸப்பா...'

நான் என் தண்ணியை முழுசா, எந்த ஒரு கண்ட்ரோலும் இல்லாம அவன் சுண்ணி மேலயும், அந்தத் தரையிலயும் தெறிக்க விட்டேன்!

என் புண்டை வெறித்தனமாத் துடிதுடிச்சு, அவனோட சுண்ணியைப் பிடிச்சுப் பிழிஞ்சுது.

என் புண்டைக்குள்ள இருந்து ஜூஸ் கொப்பளிச்சு, அவன் முடிகள்லயும், தொடைகள்லயும் வழிஞ்சு ஓடுச்சு.

நான் உச்சக்கட்டத்தோட சுகத்துல மிதந்துக்கிட்டு, மூச்சு வாங்கிக்கிட்டுத் தரையில அப்படியே சரிஞ்சேன்.

என் கைகள் அவனோட முதுகுல இருந்து வழுக்கிக் கீழ விழுந்துச்சு.

நான் மொத்தமாத் தண்ணியை விட்டு, என் உடம்புல எனர்ஜி இல்லாத மாதிரி கிடந்தேன்.

கண்கள் பாதி சொருகி, மூச்சு மட்டும் வேகமா வந்துட்டுப் போச்சு.

'அப்பாடா... முடிஞ்சுது.'னு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா...

அவன் நிப்பாட்டல!

நான் உச்சக்கட்டத்தை அடைஞ்சுதுக்கு அப்புறமும்...

"ஆஆஹ்... ம்ம்ம்... எவ்ளோ வருதுடி உனக்கு..."னு கத்திக்கிட்டே...

என் புண்டை இன்னும் துடிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

இன்னும் வெறித்தனமா, ஆக்ரோஷமா, கொஞ்சம் கூட ஈவு இரக்கமே இல்லாம...

என் புண்டைக்குள்ள மறுபடியும் குத்து குத்துனு குத்திக்கிட்டே இருந்தான்!

என் புண்டை இப்போ சென்சிட்டிவ்வா, காத்து பட்டா கூடச் சிலிர்க்கிற அளவுக்குத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த நிலைமையில, அவனோட சுன்னி உள்ளே போயிட்டு வர்ற ஒவ்வொரு தடவையும்...

எனக்கு தாங்க முடியாத அளவுக்கு ஒரு சுகம்.

அவன் குத்துற ஒவ்வொரு குத்தும், முன்னாடிய விட ஸ்மூத்தா, வழுக்கிக்கிட்டு உள்ள போச்சு.

அந்த முரட்டுத்தனமான குத்து... என் உடம்புக்கு ஒரு புது விதமான சுகத்தைக் குடுத்துச்சு.

நான் தரைல மல்லாக்கப் படுத்துக் கிடந்தேன்.

என் கை கால்ல ஒரு துளி தெம்பு இல்ல...

ஆனா என் இடுப்பு மட்டும், அவன் குத்துற வேகத்துக்குக் கீழயும் மேலயுமாத் துள்ளிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'சபக்... சபக்... சபக்...'

அந்த சத்தம் இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் சத்தமா கேட்டுச்சு.

நான் என் கண்ணை பாதி மூடிக்கிட்டு, வாயைப் பிளந்துகிட்டு மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு இருந்தேன்.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்... ம்ம்ம்..."

என் முனகல் இப்போ ஒரு மயக்க நிலையில இருந்து வர்ற மாதிரி மெதுவா இருந்துச்சு.

ஆனா அவனோட எனர்ஜி கொஞ்சம் கூடக் குறையல.

அவனுக்குள்ள இருந்த வெறி இப்போ உச்சத்துல இருந்துச்சு.

அவனோட வேர்வை என் மேல சொட்டுச் சொட்டா விழுந்துச்சு.

அவன் ஓக்குற வேகம் மெஷின் மாதிரி சடசடனு இருந்துச்சு.

'பளார்... பளார்... பளார்...'னு என் தொடைகள்ல அவனோட இடுப்பு மோதிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அப்படி என்னைய அவன் கண்ட்ரோல்ல வெச்சு ஓத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

திடீர்னு... அவனோட மூச்சு வாங்குற சத்தம் மாறுச்சு.

இவ்ளோ நேரமா சீரா வந்துட்டு இருந்த அவனோட மூச்சுக்காத்து... இப்போ ஒரு மாதிரி வர ஆரம்பிச்சுது.

"ஆஆஹ்... பவி... பவி..."

அவன் பல்லக் கடிச்சுக்கிட்டே என் முகத்துக்கு நேரா குனிஞ்சு முனங்குனான்.

எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

அவனுக்கு வரப் போகுது!

அவன் சுண்ணி, என் புண்டைக்குள்ள இன்னும் கொஞ்சம் பெருசாகி, அவ்ளோ டைட்டாத் துடிக்கிறதை என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

"ஆஆஹ்... பிரகாஷ்..."

நான் என்ன பேசுறேன்னு எனக்கே தெரியாம, ஏதோ உளறுனேன்.

என் மனசு அவனோட கஞ்சி என் புண்டையை நிரப்பணும்னு ஆசைப்பட்டுச்சு.

அவன் இன்னும் ரெண்டு மூணு குத்து குத்துனான்.

என் கர்ப்பப்பையே அதிர்ற மாதிரி அவ்ளோ ஆழமான இடி.

"ஆஆஆஆஹ்...!" அவன் தொண்டைக்குள்ள இருந்து  கர்ஜனை வெளிய வந்துச்சு.

நான் என் கண்களை இறுக்க மூடிக்கிட்டு, அவனோட சூடான கஞ்சிக்காக தயார் ஆகி, இடுப்பை லேசாத் தூக்கிக் குடுத்தேன்.

ஆனா... நான் அவன் உள்ள விடுவான்னு நெனச்சா...

திடீர்னு, என் இடுப்பை பிடிச்சுக்கிட்டு...

அவனோட சுண்ணியை என் புண்டைக்குள்ள இருந்து அப்படியே போர்ஸா வெளிய இழுத்தான்!

'ப்ளக்...!'

அந்த மான்ஸ்டர் சுன்னி, என் டைட்டான ஓட்டையை விட்டு போர்ஸா வெளிய வந்த சத்தம்...

என் உடம்பையே ஒரு செகண்ட் உலுக்கிடுச்சு.

அது வெளிய வந்த அடுத்த செகண்ட்.

"ஆஆஹ்... ஏன்டா...?"

நான் ஏமாற்றத்துல, மயக்கத்தோட முனகுனேன்.

அவன் ஏன் உள்ள விடாம, உச்சக்கட்டத்துல வெளிய எடுத்தான்னு எனக்குப் புரியல.

நான் தரையில சோர்வா, ஒரு பொம்மை மாதிரிப் படுத்துக் கிடந்தேன்.

என் தொடைகள் விரிஞ்சு... என் புண்டையில இருந்து ஜூஸ் அப்படியே தரைல வழிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே கொஞ்ச நேரம் கண்ணை மூடி இருந்தேன்.

ஆனா, அவன் வேற ஐடியால இருந்தான் போல.

அவன் என் மேல இருந்து விலகி, தரையில மெதுவா எந்திரிச்சு நின்னான்.

நின்னுட்டு... என்னோட ரெண்டு கைகளையும் பிடிச்சான்.

"எந்திரிடி..."

அவன் குரல் அதிகாரமா, ஆர்டர் போடுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் கண்ணைத் திறந்து அவனைப் பாத்தேன்.

"பிரகாஷ்... என்னடா... இப்போ..."

நான் கெஞ்சுற மாதிரி, மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே முனகுனேன்.

ஆனா அவன் என் வார்த்தைகளைக் காதுலயே வாங்கல.

என் கைகளைப் பிடிச்சு, அப்படியே காத்துல மேல தூக்குனான்.

அவன் என்னய தூக்கி முட்டி போட்டு உக்காரவெச்சான்.

நான் இப்போ அவனுக்கு முன்னாடி மண்டியிட்டு உக்காந்திருக்கேன்.

என் கலைஞ்ச முடி என் முகத்தைச் சுத்தி விழுந்து கிடந்துச்சு.

அவன் என் முன்னாடி, ரெண்டு கால்களையும் அகட்டி வெச்சுக்கிட்டு, ராஜா மாதிரி நின்னான்.

நான் மண்டியிட்டு நிக்கும்போது, அவனோட இடுப்பு கரெக்ட்டா என் முகத்துக்கு நேரா இருந்துச்சு.

அவன் தன் இடுப்பை லேசா முன்னாடி தள்ளுனான்.

"நிமிர்ந்து பாருடி..."

அவன் என் முடியைப் பிடிச்சு, என் முகத்தை மேல் நோக்கித் தூக்குனான்.

நான் என் முகத்தை நிமிர்த்தி அவனைப் பாத்தேன்.

அந்த வெளிச்சத்துல நான் பாத்த அந்தக் காட்சி...

நான்... ஒரு பொட்டுத் துணி கூட இல்லாம, என் தலைமுடி எல்லாம் கலைஞ்சு போய், ஒரு மாதிரி முழு நிர்வாணமா இருக்கேன்.

ஆனா அவன்... அவனோட செக்யூரிட்டி யூனிஃபார்ம் ஷர்ட் பட்டன் கூடக் கழட்டல!

அவனோட பேண்ட்டோட ஜிப் மட்டும் தொறந்துருக்கு.

அவன் ஃபுல் ட்ரெஸ்ல இருக்கான், நான் முழுசா அம்மணமா இருக்கேன்.

அந்தத் தொறந்த ஜிப்புக்குள்ள இருந்து... அவனோட சுண்ணி...

விறைப்போட, ஒரு ஆயுதம் மாதிரி வெளிய நீட்டிக்கிட்டு நிக்குது!

இது எனக்குள்ள பயங்கரமான கூச்சத்தை குடுத்துச்சு.

அவன் எந்த அவசரமும் இல்லாம, மெதுவா என்னைய நோக்கி ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி எடுத்து வெச்சான்.

இப்போ அவனோட உடம்பு... என் முகத்துக்கு அவ்ளோ பக்கத்துல வந்துருச்சு.

அவனோட சுண்ணி... நேரா என்னோட உதடுகளுக்கு ஒரு இன்ச் தூரத்துல வந்து நின்னுச்சு.

நான் அதையே உத்து பாத்தேன்.

அந்த சுண்ணி பெருசா, நரம்புகள் எல்லாம் புடைச்சுப் போய் இருந்துச்சு.

ஆனா அதை விட என்னை அட்ராக்ட் பண்ணது... அது மேல இருந்த அந்த பிசுபிசுப்பு!

அந்த கருஞ்சுண்ணி முழுக்க... என் புண்டைல இருந்து வழிஞ்ச என் மதனநீர்...

அவ்ளோ பளபளனு, ஒரு ஆயில் தடவுன மாதிரி மின்னிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அது மட்டும் இல்ல... அவனோட மொட்டுப் பகுதியில இருந்து...

அவனோட ப்ரீ-கம் வேற... பிசுபிசுப்பா லேசா வழிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என்னோட மதனநீரும், அவனோட ப்ரீ-கம்மும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து... அவன் சுண்ணிய ஒரு மாதிரி மாத்தி இருந்துச்சு.

அதுல இருந்து வர்ற வாசனை...

என் புண்டையோட வாசம்... அவனோட வேர்வையோட வாசம்... அந்த கஞ்சியோட நெடி...

எல்லாமே சேர்ந்து, நேரா என் மூக்குக்குள்ள ஏறுச்சு.

அந்த வாசனையை நான் சுவாசிச்ச அடுத்த செகண்ட்...

எனக்கே தெரியாம என் வாய்க்குள்ள எச்சில் ஊற ஆரம்பிச்சுது.

அவன் தன்னோட வலது கையை மெதுவா மேல கொண்டு வந்தான்.

என் தலைமுடிக்குள்ள தன் விரல்களை விட்டு, என் உச்சந்தலையை இறுக்கமாப் பிடிச்சான்.

"ஆஆஹ்..." நான் லேசா முனங்குனேன்.

அவன் என் தலையைப் பிடிச்சு, தன் சுண்ணியை நோக்கி லேசா முன்னாடி இழுத்தான்.

இப்போ... சூடான, ஈரமான சுன்னி மொட்டு... நேரா என்னோட உதடுகள்ல லேசா உரசினது.

'ச்ஸ்ஸ்...'

அது என் உதட்டுல பட்டதும், என் உடம்பெல்லாம் கரண்ட் பாஸ் ஆன மாதிரி சிலிர்த்துச்சு.

"வாயைத் தொறடி..."

அவன் குரல் அந்த ரூம்ல கரகரப்பா, ஒரு மிரட்டல் மாதிரி ஒலிச்சுது.

என் புத்தி இதை வேணாம்னு தடுத்துச்சு.

ஆனா... என்ன ஆச்சரியம்னா...

என் உடம்பு, அவனோட அதிகாரத்துக்கும், முரட்டுத்தனத்துக்கும் அடிமையாகிப் போயிருந்துச்சு.

ஒருத்தன் என்னைய இப்டி மிரட்டி, போர்ஸ் பண்ணி இப்படி நடத்துறது...

அவன் என் தலையைப் பிடிச்சிருந்த அந்தப் பிடியும்... அவன் சுண்ணியோட அனல் பறக்குற சூடும்...

என்னைய எந்த ஒரு மறுப்பும் சொல்ல விடல.

நான் என் உதடுகளை இறுக்கமா மூடி வெச்சிருந்தேன்.

ஆனா அவன் விடுறதா இல்ல.

தன் இடுப்பை லேசா முன்னாடி தள்ளி, அந்த மொட்டை என் உதடுகளுக்கு நடுவுல வச்சு அழுத்தமாத் தேய்ச்சான்.

அந்த மொட்டுல இருந்த பிசுபிசுப்பான திரவம் என் உதடுகள் வழியா லேசாப் கசிஞ்சு உள்ள போச்சு.

அந்த டேஸ்ட்!

ஒரு புது விதமான ருசியை என் நாக்குக்குக் குடுத்துச்சு.

அது ஒரு மாதிரி உவர்ப்பா, அதே சமயம் என்னைய வெறி ஏத்துற மாதிரி இருந்துச்சு.

அடுத்த செகண்ட்... என்னைய அறியாமலே...

என் கட்டுப்பாட்டை மீறி, என் வாய் தானா லேசாப் பிளந்துக்கிச்சு.

நான் என் உதடுகளை மெதுவாப் பிரிச்சேன்.

"அப்படித்தான்... வாயைத் தொறடி..."

அவன் என் முடியைப் பிடிச்சுக்கிட்டே முனகுனான்.

நான் முழுசாப் பிளந்த வாயோட, அவனோட சுண்ணியைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

என் மூச்சுக்காத்து வேற அது மேல பட்டு, அந்த வாசனையை இன்னும் அதிகமாக்குச்சு.

எனக்குள்ள இருந்த அத்தனை கூச்சமும் இப்போ சசுகமா மாறிடுச்சு.

நான் மெதுவா... ஒரு மயக்கத்துல...

என்னோட நாக்கை, என் உதடுகளைத் தாண்டி வெளிய நீட்டினேன்.

அவனோட மொட்டுக்கு நேரா... என் நாக்கு மெதுவாப் போச்சு.

என் நாக்கு வெளிய வர்றதப் பாத்ததும், அவன் மூச்சு வாங்குற வேகம் இன்னும் அதிகமாச்சு.

நான் ஒரு செகண்ட் தயங்கி, அப்புறம் எந்த ஒரு தடையும் இல்லாம...

என்னோட நாக்கால... அவன் சுண்ணியோட மொட்ட...

ரொம்ப மென்மையா, அவ்ளோ ஆசையா லேசா நக்கினேன்!

[yazhiniram]

--------------
Part 263:
--------------

என் நாக்கு, அவனோட மொட்டுல பட்ட அந்த முதல் செகண்ட்...

அதோட டேஸ்ட்... ரொம்ப வித்தியாசமா இருந்துச்சு.

அதுல என்னோட புண்டை வாசம் இருந்துச்சு.

என் மதனநீர்...

அதோட சேர்ந்து, அவனோட ப்ரீ-கம் கஞ்சி பிசுபிசுப்பா என் நாக்குல ஒட்டிக்கிச்சு.

இது எல்லாத்தையும் அவன் சுண்ணி வழியா டேஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்!

நான் என் கண்ணை லேசா மூடிக்கிட்டேன்.

என் நாக்கை நல்லா வெளிய நீட்டி, அந்த மொட்டோட கீழ் பகுதியில இருந்து...

மெதுவா மேல வரைக்கும், ஒரு ஐஸ்கிரீமை நக்குற மாதிரி நீளமா நக்கினேன்.

'ச்ளக்...'

நான் நக்குனதும், பிரகாஷ்கிட்ட இருந்து முனகல் வந்துச்சு.

"ஆஆஆஹ்... பவி..."

"எஅப்படிதாண்டி என் செல்லம்... ம்ம்ம்..."

அவன் என் தலையைப் பிடிச்சிருந்த பிடியை லேசாத் தளர்த்திக்கிட்டான்.

அவனுக்கு அது புதுசாவும் ஒரு மாதிரியும் இருந்துச்சு போல.

நான் என் நாக்கால அவன் சுன்னி மொட்டோட சுற்றளவை மெதுவா அளந்தேன்.

என் நாக்கு அந்த நரம்புகள் மேல உரசும்போது, அதுக்குள்ள ரத்தம் துடிக்கிறதை என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

நான் மெதுவா என் நாக்கால, அந்த மொட்டோட நுனியில இருக்குற அந்தச் சின்ன ஓட்டையைத் தேடினேன்.

அங்க தான் அவனோட ப்ரீ-கம் கசிஞ்சுகிட்டு இருந்துச்சு.

என் நாக்கை கூர்மையாக்கி, அந்த ஓட்டைக்குள்ள விட்டு ஒரு நக்கு நக்கினேன்.

"ஸ்ஸ்ஸப்பாஆஆ...!"

பிரகாஷ் இடுப்பை லேசா முன்னாடி தூக்குனான்.

"பவி... ஆஅஹ்ஹ்ஹ்ஹ..."

அவன் சுகத்துல பல்லக் கடிச்சுக்கிட்டே முனகுனான்.

அவன் முனகுறதக் கேக்கக் கேக்க, எனக்குள்ள என்னவோ பண்ணுச்சு.

இவ்ளோ நேரம் என்னை போட்டு புரட்டி எடுத்தவன, என் நாக்காலயே நான் இப்போ கண்ட்ரோல் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்.

நான் என் உதடுகளை கொஞ்சம் அகலமாப் பிரிச்சேன்.

இதுவரைக்கும் நாக்கால மட்டும் விளையாடிட்டு இருந்த நான்...

இப்போ என்னோட வாயை யூஸ் பண்ண முடிவு பண்ணேன்.

நான் என் வாயை நல்லா ஆவெனத் திறந்து, அவனோட மொட்டை...

அப்படியே மெதுவா என் வாய்க்குள்ள முழுசா உள்ள வாங்குனேன்!

அந்த ராட்சச சுண்ணியோட மொட்டு... என் வாய்க்குள்ள பெருசா, முழுசா அடைச்சுக்கிச்சு.

என் உதடுகள், அவனோட அந்தச் சுண்ணியைச் சுத்தி அவ்ளோ டைட்டா லாக் ஆச்சு.

நான் என் கன்னங்களை உள்ளிழுத்து, ஒரு பெரிய உறிஞ்சு உறிஞ்சினேன்.

"ஆஆஆஆஹ்... பவி... ம்ம்ம்..."

பிரகாஷ் சுகத்துல என் பேர சொல்லி முனகுனான்.

நான் என் வாய்க்குள்ள அந்த மொட்டை வெச்சுக்கிட்டே, மெதுவா மேலயும் கீழயுமா ஆட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

முழு சுண்ணியையும் என்னால உடனே உள்ள வாங்க முடியல.

ஆனா அந்த மொட்டையும், அவனோட சுண்ணித்தண்டுல கொஞ்சோண்டு மட்டும்...

உள்ளயும் வெளியயுமா மெதுவாச் சூப்ப ஆரம்பிச்சேன்.

'ஸ்லக்... சப்பு... ஸ்லக்... சப்பு...'

என் வாய்க்குள்ள அவன் சுண்ணி போயிட்டு வர்ற சத்தம், ஒரு மாதிரி கிக்கா கேட்டுச்சு.

நான் ஊம்புற ஸ்பீடை கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிகரிச்சேன்.

நான் கீழ மண்டியிட்டு உக்காந்துருக்கேன்... என் உடம்புல ஒரு பொட்டுத் துணி கூட இல்ல.

என் முலைகள் காத்துல தொங்க... என் முகம் முழுசா அவனோட சுண்ணியில புதைஞ்சுருக்கு.

அவன் யூனிஃபார்ம் ஜிப்ப மட்டும் தொறந்து விட்டுட்டு...

நான் இப்படி வாய் போட்டுக்கிட்டு இருக்குற இந்தக் காட்சி...

எனக்கே நெனச்சுப் பாக்க ஆச்சரியமாவும், அதிர்ச்சியாவும், சுகமாவும் இருந்துச்சு.

நான் என் கைகளை மேல கொண்டு போய், அவனோட தொடைகளைப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் பேண்ட்டோட துணி என் கைகள்ல உரச...

நான் என் வாயால அவனுக்கு அவ்ளோ பெரிய சுகத்தைக் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"சூப்புடி... நல்லாச் ஊம்புடி என் பொண்டாட்டி..."

அவன் என் தலையைத் தடவிக்கிட்டே முனங்குனான்.

"உன் புருஷன் சுண்ணிய... எவ்ளோ ஆசையா சப்புற பாரு... ம்ம்ம்..."

அவன் வார்த்தைகள் என் காதுல விழ விழ, நான் இன்னும் கொஞ்சம் போர்ஸா உறிஞ்சினேன்.

நான் ஊம்புற வேகம் அதிகமாக அதிகமாக... அவனால சுகத்தைத் தாங்க முடியல.

அவ்ளோ நேரமா, என் புண்டைக்குள்ள அவன் இடிச்ச இடியிலயே அவன் உச்சக்கட்டத்தை நெருங்கிட்டான்.

இப்போ நான் வாயில போட்டு உறிஞ்சுற இந்த உறிஞ்சல்...

அவனோட சுகத்தை அப்படியே எல்லை மீற வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

திடீர்னு...

அவன் என் தலைமுடியை... மறுபடியும் தன் ரெண்டு கைகளாலயும் இறுக்கமாப் பிடிச்சான்!

"ஆஆஹ்..." நான் லேசா முனங்குனேன்.

அவன் பிடி ஸ்ட்ராங்கா இருந்துச்சு.

என் தலையை இப்போ முழுசாத் தன் கண்ட்ரோல்ல எடுத்துக்கிட்டான்.

இதுவரைக்கும் நான் என் இஷ்டத்துக்குச் சப்பிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஆனா இப்போ... அவன் தன் வேலையை ஆரம்பிச்சான்.

அவன், நான் ஊம்புறது பத்தமா, இப்போ அவனே ஒரு ரிதமா...

என் வாய்க்குள்ள அவன் சுண்ணியை வச்சு ஓக்க ஆரம்பிச்சான்!

என் தலையைப் பிடிச்சு லேசா முன்னாடி தள்ளுவான்... அப்போ அவன் சுண்ணி என் வாய்க்குள்ள ஆழமாப் போகும்.

அப்புறம் என் தலையைப் பின்னாடி இழுப்பான்... சுண்ணி வெளிய வரும்.

உள்ள... வெளிய... உள்ள... வெளிய...

அவன் ஒரு மிஷின் மாதிரி, பொறுமையா, ஆனா ஆழமா என் முகத்தை வெச்சு ஓத்துக்கிட்டு இருந்தான்.

"ஆஆஹ்... ம்ம்ம்... ம்ம்ம்..."

நான் வாய்க்குள்ள சுண்ணிய வெச்சுக்கிட்டே முனங்குனேன்.

அந்த மொட்டு என் உள்நாக்கை லேசாப் போய் முட்டுச்சு.

எனக்கு லேசா வாந்தி வர்ற மாதிரி ஒரு சென்சேஷன் வந்துச்சு.

ஆனா அவன் என் தலையை விடல.

அவ்ளோ ஆழமா என் தொண்டைக்குள்ள தள்ளிட்டு, ஒரு செகண்ட் அப்படியே நிப்பாட்டுவான்.

"முழுங்குடி... என் சுண்ணிய முழுசா தின்னுடி..."

அவன் என் கண்களைப் பாத்துக்கிட்டே வெறியா முனகுனான்.

நான் என் கண்ணீர் மல்க அவனைப் பாத்தேன்.

என் கண்கள்ல இருந்த பரிதாபமும், ஆசையும் அவனை இன்னும் வெறி ஏத்துச்சு.

அவன் மறுபடியும் என் தலையை ஆட்டி, ரிதமா ஓக்க ஆரம்பிச்சான்.

'சபக்... சபக்... சபக்...'

என் உதடுகள் அவன் சுண்ணியில உரசும்போதெல்லாம் ஒரு சத்தம்.

நான் அவனுக்கு முழுசா ஒத்துழைச்சேன்.

அவன் உள்ள தள்ளும்போது, நான் என் தொண்டையை நல்லா ரிலாக்ஸ் பண்ணி, அவனுக்கு வழி விட்டேன்.

அவன் வெளிய இழுக்கும்போது, நான் என் உதடுகளை டைட்டாக்கி, அந்தச் சுண்ணிய லேசா உறிஞ்சினேன்.

இது ஒரு பெர்ஃபெக்ட்டான 'ப்ளோஜாப்'.

பிரகாஷ்க்கு என் வாழ்க்கையிலயே பெஸ்ட்டான ஒரு ப்ளோஜாப்ப குடுத்துக்கிட்டு இருக்கேன்!

அவன் என்னையத் தன்னோட இஷ்டத்துக்கு என் வாய வெச்சு ஓக்குற அந்த முரட்டுத்தனம்...

அது எனக்கு பிடிச்சுருந்துச்சு.

நான் ஒரு மாதிரி, என் முழு மனசோட அவனோட சுண்ணிய என் வாய்க்குள்ள ஏத்துக்கிட்டேன்.

"ஆஆஆஹ்... பவி... பவி..."

திடீர்னு, அவனோட முனகல் ஒரு மாதிரி சத்தமா மாறுச்சு.

அவனோட உடம்பு அப்படியே விறைக்க ஆரம்பிச்சுது.

அவன் தொடைகள்ல இருந்த தசை எல்லாம் இறுகிப் போய், ஒரு தூண் மாதிரி மாறிச்சு.

"ஆஆஹ்... ஆஆஹ்..."

அவன் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே கத்துனான்.

எனக்குள்ள ஒரு பதற்றம்... அதே சமயம் ஒரு பயங்கரமான த்ரில்.

அவன் உச்சக்கட்டத்தை அடையப் போறான்!

என் மூளை, அவன் சுன்னிய வெளிய எடுக்க சொல்லுச்சு. 

ஆனா இப்போ... எனக்கு எடுக்க புடிக்கல.

அவனோட அந்தச் சூடான கஞ்சிய, என் வாய்க்குள்ள வாங்குறதுக்கு என் மனசும் உடம்பும் காத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் என் தலையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சான்.

"வருதுடி... வந்துடுச்சு..."

அவன் எச்சரிச்சான்.

நான் என் கண்களை இறுக்க மூடிக்கிட்டு, என் உதடுகளை அவன் சுண்ணியச் சுத்தி இன்னும் டைட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவன் தன்னோட இடுப்பை அப்படியே முன்னாடி தள்ளுனான்.

அந்த மான்ஸ்டர் சுன்னி... என் தொண்டைக்குள்ள முழுசா, எந்த ஒரு கேப்பும் இல்லாம ஆழமா நுழைஞ்சு அடைச்சுக்கிச்சு.

என் மூச்சுக்காத்து மொத்தமா நின்னு போச்சு.

"ஆஆஆஆஆஆஹ்...!"

அவன் ஒரு மாதிரிப் பெரிய சத்தம் போட்டுக்கிட்டே...

தன்னோட உச்சக்கட்டத்தை அடைஞ்சான்!

அடுத்த செகண்ட்...

என் தொண்டைக்குள்ள, அந்த மொட்டுல இருந்து...

ஒரு சுடசுட , அவனோட விந்து பீய்ச்சி அடிக்க ஆரம்பிச்சுது!

'சளக்... சளக்...'னு என் தொண்டைக்குள்ளயே அந்த கஞ்சிபோய் அடிக்கிறத என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

முதல் பீய்ச்சல்... அது சூடா, கெட்டியா என் உள்நாக்குல பட்டுத் தெறிச்சுது.

நான் முனக ட்ரை பண்ணேன்... ஆனா என் வாய்க்குள்ள அவ்ளோ பெரிய சுண்ணி அடைச்சுக்கிட்டு இருக்கு.

அவன் நிப்பாட்டல...

அவனோட சுண்ணி என் வாய்க்குள்ள துடிதுடிச்சு, அடுத்தடுத்த பீய்ச்சலை என் வாய்க்குள்ள கொட்டுச்சு.

ரெண்டாவது பீய்ச்சல்... மூணாவது பீய்ச்சல்...

'கடவுளே... இவனுக்கு எவ்ளோ கஞ்சி!'னு நான் மிரண்டு போயிட்டேன்.

அவன், அடக்கி வெச்சிருந்த ஆசை மொத்தமும் இப்போ என் வாய்க்குள்ள கொட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

என் தொண்டை நிறைஞ்சு... என் வாய் முழுசா அந்தத் கஞ்சில நிரம்ப ஆரம்பிச்சுது.

அந்த விந்தோட டேஸ்ட்... அது ஒரு மாதிரி உப்புக்கரிச்சு, சூடா, அடர்த்தியா என் நாக்கு முழுக்கப் பரவுச்சு.

என் கன்னங்கள் ரெண்டும், அந்தத் கஞ்சியோட அளவு தாங்காமப் பலூன் மாதிரி உப்ப ஆரம்பிச்சுது.

அவன் என் தலையை இன்னும் பின்னாடி பிடிச்சு அழுத்தி, அந்தச் சுண்ணிய என் தொண்டைக்குள்ளயே வெச்சிருந்தான்.

அவன் உடம்பு சிலிர்த்து, துடிச்சுக்கிட்டே இருந்துச்சு.

என் வாய்க்குள்ள இருந்த சுண்ணி இன்னும் விறைப்போட நின்னுக்கிட்டு இருக்கு.

அதைச் சுத்தி, அவனோட அந்தத் திக்கான விந்து... என் வாய முழுசா அடைச்சுக்கிச்சு.

என்னால அதை முழுங்கவும் முடியல... துப்பவும் முடியல.

என் வாய் நிறைஞ்சு போனதால...

சூடான, வெள்ளை கஞ்சி... என்னோட உதடுகளுக்குப் பக்கத்துல, வாய் ஓரமா வழிய ஆரம்பிச்சுது!

என் வாய் ஓரம் வழியா, அந்த விந்து மெதுவாத் ததும்பி...

கீழ இறங்கி, என் தாடையில பட்டு, என் கழுத்து வழியா வழிஞ்சு ஓடுச்சு.

நான் என் கண்களை லேசாத் திறந்து, ஒரு மயக்கத்துல அவனை நிமிர்ந்து பாத்தேன்.

என் வாய்க்குள்ள அவனோட பெரிய சுண்ணி...

என் கன்னம் உப்பிப் போய்...

என் வாய் ஓரமா அவனோட விந்து வழிஞ்சுக்கிட்டு இருக்கு...

நான் ஒரு முழுமையா, ஒரு வாட்ச்மேன்-ஓடிஏ விந்தை என் வாய்க்குள்ள வெச்சுகிட்டு...

ஒரு மாதிரி அவனுக்குக் கீழ மண்டியிட்டு நின்னுகிட்டு இருந்தேன்.

நான் அவன் சுன்னிய வெளிய எடுக்கவே இல்ல.

என் மூளை 'போதும் பவி... வெளிய எடு'னு அலறுச்சு.

ஆனா என் ஆச, 'இன்னும் உறிஞ்சு, ஒரு சொட்டு கூட விடாம அத உறிஞ்சு எடுத்துடுடி'னு என்னையத் தூண்டுச்சு.

நான் என் கன்னங்களை நல்லா உள்ளிழுத்து, அவனோட துடிக்கிற சுண்ணிய இன்னும் ஆழமாச் சப்புனேன்.

அவனோட ஒவ்வொரு பீய்ச்சலுக்கும், நான் என் வாயை இன்னும் கொஞ்சம் லூசாக்கி கஞ்சிய என் வாய்க்குள்ள வாங்குனேன்.

அவன் இடுப்பு வெடவெடனு நடுங்குச்சு.

"ஆஆஹ்... எவ்ளோ உறிஞ்சுறடி..."

அவன் சுகத்துல  உளறிக்கிட்டே, என் தலையை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்திப் பிடிச்சான்.

தன்னோட கடைசிச் சொட்டு கஞ்சி வரைக்கும் என் வாய்க்குள்ளயே ஊத்தணும்னு அவன் வெறியா இருந்தான் போல.

விந்தோட உவர்ப்பு... என் புண்டை ஜூஸோட டேஸ்ட்... எல்லாமே என்னோட உமிழ்நீரோட கலந்து என் வாய முழுசா அடைச்சுக்கிச்சு.

என் வாய் பாதாள.

மூச்சு விடக் கூட எனக்கு கேப் இல்ல.

என் மூக்கு வழியா வேகமா மூச்சு வந்துட்டுப் போச்சு.

ஒருவழியா... அவனோட சுண்ணியோட துடிப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமா அடங்குச்சு.

அவன் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுக்கிட்டே, தன் தலையைப் பின்னாடி சாய்த்து ரிலாக்ஸ் ஆனான்.

என் முடியைப் பிடிச்சிருந்த அவனோட கைகள் லேசாத் தளருச்சு.

'ப்ளக்...'

ஒரு சத்தத்தோட... அவனோட சுண்ணி என் வாய விட்டு, என் உதடுகளைத் தாண்டி மெதுவா வெளிய வந்துச்சு.

அது வெளிய வந்த அடுத்த செகண்ட்...

நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத ஒரு காட்சி!

என் வாய்க்குள்ள அவ்ளோ நேரமா அடைச்சுக்கிட்டு இருந்த விந்து...

எந்த ஒரு கண்ட்ரோலும் இல்லாம, என் உதடுகள் வழியா வெளிய வழிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் மூச்சு வாங்குறதுக்காக வாயை லேசாத் திறந்ததும்...

அந்த அடர்த்தியான வெள்ளை கலர் திரவம், என் கீழ் உதட்டைத் தாண்டி அப்படியே அருவி மாதிரி வழிஞ்சுது.

அது ஒரு சின்ன ஆறு மாதிரி என் கழுத்துல இறங்கி...

நேரா என் முலைகள் மேல சொட்டுச் சொட்டா விழ ஆரம்பிச்சுது!

அந்தக் காட்சி...

அந்த மங்கலான வெளிச்சத்துல, என் நெஞ்சுல அவனோட கஞ்சி வழியுறதப் பாக்குறப்போ...

எனக்குள்ள ஒரு கூச்சம் வந்துச்சு.

நான் ஒரு குடும்பப் பொண்ணு... ஆனா இப்போ, ஒரு வாட்ச்மேனோட விந்தை முகத்துலயும் முலையிலயும் வாங்கிக்கிட்டு, மண்டியிட்டு நிக்கிறேன்.

ஆனா அந்த கூச்சத்தை விட... ஆயிரம் மடங்கு பெரிய போதை என்னைய முழுசா ஆக்கிரமிச்சுருந்துச்சு.

என் வாய்க்குள்ள அவ்ளோ விந்து ததும்பிட்டு இருக்கு.

என்னால மூச்சு விடச் சிரமமா இருந்துச்சு.

அந்த கஞ்சியோட பிசுபிசுப்பு, என் தொண்டைக்குள்ள போறப்போ...

எனக்கு லேசா வாந்தி வர்ற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் வந்துச்சு.

உடனே நான் என்னைய அறியாமலே, என் வலது கையை என் வாய்க்குக் கிட்ட கொண்டு போனேன்.

அத அப்படியே தரையில துப்பிடலாம்னு லேசாக் குனிஞ்சேன்.

ஆனா...

நான் என் கையை வாய்க்கிட்ட கொண்டு போறதுக்கு முன்னாடியே...

அவனோட கை வந்து, என் தாடையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுது!

"ச்ஸ்ஸ்... என்னடி பண்ற?"

அவன் குரல் இப்போ அதிகாரமா, ஸ்ட்ரிக்ட்டா இருந்துச்சு.

நான் அதிர்ச்சியில அவனைப் பாத்தேன்.

வாந்தி வர்ற சென்சேஷன்ல என் கண்ணுல இருந்து லேசாத் தண்ணி வந்துருச்சு.

"துப்பாத..."

அவன் என் தாடையை மேல் நோக்கித் தூக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டே ஆர்டர் போட்டான்.

"முழுங்குடி."

நான் 'ம்ஹும்'னு தலையாட்டி, 'முடியாது, கொமட்டுது'னு சொல்ல ட்ரை பண்ணேன்.

என் வாய்க்குள்ள அவன் கஞ்சி இருக்குறதால என்னால ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியல.

"ம்ம்ம்... ம்ம்ம்..."னு முனகிக்கிட்டே என் தலையைத் திருப்பப் பாத்தேன்.

"முழுங்குடி பவி... துப்பிடாத சொல்லிட்டேன்."

அவன் என் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே, என் தாடையை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்திப் பிடிச்சான்.

"இது உனக்காக தான்..."

"இது உடம்புக்கு ரொம்ப நல்லது... என் பொண்டாட்டி தான நீ? எனக்காக முழுங்குடி செல்லம்."

அவன் கொஞ்சுற மாதிரியும் பேசுனான்... அதே சமயம் மிரட்டுற மாதிரியும் தாடையப் பிடிச்சிருந்தான்.

எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.

அந்த அதிகாரமான குரலுக்கு முன்னாடி, என்னால அத மீறித் துப்ப முடியல.

அந்தத் கஞ்சியோட டேஸ்ட்... அது திக்கா, பிசுபிசுனு என் நாக்குல ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கு.

நான் என் கண்களை இறுக்க மூடிக்கிட்டேன்.

வேற வழியே இல்ல.

நான் மெதுவா... ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா... என் தொண்டையை ரிலாக்ஸ் பண்ணேன்.

'க்ளக்...'

முதல் மோடக்கு...

அவனோட விந்து, என் தொண்டை வழியா கொஞ்சம் கொஞ்சமா இறங்குச்சு.

அது உள்ள போகும்போது, என் தொண்டை ஒரு மாதிரி பிடிக்காத டேஸ்ட் மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு மாதிரி கொமட்டல் மறுபடியும் குமுட்டிக்கிட்டு வந்துச்சு.

நான் வாந்தி எடுத்துடுவேனோனு எனக்கே பயமா இருந்துச்சு.

என் நெஞ்சு ஒரு தடவை வேகமா ஏறி எறங்குச்சு.

"குடிடி... என் தேவதை... ஃபுல்லாக் குடி..."

அவன் என்னைய என்கரேஜ் பண்ணிக்கிட்டே, தன்னோட இன்னொரு கையால என் கன்னத்தை லேசாத் தடவி விட்டான்.

அது எனக்குள்ள ஒரு தைரியத்தைக் குடுத்துச்சு.

அவனோட ஆசைக்கு நான் முழுசா என்னைய அர்ப்பணிக்கணும்னு என் மனசு முடிவே பண்ணிடுச்சு.

நான் மறுபடியும் ஒரு பெரிய மூச்சு இழுத்து விட்டுக்கிட்டு...

மிச்சம் மீதி இருந்த மொத்தத் கஞ்சியையும் சேத்து ஒரு முழுங்கு முழுங்குனேன்.

'க்ளக்... க்ளக்...'

இந்தத் தடவை என் வாய்க்குள்ள இருந்த அத்தனையும், ஒட்டுமொத்தமா என் தொண்டைக்குள்ள எறங்கி, நேரா என் வயித்துக்குள்ள போச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேனோட விந்தை... நான் எந்த ஒரு அருவருப்பும் இல்லாம, முழுசா என் வயித்துக்குள்ள ஏத்துக்கிட்டேன்.

நான் முழுங்கி முடிச்சதும், மூச்சு வாங்கிக்கிட்டு என் வாயை லேசாத் திறந்தேன்.

"ஹாஆஆ..." நான் காத்துக்காகத் தவிச்சேன்.

என் நாக்குல, என் உதட்டுல எல்லாம் அந்த விந்தோட பிசுபிசுப்பு இன்னும் ஒட்டிக்கிட்டு தான் இருந்துச்சு.

நான் என் நாக்கால என் உதட்டை லேசா நக்கிச் சுத்தம் பண்ணேன்.

அதுல இருந்த அந்த உவர்ப்பான டேஸ்ட், இப்போ எனக்குப் பழகிப் போச்சு.

என் முலைகள்ல வழிஞ்ச அந்த விந்து அப்படியே தான் என் தோல்ல பளபளனு ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் நான் முழுங்குனதப் பாத்துட்டு, சந்தோஷத்துல சிரிச்சான்.

அவன் முகத்துல ஒரு திமிரு.

என்னை, அவனோட கஞ்சிய குடிக்க வெச்சுட்டோம்ங்குற ஒரு கர்வம்.

அவன் நின்னுகிட்டு இருந்தவன், மெதுவா என்னோட லெவலுக்குக் கீழ இறங்குனான்.

என் முன்னாடி தரையில அப்படியே மண்டியிட்டு உக்காந்தான்.

அவனோட கைகள் ரெண்டும்... என் முகத்தை அவ்ளோ ஆசையா, ஒரு பொக்கிஷத்தைப் பிடிக்குற மாதிரிப் பிடிச்சுது.

அவனோட பேண்ட் ஜிப் இன்னும் தொறந்து தான் இருந்துச்சு.

அவனோட சுண்ணி இப்போ லேசாத் தளர்ந்து, ஆனா இன்னும் பாதி விறைப்போடத் தொங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் தன் முகத்தை என் முகத்துக்கு பக்கத்துல கொண்டு வந்தான்.

அவனோட மூச்சுக்காத்து என் உதடுகள்ல பட்டுச்சு.

"ஐ லவ் யூ டி பவி... என் பொண்டாட்டி..."

அவன் உருகி, தன் முழு காதலையும் கொட்டிச் சொன்னான்.

அவன் சொல்லிக்கிட்டே, எந்த தயக்கமும் இல்லாம...

என்னோட அந்த எச்சிலும் விந்தும் கலந்த உதடுகள்ல... அவனோட உதடுகளை வெச்சு அவ்ளோ ஆழமா ஒரு முத்தம் குடுத்தான்!

'ச்ஸ்ஸப்பா...'

அந்த முத்தம்!

அதுல எவ்ளோ வெறி, எவ்ளோ காதல், எவ்ளோ ஏக்கம் இருந்துச்சுனு சொல்ல வார்த்தைகளே இல்ல.

அவன் கஞ்சியோட டேஸ்ட்... அது இப்போ என் வாயில இருந்து அவனோட வாய்க்கே திரும்பப் போச்சு.

ஆனா அவன் அதை எந்த அருவருப்பும் இல்லாம, ஆசையா, ஒரு ஸ்வீட் சாப்பிடுற மாதிரி என் உதடுகளை உறிஞ்சிக் குடிச்சான்.

என் நாக்கு அவனோட வாய்க்குள்ள போச்சு... அவனோட நாக்கு என் வாய்க்குள்ள வந்துச்சு.

எங்க ரெண்டு பேரோட எச்சிலும், என் புண்டை ஜூஸும், அந்த விந்தோட மிச்சமும் கலந்து...

ஒரு பயங்கரமான போதைய உருவாக்குச்சு.

அவன் என்னையக் கட்டியணைச்சு, அப்படியே தரையில லேசாப் பின்னாடி சாய்த்தான்.

நான் மல்லாக்கத் தரையில விழ, அவன் என் மேல பாதி படுத்துக்கிட்டான்.

அவனோட யூனிஃபார்ம் ஷர்ட்...

அவன் கஞ்சியோட இருக்குற, என் முலைகள் மேல பலமா உரசுச்சு.

அந்த உரசல்ல, என் முலைக்காம்புகள் மறுபடியும் விறைச்சுப் போச்சு.

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் அவனோட கழுத்தைச் சுத்திப் போட்டு, இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் அவனை இன்னும் என்னோட சேர்த்து அழுத்தினேன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் கார்த்திக், அபார்ட்மெண்ட், உலகத்தையே மறந்து...

அந்த சர்வீஸ் ரூம்ல, சில்லுன்ற தரையில புரண்டு...

வெறித்தனமா, மூச்சு முட்டுற அளவுக்கு ஆழமா முத்தம் குடுத்துக்கிட்டே இருந்தோம்