[yazhiniram]

--------------
Part 285: 
--------------

நான் நிஜமாவே ஒரு செகண்ட் ஆடிப்போயிட்டேன்.

என் ஹார்ட்பீட் தொண்டைக்குள்ள வந்து, 'டப்... டப்... டப்...'னு வேகமா அடிச்சுது.

அந்த பெட்ரூம் ஏசி காத்துலயும், என் முதுகு பயத்துல உறைஞ்சு போச்சு.

என் கை கால் எல்லாம் ஒரு செகண்ட் விறைச்சுப் போயிருச்சு.

கார்த்திக்கிட்ட இருந்து இப்படி ஒரு 'டீடைல்டான' கேள்வியை நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல.

நான் என்னவோ, ஒரு சின்ன கேம் விளையாடலாம்னு தான் ஆரம்பிச்சேன்.

எனக்குள்ள இருந்த... அந்தத் திமிர்.

தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் இருட்டுல தொட்டான், முத்தம் குடுத்தான்னு தெரிஞ்சா, இவரு எப்படித் துடிப்பாருனு பாக்க ஆசைப்பட்டேன்.

ஒரு சின்னத் தீப்பொறியை மட்டும் பத்த வெச்சு, அதுல அவரு ஏத்தி விட்டு அத, பாத்துக் குளிர்காயலாம்னு நெனச்சேன்.

ஆனா... நான் விளையாண்டது எவ்ளோ பெரிய நெருப்புனு இப்போ தான் எனக்குச் சுரீர்னு உறைக்குது!

நான் நினைச்சதை விட, இந்த கேம் இப்போ ரொம்ப ரொம்ப டேஞ்சரஸா மாறிக்கிட்டு இருக்கு.

நானே என்னோட கழுத்துக்கு ஒரு பெரிய சுருக்குக் கயிறை மாட்டிக்கிட்ட மாதிரி ஃபீல் பண்றேன்.

கார்த்திக்கோட மூளை எவ்ளோ ஷார்ப்பா வேலை செய்யுதுனு எனக்கு இப்போதான் நிஜமாவே புரியுது.

இவ்ளோ நேரம், நான் சொல்றதெல்லாம் கேட்டு ஒரு போதையில இருக்காருனு தான் நெனச்சேன்.

அவரோட ஆச அவரோட கண்ணை மறைச்சுடும்னு நான் ரொம்ப ஓவர் கான்ஃபிடென்ட்டா இருந்துட்டேன்.

ஆனா அவரு ஒரு மேனேஜர் இப்போ..

லாஜிக்கா யோசிக்கிறது அவரோட ரத்தத்துலயே ஊறுன விஷயம்.

எப்பவுமே ஒரு விஷயத்தை லாஜிக்கா, ஸ்டெப்-பை-ஸ்டெப்பா, யோசிக்கிறவரு.

நான் என் கதையில இவ்ளோ பெரிய ஓட்டை வைப்பேன்னு, நான் எதிர்பாக்கல, அத அவரு ஈஸியா கண்டுபிடிச்சுட்டாரு!

நான் என்ன நெனச்சேன்?

'பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசிட்டான்'னு சொன்னா... அவரு அந்த ஷாக்லேயே அப்படியே உறைஞ்சு போயிடுவாருனு நெனச்சேன்.

அவரோட மூளை, அந்தப் பேண்ட் கழட்டுன விசுவலோடயே ஸ்டாப் ஆகி, தள்ளாடும்னு தப்புக் கணக்குப் போட்டுட்டேன்.

ஆனா, அவர் மூளை என்னையத் தாண்டி அடுத்த லாஜிக்கைத் தேடிப் போயிருச்சு!

'பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனா... அடுத்து உள்ள இருக்குற துணி தான கண்ணுக்குத் தெரியணும்?'

'ஒரு வாட்ச்மேன், என் பொண்டாட்டியோட பேண்ட்டியப் பாத்துருப்பானே?'

இந்த லாஜிக்கை அவரு கரெக்ட்டா, ஷார்ப்பா பிடிச்சுட்டாரு!

எனக்கு என்னைய நினைச்சாவே கோபமா வந்துச்சு.

'அடி முட்டாள் பவி... அடி லூசு சிறுக்கி...'னு என் மனசு என்னையவே பளார் பளார்னு அறைஞ்சுது.

நான் ஏன் இந்த டாபிக்கை அவர்கிட்ட ஆரம்பிக்கணும்?

அவரு அக்கறையா முழங்காலைப் பாத்து மருந்து போடும்போதே, நான் அமைதியா இருந்துருக்கலாம்ல?

'அவர் தூக்கி விட்டாரு, நான் உடனே எந்திரிச்சு வந்துட்டேன்'னு சிம்பிளா ஒரே வரியில கதையை முடிச்சுருக்கலாமே?

அப்படிச் சொல்லிருந்தா, இப்போ நிம்மதியாப் படுத்துத் தூங்கிருக்கலாம்ல?

இல்லனா, அவன் எனக்கு  முத்தம் குடுத்துட்டு அனுப்பி விட்டுட்டான்னு சொல்லி, என் வேலையப் பாத்துட்டு இருந்துருக்கலாம்ல?

ஆனா எனக்குத் தான் அந்தத் திமிரு அடங்கலையே!

அவருக்கே தெரியாம, டபுள் மீனிங்ல, இவரை ஏத்தி விடலாம்னு நெனச்சேன்.

என் ஆசையை, நான் பண்ணத, ஒரு கதையாச் சொல்லி இவர்கிட்டயே ரசிக்கலாம்னு தப்புக் கணக்குப் போட்டுட்டேன்.

என் ஓவர்-ஸ்மார்ட்னெஸ் இப்போ என் கழுத்துக்கே பெரிய சுருக்கா வந்து நிக்குது.

நான் லேசாத் தூண்டில் போட்டேன்... ஆனா இப்போ நானே அந்தத் தூண்டில்ல மாட்டி, துடிக்குறேன்.

இந்தக் கேள்விக்கு நான் இப்போ எப்படிப் பதில் சொல்ல முடியும்?

நான் உள்ள ஒண்ணுமே போடாமத் தான் வெளிய போனேன்ங்குற உண்மையை, ஒரு புருஷன் எப்படிக் கேஷுவலா ஏத்துக்குவான்?

அதுவும் ராத்திரி ஒம்பது மணிக்கு மேல... இருட்டுல!

இவரு என்னைப் பத்தி என்ன நெனைப்பாரு?

இத்தனை வருஷமா இவர்கிட்ட நான் கட்டிப் காப்பாத்தி வெச்சுருந்த இமேஜ், ஒரே செகண்ட்ல சுக்குநூறா உடைஞ்சுடாதா?

'நீ ஏன் ஏதும் போடாமப் போன?'

'யாருக்குக் காட்டுறதுக்காக அப்படிப் போன?'

'உனக்கு அடங்கலையா? வெளிய ஆள் தேட ஆரம்பிச்சுட்டியா?'

'நீயாத் தான் பிளான் பண்ணி, அவனை பாக்கப் போனியா?'

இப்படி ஆயிரம் கேள்விகள் இவருக்குள்ள வந்துட்டா... என் நிலைமை என்ன ஆகுறது?

ஐயோ... நெனைக்கும்போதே என் அடிவயிறு கலங்குது.

என் தொடை இடுக்குல வேர்த்து விறுவிறுத்துப் போகுது.

அந்த வாட்ச்மேன் என்னையப் பாத்தான்ங்குறதை விட, நான் ஏன் அப்படிப் போனேன்ங்குறது தான் இங்க பெரிய பிரச்சனை.

அதை நான் எப்படி ஜஸ்டிஃபை பண்ணப் போறேன்?

எனக்குள்ள இருக்கிற வெறி, இப்போ என் குடும்பத்தையே அழிக்கப் போகுதா?

நான் கொஞ்சம் ஸ்லிப் ஆனாலும், என் வாழ்க்கை மொத்தமும் கவுந்துரும்.

இது தெரிஞ்சா, அப்புறம் பிரகாஷ் என்னைய ஓத்தது... நான் அவன் கஞ்சியைக் குடிச்சது...

எல்லாமே ஒண்ணு பின்னாடி ஒண்ணா இவருக்குத் தெரிய வந்துரும்!

என் புருஷன் என்னைய அசிங்கமாத் தூக்கிப் போட்டு மிதிப்பாரு.

நான் இப்போ ஒரு மலையோட நுனியில, ஒத்தக் கால்ல நிக்கிற மாதிரி ஃபீல் பண்ணேன்.

கீழ விழுந்தா அதலபாதாளம்... தப்பிக்கவே முடியாது.

என் தொண்டை அப்படியே வறண்டு போச்சு.

நாக்கு ஒட்டிக்கிச்சு.

நான் எச்சிலைக் கூட முழுங்க முடியாம தவிச்சேன்.

இந்தக் கேமை ஆரம்பிச்சதுக்கு, எனக்கு நானே நூறு தடவை செருப்பால அடிச்சுக்கணும் போல இருந்துச்சு.

என் அரிப்புக்கு, என் புருஷனையே நான் பகடைக்காயா மாத்துனது எவ்ளோ பெரிய தப்புனு இப்போ புரியுது.

என் வாய் கொழுப்பு தான் இப்போ என்னைய இவ்ளோ பெரிய குழியில தள்ளி விட்டுருக்கு.

நான் இந்த உண்மையை எப்படிச் சொல்லப் போறேன்னு நெனைக்கும்போதே, எனக்கு மயக்கமே வந்துடும் போல இருந்துச்சு.

ஆனா... நான் இப்போ பேனிக் ஆகக் கூடாது.

நான் தோத்துப்போகக் கூடாது பவி!

நீ செட் பண்ணுன இந்த கேம்ல, நீயே அவுட் ஆக முடியாது.

இது அவ்ளோ ஈஸியா முடியக் கூடாது.

இவர்கிட்ட இருந்து நீ எதிர்பார்க்குற ரியாக்‌ஷனை, நீ வாங்கியே ஆகணும்.

ஆனா அதுக்கு, நான் ரொம்ப ரொம்பக் கவனமா அடுத்த காயை நகர்த்தணும்.

நான் ஒரு தப்புப் பண்ணிட்டேன்... நான் மாட்டிக்கிட்டேன்...

ஆனா அந்தத் தப்பையே ஒரு பெரிய ஆயுதமா மாத்தணும்.

எனக்குள்ள இருக்குற ஆசையை, இவரு கண்ணுக்கு விபத்தா காட்டணும்.

என் மூளை இப்போ ஒரு சூப்பர் கம்ப்யூட்டர் மாதிரி, பல மடங்கு ஸ்பீடா வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

இத்தனை வருஷமா நான் கத்துக்கிட்ட டீசன்ஸி, என் புத்திசாலித்தனம் எல்லாமே இப்போ முழு வீச்சுல ஆக்டிவேட் ஆச்சு.

ஒரு அப்பாவி, ஏமாந்து போன, அவமானப்பட்ட பொண்ணோட முகமூடியை நான் இப்போ ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா மாட்டிக்கணும்.

என் கண்ணுல நிஜமான பயத்தைக் கொண்டு வரணும்.

அதை வெச்சுத் தான் இவரோட, சந்தேகத்தை நான் அடக்க முடியும்.

அது மட்டும்தான் என்னைக் காப்பாத்தும்.

என் புருஷனோட அக்கறையை, அன்பை நான் இப்போ முழுசா மிஸ்யூஸ் பண்ணியாகணும்.

வேற வழியே இல்ல... நான் தப்பிக்க இது ஒண்ணுதான் ரூட்.

'இப்போ நான் என்ன பதில் சொல்றது?'

நான் ஏதாவது தப்பா உளறிட்டா...

சோ எதிர்பாராம நடந்த ஒரு விபத்துல, என்னோட மானம் போயிடுச்சுங்குற ஒரு நிலைமையை நான் இப்போ உருவாக்கணும்.

அதுக்கு நான் பெரிய லெவல்ல நடிக்கணும்.

நான் டக்குனு என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை சோகமா, ஒரு மாதிரி குற்ற உணர்ச்சியில கூனிக்குறுகிப் போன மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் குனிஞ்சு, என் மடியில இருந்த பெட்ஷீட்டை வெறிச்சுப் பாத்தேன்.

என் விரல்கள் லேசா நடுங்குற மாதிரி, அந்தப் பெட்ஷீட்டைக் கசக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, தொண்டைக்குள்ளயே முணுமுணுத்தேன்.

"ப்ளீஸ்... வேண்டாம் கார்த்திக்..."

"நம்ம இதோட விட்டுடலாம்... எனக்கு இதைப் பத்திப் பேசவே கூச்சமா இருக்குங்க."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ வலியைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான்... நான் அந்த ரூம்க்குள்ள அனுபவிச்ச எதிர்பாராத ஒண்ண..."

"என் வாயால சொல்றதுக்கே எனக்கு அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் நிஜமாவே உடைஞ்சு போன ஒரு பொண்ணு மாதிரி, என் முகத்தை டிஸ்கம்ஃபர்ட்டா வெச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா... கார்த்திக் இதோட விடுற நிலைமையில இல்ல.

அவரோட ஆர்வம், இப்போ உச்சக்கட்டத்துல இருந்துச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட ஜட்டிக்கு என்ன ஆச்சுங்குறத தெரிஞ்சுக்காம, அவரால இனிமே நிம்மதியா மூச்சு கூட விட முடியாது.

அவரு என் இடுப்புல போட்டிருந்த கையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கினாரு.

என்னைய அப்படியே லேசாத் தன்பக்கம் இழுத்து, அவர் நெஞ்சோட சேர்த்து அணைச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு குரல் இப்போ சாஃப்ட்டா, ஆனா உறுதியா இருந்துச்சு.

"என்கிட்ட இருந்து உன் முகத்தைத் திருப்பாத பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் ரிலாக்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

நான் ரொம்ப மெதுவா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரித் தலையைத் தூக்கி அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

அவரு கண்கள்ல அவ்ளோ எதிர்பார்ப்பு!

"பவி... நீ கீழ விழுந்துட்ட... உனக்கு அடிபட்டுருச்சு."

"இது ஒரு எதிர்பாராத விபத்து... அவ்ளோ தான்."

"நீ என்னோட பவி..."

"அந்த ரூம்க்குள்ள என்ன நடந்திருந்தாலும் சரி..."

"உன் நிலைமை எவ்ளோ மோசமா இருந்திருந்தாலும் சரி..."

"நான் உன்னை ஒரு பர்சன்ட் கூடத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

"நான் உன்னை ஜட்ஜ் பண்ணவே மாட்டேன் பவி...."

அவரு அவ்ளோ ஆழமா, என் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னாரு.

"உனக்கு என்ன நடந்துச்சுனு தெரிஞ்சுக்கத் தான் நான் இங்க இருக்கேன்."

"சோ பவி... எதையும் மறைக்காம, தயங்காம என்கிட்ட சொல்லு."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் அஷூரன்ஸ் பண்ணாரு.

அவரு கொடுக்கிற இந்த அஷூரன்ஸ் தான் எனக்கு இப்போ வேணும்!

'நீங்க என்னை ஜட்ஜ் பண்ண மாட்டீங்கல? ஓகே... இப்போ பாருங்க நான் என்ன குண்டு போடப் போறேன்னு.'

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா வெளிய... என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் கண்ணுல இருந்து ஒரு பொய்யான கண்ணீரை வர வெச்சேன்.

அந்த ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர், என் கண்ணோரமா அப்படித் தேங்கி நிக்குது.

நான் என் உதட்டை லேசாப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டு, ரொம்பப் பரிதாபமாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

"எனக்கு இதச் சொல்றது அவ்ளோ ஈஸி இல்லைங்க..."

"நான் இப்போ சொல்லப் போற விஷயம்..."

"அது கேக்குறதுக்கு தப்பாத் தெரியும்... ரொம்ப ரொம்பத் தப்பாத் தெரியும்."

"ஆனா ப்ளீஸ்... என்னை நம்புங்க கார்த்திக்."

"நீங்க என்னோட சிச்சுவேஷனைப் புரிஞ்சுக்கணும்... நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணல."

நான் மறுபடியும் மறுபடியும் என்னைய ஒரு அப்பாவிப் பொண்ணா எஸ்டாப்ளிஷ் பண்ணிக்கிட்டே இருந்தேன்.

கார்த்திக் ரொம்ப அக்கறையாத் தலையாட்டுனாரு.

அவரு என்னைய இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட இழுத்து, என் தோள்பட்டையை லேசாத் தடவிக்கொடுத்தாரு.

"எனக்குப் புரியுது பவி... எனக்குப் புரியுது."

"நான் உன்னைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்... நீ சொல்லு, என்ன நடந்துச்சு?"

அவரு என்னைய அவ்ளோ என்கரேஜ் பண்ணாரு.

நான் என் கண்களை லேசாத் துடைச்சுக்கிட்டு, ரொம்ப இன்னசென்ட்டா அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

நான் இப்போ ஒரு பெரிய மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக் ப்ளே பண்ணப் போறேன்.

நான் ஒரு விஷயத்தை மறைக்கணும்னா... இன்னொரு விஷயத்தைப் பெருசா காட்டணும்.

"நீங்க முதல்ல எனக்கு ஒரு பிராமிஸ் பண்ணுங்க கார்த்திக்..."

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.

"என்னைப் பத்தியும் சரி... அந்தப் பிரகாஷைப் பத்தியும் சரி..."

"நீங்க கொஞ்சம் கூடத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கக் கூடாது."

நான் பிரகாஷை இங்க மறுபடியும் உள்ள இழுத்தேன்.

"அவர்... அவர் நிஜமாவே ரொம்ப நல்ல மனுஷன் கார்த்திக்."

"அவருக்கு எதுவுமே தெரியாது... அவர் எந்தத் தப்பான எண்ணத்துலயும் அதப் பண்ணல."

நான் பிரகாஷுக்கு பெரிய சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவருக்கு என் மேல அக்கறை..."

"என் காயத்துல இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகிடும்ங்குற அந்தப் பயத்துல தான்..."

"அவர் அவ்ளோ ஃபாஸ்ட்டா, முரட்டுத்தனமா என் பேண்ட்டைக் கழட்டுனாரு."

"அவரோட நோக்கம் எனக்கு எதுவும் ஆயிடக் கூடாதுங்கிறது மட்டும்தான்..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு நான் சொல்றதக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர் என்னைய ஹெல்ப் பண்ணனும்னு தான் நெனச்சாரு..."

"ஆனா..."

"அவர்... என்னைய அந்த நிலைமையில பாப்பேன்னு... அவர் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கல கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையை அழுத்தி, ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக்கோட புருவங்கள் அப்படியே சுருங்குச்சு.

அவரு முகம் ஒரு செகண்ட் குழப்பத்துல உறைஞ்சுது.

ஆனா அவர் குரல் ரொம்ப அமைதியாத் தான் இருந்துச்சு.

"அந்த நிலைமையில பாப்பான்னு எதிர்பார்க்கலயா?"

அவரு அந்த வார்த்தையைத் திரும்பச் சொன்னாரு.

"என்ன சொல்ற பவி?"

"என்ன நிலைமை? நீ என்ன சொல்ல வர்ற?"

"அவன் உன்னை எதைப் பாப்பேன்னு எதிர்பார்க்கல?"

அவரு அவ்ளோ கியூரியாசிட்டியோட, ஆனா கொஞ்சம் டென்ஷனா கேட்டாரு.

நான் மறுபடியும் ஒரு பாஸ் விட்டேன்.

இந்த சஸ்பென்ஸ் அவ்ளோ சீக்கிரம் உடையக் கூடாது. அது அவர் மூளையில ஊறிக்கிட்டே இருக்கணும்.

நான் இப்போ சொல்லப் போற உண்மையை, ஒரு பெரிய கூச்சத்தோட, அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வெளிய கொண்டு வர்ற மாதிரி நடிச்சேன்.

என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ தாழ்த்தி, ஒரு ரகசியம் சொல்ற மாதிரி, முணுமுணுக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான்... நான் சும்மா ஒரு பத்து நிமிஷம் வாக்கிங் போயிட்டு வந்துரலாம்னு தாங்க நெனச்சேன்."

நான் என்னோட அந்த வாக்கிங் டைமை சுருக்கிச் சொன்னேன்.

"அதுவும் ராத்திரி நேரம்..."

"யாரும் அவ்ளோ வெளிய இருக்க மாட்டாங்கனு ஒரு தைரியம்..."

"அதுமில்லாம... நான் போட்டுருந்த அந்த ட்ராக் பேண்ட்..."

நான் என் ட்ராக் பேண்ட்டோட குவாலிட்டியைப் பத்தி இப்போ பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அந்த ட்ராக் பேண்ட் அவ்ளோ திக்கான மெட்டீரியல் கார்த்திக்..."

"அது மொத்தமா, உடம்போட ஒட்டி ரொம்ப டைட்டா இருந்துச்சு."

"அதான்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ இழுத்தேன்.

கார்த்திக் இப்போ என்னைய அவ்ளோ நெருக்கமா, மூச்சு விடாமப் பாத்துக்கிட்டு இருக்காரு.

அவரோட கண்கள் என்னோட உதட்டையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அதான் கார்த்திக்..."

"நான்... நான் உள்ள..."

நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"நான் உள்ள இன்னர்ஸ் எதுவும் போடல கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையை சாஃப்ட்டா, ஒரு தப்பை ஒத்துக்கிட்ட மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்...

அந்தப் பெட்ரூம்ல ஒரு பயங்கரமான, மயான அமைதி வந்துச்சு.

அங்க எந்த ஒரு சத்தமும் இல்ல.

கார்த்திக்... அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு!

ஒரு சிலை மாதிரி, எந்த அசைவும் இல்லாமப் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

நான் சொன்ன அந்த வார்த்தை...

'உள்ள இன்னர்ஸ் எதுவும் போடல...'

இந்த ஒரு வாக்கியம், கார்த்திக்கோட மூளையில ஒரு ஆட்டம் பாம் மாதிரி வெடிச்சுது!

அவரோட முகம் அப்படியே வெளிறிப் போச்சு.

அவரு கண்கள் அகலமா விரிஞ்சு, என்னையே ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியில வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு தொண்டைக்குழி, ஏதோ ஒரு பெரிய பாறையை முழுங்குற மாதிரி கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரோட மூளை, இப்போ எல்லா டீடெயிலையும் ஒண்ணாச் சேர்த்து ஒரு பெரிய விசுவலை உருவாக்கிருச்சு.

'ஒரு இருட்டான சர்வீஸ் ரூம்...'

'தன் பொண்டாட்டி... எவ்ளோ பாதுகாப்பா வளர்க்கப்பட்ட பொண்டாட்டி...'

'அவளோட பேண்ட்டை... ஒரு வாட்ச்மேன் முரட்டுத்தனமா இழுத்துக் கழட்டுறான்.'

'அந்தப் பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனதும்...'

'உள்ள... எந்த ஒரு உள்ளாடையும் இல்லாம...'

'தன் பொண்டாட்டியோட அந்தரங்கமான பகுதி...'

'அவளோட இடுப்புக்குக் கீழ... அவ முழு நிர்வாணமா...'

'முழுசா, எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம...'

'அந்த வாட்ச்மேனோட கண்ணுக்கு முன்னாடி, பச்சையாத் தெரிஞ்சுருக்கு!'

இந்த விசுவல்!

இந்த அதிர்ச்சியான விசுவல்... ஒரு பெரிய ஷாக்-வேவ்  மாதிரி கார்த்திக்கோட உடம்பு முழுக்கப் பரவிச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட நிர்வாணத்தை... இன்னொரு ஆம்பளை... அதுவும் ஒரு வாட்ச்மேன் அவ்ளோ முழுசாப் பாத்துருக்கான்!

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கை அப்படியே ஒரு நிமிஷம் பைத்தியம் பிடிக்கிற நிலைமைக்குக் கொண்டு போயிடுச்சு.

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

அவரு கை என் இடுப்புல இருந்துச்சு... ஆனா அதுல இப்போ ஒரு நடுக்கம் இருந்துச்சு.

அவரு என்னைய பாத்துக்கிட்டு, என்ன சொல்றதுனு தெரியாம, அந்த ஷாக்ல அப்படியே உறைஞ்சு போய் இருந்தாரு.

[yazhiniram]

--------------
Part 286:
--------------
 
அவரு என்னைய வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு, என்ன சொல்றதுனு தெரியாம, அந்த ஷாக்ல அப்படியே உறைஞ்சு போய் உக்காந்திருந்தாரு.

நான் சொன்ன அந்த வார்த்தை... 'நான் உள்ள இன்னர்ஸ் எதுவும் போடல கார்த்திக்.'

இந்த ஒரு வாக்கியம், அவரோட உலகத்தையே  ஒரு செகண்ட் இருட்டடிச்ச மாதிரி ஆக்கிடுச்சு.

அவரு அப்படியே பிளாங்க் ஆகிட்டாரு.

என் தொப்புளை ஆசையாத் தடவிக்கிட்டு இருந்த விரல்கள்...

இப்போ எந்த அசைவும் இல்லாம, என் வயித்து மேலயே அப்படியே கிடந்துச்சு.

அந்த விரல்கள்ல இருந்த சூடும் குறைஞ்சு, நடுக்கம் வர்றதை நான் என் ஸ்கின் மூலமா ஃபீல் பண்ணேன்.

அஞ்சாறு செகண்ட் அவர் எதுமே பேசல.

ஏசி சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

அப்புறம்... மெதுவா, கார்த்திக்கோட கண்கள் அசைய ஆரம்பிச்சுது.

அவரு பார்வை, என் முகத்துல இருந்து கீழ இறங்குச்சு.

நான் அவர் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு, பாதிப் படுத்த நிலையில தான இருந்தேன்?

என் உடம்புல இருந்த நைட்டி...

அவரு கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தொப்புளைத் தடவுறதுக்காக, என் இடுப்பு வரைக்கும் சுருட்டி விட்டுருந்தாரு.

அதனால... என் அடிவயிறு, என் தொடைகள்...

அப்புறம் என் தொடைகளுக்கு நடுவுல இருக்கிற என் அந்தரங்கப் பகுதி...

எல்லாமே இப்போ எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, வெளிய தெரிஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் இப்போவும் பேண்ட்டி போடாம தான் பெட்ல படுத்துருக்கேன்.

கார்த்திக்கோட பார்வை... நேரா என் புண்டை மேல போய் நின்னுச்சு.

அவரு கண்கள் விரிஞ்சு, அப்படியே அதையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவருக்குள்ள இப்போ என்ன ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்குத் தெள்ளத் தெளிவாப் புரிஞ்சுடுச்சு.

இப்போ... இதே பெட்ரூம்ல... அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி நான் எப்படி எந்த உள்ளாடையும் இல்லாம, முழுசாத் திறந்து கிடக்கறேனோ...

இதே மாதிரி...

அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள...

அந்த வாட்ச்மேன் என் பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனப்போ...

நான் அவனுக்கு முன்னாடி எப்படி அப்பட்டமா, நிர்வாணமா நின்னுருப்பேன்ங்குற அந்த எண்ணம்...

கார்த்திக் இப்போ என் உடம்பைப் பாத்து அப்படியே தத்ரூபமா இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு!

தன் பொண்டாட்டியோட, அவர் மட்டுமே பாக்க வேண்டிய ரகசியமான பகுதியை...

ஒரு வாட்ச்மேன்... அவனோட கைகளால பேண்ட்டை உருவி, பச்சையாப் பாத்துருக்கான்!

இந்த நெனப்பு, கார்த்திக்கோட ஈகோவை சுக்குநூறா உடைச்சு, அதே சமயம் அவரோட போதையை உச்சிக்குக் கொண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

"நீ..."

அவரு குரல் ஸ்ட்ரெயின் ஆகி, காத்து மாதிரி வெளிய வந்துச்சு.

அவரு தன் எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்கிட்டு, மறுபடியும் பேச ட்ரை பண்ணாரு.

"நீ... நிஜமாவே..."

"உள்ள... உள்ள எதுவுமே போடலயா பவி?"

"கம்ப்ளீட்டா... ஒண்ணுமேஇல்லாம... இருந்தியா?"

அவரு கேட்ட அந்த விதம், அவ்ளோ ஷாக்லயும், ஏதோ ஒரு தவிப்புலதான் வந்துச்சு.

அவரு வார்த்தைகள் ஒவ்வொண்ணும் நடுங்குச்சு.

நான் உடனே அவர் கண்ணைப் பாக்கல.

நான் என் பார்வையை லேசா விலக்கி, என்னோட முகத்தை அவர் நெஞ்சுக்கு நேராத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

அவரோட அந்த ஷர்ட்ட பாத்துக்கிட்டே... நான் குற்றவாளி மாதிரி, அவமானப்பட்டு, கூனிக்குறுகிப் போன மாதிரி ஒரு சீன் போட்டேன்.

நான் என் முகத்துல அத்தனை சோகத்தையும், நடுக்கத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

ரொம்ப மெதுவா... தலையை மேலயும் கீழயும் ஆட்டி, 'ஆமா'னு சம்மதம் சொன்னேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

என் குரல் பரிதாபமா, உடைந்த மாதிரி வந்துச்சு.

நான் அடுத்த கட்ட நடிப்புக்கு ரெடியானேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அப்போ என்ன பண்றதுனே தெரியலைங்க..."

"அவர் என் பேண்ட்டை உருவி வீசுனதும்..."

"அப்போ இருந்த இரவு நேர சில்லுனு காத்து..."

"நேரா வந்து... என் உடம்புல பட்டப்போ..."

"நான் எந்த மறைவும் இல்லாம, நிர்வாணமா நிக்கிறேன்னு எனக்கு தெரிஞ்சப்போ..."

"என் மொத்த உடம்பும் அப்படியே ஷாக் ஆகி ஃப்ரீஸ் ஆகிடுச்சுங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அது... அது எனக்கு நைட்-மேர் மாதிரி இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"எனக்கு அவ்ளோ அவமானமாப் போச்சு."

"ஒரு ஆம்பளைக்கு முன்னாடி... அதுவும் ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு முன்னாடி..."

"நான் இப்படிப் பேண்ட்டி கூட இல்லாம நிக்குறேனேங்குற அந்த நெனப்பே..."

"என்னை அப்படியே கூனிக்குறுக வெச்சுடுச்சுங்க."

நான் என் வார்த்தைகள்ல டீசன்ஸியை, கூச்சத்தை நிரப்பிச் சொன்னேன்.

"நான் சுதாரிச்ச அடுத்த செகண்ட்..."

"நான் உடனே... என் கைகளை வெச்சு மறைச்சு, என்னோட ரெண்டு தொடைகளையும் அவ்ளோ டைட்டா ஒண்ணாச் சேர்த்து இடுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்."

நான் பெட்ல படுத்துருக்கும்போதே, என்னோட அந்த ரெண்டு தொடைகளையும் இப்போ டைட்டா ஒண்ணாச் சேர்த்து மூடினேன்.

என்னோட ரியாக்‌ஷன், கார்த்திக்கை இன்னும் அதிகமாத் தூண்டுச்சு.

"நான் என் தொடைகளை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு... என் கைகளை முன்னாடி வெச்சு மறைக்க ட்ரை பண்ணேங்க."

"எனக்கு அவ்ளோ அழுகையா வந்துச்சு..."

"அந்தத் தரை அப்படியே ரெண்டா வெடிச்சு, என்னைய உள்ள இழுத்துக்காதானு தோணுச்சு கார்த்திக்."

"என் மானமே போயிடுச்சுனு நான் அவ்ளோ பதறிப் போயிட்டேன்."

நான் என் கற்பனையில ஒரு டீசண்டான, மானஸ்தியான பொண்ணா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி காட்டுனேன்.

கார்த்திக் இதை அப்படியே நம்புனாரு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற விசுவல்...

தன்னோட பொண்டாட்டி...

ஒரு இருட்டான ரூம்ல, நிர்வாணமா, குளிரில நடுங்கிக்கிட்டு...

தன் மானத்தைக் காப்பாத்திக்க, தன் தொடைகளை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கண்ணீரோட நிக்குறா.

இந்த விசுவல், அவரோட ஈகோவுக்கு ஒரு ஆறுதலைக் குடுத்துச்சு.

'என் பொண்டாட்டி தப்பு பண்ணல, அவ மறைக்கத் தான் ட்ரை பண்ணிருக்கா'ங்குற நெனப்பு, அவரை லேசா ரிலாக்ஸ் பண்ணுச்சு.

ஆனா அதே சமயம்... அந்த நடுக்கமும், என் நிர்வாணமும் அவரோட செக்ஸுவல் ஃபேண்டஸியை வெறித்தனமா எகிற வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட சுன்னி பகுதி மறுபடியும் ரொம்ப விறைச்சு, என் தொடையில பலமா இடிச்சுது.

"அப்புறம்..."

கார்த்திக் தொண்டையைக் கனைச்சுக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

"அப்புறம் என்னாச்சு பவி?"

அவரு குரல் இப்போ ரொம்பத் தவிப்பா இருந்துச்சு.

"நீ அப்படி நின்னுக்கிட்டு இருந்தப்போ... அவன் என்ன பண்ணான்?"

"உன்... உன் டிரஸ்ஸைத் திருப்பிக் குடுத்துட்டானா?"

அவரு தவிப்போட, 'அவன் மறைக்கச் சொல்லிருப்பான்'னு எதிர்பார்த்துக் கேட்டாரு.

நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாப் பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் இப்போ நிஜமாவே அழுகுற மாதிரி, என் கண்ணுல இருந்து கரெக்ட்டா ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரை தள்ளுனேன்.

அது, என் கண்ணோரமா வழிஞ்சு, என் கன்னத்துல இறங்குச்சு.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் சோகமாத் தலையாட்டுனேன்.

"நான் அழுதேன்... நான் அவர்கிட்ட கெஞ்சுனேன்."

"ப்ளீஸ்... என் பேண்ட்டை எங்கிட்ட குடுங்க, நான் முதல்ல அதைப் போட்டுக்கிறேன்... என்னையக் அப்படி பாக்காதீங்கனு நான் கெஞ்சுனேங்க."

"ஆனா அவர் தர மறுத்துட்டாரு."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் மூஞ்சு மறுபடியும் இறுக்கமாச்சு.

"அவர் என்ன சொன்னாருனா..."

"மேடம், உங்களை இந்த நிலைமையில பாக்குற எந்த ஒரு கெட்ட எண்ணமும் எனக்கு இல்லை."

"எனக்கு உங்களோட காயமும், உங்களுக்கு ஏதாது இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகிறுக்கா பாக்குறது தான் முக்கியம்."

"இப்போ நீங்க டிரஸ் போட்டா, நான் எப்படி உங்களைப் செக் பண்ண முடியும்னு கேட்டாருங்க."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு டாக்டர் ரேஞ்சுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட இப்படி ஒரு முட்டாள்தனமான, ஆனா லாஜிக்கான பொய்யைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள?

நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

"அதுமட்டும் இல்ல கார்த்திக்..."

நான் கார்த்திக்கோட அடுத்த பயத்தையும் போக்க நெனச்சேன்.

"அவர் என்னையத் தப்பான பார்வையில பாக்கவே இல்லங்க."

நான் என் குரலை இன்னசென்ட்டா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"நான் அப்படி அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி, பேண்ட் இல்லாம நின்னுக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"எனக்கு பயமா, கூச்சமா இருந்துச்சு."

"ஆனா அவர், என் முகத்தை மட்டும் தான் கார்த்திக் பாத்தாரு."

"என்னோட பிரண்ட் சைடை... அவர் ஒரு செகண்ட் கூடக் கீழே குனிஞ்சு பாக்கல கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷுக்கு மறுபடியும் சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவருக்கு என் மேல எந்த ஒரு கெட்ட எண்ணமும் இருந்த மாதிரி எனக்குத் தெரியல."

"அவரோட ஃபோகஸ் முழுக்க, எனக்கு என்ன அடிபட்டுருக்கு, என் காயத்தோட ஆழம் என்னங்குறதுல தான் இருந்துச்சு."

"நான் அப்படித் தடுக்கி விழுந்தப்போ... என் தண்டுவடத்துல ஏதாச்சும் இடிபட்டுருக்கானு அவர் ரொம்பப் பயந்துட்டாரு."

"அதனால தான்..."

"அவர் அவ்ளோ வேகமா ரிமூவ் பண்ணுனாருனு நெனைக்கிறேன் கார்த்திக். என்னை தொட கூட இல்ல."

நான் 'தொடக் கூட இல்லை'ங்குற வார்த்தையை ரொம்ப அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்கோட நெஞ்சுல இருக்கிற பாரம் கொஞ்சம் குறையணும்னு நான் அப்படிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரு உடம்புல இருந்த டென்ஷன், அப்படியே கொஞ்சம் கொஞ்சமா ரிலாக்ஸ் ஆகுறதை என்னால பாக்க முடிஞ்சுது.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம், இப்போ நார்மலாச்சு.

அவரு ஒரு பெரிய மூச்சை, 'ஹப்பா'னு வெளிய விட்டாரு.

அவரு மைண்ட் இப்போ ஒரு கன்குளூஷனுக்கு வந்துருச்சு போல.

'ஓகே... அவன் பேண்ட்டைக் கழட்டிட்டான்... ஆனா கீழ பாக்கல.'

'அவளுக்கு ஏதாது அடிபட்டு இருக்கானு பாக்குறதுல தான் அவன் கவனமா இருந்துருக்கான்.'

'இதுல எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷனும் இல்ல.'

இந்த லாஜிக் கார்த்திக்கை அமைதிப்படுத்துச்சு.

அவரு முகத்துல இருந்த இறுக்கம், அந்த ஷாக் எல்லாம் இப்போ மறைஞ்சு போச்சு.

ஆனா, நான் இதோட விடப் போறது இல்ல.

இவ்ளோ நேரம் அவர் என்னையக் கேள்வி கேட்டாருல?

அவருக்கு என்னையப் பத்தி சந்தேகம் வந்துச்சுல?

அதுக்காக, நான் அவரை ஒரு பெரிய குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ள தள்ளப் போறேன்.

நான் இப்போ கேமை என் பக்கம் திருப்பணும்.

நான் அவரைப் பாத்து, சிணுங்குற மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அதனால தாங்க... நான் இதை உங்ககிட்ட சொல்லவே தயங்குனேன்."

நான் என் குரல்ல கோபத்தையும், அதே சமயம் ஒரு வருத்தத்தையும் கலந்தேன்.

"நான் முதலேயே சொன்னேன்ல? இது கேக்குறதுக்கு ரொம்பத் தப்பாத் தெரியும்னு?"

"நீங்க முதலேயே சொன்னீங்க... என்னைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்னு."

"நான் எந்தச் சிச்சுவேஷன்ல அங்க நின்னேன்னு என்னைப் புரிஞ்சுக்குவேன்னு சொன்னீங்க."

"ஆனா இப்போ பாருங்க..."

நான் என் கண்களை லேசா விரிச்சு, அவர்கிட்ட ஒரு சண்டைக்குப் போற மாதிரிப் பாத்தேன்.

"நீங்க இப்போ எங்கிட்ட கேள்வி கேட்ட விதமும்..."

"உங்க முகத்தைப் பாத்தாலே எனக்குத் தெரியுது... நீங்க என்னைய சீப்பா ஜட்ஜ் பண்றீங்கனு."

நான் வார்த்தைகளை ஷார்ப்பா, அவர் மனசுல குத்துற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நீங்க கண்டிப்பா என்னைத் தப்பாதான் நெனைக்கிறீங்க கார்த்திக்."

"நான் உள்ள எதுமே போடாம வாக்கிங் போனது என் தப்பு தான்... நான் இல்லைனு சொல்லல."

"ஆனா... அதுக்காக நான் வேணும்னே இதெல்லாம் பண்ண மாதிரி..."

"நான் ஏதோ கேவலமான பொண்ணு மாதிரி, நீங்க என்னைப் பாக்குறீங்க."

"எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே...

என் இடுப்புல சுருண்டு கிடந்த அந்த நைட்டியை, கோபமா இழுத்துக் கீழ விட்டு, என் தொடைகளை மறைக்க ட்ரை பண்ணேன்.

நான் குற்றவாளி இல்ல, நான் ஒரு விக்டிம்!

நான் பெர்ஃபெக்ட்டா ஆக்ட் பண்ணேன்.

நான் அப்படி கோபமா நைட்டியை இழுத்ததும்...

கார்த்திக் டக்குனு பதறிப் போயிட்டாரு.

அவரு நெனச்சது வேற, இப்போ நடக்கிறது வேற.

அவரு உடனே முன்னாடி வந்து, தன் ரெண்டு கைகளாலயும் என் கைகளைப் பிடிச்சுத் தடுத்தாரு.

அவரு என்னைய அப்படியே இறுக்கமா, தன்பக்கம் இழுத்து நெஞ்சோட நெஞ்சா அணைச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... இல்ல பவி... ப்ளீஸ்."

அவரு குரல்ல இப்போ ஒரு பெரிய பதற்றம், ஒரு குற்ற உணர்ச்சி அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"நீ ஏன் அப்படி நெனைக்கிற?"

"நான் உன்னை ஒரு செகண்ட் கூடத் தப்பா நெனைக்கல பவி... என் மேல சத்தியமா, நான் நெனைக்கல."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் கன்வின்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

அவரு என் தலையைத் தடவிக்கொடுத்துக்கிட்டே, ரொம்ப சாஃப்ட்டா, தவிப்போட சொன்னாரு.

"நான் ஏன் உன்னை ஜட்ஜ் பண்ணப் போறேன் பவி?"

"எனக்குத் தெரியாதா நீ யாருனு?"

"நீ எவ்ளோ நல்லவ...னு எனக்குப் புரியாதா?"

"நீ என்னைக்குமே அப்படிலாம் கிடையாது பவி."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் புகழ்ந்து, எனக்கு ஒரு நல்ல சர்டிஃபிகேட் குடுத்தாரு.

"அது ஒரு எமர்ஜென்சி சிச்சுவேஷன்... அவன் உன்னைக் காப்பாத்தத் தான் அப்படிப் பண்ணியிருக்கான்னு எனக்கு நல்லாப் புரியுது."

"உனக்கு அடிபட்டுருக்குங்குற பதற்றத்துல, அவன் டிரஸ்ஸைக் கழட்டியிருக்கான்."

"நான் கொஞ்சம் ஷாக் ஆகிட்டேன்... அவ்ளோ தானாம்மா."

"உனக்கு இப்படி ஒரு தர்மசங்கடமான நிலைமையாங்குற அந்த ஷாக் தான் எனக்கு... "

"மத்தபடி உன் மேல எனக்கு எந்தத் தப்பான எண்ணமும் இல்லை பவி."

அவரு என் தோள்பட்டையை வருடிக்கிட்டே, எனக்கு அவ்ளோ பெரிய அஷூரன்ஸ் குடுத்தாரு.

"நான் உன்னைச் சந்தேகப்பட்டு அந்த கேள்வியைக் கேக்கல பவி."

"ஜஸ்ட்... அங்க என்ன நடந்துச்சு, அவன் உன்னை எப்படிக் கையாண்டான்னு ஒரு கிளாரிட்டி வேணும்..."

"அதுக்காகத் தான் நான் கேட்டேன்... மத்தபடி எந்த டவுட்டும் எனக்கு உன் மேல இல்ல."

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் சமாதானப்படுத்துனாரு.

நான் அவர் நெஞ்சுல சாஞ்சுக்கிட்டு, எந்த ஒரு சத்தமும் இல்லாம அமைதியா இருந்தேன்.

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள அவ்ளோ பெருமையாச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'என் மேல இருந்த தப்பை எல்லாம்... இப்போ எப்படி உங்க தலையில கட்டி, உங்களையே சாரி கேக்க வெச்சுட்டேன் பாத்தீங்களா?'

'நீங்க என்னையச் சந்தேகப்படவே மாட்டிங்களா கார்த்திக்? எவ்ளோ குருட்டு நம்பிக்கை உங்களுக்கு?'

நான் மனசுக்குள்ள அவரை கிண்டல் பண்ணிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் என் நெத்தியில மென்மையா, ஒரு அன்பா முத்தம் குடுத்தாரு.

"பீல் பண்ணாத பவி... நான் உன்னைப் முழுசாப் புரிஞ்சுக்குவேன்."

"எனக்கு உன் மேல நூறு சதவீதம் நம்பிக்கை இருக்கு."

"சரி... சொல்லு... அவன் என்ன பண்ணுனான்?"

"அப்புறம் என்ன பண்ணான்? எப்படி சரி பண்ணுனான்?"

அவரு இப்போ எந்த ஒரு கோபமும் இல்லாம, ரிலாக்ஸா, ஆனா அதே அளவு கியூரியாசிட்டியோட அடுத்த கேள்வியக் கேட்டாரு.

நான் அவர் நெஞ்சுல இருந்து லேசா நிமிர்ந்து, அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

என் கண்கள்ல இன்னும் அந்தப் பொய்யான சோகத்தை வெச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

"நான்... நான் நிஜமாவே எல்லாத்தையும் ஓப்பனாச் சொல்லணுமா கார்த்திக்?"

நான் மறுபடியும் ஒரு சின்னத் தயக்கத்தைக் காட்டுனேன்.

"எனக்குத் தயக்கமா இருக்கு... அவர் செக் பண்ண விதம்..."

"நான் சொன்னா நீங்க மறுபடியும் என்னைத் தப்பா நெனச்சுப்பீங்களோனு எனக்குப் பயமா இருக்குங்க."

நான் பாதியில என் வார்த்தைகளை நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் ரொம்ப சீரியஸாத் தலையாட்டுனாரு.

அவரு என் முகத்தை ரெண்டு கையாலயும் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"ஆமா பவி... எனக்கு எல்லாம் தெரியணும்."

"நீ எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம, எதையும் மறைக்காம என்கிட்ட சொல்லு."

"உன் மேல சத்தியமா... நான் இதை வச்சு உன்னைக் கொஞ்சம்கூடச் சந்தேகப்பட மாட்டேன்."

"நீ என்ன சொன்னாலும், நான் அதைத் தப்பாவும் நெனைக்க மாட்டேன்."

"நீ என் பொண்டாட்டி... எனக்கு என்ன நடந்ததுன்னு தான் தெரியணும்.

"எனக்கு அது மட்டும் போதும்."

அவரு உறுதியா, எந்த ஒரு டவுட்டும் இல்லாம எனக்கு சொன்னாரு.

"சொல்லு பவி... கண்டினியூ பண்ணு."

அவரு என்னைய வற்புறுத்துனாரு.

[yazhiniram]

--------------
Part 287: 
--------------

நான் கார்த்திக்கோட ஆர்வமான, கியூரியாசிட்டி கலந்த கண்களையே பாத்தேன்.

அவரோட பார்வை, நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேங்குற தவிப்புல லாக் ஆகியிருந்துச்சு.

அவரு எவ்ளோ தூரம் இந்த ஸ்டோரியைக் கேக்க வெறியா இருக்காருனு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சரி கார்த்திக்... நீங்க இவ்ளோ தூரம் கேக்குறீங்க... நான் சொல்றேன்."

நான் என் குரலை சாஃப்ட்டா, குழந்தை மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் சொல்லப் போற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அவர் எப்படி யோசிக்க போறாருனு எனக்குத் தெரியும்.

"நான்... அந்த இருட்டான சர்வீஸ் ரூம்க்கு நடுவுல நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன் கார்த்திக்..."

நான் காட்சியைக் கண் முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

"என் பேண்ட்டை அவர் உருவி வீசுனதும்..."

"எனக்கு ரொம்ப குளிருச்சு... அதுமில்லாம பெரிய பயம் வேற."

"நான் உள்ள எதுவும், நிக்கிறேங்குற அந்த ஷாக்..."

நான் அடுத்த வார்த்தையைச் சொல்லும்போது, என் பார்வையை கீழ இறக்கி, அவ்ளோ கூச்சப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"என் பிரைவேட் பார்ட்டை... அவர் கண்ணுல பட்டுடக் கூடாதுனு... என் ரெண்டு கைகளாலயும் இறுக்கமாப் பொத்தி மறைச்சுக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

கார்த்திக் நான் சொல்றதை அவ்ளோ கவனமாக் கேட்டுக்கிட்டு, தன் தலையை வேகவேகமா ஆட்டுனாரு.

அவரு மனசுல இப்போ... நான் கைகளால என் புண்டையை மறைச்சுக்கிட்டு, வெட்கத்துலயும் பயத்துலயும் கூனிக்குறுகி நிக்குற விசுவல் ஓடிக்கிட்டு இருக்கு!

நான் தொடர்ந்து பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர் நேரா என் முன்னாடி வந்தாரு..."

"வந்து... என் காலுக்குக் கீழ, அந்த தரைல மண்டியிட்டு உக்காந்துட்டாருங்க."

"அவர் என்கிட்ட சொன்னாரு... 'மேடம், முதல்ல உங்க முழங்கால்ல எவ்ளோ ஆழமாத் தோல் உரிஞ்சுருக்குனு நான் பாக்கணும்... இம்பாக்ட் எவ்ளோனு தெரியணும்'னு சொன்னாருங்க."

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

இந்த இடத்துல தான், என்னோட 'எக்ஸ்பிளனேஷன்' ஆரம்பிக்குதுனு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா...

திடீர்னு!

கார்த்திக்கோட நெற்றி லேசாச் சுருங்குச்சு.

அவரு என் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தவரு, டக்குனு தன் பார்வையைக் கூர்மையாக்கினாரு.

அவரு முகத்துல குழப்பம் வந்துச்சு.

அவரு கை, என்னோட இடுப்புல இருந்த பிடியை லேசாத் தளர்த்துச்சு.

"வெயிட்... ஒரு நிமிஷம் பவி..."

அவரு குரல், என்னை அப்படியே பாதியிலயே நிறுத்துச்சு.

"ஒரு நிமிஷம்..."

அவரு எதையோ ப்ராசஸ் பண்ற மாதிரி, கண்களைச் சுருக்கிக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

"நீ இப்போ தான, கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி சொன்ன?"

"அவன் உன் பேண்ட்டைக் கழட்டி வீசுனதும்..."

"உன் டெயில் போன்ல இம்பாக்ட் இருக்கானு, ஸ்பைனைச் செக் பண்ணனும்னு சொல்லி..."

"உடனே உன்னையத் தூக்கி, அந்த தரைல குப்புற, ஃபிளாட்டாப் படுக்க வெச்சான்னு சொன்ன?"

"அதுனால தான அவன் உன்னோட பிரண்ட் சைடைப் பாக்கல, பின்னாடி மட்டும் தான் பாத்தான்னு நீ சொன்ன?"

அவரு ஷார்ப்பா, நான் முன்னாடி சொன்ன பொய்யை இப்போ நான் சொல்றதோட லிங்க் பண்ணிக் கேட்டாரு!

"ஆனா... இப்போ என்னடானா..."

"நீ பேண்ட்டைக் கழட்டுனதும், உன் கைகளால மறைச்சுக்கிட்டு நின்னனு சொல்ற?"

"அவன் உன் முன்னாடி தரைல மண்டியிட்டு உக்காந்து, உன் முழங்காலை செக் பண்ணான்னு சொல்ற?"

"இது எப்படி பவி?"

"குப்புறப் படுத்தியா? இல்ல நின்னுக்கிட்டு இருந்தியா?"

அவரு கேட்ட கேள்வி...

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஈட்டிய எறக்குன மாதிரி இருந்துச்சு!

'அடக் கடவுளே... வசமா மாட்டிக்கிட்டேனே!'

என் ஹார்ட்பீட் தொண்டைக்குள்ள வந்து 'டப் டப்'னு அடிச்சுது.

நான் முன்னாடி சொன்ன பொய்யை, இப்போ சொன்ன பொய் முரண்பாடா ஆக்கிடுச்சு!

அவரோட மூளை, எவ்ளோ தெளிவா ஒவ்வொரு சீக்வன்ஸையும் ஞாபகம் வெச்சு, லாஜிக் மிஸ் ஆகுறதக் கண்டுபிடிச்சுடுச்சு.

எனக்கு அப்படியே வேர்த்து விறுவிறுத்துருச்சு.

நான் இப்போ லேசாப் பதறுனா கூட...

அவரு என்னைய சந்தேகப்பட ஆரம்பிச்சுடுவாரு.

'நீ பொய் சொல்ற... நீ ஏதோ பெரிய தப்பை மறைக்கப் பாக்குற'னு அவரு ஈஸியா கண்டுபிடிச்சுடுவாரு.

நான் பதறக் கூடாது.

நான் டிஃபன்ஸ்க்கு போகக் கூடாது... பதிலா, அஃபென்ஸ்க்கு போகணும்!

என் தப்பை அவர் மேல திருப்பி விடணும்!

நான் உடனே என் முகத்தை டென்ஷனா, ஒரு மாதிரி காயப்பட்ட பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கண்களை விரிச்சு, அவர் கைகளை வெடுக்கின்னு தட்டி விட்டேன்.

நான் பெட்ல இருந்து லேசா விலகினேன்.

"பாத்தீங்களா...?"

நான் என் குரலை உயர்த்தி, கோபமா, அழுகை கலந்த குரல்ல கத்துனேன்.

"இதைத்தான் நான் முதலிலேயே சொன்னேன்!"

"நான் உங்ககிட்ட இதைப் பத்திப் பேசவே கூடாதுனு நெனச்சதுக்குக் காரணமே இதுதான்!"

நான் அவரைப் பாத்துக் கை நீட்டிக் குற்றம் சாட்டுனேன்.

கார்த்திக் என் ரியாக்‌ஷனைப் பாத்து அப்படியே ஷாக் ஆகிட்டாரு.

"நான் எவ்ளோ பெரிய ட்ரா-வு-மாவுல இருந்து வெளிய வந்துருக்கேன்..."

"அந்த ரூம்க்குள்ள, என் ட்ரெஸ் இல்லாம, நான் முழுசா எக்ஸ்போஸ் ஆகி நின்னுக்கிட்டு இருந்த ஒரு சம்பவத்தை..."

"என் மானம் போயிருச்சோங்குற பயத்துல நான் செத்துக்கிட்டு இருந்த ஒரு நெமிஷத்தை..."

"நான் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, என் மனசைப் கல்லாக்கிக்கிட்டு... உங்களை நம்பி, உங்களுக்குத் தெரியணும்னு ஒவ்வொரு வார்த்தையாச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்!"

நான் என் தொண்டையை கரகரப்பாக்கி, அவ்ளோ எமோஷனலாப் பேசுனேன்.

"ஆனா நீங்க?"

"நீங்க இங்க ஒரு ஜட்ஜ் மாதிரி உக்காந்துகிட்டு... என்னையக் குறுக்கு விசாரணை பண்ணிக்கிட்டு இருக்கீங்க!"

"நான் குப்புறப் படுத்தேனா? இல்ல நின்னேனா? இது இப்போ அவ்ளோ பெரிய விஷயமா கார்த்திக்?"

நான் அவரை அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ள தள்ளுற மாதிரி வார்த்தைகளை விட்டேன்.

"அந்தப் பயத்துல, அந்தப் பேனிக்ல...  எனக்கு எவ்ளோ பிளாங்க் ஆகியிருக்கும்னு உங்களுக்குத் தெரியாதா?"

"எந்தச் சம்பவம் முதல்ல நடந்துச்சு, எது ரெண்டாவது நடந்துச்சுனு எனக்குக் கூடச் சரியா ஞாபகம் இல்ல!"

"ஆனா நீங்க என்னைய எப்படிப் பாக்குறீங்க?"

"நான் ஏதோ உங்ககிட்ட மறைக்கிறதுக்காக உங்ககிட்ட பொய் கதைய சொல்ற மாதிரி தான நீங்க என்னையப் பாக்குறீங்க?"

"நான் ஏதோ பெரிய தப்பப் பண்ணிட்டேன்னு தான கார்த்திக் நீங்க நெனைக்கிறீங்க?"

நான் ஒரு சொட்டுக் கண்ணீரை என் கண்ணோரமா வர வெச்சு, தத்ரூபமா அழுதேன்.

"உங்களுக்கு என் மேல ஒரு துளி கூட நம்பிக்கை இல்ல!"

"நீங்க என்னைய தப்பா தான நெனைக்கிறீங்க?"

"சரி கார்த்திக்... நான் இதுக்கு மேல ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல."

"நான் இதோட நிறுத்திக்கிறேன்... நீங்க என்ன தப்பா வேணாலும் நெனச்சுக்கோங்க!"

நான் அப்படிச் சொல்லிட்டு, என் முகத்தை வெடுக்கின்னு திருப்பி, போர்வையை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டுப் படுக்கப் போனேன்.

நான் எவ்ளோ பெரிய மாஸ்டர் மைண்ட் பிளே பண்ணியிருக்கேன் பாத்தீங்களா?

என் மேல இருந்த தப்பை, லாஜிக் ஓட்டையை... அப்படியே அவரோட சந்தேகம்ங்குற குற்ற உணர்ச்சியா மாத்தி அவர் தலையிலயே கட்டிட்டேன்!

நான் அப்படி கோபமாப் படுக்கப் போனதும்...

கார்த்திக்கோட முகம் அப்படியே தொங்கிப் போச்சு.

அவரு தான் ஏதோ பெரிய தப்பப் பண்ணிட்ட மாதிரி, பதறிப் போயிட்டாரு.

"நோ... நோ... பவி! ப்ளீஸ்!"

அவரு உடனே பெட்ல இருந்து என் பக்கம் வந்து, என் ரெண்டு தோள்பட்டையையும் கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"பவி... என்னைப் பாரு பவி... ப்ளீஸ்!"

அவரு குரல்ல அவ்ளோ கெஞ்சல், அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சி இருந்துச்சு.

"நான் அப்படி நெனைக்கல பவி... சத்தியமா நான் உன்னையச் சந்தேகப்படல!"

அவரு என்னையத் தடுத்து நிறுத்தி, என் முகத்தைத் தன்பக்கம் திருப்புனாரு.

"ஐ ஆம் சாரி... ஐ ஆம் ரியலி ரியலி சாரி பவி!"

அவரு கஷ்டப்பட்டு மன்னிப்புக் கேட்டாரு.

நான் என் முகத்தை இன்னும் கோபமா, அவர் கண்ணைப் பாக்காமத் திருப்பி வெச்சுக்கிட்டேன்.

"ப்ளீஸ் பவி... என்னைப் புரிஞ்சுக்கோ."

"நீ சொல்றதை எல்லாம்... எனக்குள்ள ஒரு சீக்வன்ஸா இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டே வரேன்."

"அதுல ஒரு சின்னப் பிரேக் வந்ததும்... நான் எதார்த்தமா கேட்டுட்டேன்."

"மத்தபடி உன்னைச் சந்தேகப்பட்டு, உன்னைக் கேள்வி கேக்கணும்னு நான் கேக்கல பவி."

"நீ எவ்ளோ பெரிய ட்ரா-வு-மாவுல இருந்து வந்திருக்கனு எனக்குப் புரியுது... அந்தப் பதற்றத்துல சீக்வன்ஸ் மாறலாம்... அது எதார்த்தம் தான்."

அவரு அழகா, என்னோட பொய்க்கு அவரே ஒரு நியாயம் கற்பிச்சு, என்னையச் சமாதானப்படுத்துனாரு பாத்தீங்களா?

"ப்ளீஸ் பவி... என்னைய மன்னிச்சுரு."

"இனிமேல் நீ சொல்லும்போது, நான் நடுவுல ஒரு வார்த்தை கூடக் கேக்க மாட்டேன்."

"நான் உன்னைத் தப்பா நெனைக்கல... எனக்கு உன் மேல முழு நம்பிக்கை இருக்கு."

"கண்டினியூ பண்ணு பவி... என்ன நடந்துச்சுனு சொல்லு."

அவரு என் கைகளைப் பிடிச்சுக்கிட்டு கெஞ்சுனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'அட லூசு புருஷா... நீங்க எவ்ளோ ஈஸியா என் வலையில விழுந்துட்டீங்க!'

'நீங்க கேட்டது கரெக்ட்டு தான்... ஆனா நான் உங்களையே அதுக்காக, மன்னிப்புக் கேக்க வெச்சுட்டேன் பாத்தீங்களா?'

நான் என் சிரிப்பை மறைச்சுக்கிட்டு...

வெளிய டீசண்டா, பெருமூச்சு விட்டேன்.

என் கண்களைத் துடைச்சுக்கிட்டு, கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆகுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"நீங்க... நீங்க இனிமேல் இப்படி நடுவுல நடுவுல கேட்டு என்னையச் சந்தேகப்படக் கூடாது கார்த்திக்."

நான் ஒரு சின்னக் கண்டிப்போட சொன்னேன்.

"இல்ல பவி... கண்டிப்பா கேக்க மாட்டேன். நீ சொல்லு." கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

நான் மறுபடியும் என் கதையை, நான் விட்ட இடத்துல இருந்து ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் சொன்னேன்ல கார்த்திக்..."

"நான் அந்த ரூம்க்கு நடுவுல, என் கைகளால என் பிரைவேட் பார்ட்டை மறைச்சுக்கிட்டு நின்னுக்கிட்டு இருந்தேன்."

நான் மறுபடியும் அந்த நின்னுக்கிட்டு இருக்குற சீனுக்கே வந்தேன்.

"அந்தப் பிரகாஷ்..."

"என் காலுக்கு நேரா, அந்தத் தரைல மண்டியிட்டு உக்காந்துக்கிட்டாரூ."

"அவரோட கண்கள்..."

நான் ஒரு சின்ன கேப் விட்டேன். கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

"அவரோட கண்கள் முழுக்க, என்னோட முழங்கால் மேல மட்டும் தான் கார்த்திக் போக்கஸ் ஆகியிருந்துச்சு."

"அவர் ஒரு தடவை கூட... தன் தலையை நிமிர்த்தி..."

"என்னோட தொடைகளையோ... இல்ல நான் கைகளால மறைச்சு வெச்சுருந்த பகுதியையோ... ஒரு செகண்ட் கூட நிமிர்ந்து பாக்கலங்க."

"அவருக்கு என்னோட முழங்கால் காயத்து மேல மட்டும்தான் அக்கறையா இருந்துச்சு."

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும், அவர் முகத்துல ரிலீஃப்.

'அப்பாடா... வாட்ச்மேன் என் பொண்டாட்டிய பாக்கல'ங்குற அந்த நிம்மதி அவர் முகத்துல அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"அவர் என்ன பண்ணாரு கார்த்திக்..."

"ரொம்ப மென்மையா, என்னோட அந்த முழங்கால் காயத்தை, தன் விரல்களால லேசாத் தொட்டுப் பாத்தாருங்க."

"அவர் தொட்டதும், எனக்குச் சுளீர்னு வலிச்சுது."

"அவர் காயத்தைப் பாத்துட்டு, 'ஒண்ணுமில்ல மேடம்... இது வெறும் மேலோட்டமான காயம் தான்... அந்த தரைல உரசுனதுனால, மேல இருக்குற தோல் மட்டும் தான் உரிஞ்சுருக்கு'னு சொன்னாருங்க."

நான் அந்த ரிப்போர்ட்டை அவ்ளோ தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அப்படிச் சொல்லிட்டு..."

"அவர் தன் முகத்தை லேசா நிமிர்த்தி... என் முகத்தைப் பாத்தாருங்க."

"பாத்துட்டு, 'மேடம்... உங்களுக்கு எரியுதா?'னு கேட்டாரு."

"நான் என் பற்களைக் கடிச்சுக்கிட்டு, ஆமான்னு தலையாட்டுனேன் கார்த்திக்."

நான் இப்படிச் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் ரொம்ப இன்வால்வ் ஆகிக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அப்புறம் என்ன பண்ணான்?" கார்த்திக் எதார்த்தமாகக் கேட்டாரு.

"அதான் பிரச்சனை கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை லேசாத் தாழ்த்திச் சொன்னேன்.

"அந்த சர்வீஸ் ரூம்க்குள்ள..."

"ஒரு சின்னத் துணியோ... இல்ல காயத்துல ஊத்துறதுக்கு ஒரு சொட்டுத் தண்ணியோ... இல்ல ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் பாக்ஸோ... எதுவுமே இல்ல கார்த்திக்."

"முழுக்க முழுக்க எம்டியான ஒரு குடோன் மாதிரி தான் அந்த ரூம் இருந்துச்சு."

நான் அந்த சிச்சுவேஷனோட சீரியஸ்னெஸ்ஸை அவருக்குக் கன்வே பண்ணேன்.

"அப்போ எப்படி அவன் அந்த காயத்தைத் துடைச்சான்?" கார்த்திக் குழப்பமாகக் கேட்டாரு.

"அவர் உடனே... அந்த இருட்டுல சுத்திப் பாத்தாருங்க."

"எதுவுமே இல்லாததால..."

"அவர் நேரா அந்த மூலையில போய்... அவர் கழட்டி வீசுனார்ல? என்னோட பேண்ட்..."

"அதை எடுத்தாருங்க."

"அந்தப் பேண்ட் தரைல கிடந்து, வெளிய ஃபுல்லா அழுக்காகி இருந்துச்சுல?"

"அதனால, அவர் அந்தப் பேண்ட்டை உல்டாவாத் திருப்பி..."

"உள்ள இருக்குற சுத்தமான துணிப் பகுதியை எடுத்தாருங்க."

"அதை வெச்சு, என் முழங்கால்ல இருந்த அந்தச் சிமெண்ட் தூசியை எல்லாம், ஒத்தி ஒத்தித் துடைச்சு எடுத்தாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

"ஓகே... அது பரவால்ல... நல்ல பிரசன்ஸ் ஆஃப் மைண்ட் தான்." கார்த்திக் முணுமுணுத்தாரு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் டக்குனு என் பேச்சை நிறுத்துனேன்.

என் முகத்தை அவ்ளோ அருவருப்பா, ஒரு மாதிரி முகம் சுளிக்கிற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"அதுக்கப்புறம்... அவர் பண்ண ஒரு விஷயம்..."

"நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்கவே இல்ல கார்த்திக்."

நான் அந்த சஸ்பென்ஸை பில்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் கண்கள் விரிஞ்சுது. "என்ன? என்ன பண்ணான்?"

"அவர்... அவர்..."

நான் வார்த்தைகளை இழுத்து, என் தொண்டைக்குள்ளேயே முழுங்குற மாதிரி நடிச்சேன்.

"அவர்... அந்த ரூம்ல தண்ணி இல்லாததால..."

"திடீர்னு... தன் வாய்க்குள்ள இருந்த எச்சிலை..."

நான் அந்த 'எச்சிலை'ங்குற வார்த்தையை அவ்ளோ அருவருப்பாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் அப்படியே ஒரு செகண்ட் ஃப்ரீஸ் ஆச்சு.

"அவர் தன் எச்சிலைக் கூட்டி... நேராத் தன்னோட உள்ளங்கையிலயே... துப்புனாருங்க."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு.

"துப்பிட்டு... தன் விரல்களால அந்த எச்சிலைத் தடவி..."

"அப்படியே... நேரா என்னோட காயத்து மேல... அவரோட அந்த எச்சிலைத் தடவுனாருங்க கார்த்திக்!"

நான் சொல்லும்போதே என் உடம்பை ஒரு மாதிரிச் சிலிர்க்க வெச்சு, அவ்ளோ 'Gross' ஆ ஃபீல் பண்ற மாதிரி நடிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அவ்ளோ 'ச்சீ'னு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"எவ்ளோ அசிங்கமான விஷயம்..."

"ஒரு ஆம்பளையோட எச்சில்..."

"அது நேரா வந்து என் தோல்ல, என்னோட ஓபன் வூண்ட்-ல படும்போது..."

"எனக்கு அவ்ளோ அன்-ஹைஜீனிக்கா, அவ்ளோ அருவருப்பா இருந்துச்சுங்க."

நான் என் புருஷன் முன்னாடி, அத எவ்ளோ அசிங்கப்படுத்த முடியுமோ, அவ்ளோ தூரம் அசிங்கப்படுத்திச் சொன்னேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட அருவருப்பா முகத்தை வெச்சுக்கிட்டுச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்...

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள, எனக்கு தெரியும் அவன் என்னென்ன பண்ணுனானு.

நான் இப்போ கார்த்திக்கிட்ட, 'எனக்கு எச்சிலப் பாத்தாலே அருவருப்பா இருக்கு'னு பவ்வியமாப் பொய் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்.

கார்த்திக்... நான் சொன்னதைக் கேட்டுக்கிட்டு, கொஞ்ச நேரம் அமைதியா யோசிச்சாரு.

அவரு முகம் கொஞ்சம் சீரியஸாச்சு.

அவரு என்னையப் பாத்து, என்னையச் சமாதானப்படுத்துற மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சாரு.

"பவி... நீ ஃபீல் பண்றது எனக்குப் புரியுது..."

அவரு குரல் மெச்சூர்டா, ஒரு எக்ஸ்பிளனேஷனோட வந்துச்சு.

"சாதாரணமாப் பாக்கும்போது, இன்னொருத்தங்க எச்சில் நம்ம மேல படுறது அருவருப்பாத் தான் இருக்கும்."

"ஆனா பவி... சயின்டிஃபிக்கா, மெடிக்கலாப் பாத்தா..."

அவரு இப்போ ஒரு சயின்ஸ் கிளாஸ் எடுக்க ஆரம்பிச்சாரு!

"ஹியூமன் சலைவாவுல,... இயற்கையாவே நிறைய ஆன்டி-பாக்டீரியல் (Anti-bacterial) ப்ராபர்ட்டீஸ் இருக்கு."

"அது ஒரு நேச்சுரல்  ஹீலிங் ஏஜென்ட் மாதிரிய வேலை செய்யும்."

அவரு இங்கிலீஷ் வார்த்தைகளாப் போட்டுக் காரியத்தை எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாரு.

"நீயே யோசிச்சுப் பாரு... அந்த ரூம்ல தண்ணி இல்ல."

"உன் காயம் எரிச்சலா இருக்குனு நீ சொல்ற."

"அந்த நேரத்துல, அந்த எமர்ஜென்சியில... வேற ஆப்ஷன் இல்லாதப்போ..."

"அவன் பண்ணது, ரொம்பச் சரியான ஒரு ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் மெத்தட் தான் பவி."

"கிராமங்கள்ல எல்லாம், சின்னதா அடிபட்டு ரத்தம் வந்தா, உடனே எச்சிலத் துப்பித் தடவிப்பாங்க... அது காயத்தை ஆத்தும், வெளிய இருந்து கிருமி போகாமத் தடுக்கும்."

அவரு பிரகாஷோட  செயலுக்கு அவ்ளோ பெரிய சர்டிஃபிகேட் குடுத்து, அவனுக்கு சப்போர்ட் பண்ணிப் பேசுனாரு!

"அதனால, நீ இத நெனச்சு அருவருப்பா ஃபீல் பண்ணாத."

"அவன் தன்னோட குயிக் இன்ஸ்டிங்க்ட்ல, உனக்கு இன்பெக்ஷன் ஆகா கூடாதுங்கிற நல்ல எண்ணத்துல தான் அதைச் செஞ்சிருக்கான்."

"அவன் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல... அவன் பண்ணது நல்ல விஷயம் தான்."

அவரு அவ்ளோ ஆணித்தரமா, அந்த வாட்ச்மேனை டிஃபண்ட் பண்ணிப் பேசுனாரு!

நான் இதைக் கேட்டு... மனசுக்குள்ள அடக்கமுடியாம சிரிக்கணும் போல இருந்துச்சு.

'அட லூசு!'

'உங்க பொண்டாட்டிய, அவனோட எச்சிலால குளிப்பாட்டி, அவனோட நாக்கால என் உடம்பு முழுக்க நக்கி எடுத்த ஒருத்தனை...'

'நீங்க இங்க உக்காந்துகிட்டு, பெரிய சயின்டிஸ்ட் மாதிரி டிஃபண்ட் பண்ணிட்டு இருக்கீங்களே!'

'நீங்க எப்பேர்ப்பட்ட ஏமாளி!'

என் மனசுக்குள்ள நான் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் அவரோட லாஜிக்கை முழுசா ஏத்துக்கிட்ட மாதிரி, என் முகத்துல இருந்த அருவருப்பைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாத்திக்கிட்டேன்.

"ஓ... அப்படியா கார்த்திக்?"

நான் சாஃப்ட்டா, புதுசா ஒரு விஷயத்தைக் கத்துக்கிட்ட மாதிரி கேட்டேன்.

"எனக்கு இதெல்லாம் தெரியாதுங்க... நான் சும்மா அருவருப்பா ஃபீல் பண்ணிட்டேன்."

"நீங்க சொல்றதப் பாத்தா... ஒருவேளை நீங்க சொல்றது தான் கரெக்ட்டோனு தோணுது."

"ஆமாங்க... அவர் அந்த எச்சிலைத் தடவுனதுக்கு அப்புறம்..."

"எனக்கு அந்த முழங்கால்ல இருந்த எரிச்சல் கொஞ்சம் குறைஞ்ச மாதிரி தான் இருந்துச்சுங்க."

நான் அவரோட லாஜிக்கை அப்படியே வழிமொழிஞ்சு, பிரகாஷை இன்னும் 'நல்லவன்' ஆக்கினேன்.

கார்த்திக் திருப்தியாத் தலையாட்டுனாரு. "ம்ம்ம்... பாத்தியா? நான் சொன்னது கரெக்ட் தான?"

"சரி, காயம் துடைச்சாச்சு... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?" கார்த்திக் அடுத்த கேள்வியக் கேட்டாரு.

நான் இப்போ என் கதையோட அடுத்த, ரொம்ப முக்கியமான... வல்னரபிள் ஆன கட்டத்துக்குப் போக ரெடியானேன்.

என் கண்களை நேரா அவர் கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.

"அவர் அந்த எச்சிலைத் தடவி, என் காயத்துல இருந்த தூசியை எல்லாம் கிளீன் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"அவர் தரைல மண்டியிட்டு தான கார்த்திக் இருந்தாரு?"

"அவர் ரொம்பக் கிட்ட இருந்து செக் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"ஒரு விஷயத்தை ஏதோ கூர்மையா நோட் பண்ணிட்டாருங்க."

நான் ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

கார்த்திக் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டு, "எதை நோட் பண்ணான்?"னு கேட்டாரு.

"என்னோட கால்கள்... என்னோட தொடைகள்..."

"அந்த அடிபட்ட ஷாக்ல... எனக்குள்ள இருந்த பயத்துல..."

"என் கால்கள் ரெண்டும் வேகமா, வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்தத அவர் பாத்துட்டாருங்க."

நான் என் நடுக்கத்தை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"என் நடுக்கத்தைப் பாத்ததும்... அவர் முகம் அப்படியே சீரியஸ் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்."

"அவர் தன் கையை என் முழங்கால்ல இருந்து எடுத்துட்டு, என்ன நிமிர்ந்து பாத்தாரு."

"பாத்துட்டு, சீரியஸா என்கிட்ட சொன்னாரு..."

நான் மறுபடியும் 'எக்ஸ்பர்ட்' பிரகாஷை உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

"'மேடம்... உங்க முழங்கால்ல அடிபட்ட அந்த இம்பாக்ட்... அது சாதாரணமா இல்ல.'"

"'அந்த அதிர்வு, நேரா உங்க முழங்கால் எலும்பு வழியா... மேல ஏறி...'"

"'உங்க தொடை எலும்பையும்... அதோட சேர்ந்து உங்க பெல்விக் ஜாயிண்ட்ஸையும் தாக்கியிருக்கும் போலயே'னு அவர் சொன்னாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல கார்த்திக்கோட முகம் இறுக்கமாச்சு.

"அவர் அவ்ளோ டென்ஷனாச் சொன்னாரு..."

"'உங்க கால்கள் நடுங்குறதைப் பாத்தா... எனக்குச் சந்தேகமா இருக்கு மேடம்.'"

"'உங்க தொடை எலும்புலயோ, இல்ல பெல்விக் போன்லயோ ஏதாச்சும் சின்ன ஃபிராக்சர் ஆகிருக்கானு நான் இப்போவே செக் பண்ணியாகணும்'னு சொன்னாருங்க."

நான் அந்த 'செக் பண்ணியாகணும்'ங்குற வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னேன்.

"அப்படிச் சொல்லிட்டு தான் கார்த்திக்..."

நான் இப்போ கார்த்திக்கோட கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

"அந்த தொடை எலும்பையும், பெல்விக் பகுதியையும் சரியாச் செக் பண்ணனும்னா..."

"நீங்க இப்படி நின்னுக்கிட்டு இருந்தா என்னால செக் பண்ண முடியாது மேடம்..."

"நீங்க நேரா... இந்தத் தரைல... மல்லாக்கப் படுத்துப் பாருங்க..."

"அப்பதான் என்னால உங்க அப்பர் லெக்ஸ் பகுதியைப் பிரஸ் பண்ணிச் செக் பண்ண முடியும்னு சொன்னாருங்க."

நான் இந்த வார்த்தைகளை அவர்கிட்ட சொன்னப்போ...

கார்த்திக்கோட கண்கள் விரிஞ்சுது.

"நான் அவர் அப்படிச் சொன்னதும், அப்படியே ஷாக் ஆகி நின்னுட்டேன் கார்த்திக்."

"என்னது... தரைல படுக்கணுமா?"

"அதுவும்... என் பேண்ட்டை உருவி வீசுனதுக்கு அப்புறம்... நான் உள்ள எதுவும் இல்லாம..."

"எப்படி மல்லாக்கப் படுக்க முடியும்?"

"நான் கூச்சப்பட்டுக்கிட்டு, என் ரெண்டு கையாலயும் என் உடம்பை இன்னும் இறுக்கமா மறைச்சுக்கிட்டு நின்னேன்."

"நான் என்ன பண்றது, எப்படி மறுக்கிறதுனு எனக்குள்ள ஒரு பெரிய குழப்பம் கார்த்திக்."

"நான் பயத்துல வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு, என் மனசுக்குள்ள ஒரு முடிவெடுக்க ட்ரை பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்..."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேன்னு தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் பார்வையை கீழ இறக்கி, என் உதட்டைப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... நான் யோசிக்கிறதுக்கோ, சம்மதம் சொல்றதுக்கோ... ஒரு செகண்ட் கூட டைம் குடுக்கல."

"நான் தயங்கி நிக்கிறதைப் பாத்துட்டு..."

"அவர் திடீர்னு, என் பக்கத்துல அவ்ளோ நெருக்கமா வந்தாருங்க."

கார்த்திக்கோட கை, என் இடுப்புல லேசா இறுக்கமாச்சு.

"அவர் அவ்ளோ கிட்ட வந்ததும், எனக்கு உசுரே போயிடுச்சு."

"அவர் எந்த முன்னறிவிப்பும் இல்லாம..."

"தன்னோட ஒரு கையை... நேரா என்னோட முதுகுக்குப் பின்னாடி குடுத்துப் பிடிச்சாருங்க."

"அவரோட இன்னொரு கையை..."

நான் வார்த்தையை மெதுவா இழுத்தேன்.

என் முகத்துல அவ்ளோ அவமானம் இருக்கிற மாதிரி ஒரு நடிப்பு.

"அவரோட இன்னொரு கையை... கீழ..."

"என்னோட புட்டத்துக்கு மேல... அவ்ளோ அழுத்தமாப் பதிச்சாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'புட்டத்துக்கு மேல'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்...

கார்த்திக்கோட மூச்சுக்காத்து நின்னு போச்சு.

அவரு முகம் ஷாக்ல வெளிறிப் போச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட பின்-அழகை... ஒரு வாட்ச்மேன் தன் கைகளால அழுத்திப் பிடிச்சான்ங்குற விசுவல் அவரைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

நான் உடனே, அவரு எதையும் தப்பா நெனச்சுடக் கூடாதுனு, என் மெடிக்கல் எக்ஸ்பிளனேஷனை அவசர அவசரமா அவிழ்த்து விட்டேன்.

"கார்த்திக்... கார்த்திக்... ப்ளீஸ், நீங்க தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க!"

"அவர் எந்தத் தப்பான எண்ணத்துலயும் என் மேல கை வைக்கல."

"அந்த நிமிஷத்துல... அவர் செஞ்சது கேக்குறதுக்கு முரட்டுத்தனமா, ரொம்ப போர்ஸ்டா தான் எனக்குத் தெரிஞ்சுது."

"நான் கூடப் பயந்துட்டேன்..."

"ஆனா அவர் உடனே சொன்னாரு..."

"'மேடம், நீங்களா உக்காந்து, முழங்காலை மடக்கி மல்லாக்கப் படுக்க ட்ரை பண்ணீங்கனா...'"

"'உங்க பெல்விக் போன்லயும், தொடை எலும்புலயும் முழு வெயிட்டும் இறங்கி, ஒருவேளை ஃபிராக்சர் இருந்தா அது இன்னும் பெருசாகிடும்.'"

"'உடம்புல அடிபட்டுருக்கிறப்போ, எந்த ஒரு ஸ்ட்ரெயினும் உங்களுக்குக் குடுக்கக் கூடாது...'"

"'அதனால, எந்த அசைவும் இல்லாம, நானே உங்களைச் சேஃபா படுக்க வெக்க ட்ரை பண்றேன்'னு சொன்னாருங்க."

நான் பிரகாஷை பாராமெடிக்கல் ஸ்டாஃப் மாதிரி கார்த்திக் கண்ணுக்கு முன்னாடி நிறுத்துனேன்.

"அவர் அவ்ளோ நல்ல எண்ணத்துல, ஒரு எமர்ஜென்சி சிச்சுவேஷன்ல கையாளுற மாதிரி தான் கார்த்திக் என்னையப் பிடிச்சாரு."

"அவர் என் முதுகுலயும், என் பின்னாடியும் கையை வெச்சு..."

"என்னைய அப்படியே ஒரு பொம்மை மாதிரி லேசாத் தூக்கி..."

"அந்த தரைல..."

"என்னை மெதுவா... மல்லாக்கப் படுக்க வெச்சாருங்க."

நான் என் கதையை லாஜிக்கா, எந்த ஒரு தப்பும் இல்லாத மாதிரிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட டீசண்டா, ஒரு மெடிக்கல் ரீசன் சொல்லிப் பேசிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள?

நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் என் முகத்துல எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாம, கார்த்திக்கோட ரியாக்‌ஷனைப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் சொல்லி முடிச்சேன்.

நான் சொன்ன இந்தப் புதுக் கதையை...

இந்த 'மல்லாக்கப் படுக்க வெச்சான்', 'குண்டியில கை வெச்சுத் தூக்குனான்'ங்குற உண்மையான கதையோட...

எவ்ளோ லாஜிக்கா, எந்த ஒரு ஓட்டையும் இல்லாம, ஒரு பெர்ஃபெக்ட்டா இணைச்சுட்டேன் பாத்தீங்களா?

கார்த்திக் இப்போ எதையும் குறுக்குக் கேள்வி கேக்க முடியாது!

அவரு நான் சொன்னதைக் கேட்டுட்டு, அப்படியே உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட மனசுல...

தன் பொண்டாட்டியோட தொடைகளையும், அவளோட பெல்விக் பகுதியை...

ஒரு வாட்ச்மேன்  என்ன செக் பண்ணப் போறான்ங்குற அந்தப் பச்சையான எண்ணம்...

இப்போ முழுசாப் பிளே ஆக ஆரம்பிச்சுடுச்சு!

[yazhiniram]

innoru watchman velu pathara ilaya ? avaroda adutha move enna?

Ella parts-um correct ah padichadhan theriyum boss. adhu ellam thaandi vandhu 8-9 part poiduchu, ipo vandhu keatta enna pandradhu.

[yazhiniram]

-------------
Part 288:
-------------

"இப்போ முழுசாப் பிளே ஆக ஆரம்பிச்சுடுச்சு!"

அந்தப் பெட்ரூம்ல இருந்த அமைதி, ஒரு புயலுக்கு முன்னாடி இருக்குற அமைதி மாதிரி அவ்ளோ கனமா இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம், முன்ன விட ரெண்டு மடங்கு அதிகமாச்சு.

அவரு தொண்டைக்குழி, ஒரு பெரிய பாறையை முழுங்குற மாதிரி கஷ்டப்பட்டு மேலயும் கீழயும் ஏறி இறங்குச்சு.

'க்ளக்...'னு அவர் தன் எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்குன சத்தம், அந்த ரூம்ல எனக்குத் தெளிவா கேட்டுச்சு.

அவரு கண்கள் இப்போ முழுசா ஒரு போதைக்கும், அதிர்ச்சிக்கும் நடுவுல சிக்கித் தவிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"ஓகே..."

அவரு குரல் ஒரு மாதிரி நடுக்கத்தோட வந்துச்சு.

"நீ அப்படித் தரைல படுத்ததும்... அவன் என்ன பண்ணான் பவி?"

அவரு என்னைய விடாமக் கேள்வியக் கேட்டாரு.

இந்தக் கேள்வி கேக்கும்போது, அவர் மனசுக்குள்ள எந்த அளவுக்கு ஒரு விசுவல் ஓடிக்கிட்டு இருக்குனு எனக்கு நல்லாவே தெரிஞ்சுது.

நான் இப்போ சொல்லப் போற ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அவரோட நரம்புகளைத் துண்டு துண்டா வெட்டப் போகுதுனு எனக்குப் புரியுது.

"அவர்... அவர் ரொம்பக் கீழ இருந்து ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ மெதுவா, ஒரு சின்ன நடுக்கத்தோட, ஒவ்வொரு இன்ச்-ஆ இழுத்துச் சொன்னேன்.

"கீழ இருந்தா?" கார்த்திக் புருவத்தைச் சுருக்கிக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"நான் தான் அந்தச் சிமெண்ட் தரைல, மல்லாக்கப் படுத்துக்கிடந்தேன்ல?"

"அவர் நேரா என் காலுக்குக் கீழ உக்காந்துகிட்டாருங்க."

நான் அந்தப் பொசிஷனை அவ்ளோ தெளிவா, அவர் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

"உக்காந்துட்டு... என் ரெண்டு வெறும் பாதங்களையும், தன் கைகளால அவ்ளோ கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க."

"அந்தப் பாதம், ஆங்கிள் ஜாயிண்ட்ஸ்... அங்க எல்லாம் லேசா அழுத்திப் பாத்தாரு."

"கீழ விழும்போது, பாதம் ஏதாச்சும் ட்விஸ்ட் ஆகி, ஜாயிண்ட்ஸ் டிஸ்லோகேட் ஆகிருக்கானு செக் பண்றேன்னு சொன்னாருங்க."

நான் அந்த காரணத்தை விடாமப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அப்புறம்... அவரோட கைகள், என் பாதத்துல இருந்து மெதுவா மேல ஏறுச்சு கார்த்திக்."

"என்னோட காஃப் மசில்ஸ்ஸை அவ்ளோ அழுத்தமாப் பிசைஞ்சு பாத்தாருங்க."

நான் அவர் எங்க தொட்டாங்குறத ஸ்பெசிஃபிக்காச் சொன்னேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட டீசண்டாச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்...

ஆனா என் மனசுக்குள்ள?

அவன் பண்ணுதேல்லாம் தான் ஓடிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் மனசைக் கண்ட்ரோல் பண்ணிக்கிட்டு, கார்த்திக்கைப் பாத்துப் பரிதாபமாப் பேசுனேன்.

"அப்படி என் கெண்டைக்கால்ல அழுத்தி செக் பண்ணிக்கிட்டே..."

"மெதுவா, அவர் கைகள் என்னோட முழங்காலுக்கு வந்துச்சுங்க."

"அந்தத் தோல் உரிஞ்சு இருந்த காயத்தைச் சுத்தி, லேசாப் பிரஸ் பண்ணிப் பாத்தாருங்க."

"எனக்கு சுளீர்னு வலிச்சுது கார்த்திக்."

"நான் 'ஆஹ்'னு கத்துனேன்... அவர் உடனே 'சாரி மேடம், போன் அலைன்மென்ட் ரெக்ட்டா இருக்கானு செக் பண்ணேன்'னு சொன்னாரு."

நான் அந்த வலியைப் பத்திச் சொன்னதும், கார்த்திக் லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

அவருக்குள்ள இருந்த ஈகோ, 'ஓகே... அவன் ஹெல்ப்-புல்லா தான் பிஹேவ் பண்றான்'னு தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கிச்சு.

ஆனா... நான் இதோட நிறுத்தப் போறது இல்லையே.

"அப்புறம்..."

நான் ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குற மாதிரி கேப் விட்டேன்.

"அப்புறம்... அவரோட கைகள்..."

"என் முழங்காலைத் தாண்டி... இன்னும் கொஞ்சம் மேல போச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த 'மேல போச்சு'ங்குற வார்த்தையை ரொம்ப அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்கோட கண்கள் டக்குனு விரிஞ்சுது.

"மேலனா... எவ்ளோ மேல?" கார்த்திக் குரல்ல இப்போ ஒரு லேசான பதற்றம்.

"என் முழங்காலுக்கு மேல... நேரா என்னோட தொடைகள்ல அவரோட கை பட்டுச்சு கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் மூச்சு விடுறது ஒரு செகண்ட் நின்னு போச்சு.

"அவரோட கைகள்... என்னோட தொடையில  பட்ட அந்த செகண்ட்..."

"எனக்குள்ள ஒரு பெரிய கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி ஆகிடுச்சு கார்த்திக்."

"நான் பதறிப் போயிட்டேன்."

நான் என் கண்களை அவ்ளோ அகலமா விரிச்சு, என் பயத்தை அவருக்குக் காட்டுனேன்.

"ஏன் பவி? ஏன் அப்படிப் பதறுன?" கார்த்திக் கியூரியாசிட்டியோட கேட்டாரு.

நான் என் கீழ் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஏன்னா..."

"அவர் கை என் தொடையில பட்டதும் தான்..."

"அந்த சில்லுன்ற காத்து என் தொடைக்கு நடுவுல பட்டதும் தான்..."

"நான் உள்ள இன்னர்ஸ் எதுவும் போடல... நான் முழுசா எக்ஸ்போஸ் ஆகிக் கிடக்கிறேன்ங்குற உண்மை..."

"என் மூளையில சுளீர்னு மறுபடியும் உறைச்சுது கார்த்திக்."

நான் என் நிலைமையை ஹெல்ப்லெஸ்ஸா விவரிச்சேன்.

"நான் எந்த மறைவும் இல்லாம, கால்களை நீட்டிப் படுத்துக் கிடக்கிறேன்."

"அவர் கை என் தொடையில இருக்கு."

"நான் உடனே... ஒரு செகண்ட் கூட யோசிக்காம..."

"என்னோட ரெண்டு தொடைகளையும் அவ்ளோ டைட்டா ஒண்ணாச் சேர்த்து, இடுக்கி மூடிக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் பெட்ல படுத்துருக்கும்போதே, என் ரெண்டு தொடைகளையும் ஒண்ணாச் சேர்த்து இடுக்கி, ஒரு டெமோ மாதிரிச் செஞ்சுக் காட்டுனேன்.

என்னோட இந்த ஆக்‌ஷன், கார்த்திக்கோட மூளைக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய இம்பாக்ட்டை ஏற்படுத்துச்சு.

"அது மட்டுமில்ல கார்த்திக்..."

"என் ரெண்டு கைகளையும் இன்னும் கீழ கொண்டு போய்..."

"என்னோட பிரைவேட் பார்ட்டை... அவர் கண்ணுல பட்டுடக் கூடாதுனு..."

"அவ்ளோ இறுக்கமா, கைகளால மூடி மறைச்சுக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என் கைகளை என் அடிவயிற்றுக்குக் கீழ வெச்சு, மறைக்கிற மாதிரி நடிச்சேன்.

"எனக்கு அவ்ளோ அழுகையா வந்துச்சுங்க..."

"இந்தக் கருமமெல்லாம் எனக்கு வேணாம்னு தோணுச்சு கார்த்திக்."

"நான் அவர்கிட்ட கெஞ்சுனேன்..."

"எனக்கு எந்தச் செக்-அப்பும் வேணாம்... நான் நல்லாத் தான் இருக்கேன்."

"ப்ளீஸ்... என்னை விடுங்க... நான் உடனே என் வீட்டுக்கு போகணும்னு சொன்னேங்க."

நான் என்னைய நல்ல பொண்ணா ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்... அவரோட முகத்துல ஒரு பெரிய எமோஷன்.

தன் பொண்டாட்டி, வேற ஒருத்தன் தொட்டதும் பதறிப் போய் இருகுறாங்குற நெனப்பு...

அவருக்குள்ள ஒரு பொசஸிவ்வான பொறாமையையும், அதே சமயம் ஒரு பயங்கரமான போதையையும் குடுத்துச்சு.

அவரு என் இடுப்பை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"அப்புறம் என்னாச்சு பவி?"

அவரு குரல், தவிப்பா வந்துச்சு.

"நீ அப்படித் தொடைகளை மூடி, கையால மறைச்சுக்கிட்டு இருந்தில?"

"அதை பாத்துட்டு... அவன் செக் பண்றதை நிறுத்திட்டானா?"

"உன்னை விட்டுட்டானா?"

அவரு அந்த வாட்ச்மேன் என்னைய விட்டுருக்கணும்னு நெனச்சுக் கேட்டாரு.

ஆனா... அவரோட கண்கள்ல, 'அவன் விட்டுருக்கக் கூடாது'ங்குற ஒரு ஆசை இருக்கிறதை நான் ரொம்பத் தெளிவாப் பாத்தேன்.

நான் மெதுவாத் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டி, 'இல்ல'னு சொன்னேன்.

என் கண்ணுல இருந்து கரெக்ட்டா ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர் வழியுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் அவ்ளோ சோகமா, உடைந்த குரல்ல சொன்னேன்.

"அவர் நிப்பாட்டல."

"அவரோட நோக்கம் என்னவோ எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணனும்ங்குறது தான்..."

"ஆனா அவர் பண்ண விதம்... முரட்டுத்தனமா, போர்ஸ்-ஆ இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"நான் அப்படித் தொடைகளை இறுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டு, கையால மறைச்சுக்கிட்டு இருந்தப்போ..."

"அவர் அவ்ளோ சீரியஸா என் முகத்தைப் பாத்தாருங்க."

"பாத்துட்டு... 'மேடம், நீங்க இப்படி உங்க தொடை சதையை அவ்ளோ டைட்டா இறுக்கி வெச்சிருந்தா...'"

"'என்னால உள்ள எலும்புல ஹேர்லைன் ஃபிராக்சர் இருக்கானு பிரஸ் பண்ணிப் பாக்க முடியாது.'"

"'நீங்க உங்க மசில்ஸை ரிலாக்ஸ் பண்ணி, முதல்ல உங்க தொடைகளை விரிக்கணும்'னு சொன்னாருங்க."

நான் அந்த டயலாக்கை அவ்ளோ எதார்த்தமாச் சொன்னேன்.

நான் 'தொடைகளை விரிக்கணும்'னு சொன்ன செகண்ட்... கார்த்திக் மூச்சு காத்து அப்படியே தொண்டைக்குள்ள மாட்டிக்குச்சு.

'ஹாஸ்ப்'னு (Gasp) ஒரு சத்தம் அவர் வாயில இருந்து வந்துச்சு.

நான் எதையும் கண்டுகாத மாதிரி என் கதையைத் தொடர்ந்தேன்.

"நான் உடனே 'நோ'னு கத்துனேன் கார்த்திக்."

"ப்ளீஸ்... எனக்கு அவ்ளோ அன்கம்ஃபர்ட்டபிளா இருக்கு..."

"நான் டிரஸ் இல்லாம இருக்கேன்... என்னால தொடைகளை விரிக்க முடியாதுனு கெஞ்சுனேன் கார்த்திக்."

நான் என் நிலைமையை அவ்ளோ பரிதாபமா ஆக்கினேன்.

"ஆனா அவர் கேக்கல..."

"இது ஒரு கிரிட்டிக்கலான எமர்ஜென்சி மேடம்... நீங்க கூச்சப்பட்டுக்கிட்டு இருந்தா, நடக்க கூட முடியாதுனு சொல்லி மிரட்டுனாருங்க."

"அவர்... அவர் என்னோட பெர்மிஷனுக்கு வெயிட் பண்ணவே இல்ல கார்த்திக்."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக்கோட கண்கள் என்னை விட்டு ஒரு இன்ச் கூட நகரல.

"அவர் தன் ரெண்டு கைகளால..."

"நான் அவ்ளோ டைட்டா இறுக்கி வெச்சுருந்த... என்னோட ரெண்டு முழங்கால்களையும் பலமாப் பிடிச்சாருங்க."

நான் அப்படிச் சொல்லும்போதே, கார்த்திக்கோட விரல்கள் என் இடுப்புல லேசாப் பதிஞ்சுச்சு.

"பிடிச்சு... நான் என்னனு சுதாரிக்குறதுக்குள்ள..."

"அவ்ளோ முரட்டுத்தனமா, அவ்ளோ ஃபோர்ஸா..."

"என்னோட ரெண்டு தொடைகளையும்... அப்படியே இரண்டா, அகலமா விரிச்சு விட்டாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்சதும்... கார்த்திக்கோட கண்கள் ஷாக்ல அப்படியே அகலமா விரிஞ்சுது.

அவரு மூச்சு விடுற வேகம் பைத்தியக்காரத்தனமா எகிறிடுச்சு.

நான் ஒரு விக்டிம் மாதிரி, என் முகத்தை அவ்ளோ வலியோட வெச்சுக்கிட்டு விவரிச்சேன்.

"அது... அது அவ்ளோ பெரிய பலம் கார்த்திக்."

"ஒரு பொம்பளையால, அதுவும் அடிபட்டு பயத்துல இருக்குற என்னால..."

"அவரோட அந்த பலத்துக்கு முன்னாடி ஒண்ணுமே பண்ண முடியலங்க."

"என் தொடைகள் ரெண்டும் அகலமா... ரெண்டா விரிஞ்சு கிடந்துச்சு கார்த்திக்."

"நான் அவ்ளோ ஹெல்ப்லெஸ்ஸா... தரைல மல்லாக்கப் படுத்துக்கிடந்தேன்."

"என் கால்கள் ரெண்டும் 'V' ஷேப்ல அகலமா விரிஞ்சுருக்கு..."

"நான் ஏதோ என்னோட மானத்தைக் காப்பாத்திக்கிற மாதிரி..."

"என் ரெண்டு கைகளால மட்டும்... என்னோட அந்த சென்டர் பகுதியை அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா மறைச்சுக்கிட்டுப் படுத்துருந்தேங்க."

நான் அந்த விசுவலை பச்சையா, ஆனா டீசண்டான வார்த்தைகள்ல அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சு காட்டுனேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா ஒரு ட்ரான்ஸ்-Trance ஸ்டேட்டுக்குப் போயிட்டாரு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற விசுவல்!

தன் இன்னசென்ட்டான பொண்டாட்டி...

உள்ளாடை கூட இல்லாம, தரைல மல்லாக்கப் படுத்துக்கிடக்க...

அவளோட கால்களை, ஒரு வாட்ச்மேன் தன் கைகளால அகலமா விரிச்சு வெச்சுருக்கான்!

அவ கையால மட்டும் தன்னோட புண்டையை மறைச்சுக்கிட்டு கிடக்கறா!

இந்த நெனப்பு கார்த்திக்கை என்ன பண்ணுதுனு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

ஏன்னா... அவர் பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த அவரோட சுண்ணி...

இப்போ, ஒரு இரும்பு ராடு மாதிரி விறைச்சுப் போய்... என்னோட தொடையில அவ்ளோ வயலன்ட்டா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு!

அவரோட உடம்பே அந்த எக்சைட்மென்ட்ல லேசா நடுங்குச்சு.

"அ... அப்புறம்... என்ன பண்ணான் அவன்?"

அவரு குரல் நடுக்கத்தோட, தவிப்போட, காத்து மாதிரி வந்துச்சு.

நான் என் கீழ் உதட்டை மறுபடியும் லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் இப்போ அவரோட நரம்புகளை இன்னும் கொஞ்சம் அறுக்கப் போறேன்.

"என் தொடைகளை அப்படி முரட்டுத்தனமா விரிச்சு விட்டதும்..."

"அவர் அப்படியே முன்னாடி நகர்ந்து..."

"என்னோட அந்த விரிஞ்ச கால்களுக்கு நடுவுல வந்துட்டாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த லொகேஷனைச் சொன்னதும், கார்த்திக் உடம்பு சிலிர்த்துச்சு.

"அவர்... என் ரெண்டு தொடைகளுக்கும் சென்டர்ல..."

"அவ்ளோ நெருக்கமா முட்டி போட்டு உக்காந்துட்டாருங்க."

என் தொடைகளுக்கு நடுவுல, அந்த வாட்ச்மேன் முட்டி போட்டு உக்காந்துருக்கான்ங்குற அந்த இமேஜ்... கார்த்திக்கை அப்படியே பைத்தியமாக்கிச்சு.

நான் என் குரலை அவ்ளோ மெதுவாக்கி, தொடர்ந்தேன்.

"அவர்... முழங்கால்ல இருந்து செக் பண்ண ஆரம்பிச்சாருங்க."

"அவரோட விரல்களை..."

"என்னோட தொடை சதையில அவ்ளோ ஆழமாப் பதிச்சு... பிரஸ் பண்ணிப் பாத்தாரு."

"என்னோட ரெண்டு தொடைகளையும்... ஒரே நேரத்துல... அவர் கைகளால அவ்ளோ அழுத்தமாப் பிசைஞ்சு செக் பண்ணிக்கிட்டே..."

"இன்ச் பை இன்ச்-ஆ... மேல... என் இடுப்பை நோக்கி வந்தாரு கார்த்திக்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சை இழுத்து விடுற சத்தம் ஒரு புலி உறுமுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"என்னோட உள் தொடை ஸ்கின் மேல..."

"அவரோட கைகள் பட்டப்போ... எனக்கு அவ்ளோ ஓவர்-வெல்மிங்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் வெளிய பயந்த மாதிரிச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்...

"அவர் அப்படி அழுத்திச் செக் பண்ணிக்கிட்டே வந்து..."

"ரொம்ப மெதுவா... மேல வந்து..."

"நான் கையால மறைச்சு வெச்சுருந்த... என்னோட பிரைவேட் பார்ட்டுக்கு..."

"ஜஸ்ட் ஒரு இன்ச் கேப்ல... அவர் கைகளை நிப்பாட்டிட்டாருங்க."

நான் அந்த 'ஒரு இன்ச் கேப்'னு சொன்னதை முணுமுணுப்பாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... என்னோட முகத்துக்கு கிட்ட, மூச்சு காத்து என் உதட்டுல படுற அளவுக்கு நெருங்கி வந்தாரு.

அவரு கண்கள் வெறியா என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர்... என் முகத்தைப் பாத்து ரொம்பச் சீரியஸாச் சொன்னாரு கார்த்திக்."

"'தொடை எலும்புலாம் ஃபைன் மேடம்... எந்த ஃபிராக்சரும் இல்லை.'"

"'ஆனா... உங்க குரோயின் போன் , அதாவது அந்த இடுப்பு எலும்பும்... உங்க பெல்விக் சென்டரும் ...'"

"'உள்ளுக்குள்ள ஏதாவது இம்பாக்ட் வாங்கியிருக்கானு எனக்குச் சந்தேகமா இருக்கு.'"

"'நான் அங்க செக் பண்ணியாகணும்'னு அவர் உறுதியாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

"அங்க... அங்க செக் பண்ணனும்னு கேட்டானா?"

கார்த்திக் அவ்ளோ அதிர்ச்சியோட கேட்டாரு.

நான் உடனே அவ்ளோ பயந்து போன மாதிரித் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... ஆமா!"

"அவர் அவ்ளோ கேஷுவலா, 'உங்க கைகளை எடுங்க மேடம்'னு என்கிட்ட சொன்னாருங்க."

நான் அந்த நிமிஷத்துல எவ்ளோ பேனிக் ஆனேங்குறத விவரிச்சேன்.

"எனக்கு அப்படியே உசுரு தொண்டைக்கு வந்துருச்சு கார்த்திக்."

"நான் 'நோ... வேணாம்!'னு கத்துனேன்."

"அவரைப் பிடிச்சுத் தள்ளி விடலாம்னு... நான் தரைல இருந்து எந்திரிக்கப் போனேன் கார்த்திக்."

"நான் அப்படி எந்திரிச்சுத் தள்ளி விடலாம்னு நெனச்சேன்... ஆனா..."

நான் ஒரு பெரிய கேப் விட்டேன்.

கார்த்திக் இப்போ என் உதட்டையே பாத்துக்கிட்டு, அடுத்த வார்த்தைக்காக உசுரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டுக் காத்துக்கிட்டு இருக்காரு.

"நான் சுதாரிச்சு, அவரைத் தள்ளி விடுறதுக்குள்ள..."

"அவர் அவ்ளோ அக்ரஸிவ்வா... என் ரெண்டு மணிக்கட்டையும் தன் கையால பிடிச்சாருங்க கார்த்திக்."

"நான் கையால என்னோட பிரைவேட் பார்ட்டை மறைச்சு வெச்சுருந்தேன்ல?"

"அந்த ரெண்டு கையையும் பலமாப் பிடிச்சு..."

"ஒரே இழுப்பா... ஒரே முரட்டுத்தனமான இழுப்பா இழுத்து..."

"என் கைகளை ரெண்டையும் விலக்கி... வயித்துக்கு மேல வெச்சு பலமா அமுக்கிப் பிடிச்சுட்டாருங்க."

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்... கார்த்திக் மூச்சு விடுறதே நின்னு போச்சு.

அவரு கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

நான் அவர் கண்ணை அவ்ளோ ஆழமா, ஊடுருவிப் பாத்தேன்.

என் குரலை அவ்ளோ மெதுவாக்கி, ஒரு ரகசியம் சொல்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"என் கைகள் விலகிடுச்சு கார்த்திக்."

"என் தொடைகள்... முதலேயே அகலமா, இரண்டா விரிஞ்சு கிடந்துச்சு."

"நான் பேண்ட்டி போடல..."

"அவர்... என் விரிஞ்ச கால்களுக்கு நடுவுல... என்னை விட்டு ஜஸ்ட் ஒரு அடி தூரத்துல... முட்டி போட்டு உக்காந்துருந்தாரு."

"அவரோட கண்கள்..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம... முழுசாத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட... என்னோட பிரைவேட் பார்ட்டை..."

"அவ்ளோ க்ளோஸ்-அப்ல... நேரா உத்து பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

[yazhiniram]

-------------
Part 289: 
-------------

நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்... முகம் ஷாக்ல வெளிறிப் போயிருந்துச்சு.

அவரு கண்கள் என்னையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவன்..."

அவரு குரல், நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"அவன்... உன்னோட... உன்னோட பிரைவேட் பார்ட்ஸை..."

"நேராப் பாத்தானா?"

அவரு தொண்டைக்குழி கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு கேட்ட அந்த விதம்... பயங்கரமான அதிர்ச்சியும், அதே சமயம் வெறித்தனமான போதையும் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டையை... ஒரு வாட்ச்மேன் பாத்துருக்கான்ங்குற அந்த ரியலைசேஷன்!

அந்த எண்ணம், அவரோட மூளை நரம்புகளைத் துண்டு துண்டா அறுத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் உடனே என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை குற்ற உணர்ச்சியோட, அவமானப்பட்டுப் போன ஒரு பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கைகளால முகத்தை மூடிக்கிட்டு, அழுகுற மாதிரி ஒரு பெரிய சீன் போட்டேன்.

"கார்த்திக்... ப்ளீஸ்..."

நான் கேவிக்கேவி, வார்த்தைகளை முழுங்குற மாதிரிப் பேசுனேன்.

"எனக்கு... எனக்கு இத நினைச்சாலே அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."

"நான் நிஜமாவே இத உங்ககிட்ட சொல்லணும்னு நெனைக்கவே இல்லைங்க."

"இது கேக்குறதுக்கு தப்பா... கேவலமா இருக்கு."

"நான்... நான் இதோட நிறுத்திக்கவா கார்த்திக்?"

"ப்ளீஸ்... நம்ம இதப் பத்திப் பேசவே வேணாம்... என்னால முடியல."

நான் தவிப்போட, என் கதையை நிப்பாட்டப் போற மாதிரி நடிச்சேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக் டக்குனு பதறிப் போயிட்டாரு.

கதையப் பாதியில நிறுத்துனா, அவரோட உச்சக்கட்ட கியூரியாசிட்டி என்ன ஆகுறது?

அவரு உடனே, என் முகத்தை மூடியிருந்த என் கைகளை மெதுவா விலக்குனாரு.

அவரு என்னையத் தன்பக்கம் லேசா இழுத்து, என் கண்ணை நேராப் பாத்தாரு.

"இல்ல பவி... நோ..."

அவரு குரல்ல பிடிவாதம், தவிப்பு இருந்துச்சு.

"நீ பாதியில நிறுத்தக் கூடாது."

"எனக்குத் தெரியணும் பவி... எனக்கு எல்லாமே தெரியணும்."

"நீ எதைப் பத்தியும் கூச்சப்படாத... நான் உன் புருஷன், எங்கிட்ட எதையும் மறைக்காத."

"நீ சொல்லு... அவன் உன்னை அப்படிப் பாத்தப்போ... அப்புறம் என்ன நடந்துச்சு?"

"அவன் என்ன பண்ணான்?"

அவரு என்னைய அவ்ளோ தூரம் வற்புறுத்துனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள கள்ளச் சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்?'

'என் புண்டையை அவன் பாத்தாங்குறது, உங்களுக்கு இவ்ளோ போதையக் குடுக்குதா?'

'சரி... நீங்களே கேக்குறீங்க... நான் ஏன் நிப்பாட்டணும்?'

நான் என் கண்களை லேசாத் துடைச்சுக்கிட்டு, பரிதாபமா அவர்கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நான்... நான் அவ்ளோ பேனிக்ல இருந்தேன் கார்த்திக்."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கிச் சொன்னேன்.

"அவர் என்னோட கைகளை விலக்கி, என் வயித்துக்கு மேல வெச்சு அமுக்கிப் பிடிச்ச உடனே..."

"என் பிரைவேட் பார்ட் முழுசா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி எக்ஸ்போஸ் ஆகிடுச்சுனு எனக்குத் தெரிஞ்சதும்..."

"எனக்கு உசுரே போயிருச்சுங்க."

"நான் என் கைகளை எப்படியாச்சும் அவர்கிட்ட இருந்து உருவிட்டு, மறுபடியும் என்னைய மறைச்சுக்கணும்னு தான் அவ்ளோ ட்ரை பண்ணேன்."

நான் என் போராட்டத்தை தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"நான் என் கைகளை ஃபோர்ஸா இழுத்துப் பாத்தேன் கார்த்திக்."

"ஆனா... அவர் ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கா இருந்தாரு."

"என்னோட அந்த ரெண்டு மணிக்கட்டையும்... அவர் தன்னோட ஒரே ஒரு கையால..."

"ஒரே கையால டைட்டா லாக் பண்ணி, என் வயித்து மேல வெச்சு அமுக்கிப் பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தன் பற்களை லேசாக் கடிக்கிறதை நான் பாத்தேன்.

"அவரோட பிடி... இரும்பு மாதிரி இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"என்னால ஒரு இன்ச் கூட என் கைகளை அசைக்க முடியல."

"நான் அவ்ளோ ஹெல்ப்லெஸ்ஸா, என் கைகளை ரிலீஸ் பண்ண முடியாமத் தவிச்சேன்."

"நான் அப்படித் தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

நான் ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குற மாதிரி, லேசா மூச்சு வாங்குனேன்.

கார்த்திக் தன் கண்களை இமைக்காம, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர் என்னோட கைகளைத் தன்னோட ஒரு கையால பிடிச்சுக்கிட்டாருல?"

"அவரோட இன்னொரு கை ஃப்ரீயா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த 'இன்னொரு கை ஃப்ரீயா இருந்துச்சு'ங்குற வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சு விடுறது நின்னு போச்சு.

"அந்த ஃப்ரீயா இருந்த கை..."

"மெதுவா... நேரா என்னோட அந்த குரோயின் போன்... அந்த சென்டர் பகுதியை நோக்கி... கிட்ட வந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் உடம்பு ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்துச்சு.

"கை... கை அங்க வந்துச்சா?" கார்த்திக் கேட்டாரு.

நான் உடனே தலையாட்டுனேன்.

"ஆனா கார்த்திக்... அவர் என்னையத் தொடல."

நான் மறுபடியும் பிரகாஷை டிஃபண்ட் பண்ணேன்.

"அவர் கை கிட்ட வந்ததும், நான் பயத்துல கத்தப் போனேன்..."

"ஆனா அவர் என் உடம்பைத் தொடாம..."

"சடார்னு, தன்னோட பாக்கெட்ல இருந்த மொபைல் ஃபோனை எடுத்தாருங்க."

அவன் போன்லாம் எடுக்கவே இல்ல, ஆனா அது, இங்க கரெக்ட்டா இருக்கும்னு, நான் அந்த ஃபோன்-ன இப்போ உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு. "ஃபோனா? எதுக்கு ஃபோன்?"

"அதான் கார்த்திக்... அந்த ரூம் இருட்டா இருந்துச்சுல?"

"அந்த இருட்டுல, என்னோட பெல்விக் பகுதியில ஏதாச்சும் வீக்கமோ, இல்ல காயமோ இருக்கானு அவருக்குக் கிளியராத் தெரியல."

"அதனால..."

"அவர் தன் ஃபோனை எடுத்து... அதோட ஃபிளாஷ்-லைட்டை ஆன் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட், கார்த்திக் கண்கள் அகலமா விரிஞ்சுது.

"ஃபிளாஷ் லைட் ஆன் பண்ணதும்..."

"அவரோட ஒரு கை என் கைகளைப் பிடிச்சுருக்கு... இன்னொரு கையால செக் பண்ணனும்..."

"அதனால, அந்த ஃபோனைப் பிடிக்கிறதுக்கு அவருக்குக் கை ஃப்ரீயா இல்ல கார்த்திக்."

"சோ அவர் என்ன பண்ணாருனா..."

"அந்த ஃபிளாஷ்-லைட் ஆன்ல இருக்குற ஃபோனை..."

"அப்படியே தன்னோட வாய்க்குள்ள வெச்சு... பற்களால கவ்விப் பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க!"

நான் சொல்லச் சொல்ல... கார்த்திக் ஷாக்ல அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற விசுவல், அவரோட நரம்புகளைத் தெறிக்க விட்டிருக்கும்!

தன்னோட பொண்டாட்டி, காலை விரிச்சுப் படுத்துக்கிடக்க...

அவளோட கைகள் லாக் ஆகியிருக்க...

ஒரு வாட்ச்மேன், தன் வாயில ஃபிளாஷ்-லைட்டைக் கவ்விக்கிட்டு, அவ தொடைகளுக்கு நடுவுல உக்காந்துருக்கான்!

"அந்த ஃபோன்ல இருந்து வந்த வெளிச்சம்..."

நான் என் குரலை தாழ்த்தி, ஒரு நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அந்தப் பிரகாசமான லைட்..."

"நேரா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட் மேல... அப்படியே பளீச்னு அடிச்சுது கார்த்திக்."

நான் அந்த சீனை பச்சையா, ஆனா டீசண்டான வார்த்தைகள்ல விவரிச்சேன்.

நான் வெளிய கார்த்திக்கிட்ட பயமா, கூச்சமாச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்..

கார்த்திக் இப்போ பைத்தியம் பிடிக்கிற நிலைமைக்கு வந்துட்டாரு.

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த விறைப்பு, இப்போ ஒரு இரும்புத் தூண் மாதிரி ஆகி, என் தொடையில அவ்ளோ பலமா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு கண்கள் செவந்து போயிருந்துச்சு.

"அ... அப்புறம்?" கார்த்திக் கஷ்டப்பட்டு வார்த்தையை வெளிய தள்ளுனாரு.

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

"அந்த லைட் வெளிச்சத்துல... அவர் அப்படியே குனிஞ்சு..."

"என்னோட அந்த சென்டர் பகுதியை கூர்மையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்."

"நான் அவமானத்துல என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டேன்."

"அப்போ..."

"அவர் திடீர்னு செக் பண்றதை நிப்பாட்டிட்டு..."

"என்கிட்ட ரொம்ப ரொம்பப் பர்சனலான, ஒரு கூச்சப்படுற மாதிரியான கேள்வியைக் கேட்டாரு கார்த்திக்."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் நெற்றி சுருங்குச்சு. "என்ன கேள்வி?"

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ மடியைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் விரல்களால பெட்ஷீட்டைக் கசக்கிக்கிட்டே, அவ்ளோ தயக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அவர்... அந்த லைட் வெளிச்சத்துல என் பிரைவேட் பார்ட்டைப் பாத்துக்கிட்டே..."

"'மேடம்... உங்க பிரைவேட் பார்ட்ஸை நீங்க எவ்ளோ கிளீனா மெயின்டைன் பண்றீங்க...'"

"'நீங்க ரெகுலரா ஃபுல்லா ஷேவ் பண்ணிடுவீங்களா?'னு கேட்டாருங்க."

நான் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்ன செகண்ட்!

அந்த பெட்ரூம்ல ஒரு பாம் வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு!

கார்த்திக் முகம் ஃப்ரீஸ் ஆகி, அடுத்த செகண்ட் கோபத்துல சிவந்து போச்சு.

அவரு ஈகோ, பெரிய அடி வாங்கிடுச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட ஷேவிங் ஹாபிட்டைப் பத்தி, ஒரு வாட்ச்மேன் அவகிட்டயே கேக்குறானா?

அதுவும் அவளோட புண்டையை, ஃபிளாஷ்-லைட் வெளிச்சத்துல பாத்துக்கிட்டே!

"வாட்?"

கார்த்திக் சத்தமா, கோபமாச் சீறுனாரு.

அவரு உடம்பு டென்ஷன்ல அப்படியே விறைச்சுப் போச்சு.

"அவனுக்கு எவ்ளோ பெரிய தைரியம்?"

"ஒரு வாட்ச்மேன்... அவன் எப்படி உன்கிட்ட அப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேக்கலாம்?"

அவரு நிஜமாவே கொந்தளிச்சுப் போயிட்டாரு.

"அவன் ஹெல்ப் பண்றங்கற போர்வைல தப்பா நடப்பான் போல? அவன் ஹெல்ப் பன்றானா? இல்ல உன்னைய சைட் அடிச்சுக்கிட்டு இருந்தானா?"

"நான் அவனைச் சும்மா விடமாட்டேன் பவி!"

கார்த்திக் கண்கள் கோபத்துல சிவந்து போயிருந்துச்சு.

அவரு நெனச்சது கரெக்ட் தான்... பிரகாஷ் என்னைய சைட் தான் அடிச்சான், அதான் எல்லாத்துக்கும் காரணம்.

"கார்த்திக்! கார்த்திக்! ப்ளீஸ்... என்ன பண்றீங்க?"

நான் இப்போ என் முகத்துல ஏமாற்றத்தையும், கோபத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

நான் பயப்படுற மாதிரி நடிக்கல... பதிலா, அவர் மேல எனக்கு கோபம் இருக்குற மாதிரி ஸ்ட்ராங்காப் பேசுனேன்.

"நீங்க இப்படி பண்ணுன... அதுக்கு அப்புறம் நான் உங்ககிட்ட எந்த விஷயத்தையும் ஷேர் பண்ணவே மாட்டேன் கார்த்திக்!"

நான் கண்டிப்பா, அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

என் குரல்ல இருந்த அழுத்தம், கார்த்திக்கை அப்படியே ஒரு செகண்ட் ஃப்ரீஸ் ஆக்கிடுச்சு.

அவரு ஆச்சரியமா என்னைப் பாத்தாரு.

"என்ன பவி சொல்ற? அவன் அப்படி தப்பாப் பேசி இருக்கான்... நான் கோபப்படக் கூடாதா?"

"இல்ல கார்த்திக்! நீங்க தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிறீங்க!"

நான் என் கண்களை விரிச்சு, எமோஷனலாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"நீங்க அந்த ஒரு வார்த்தையை மட்டும் வெச்சுக்கிட்டு, அவர் மேல தப்பா ஜட்ஜ் பண்றீங்க!"

"ஆனா அங்க என்ன சிச்சுவேஷன் இருந்துச்சுனு கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க கார்த்திக்!"

"நான் அந்த ரூம்க்குள்ள..."

"என் டிரஸ் இல்லாம... கம்ப்ளீட்டா எக்ஸ்போஸ் ஆகி, ஒரு மாதிரிப் படுத்துக் கிடந்தேன்!"

கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு. அவர் கோபம் லேசாத் தயக்கமா மாறுச்சு.

"உங்களுக்குத் தெரியுமா கார்த்திக்... அந்த நேரத்துல நான் எவ்ளோ ஹெல்ப்லெஸ்ஸா இருந்தேன்னு?"

"அவர் நெனச்சிருந்தா..."

"அந்த இருட்டுல, அவர் என்னைய என்ன வேணாலும் பண்ணியிருக்கலாம் கார்த்திக்!"

நான் வார்த்தைகளை அழுத்தமா, அவர் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

"அவர் என்னைய மிஸ்யூஸ் பண்ணியிருக்கலாம்!"

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சு காத்து வேகமா வந்துச்சு.

அவரோட ஈகோ, நான் சொல்ற லாஜிக்கை மெதுவா உணர்ந்துச்சு.

"ஆனா... அவர் அப்படி எதுவுமே பண்ணல கார்த்திக்!"

நான் அவ்ளோ உறுதியா, பிரகாஷுக்கு ஒரு பெரிய சர்டிஃபிகேட் குடுத்தேன்.

"அவர் என்னை, எனக்கு ஏதும் பெருசா அடிபட்டுருக்க கூடாதுனு சொல்லி... அவ்ளோ பத்திரமா ஹேண்டில் பண்ணாரு."

"அவர் என்னையத் தப்பான பார்வையில ஒரு செகண்ட் கூடப் பாக்கல."

"அவர் காலைத் தொடைச்சு விட்டாரு..."

"என் காயத்துக்கு மருந்து போட்டாரு."

"எனக்கு மூச்சு திணறுனப்போ, என்னைக் காப்பாத்துனாரு."

"அப்படிப்பட்ட மனுஷனை... நீங்க எப்படிச் சந்தேகப்படலாம்?"

நான் கோபமா, என் புருஷனையே கேள்வி கேட்டேன்.

"ஆனா பவி... அவன் கேட்ட கேள்வி..." கார்த்திக் லேசாத் தயங்குனாரு.

"அவர் கேட்ட கேள்வியில எந்தத் தப்பும் இல்ல கார்த்திக்!"

நான் அவர் பேச்சை வெட்டிட்டு, ஸ்ட்ராங்காப் பேசுனேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியும்ல கார்த்திக்?"

"நான் ஜஸ்ட் ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி தான்... முழுசா ஷேவ் பண்ணியிருந்தேன்."

நான் அந்த 'முழுசா ஷேவ் பண்ணியிருந்தேன்'ங்குற டீடைலை அவரோட மைண்டுக்கு மறுபடியும் கொண்டு வந்தேன்.

அந்த வார்த்தை கேட்டதும், கார்த்திக்கோட கோபத்துக்கு நடுவுலயும் விறைப்பு இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமானதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"அங்க ஒரு முடி கூட இல்லாம... கம்ப்ளீட்டா பால்டா, க்ளீனா இருந்துச்சுங்க."

"அந்த நிலைமையில, அவர் ஃபிளாஷ்-லைட் அடிச்சுப் பாக்கும்போது..."

"நான் எக்ஸ்போஸ்டா, அவமானமா ஃபீல் பண்ணேன் கார்த்திக்."

"அவர் இப்படிக் கேட்டதும்... நான் அவ்ளோ பெரிய சத்தம் போட்டேன்."

"'உங்களுக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருந்தா எங்கிட்ட இப்படியொரு கேள்வியைக் கேப்பீங்க?'னு நான் அவரைத் திட்டினேன் கார்த்திக்."

நான் டீசண்டான பொண்ணா என் ரியாக்‌ஷனைச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கையை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டு, "அப்புறம்? அவன் என்ன சொன்னான்?"னு கேட்டாரு.

"நான் அப்படித் திட்டுனதும்..."

"அவர் உடனே தன் வாயில இருந்த ஃபோனை எடுத்துட்டு..."

"'சாரி மேடம்... சாரி! நான் எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷன்லயும் கேக்கல'னு அவ்ளோ பதட்டமா மன்னிப்புக் கேட்டாருங்க."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் அப்பாவி ஆக்கினேன்.

"அவர் எவ்ளோ பயந்துட்டாரு தெரியுமா?"

"அவர் கை எல்லாம் நடுங்குச்சு கார்த்திக்."

"நான் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டேனேனு அவர் அவ்ளோ ஃபீல் பண்ணாரு."

"அவர் என்ன சொன்னாருனா..."

"'மேடம், நான் உங்ககிட்ட தப்ப கேக்கணும்னு அப்படிச் சொல்லல.'"

"'நீங்க விழுந்த இம்பாக்ட்ல, உங்க குரோயின் ஏரியாவுல ஏதாச்சும் ஸ்கின் கிழிஞ்சுருக்கா, இல்ல உள்ளுக்குள்ள இன்டெர்னல் ப்ரூஸிங் ஆகி ரத்தம் கட்டியிருக்கானு பாக்கத் தான் நான் லைட் அடிச்சேன்.'"

"'பொதுவா அந்த இடத்துல நிறைய முடி இருந்தா, அந்தச் சின்னச் சின்னக் காயங்களையோ, ரத்தம் கட்டியிருக்கிறதையோ அவ்ளோ சீக்கிரம் கண்டுபிடிக்க முடியாது.'"

"'ஆனா நீங்க அவ்ளோ கிளீனா ஷேவ் பண்ணி வெச்சுருக்கிறதால... எனக்கு அந்த இடத்தை எக்ஸாமின் பண்றதுக்கு ரொம்ப ஈஸியா இருக்கு.'"

"'முடி மறைக்காம, ஸ்கின் கிளியராத் தெரியுறதால... என்னால எந்த டேமேஜும் இல்லனு கரெக்ட்டா, ஈஸியாச் சொல்ல முடியுது.'"

"'அதை ஒரு ரிலீஃப்ல தான் நான் அப்படி எதார்த்தமாச் சொல்லிட்டேன் மேடம்... என்னை தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க'னு அவர் அவ்ளோ விளக்கமா, லாஜிக்கோட சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பொய்யை பெர்ஃபெக்ட்டா, எந்த குறையும் இல்லாம கார்த்திக் மண்டைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

"அவர் சொன்ன ரீசன் எவ்ளோ கரெக்ட்னு நீங்களே யோசிச்சுப் பாருங்க கார்த்திக்!"

"அவர் ஒரு மாதிரி தான் எனக்கு ஹெல்ப் பண்ணாரு."

நான் எமோஷனலா, என் புருஷன் முன்னாடி அவனுக்காக வாதிட்டேன்.

"ஆனா நீங்க... அவர் எவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணிருக்காருங்குறத மறந்துட்டு..."

"ஏதோ ஒரு வார்த்தையை தப்பாப் புடிச்சுக்கிட்டு, இப்படி பேசுறீங்க!"

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் அப்படியே அமைதியாகிட்டாரு.

"நாளைக்கு நீங்க போய் அவரைச் சத்தம் போட்டா..."

"அவர் என்ன நெனைப்பாரு? 'ஒரு பொண்ணுக்கு உதவி பண்ணோமே, ஆனா அவங்க புருஷன்கிட்ட என்னைத் தப்பாச் சொல்லிட்டாளே'னு அவர் கஷ்டப்பட மாட்டாரா?"

நான் கண்ணீர் மல்க, எமோஷனல் பிளாக்மெயில் பண்ணேன்."

"அவர் பண்ணுனது நூறு சதவிகிதம் உதவி மட்டும் தான்."

"அவர் மேல எந்தத் தப்பும் இல்ல... அவர் ரொம்ப நல்லவர் கார்த்திக்."

நான் ஸ்ட்ராங்கா, எந்த தயக்கமும் இல்லாம பிரகாஷுக்கு பேக்-அப் குடுத்தேன்.

கார்த்திக்கோட கோபத்தை முழுசாத் தணிச்சுருச்சு.

நான் பிரகாஷுக்கு சப்போர்ட் பண்ணுனது, அவருக்குள்ள சின்னப் பொறாமையக் குடுத்தாலும்...

பிரகாஷ் ப்ரோஃபஷனல், பெரிய ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் எக்ஸ்பர்ட் மாதிரி நான் அவனைக் கன்ஸ்ட்ரக்ட் பண்ணேன் பாத்தீங்களா?

கார்த்திக்... நான் சொன்ன இந்த லாஜிக்கைக் கேட்டுக்கிட்டு, அப்படியே அமைதியா உக்காந்திருந்தாரு.

'ஓ... காயத்தைப் பாக்குறதுக்கு முடி தடையா இருக்கும்... ஷேவ் பண்ணியிருந்தா ஈஸியாத் தெரியும்.'

'அது  ஃபேக்ட் தான?'

'அவன் ஹெல்பிங் மைண்ட்ல, ஒரு நர்ஸ் மாதிரி தான் யோசிச்சுருக்கான்... இதுல தப்பில்ல.'

அவரு என்னைப் பாத்து ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"ம்ம்ம்... சரி பவி..."

"நீ சொல்றதும் கரெக்ட் தான்... நான் தான் கொஞ்சம் எமோஷனல் ஆகிட்டேன்."

"அவன் சொன்னதுலயும் லாஜிக் இருக்கு."

"ஹெல்ப் பண்றத பாக்கும்போது, முடி இல்லாம இருந்தா தான் ஸ்கின் கண்டிஷனை கரெக்ட்டாப் பாக்க முடியும்."

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்... நான் அவனைத் தப்பா நெனச்சிருக்கக் கூடாது."

"சரி... விடு... அவன் ஏதோ பதற்றத்துல எதார்த்தமாச் சொல்லிருக்கான்."

அவரு பிரகாஷை அப்படி சொன்னதை மன்னிச்சுட்டாரு!

என் மனசுக்குள்ள நான் விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'அடக் கடவுளே... உங்க பொண்டாட்டியோட ஷேவ் பண்ண புண்டைய அவன் ரசிச்சுப் பாத்ததை...'

'நீங்க ஹெல்ப், லாஜிக்னு சொல்லி அக்செப்ட் பண்ணிக்கிறீங்களே!'

நான் என் சிரிப்பை மறைச்சுக்கிட்டு, ரொம்ப அமைதியாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... நானும் அதைத் தான் ஃபீல் பண்ணேன்."

"அப்புறம்"

"அவர் தன் ரெண்டு கை விரல்களை வெச்சு..."

"என்னோட ரெண்டு தொடைகளுக்கும் மேல... அந்த வி-லைன் இருக்குல?"

"அந்த குரோயின் போன்ஸ்... அதுக்கு மேல ஆழமாப் பதிச்சுப் பிரஸ் பண்ணாரு கார்த்திக்."

"அவர் அவ்ளோ ஃபோர்ஸா எலும்பைப் பிரஸ் பண்ணும்போது எனக்கு ரொம்ப வலிச்சுது."

"ஆனா அவர் ரொம்ப கேர்ஃபுல்லா, எலும்புல ஏதாச்சும் வீக்கம் இருக்கானு செக் பண்ணாரு."

"பைனலா அவர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுட்டு..."

"'உங்க குரோயின் போன்ஸ் எல்லாம் பெர்ஃபெக்ட்டா இருக்கு மேடம்... எந்த ஃபிராக்சரும், வீக்கமும் இல்லை'னு உறுதியாச் சொன்னாருங்க."

நான் அந்த ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் செஷனை ஒரு வழியா முடிச்சு வெச்சேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக் ஒரு நிம்மதிய பெருமூச்சு விட்டாரு.

"அப்பாடா..."

"எந்த ஃபிராக்சரும் இல்லனு அவன் சொல்லிட்டான்ல?"

அவரு முகம் ரிலாக்ஸ் ஆச்சு.

"தட்ஸ் ஆல்?"

கார்த்திக் எதார்த்தமா, அந்தப் பிரச்சனை முடிஞ்சுடுச்சுங்குற ஒரு டோன்ல கேட்டாரு.

"அவன் எல்லாம் ஃபைன்-னு சொல்லிட்டான்... அப்புறம் நீ ஃப்ரீ ஆகிட்ட... அவ்ளோ தான?"

"அவன் உன்னை எந்திரிக்க விட்டுட்டானா?"

அவரு என்னையப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே கூர்மையாப் பாத்தேன்.

அவரு வார்த்தையில ஒரு நிம்மதி இருந்துச்சு... ஆனா...

அவரோட கண்கள்ல?

அங்க... ஒரு சின்ன ஏமாற்றம் இருக்கிறதை நான் அவ்ளோ தெளிவாப் படிச்சேன்.

'அவ்ளோ தானா? முடிஞ்சுடுச்சா?'

'என் பொண்டாட்டியோட புண்டையப் பாத்தான்... ஆனா தொடாமலேயே அனுப்பிட்டானா?'

இந்த ஏமாற்றம், அவரோட ஃபேண்டஸியில ஒரு பெரிய பிரேக் போட்ட மாதிரி அவருக்கு ஃபீல் ஆச்சு.

அந்த ரூம்ல, இன்னும் ஏதாச்சும் நடந்திருக்கக் கூடாதாங்குற ஒரு ஏக்கம் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

இவரு என்ன நெனைக்கிறாருனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்?'

'ஒரு வாட்ச்மேன் என் புண்டையத் தொட்டிருக்கணும்னு உங்க மனசு தவிக்குதா?'

'சரி... உங்க தவிப்பை நான் ஏன் வீணாக்கணும்?'

'உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ, அதை நான் தர்றேன்.'

நான் என் முகத்தை மறுபடியும் சீரியஸா, ஒரு மாதிரிப் பயத்தோட மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் எந்திரிச்சு வீட்டுக்கு வந்தேன்னு சொல்லப் போறதா அவரு எதிர்பார்த்தாரு.

ஆனா... நான் மெதுவா, என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டுனேன்.

என் கண்களை அகலமா விரிச்சு, இன்னசென்ட்டா அவரைப் பாத்தேன்.

"நோ கார்த்திக்..."

நான் சாஃப்ட்டா, முணுமுணுப்பு மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் அந்த 'நோ'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட உடம்பு மறுபடியும் விறைச்சுப் போச்சு!

அவரோட கியூரியாசிட்டி, அந்த செக்ஸுவல் ஸ்பார்க், மறுபடியும் பத்து மடங்கு வேகமாப் பத்திக்கிச்சு.

"வாட்?"

அவரு குரல் தவிப்போட, நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

"நோ-னா? என்ன மீன் பண்ற பவி?"

"அவன் உன்னை விடலயா? அப்புறம்... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?"

அவரு என்னைய வெறித்தனமாப் பாத்துக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... அவர் என்னோட குரோயின் போன்ஸை செக் பண்ணிட்டு இருக்கும்போது..."

"அந்த ஃபிளாஷ்-லைட் வெளிச்சத்துல..."

"அவர் திடீர்னு, ஏதோ ஒரு விஷயத்தை நோட் பண்ணிட்டாரு கார்த்திக்."

நான் சஸ்பென்ஸை அவ்ளோ பில்ட் பண்ணேன்.

"என்ன? எதை நோட் பண்ணான்?" கார்த்திக் பொறுமையிழந்து கேட்டாரு.

"அவர்... அவரோட முகத்தை... என்னோட சென்டருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் கிட்ட கொண்டு போனாருங்க."

"அவரோட கண்கள், என்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட்டை க்ளோஸாப் பாத்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த சீனை அவ்ளோ ஜூம் பண்ணிக் காட்டுனேன்.

"அவர் முகம் திடீர்னு சுருங்குச்சு... அவரு நெற்றியில ஒரு பெரிய குழப்பம்."

"அவர் நேரா என் கண்ணைப் பாத்து..."

"'மேடம்... உங்களோட அந்த இதழ்கள்...'"

நான் 'அந்த இதழ்கள்'ங்குற வார்த்தையை கேஷுவலா சொன்னேன்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், கார்த்திக் பெருமூச்சை உள்ள இழுத்தாரு!

"'உங்க இதழ்கள்... வீங்கிப் போய், சிவப்பா, ரணமா இருக்கு மேடம்'னு அவர் சொன்னாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக்கோட கண்கள் அப்படியே பிதுங்கிடுச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டை இதழ்களைப் பத்தி, ஒரு வாட்ச்மேன் அவகிட்டயே கமெண்ட் பண்றானா?

"வீங்கியிருக்கா?" கார்த்திக், அதிர்ச்சியோட முணுமுணுத்தாரு.

நான் உடனே தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் சொன்னாரு, 'நீங்க அந்த தரைல வழுக்கிட்டு போய் விழுந்தீங்கல?'"

"'அந்த ஃப்ரிக்‌ஷன், அந்த உரசல்ல... உங்க ஸ்கின் டேமேஜ் ஆகிருக்கு போல.'"

"'அந்த அதிர்வுல, உங்க இதழ்கள் அவ்ளோ வீங்கி, ரத்தம் கட்டுன மாதிரிச் சிவப்பா இருக்கு'னு அவர் பதட்டமாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே...

என் மைண்டுக்குள்ள ஒரு சின்ன அலாரம் அடிச்சுது.

நான் ரொம்பக் கேர்ஃபுல்லா என் வார்த்தைகளை சூஸ் பண்ண வேண்டிய இடம் இது.

ஏன்னா... கார்த்திக்குக்கு என்னோட உடம்பு நல்லாத் தெரியும்.

கார்த்திக் என்னைப் பாக்காம, கவனிக்காம இருக்கலாம்.

ஆனா என்னோட அந்தரங்க உறுப்பு எப்படி இருக்கும்னு அவருக்கு தெளிவாவே தெரியும்.

என்னோட புண்டை சாஃப்ட்டா, ஒரு ரோஸ் கலர்ல, நேச்சுரலாவே கொஞ்சம் பிங்கிஷா இருக்கும்.

அந்த இதழ்கள் எப்பவுமே புடைச்சுக்கிட்டு, ஒரு அழகான பஃப்-னெஸ்ஸோட தான் இருக்கும்.

நான் இப்போ கார்த்திக் கிட்ட, 'ஆமாங்க, நான் தரைல விழுந்ததால என் புண்டை வீங்கிடுச்சு'னு பொய் சொன்னா?

கார்த்திக்கோட மைண்ட் உடனே வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுடும்.

'ஒரு சின்னச் சறுக்கலுக்குப் போய், அது எப்படி அவ்ளோ வீங்கும்?'னு அவருக்குச் சந்தேகம் வந்துரும்.

இல்லனா, 'காமி, எப்படி வீங்கியிருக்குனு நான் பாக்குறேன்'னு செக் பண்ண ஆரம்பிச்சுடுவாரு.

அதனால... நான் அந்த கேமை ஸ்மார்ட்டா மாத்தி விளையாட ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த வாட்ச்மேன் பிரகாஷ், என்னோட நேச்சுரலான அழகையே ஒரு காயம்னு தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டான்ங்குற மாதிரிப் கதையைத் திருப்புனேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் அவர் முகத்தை ஆழமாப் பாத்துக்கிட்டே கேட்டேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியும்ல கார்த்திக்?"

"என்னோட அந்த இடம்... எப்போவுமே... இயல்பாவே கொஞ்சம் பிங்கிஷா... லேசான ஒரு புடைப்போட, சாஃப்ட்டா தான இருக்கும்?"

நான் என்னோட புண்டை அழகை, என் புருஷன்கிட்டயே அவ்ளோ டீடைலா வர்ணிச்சேன்.

இதைக் கேட்டதும்... கார்த்திக்கோட கண்கள் இருண்டுச்சு.

தன் பொண்டாட்டி, அவ பிரைவேட் பார்ட் எப்படி இருக்கும்னு அவளுக்கே உரித்தான ஒரு கூச்சத்தோட, ஆனா வெளிப்படையாச் சொல்றது...

அவருக்குள்ள இருந்த ஆசையா அப்படியே உசுப்பி விட்டுருச்சு.

அவரு என்னையப் பாத்துக்கிட்டே, மெதுவா... ஒரு போதையில தலையாட்டுனாரு.

"ம்ம்ம்..."னு ஒரு முனகல் மட்டும் அவர் தொண்டையில இருந்து வந்துச்சு.

"அது என்னோட நேச்சுரலான ஷேப்... என்னோட ஸ்கின் கலரே அதுதான்னு உங்களுக்குத் தெரியும்..."

நான் இன்னசென்ட்டாத் தொடர்ந்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்... அவருக்கு அது எப்படித் தெரியும்?"

"அவர் ஏதோ ஒரு வாட்ச்மேன்... அவருக்கு என் உடம்பைப் பத்தியோ, என் நேச்சுரலான அழகைப் பத்தியோ என்ன தெரியும் சொல்லுங்க?"

"அவர் இதுக்கு முன்னாடி எந்தப் பொண்ணுக்காவது அப்படிப் பாத்துருப்பாரானு கூடத் தெரியல."

நான் பிரகாஷை விவரம் தெரியாத மாதிரி கார்த்திக் மைண்டுல பில்ட் பண்ணேன்.

"அவர் அந்த இருட்டுல... ஃபிளாஷ் லைட் வெளிச்சத்துல..."

"என்னோட அந்த பிங்கிஷான கலரையும், அந்த நேச்சுரலான பஃப்-னெஸையும் பாத்துட்டு..."

"அது நிஜமாவே அடிபட்டு, ரத்தம் கட்டி வீங்கியிருக்குனு தப்பா நெனச்சுட்டாருங்க!"

நான் இதைச் சொன்னதும்... கார்த்திக் முகத்துல ஷாக், அதோட சேர்ந்து ரிலீஃப் வந்துச்சு.

'ஓ... இவளுக்கு ஒன்னும் அடிபடல... அந்த வாட்ச்மேன் இவளோட நேச்சுரல் அழகைப் பாத்துட்டு காயம்னு பயந்துட்டான்!'

இந்த தாட், கார்த்திக்கோட ஈகோவுக்கும், அவரோட ஃபேண்டஸிக்கும் அவ்ளோ பெரிய தீனியைப் போட்டுச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன், என் புண்டையோட கலரையும், ஷேப்பையும் உன்னிப்பாப் பாத்து, அதைப் பத்தி ஆராய்ச்சி பண்ணிருக்கான்ங்குற அந்த எண்ணம்...

கார்த்திக்கைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சு வேகமா வந்துச்சு.

என் தொடையில இடிச்சுக்கிட்டு இருந்த அவரோட சுண்ணி, இப்போ இரும்பு மாதிரி விறைச்சுத் துடிச்சுது.

"அவர் சீரியஸாச் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல நிஜமான ஒரு எரிச்சலைக் கொண்டு வந்தேன்.

"'மேடம், இந்த வீக்கம் சாதாரணமாத் தெரியல.'"

"'இத நான் இப்படியே விட்டா... இந்த வீக்கம் இன்னும் அதிகமாகி, அந்த இடத்துல ரத்த ஓட்டமே முழுசாப் பிளாக் ஆகிடும்.'"

"'ரத்த ஓட்டம் நின்னுபோச்சுனா... ஏதாது எமர்ஜென்சி ஆகிடும்'னு அவர் அவ்ளோ பயமுறுத்துனாருங்க."

நான் அவனை, இப்போ ஏதோ சர்ஜன் லெவலுக்கு ஆக்ட் பண்ண மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு அப்படியே இருந்தாரு.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி தான், பிரகாஷ் 'ஷேவ் பண்ணிருக்கீங்க'னு கேட்டதுக்குக் கார்த்திக் கோபப்பட்டாருல?

அப்போ நான் அவரை அவ்ளோ திட்டி, 'நீங்க முழுசா கேக்காம கோபப்படாதீங்க'னு அடக்கி வெச்சுருந்தேன்.

அதனால... இப்போ கார்த்திக் வாயே திறக்கல.

எப்படியும் இதுக்கு ஒரு லாஜிக் இருக்கும், இல்லனா பவித்ராவே அந்த வாட்ச்மேனைத் திட்டியிருப்பாங்குற ஒரு நம்பிக்கையில...

அவரு அவ்ளோ அமைதியா, ஒரு நல்ல லிசனர் மாதிரி எல்லாமே கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான் அவ்ளோ பயந்துட்டேன் கார்த்திக்... அதே சமயம் எனக்கு கோபமும் வந்துச்சு."

நான் என் முகத்துல நிஜமான ஒரு தவிப்பைக் கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்குத் தெரியும் அது எந்தக் காயமும் இல்ல... அது என்னோட நார்மல் பாடினு."

"ஆனா அவர் ஏதோ நான் பெரிய டேஞ்சர்ல இருக்கிற மாதிரிச் சீன் போட்டதும்... நான் கத்துனேன்."

"'நோ! நோ! அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல, எனக்கு எந்த வலியும் இல்ல... அது எப்போவும் அப்படித் தான் நார்மலா இருக்கும்... ப்ளீஸ் அதை விடுங்க'னு நான் கெஞ்சுனேன் கார்த்திக்."

நான் என்னைய இன்னசென்ட்டா, என்னோட நார்மல் ஷேப் அதுதான்னு அவர்கிட்ட ஆர்கியூ பண்ற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நான் அவர்கிட்ட கிளியராப் புரிய வைக்க ட்ரை பண்ணேன் கார்த்திக்."

"'அய்யோ, எனக்கு அங்க எந்த அடியும் படல... என் ஸ்கின் கலரே அப்படித் தான்'னு நான் அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு அவர்கிட்ட எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்."

"ஆனாலும் அவர் ஹெல்பிங் மைண்ட்செட்ல... ஏதோ பெரிய ஆபத்துல இருந்து என்னைக் காப்பாத்துற மாதிரி நினைச்சுக்கிட்டாரு."

"நான் அவரைத் தடுத்து நிறுத்த, என் கைகளை இழுக்க அவ்ளோ ட்ரை பண்ணேன்."

"நான் மறுபடியும் தரைல இருந்து எந்திரிக்கப் போராடுனேன்."

நான் சொல்லச் சொல்ல... கார்த்திக்கோட கண்கள் என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற எண்ணம் எப்படி இருக்கும்னு என்னால ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

தன்னோட பொண்டாட்டி, தன் புண்டையோட கலரையும் ஷேப்பையும் பத்தி ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட ஆர்கியூ பண்றா...

அவனோ, அவ புண்டையில லைட் அடிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு, 'இல்ல இது வீக்கம் தான்'னு அவகிட்டயே டிபேட் பண்றான்.

இந்தக் கேவலமான, ஆனா ஹாட்டான சிச்சுவேஷன்... கார்த்திக்கோட கண்ட்ரோலை மொத்தமா உடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் மூச்சை வேகமா இழுத்து விட்டேன்.

என் பார்வையை, நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள ஆழமா லாக் பண்ணேன்.

நான் பெட்ல, கார்த்திக் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்ல?

இப்போ அவர் காதுக்கு கிட்டப் போய், என் உதடுகள் அவர் காதுல உரசும் அளவுக்கு நெருங்கி, மெதுவா... முணுமுணுப்பாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா... கார்த்திக்..."

"அவர்... நான் சொல்ற எதையுமே காதுல வாங்கிக்கல."

"இது எமர்ஜென்சி... நான் உடனே ஆக்ட் பண்ணியாகணும்னு சொன்னாரு."

"நான்... நான் அடுத்த வார்த்தையைப் பேசி, அவரைத் தடுத்து நிறுத்துறதுக்குள்ள..."

"என் உடம்பை முறுக்கி, அவரைப் பிடிச்சுத் தள்ளி விடுறதுக்குள்ள..."

கார்த்திக்கோட உடம்பு விறைச்சு, என் தொடையில அவரோட சுண்ணி துடிக்குறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"அவரோட... அவரோட அந்த ரெண்டு விரல்களும்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, அவ்வளவு ஸ்லோவாச் சொன்னேன்.

"நேரா..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட இதழ்கள் மேல..."

"அழுத்தமா..."

"டைரக்டா... பதிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்!"

[yazhiniram]

-------------
Part 290: 
-------------

"டைரக்டா... பதிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த வார்த்தைகளை என் வாயில இருந்து வெளிய விட்ட செகண்ட்...

எங்க பெட்ரூம்ல அமைதி.

அங்க எந்த ஒரு சத்தமும் இல்ல.

கார்த்திக்... அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

ஒரு கல்லு மாதிரி இருந்தாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி, அகலமா விரிஞ்சு, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்தப் பார்வையில... அதிர்ச்சி, ஷாக், கோபம், பொறாமை...

இது எல்லாத்தையும் தாண்டி, ஒரு பயங்கரமான போதை அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட, புண்டை இதழ்கள் மேல...

ஒரு வாட்ச்மேனோட விரல்கள் டைரக்டா, எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமப் பதிஞ்சுருச்சு!

இந்த விசுவல், அவரோட மூளையை அப்படியே சுக்குநூறா உடைச்சு, அதே சமயம் அவரோட நரம்புகளைத் தெறிக்க விட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட தொண்டைக்குழி, கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு மூச்சு விடுறது கூட ஒரு செகண்ட் நின்னு போச்சு.

அவரு கை என் இடுப்புல இருந்துச்சுல?

அந்தக் கைகள் இப்போ அவ்ளோ இறுக்கமா, என் சதையில விரல் பதியுற அளவுக்கு டைட் ஆச்சு.

நான் அவர் கண்களை ஆழமா, ஊடுருவிப் பாத்தேன்.

என் பார்வையை அவர்கிட்ட இருந்து ஒரு இன்ச் கூட நான் விலக்கல.

அவரோட எமோஷனல் அட்டென்ஷனை நான் முழுசா என் கண்ட்ரோல்ல வெச்சிருந்தேன்.

நான் மறுபடியும் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கி, ஒரு நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அவரோட அந்த ரெண்டு விரல்களும்..."

"என்னோட அந்த சென்டர்ல பட்ட அந்த எக்ஸாக்ட் நிமிஷம்..."

"எனக்குள்ள என்ன ஆச்சுனு எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்."

"என் முதுகுத்தண்டு வழியா..."

"ஒரு பெரிய... எலக்ட்ரிக் ஷாக் பாஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சுங்க."

நான் அந்த 'எலக்ட்ரிக் ஷாக்'ங்குற வார்த்தையை தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் இப்போ மூச்சை அவ்ளோ வேகமா உள்ளிழுத்து விட்டாரு.

'ஹூப்...'

அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள இருந்த விறைப்பு, இப்போ ஒரு இரும்புத் தூண் மாதிரி ஆகி, என் தொடையில அவ்ளோ பலமா இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"கார்த்திக்..."

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் குரல்ல அவ்ளோ இன்னசென்ஸைக் கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்கு இப்போ இருபத்தி ஆறு வயசு ஆகுதுல கார்த்திக்."

"என்னோட இந்த முழு வாழ்க்கையிலயும்..."

"நீங்க... நீங்க மட்டும் தான் கார்த்திக் என்னைய அந்த இடத்துல தொட்டுருக்கீங்க."

"உங்களைத் தவிர வேற எந்த ஒரு ஆம்பளையும் என்னைய அவ்ளோ நெருக்கமாப் பாத்ததோ, தொட்டதோ இல்ல கார்த்திக்."

"ஏன்... எனக்கு உடம்பு சரியில்லனா கூட, நான் ஒரு லேடி டாக்டர்கிட்ட தான் போயிருக்கேனே தவிர..."

"ஒரு மேல் டாக்டர் கிட்ட கூட நான் என்னை அப்படிப் பாக்க அனுமதிச்சது இல்ல கார்த்திக்."

நான் அந்த எக்ஸ்க்ளூஸிவிட்டியை அவ்ளோ ஆழமா அவர் மனசுல பதிய வெச்சேன்.

'நீங்க மட்டும் தான் தொட்டுருக்கீங்க... ஆனா இப்போ இன்னொருத்தன் தொட்டுட்டான்'ங்குற அந்த உண்மையை, அவர் மூளையில ஒரு ஆணி மாதிரி அறைஞ்சேன்.

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தன் பற்களை லேசாக் கடிக்கிறதை நான் பாத்தேன்.

அவரோட தாடை நரம்புகள் அப்படியே புடைச்சுக்கிட்டுத் துடிச்சுது.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"திடீர்னு... கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்காம..."

"அவரோட விரல்கள்..."

"நேரா... என்னோட பர்சனலான, மோஸ்ட் பிரைவேட் பிளேஸ் மேல..."

"அப்படிப் பதிஞ்சப்போ..."

"எனக்கு உசுரே போயிருச்சு கார்த்திக்."

நான் ஒரு விக்டிம் மாதிரி, ஹெல்ப்லெஸ்ஸா என் ரியாக்‌ஷனைச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் எந்த ஒரு வார்த்தையும் பேசல.

அவரால பேச முடியலங்குறது தான் உண்மை.

அவரோட மூளை இந்த வார்த்தைகளை ப்ராசஸ் பண்றதுக்கே அவ்ளோ திணறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"நான் அவ்ளோ பேனிக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் என்னோட பயத்தை அவருக்குக் காட்டுனேன்.

"அவரோட ஒரு கை... நான் சொன்னேன்ல?"

"இன்னும் என்னோட ரெண்டு மணிக்கட்டையும் ஒண்ணாச் சேர்த்து... என் வயித்துக்கு மேல அவ்ளோ டைட்டா அமுக்கிப் பிடிச்சுருந்துச்சு."

"அவரோட இன்னொரு கை விரல்கள் தான்... என் சென்டர்ல இருந்துச்சு."

"நான் என் கண்களை அகலமா விரிச்சு, பயத்துல அவரைப் பாத்தேன்."

"என் கண்ணுல இருந்து கண்ணீர் அப்படியே கொட்டுச்சு கார்த்திக்."

"நான் அழுதேன்... நான் அவ்ளோ பரிதாபமா அவர்கிட்ட கெஞ்சுனேன் கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல நிஜமான அழுகையைக் கொண்டு வந்தேன்.

"'ப்ளீஸ்... ப்ளீஸ், என் கைகளை விடுங்க... என்னைய விடுங்க'னு நான் கெஞ்சுனேங்க."

நான் என்னைய வீக்கான ஒரு பொண்ணா, ஏதோ மாட்டிக்கிட்ட மாதிரி அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"அண்ட் யூ நோ வாட் கார்த்திக்?"

நான் திடீர்னு ஒரு சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

"அவர்... அவர் நிஜமாவே நான் கெஞ்சுனதைக் காதுல வாங்கிக்கிட்டாரு கார்த்திக்."

"நான் அப்படி அழுது கெஞ்சுனதும்..."

"அவர் உடனே... எந்த ஒரு மறுப்பும் சொல்லாம..."

"என் மணிக்கட்டை இறுக்கிப் பிடிச்சிருந்த அவரோட கைகளை..."

"அப்படியே ரிலீஸ் பண்ணிட்டாரு கார்த்திக்."

"என்னோட கைகளை அவர் விட்டுட்டாரு."

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக் முகத்துல ரிலீஃப் வந்துச்சு.

ஆனா அந்த ரிலீஃப்புக்கு நடுவுலயும்... ஒரு பயங்கரமான கியூரியாசிட்டி அவர் கண்ணுல இருந்துச்சு.

"அப்போ..."

"உன் கைகளை அவன் விட்டதும்..."

"நீ உடனே... உன் கைகளால மறுபடியும் உன்னை மறைச்சுக்கிட்டியா பவி?"

அவரு கேட்ட இந்தக் கேள்வி!

இந்தக் கேள்வியில... ஒரு புருஷனோட எதிர்பார்ப்பு இருந்துச்சு.

'என் பொண்டாட்டி கை ஃப்ரீ ஆனதும், உடனே தன் மானத்தைக் காப்பாத்திக்க மறைச்சிருப்பா'ங்குற ஒரு டெஸ்பரேட்டான ஆசை இருந்துச்சு.

ஆனா... அவரோட கண்களுக்குள்ள?

'அவ மறைக்காம இருந்திருந்தா எப்படி இருக்கும்?'ங்குற ஒரு ஏக்கம் ஒளிஞ்சுருக்கிறதை நான் தெளிவாப் படிச்சேன்.

நான் அவரைப் பாத்து, மனசுக்குள்ள பெரிய கள்ளச் சிரிப்பைச் சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'உங்களுக்கு என்ன வேணுமோ... அதைத் தான் நான் இப்போ குடுக்கப் போறேன் கார்த்திக்.'

நான் உடனே பதில் சொல்லல.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, மெதுவா கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை குற்ற உணர்ச்சியில, அவமானத்துல கூனிக்குறுகிப் போன மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் என் தலையை... ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா, இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டினேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் சாஃப்ட்டா, ஒரு தப்பை ஒத்துக்கிற மாதிரி முணுமுணுத்தேன்.

நான் அந்த 'இல்ல'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட உடம்பு மறுபடியும் அப்படியே விறைச்சுப் போச்சு!

"இல்லயா...?"

அவரு அந்த வார்த்தையைத் திரும்பச் சொன்னப்போ, அவரோட மூச்சுக்காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

"நான்... நான் என்னோட பிரைவேட் பார்ட்டை மறைக்க ட்ரை பண்ணவே இல்ல கார்த்திக்."

நான் அந்த உண்மையை, எந்த தயக்கமும் இல்லாம, அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

தன் பொண்டாட்டி... கை ஃப்ரீ ஆகியும்... ஒரு வாட்ச்மேன் முன்னாடி தன் புண்டையை மறைக்க ட்ரை பண்ணல!

ஏன்? ஏன் அவ மறைக்கல?

இந்தக் கேள்வி கார்த்திக்கைப் பைத்தியம் பிடிக்குற மாதிரி ஆக்கிடுச்சு.

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்து, என்னோட ரீசனைச் சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அப்போ ஒரு விஷயம் தெளிவாப் புரிஞ்சுது கார்த்திக்."

"நான் கத்திப் பாத்தேன்... தடுத்துப் பாத்தேன்."

"ஆனா அவர் நான் சொல்ற எதையுமே கேக்குற நிலைமையில இல்ல."

"அவர் அந்த வீக்கத்தை... அது ஏதோ எமர்ஜென்சி... அதைச் செக் பண்ணியே ஆகணும்ங்குறதுல பிடிவாதமா இருந்தாரு."

"நான் என்ன சொன்னாலும் அவர் நிப்பாட்டப் போறது இல்லனு எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சுங்க."

நான் என் நிலைமையை ஹெல்ப்லெஸ்ஸா மாத்துனேன்.

"அது மட்டுமில்ல கார்த்திக்..."

"உண்மையச் சொல்லணும்னா..."

நான் என் பார்வையை மறுபடியும் லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"நான் உறைஞ்சு போயிருந்தேன் கார்த்திக்..."

"எனக்குள்ளயும்... எனக்குள்ளயும் ஒரு மூலைல..."

நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, இழுத்துச் சொன்னேன்.

"ஒரு சின்னக் கியூரியாசிட்டி... ஒரு குழப்பம் வந்துருச்சு கார்த்திக்."

"அவர் அவ்ளோ சீரியஸாச் சொல்றாரே..."

"நிஜமாவே அவர் எப்படித் தான் அந்த வீக்கத்தைச் செக் பண்ணப் போறாரு?"

"அதுக்கு அவர் என்ன பண்ணப் போறாருனு பாக்கலாம்ங்குற ஒரு கியூரியாசிட்டி... எனக்கே தெரியாம எனக்குள்ள வந்துருச்சு கார்த்திக்."

நான் இந்த உண்மையைச் சொன்னதும்!

கார்த்திக் மூச்சு விடுறது நின்னு, 'ஹூப்'னு ஒரு சத்தத்தோட காத்தை உள்ள இழுத்தாரு.

அவரு கண்கள் பிதுங்கி, அகலமா விரிஞ்சுது.

தன்னோட பொண்டாட்டிக்கே... அந்த வாட்ச்மேன் தன் புண்டையில என்ன பண்ணப் போறான்னு பாக்குற கியூரியாசிட்டி வந்துருச்சா?

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கோட ஈகோவை சுக்குநூறா உடைச்சு, அவரோட செக்ஸுவல் போதையை உச்சிக்குக் கொண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் எந்த ஒரு இடைவெளியும் விடாம, அடுத்த கட்டத்துக்குப் போனேன்.

"என் கைகள் ஃப்ரீ ஆனதும்..."

"நான் அமைதியா இருந்ததைப் பாத்துட்டு..."

"அவர் ஒரு கிரேஸியா... கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயத்தைப் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் ஒரு பெரிய சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, "என்ன... என்ன பண்ணான்?"னு பதற்றமாக் கேட்டாரு.

"நான் சொன்னேன்ல கார்த்திக்?"

"அவர் அந்த ஃபோன் ஃபிளாஷ்-லைட்டை... தன் வாயில கவ்விப் பிடிச்சுருந்தாருனு?"

"என் கை ஃப்ரீ ஆனதும்..."

"அவர் தன் வாயில இருந்த அந்த ஃபோனை எடுத்து... மறுபடியும் தன் கையிலயே பிடிச்சுக்கிட்டாருங்க."

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தெளிவா விவரிச்சேன்.

"இப்போ... அவரோட ஒரு கையில அந்தப் பிரகாசமான ஃபிளாஷ்-லைட்."

"அவர் அந்த ஃபோனை... என்னோட சென்டருக்கு அவ்ளோ கிட்டக் கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்."

"அந்தப் பிரகாசமான லைட்..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, முழுசாத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட பிரைவேட் பார்ட் மேல..."

"க்ளோஸ்ல... அப்படியே பளீச்னு அடிச்சுது கார்த்திக்!"

நான் அந்த லைட் அடிக்கிற சீனை, பச்சையா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சு காட்டுனேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா ஒரு ஸ்டேட்டுக்குப் போயிட்டாரு.

அவருக்குள்ள இப்போ ஓடுற விசுவல்!

அந்த இருட்டான ரூம்ல...

அந்தப் பிரகாசமான ஃபிளாஷ்-லைட் வெளிச்சத்துல...

தன் பொண்டாட்டியோட, ஒரு முடி கூட இல்லாமக் கிளீனா ஷேவ் பண்ணியிருக்க அவளோட புண்டைய...

அந்த வாட்ச்மேன் கண்ணுக்கு எவ்ளோ கிளியரா, எவ்ளோ பளிச்சுனு தெரிஞ்சிருக்கும்!

இந்த நெனப்பு கார்த்திக்கைப் பைத்தியமாக்கிச்சு.

அவரோட சுண்ணி, என் தொடையில இப்போ அவ்ளோ வயலன்ட்டா, ஒரு சுத்தியல் மாதிரி இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அந்த லைட் வெளிச்சத்துல..."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கி, முணுமுணுப்பாப் பேசுனேன்.

"அவர் என்னைய எக்ஸாமின் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்."

"அவரோட இன்னொரு ஃப்ரீயா இருந்த கையோட விரல்கள்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, அவ்வளவு ஸ்லோவாச் சொன்னேன்.

"என் சென்டர்ல பட்டுச்சு கார்த்திக்."

"அவரோட விரல்கள்... என்னோட இதழ்கள் மேல..."

"ஆக்டிவ்வா விளையாட ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்."

நான் அந்த 'விளையாட ஆரம்பிச்சுது'ங்குற வார்த்தையை கேஷுவலா சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் ஷாக்ல வெளிறிப் போச்சு.

"விளையாட... ஆரம்பிச்சுதா?" கார்த்திக், நடுக்கத்தோட கேட்டாரு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் தன் விரல்களால... என்னோட இதழ்களை..."

"மெதுவா... விலக்கிப் பாத்தாருங்க."

நான் அந்த 'விலக்கிப் பாத்தாரு'ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட உடம்பே ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேன், தன் பொண்டாட்டியோட புண்டை இதழ்களைத் தன் விரல்களால விலக்கிப் பாக்குறான்!

"அவர் அந்த இதழ்களை விலக்கி..."

"அந்த வீங்கியிருந்த ஓரங்கள்ல எல்லாம்... அவ்ளோ அழுத்தமாப் பிரஸ் பண்ணிப் பாத்தாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பிரஷரை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அந்த லைட் வெளிச்சத்துல, அவர் கூர்மையாப் பாத்துக்கிட்டே, என் இதழ்களைப் பிசைஞ்சு செக் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அது... அது எவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வான இடம் கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ வலியையும், கூச்சத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

"அந்த இடத்துல... பெரிய பிரஷர்..."

"ஒரு ஆம்பளையோட விரல்கள், அவ்ளோ அழுத்தமா என் இதழ்களைப் பிரஸ் பண்ணும்போது..."

"எனக்கு என்ன ஆச்சுனு எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்."

"நான் எந்தப் தப்பும் பண்ணல..."

"ஆனா... எனக்கே தெரியாம..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேன்னு தவிப்போட காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"எனக்கே தெரியாம... என்னோட தொண்டையில இருந்து... ஒரு சத்தம் வெளிய வந்துருச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும், கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

"சத்தமா? என்ன சத்தம்?" அவரு பதற்றமாகக் கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கி, அவ்ளோ கூச்சப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"நான்... நான் சத்தமா முனகிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த உண்மையை, எந்த ஒளிவுமறைவும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

"அந்த எம்டியான ரூம்க்குள்ள..."

"என் முனகல் சத்தம்... சத்தமா, எக்கோ ஆகுற மாதிரி கேட்டுச்சுங்க."

நான் அப்படிச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்!

கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

"நீ... நீ முனகினியா?"

அவரு குரல், ஒரு மாதிரி அதிர்ச்சியிலயும், வெறியிலயும் வந்துச்சு.

"உனக்கு... அவன் தொட்டது... அவ்ளோ...?"

அவரு வார்த்தைகளை முழுசாச் சொல்ல முடியாமத் திணறுனாரு.

நான் உடனே பதறிப்போய், அவரைத் தடுத்தேன்.

நான் அவரை முழுசாத் தப்பா நெனைக்க விட்டுடக் கூடாது.

நான் உடனே என்னோட லாஜிக்கை, பயாலஜிக்கல் லாஜிக்கை எடுத்து விட்டேன்.

"கார்த்திக்... ப்ளீஸ், நீங்க தப்பா நெனச்சுக்காதீங்க!"

"நான் வேணும்னு முனகல கார்த்திக்... என்னால அதைக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல!"

"நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி அது எந்தத் தப்பான ஃபீலிங்கும் இல்ல கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ இன்னசென்ஸைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அவர்... அவர் தன்னோட விரல்களை அழுத்தமா, டைரக்டா என் நரம்புகள் மேல பிரஸ் பண்ணும்போது..."

"என் உடம்புக்குள்ள ஒரு ஷார்ப்பான ஜோல்ட்... ஒரு எலக்ட்ரிக் கரண்ட் பாஸ் ஆச்சு கார்த்திக்."

"அது... அது வெறும் நேச்சுரலான, பயாலஜிக்கல் ரியாக்‌ஷன் கார்த்திக்!"

"உங்களுக்கே தெரியும்ல... அந்த இடம் எவ்ளோ இன்க்ரெடிப்லி சென்சிட்டிவ்னு?"

"அங்க அப்படி ஒரு பிரஷர் குடுக்கும்போது, எந்த ஒரு பொண்ணா இருந்தாலும், உடம்பு தானா ரியாக்ட் பண்ணத் தான கார்த்திக் செய்யும்?"

நான் என் முனகலை, சயின்டிஃபிக்கா, லாஜிக்கா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூளை அந்த லாஜிக்கை மெதுவாப் ப்ராசஸ் பண்ணுச்சு.

அவரு லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

'ஓகே... அது ரிஃப்ளெக்ஸ் ஆக்‌ஷன்... அவ வேணும்னு பண்ணல'ங்குற ஒரு நிம்மதி அவருக்குள்ள வந்துச்சு.

ஆனா... அந்த நிம்மதிக்கு நடுவுலயும், தன் பொண்டாட்டி ஒரு வாட்ச்மேன் தொட்டதுக்கு முனகிருக்காங்குற நெனப்பு...

அவரோட போதையை உச்சிக்குக் கொண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர்... அவர் நிஜமாவே நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான் கார்த்திக் ஆக்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு நல்லவன் ஆக்கினேன்.

"என் முனகல் சத்தம் கேட்டதும்... அவர் செக் பண்றதை நிப்பாட்டிட்டாரு."

"அவர் சீரியஸா என் முகத்தைப் பாத்துச் சொன்னாரு..."

"'மேடம்... வீக்கம் அதிகமா இருக்கு.'"

"'இது இப்படியே இருந்தா சரிப்பட்டு வராது...'"

"'உங்க முழங்காலுக்கு நான் என்ன கூலிங் ட்ரீட்மென்ட் குடுத்தேனோ... அதே ட்ரீட்மென்ட்டை இங்கயும் குடுத்துப் பாக்குறேன்.'"

"'அப்பதான் இந்த எரிச்சலும், வீக்கமும் கொஞ்சம் குறையும்'னு அவர் சீரியஸாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் முகம் சுருங்குச்சு.

அவரு யோசிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

"கூலிங் ட்ரீட்மென்ட்டா? அப்படின்னா?"

"அந்த ரூம்ல தான் தண்ணி இல்லயே... அப்புறம் எப்படி அவன்...?"

கார்த்திக் வார்த்தைகளை நிப்பாட்டிட்டு, அப்படியே ஷாக் ஆகி என்னைப் பாத்தாரு.

அவருக்கு இப்போ ஒரு பெரிய ஸ்பார்க் அடிச்சுருச்சு!

'முழங்காலுக்கு என்ன கூலிங் ட்ரீட்மென்ட் குடுத்தான்? எச்சிலத் தடவுனான்!'

'அப்போ... இப்போ... என்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டையில...?'

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

நான் அவர் கண்ணை ஆழமாப் பாத்து, மெதுவாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"நான் அவர் என்ன சொல்றாருனு புரிஞ்சுக்கிறதுக்குள்ளயோ..."

"இல்ல 'நோ'னு சொல்லி அவரைத் தடுக்குறதுக்குள்ளயோ..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, இழுத்துச் சொன்னேன்.

"அவர்... அவர் தன் தொண்டையில இருந்து எச்சிலைக் கூட்டி..."

"தன் உள்ளங்கையிலயே பலமாத் துப்புனாருங்க."

நான் அந்த அருவருப்பான விஷயத்தை அவ்ளோ தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அவர்... அவரோட அந்த எச்சிலை..."

"நேரா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமத் திறந்து கிடந்த..."

"என்னோட அது மேல... டைரக்டா அப்ளை பண்ணாரு கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் முகம் ஷாக்லயும், ஒரு பயங்கரமான வெறியிலயும் செவந்து போச்சு.

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டையில, ஒரு வாட்ச்மேன் தன் எச்சிலைத் தடவுறான்!

"அவர்... அவர் தன்னோட அந்த ஈரமான விரல்களை வெச்சு..."

"என்னோட அந்த சென்டர் முழுக்க... என் இதழ்கள் மேல..."

"அவ்ளோ அழுத்தமா, சுத்திச் சுத்தி ரப் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த ஃபீலிங்கை, அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவரோட அந்த எச்சில்... என்னோட அந்த இடத்தையே அவ்ளோ ஈரமா..."

"அவ்ளோ ஸ்லிப்பரியா, வழுவழுனு ஆக்கிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த 'ஸ்லிப்பரியா, வெட்டா ஆக்கிடுச்சு'ங்குற வார்த்தைகளை பச்சையா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா பைத்தியம் பிடிச்ச நிலைமைக்கு வந்துட்டாரு.

அவரோட கை என் இடுப்பைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர் அப்படித் தடவிக்கிட்டே... தன் முகத்தை நிமிர்த்தி என் கண்ணைப் பாத்தாரு கார்த்திக்."

"பாத்துட்டு, 'இப்போ பரவால்லயா மேடம்? அந்த எரிச்சல் கொஞ்சம் குறையுதா?'னு அக்கறையாக் கேட்டாருங்க."

நான் அந்த வாட்ச்மேனோட 'அக்கறையை' அவர் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் மூச்சை கஷ்டப்பட்டு இழுத்து விட்டுட்டு, கேட்டாரு.

"நீ... நீ என்ன சொன்ன பவி?"

அவரு குரல் அவ்ளோ தவிப்பா இருந்துச்சு.

"நீ என்ன பதில் சொன்ன அவனுக்கு?"

நான் என் உடம்பை ஒரு மாதிரிச் சிலிர்க்க வெச்சு, அந்த மெமரியில இருந்து இன்னும் வெளிய வராத மாதிரி நடிச்சேன்.

"எனக்கு... எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

"அவர் அக்கறையோட, என்னோட 'காயத்தை' எப்படி சரி பண்றதுனு தன் பெஸ்ட்டைக் குடுத்து ட்ரை பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு."

"ஆனா... அங்க எந்தக் காயமுமே இல்லையே கார்த்திக்?"

"அது எனக்குத் தான் தெரியும். நான் சொல்லியும் அவருக்கு புரியல..."

"நான் அவ்ளோ ஷாக்ல இருந்தேன்..."

"என் உடம்பு வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"என்னால என் வாயைத் திறக்கக் கூட முடியல கார்த்திக்."

"நான் எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம, அப்படியே அமைதியாப் படுத்துக்கிடந்தேன்."

"நான் அவருக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லல கார்த்திக்... நான் கம்ப்ளீட்டா, ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாம சைலண்டா இருந்தேன்."

நான் என்னோட சைலன்ஸை, இன்னசென்ட்டா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டு, லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

'அவ ஷாக்ல இருந்திருக்கா... அதான் பேசல'ங்குற லாஜிக்கை அவரு அக்செப்ட் பண்ணிக்கிட்டாரு.

ஆனா... நான் இதோட நிப்பாட்டப் போறது இல்ல.

"ஆனா... என்னோட அந்த சைலன்ஸ் தான்... சிச்சுவேஷனை இன்னும் மோசமாக்கிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் என் குரலை அவ்ளோ மெதுவாக்கி, ஒரு ரகசியம் சொல்ற மாதிரி முணுமுணுத்தேன்.

"அவர் கேட்டதுக்கு நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாததால..."

"அவர் இன்னும் அதிகமாப் பயந்துட்டாருங்க."

"அவர் அவ்ளோ சீரியஸா, டென்ஷனா என்கிட்ட சொன்னாரு..."

"'மேடம்... நான் எவ்ளோ பிரஷர் குடுத்தும், நீங்க எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டலனா...'"

"'அந்த வீக்கத்தால, உள்ள நரம்பெல்லாம் முழுசா மரத்துப் போச்சுனு அர்த்தம் மேடம்.'"

"'இது ரொம்ப ரொம்ப டேஞ்சரஸான சைன்.'"

"'நான் இதை விட இன்னும் ஆழமா செக் பண்ணி, உள்ள என்ன பிரச்சனைனு கண்டுபிடிச்சாகணும்.'"

"'இதுக்கு... இன்னும் இன்டென்ஸான ஒரு ட்ரீட்மென்ட் தேவைப்படுது'னு அவர் உறுதியாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்த வாட்ச்மேனோட கன்குளூஷனை சீரியஸா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரு கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

"என்ன..."

அவரு குரல், அடித் தொண்டையில இருந்து ஒரு மாதிரி மூச்சுத் திணறலோட வந்துச்சு.

"என்ன... என்ன பண்ணான் அவன்?"

அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள கொண்டு போனேன்.

நான் ஒரு செகண்ட் கூட என் பார்வையை விலக்கல.

"அவர்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ஸ்லோவா, அவரோட நரம்புகளை அறுக்கிற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவர்... எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம..."

"சடார்னு..."

"தன்னோட முகத்தை... என்னோட தொடைகளுக்கு நடுவுல..."

"இன்னும்... இன்னும் அவ்ளோ கிட்டக் கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக்கோட உடம்பு டென்ஷன்ல அப்படியே விறைச்சுப் போச்சு.

"அவரோட முகம்... என் சென்டருக்கு அவ்ளோ நெருக்கமா வந்துச்சு."

"அவரோட அந்தச் சூடான மூச்சுக்காத்து... என் இதழ்கள் மேல படுறத நான் ஃபீல் பண்ணேன் கார்த்திக்."

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, நான் அடுத்து என்ன சொல்லப் போறேன்னு உசுரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டுக் காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அடுத்த செகண்ட்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ தாழ்த்தி, முணுமுணுப்பாச் சொன்னேன்.

"அவரோட... அவரோட வாய்..."

"நேரா வந்து..."

"என்னோட சென்டர் மேல..."

"அப்படியே..."

"பதிஞ்சுருச்சு கார்த்திக்."

[yazhiniram]

--------------
Part 291:
--------------
 
நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்ச அந்த செகண்ட்...

கார்த்திக்... கண்கள்... பிதுங்கி, அவ்ளோ அகலமா விரிஞ்சு, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் இப்போ என்ன சொன்னேங்குறத...

அவரோட மூளை ப்ராசஸ் பண்றதுக்கே கஷ்டப்பட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

ஒரு வாட்ச்மேனோட வாய்... தன்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டை மேல பதிஞ்சுருச்சு!

அவரு மூச்சு காத்து அப்படியே தொண்டைக்குள்ள மாட்டிக்குச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் சொன்ன உண்மை, அவரை எந்த அளவுக்குப் பைத்தியம் ஆக்கிருக்குனு என்னால பாக்க முடிஞ்சுது.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து லேசா விலக்கி, கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை குற்ற உணர்ச்சியில, அவமானத்துல கூனிக்குறுகிப் போன மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, திக்கித் திக்கிப் பேசுனேன்.

"என்னோட... என்னோட இந்த இருபத்தி ஆறு வயசு வாழ்க்கையில..."

"நம்ம கல்யாணம் ஆகி இவ்ளோ வருஷம் ஆச்சு..."

நான் என் குரல்ல பயங்கரமான எமோஷனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நீங்க... நீங்க எனக்கு எவ்ளோ முத்தம் குடுத்துருக்கீங்க..."

"என் உதட்டுல... என் கழுத்துல... என் உடம்புல எல்லாம் நீங்க முத்தம் குடுத்துருக்கீங்க."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"உங்களோட வாய்... ஒரு நாள் கூட..."

"ஒரு தடவை கூட... என்னோட அந்த இடத்துக்குப் போனதே இல்ல கார்த்திக்."

"நீங்க ஒரு தடவை கூட, எனக்கு அப்படி பண்ணாதே இல்ல."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட தாடை நரம்புகள் புடைச்சுக்கிட்டுத் துடிச்சுது.

நான் சொன்ன இந்த கம்பேரிசன்...

ஒரு புருஷனா அவர் செய்யாத ஒரு விஷயத்தை, ஒரு வாட்ச்மேன் செஞ்சுட்டான்ங்குற உண்மை...

"நீ... நீ என்ன பவி சொல்ற?"

அவரு குரல், ஒரு மாதிரி திணறலோட வந்துச்சு.

"அவன்... அவன் நிஜமாவே என்ன பண்ணான்?"

"எக்ஸாக்ட்டா என்ன பண்ணான்னு சொல்லு பவி!"

அவரு வெறியோட, தவிப்போட என்னையக் கசக்கிக் கேட்டாரு.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் கண்ணுல இருந்து பொய்யான பயத்தை அவருக்குக் காட்டுனேன்.

"நான்... நான் அவ்ளோ ஷாக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் என் உடம்பை ஒரு மாதிரிச் சிலிர்க்க வெச்சுக்கிட்டுச் சொன்னேன்.

"என் கால்கள் ரெண்டும் அகலமா விரிஞ்சு கிடந்துச்சு..."

"அவர் முகம் அவ்ளோ க்ளோஸ்ல வந்ததும்..."

"முதல்ல... அவரோட மூச்சுக்காத்து..."

"நேரா... என்னோட அந்தச் சென்சிட்டிவ்வான ஸ்கின் மேல... அப்படியே பட்டுச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த ஃபீலிங்கை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அந்தக் ரூம்க்குள்ள... அவரோட அந்தச் சூடான மூச்சுக்காத்து படும்போதே..."

"என் உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி நடுங்கிடுச்சு."

"அடுத்த செகண்ட்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ ஸ்லோவா இழுத்தேன்.

"அவரோட... அவரோட நாக்கு கார்த்திக்..."

"மெதுவா... என்னோட அந்தப் பிரைவேட் பார்ட் மேல..."

"வெளிப்பக்கமா... அப்படியே சாஃப்ட்டா, சூடா லிக் பண்ண ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்."

நான் அந்த 'லிக்' பண்ண ஆரம்பிச்சுதுங்குற வார்த்தையைச் சொன்னதும்...

கார்த்திக் தன் எச்சிலைக் கூட்டி, அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு முழுங்குனாரு.

அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் ஒரு புலி உறுமுற மாதிரி இருந்துச்சு.

'தன்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டையை... ஒரு வாட்ச்மேன் தன் நாக்கால நக்குறான்!'

இந்த எண்ணம்  கார்த்திக்கை அப்படியே ஒரு ஸ்டேட்டுக்குக் கொண்டு போயிடுச்சு.

"நான் அவ்ளோ பேனிக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் மறுபடியும் என்னைய ஒரு விக்டிம் மாதிரி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"நான் உடனே அவரைப் பிடிச்சுத் தள்ளி விட ட்ரை பண்ணேன்..."

"நான் கத்துனேன்..."

"'என்ன பண்றீங்க நீங்க? இதை நிப்பாட்டுங்க... என்னைய விடுங்க'னு நான் பயத்துல சத்தம் போட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என் ரெசிஸ்டன்ஸ் அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா இருந்த மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் தலையாட்டுனாரு.

நான் தடுத்துப் பாத்தேன்ங்குறது, அவருக்கு நிம்மதியைக் குடுத்துச்சு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"அவர் உடனே... அவரோட முகத்தை லேசா நிமிர்த்தி, என் கண்ணைப் பாத்தாருங்க."

"அவர் கண்ணுல எந்த ஒரு தப்பான பார்வையும் இல்ல... அவ்ளோ நிஜமான அக்கறை இருந்துச்சு."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் 'டாக்டர்' ஆக்கினேன்.

"அவர் என்னைய அவ்ளோ சாஃப்ட்டா கன்சோல் பண்ணாரு கார்த்திக்."

"'பயப்படாதிங்க மேடம்... ப்ளீஸ் ரிலாக்ஸ்'னு சொன்னாரு."

"'நான் எந்தத் தப்பும் பண்ணல மேடம்... நீங்க விழுந்த ஷாக்ல, உங்க நரம்புகள் எல்லாம் மரத்துப் போயிருக்கு.'"

"'அதான் நீங்க எவ்ளோ பிரஷர் குடுத்தும் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டல.'"

"'இதை இப்படியே விட்டா ரத்தம் உறைஞ்சுரும்...'"

"'அதனால தான்... என்னோட வாயில இருக்குற சூட்டை வெச்சு...'"

"'உங்க மரத்துப்போன நரம்புகளையும், பிளட் வெஸல்ஸையும் நான் ரிலாக்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்றேன் மேடம்.'"

"'இது முழுக்க முழுக்க உங்களுக்கு ஹெல்ப் பண்றதுக்குத் தான்... ப்ளீஸ் என்னைய நம்புங்க'னு அவர் உறுதியா, மெடிக்கலாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்த முட்டாள்தனமான, ஆனா சயின்டிஃபிக்கா சவுண்ட் ஆகுற ஒரு பொய்யை, எந்த ஒரு குறையும் இல்லாம கார்த்திக் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

"எனக்கு... எனக்கு எப்படி ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

நான் ரொம்ப இன்னசென்ட்டாச் சொன்னேன்.

"அவர் பேசுறது ப்ரொபஷனலா இருந்துச்சு..."

"அது ஒரு எமர்ஜென்சி ட்ரீட்மென்ட் மாதிரி அவர் அவ்ளோ சீரியஸாச் சொன்னதும்..."

"நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் படுத்துக்கிடந்தேன்."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

"அப்புறம் கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை தாழ்த்தி, ஒரு நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"அவர்... அவர் மறுபடியும் தன் தொண்டையில இருந்து எச்சிலைக் கூட்டி..."

"சடார்னு..."

"என்னோட சென்டர் மேலேயே... டைரக்டாத் துப்புனாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்னதும், என் முகம் அருவருப்புல சுருங்குனு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

'ச்சீ...'ங்குற மாதிரி என் முகம் மாறுச்சு.

ஆனா... அவரோட கண்கள்ல இருந்த  வெறி குறையவே இல்ல.

"ஆனா இந்தத் தடவை..."

நான் என் வார்த்தைகளை ஷார்ப்பா ஆக்கினேன்.

"இந்தத் தடவை... அவர் தன் கைகளை யூஸ் பண்ணல கார்த்திக்."

"அவர் அந்த எச்சிலைத் தடவுறதுக்கு, தன் விரல்களைப் பயன்படுத்தல."

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக் குழப்பமாப் பாத்தாரு.

"பின்ன? அப்புறம் எப்படி பவி?" அவரு பதற்றமாக் கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை நேரா அவர் கண்ணுக்குள்ள லாக் பண்ணேன்.

"அவர்... அவரோட நாக்கை... முழுசா வெளிய நீட்டுனாருங்க."

"நீட்டி..."

"என்னோட அது மேல... அவர் துப்புன அந்தச் சூடான எச்சிலையும் சேர்த்து..."

"அவரோட நாக்காலேயே... டைரக்டா... அவ்ளோ அழுத்தமா... நக்க ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'நக்க ஆரம்பிச்சாரு'ங்குற வார்த்தையை, எந்த ஒளிவுமறைவும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சை 'ஹூப்'னு உள்ள இழுத்தாரு!

"அவர்... அவர் என்னைய அங்க லப் லப்னு சப்ப ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த சத்தத்தை, அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவரோட அந்தச் சூடான எச்சிலும்... என்னோட அந்தச் சென்சிட்டிவ்வான ஸ்கின்னும் சேரும்போது..."

"அந்த இடம் முழுக்க... அவ்ளோ ஈரமா... அவ்ளோ வெட்டா மாறிடுச்சு கார்த்திக்."

"நான் அந்த சில்லுன்ங்கிற தரைல, எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம, முழுசா உறைஞ்சு போய்ப் படுத்துக்கிடந்தேன்..."

"ஆனா அவரோட வாய்... அவரோட நாக்கு... என் சென்டர்ல அவ்ளோ ஆக்டிவ்வா, எல்லாமே பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான், சில்லுன்ங்கிற தரை, சூடான வாய் - அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி அவ்ளோ அழகாப் பெயிண்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா பைத்தியம் பிடிச்ச நிலைமைக்கு வந்துட்டாரு.

அவரோட கை என் இடுப்பைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட சுண்ணி என் தொடையில இடிக்குற வேகம் இன்னும் அதிகமாச்சு.

நான் இப்போ ஒரு பெரிய ரிஸ்க் எடுக்கப் போறேன்.

என் கன்ஃபெஷனோட பவுண்டரியை... இன்னும் கொஞ்சம் புஷ் பண்ணப் போறேன்.

கார்த்திக்கோட கியூரியாசிட்டிக்குத் தீனி போடுறதுக்காக, நான் ஒரு பெரிய உண்மையைச் சொல்லப் போறேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளைத் திக்கித் திக்கி, கஷ்டப்பட்டு வெளிய கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்கு... எனக்கு இதை உங்ககிட்ட சொல்லவே அவ்ளோ அசிங்கமா இருக்குங்க..."

"நான் நிஜமாவே ஒரு கெட்ட பொண்ணு மாதிரி ஃபீல் பண்றேன் கார்த்திக்."

நான் என் கண்களை லேசா மூடிக்கிட்டு, குற்ற உணர்ச்சியில தவிக்கிற மாதிரி நடிச்சேன்.

"ஆனா..."

"என்னால... என்னால என்னைய கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட முகம் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆச்சு.

"என்ன... என்ன மீன் பண்ற பவி?"

அவரு குரல், தவிப்போட வந்துச்சு.

"கண்ட்ரோல் பண்ண முடியலனா... என்ன சொல்ற நீ?"

அவரு என்னைய பாத்துக்கிட்டுக் கேட்டாரு.

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... அவர் என்னமோ பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்..."

"அந்த நாக்கு... அந்தச் சூடு... அந்த ஈரம்..."

"அது எல்லாம் என் மேல படும்போது..."

நான் ஒரு ஆழமான மூச்சை இழுத்து விட்டேன்.

"அது... எனக்கு அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'சுகமா இருந்துச்சு' ங்குற வார்த்தையை, ஒரு பாம் மாதிரி அவர் மூஞ்சில தூக்கிப் போட்டேன்.

கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

தன்னோட பொண்டாட்டி... ஒரு வாட்ச்மேன் அவ புண்டையை நக்குனப்போ... அது சுகமா இருந்துச்சுனு தன் புருஷன்கிட்டயே ஒத்துக்குறா!

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கோட ஈகோவை அப்படியே தரமட்டமாக்கிச்சு.

ஆனா... அவரோட செக்ஸுவல் போதையை? அது பல மடங்கு எகிற வெச்சுது!

"எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்... நான் இப்படிச் சொல்றது எவ்ளோ பெரிய தப்புனு எனக்குத் தெரியும்."

நான் உடனே என்னைய டிஃபண்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா... அவரோட நாக்கும், அவரோட வாயும்... ஏதோ பெரிய மேஜிக் பண்ற மாதிரி இருந்துச்சுங்க."

"என் உடம்புல இருந்த அந்தப் பயங்கரமான வலி... அவர் அப்படிப் பண்ணப் பண்ண... அப்படியே முழுசா மறைஞ்சு போச்சு கார்த்திக்."

"அது ஒரு மிராக்கிள் ரிலீஃப் மாதிரி இருந்துச்சு."

"நான் பெரிய ஷாக்ல இருந்தேன்... ஆனா அவரோட வாய் என் மேல வேலை செய்ய ஆரம்பிச்ச அந்த நிமிஷம்..."

"என் முழங்கால்ல அடிபட்டிருந்த பயங்கரமான வலியைப் பத்தி கூட... நான் முழுசா மறந்துட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என்னோட பிளெஷரை, ஒரு பெயின் ரிலீஃப் மாதிரி ஜஸ்டிஃபை பண்ணேன்.

நிஜத்துல பிரகாஷ் நக்கும்போது எனக்கு எவ்ளோ பெரிய உச்சக்கட்டம் வந்துச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.

ஆனா நான் கார்த்திக்கிட்ட, அத ஒரு 'பெயின் ரிலீஃப்' மாதிரிச் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியாம, அப்படியே ஸ்பீச்லெஸ்ஸா உக்காந்திருந்தாரு.

அவரு மூச்சு காத்து மட்டும் 'ஹூப்... ஹூப்...'னு வேகமா வந்துச்சு.

"அது... அது அதோட நிக்கல கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ மெதுவாக்கி, முணுமுணுப்பாச் சொன்னேன்.

இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும், கார்த்திக் உடம்பு மறுபடியும் விறைச்சுப் போச்சு.

"அதோட நிக்கலயா? வேற... வேற என்ன பண்ணான் அவன்?"

அவரு வெறியோட, பொறுமையிழந்து கேட்டாரு.

"அவர்... அவர் என்கிட்ட சொன்னாரு கார்த்திக்..."

நான் பிரகாஷோட அடுத்த டயலாக்கைக் கொண்டு வந்தேன்.

"'மேடம்... வெளிய இருக்குற வீக்கம் குறைஞ்சுடுச்சு.'"

"'ஆனா... இம்பாக்ட் ரொம்ப ஆழமா இருந்ததால... உள்ளுக்குள்ள இன்டெர்னல் மசில்ஸ்  ஏதாச்சும் கிழிஞ்சுருக்கானு நான் செக் பண்ணியாகணும்.'"

"'உள்ளுக்குள்ள இருக்குற டெம்பரேச்சரை செக் பண்ணா தான், ரத்தம் கட்டுயிருக்கானு கண்டுபிடிக்க முடியும்.'"

"'அதுக்கு... நான் இன்னும் கொஞ்சம் ஆழமாப் போகணும்'னு அவர் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்த வாட்ச்மேனை, இப்போ ஒரு சர்ஜன் லெவலுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் கண்கள் அகலமா விரிஞ்சுது.

"ஆழமா... ஆழமாப் போகணுமா?"

"அவன்... உள்ள போனானா?"

அவரு கேட்ட அந்த விதம்... அதுல அதிர்ச்சியும், போதையும் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப மெதுவா, என் தலையை மேலயும் கீழயும் ஆட்டி 'ஆமா'னு சம்மதம் சொன்னேன்.

என் முகத்தை அவ்ளோ வல்னரபிளா, அவ்ளோ பரிதாபமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் அவரோட நாக்கை... ரொம்பக் கூர்மையா மாத்துனாருங்க."

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தெளிவா விவரிச்சேன்.

"அந்தக் கூர்மையான நாக்கை..."

"நேரா... என்னோட அந்தப் பிரைவேட் ஹோல்குள்ள..."

"அப்படியே டைரக்டா... உள்ள சொருகி ஸ்லைட் பண்ண ட்ரை பண்ணாரு கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

அவரு உடம்பே ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட புண்டைக்குள்ள... ஒரு வாட்ச்மேன் தன் நாக்கை விட்டுருக்கான்!

"அது... அது அவ்ளோ விசித்திரமான ஒரு ஃபீலிங்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த சென்சேஷனை அவருக்குக் கடத்துனேன்.

"அது ரொம்ப இன்வேஸிவ்வா இருந்துச்சு... ஆனா..."

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அது நிஜமாவே... ரொம்ப ரொம்பச் சுகமா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"அவரோட நாக்கு... எனக்குள்ள போய்... அந்தச் சுவர்களை எல்லாம் அவ்ளோ ஆழமாச் செக் பண்ணும்போது..."

"என் உடம்பு முழுக்க... ஒரு மாஸிவ்வான ஷாக்-வேவ்ஸ் பாஸ் ஆகுற மாதிரி இருந்துச்சுங்க."

நான் என்னோட பிளெஷரை அவ்ளோ ஓப்பனா ஒத்துக்கிட்டேன்.

"நான் அவ்ளோ அதிகமா நடுங்க ஆரம்பிச்சுட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் என்னோட பொய்யான பேனிக்கை மறுபடியும் உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

"என் உடம்பு வெடவெடனு நடுங்குச்சு."

"அவர் ஒரு செகண்ட் தன் வாயை வெளிய எடுத்துட்டு... என் முகத்தைப் பாத்தாருங்க."

"பாத்துட்டு, 'இப்போ எப்படி ஃபீல் பண்றீங்க மேடம்? உள்ளுக்குள்ள அந்த வலி குறையுதா?'னு அவ்ளோ சீரியஸாக் கேட்டாருங்க."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் டாக்டர் ஆக்கினேன்.

கார்த்திக் இப்போ பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து, தன் முகத்தை என் முகத்துக்கு அவ்ளோ கிட்ட கொண்டு வந்தாரு.

அவரோட மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல சுடச்சுடப் பட்டுச்சு.

"நீ... நீ என்ன சொன்ன பவி?"

அவரு அவ்ளோ அர்ஜென்ட்டா, தவிப்போட கேட்டாரு.

"நீ அவனுக்கு என்ன பதில் சொன்ன?"

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ மடியைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் உடம்பையே நேசிக்காத ஒரு பொண்ணு மாதிரி, அவமானப்பட்டுப் போன மாதிரி நடிச்சேன்.

"நான்... நான் அவருகிட்ட சொன்னேன் கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வெளிய தள்ளுனேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அவ்ளோ சுகமா இருக்குனு சொன்னேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த உண்மையைச் சொன்னதும்!

கார்த்திக்கோட நெஞ்சு அவ்ளோ வேகமா, பலமா மேலயும் கீழயும் ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு மூச்சு விடுற சத்தம் அந்த ரூம் முழுக்கக் கேட்டுச்சு.

நான் உடனே பதறிப்போய், எக்ஸ்பிளைன் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"என்னால... என்னால அதைக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல கார்த்திக்!"

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ வலியைக் கொண்டு வந்தேன்.

"என் உடம்பு எனக்கே தெரியாம, அதுபாட்டுக்கு ரியாக்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"நான் நிஜமாவே... அந்த ரூம்க்குள்ள..."

"அவர் அப்படி நக்கும்போது... நான் அவ்ளோ சத்தமா முனகிக்கிட்டு இருந்தேன் கார்த்திக்."

நான் என் முனகலை ஒத்துக்கிட்டேன்.

"எனக்கு அவ்ளோ ஹியூமிலியேட்டிங்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"நான் இப்படி ஒரு சத்தம் போடுறேனேனு நினைச்சு நான் அவ்ளோ அவமானப்பட்டேன்."

"ஆனா... அவர் குடுத்த அந்த இன்டென்ஸான ட்ரீட்மென்ட்க்கு..."

"என்னோட சென்சிட்டிவ்வான நரம்புகள் எல்லாமே... தானா ரியாக்ட் பண்ணிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் என் பிளெஷரை, என் முனகலை... முழுசா 'நரம்புகளோட ரியாக்‌ஷன்'னு சயின்டிஃபிக்கா மாத்திட்டேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்... என்னையே அவ்ளோ ஆழமாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட முகத்துல இருந்த கோபம், அதிர்ச்சி எல்லாமே இப்போ முழுசா மறைஞ்சு போச்சு.

அதுக்கு பதிலா... ஒரு போதை, ஒரு புரிதல் அவர் கண்ணுல தெரிஞ்சுது.

அவரு தன் கையை நீட்டி, என்னோட தோள்பட்டையை அவ்ளோ சாஃப்ட்டாத் தடவிக்கொடுத்தாரு.

அவரு லேசாத் தலையாட்டுனாரு.

அவரு எனக்கு இன்ஸ்டன்ட்டா ஒரு வேலிடேஷன் குடுக்க ஆரம்பிச்சாரு!

"அது நேச்சுரல் தான் பவி..."

அவரு குரல் அவ்ளோ மெச்சூர்டா, என்னையச் சமாதானப்படுத்துற மாதிரி வந்துச்சு.

"அது வெறும் பயாலஜிக்கல் நெர்வ் ரெஸ்பான்ஸ்  தான்."

"அவ்ளோ சென்சிட்டிவ்வான இடத்துல ஒரு பிரஷர் குடுக்கும்போது, உடம்பு அப்படித் தான் தானா ரியாக்ட் பண்ணும்."

"நீ இத நினைச்சு கொஞ்சம் கூட அசிங்கப்படத் தேவையில்லை பவி."

அவரு உறுதியா, என்னைய ஆசுவாசப்படுத்துனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'அடக் கடவுளே! உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் நக்கி, முனக வெச்சுருக்கான்...'

'அதை நீங்க பயாலஜிக்கல் ரியாக்‌ஷன்னு சொல்லி எனக்குச் சப்போர்ட் பண்றீங்களே!'

'நீங்க எப்பேர்ப்பட்ட ஆளு கார்த்திக்!'

நான் என் சிரிப்பை மறைச்சுக்கிட்டு, அவர் கண்ணைப் பாத்து இன்னசென்ட்டாத் தலையாட்டுனேன்.

[yazhiniram]

--------------
Part 292:
--------------
 
என் மனசுக்குள்ள கொண்டாட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... கார்த்திக்!'

'உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் நக்கி, முனக வெச்சுருக்கான்...'

'அதை நீங்க பயாலஜிக்கல் ரியாக்‌ஷன்னு சொல்லி, சப்போர்ட் பண்ணிச் சமாதானப்படுத்துறீங்களே!'

'உங்க ஃபேண்டஸி, உங்களை எந்த அளவுக்குக் குருடாக்கி வெச்சுருக்குனு இப்போ தான் எனக்கு முழுசாப் புரியுது.'

நான் அவர் என் தோள்பட்டையில வெச்சுருந்த கையை, சாஃப்ட்டாத் தொட்டு, ஒரு நன்றி சொல்ற மாதிரிப் பாத்தேன்.

"தேங்க்ஸ் கார்த்திக்..."

"நீங்க... நீங்க என்னையத் தப்பா நெனைக்காம, என்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டதுக்கு தேங்க்ஸ்."

நான் தவிப்போட, கார்த்திக் எனக்குக் குடுத்த சப்போர்ட்க்காக உருகிப் போற ஒரு நல்ல பொண்டாட்டியா நடிச்சேன்.

கார்த்திக் முகம், வித பெருமையிலயும், அதே சமயம் ஒரு வித போதையிலயும் சிவந்துருந்துச்சு.

"பரவால்ல பவி... இட்ஸ் ஓகே."

அவரு குரல், திக்கித் திக்கி வந்துச்சு.

"அது... அதுக்கப்புறம் என்ன ஆச்சு பவி?"

"அவன் அந்த மாதிரி பண்ணதும்... நீ ஃப்ரீ ஆகிட்டியா?"

"அவன் உன்னை விட்டுட்டானா?"

அவரு கேட்ட அந்த விதம்... அதுல ஏமாற்றம் ஒளிஞ்சுருந்துச்சு.

இன்னும் ஏதாச்சும் நடந்திருக்கக் கூடாதாங்குற ஏக்கம் அவர் வார்த்தையில தெரிஞ்சுது.

நான் அவர் கண்ணையே உத்துப் பாத்தேன்.

நான் என் முகத்தை மறுபடியும் சீரியஸா, ஒரு மாதிரிப் பயத்தோட மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் ஒரு பெருமூச்சு விட்டேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

"அவர்... அவர் முகம் திடீர்னு ரொம்பச் சீரியஸ் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்."

"அவர் என்னோட அந்த இடத்துல இருந்து தன் முகத்தை லேசா மேல தூக்கி, என் கண்ணைப் பாத்தாருங்க."

"அவர் மூச்சு அவ்ளோ வேகமா வந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"அவர் சீரியஸா, ஏதோ ரிப்போர்ட் சொல்ற மாதிரிச் சொன்னாரு..."

"'மேடம்... வெளியில இப்போ பாக்குறப்போ எல்லாம் இப்போ ரிலாக்ஸ் ஆகிடுச்சு.'"

"'அதுல எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல. அதனால தான் நீங்க அப்படி முனகுனிங்க..'"

"'ஆனா... உள்ளுக்குள்ள....'"

"'இன்னும் பிரஷர் இருக்கும்னு நெனைக்கிரேன்'"

பிரகாஷ் ஏதோ கேரிங்-கா சொன்ன மாதிரி அவர்கிட்ட சொன்னேன்.

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

"இன்டெர்னல் பிரஷரா?" கார்த்திக் முணுமுணுத்தாரு.

நான் உடனே தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... அவர் சொன்னாரு..."

"'மேடம், நான் வாயால குடுத்த சூடு... வெளியில இருக்குறதுக்கு மட்டும் தான் ஹெல்ப் பண்ணும்.'"

"'ஒரு வேல, இதுக்குள்ள ப்ரெஷர் லாக் ஆகியிருந்தா, அந்த பிரஷரை ரிலீஸ் பண்றதுக்கு, இது பத்தாது.'"

"'இத நான் இப்படியே விட்டா... காலையில உங்களால ஒரு அடி கூட எடுத்து வெச்சு நடக்க முடியாது மேடம்.'"

"'உள்ளுக்குள்ள ரத்தம் கட்டி, கால் மரத்துப் போயிடும்.'"

"'அதனால... நான் இதை விடப் பெட்டரான ஒரு ஐடியா சொல்றேன், அந்த உள்ள இருக்குற பிரஷரை மேனுவலா ரிலீஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணலாம்னு'னு அவர் சீரியஸாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அவனோட 'வார்னிங்கை' தத்ரூபமாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... அவரோட முகம் குழப்பத்துலயும், எதிர்பார்ப்புலயும் வெளிறிப் போயிருந்துச்சு.

"பெட்டரான ஐடியா-வா?"

கார்த்திக் குரல், ஒரு மாதிரி மூச்சுத் திணறலோட வந்துச்சு.

"பெட்டரான ஐடியா-னா... அவன் என்ன மீன் பண்றான் பவி?"

அவரு கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

நான் ஒரு ட்ரமேட்டிக்கான பெருமூச்சை வெளிய விட்டேன்.

என் கண்களை அவ்ளோ அகலமா விரிச்சு, அந்தப் பயத்தை அவருக்குக் கடத்துனேன்.

"அவர்... அவர் தன்னோட ஒரு கையை மேல தூக்குனாரு கார்த்திக்."

நான் அவ்ளோ ஸ்லோ மோஷன்ல வார்த்தைகளை வெளிய தள்ளுனேன்.

"அவரோட... அவரோட விரல்கள்..."

"ஏற்கனவே என் அதுல தடவுனப்போ இருந்த ஈரத்துலயம்..."

"அவர் எச்சில்லயும் சேர்ந்து..."

"ஸ்லிக்கா... வழுவழுனு... அப்படியே பளபளனு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த டீடைலை, கேஷுவலா விவரிக்கிற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவர் அந்த விரல்களைக் கொண்டு வந்து..."

"என்னோட அந்த வீங்கியிருந்த இதழ்கள் மேல..."

"அவ்ளோ அக்ரஸிவ்வா... அவ்ளோ போர்ஸாத் தேய்க்க ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவரோட விரல்கள்... என் ஸ்கின்னுக்குள்ள அவ்ளோ ஆழமாப் பதிஞ்சு, ஒரு மாதிரிப் பிசைய ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் மூச்சுக்காத்து ஒரு புலி உறுமுற மாதிரி வேகமா வந்துச்சு.

"நான் அவ்ளோ பேனிக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்..."

நான் என்னோட அந்த பேக் ரெசிஸ்டன்ஸை மறுபடியும் உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

"நான் உடனே அவரை நிப்பாட்டச் சொன்னேன் கார்த்திக்!"

நான் ஒரு பொய்யை பெர்ஃபெக்ட்டா சொன்னேன்.

"'ப்ளீஸ்... வேண்டாம்... எனக்கு இப்போ எந்த வலியும் இல்ல, போதும்'னு நான் கெஞ்சுனேன் கார்த்திக்."

கார்த்திக் கண்களைத் திறந்து என்னைப் பாத்தாரு.

அவரு நான் தடுக்குறதை நம்புனாரு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"அவர் நான் சொல்ற எதையுமே காதுல வாங்கிக்கல."

"அவர் அவ்ளோ உறுதியாச் சொன்னாரு..."

"'மேடம், இது முக்கியமான கட்டம்.'"

"'நான் வெளிய இருந்து பண்றதால எந்த யூஸும் இல்லை.'"

"'உள்ளுக்குள்ள எப்படி இருக்குனு நான் செக் பண்ணணும்.'"

"'உள்ள போனா தான், ஏதாது லாக் ஆகியிருக்கானு எனக்குத் தெரியும்'னு அவர் சொன்னாருங்க."

நான் அவனோட லாஜிக்கை அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரு கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

"உள்ள போனா தானா?"

அவரு அந்த வார்த்தையைத் திரும்பச் சொல்லும்போதே, அவரோட தொண்டை வறண்டு போயிருந்துச்சு.

நான் அவர் கண்ணை ஆழமா, ஊடுருவிப் பாத்தேன்.

"ஆமா, கார்த்திக்..."

"என் பேச்சை கேக்கவே இல்ல"

"அவர் பாட்டுக்கு அதை பண்ண ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்".

"ரொம்ப மெதுவா... கார்த்திக்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ஸ்லோவா, அவரோட மனசுல ஒரு ஆணி மாதிரி அறைஞ்சேன்.

"அவரோட ஈரமான... நடு விரலை..."

"நேரா..."

"என்னோட அந்த ஹோல்குள்ள..."

"அப்படியே..."

"டைரக்டா... உள்ள சொருகுனாருங்க கார்த்திக்!"

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லி முடிச்ச செகண்ட்...

எங்க பெட்ரூம்ல எந்த ஒரு சத்தமும் இல்ல.

அந்த அமைதியில... கார்த்திக்கோட ஹார்ட்பீட் 'டப்... டப்... டப்...'னு வேகமாத் துடிக்குற சத்தத்தை, என்னால கிளியராக் கேக்க முடிஞ்சுது!

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டைக்குள்ள... ஒரு வாட்ச்மேன் தன் விரலை விட்டுருக்கான்!

"அவர்... அவர் தன் விரலை ஆழமா, முழுசா உள்ள தள்ளுனாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த சென்சேஷனை அவருக்குக் கடத்துனேன்.

"அவரோட விரல்... என்னோட ஹோல்குள்ள போகும்போது..."

"அது அவ்ளோ திக்கா... முரட்டுத்தனமா... ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு கார்த்திக்."

கார்த்திக் மூச்சை கஷ்டப்பட்டு இழுத்துட்டு, வெறித்தனமா என்னைப் பாத்தாரு.

"அவர்... அவர் தன் விரலை உள்ள விட்டுட்டு சும்மா இல்ல கார்த்திக்."

"அவர் அந்த விரலை..."

"எனக்குள்ள... வெளியவும், உள்ளயுமா... ஸ்பீடா மூவ் பண்ண ஆரம்பிச்சாருங்க!"

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை கிளியரா, எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

"அவர் அப்படி மூவ் பண்ணிக்கிட்டே, என் மூஞ்சியைப் பாத்து சீரியஸாச் சொன்னாரு..."

"'மேடம், உள்ளுக்குள்ள மசில் வால்ஸ் ஏதாச்சும் ஆகிருக்கானு நான் செக் பண்றேன், கொஞ்சம் பொறுத்துக்குங்க'னு சொன்னாருங்க."

நான் அந்த எக்ஸ்கியூஸை சொன்னேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள இன்னும் ஆழமாப் பாய்ச்சுனேன்.

"அவர் முகம் சீரியஸா, ஏதோ பெருசா செக் பண்ற மாதிரித் தான் இருந்துச்சு..."

"ஆனா அவர் பண்ணிக்கிட்டு இருந்த அந்த ஆக்‌ஷன்..."

"அவர் நிஜமாவே..."

"தன்னோட ஒரே ஒரு விரலை வெச்சு... என்னை... போர்ஸா பண்ணிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'பண்ணிட்டு இருந்தாரு'  ங்குற வார்த்தையை...

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

அவரு உடம்பே ஒரு செகண்ட் தூக்கிப் போட்டுச்சு.

ஆனா அவரோட வெறி? அது இப்போ எவரெஸ்ட் உச்சிக்குப் போயிடுச்சு!

"அது... அது எனக்கு அவ்ளோ ஓவர்வெல்மிங்கா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் என் குரலை மெதுவா, முணுமுணுப்பாச் சொன்னேன்.

நான் இப்போ ஒரு சின்ன பிசிக்கல் கேம் பிளே பண்ணப் போறேன்.

நான் பெட்ல, அவர் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்ல?

நான் என் கால்களை சாஃப்ட்டா, மெதுவா லேசா அசைச்சேன்.

என்னோட தொடை... நேராப் போய்...

கார்த்திக்கோட பேண்ட்டுக்குள்ள, இரும்பு மாதிரி விறைச்சுப் போயிருந்த அவரோட அந்தச் சுண்ணி மேல...

டைட்டாப் பிரஸ் ஆச்சு.

நான் வேணும்னே, என் தொடையை அவரோட சுன்னி மேல உரசிக் காமிச்சேன்.

அவரோட சூடு, அவரோட ஹார்ட்னஸ், அந்த பாண்ட் வழியா என் தொடையில படுறத நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

நான் எந்த தப்பான எண்ணமும் இல்லாத மாதிரி, அவ்ளோ இன்னசென்ட்டா அவர் முகத்தைப் பாத்துக்கிட்டே இதைப் பண்ணேன்.

கார்த்திக் உடம்பு, என் தொடை உரசும்போதெல்லாம் அப்படியே ஒரு மாதிரிச் சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

அவரு கண்கள் செவந்து போயிருந்துச்சு.

அவரு ஒரு விதமான கற்பனை உலகத்துக்கே போய்ட்டாரு.

நான் அத கெடுக்குற மாதிரி மறுபடியும் ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா... அது அவ்ளோ சீக்கிரம் முடியல கார்த்திக்."

நான் என் அடுத்த பாம்மைத் தூக்கிப் போட ரெடியானேன்.

"'ஒரு விரலை வெச்சு மட்டும், என்னால சரியா செக் பண்ண முடியலன்னு சொன்னாருங்க.'"

"'எனக்கு தெளிவா செக் பண்ண முடியல மேடம் சொன்னாரு.'"

"'நான் கொஞ்சம் எக்ஸ்ட்ரா பிரஷர் குடுத்தா தான், உள்ள ஏதாது ப்ரோப்லேம் இருக்க இல்லையானு தெரியும் மேடம்னு சொன்னாருங்க.'"

"'அதனால... கொஞ்சம் வலிக்கும், அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கோங்க'னு சொல்லிட்டு..."

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லும்போதே...

என் பார்வையை கார்த்திக்கோட கண்கள்ல இருந்து லேசா கீழ இறக்கினேன்.

நான் அவர் பக்கத்துல, அவர் மேல பாதி சாஞ்சுக்கிட்டு தான படுத்துருந்தேன்?

என்னோட வலது கை... அவ்ளோ நேரம் அவர் நெஞ்சுல வெச்சுருந்த என் கை...

இப்போ ரொம்ப மெதுவா...

அவரோட நெஞ்சைத் தாண்டி...

அவரோட வயிற்றைத் தாண்டி...

இன்னும் கீழ இறங்குச்சு.

என் கை கீழ இறங்குற அந்தச் சின்ன மூவ்மென்ட் கூட, கார்த்திக்கோட மூச்சுக்காத்தை வேகமாக்குச்சு.

என்னோட விரல்கள்...

நேராப் போய்...

அவரு போட்டுருந்த பேண்ட்டுக்கு மேல...

இரும்பாட்டமா விறைச்சுப் போய், துணியைத் தூக்கிக்கிட்டு நின்ன அவரோட சுண்ணி மேல...

சாஃப்ட்டா... ஆனா கரெக்ட்டா போய் உக்காந்துச்சு.

நான் அப்படித் தொட்ட செகண்ட்!

அவரு உடம்பே ஒரு செகண்ட் சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

அவரோட பேண்ட்டுக்கு மேல... அந்த சூட்டை, அந்த விறைப்பை... என்னோட உள்ளங்கை முழுசா ஃபீல் பண்ணுச்சு.

நான் என் முகத்துல எந்த எண்ணமும் இல்லாத மாதிரி...

ஏதோ நான் சொல்ற கதையோட எமோஷன்ல... எனக்கு ஒரு ஆறுதல் தேவைப்படுற மாதிரி...

இன்னசென்ட்டா, அவரோட விறைப்பைப் பேண்ட்டோட சேர்த்துக் கெட்டியாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் அவரை அப்படிப் பிடிச்சுக்கிட்டே... என் கதையைத் தொடர்ந்தேன்.

"அவர்... எங்கிட்ட எந்த ஒரு பர்மிஷனும் கேக்காம..."

"சடார்னு..."

"தன்னோட ரெண்டாவது விரலையும்... உள்ள கொண்டு போனாருங்க கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, இழுத்துச் சொன்னேன்.

"ரெண்டு... ரெண்டு விரலா?"

அவரு அந்த வார்த்தைகளைத் திக்கித் திக்கி, ஷாக்கோட கேட்டாரு.

ஒரு வாட்ச்மேனோட ரெண்டு விரல்கள், தன் பொண்டாட்டியோட புண்டைக்குள்ள போயிருக்கு!

இந்த எண்ணம் கார்த்திக்கைப் பைத்தியமாக்கிச்சு.

அதே சமயம், நான் அவரோட சுண்ணியைப் பிடிச்சுருக்கிற பிடி... அவரை முழுசா ஒரு போதைக்குள்ள தள்ளிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் குரலை தவிப்பா மாத்தி, லேசா நடுங்குற மாதிரித் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"ரெண்டு விரல்கள்..."

நான் என் விரல்களால, கார்த்திக்கோட சுண்ணியை பேண்ட்டுக்கு மேலேயே லேசா அமுக்கிப் பிடிச்சேன்.

"அவரோட விரல்கள்... கொஞ்சம்... தடிமனா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் கார்த்திக்கோட விறைப்பைப் பிடிச்சுக்கிட்டே 'தடிமனான' சைஸை விவரிச்சேன்.

"முதல் விரல் உள்ள போனப்போ... எனக்கு அவ்ளோ ஒண்ணும் தெரியல."

"அது கொஞ்சம் ஈஸியாத் தான் உள்ள போச்சு... நான் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்."

"ஆனா..."

நான் என் கையை அவரோட சுண்ணி மேல லேசா மேலயும் கீழயும் அசைச்சேன்.

ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா... ஒரு சின்ன அசைவு.

"ஆனா... அந்த ரெண்டாவது விரல் உள்ள போக ட்ரை பண்ணும்போது..."

"எனக்கு நிஜமாவே அவ்ளோ வலிச்சுதுங்க கார்த்திக்."

நான் என் முகத்தை அவ்ளோ வலியோட சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"என்னோட அந்த இடம் சின்னதுல கார்த்திக்?"

"அது ரெண்டு விரல்களை அவ்ளோ ஈஸியா உள்ள விடாது."

"எனக்கு சுளீர்னு, ஒரு மாதிரி பெயின் இருந்துச்சுங்க."

நான் என்னோட வலியை விவரிக்கும்போதே...

என் கை அவரோட பேண்ட்டுக்கு மேல, அவரோட விறைப்பை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமாப் பிசைஞ்சுது.

அவரு மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல சுடச்சுடப் பட்டுச்சு.

"அ... அப்படியா?"

அவரு குரல், தள்ளாடிக்கிட்டே வெளிய வந்துச்சு.

"ரொம்ப... ரொம்ப வலிச்சுதா உனக்கு?"

நான் உடனே இன்னசென்ட்டா அவர் கண்ணைப் பாத்துத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"ஆனா... அவர் ஒரே அடியா, போர்ஸா உள்ள சொருகிடல கார்த்திக்."

"எனக்கு வலிக்கிறதா பீல் பண்ணிட்டு..."

"அவர்... ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா... கார்த்திக்..."

நான் என் கையை, கார்த்திக்கோட சுண்ணி மேல... பேண்ட்டுக்கு மேலயே... மெதுவா அழுத்தித் தடவினேன்.

"இப்படித் தான் கார்த்திக்..."

நான் என் ஆக்‌ஷனை அவருக்குக் காமிச்சேன்.

"ரொம்ப மெதுவா... இன்ச் பை இன்ச்-ஆ..."

"அவரோட அந்த ரெண்டாவது விரலை... எனக்குள்ள மெதுவா உள்ள தள்ளுனாருங்க."

நான் சொல்லச் சொல்ல...

என்னோட கை, கார்த்திக்கோட சுண்ணி மேல, கீழ இருந்து மேல வரைக்கும் சாஃப்ட்டா மூவ் ஆச்சு.

கார்த்திக் தன் கண்களைப் பாதி மூடிக்கிட்டு, அந்த ஃபீலிங்கைப் பயங்கரமா ரசிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவருக்குள்ள...

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டைக்குள்ள... அந்த வாட்ச்மேன் தன் ரெண்டு தடிமனான விரல்களையும்...

எப்படி உள்ள நுழைச்சிருப்பாங்குற விசுவல் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர் அப்படி மெதுவா உள்ள தள்ளும்போது..."

"என்னோட மசில்ஸ்... என் ஹோல்..."

"அவரோட விரல்களுக்கு ஏத்த மாதிரி... கொஞ்சமாப் பெருசாகி, அகலமா ஸ்ட்ரெட்ச் ஆச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த ஃபீலிங்கை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவர் எனக்கு டைம் குடுத்தாரு கார்த்திக்."

"நான் அந்த வலிக்குப் பழகிக்கிற வரைக்கும்... அவர் ரொம்பப் பொறுமையா, தன் விரல்களை உள்ள தள்ளுனாரு."

"நான் அந்த ஸ்ட்ரெட்ச் ஆகுற பெயினை... மெதுவா அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கிட்டேன்."

நான் கார்த்திக்கோட சுண்ணியை பேண்ட்டுக்கு மேல தடவிக்கிட்டே... என் விரல்களால அதோட ஷேப்பை அவ்ளோ ரசனையாப் பிசைஞ்சேன்.

கார்த்திக் முனக ஆரம்பிச்சுட்டாரு.

"ம்ம்ம்... அப்புறம்?"

அவரு தவிப்போட, என்னைய இன்னும் தொடுங்குற மாதிரி முணுமுணுத்தாரு.

"என் ஹோல்குள்ள... அந்த ரெண்டு விரல்களும் டைட்டா முழுசா உள்ள போச்சுங்க."

"உள்ள போனதும்..."

நான் என் கையை கார்த்திக்கோட சுண்ணி மேல... மேலயும் கீழயும்... மெதுவா மூவ் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

ரொம்ப ஸ்லோவான... ஆனா ஒரு ரிதமிக் ஆன மூவ்மென்ட்.

"அவர்... அந்த ரெண்டு விரல்களையும் உள்ள வெச்சு..."

"மெதுவா... முன்னாடியும் பின்னாடியுமா..."

"உள்ளயும் வெளியுமா மூவ் பண்ண ஆரம்பிச்சாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்த ஆக்‌ஷனைச் சொல்லும்போதே...

என்னோட கை, கார்த்திக்கோட பேண்ட்டுக்கு மேல, அவரோட சுண்ணியை முன்னாடியும் பின்னாடியுமா சாஃப்ட்டா உருவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"இப்படித் தான் கார்த்திக்..."

"மெதுவா... கேர்ஃபுல்லா..."

"அவர் எனக்குள்ள மூவ் பண்ணாரு."

நான் அவரைத் தடவிக்கிட்டே... ஒரு வாட்ச்மேன் எனக்குக் குடுத்த சுகத்தை, என் புருஷன்கிட்ட செஞ்சு காமிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

'உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் அவன் கையாலேயே ஓத்தது... உங்களுக்குக் கேக்குறதுக்கு போதையா இருக்கா கார்த்திக்?'

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய கொண்டாட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர் அப்படி மூவ் பண்ணப் பண்ண..."

"எனக்கு... எனக்கு ஏதோ மாதிரி இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் என் கண்களை மூடிக்கிட்டு, அந்த ஃபீலிங்கை ரீ-க்ரியேட் பண்ணேன்.

"என் உள்ள... ஏதோ பெருசா, அடைச்சுக்கிட்டு இருக்குற மாதிரி இருந்துச்சு."

"ஆனா..."

நான் என் பார்வையை லேசா கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் கை கார்த்திக்கோட சுண்ணியை தடவுற வேகம், இப்போ லேசா அதிகமாச்சு.

"ஆனா... அவர் அப்படி பண்ண பண்ண, என்னோட உடம்பு, என்னைய என்னவோ பண்ணிடுச்சு கார்த்திக்."

"என் உடம்பு எனக்குச் சப்போர்ட் பண்ணல."

"ஆரம்பத்துல கொஞ்சமா இருந்த வலி... உள்ள போகப் போக..."

"அவரோட விரல்கள் அப்படி எனக்குள்ள முன்னாடியும் பின்னாடியுமா உரச உரச..."

"அது ஒரு அன்-பிலீவபிள்... ரிலீஃப்பா மாற ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்."

நான் என் பிளெஷரை எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம ஓப்பனாச் சொன்னேன்.

"அவர் அப்படி பண்ணுனது..."

"எனக்கு சுகமா இருந்துச்சு."

நான் அந்த 'சுகமா இருந்துச்சு'ங்குற வார்த்தையைச் சொல்லும்போதே...

கார்த்திக்கோட பேண்ட்டுக்கு மேல, அவரோட சுண்ணியை பலமா ஒரு தடவை அழுத்தி உருவினேன்.

கார்த்திக்... 'ஆஹ்...'னு முனகலோட, தன் இடுப்பை லேசா மேல தூக்குனாரு.

அவரோட முகம் ஷாக்லயும், வெறியிலயும், ஆசையிலயும் செவந்து போச்சு.

தன் பொண்டாட்டி... ஒரு வாட்ச்மேனோட விரல்கள் தனக்குள்ள போனதை... 'சுகமா இருந்துச்சு'னு ஒத்துக்குறா!

அதுவும் தன் புருஷனோட சுண்ணியைத் தடவிக்கிட்டே ஒத்துக்குறா!

இந்த நிலைமை கார்த்திக்கை எந்த உலகத்துக்குக் கொண்டு போச்சுனு எனக்குத் தெரியும்.

அவரோட ஈகோ முழுசா அழிஞ்சு, அவர் இப்போ என்னோட இந்தக் கதையோட அடிமையா மாறிட்டாரு.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் கையை கார்த்திக்கோட சுண்ணியில இருந்து லேசா விலக்கிக்கிட்டேன்.

நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விடணும்.

"அவர் அதோட நிப்பாட்டல."

நான் என்னோட கன்ஃபெஷனோட உச்சக்கட்டத்துக்கு வந்தேன்.

"அவர் அதுக்கு அப்புறம், வெறும் விரல்களை வெச்சு மட்டும் என்னையச் செக் பண்ணல கார்த்திக்."

"பின்ன... பின்ன வேற என்ன பண்ணான் அவன்?" கார்த்திக் கேட்டாரு.

"அவர்... அவர் எங்கிட்ட ரொம்ப அக்கறையாச் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

நான் கார்த்திக்கோட சுண்ணியை லேசாத் தடவிக்கிட்டே, மெதுவாப் பேசுனேன்.

"'மேடம்... உள்ள இருக்குற நான் ஏதாது இருக்கானு செக் பண்ணி அத பண்ணி ரிலீஸ் பண்ணும்போது...'"

"'உங்களுக்கு சென்சிட்டிவ்வா இருக்கும்.'"

"'நீங்க அத மட்டும் ஃபோகஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தா, என்னால அத பண்ண முடியாது.'"

"'நீங்க ஃபீல் பண்ணாம இருக்கணும்னா... நான் உங்க கவனத்தைத் திசை திருப்பணும்.'"

"'உங்க மைண்ட்டை ரிலாக்ஸ் பண்ண, நான் இன்னும் பெட்டரா ஒண்ணு பண்ணியாகணும்'னு அவர் அவ்ளோ சீரியஸாச் சொன்னாருங்க."

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, நான் தடவுற சுகத்துல கண்களை லேசாச் சொருகிக்கிட்டுக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர் அப்படிச் சொல்லிட்டு..."

"மறுபடியும்... தன் முகத்தை... கீழ..."

"என் தொடைகளுக்கு நடுவுல... நெருக்கமாப் கொண்டு போனாருங்க கார்த்திக்."

"அவரோட ரெண்டு விரல்கள்... எனக்குள்ள ஆழமா இருந்துச்சு."

நான் இப்போ கார்த்திக்கோட சுண்ணியை, அவர் பேண்ட்டுக்கு மேலேயே இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமாப் பிசைஞ்சேன்.

"ஆனா அவரோட முகம்..."

"அவரோட... நாக்கு..."

நான் வார்த்தைகளை ஸ்லோவா, அவரோட நரம்புகளை அறுக்கிற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவரோட நாக்கு... என் அதோட மேல் பகுதியில..."

"எக்ஸாக்ட்டா... சென்சிட்டிவ்வான பகுதி இருக்கும்ல கார்த்திக் பொண்ணுங்களுக்கு?"

"என் கிளிட் மேல..."

"நேரா வந்து... சாஃப்ட்டா... இன்டென்ஸா..."

"அப்படியே மெதுவா லிக் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த உண்மையை, ஒரு பாம் மாதிரி அவர் மூஞ்சில தூக்கிப் போட்டேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

நான் பிடிச்சுருந்த கார்த்திக்கோட சுண்ணி, என் கைக்குள்ளேயே ஒரு தடவை 'துடிக்கு'னு துடிச்சு அடங்குச்சு!

அவரு அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

தன் பொண்டாட்டியோட பருப்பை... வாட்ச்மேன் தன் நாக்கால நக்குறான், அவளுக்கு விரல் போட்டுக்கிட்டே!

"அவர்... அவர் ஒரே நேரத்துல ரெண்டு வேலையும் பண்ணாரு கார்த்திக்!"

நான் அவன் பண்ணத அவ்ளோ ஜூம் பண்ணிக் காட்டுனேன்.

"என் அதோட மேல... அவரோட நாக்கு..."

"என்னோட கிளிட் மேல... ஏதோ ஒரு மேஜிக் பண்ற மாதிரி அவ்ளோ ரசனையாப் பிளே பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"அவரு நாக்கு படுற ஒவ்வொரு இடமும்... சூடா, அவ்ளோ வெட்-டா சிலிர்க்க வெச்சுது."

"அதே சமயம்... கீழ..."

"எனக்குள்ள இருந்த... அவரோட விரல்கள்..."

"இப்போ அது வேகமா இல்ல, கார்த்திக்... அது அவ்ளோ ஸ்மூத்தா மாறிடுச்சு."

"எஅவரோட விரல்கள் என்னோட ஹோல்குள்ள..."

"உள்ளயும் வெளியுமா... அவ்ளோ அழகான ஒரு ரிதம்ல..."

"என் ஓட்டைய... திரும்பத் திரும்ப... சாஃப்ட்டா, ஆனா அவ்ளோ ஆழமா..."

"ஒரு பெயின் ரிலீஃப் மசாஜ் மாதிரி... அவ்ளோ ஸ்மூத்தா பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'ப்ரூட்டல் ரிதமிக் மோஷன்'-ஐ இப்போ ஒரு மேஜிக்கல் ட்ரீட்மென்ட்டா மாத்தி விவரிச்சேன்.

நான் இப்படி விவரிக்கும்போதே...

என் கைகள் சும்மா இல்ல.

நான் கார்த்திக்கோட பேண்ட்டுக்கு மேல வெச்சுருந்த கையை, மெதுவா உள்ள விட்டேன்.

அவரோட எலாஸ்டிக்கை லேசா விலக்கி, என் உள்ளங்கையை அவர் சுண்ணி மேல டைரக்டாப் பதிச்சேன்.

அவரு மூச்சுக்காத்து 'ஸ்ஸ்ஸ்'னு சத்தமா வெளிய வந்துச்சு.

நான் அவர் சுண்ணியை சாஃப்ட்டா, என் விரல்களால மேலயும் கீழயும் மெதுவா ஆட்ட ஆரம்பிச்சேன்.

நான் இங்க கார்த்திக்குக்கு எவ்ளோ சுகம் குடுக்குறேனோ...

அதே சுகத்தை தான், பிரகாஷ் அந்த ரூம்ல எனக்குக் குடுத்தான்ங்குறத என் வார்த்தைகள் மூலமா அவருக்குக் கடத்துனேன்.

"கார்த்திக்... நான் நிஜமாவே உங்ககிட்ட ஒண்ணு சொல்லணும்..."

நான் என் பார்வையை அவ்ளோ ஆழமா அவர் கண்களுக்குள்ள லாக் பண்ணேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அவர் பண்ணது ஏதோ ட்ரீட்மென்ட் மாதிரித் தெரியல."

"நான் அவரை வேணாம்னு தடுத்துருக்கணும்..."

"இது தப்பு, இத நிப்பாட்டுங்கனு நான் கத்திருக்கணும்."

"ஆனா..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஆனா என்னால அதைப் பண்ண முடியல கார்த்திக்."

கார்த்திக் கண்கள் இப்போ சுருங்குச்சு.

"ஏன்... ஏன் பவி?" அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

"ஏன்னா... அவர் நாக்கும், அவர் விரல்களும்... எனக்குள்ள குடுத்த ஃபீலிங்..."

"அது அவ்ளோ அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த உண்மையை, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என் கைக்குள்ள அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

"அவர் வாயில இருந்து வந்த சூடு..."

"என் நரம்புகளை எல்லாம் அப்படியே மெல்ட் ஆக்கிடுச்சுங்க."

"ஒரு பக்கம் எனக்குள்ள ஆழமாப் போயிட்டு வர்ற விரல்களோட மேஜிக்..."

"இன்னொரு பக்கம் என் கிளிட்-ட சுத்திச் சுத்தி நக்குற நாக்கோட மேஜிக்..."

"என் உடம்புல இருந்த அத்தனை வலியும்... அந்த முழங்கால் வலியும் கூட முழுசாப் பறந்து போயிடுச்சு."

"எனக்கே தெரியாம, என் உடம்பு அந்தச் சுகத்துக்கு முழுசா சரணடைஞ்சுடுச்சு கார்த்திக்."

நான் கார்த்திக்கோட சுண்ணியை இப்போ கொஞ்சம் வேகமா, ஒரு ரிதம்ல ஆட்டிக்கிட்டே பேசுனேன்.

"நான் நிஜமாவே... அந்த ஒவ்வொரு செகண்டையும் அவ்ளோ லவ் பண்ணேன் கார்த்திக்."

"அது என் லைஃப்லயே நான் ஃபீல் பண்ணாத ஒரு பெஸ்ட் ட்ரீட்மென்ட் மாதிரி இருந்துச்சு."

"என் பிரைன் கம்ப்ளீட்டா ஆஃப் ஆகிடுச்சு."

"நான் எந்த உலகத்துல இருக்கேன்னே எனக்குத் தெரியல."

"அந்த தரைல, நான் ஒரு பறவை மாதிரி மிதக்குற ஃபீலிங்."

"அவர் என்னமோ பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு... ஆனா அது எல்லாமே எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சு."

"நான் என் கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டு, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு..."

"அந்த ரூம்க்குள்ள, எனக்கே தெரியாம சத்தமா முனகிக்கிட்டு இருந்தேன் கார்த்திக்."

"என்னால என் உடம்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல..."

நான் பச்சையா, உணர்ச்சிகரமா என்னோட பிளெஷரை அவருக்கு விவரிச்சேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு மூச்சு விடவே மறந்து உக்காந்திருந்தாரு.

தன் பொண்டாட்டி... ஒரு வாட்ச்மேன் குடுத்த சுகத்துல, தன்னை மறந்து, கண்ட்ரோல் இழந்து முனகியிருக்கா!

அது அவளுக்கு அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துருக்கு!

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கோட ஈகோவை தரமட்டமாக்கினாலும், அவரோட செக்ஸுவல் போதையை உச்சிக்குக் கொண்டு போயிடுச்சு.

நான் அவர் சுண்ணியை ஆட்டுற அந்த ரிதமுக்கு ஏத்த மாதிரி...

"அவரோட அந்த மென்மையான, ஆனா ஆழமான அசைவு... அந்த ரூம்க்குள்ள..."

"'சலக்... சலக்...'னு அவ்ளோ ஸ்மூத்தா... ஒரு விதமான சத்தத்தோட கேட்டுச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்தச் சத்தத்தை விவரிச்ச செகண்ட்!

கார்த்திக்... அப்படியே ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியாம, ஸ்பீச்லெஸ்ஸா உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட உடம்பு முழுக்க, நான் சொன்ன இந்த டீடைலான, கன்ஃபெஷனோட போதையில முழுசா மூழ்கிப் போயிருந்துச்சு.

அவரோட கண்கள்ல... தன் பொண்டாட்டிய ஒரு வாட்ச்மேன்,  ஹெல்ப் பண்றங்குற, பேர்ல, அவளை  அனுபவிச்சதைக் கேக்குற, அரௌசல் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது!

[yazhiniram]

--------------
Part 293:
--------------

அந்தக் கண்கள்ல இருந்த வெறி...

அந்தப் பசி...

அது கார்த்திக்கோட உண்மையான முகத்தை எனக்கு அவ்ளோ தெளிவாக் காட்டுச்சு.

அவரு மனசு முழுக்க இப்போ ஒரே ஒரு எண்ணம் தான் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட தொடைகளுக்கு நடுவுல...

அந்த ரூம்ல...

பிரகாஷோட விரல்களும், அவனோட எச்சில் ஊறுன நாக்கும்...

என் புண்டைக்குள்ள அக்ரஸிவ்வா, வெறித்தனமா வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருக்குற அந்த இமேஜ்!

இந்த ஒரு இமேஜ்... கார்த்திக்கோட மைண்ட் முழுசா ஹைஜாக் பண்ணிடுச்சு.

அவரோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்பும் இப்போ டென்ஷன்ல புடைச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்குத் தெரியும்... அவர் இப்போ ஒரு உச்சக்கட்ட தவிப்புல இருக்காருனு.

இந்தக் கதையோட அடுத்த லைன் என்ன?

அடுத்து என்ன ஆச்சு?

இதை கேக்காம அவரால ஒரு செகண்ட் கூட இருக்க முடியாது.

அவரு கண்கள் என்னையே அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா... அவ்ளோ கெஞ்சலாப் பாத்துச்சு.

"அ... அப்புறம்?"

அவரு குரல், அடித் தொண்டையில இருந்து ஒரு திணறலோட வெளிய வந்துச்சு.

"அப்புறம் என்ன ஆச்சு பவி?"

"அவன்... அவன் அப்படி பண்ணிக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

"நீ... நீ என்ன பண்ண?"

அவரு வார்த்தைகளை முழுசாச் சொல்லக் கூட முடியாம அவ்ளோ திணறுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்தேன்.

என் மனசுக்குள்ள சிரிப்பு ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'உங்களுக்கு அவ்ளோ ஆசையா கார்த்திக்?'

'உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ஓக்குறதக் கேக்க... உங்க உடம்பு அவ்ளோ துடிக்குதா?'

'சரி... ஆனா அதை அவ்ளோ ஈஸியா நான் குடுத்துட மாட்டேன்.'

'நீங்க கெஞ்சணும்... நீங்க என் கால்ல விழுந்து கெஞ்சாத குறையா, அதை கேக்கத் தவிக்கணும்.'

நான் இப்போ ஒரு  கேம் பிளே பண்ணப் போறேன்.

நான் பெட்ல அவர் மேல சாஞ்சுக்கிட்டு இருந்தேன்ல?

என்னோட கை... அவரோட பேண்ட்டுக்குள்ள, அவரோட சுண்ணிய தடவிகிட்டு இருந்துச்சுள்ள.

நான் மெதுவா... ரொம்ப மெதுவா...

என்னோட கையை உள்ள இருந்து வெளியே எடுத்தேன்.

நான் கையை எடுத்த எக்ஸாக்ட் செகண்ட்...

கார்த்திக் உடம்பே ஒரு மாதிரிச் சிலிர்த்து, தூக்கிப் போட்டுச்சு.

நான் குடுத்துக்கிட்டு இருந்த டச்.. அது நின்னதும்...

அவருக்கு ஏதோ எனர்ஜி கட் ஆன மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் வந்துருச்சு.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கிக்கிட்டேன்.

பக்கத்துல பெட்ல கிடந்த என்னோட மொபைல் ஃபோனை எடுத்தேன்.

ஸ்க்ரீனை ஆன் பண்ணிப் பாத்தேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை கேஷுவலா... ஒரு மாதிரி எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாத டோனுக்கு மாத்திக்கிட்டேன்.

"டைம் பாருங்க... ஆல்ரெடி நைட் 12:15 ஆகிடுச்சு."

நான் சாதாரணமா, ஒரு டயர்டான பொண்டாட்டி மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் முகம் அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிடுச்சு.

'என்னடா இவ... இவ்ளோ பெரிய கிளைமாக்ஸ்ல கொண்டு வந்து நிறுத்திட்டு, திடீர்னு டைம் சொல்றாளே'னு அவருக்கு பெரிய ஷாக்!

நான் அவர் ரியாக்‌ஷனைப் பத்திக் கவலைப்படாத மாதிரி...

அவரோட உடம்புல இருந்து என்னைய விலக்கிக்கிட்டேன்.

நான் பெட்ல கொஞ்சம் தள்ளி வந்து...

மேல ஏறிக்கிடந்த என்னோட அந்த நைட்டியை...

கீழ பிடிச்சு இழுத்து விட்டேன்.

என்னோட தொடைகள்... அவர் கண்ணுக்கு அவ்ளோ நேரமா ஒரு விருந்து வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சுல?

அது இப்போ முழுசா, அந்த நைட்டிக்குள்ள மறைஞ்சு போச்சு.

கார்த்திக் கண்கள், அந்த நைட்டி கீழ இறங்குனத ஏமாற்றத்தோட, தவிப்போட பாத்துச்சு.

நான் என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டேன்.

கதைய சிம்பிளா, சப்புனு முடிச்சு வைக்கப் போற மாதிரிப் பேசுனேன்.

"அவ்ளோ தான் கார்த்திக்..."

"அவர் அந்தப் பிரஷரை ரிலீஸ் பண்ண... ஏதோ ட்ரீட்மென்ட் பண்ணாரு..."

"எனக்கும் கொஞ்சம் ரிலீஃப்பா இருந்துச்சு."

"அப்புறம் அவர் அந்த வீக்கத்தைச் சரி பண்ணி முடிச்சதும்..."

"நான் கொஞ்ச நேரம்... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் அந்த தரைல அப்படியே ரெஸ்ட் எடுத்தேன்."

"அதுக்கப்புறம் என்னோட பேண்ட்டை நானே எடுத்துப் போட்டுக்கிட்டேன்."

"எந்திரிச்சு நேரா லிஃப்ட்ல ஏறி, வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்."

"அவ்ளோ தான் நடந்துச்சு."

நான் அவ்ளோ டிரையா, அந்த விஷயத்தை ஒண்ணுமே இல்லாத மாதிரி சுருக்கிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சு விடுறதே நின்னு போச்சு.

"ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்..."

"நீங்க காலையில சீக்கிரம் ஆபீஸ் போகணும்ல?"

"வாங்க... நம்ம தூங்கலாம்."

நான் நல்ல பொண்டாட்டியா, அவரோட தூக்கத்தைப் பத்திக் கவலைப்படுற மாதிரிச் சொல்லிட்டு...

படுக்கப் போற மாதிரி பெட்ஷீட்டை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிப் படுக்கப் போன செகண்ட்!

கார்த்திக் முகம் கோபத்துலயும், ஒரு பயங்கரமான பிரஸ்ட்ரேஷன்லயும் செவந்து போச்சு!

அவரோட ஈகோ, அவரோட ஆசை... எல்லாமே இப்போ நடு ரோட்டுல நிக்கிற மாதிரி அவருக்கு ஃபீல் ஆச்சு.

'என்னது? அவ்ளோ தானா? பேண்ட்டைப் போட்டுட்டு வந்துட்டியா?'

அவரு மூளைக்குள்ள இந்த வார்த்தைகள் ஒரு அலாரம் மாதிரி அடிச்சுது.

அவரு பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து...

போர்த்திக்கிட்டு இருந்த என்னோட பெட்ஷீட்டைப் பிடிச்சு இழுத்தாரு.

என்னோட தோள்பட்டையை இறுக்கமாப் பிடிச்சு, என்னையத் தன்பக்கம் திருப்புனாரு.

"இல்ல பவி... நோ!"

அவரு குரல் சத்தமா, பிடிவாதமா வந்துச்சு.

அவரு கண்களைப் பாத்தா... அவர் ஏதோ பெரிய பொருளைத் தொலைச்சுட்டுத் தேடுற ஒரு மாதிரி இருந்தாரு.

"நோ கார்த்திக்... ப்ளீஸ்... எனக்கு ரொம்ப டயர்டா இருக்கு."

நான் என் கண்களை லேசா மூடிக்கிட்டு, இன்னசென்ட்டாச் சொன்னேன்.

"எனக்குத் தூக்கம் வருது... ப்ளீஸ் தூங்கலாம்."

நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் வெறுப்பேத்துனேன்.

"நான் எப்படிப் பவி தூங்குவேன்?"

கார்த்திக் குரல் அவ்ளோ பிரஸ்ட்ரேஷனோட கேட்டுச்சு.

"நீ ஏதோ ஏதோ சொல்லிட்டு.. அவ்ளோ தான்னு சொல்லித் தூங்கப் போனா..."

"நான் எப்படித் தூங்குவேன்?"

"நீ எதையோ மறைக்கிற பவி... நீ என்கிட்ட முழுசாச் சொல்லல."

அவரு என்னைய வெறித்தனமாப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னாரு.

"எனக்குத் தெரியணும்... எனக்கு எல்லாமே தெரியணும்!"

அவரு அவ்ளோ அடம் பிடிச்சாரு.

"கார்த்திக்... நான் தான் எல்லாமே சொல்லிட்டேன்ல?"

நான் மறுபடியும் அதே டிரையான பதிலைக் குடுத்தேன்.

"இல்ல பவி! நீ சொல்லல!"

அவரு என் தோள்பட்டையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி..."

"நீ அவன்கிட்ட எவ்ளோ குளோஸ் ஆனேனு சொன்னியே?"

"அவன் உனக்கு நல்ல ஃப்ரெண்ட் ஆனான்னு சொன்னியே?"

"அன்னைக்கு நான் உன்னோட அந்த முழு கதையையும் கிளியராக் கேக்கல பவி."

"நான் பாதி தூக்கத்துல, எதையோ விட்டுட்டேன்."

அவரு ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நடந்த நான் அவன் சுன்னிய தெரியாம தொட்டேன்ங்கிற மேட்டரை இப்போ உள்ள கொண்டு வந்தாரு.

"ஆனா இன்னைக்கு... நான் எதையும் மிஸ் பண்ண விரும்பல."

"இன்னைக்கு என்ன நடந்துச்சுனு, எனக்கு ஒவ்வொரு டீடைலும் எக்ஸாக்ட்டாத் தெரியணும்."

அவரு கண்களை அவ்ளோ அகலமா விரிச்சு என்னைப் பாத்தாரு.

"அவன்... அவன் உனக்கு அந்த 'ஹெல்ப்' பண்ணான்ல?"

"அதை எப்படி முடிச்சான்?"

"அதை எப்படிப் ஃபுல்லா கம்ப்ளீட் பண்ணான்னு எனக்குத் தெரியணும் பவி!"

"சொல்லு... நீ எங்கிட்ட சொல்லியே ஆகணும்."

அவரு டெஸ்பரேட்டா, ஒரு மாதிரி எங்கிட்ட கெஞ்சுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே நேரமா, அமைதியாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'நீங்க இவ்ளோ தூரம் கெஞ்சணும்னு தான் கார்த்திக் நான் வெயிட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.'

'நீங்க எவ்ளோக்கு எவ்ளோ கெஞ்சுறீங்களோ, அவ்ளோக்கு அவ்ளோ நான் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் உங்களுக்குள்ள ஒரு பாம் மாதிரி இறங்கும்.'

நான் என் பார்வையை மெதுவா அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் முகத்தை அவ்ளோ அன்கம்ஃபர்டபிளா, ஒரு மாதிரி நெளியுற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் விரல்களால பெட்ஷீட்டை இறுக்கமாப் பிடிச்சுக் கசக்கிக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை மெதுவா, ஒரு முணுமுணுப்பு மாதிரி ஆக்கினேன்.

"எனக்கு... எனக்கு இத கன்டினியூ பண்ண அசிங்கமா இருக்குங்க."

நான் என் கண்களை லேசா கலங்க விட்டேன்.

"நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி அது அவ்ளோ சிம்பிளான விஷயம் இல்ல கார்த்திக்."

"நான் அடுத்து நடந்ததை உங்ககிட்ட சொன்னா..."

"அது... அது கேக்குறதுக்கு ரொம்ப ரொம்ப மோசமா இருக்கும்."

நான் அந்த வார்த்தைகளை அழுத்திச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு என் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"கார்த்திக்..."

"நான்... நான் அந்த நிமிஷம் என்ன ஃபீல் பண்ணேனோ..."

"எனக்குள்ள என்ன சென்சேஷன் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சோ..."

"அதெல்லாம்..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

"அதெல்லாம்... நான் உங்ககிட்ட மட்டும் தான் கார்த்திக் ஃபீல் பண்ணிருக்கணும்."

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்து, அந்த எமோஷனல் கார்டை பெர்ஃபெக்ட்டா ப்ளே பண்ணேன்.

"என் புருஷனான உங்ககிட்ட மட்டும் தான், எனக்கு அந்த ஃபீலிங் வந்திருக்கணும்."

"ஆனா..."

"நான் உங்களைத் தவிர வேற ஒரு ஆம்பளைகிட்ட... அவர்கிட்ட..."

"நான் அதை ஃபீல் பண்ணிட்டேங்குறதே, எனக்கு அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சியா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் ஒரு நல்ல, தப்பு பண்ணிட்டுத் தவிக்கிற பொண்டாட்டியா அவ்ளோ சூப்பரா நடிச்சேன்.

"நான் இதைப் பத்தி இன்னும் டீப்பாப் பேசப் பேச..."

"அது எப்படி சவுண்ட் ஆகும் தெரியுமா கார்த்திக்?"

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ பயத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் ஒரு ஸ்ட்ரேஞ்சர்கிட்ட... முகம் தெரியாத ஒரு வாட்ச்மேன்கிட்ட..."

"ஒரு பெரிய லிமிட்டைக் கிராஸ் பண்ணிட்டேன்... நான் அவ்ளோ பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேன்னு தான் உங்களுக்குத் தோணும்."

நான் அந்த 'கிராஸ் பண்ணிட்டேன்'ங்குற வார்த்தையை ஒரு விதை மாதிரி அவர் மூளைக்குள்ள தூவி விட்டேன்.

"நான்... நான் உங்களை இழக்க விரும்பல கார்த்திக்."

"நீங்க என்னையத் தப்பாப் புரிஞ்சுக்கக் கூடாது."

"அதுலஅப்படி எந்தத் தப்பான இன்டென்ஷனும் இல்ல கார்த்திக்... அவர் பண்ணது வெறும் ஹெல்ப் தான்."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் காப்பாத்துனேன்.

"ஆனா... அதை உங்ககிட்ட வார்த்தைகளால சொல்லும்போது..."

"அது கேக்குறதுக்கு அவ்ளோ தப்பா... அசிங்கமாத் தெரியும்."

"ப்ளீஸ் கார்த்திக்... என்னைய விட்ருங்க... நான் எதையும் சொல்லல."

நான் பரிதாபமா, என் கைகளை எடுத்து மறுபடியும் என் முகத்தை மூடிக்கிட்டேன்.

நான் இப்படிப் பேசி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்கோட மூளை... நான் போட்ட செக்ஸுவல், எமோஷனல் வலையில முழுசாச் சிக்கிக்கிச்சு.

அவரு கியூரியாசிட்டி, இப்போ ஒரு சுனாமி மாதிரி அவரோட எல்லா லாஜிக்குகளையும் அடிச்சுக்கிட்டுப் போயிடுச்சு.

அவருக்கு இப்போ நான் நல்லவளா, கெட்டவளாங்குறது முக்கியம் இல்ல.

அந்த வாட்ச்மேன் என் புண்டைய என்ன பண்ணான்?

அது மட்டும் தான் அவருக்கு இப்போ வேணும்!

அவரு உடனே பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து, என் முகத்தை மூடியிருந்த என் கைகளை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா விலக்குனாரு.

அவரு கைகள் லேசா நடுங்குறதை நான் ஃபீல் பண்ணேன்.

"பவி... பவி... என்னைப் பாரு."

அவரு குரல் கனிவா, ஆனா தவிப்போட வந்துச்சு.

நான் என் கலங்குன கண்களோட, அவரைப் பரிதாபமாப் பாத்தேன்.

"அது என்னவா வேணா இருக்கட்டும் பவி..."

"அது எவ்ளோ மோசமா வேணா சவுண்ட் ஆகட்டும்..."

"ஆனா... எனக்கு அதைக் கேட்டே ஆகணும் பவி."

அவரு ரொம்ப கெஞ்சுற மாதிரி இருந்துச்சு.

"நான் பிராமிஸ் பண்றேன் பவி..."

அவரு தன் கையை என் தலை மேல வெச்சுச் சத்தியம் பண்ணாரு.

"நான் பிராமிஸ் பண்றேன்... நான் கொஞ்சம் கூடத் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

"நான் உன்னைப் பத்தி எந்த ஒரு கெட்ட எண்ணமும் பட மாட்டேன்."

அவரு இப்போ எங்கிட்ட கெஞ்சுறது மட்டுமில்லாம, அந்த வாட்ச்மேன் பண்ண தப்பையெல்லாம் அவரே ஜஸ்டிஃபை பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டாரு!

"எனக்குப் புரியுது பவி... அது வெறும் ஹெல்ப் தான், கரெக்ட்டா?"

"உனக்கு அடிபட்டிச்சு, வலி இருந்துச்சு... அத சரி பண்ண... அந்த வலியைக் குணப்படுத்த..."

"அவன் ரொம்ப நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான் அதை எல்லாம் பண்ணிருக்கான்."

"அவன் ஒரு ஃபர்ஸ்ட்-எய்ட் மாதிரித் தான் உனக்கு ட்ரீட்மென்ட் குடுத்துருக்கான்."

"இதுல தப்பா நெனைக்க என்ன இருக்கு பவி?"

"நீ அதைப் பத்தி எந்தக் குற்ற உணர்ச்சியும் படத் தேவையில்லை."

"ப்ளீஸ் பவி... அவன் என்ன பண்ணான்னு மட்டும் எங்கிட்ட சொல்லு."

"ப்ளீஸ்... எனக்காகச் சொல்லு பவி."

அவரு தூரம் இறங்கி வந்து, வாட்ச்மேனுக்கு வக்காலத்து வாங்கி எங்கிட்ட கெஞ்சுனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'அடக் கடவுளே! உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ஓத்ததுக்கு, நீங்களே அவனுக்கு சர்டிபிகேட் குடுக்குறீங்களே கார்த்திக்!'

'நீங்க எவ்ளோ பெரிய ஏமாளி... எவ்ளோ பெரிய ஆள்  நீங்க!'

நான் என் சிரிப்பை எல்லாம் மனசுக்குள்ளேயே வெச்சு அமுக்கிக்கிட்டு...

வெளிய அவ்ளோ பிரஸ்ட்ரேட் ஆன மாதிரி, கோவத்துல வெடிச்சுப் பேசுற மாதிரி நடிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

நான் அவர் கைகளை உதறி விட்டுட்டு, பெட்ல கொஞ்சம் தள்ளி உக்காந்தேன்.

என் முகத்துல ஒரு பொய்யான கோபத்தையும், தவிப்பையும் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் என்ன தான் கார்த்திக் உங்ககிட்ட சொல்றது?"

நான் என் குரலை லேசா உயர்த்தி, அவ்ளோ டிஸ்ட்ரெஸ்ஸோட கேட்டேன்.

"நீங்க என்ன தான் எங்கிட்ட இருந்து எதிர்பார்க்கிறீங்க?"

"நான் இப்போ என்ன பண்ணனும்னு நெனைக்கிறீங்க?"

நான் அவ்ளோ ஆவேசமா, ஒரு விக்டிம் மாதிரி அவர்கிட்ட கேள்வி கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் மிரண்டு போய் என்னைப் பாத்தாரு.

"கார்த்திக்... நீங்க பிராமிஸ் பண்றீங்க... நீங்க தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்னு சொல்றீங்க."

"ஆனா நிஜம் அது இல்ல கார்த்திக்."

"நான்... நான் மட்டும் அங்க நடந்த அந்த அப்ஸலூட் ட்ரூத்தை..."

"அந்த முழு உண்மையையும், எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம உங்ககிட்ட சொல்லிட்டேனா..."

நான் ஒரு பெரிய, நடுக்கமான மூச்சை இழுத்து விட்டேன்.

"நீங்க கண்டிப்பா... என்னைய ஒரு மோசமான பொண்ணுனு தான் நினைப்பீங்க."

"நீங்க என்னைய ஒரு கேவலமான பொண்டாட்டினு தான் கார்த்திக் முடிவு பண்ணுவீங்க."

நான் அவ்ளோ உறுதியா, எமோஷனலா அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

"நான்... நான் ஒரு வாட்ச்மேனை... என்னோட உடம்புல அவ்ளோ மோசமான விஷயங்களை எல்லாம் பண்ண அலோ பண்ணிட்டேனு..."

"நீங்க என்னைய வெறுக்கக் கூட ஆரம்பிச்சுடுவீங்க கார்த்திக்."

நான் என் கண்களை அவ்ளோ அகலமா விரிச்சு, என் பயத்தை அவருக்குக் காட்டுனேன்.

"எனக்குப் பயமா இருக்கு கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

"நீங்க... நீங்க இந்த உண்மையைக் கேட்டுட்டு, என்னையத் தப்பா நெனச்சு..."

"என்னைய விட்டுட்டுப் போய்டுவீங்களோனு... என்னைய டைவர்ஸ் பண்ணிடுவீங்களோனு எனக்கு அவ்ளோ பயமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் என் கைகளை இறுக்கமாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டேன்.

"இது ரொம்பப் பெரிய விஷயம் கார்த்திக்... இட்ஸ் டூ பேட்."

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள அவ்ளோ ஆழமா இறக்கி, பைனலா அந்தப் பெரிய வார்த்தையை விட்டேன்.

"என்னால... என்னால நம்ம மேரேஜ்ல... நம்ம குழந்தையை..."

"இவ்ளோ பெரிய ரிஸ்க்கை..."

"கண்டிப்பா எடுக்க முடியாது கார்த்திக்!"

[yazhiniram]

--------------
Part 294:
--------------
 
"கண்டிப்பா எடுக்க முடியாது கார்த்திக்!"

நான் அந்த வார்த்தைகளை, எமோஷனலா, தத்ரூபமாச் சொல்லி முடிச்சேன்.

என் குரல் அந்த பெட்ரூம்ல ஒரு பெரிய அதிர்வளையை உருவாக்குச்சு.

நான் அப்படிச் சொன்னதும்... கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

அவரோட முகத்துல இவ்ளோ நேரம் இருந்த கியூரியாசிட்டி...

அது ஒரு செகண்ட் அப்படியே மறைஞ்சு...

ஒரு புருஷனுக்குரிய அந்தப் பயம், அந்தப் புரொடெக்டிவ் இன்ஸ்டிங்க்ட் சடார்னு முன்னாடி வந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டி, 'உங்களை இழக்கப் பயமா இருக்கு'னு சொன்னதும், எந்தப் புருஷனும் பதறத் தான செய்வான்?

கார்த்திக் உடனே பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்தாரு.

அவரு கைகள் ரெண்டும் நீண்டு, என்னோட ரெண்டு கன்னங்களையும் உறுதியா, ஆனா சாஃப்ட்டாப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

அவரு கண்களைப் பாத்தேன்... அதுல ஒரு பெரிய பதற்றம் இருந்துச்சு.

"பவி... என்னைப் பாரு பவி..."

அவரு குரல் அவ்ளோ ஃபர்மா, ஆழமா வந்துச்சு.

"நீ என்ன லூசா பவி? என்ன பேச்சுப் பேசுற நீ?"

"நான் உன்னை விட்டுட்டுப் போயிடுவேனா?"

"நான்... என்னைக்குமே... எந்தக் காரணத்துக்காகவும் உன்னை விட்டு விலக மாட்டேன் பவி."

அவரு ஒவ்வொரு வார்த்தையையும், என் மனசுல ஆழமாப் பதிய வைக்கிற மாதிரி அழுத்திச் சொன்னாரு.

"நான் பிராமிஸ் பண்றேன் பவி..."

"அந்த இருட்டான ரூம்க்குள்ள என்ன நடந்திருந்தாலும் சரி..."

"அது கேக்குறதுக்கு எவ்ளோ மோசமா, எவ்ளோ டெரிபிளா சவுண்ட் ஆனாலும் சரி..."

"என் உசுரு போற வரைக்கும்... நான் தான் உன் புருஷன்."

"நான் உன்னை விட்டுட்டுப் போகவே மாட்டேன் பவி."

"நம்ம குழந்தை... நம்ம வாழ்க்கை... இது தான் எனக்கு எல்லாமே."

"நீ என்னைய இழந்துடுவேன்னு ஒரு பர்சன்ட் கூடப் பயப்படத் தேவையில்லை."

"ப்ளீஸ்... என்னைய நம்பு பவி... ஜஸ்ட் ட்ரஸ்ட் மீ"

அவரு அவ்ளோ தூரம் என் கண்ணைப் பாத்து, எனக்கு ஒரு பெரிய உத்தரவாதத்தைக் குடுத்தாரு.

அவரு இப்படிப் பேசுனது... எந்த பொண்டாட்டிக்கும் ஒரு பெரிய நிம்மதியைக் குடுக்கும்.

ஆனா... எனக்கு?

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

‘ கார்த்திக்... நீங்க எவ்ளோ ஈஸியா என் பிடிக்குள்ள வர்றீங்க.'

'நான் உங்களை எவ்ளோ அழகா மேனிபுலேட் பண்றேன்னு உங்களுக்குத் தெரியவே இல்ல.'

ஆனா, நான் உடனே சம்மதிக்கல.

நான் என் கேமை இன்னும் கொஞ்சம் புஷ் பண்ணப் போறேன்.

நான் அவரோட கைகளை என் கன்னத்துல இருந்து மெதுவா விலக்கி விட்டேன்.

நான் மறுபடியும் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமும் ஆட்டி, 'இல்ல'னு சொன்னேன்.

"நோ கார்த்திக்..."

"வேணாம்... இது சரிப்பட்டு வராது."

"நீங்க இப்போ எமோஷன்ல பேசுறீங்க... ஆனா உண்மையைக் கேட்டா நீங்க தாங்க மாட்டீங்க."

"ப்ளீஸ் கார்த்திக்... இதை இதோட விட்டுடுங்க... எதையும் கேக்காதீங்க."

நான் பிடிவாதமா, பயந்த மாதிரி மறுத்தேன்.

நான் எவ்ளோக்கு எவ்ளோ 'வேணாம்'னு சொல்றேனோ, அவ்ளோக்கு அவ்ளோ அவரோட வெறி அதிகமாகும்னு எனக்குத் தெரியும்.

நான் எதிர்பார்த்த மாதிரியே... கார்த்திக் இப்போ இன்னும் டெஸ்பரேட் ஆகிட்டாரு.

"பவி... நான் சொல்றதப் புரிஞ்சுக்கோ!"

அவரு இப்போ என் தோள்பட்டையை அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நீ அந்த ரூம்க்குள்ள என்ன வேணாலும் பண்ணிருக்கலாம்..."

"நீ எந்த ஒரு எக்ஸ்ட்ரீம்க்கு போயிருந்தாலும் சரி..."

"நான் சத்தியமா சொல்றேன், நான் அதைத் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டேன்."

"நீ என்கிட்ட உண்மையா இருக்குற வரைக்கும்... நீ எதையும் மறைக்காமச் சொல்ற வரைக்கும்..."

"எனக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல பவி."

"அதுக்குப் பின்னாடி ஏதோ ஒரு காரணம் இருக்கலாம்... அது சரியோ, தப்போ..."

"ஆனா எனக்குத் தேவை... நீ என்கிட்ட ஹானஸ்ட்டா இருக்கணும்."

"எனக்கு எல்லாமே தெரிஞ்சாகணும்... அது மட்டும் தான் என் எதிர்பார்ப்பு."

அவரு தெளிவா, அவரோட சித்தாந்தத்தை எங்கிட்ட அவிழ்த்து விட்டாரு.

'நீ என்ன தப்பு வேணாலும் பண்ணு, ஆனா எங்கிட்ட வந்து சொல்லிரு'ங்குற ஒரு விசித்திரமான மைண்ட்செட் அவருக்குள்ள ஆழமா வேரூன்றிடுச்சு!

நான் கார்த்திக்கோட கண்களை... ஆழமா, ஒரு செகண்ட் கூட இமைக்காம உத்துப் பாத்தேன்.

எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

'எஸ்... நான் அவரை எங்க கொண்டு வரணும்னு நெனச்சேனோ... எக்ஸாக்ட்டா அந்த இடத்துக்கு வந்துட்டாரு.'

'இனிமேல் இவர் என் கண்ட்ரோல்... என் கையில இருக்குற ரிமோட் கண்ட்ரோல் மாதிரி.'

நான் என் முகத்துல இருந்த எமோஷன்களையு டக்குனு மாத்தி.

பயம், நடுக்கம், அழுகை... எல்லாத்தையும் ஒரு செகண்ட்ல தூக்கிப் போட்டுட்டு...

ரொம்ப டெட்டான, ஒரு சீரியஸான முகத்தை வெச்சுக்கிட்டேன்.

"நீங்க... நீங்க இப்போ அப்படித் தான் கார்த்திக் சொல்வீங்க."

நான் கூர்மையா, வார்த்தைகளை அளந்து சொன்னேன்.

"ஆனா...?"

நான் அந்த 'ஆனா'ங்குற வார்த்தையோட அப்படியே நிறுத்துனேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, புருவத்தைச் சுருக்கினாரு.

"ஆனா என்ன பவி? என்ன ஆனா?" அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள இன்னும் ஆழமாப் பாய்ச்சுனேன்.

"நீங்க... நீங்க நிஜமாவே நான் அதைச் சொல்லணும்னு நெனைக்கிறீங்களா கார்த்திக்?"

நான் அவரை பைனலா ஒரு தடவை கன்ஃபார்ம் பண்ணக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, ரொம்ப உறுதியா, வேகமாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி... எனக்குத் தெரியணும்."

"சரி..."

எனக்குள்ள இருந்த அத்தனை தயக்கத்தையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு... ஒரு பாம்மை அவர் மூஞ்சில வீச ரெடியானேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"ஒருவேளை... நான் அவரை..."

நான் வார்த்தைகளை ஸ்லோவா, ஒவ்வொரு இன்ச்-ஆ வெளிய தள்ளுனேன்.

"அவரை... என்னைய பக் பண்ண அலோ பண்ணியிருந்தா...?"

நான் அந்த வார்த்தையை...

எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாம, அவ்ளோ பிளண்ட்டா அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்!

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்...

அந்தப் பெட்ரூம்ல ஒரு பெரிய இடி விழுந்த மாதிரி இருந்துச்சு.

கார்த்திக் நெஞ்சுல... யாரோ ஒரு சுத்தியலை வெச்சுப் பலமா அடிச்ச மாதிரி, அவரோட மொத்த உடம்பும் தூக்கிப் போட்டுச்சு!

'பக் பண்ண... அலோ பண்ணியிருந்தா?'

இந்த வார்த்தை... அவரோட காதுக்குள்ள போய், அவரோட மூளையை அப்படியே சுக்குநூறா உடைச்சுப் போட்டுச்சு.

அவரு அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

கல்லு மாதிரி, எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி, அகலமா விரிஞ்சு, என்னையே ஒரு மாதிரி அமானுஷ்யமாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு மூச்சு விடுறது கூட நின்னு போச்சு.

அந்த ரூம்ல, ஏசியோட காத்து சத்தம் மட்டும் தான் கேட்டுச்சு.

ஒரு செகண்ட்... ரெண்டு செகண்ட்... அஞ்சு செகண்ட்...

அங்க ஒரு பெரிய, மயான அமைதி.

கார்த்திக்கோட ஈகோ, அவரோட ஆண்மை, அவரோட ஃபேண்டஸி... எல்லாமே ஒண்ணாச் சேர்ந்து 

இப்போ ஒரு பெரிய ஷாக்-வேவ்ல மாட்டிக்கிச்சு.

அவரு தொண்டைக்குழி, கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு தன் எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்குறதுக்கு அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டாரு.

"என்ன..."

அவரு குரல்... ஸ்ட்ரெயின் ஆகி, ஒரு நடுக்கத்தோட, திக்கித் திக்கி வெளிய வந்துச்சு.

"என்ன... என்ன மீன் பண்ற பவி நீ?"

அவரு வார்த்தைகளை முழுசாச் சொல்லக் கூடத் திராணியில்லாமத் திணறுனாரு.

"எக்ஸாக்ட்டா... நீ என்ன சொல்ல வர்ற?"

அவரு கண்கள்ல இப்போ அந்த ஷாக் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரோட இந்தத் தயக்கம்... அவரோட இந்த ஷாக்...

இதுதான் நான் எதிர்பார்த்தேன்!

நான் உடனே... ஒரு செகண்ட் கூட வெயிட் பண்ணாம...

அவரோட இந்தத் தயக்கத்தை, ஒரு பெரிய ஆயுதமா மாத்துனேன்.

நான் சடார்னு, என் தோள்பட்டையில இருந்த அவரோட கைகளை வெடுக்கின்னு தட்டி விட்டேன்.

அவர்கிட்ட இருந்து என் முகத்தை அவ்ளோ கோபமாத் திருப்பிக்கிட்டேன்.

நான் பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் பின்னாடி நகர்ந்து...

அவருக்கும் எனக்கும் நடுவுல ஒரு பெரிய கேப்பை உருவாக்குனேன்.

நான் என் முகத்துல அவ்ளோ பெரிய கோபத்தையும், ஏமாற்றத்தையும் கொண்டு வந்தேன்.

"பாத்தீங்களா!"

நான் அவ்ளோ ஆவேசமா, கத்துற மாதிரிச் சீறுனேன்.

"பாத்தீங்களா... இதத் தான் நான் முதலிலேயே சொன்னேன்!"

"நான் எனக்குத் தெரிஞ்சே தான் உங்ககிட்ட ஒரு சின்ன ஹைப்போதெட்டிக்கல் கேள்வியைக் கேட்டேன்."

"ஒருவேளை அப்படி நடந்திருந்தா... நீங்க ஏத்துக்குவீங்களானு தான் நான் கேட்டேன்."

"ஆனா நீங்க?"

"நீங்க உடனே என்னைய ஒரு மாதிரி சந்தேகமாப் பாக்க ஆரம்பிச்சுட்டீங்க!"

நான் அவரை அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சிக்குள்ள தள்ளுனேன்.

"உங்க முகத்துல இருக்குற அந்த ஷாக்-கைப் பாத்தாலே எனக்குத் தெரியுது."

"நீங்க ஆல்ரெடி என்னைய ஜட்ஜ் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டீங்க கார்த்திக்!"

"நான் ஏதோ கேவலமான தப்பு பண்ணிட்டேன்னு நீங்க முடிவு பண்ணிட்டீங்க!"

நான் ஒரு பொய்யான டிஸ்ட்ரெஸ்ஸை அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா ஆக்ட் பண்ணேன்.

"விட்டுடுங்க கார்த்திக்... ஃபர்கெட் இட்."

"நான் இவ்ளோ நேரம் உங்ககிட்ட பேசுனதே பெரிய தப்பு."

"நான் இதுக்கு மேல, ஒரு வார்த்தை கூட உங்ககிட்டப் பேசப் போறது இல்ல."

"நீங்க என்னைய என்ன தப்பா வேணாலும் நெனச்சுக்கோங்க... எனக்குக் கவலையில்லை."

நான் திமிரா, ஆனா ஒரு விக்டிம் மாதிரி சீறிட்டு...

என் முகத்தைத் திருப்பி, போர்வையை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டுத் தூங்கப் போற மாதிரிப் படுத்துக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிப் படுத்த செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட மூளைக்குள்ள ஒரு பெரிய எமர்ஜென்சி அலாரம் அடிச்சுது போல.

'ஐயோ... நான் தப்பு பண்ணிட்டேன்.'

'நான் தயங்குனதால... அவ தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டா.'

'இப்போ அவ உண்மையைச் சொல்லாமத் தூங்கப் போறா... எனக்குக் கதை பாதியில நின்னுருச்சு!'

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கைப் பைத்தியமாக்கிச்சு.

அவரு பெட்ல முன்னாடி பாய்ஞ்சு வந்து...

போர்த்திக்கிட்டு இருந்த என்னோட போர்வையை விலக்கி...

என்னைய அப்படியே இழுத்து, அவரோட நெஞ்சோட நெஞ்சா அவ்ளோ இறுக்கமா அணைச்சுக்கிட்டாரு.

"நோ... நோ... நோ பவி! வெயிட்!"

அவரு குரல் அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா, கெஞ்சலா வந்துச்சு.

"ப்ளீஸ் பவி... ஐ ஆம் சாரி... ஐ ஆம் ரியலி சாரி!"

அவரு என் தலையைத் தடவிக்கிட்டே, என்னையப் பிடிச்சுப் பலமா ஹக் பண்ணிக்கிட்டாரு.

"நான்... நான் வேணும்னு தயங்கல பவி."

"நீ அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும்... அந்த ஷாக்ல எனக்கு என்ன ரியாக்ட் பண்றதுனு தெரியல... அவ்ளோ தான்."

"மத்தபடி நான் உன்னை ஜட்ஜ் பண்ணல பவி... சத்தியமா நான் உன்னைத் தப்பா நெனைக்கல!"

அவரு அவ்ளோ தூரம் என் கால்ல விழாத குறையா எங்கிட்ட கெஞ்சுனாரு.

"நான் சொல்றதக் கேளு பவி..."

அவரு என் காதுகிட்ட முகத்தைக் கொண்டு வந்து, அவ்ளோ ஆழமா முணுமுணுத்தாரு.

"ஒருவேளை... ஒருவேளை அவன் நிஜமாவே உன்னை பக் பண்ணிருந்தா கூட..."

"இல்ல... அந்தப் பேனிக்கான சிச்சுவேஷன்ல... நீயே உன்னோட சம்மதத்தோட அவனுக்குக் கோ-ஆபரேட் பண்ணியிருந்தா கூட..."

அவரு ஒவ்வொரு வார்த்தையா, எனக்கு ஒரு பெரிய பிளாங்க் செக் குடுக்குற மாதிரிச் சொன்னாரு.

"நான் உன்னை விட்டுட்டுப் போக மாட்டேன் பவி."

"நான் உன்னை வெறுக்க மாட்டேன்."

"எனக்கு... எனக்கு நீ எங்கிட்ட கம்ப்ளீட்டா ட்ரூத்ஃபுல்லா, ஹானஸ்ட்டா இருக்கிற விதம் தான் பவி ரொம்பப் பிடிச்சுருக்கு."

"நீ எதையும் மறைக்காமச் சொல்லணும்... அது தான் என் ஆசை."

"ப்ளீஸ் பவி... எங்கிட்ட எதையும் மறைக்காத."

"எனக்குத் தெரியணும்... ப்ளீஸ் எனக்குத் தெரியணும் பவி."

அவரு என்னைய இறுக்கமா அணைச்சுக்கிட்டு, ஏதோ ஒரு பெரிய போதையில தவிக்குற மாதிரி எங்கிட்ட கெஞ்சுனாரு.

நான் அவர் நெஞ்சுல சாஞ்சுக்கிட்டே...

என் முகத்தை அவர் பாக்காதபடி மறைச்சுக்கிட்டேன்.

ஆனா... என் முகத்துல இப்போ ஒரு பெரிய, வெறித்தனமான, கள்ளத்தனமான சிரிப்பு இருந்துச்சு!

நான் ஜெயிச்சுட்டேன்.

நான் என் புருஷனோட மொத்த பவுண்டரியையும்...

அவரோட ஆண்மை, ஈகோ, பொசஸிவ்னெஸ்... எல்லாத்தையும்...

என்னோட மேனிபுலேஷன் மூலமா...

அப்படியே சுக்குநூறா உடைச்சு, தரமட்டமாக்கிட்டேன்!

அவரே இப்போ என் தப்பை எல்லாம் ஜஸ்டிஃபை பண்ணி, 'சொல்லு... சொல்லு'னு ஒரு அடிமை மாதிரி நக்குறாரு.

நான் என் சிரிப்பை எல்லாம் மனசுக்குள்ளேயே முழுசா அடக்கிக்கிட்டேன்.

ரொம்ப மெதுவா... ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி...

என் தலையை அவர் நெஞ்சுல இருந்து தூக்கி, அவர் முகத்தைப் பாத்தேன்.

என் கண்களை அவ்ளோ இன்னசென்ட்டாச் சிமிட்டி, என் கீழ் உதட்டைப் பற்களால கூச்சத்தோட கடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் இப்போ அவ்ளோ ஷையான, அடக்கமான ஒரு பொண்டாட்டியா ஆக்ட் பண்ணேன்.

"நிஜமாவா கார்த்திக்...?"

நான் அவ்ளோ சாஃப்ட்டா, முணுமுணுப்பாக் கேட்டேன்.

"நான் அந்த உண்மையச் சொன்னா... நீங்க நிஜமாவே தப்பா எடுத்துக்க மாட்டீங்களா?"

நான் அவரை மறுபடியும் தவிக்க விட்டேன்.

கார்த்திக் அவ்ளோ வெறித்தனமா, வேகவேகமாத் தலையாட்டுனாரு.

அவரு கண்கள்ல இருந்த அந்தப் பசி, அந்த வெறி, என்னையக் கண்டினியூ பண்ணச் சொல்லி அவ்ளோ கெஞ்சுச்சு.

"ஆமா பவி... சத்தியமா நான் தப்பா நெனைக்க மாட்டேன்."

"ப்ளீஸ் சொல்லு..." அவரு மூச்சு வாங்குனாரு.

நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு, என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

"எனக்கு... எனக்கு இப்போ இதச் சொல்றதுக்கு அவ்ளோ ஆக்வர்டா, அவ்ளோ அசிங்கமா இருக்கு கார்த்திக்."

நான் வார்த்தைகளைத் திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

"உங்க முகத்தை நேராப் பாத்துக்கிட்டே... அதை விவரிக்க எனக்கு அவ்ளோ கூச்சமா இருக்குங்க."

நான் என் கைகளால முகத்தை லேசா மூடிக்கிட்டேன்.

"அதும் இல்லாம..."

நான் ஒரு பெரிய பெருமூச்சு விட்டேன்.

"இப்போ டைம் பாருங்க... ரொம்ப ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு."

"உங்களுக்குக் காலையில சீக்கிரம் ஆபீஸ் இருக்கு..."

"நான்... நான் அந்த மீதி கதையை..."

"நாளைக்குச் சொல்லட்டுமா கார்த்திக்?"

"இல்ல அப்புறமா பொறுமையாச் சொல்லட்டுமா?"

நான் ஸ்வீட்டா, எந்த ஒரு சலனமும் இல்லாம அந்தப் பாம்மைப் போட்டேன்!

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்...

கார்த்திக் முகம் அப்படியே ஒரு மாதிரி ஏமாற்றத்துலயும், உச்சக்கட்ட போதை தடையான பிரஸ்ட்ரேஷன்லயும் செவந்து போச்சு.

அவரோட சுண்ணி, பேண்ட்டுக்குள்ள இரும்பாட்டமா விறைச்சுப் போய், இப்போ வெடிக்குற நிலைமையில இருந்துச்சு.

அவருக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருந்த விசுவல்ஸ்... அந்த அரௌசல்... எல்லாத்துக்கும் இப்போ ஒரு பெரிய பிரேக் விழுந்துருச்சு.

நான் அவரை ஒரு நடுக்கடல்ல தத்தளிக்க விட்டுட்டு...

எந்த ஒரு ரிலீஃபும் குடுக்காம, அப்படியே ஸ்ட்ராண்டட்-ஆ நிப்பாட்டிட்டேன்.

நான் அமைதியா என் போர்வையை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டு, கண்ணை மூடிக்கிட்டேன்.

'நீங்க இன்னும் கெஞ்சணும் கார்த்திக்... என் கால்ல விழுந்து தவிக்கணும்.'

நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டே... அவர் அடுத்து என்ன பண்ணப் போறாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

[yazhiniram]

--------------
Part 295:
--------------
 
நான் என் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டே... அவர் அடுத்து என்ன பண்ணப் போறாருனு காத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம, என் போர்வையை இழுத்துப் போத்திக்கிட்டு...

கண்களை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டு, தூங்குற மாதிரி அப்படியே படுத்துக்கிடந்தேன்.

ஆனா எனக்குள்ள?

ஒரு எக்ஸைட்மென்ட், ஒரு அட்ரினலின் ரஷ் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் கார்த்திக்கை ஒரு பெரிய மலை உச்சிக்குக் கூட்டிட்டுப் போய், அப்படியே நடுக்கடல்ல தள்ளி விட்டுருக்கேன்.

அவருக்குள்ள இப்போ எவ்ளோ பெரிய புயல் அடிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

நான் என் காதுகளைக் கூர்மையாக்கி, அவரோட ஒவ்வொரு சின்ன அசைவையும் கவனிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஒரு செகண்ட்... ரெண்டு செகண்ட்... அஞ்சு செகண்ட் ஆச்சு.

அவர் எதுவும் பேசல.

ஆனா... அவரோட மூச்சுக்காத்து?

அது அந்த ரூம்க்குள்ள, ஒரு புயல் காத்து மாதிரி அவ்ளோ சத்தமா, அவ்ளோ ஹெவியா கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்பும், இப்போ அந்த கியூரியாசிட்டியிலயும், செக்ஸ்யுவல் வெறியிலயும் புடைச்சுக்கிட்டு இருக்குங்குறது எனக்குத் தெரியும்.

நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம, என் மூச்சை ரெகுலரா வெச்சுக்கிட்டு, நிஜமாவே தூங்கப் போறவ மாதிரி நடிச்சேன்.

திடீர்னு...

பெட்ல ஒரு அசைவு.

கார்த்திக்... தவியாத் தவிச்சு, படுக்கையில ஒருக்களிச்சுப் படுத்திருந்த என் பக்கம் திரும்புனாரு.

அடுத்த செகண்ட்...

அவரோட, சூடான கைகள்...

போர்வைக்கு மேலேயே என்னோட தோள்பட்டையை இறுக்கமா, பலமாப் பிடிச்சுது.

நான் ஒரு செகண்ட் தூக்கிப் போட்ட மாதிரி லேசாச் சிலிர்த்தேன்.

"பவி..."

அவரு குரல்..., ஒரு நடுக்கத்தோட வெளிய வந்துச்சு.

நான் கண்களைத் திறக்கல.

தூக்கக் கலக்கத்துல இருக்குற மாதிரி, "ம்ம்ம்... என்ன கார்த்திக்? தூக்கம் வருது... விடுங்க..."னு இன்னசென்ட்டா முணுமுணுத்தேன்.

நான் என் தோள்பட்டையை அவரோட பிடியில இருந்து லேசா விலக்க ட்ரை பண்ணேன்.

ஆனா கார்த்திக் விடல.

அவரு என்னோட தோள்பட்டையை இன்னும் கொஞ்சம் பலமாப் பிடிச்சு, தன்னோட நெஞ்சோடு சேர்த்துப் புரட்டிப் போட்டாரு.

இப்போ நான் மல்லாக்கப் படுத்திருக்கேன், அவர் என் மேல பாதி சாஞ்ச மாதிரி, என்னையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான்... நான் உன்னைத் தூங்க விட மாட்டேன் பவி."

அவரு குரல் பிடிவாதமா, ஒரு குழந்தை அடம் பிடிக்கிற மாதிரி கேட்டுச்சு.

நான் மெதுவா என் கண்களைத் திறந்தேன்.

நைட் லாம்ப் வெளிச்சத்துல, நான் கார்த்திக்கோட முகத்தைப் பாத்தேன்.

அடக் கடவுளே!

அவரு கண்கள்... செவந்து, கலங்கி, ஏதோ போதைக்கு அடிமையானவன், அடுத்த டோஸுக்காகக் கெஞ்சுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என் கண்களை லேசாச் சுருக்கிக்கிட்டு, ஒரு மாதிரிப் புரியாத மாதிரி அவரைப் பாத்தேன்.

"என்ன கார்த்திக் பண்றீங்க?"

நான் இன்னசென்ட்டா, ஒரு டயர்டான மாதிரி கேட்டேன்.

"ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்... ஆல்ரெடி மணி பன்னிரண்டரை ஆகப் போகுது."

"உங்களுக்குக் காலையில சீக்கிரம் ஆபீஸ் போகணும்ல?"

"ப்ளீஸ்... என்னையத் தூங்க விடுங்க... எனக்கு ரொம்பத் தூக்கம் வருது."

நான் மறுபடியும் போர்வையை இழுத்து, என் கழுத்து வரைக்கும் மூடிக்கிட்டு, ஒரு மாதிரி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

நான் 'ஆபீஸ்'ங்குற வார்த்தையை வேணும்னே தான் பயன்படுத்தினேன்.

அவருக்கு ஆபீஸ், வேலை, டார்கெட்... இதுதான் உலகமே.

நான் அந்த வேலையை ஞாபகப்படுத்தி, அவரை ஒரு கில்ட்-ட்ரிப்க்குள்ள தள்ளப் பாத்தேன்.

ஆனா... கார்த்திக் சொன்ன பதில்... என்னையே ஒரு செகண்ட் ஆடிப்போக வெச்சுருச்சு!

"ஆபீஸா? டு ஹெல் வித் தி ஆபீஸ் பவி!"

அவரு கோபமா, ஃப்ரேஸ்ட்ரேஷனோட கத்துனாரு.

நான் ஷாக் ஆகி, கண்களை அகலமா விரிச்சு அவரைப் பாத்தேன்.

"நாளைக்கு நான் ஆபீஸ்க்கு லேட்டாப் போறேன்... இல்ல போகாமலே கூட வீட்ல இருக்கேன்!"

"எனக்கு அதப் பத்திக் கவலையே இல்ல பவி!"

"அது எனக்கு இப்போ முக்கியமே கிடையாது!"

அவரு உறுதியா, தன் வேலையைத் தூக்கி குப்பையில போடுற மாதிரிச் சொன்னாரு.

என் மனசுக்குள்ள இடி முழங்குன மாதிரி இருந்துச்சு.

'அடக் கடவுளே... கார்த்திக்!'

'உங்களுக்குக் காய்ச்சல் அடிச்சா கூட, மாத்திரையைப் போட்டுக்கிட்டு ஆபீஸ்க்கு ஓடுற ஆளு நீங்க...'

'இன்னைக்கு... உங்க பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் ஒரு இருட்டான ரூம்ல என்ன பண்ணான்னு கேக்குறதுக்காக...'

'உங்க உயிரா இருக்குற வேலையைக் கூடத் தூக்கிப் போட ரெடி ஆகிட்டீங்களா?'

உங்க ஃபேண்டஸி... உங்களை எந்த அளவுக்குக் குருடாக்கி, எங்க கொண்டு வந்து நிப்பாட்டிருக்குனு இப்போ தான் எனக்கு முழுசாப் புரியுது.

நான் ஜெயிச்சுட்டேன்... முழுசா ஜெயிச்சுட்டேன்.

ஆனா, நான் என்னோட அந்த சந்தோஷத்தை, அந்த வெற்றியை என் முகத்துல ஒரு பர்சன்ட் கூடக் காட்டல.

நான் என் முகத்தை கன்பியூஸ்டா, ஒரு மாதிரிப் பயந்த மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"கார்த்திக்... என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு?"

நான் தவிப்போட கேட்டேன்.

அவரு மறுபடியும் பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து, என் போர்வையை லேசா விலக்கி, என் ரெண்டு கைகளையும் தன்னோட கைகளுக்குள்ள வெச்சு இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நீ... நீ அந்த மீதியச் சொல்லாம... நான் இன்னைக்குத் தூங்கப் போறது இல்ல பவி."

அவரு குரல் இப்போ டெஸ்பரேட்டா, கெஞ்சலா மாறிடுச்சு.

"அந்த ரூம்ல... அவன் அப்புறம் என்ன பண்ணான்?"

"நீ அது அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சுனு சொன்னியே... அதுக்கப்புறம் என்ன நடந்துச்சு?"

"எனக்குத் தெரிஞ்சாகணும் பவி... ப்ளீஸ்."

"எனக்கு அதச் சொல்லிரு... சொல்லிட்டு நீ நிம்மதியாத் தூங்கு."

அவரு ஒரு மாதிரி, என்கிட்ட அந்த வார்த்தைகளுக்காக, அந்த டீடைல்ஸுக்காக பரிதாபமாக் கெஞ்சுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே கொஞ்ச நேரம் எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாம, அமைதியாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விடணும்.

அவரு எவ்ளோக்கு எவ்ளோ தவிக்கிறாரோ, அவ்ளோக்கு அவ்ளோ அவர் என் கண்ட்ரோல்குள்ள முழுசா லாக் ஆவாரு.

நான் என் கைகளை அவரோட பிடியில இருந்து லேசா உருவிக்கிட்டேன்.

பெட்ல கொஞ்சம் நிமிர்ந்து உக்காந்து, என் கலைஞ்சிருந்த முடியை லேசாச் சரி பண்ணிக்கிட்டேன்.

நான் என் கண்களை நேரா அவரோட கண்களுக்குள்ள பாய்ச்சுனேன்.

"ஏன் கார்த்திக்...?"

நான் சீரியஸா, ஆனா ஒரு மாதிரி வலி நிறைஞ்ச குரல்ல கேட்டேன்.

"ஏன் நீங்க இதைக் கேக்க இவ்ளோ அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா இருக்கீங்க?"

"நான் தான் சொன்னேன்ல... அதைக் கேக்குறது உங்களுக்கு ரொம்ப ஹர்டிங்கா இருக்கும்னு."

"அப்புறம் ஏன் கார்த்திக் அதக் கேக்க இவ்ளோ ஆசைப்படுறீங்க?"

நான் அவரை நேரா, எந்த ஒரு ஒளிவுமறைவும் இல்லாமக் கேள்வி கேட்டேன்.

கார்த்திக் கொஞ்சம் திணறுனாரு.

அவரு முகத்துல ஒரு நடுக்கம், ஒரு தயக்கம் வந்துச்சு.

அவரால உண்மையைச் சொல்ல முடியாது.

'உன்னை வேற ஒருத்தன் ஓக்குறதக் கேக்குறது எனக்குப் போதையா இருக்கு... என் சுண்ணி அதுக்காகத் தான் இவ்ளோ விறைச்சுப் போயிருக்கு'னு எந்தப் புருஷனால தன் பொண்டாட்டிகிட்ட ஓப்பனாச் சொல்ல முடியும்?

அவரு உடனே ஒரு பொய்யான, 'நல்ல புருஷன்' மாஸ்க்கைப் போட்டுக்கிட்டாரு.

"நான்... நான் தப்பான இன்டென்ஷன்ல அதக் கேக்கல பவி..."

அவரு சீரியஸா, தன்னோட செய்கையை ஜஸ்டிஃபை பண்ண ட்ரை பண்ணாரு.

"நான் ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி... நான் உன்னை ஜட்ஜ் பண்றதுக்காக இதக் கேக்கல."

"எனக்கு... எனக்கு ஜஸ்ட் நீ அந்த ரூம்ல என்ன எக்ஸ்பீரியன்ஸ் பண்ணேனு புரிஞ்சுக்க ஆசையா இருக்கு... அவ்ளோ தான்."

"உனக்கு என்ன நடந்துச்சு... நீ எந்த அளவுக்கு ஒரு எமோஷனல் அண்ட் பிசிக்கல் ஸ்டேட்ல இருந்தேனு நான் தெரிஞ்சுக்கணும் பவி."

அவரு டீசன்ட்டா, என்னைப் புரிஞ்சுக்கத் துடிக்கிற ஒரு சப்போர்ட்டிவ் புருஷனாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாரு.

"எனக்கு உன்னைப் பத்தித் தெரிஞ்சுக்கணும் பவி... உனக்கு என்ன நடக்குதுனு நான் முழுசாப் புரிஞ்சுக்கணும்."

"தட்ஸ் ஆல் பவி... ஐ ஹேவ் ஜீரோ பேட் இன்டென்ஷன்ஸ்."

"எனக்கு எந்தக் கெட்ட எண்ணமும் இல்லை... எனக்கு ஜஸ்ட் அந்த உண்மை மட்டும் தான் தெரியணும்."

அவரு என் கண்ணைப் பாத்து, உறுதியா, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம பொய்யைச் சொன்னாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'ஜீரோ பேட் இன்டென்ஷன்ஸ்ஸா?'

'அடப் பாவி... என் கதையைக் கேட்டு உங்க சுண்ணி எவ்ளோ பெருசா, விறைச்சுப் போய், பேண்ட்டுக்குள்ள துடிக்குதுனு எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்.'

'அவ்ளோ நேரம் நான் அதக் கையில பிடிச்சுத் தடவிக்கிட்டுத் தானே இருந்தேன்.'

'அதுக்குள்ள எங்கிட்டயே இவ்ளோ பெரிய பொய்யைச் சொல்றீங்களா?'

ஆனா, நான் என்னோட அந்த எந்த ஒரு எண்ணத்தையும் என் முகத்துல காட்டல.

என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் முகத்தை அவ்ளோ இன்னசென்ட்டா, அவ்ளோ வல்னரபிளா மாத்திக்கிட்டேன்.

"நான்... நான் அந்த முழு உண்மையையும்... அப்படியே உங்ககிட்ட சொல்லிட்டேன்னா..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ மெதுவா, அளந்து வெளிய விட்டேன்.

"கண்டிப்பா... உங்க மனசு... ஆட்டோமேட்டிக்கா... அந்தப் பிரகாஷைத் தப்பாத் தான் கார்த்திக் நெனைக்கும்."

நான் மெதுவா, என்னோட ட்ராப்பை ஓபன் பண்ணேன்.

நான் பிரகாஷை உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

"பிரகாஷைத் தப்பா நெனைக்குமா? ஏன் பவி?" அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு, என் குரல்ல அவ்ளோ கவலையைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"நான் நடந்ததைச் சொன்னா... நீங்க உடனே என்ன நெனைப்பீங்க தெரியுமா?"

"அந்த இருட்டான, யாருமே இல்லாத ரூம்ல..."

"அந்த வாட்ச்மேன்... நான் கீழ விழுந்து வலி தாங்காமத் தவிச்சப்போ..."

"அந்த நிலைமையைப் பயன்படுத்தி, அவர் என்னைய ஏமாத்திட்டாரு... என்னைய யூஸ் பண்ணிக்கிட்டாருன்னு தான் கார்த்திக் நீங்க உடனே முடிவு பண்ணுவீங்க."

நான் அந்த 'அட்வான்டேஜ் எடுத்துக்கிட்டான்'ங்குற வார்த்தையை, நான் சொல்லக் கூடாத வார்த்தை மாதிரி அவ்ளோ ஃபீல் பண்ணிச் சொன்னேன்.

"நீங்க உடனே அவரை ஒரு கெட்டவன், ஒரு ஃப்ராடு, ஒரு கிரிமினல் மாதிரித் தான் கார்த்திக் பாக்க ஆரம்பிப்பீங்க."

"அவர் மேல உங்களுக்குப் பயங்கரமான கோபம் வரும்... நீங்க அவரை ஹேட் பண்ணுவீங்க."

நான் உறுதியா, ஆனா ஒரு பரிதாபத்தோட அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு ஒரு செகண்ட் அமைதியானாரு.

அவரு மூளை ப்ராசஸ் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

'ஆமா... ஒரு வாட்ச்மேன், தன் பொண்டாட்டிய அப்படிப் பண்ணா, கோபப்படத் தான செய்யணும்?'

ஆனா அவரால கோபப்பட முடியாது.

ஏன்னா, அவருக்குள்ள இருக்குற போதை, பிரகாஷை ஒரு 'ஹீரோவா'... ஒரு 'ஸ்டட்-டா' பாக்க ஆரம்பிச்சுருச்சு!

நான் இப்போ பிரகாஷை முழுசா டிஃபண்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டுட்டு, என் குரலை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா, அவ்ளோ கனிவா மாத்திக்கிட்டேன்.

"அவர்... அவர் ஒரு நல்ல மனுஷன் கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

தன் பொண்டாட்டியோட புண்டைக்குள்ள ரெண்டு விரலை விட்டு ஆட்டுன ஒரு வாட்ச்மேனை... என் பொண்டாட்டி 'நல்ல மனுஷன்னு' என் மூஞ்சிக்கெதிரே சொல்றாளா?

ஆனா அவரு எதையும் வெளிய காட்டிக்காம, மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு என் முகத்தையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"ஆமா கார்த்திக்... அவர் நிஜமாவே ஒரு நல்லவர்."

"நான் அந்த தரைல, முழங்கால்ல ரத்தம் வரக் கீழ விழுந்து, வலி தாங்காம இருந்தப்போ..."

"அவர் எனக்கு அவ்ளோ அக்கறையாத் தான் கார்த்திக் ஹெல்ப் பண்ணாரு."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு 'சாமியாரா', ஒரு 'டாக்டரா' அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"அவர் செஞ்ச ஒவ்வொரு விஷயமும்..."

"அவர் தொட்ட விதம்... அவர் குடுத்த அந்த ஒவ்வொரு ட்ரீட்மென்ட்டும்..."

"அது எல்லாமே... ஒரு நல்ல இன்டென்ஷன்ல, என்னோட வலியைக் குறைக்கணும்ங்குற ஒரே நோக்கத்தோட தான் கார்த்திக் அவர் செஞ்சாரு."

"அவர் என்னைய ஒரு சின்னப் பொண்ணை மாதிரி கேரிங்காப் பாத்துக்கிட்டாரு."

"அவர் மனசுல எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும், எந்த உள்நோக்கமும் இல்ல கார்த்திக்."

நான் ஒரு பொய்யை, பெர்ஃபெக்ட்டா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, கார்த்திக் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டு, எந்த ஒரு மறுப்பும் சொல்லாம அப்படியே உக்காந்திருந்தாரு.

அவருக்குத் தெரியும் நான் சொல்றது பொய்னு... பிரகாஷ் என்னைய ஏமாத்திட்டான், யூஸ் பண்ணிக்கிட்டான்னு அவருக்குள்ள ஒரு வேல தோணுனாலும் தோணும்.

ஆனா... அவரோட மைண்ட், இதை அக்செப்ட் பண்ணிக்கத் துடிச்சுது.

'ஆமா... அவன் நல்லவன் தான்... அவன் என் பொண்டாட்டிக்கு ஹெல்ப் தான் பண்ணான்.'

'அதனால அவன் அவளை ஓத்ததுல தப்பில்லை.'

இப்படி ஒரு கேவலமான ஜஸ்டிஃபிகேஷனை, அவர் மூளை ஆட்டோமேட்டிக்கா ரெடி பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அதனால தான் கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல வலி, அவ்ளோ ப்ளீடிங் டோனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நான் சொல்றதக் கேட்டுட்டு..."

"நீங்க அவரை ஒரு கெட்டவன்னு தப்பா முடிவு பண்ணிடக் கூடாது."

"எனக்கு வலிச்சப்போ எனக்கு அவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ண அந்த நல்ல மனுஷனை..."

"நான் சொல்றத கேட்டுட்டு நீங்க ஹேட் பண்ணக் கூடாது கார்த்திக்."

"நான் அவரை நீங்க வெறுக்குறதை விரும்பல. அவர் எனக்கு ஒரு குட் பிரண்ட்."

"அதனால தான் நான் எதையும் சொல்லாமத் தூங்கப் போனேன்."

நான் என் நிலைமையை அழகா, ஒரு ஹெல்ப்லெஸ்ஸா மாத்தி விவரிச்சேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்... என்னையே ஆழமாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட முகத்துல ஒரு பெரிய போராட்டம் நடந்துக்கிட்டு இருக்குறத நான் பாத்தேன்.

ஒரு பக்கம் அவரோட ஈகோ.

இன்னொரு பக்கம், அந்த வாட்ச்மேன் பண்ணதக் கேக்கத் துடிக்குற அவரோட வெறி.

இந்த ரெண்டுக்கும் நடுவுல, அவரு தன்னோட ஈகோவை முழுசாத் தூக்கிக் குப்பையில போட்டுட்டு, தன்னோட வெறிக்காக எங்கிட்ட சரணடைஞ்சாரு.

அவரு பெட்ல முன்னாடி நகர்ந்து வந்து, என் கைகளை மறுபடியும் தன்னோட கைகளுக்குள்ள வெச்சுக்கிட்டாரு.

அவரு முகத்துல ஒரு சீரியஸ்னஸ், ஒரு உறுதி இருந்துச்சு.

"நான்... நான் அவரை ஒரு கெட்டவனா நெனைக்க மாட்டேன் பவி."

அவரு குரல் அவ்ளோ ஃபர்மா, ஒரு சத்தியம் பண்ற மாதிரி வந்துச்சு.

"நான் பிராமிஸ் பண்றேன்... நான் அவனைப் பத்தி எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும் பட மாட்டேன்."

அவரு எங்கிட்ட மட்டும் சத்தியம் பண்ணல... தனக்குத் தானே அந்த வாட்ச்மேனை ஏத்துக்கச் சத்தியம் பண்ணிக்கிட்டாரு!

"அவன் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்... உன்னோட வலியைக் குறைச்சிருக்கான்."

"அவன் என்ன பண்ணிருந்தாலும், அது ஒரு நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான்னு நான் புரிஞ்சுக்குவேன் பவி."

"ப்ளீஸ்... என்னைய நம்பு."

அவரு கார்த்திக் இல்ல, பிரகாஷோட லாயர் மாதிரிப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'ஐயோ கார்த்திக்... நீங்க எவ்ளோ ஈஸியா என்னோட பிடிக்குள்ள வர்றீங்க.'

'ஆனா இது பத்தாது... நான் உங்களை முழுசா, கம்ப்ளீட்டா முட்டி போட வைக்கணும்.'

நான் அவரை அப்படியே விடப் போறது இல்ல.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து லேசா விலக்கி, ஒரு மாதிரி ஞாபகப்படுத்துற மாதிரிப் பாத்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை இன்னசென்ட்டா, ஒரு கள்ளங்கபடமில்லாத பொண்ணு மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"உங்களுக்கு ஒண்ணு ஞாபகம் இருக்கா?"

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு. "என்ன பவி?"

"லாஸ்ட் டைம்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ மெதுவாச் சொன்னேன்.

"நான் பிரகாஷைப் பத்தி... அவருக்கும் எனக்கும் இருக்குற பழக்கத்தைப் பத்தி உங்ககிட்ட முதல் முறையாச் சொன்னப்போ..."

"நான் அவரோடத தெரியாமத் தொட்ட அந்த ஆக்ஸிடென்ட்டை உங்ககிட்ட விவரிச்சப்போ..."

நான் அந்தப் பழைய சம்பவத்தை, கார்த்திக் முன்னாடியே எங்கிட்ட எச்சரிக்கை பண்ண அந்த இரவை அவருக்கு ஞாபகப்படுத்துனேன்.

"அன்னைக்கு நீங்க என்னைய வார்ன் பண்ணீங்க கார்த்திக்."

"உங்களுக்கு நியாபகம் இருக்கா?"

"நீங்க எங்கிட்ட அவ்ளோ சீரியஸாச் சொன்னீங்க..."

"'பவி... முகம் தெரியாத ஸ்ட்ரேஞ்சர்ஸை அவ்ளோ ஈஸியா நம்பாத.'"

"'அவன் ஒரு வாட்ச்மேன்... இந்த மாதிரி லோக்கல் ஆளுங்க எல்லாம் எப்பவுமே கெட்டவங்களாத் தான் இருப்பாங்க.'"

"'அவங்க யூஸ் பண்ணிக்கத் தான் ட்ரை பண்ணுவாங்க.'"

"'அதனால அவன்கிட்ட கொஞ்சம் லிமிட் மெயின்டெயின் பண்ணு'னு நீங்க தானே கார்த்திக் அன்னைக்கு எங்கிட்ட அட்வைஸ் பண்ணீங்க?"

நான் அவரோட சொந்த வார்த்தைகளையே எடுத்து, அவர் மூஞ்சில ஒரு பெரிய செருப்படி மாதிரி அடிச்சேன்.

"அன்னைக்கு அப்படிச் சொன்ன நீங்க..."

"இன்னைக்கு நான் அந்த ரூம்ல நடந்ததைச் சொன்னா..."

"கண்டிப்பா நான் சொன்னதக் கேட்டு, நீங்க அவரை ஒரு கேவலமான, லோக்கல் ஆளாத் தான் கார்த்திக் நினைப்பீங்க."

"நீங்க ஆல்ரெடி அவரை கெட்டவன்னு முடிவு பண்ணிட்டீங்க... இப்போ இந்தக் கதையைக் கேட்டா, நீங்க இன்னும் அவரை வெறுப்பீங்க."

நான் லாஜிக்கா அவர் கண்ணைப் பாத்துக் கேட்டேன்.

நான் கேட்ட இந்தக் கேள்வி...

கார்த்திக்கோட மூளையில ஒரு பெரிய ஷாக்கை உருவாக்குச்சு.

அவருக்கே தன்னோட ஹிப்போக்ரஸி, தன்இரட்டை வேடம் புரிஞ்சுடுச்சு.

அன்னைக்கு, எல்லாம் கேட்டுட்டு, என்னை ஓத்து முடிச்சதும், அவருக்கு கஞ்சி வந்ததும், 'அவன் கெட்டவன்'னு சொன்னவரு...

இன்னைக்கு, 'என் பொண்டாட்டிய அவன் ஓத்ததக் கேக்கணுமே'ங்குற வெறியில, அவனை நல்லவன்னு ஒத்துக்கத் துடிச்சுக்கிட்டு இருந்தாரு!

கார்த்திக் முகம் வெளிறிப் போச்சு.

அவரு மூச்சுக்காத்து வேகமா வெளிய வந்துச்சு.

அவரு தன் புருஷன்ங்குற அந்தஸ்தை... முழுசாத் தூக்கிப் போட்டுட்டு...

தன்னோட பொண்டாட்டிகிட்ட, அந்த வாட்ச்மேனுக்காகப் பின்வாங்க ஆரம்பிச்சாரு.

"நான்... நான் அன்னைக்கு அப்படிச் சொல்லிருக்கலாம் பவி."

அவரு குரல் திக்கித் திக்கி, அவ்ளோ டிஃபென்சிவ்வா வந்துச்சு.

"ஆனா... நான் அன்னைக்குத் தப்பா நினைச்சுட்டேன் பவி."

"ஐ மைட் ஹேவ் பீன் ராங் தட் டைம், பவி."

அவரு தன்னோட தப்பை அவ்ளோ ஈஸியா ஒத்துக்கிட்டாரு!

"நான் அவனைப் பத்தி முழுசாத் தெரிஞ்சுக்காம, அவனை ஜட்ஜ் பண்ணிட்டேன்."

"பீப்பிள் கேன் சர்ப்ரைஸ் அஸ், பவி."

"சில நேரங்கள்ல, நம்ம கெட்டவங்கனு நினைக்கிறவங்க தான், நமக்கு அவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணுவாங்க."

அவரு பிரகாஷை இப்போ ஒரு 'ஆபத்பாந்தவனா', ஒரு 'சர்ப்ரைஸ் பேக்கேஜா' மாத்திட்டாரு!

நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம அமைதியா அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக் இப்போ இன்னும் ஒரு படி மேல போனாரு.

"நான் சத்தியமா சொல்றேன் பவி..."

"இனிமேல் நான் அவனை ஒருபோதும் கெட்டவனா, லோக்கலா நெனைக்கவே மாட்டேன்."

"அவன் உனக்கு நெறயா தடவ ஹெல்ப் பண்ணிருக்கான்..."

"உனக்காக பெரிய ட்ரீட்மென்ட் குடுத்துருக்கான்..."

"அதனால..."

கார்த்திக் ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ளிழுத்து விட்டுட்டு, அந்தப் பெரிய வார்த்தையை விட்டாரு.

"அதனால... ஐ கேன் ஜென்யூன்லி கன்சிடர் ஹிம் அஸ் எ குட் ஃப்ரெண்ட் டு யூ."

"அவன் உனக்கு ஒரு நல்ல நண்பனா இருக்கத் தகுதியானவன் தான் பவி."

"இட் டஸ்ன்ட் மேட்டர் இஃப் ஹி இஸ் ஜஸ்ட் எ வாட்ச்மேன்."

"அவன் வெறும் வாட்ச்மேனா இருந்தா என்ன? எந்த ஸ்டேட்டஸ்ல இருந்தா என்ன?"

"ஆஸ் லாங் ஆஸ் ஹி ஹெல்ப்டு யூ... அவன் எனக்கு ஒரு நல்ல மனுஷன் தான்."

கார்த்திக்... தன் பொண்டாட்டியோட புண்டையில விரல் விட்டு, நக்கி, ஓத்த ஒரு வாட்ச்மேனை...

எந்த ஒரு கூச்சமும், அசிங்கமும் இல்லாம, 'ஒரு நல்ல நண்பன்'னு ஏத்துக்கிட்டு, எனக்கு அவனோட பழகுறதுக்கு ஒரு பெரிய கிரீன் சிக்னல் குடுத்துட்டாரு!

நான் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட செகண்ட்...

எனக்குள்ள... என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய எரிமலை வெடிச்ச மாதிரி இருந்துச்சு!

ஒரு பெரிய, உச்சக்கட்ட வெற்றி!

'எஸ்! எஸ்! எஸ்!'

என் மனசு அவ்ளோ சத்தமாக் கத்துச்சு.

'நான் ஜெயிச்சுட்டேன்! என் புருஷனோட மொத்த கண்ட்ரோலையும் நான் என் கைக்குள்ள கொண்டு வந்துட்டேன்.'

'இனிமேல் நான் பிரகாஷ்கூட என்ன பண்ணாலும், அதக் கார்த்திக்கே எனக்கு ஜஸ்டிஃபை பண்ணி சப்போர்ட் பண்ணுவாரு.'

'வேலு-வாது, மயிராது இனி'

'நான் என் புருஷனை முழுசா ககோல்டா மாத்திட்டேன்!'

நான் என் உடம்பு சிலிர்க்கிறத கஷ்டப்பட்டுக் கண்ட்ரோல் பண்ணிக்கிட்டேன்.

என் முகத்துல சந்தோஷம் கொஞ்சம் கூட வெளிய வராத மாதிரி, நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் ஒரு பெரிய, ரிலீஃப் ஆன பெருமூச்சை வெளிய விட்டேன்.

ஒரு பொண்டாட்டி, தன் புருஷன் தன்னைப் புரிஞ்சுக்கிட்டதால வர்ற நிம்மதியோட பாக்குற மாதிரி, கார்த்திக் கண்ணை அவ்ளோ ஆழமாப் பாத்தேன்.

"நிஜமாவா கார்த்திக்...?"

நான் அவ்ளோ சாஃப்ட்டா, ஒரு சின்ன நடுக்கத்தோட முணுமுணுத்தேன்.

"நீங்க... நீங்க நிஜமாவே அவரைத் தப்பா நெனைக்க மாட்டீங்கல?"

"அவரை ஒரு நல்ல ஃப்ரெண்டா ஏத்துக்குவீங்கல?"

நான் மறுபடியும் ஒரு தடவை அவரோட கன்ஃபர்மேஷனை வாங்கிக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் உறுதியா, எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, வேகவேகமாத் தலையாட்டுனாரு.

"ஆமா பவி... ஹண்ட்ரட் பர்சன்ட்."

"ப்ளீஸ்... இப்போ சொல்லு பவி."

"அந்த ரூம்ல... அவன் ரெண்டு விரல்களை உள்ள வெச்சு, உனக்குள்ள மூவ் பண்ணதுக்குப் அப்புறம்..."

"அவன் உன்னோட கிளிட்டை நக்கிக்கிட்டே, உனக்கு அந்த சுகத்தைக் குடுத்ததுக்கு அப்புறம்..."

"அடுத்து என்ன நடந்துச்சு?"

"ப்ளீஸ் எங்கிட்ட சொல்லு பவி."

அவரு இப்போ ஒரு வெறி பிடிச்ச மாதிரி, அடுத்த பீஸ் ஆஃப் மீட்காக எங்கிட்ட தவியாத் தவிச்சுக் கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் அவர் முகத்தையே பாத்தேன்.

அவரு கண்களை, அவரு வியர்த்துப் போய் நிக்கிற விதத்தை, அவரு பேண்ட்டுக்குள்ள துடிக்குற அவரோட சுண்ணியை.

எல்லாத்தையும் நான் ஒரு செகண்ட் ரசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டேன்.

என் தலையை லேசா, ரொம்ப லேசா மேலயும் கீழயும் ஆட்டுனேன்.

"ஓகே கார்த்திக்..."

நான் ஒரு கிசுகிசுப்பான, ஒரு ரகசியமான குரல்ல முணுமுணுத்தேன்.

"நீங்க இவ்ளோ தூரம் புரிஞ்சுக்கிட்டதுக்குப் அப்புறம்... நான் உங்ககிட்ட எந்த உண்மையையும் மறைக்க விரும்பல."

நான் அவரோட நரம்புகளைத் தெறிக்க விடுறதுக்காக அடுத்த பாம்மை வீச ரெடியானேன்.

"ஐ வில் டெல் யூ த ரெஸ்ட், கார்த்திக்."

"அந்த ரூம்ல... அதுக்கப்புறம் அவர் எனக்கு என்ன செஞ்சாருனு..."

"நான் எல்லாமே... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, உங்களுக்கு எக்ஸாக்ட்டாச் சொல்றேன்..."

[yazhiniram]

--------------
Part 296:
--------------

"நான் எல்லாமே... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, உங்களுக்கு எக்ஸாக்ட்டாச் சொல்றேன்..."

நான் இந்த வார்த்தைகளை அவ்ளோ மெதுவா, ஒரு கிசுகிசுப்பான குரல்ல சொல்லி முடிச்சேன்.

எங்க பெட்ரூம்க்குள்ள இப்போ ஒரு பயங்கரமான, மூச்சுத் திணற வைக்குற அமைதி நிலவிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கார்த்திக்... என் புருஷன்... ஒரு செகண்ட் கூடத் தாமதிக்கல.

அவரு எங்கிட்ட எந்த ஒரு வார்த்தையும் பேசல.

'சொல்லு'னு கூட அவரோட வாயில இருந்து வார்த்தை வரல.

ஆனா அவரோட உடம்பு ரியாக்ட் பண்ணுச்சு.

அவரோட ரெண்டு கைகளும் முன்னாடி வந்துச்சு.

என்னோட இடுப்புக்குக் கீழ... நான் போட்டுருந்த அந்த நைட்டியோட கீழ் ஓரத்தை அவரோட கைகள் பிடிச்சுது.

அவரு கைகள் லேசா நடுங்குறதை நான் கிளியராப் பாத்தேன்.

அவரு முகம் சீரியஸா, ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

அடுத்த செகண்ட்...

அவரு அந்த நைட்டியைப் பிடிச்சு, ரொம்ப மெதுவா... ஆனா அவ்ளோ உறுதியா, என் தொடைகளுக்கு மேல தூக்க ஆரம்பிச்சாரு.

என்னோட வழுவழுப்பான தொடைகள், அந்த டிம்மான வெளிச்சத்துல ஒண்ணொண்ணா வெளிய தெரிய ஆரம்பிச்சுது.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரோட கண்கள் என் தொடைகள் மேலயே வெறிச்சுப் பதிஞ்சுருந்துச்சு.

எனக்குப் புரிஞ்சுடுச்சு.

'அவருக்கு இப்போ வார்த்தைகள் மட்டும் பத்தாது... அவருக்கு விஷுவல்ஸ் வேணும்.'

'அவரோட ஃபேண்டஸியை முழுசாத் திருப்திப்படுத்த, நான் என்னோட உடம்பையும் ஒரு கருவியா யூஸ் பண்ணனும்.'

நான் அவரைத் தடுக்கல.

'வேணாம் கார்த்திக்'னு ஒரு வார்த்தை கூட நான் சொல்லல.

பதிலா... நான் என் ரெண்டு கைகளையும் லேசா மேல தூக்கினேன்.

அவரு என் நைட்டியைக் கழட்டுறதுக்கு, நான் ஸ்மூத்தா, முழுசா கோ-ஆபரேட் பண்ணேன்.

நான் கைகளைத் தூக்குனதும், கார்த்திக் மூச்சை அவ்ளோ வேகமா உள்ளிழுத்தாரு.

அவரு ஒரே ஒரு ஸ்மூத்தான இழுப்பா... அந்த நைட்டியை என் தலைக்கு மேல கொண்டு வந்து, என் உடம்பை விட்டு முழுசா உருவி எடுத்தாரு.

கழட்டுன அந்த நைட்டியை, எந்த ஒரு கவனமும் இல்லாம அப்படியே பெட்டுக்குக் கீழ தரைல தூக்கி வீசுனாரு.

இப்போ...

நான் அவருக்கு முன்னாடி, பெட்ல மண்டியிட்டு உக்காந்திருக்கேன்.

என்னோட உடம்புல, எந்த ஒரு துணியும் இல்ல.

என்னோட பிரா கூட போடாததாலா... நான் இப்போ முழுசா அமமனம அவர் முன்னாடி உக்காந்திருந்தேன்.

அந்த ஏசியோட சில்லுனு காத்து...

நேரா வந்து என்னோட சூடான, நேக்கட்டான ஸ்கின் மேல பட்டுச்சு.

என் மார்பகங்கள்... என் புண்டைலயும், ஏசியோட சில்லுன்ங்கிற காத்து பட்டதும், காம்புகள் டைட்டா விறைச்சுக்கிட்டு முன்னாடி நீட்டி நின்னுச்சு.

கார்த்திக் மூச்சு விடுறதே நின்னு போச்சு.

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

அந்தப் பார்வையில... என் மேல இருக்குறஆசையை விட, இன்னொருத்தன் அனுபவிச்ச உடம்பைப் பாக்குற ஒரு போதை தான் அதிகமா இருந்துச்சு.

நான் இப்போ, இந்தச் சிச்சுவேஷனை இன்னும் கொஞ்சம் எஸ்கலேட் பண்ண முடிவு பண்ணேன்.

நான் என் பார்வையை அவரோட கண்களுக்குள்ள ஆழமாப் பாய்ச்சிக்கிட்டே...

ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா... என் வலது கையை முன்னாடி நீட்டினேன்.

என்னோட விரல்கள், காத்துல மிதந்து போற மாதிரி ஸ்மூத்தா மூவ் ஆச்சு.

நேராப் போய்... அவரோட மடியில... அவரோட பேண்ட்டுக்கு மேல...

எக்ஸாக்ட்டா அவரோட விறைப்புக்கு மேல, என் கையை சாஃப்ட்டா வெச்சேன்.

நான் தொட்ட அந்த செகண்ட், கார்த்திக் உடம்பே ஒரு மாதிரி 'ஜெர்க்' ஆகிச் சிலிர்த்துச்சு!

நான் எந்த ஒரு வார்த்தையும் பேசல.

என் முகத்துல ஒரு சின்ன, மர்மமான ஸ்மைலை மட்டும் வெச்சுக்கிட்டு...

அந்தப் பேண்ட்டுக்கு மேலேயே... அவரோட சுண்ணியை...

என் விரல்களால ஜென்டிலா, ஆனா ரொம்ப உறுதியா ஒரு 'ஸ்குவீஸ்' பண்ணேன்.

நான் அப்படிப் பிசைஞ்ச செகண்ட்!

கார்த்திக்... 'ஸ்ஸ்ஸ்'னு ஒரு சத்தத்தோட தன் மூச்சைக் கஷ்டப்பட்டு வெளிய விட்டாரு.

அவருக்குள்ள இருந்த தவிப்பு, அந்த வெறி... இப்போ ஒரு எரிமலை மாதிரி வெடிக்க ரெடி ஆயிடுச்சு.

அவரு சடார்னு, நான் தொட்டுக்கிட்டு இருந்த இடத்துல இருந்து லேசாப் பின்னாடி நகர்ந்தாரு.

அடுத்த செகண்ட், அவரு கைகள் அவசரமா, ஒரு வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

தன்னோட பேண்ட்டோட பட்டனை வெடுக்கின்னு கழட்டுனாரு.

ஜிப்பை 'சர்ர்ர்'னு கீழ இழுத்தாரு.

பேண்ட்டையும், உள்ள போட்டுருந்த அண்டர்வேரையும் ஒண்ணாச் சேர்த்துப் பிடிச்சு...

ஒரே இழுப்பாப் பாதிக் காலுக்குக் கீழ இழுத்து, அப்படியே பெட்டை விட்டு எட்டி உதைச்சுத் தரைல தள்ளுனாரு.

அவரோட சுண்ணி... எந்த ஒரு தடையும் இல்லாம, ஒரு ஸ்ப்ரிங் மாதிரி வெளிய வந்து குதிச்சு, என் முகத்துக்கு நேரா விறைச்சு நின்னுச்சு.

அவரு அதோட நிப்பாட்டல.

தன்னோட ஷர்ட்டோட பட்டன்ஸைக் கூட முழுசாக் கழட்ட பொறுமையில்லாம...

அப்படியே தலையோட சேர்த்துப் பிடிச்சு இழுத்து, ஷர்ட்டையும் கழட்டி வீசுனாரு.

இப்போ... அந்தப் பெட்ல...

நானும் முழுசா நேக்கட்... அவரும் முழுசா நேக்கட்!

எங்க ரெண்டு பேரோட உடம்புலயும் ஒரு சின்ன நூல் கூட இல்ல.

அந்த ஏசி ரூம்ல, நாங்க ரெண்டு பேரும் எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் அவ்ளோ நேருக்கு நேரா உக்காந்திருந்தோம்.

கார்த்திக் நெஞ்சு அவ்ளோ வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

அவரோட கண்கள் என்னோட உடம்பையும், அவரோட சுண்ணியையும் மாறி மாறிப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவர் கண்களுக்குள்ள அவ்ளோ ஆழமா... ஒரு ஊடுருவுற பார்வையைப் பாய்ச்சினேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ சாஃப்ட்டா, ஒரு செக்ஸியான கிசுகிசுப்பா மாத்திப் பேசுனேன்.

"இதக் கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க..."

கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு. "எதை... எதை பவி?" அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

"நம்மளோட..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, நிதானமா... அவர் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய இம்பாக்ட்டை உருவாக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நம்மளோட இந்த ஆறு வருஷ கல்யாண வாழ்க்கையில..."

"நம்ம முழுசா ஆறு வருஷம் புருஷன் பொண்டாட்டியா வாழ்ந்துருக்கோம்..."

"ஆனா... நம்ம என்டையர் சிக்ஸ் இயர்ஸ் ஆஃப் மேரேஜ்ல..."

"நம்ம ஒரு நாள் கூட... இப்படி இருந்ததே இல்ல கார்த்திக்."

நான் அந்த உண்மையை, அவர் மூஞ்சில ஒரு சின்ன அடி அடிக்கிற மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும், லேசா உறைஞ்சு போனாரு.

"இன்னைக்குத் தான் கார்த்திக்..."

"இதுதான் ஃபர்ஸ்ட் டைம்..."

"நம்ம ரெண்டு பேரும்... எந்த ஒரு ட்ரெஸ்ஸும் இல்லாம..."

"முழுசா... கம்ப்ளீட்டா நியூடா உக்காந்துகிட்டு..."

"எந்த அவசரமும் இல்லாம... ஜஸ்ட் இப்படி உக்காந்து, மனம் விட்டுப் பேசிக்கிட்டு இருக்கோம்."

நான் அந்த 'பேசிக்கிட்டு இருக்கோம்'ங்குற வார்த்தையை அழுத்திச் சொன்னேன்.

நம்ம செக்ஸ் வெச்சுக்கல... ஜஸ்ட் அம்மணமா உக்காந்து பேசிக்கிட்டு இருக்கோம்!

இது எவ்ளோ பெரிய அயரனி!

"நீங்க உங்க பொண்டாட்டிய முழுசா அம்மணமா உக்காந்து ரசிக்கிறீங்க..."

"ஆனா அது... நான் உங்களோட பண்ண செக்ஸைப் பத்திப் பேசுறதுக்காக இல்ல."

"வேற ஒருத்தன்... ஒரு வாட்ச்மேன்... என் உடம்பை என்ன பண்ணான்னு கேக்குறதுக்காக..."

"நீங்க என் முன்னாடி இப்படிப் பசியோட, அம்மணமா உக்காந்திருக்கீங்க கார்த்திக்."

நான் இத வெளிய சொல்லல... ஆனா என் மனசுக்குள்ள இந்த வார்த்தைகள் ஒரு பெரிய கொண்டாட்டமா ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு, தன் எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டுக் கூட்டி முழுங்குனாரு.

அவரு தொண்டைக்குழி ஏறி இறங்குறத நான் பாத்தேன்.

நான் சொன்ன அந்த உண்மை... அவர ஒரு பக்கம் குத்துனாலும்...

இன்னொரு பக்கம், அவர உச்சக்கட்டத்துக்குக் கொண்டு போயிடுச்சு!

தன்னோட பொண்டாட்டி... ஆறு வருஷமாத் தராத ஒரு எக்ஸ்க்ளூஸிவான நெருக்கத்தை...

இன்னைக்கு இன்னொருத்தனோட கதையைச் சொல்றதுக்காகக் குடுக்குறா!

இந்த ரியலைசேஷன், கார்த்திக்கைப் பைத்தியமாக்கிச்சு.

அவரு மூச்சுக்காத்து இன்னும் ஹெவியா மாறுச்சு.

நான் இப்போ என்னோட அடுத்த மூவ்-வை ஸ்டார்ட் பண்ணேன்.

நான் பெட்ல லேசா முன்னாடி நகர்ந்து...

என்னோட சாஃப்ட்டான வலது கையை நீட்டி...

எந்த ஒரு தடையும் இல்லாம, காத்துல தகிச்சுக்கிட்டு நின்ன அவரோட சூடான சுண்ணியை...

முழுசா, என்னோட உள்ளங்கைக்குள்ள அடக்கிப் பிடிச்சேன்.

நான் தொட்ட அந்த செகண்ட்!

அவரோட சுண்ணி, என் கைக்குள்ளேயே ஒரு தடவை 'துடிக்கு'னு துடிச்சுச்சு!

அவ்ளோ சூடா, நரம்பெல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு, குட்டி இரும்பு ராடு மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் என் விரல்களால, அத முழுசா ரேஃப் பண்ணி, அவ்ளோ ஃபர்மாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் எந்த அவசரமும் காட்டல.

ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா... ஒரு அழகான, டெலிபரேட்டான ரிதம்ல...

என் கையை அவரோட சுண்ணி மேல... கீழ இருந்து மேல வரைக்கும்...

அப்புறம் மேல இருந்து கீழ வரைக்கும்... சாஃப்ட்டா உருவ ஆரம்பிச்சேன்.

"இப்படித் தான் கார்த்திக்..."

என் மனசுக்குள்ள நான் சொல்லிக்கிட்டேன்.

"உங்களுக்குத் தேவையான சுகத்தை நான் குடுக்குறேன்... ஆனா உங்க மூளைக்குத் தேவையான போதையான கதையையும் சேர்த்துக் குடுக்குறேன்."

நான் அவரை அப்படி மெதுவாத் தடவத் தொடங்குனதும்...

கார்த்திக்... தன் கண்களைப் பாதி மூடிக்கிட்டு, 'ஆஹ்...'னு ஒரு சின்ன முனகலோட என் டச்-ஐ ரசிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

அவரோட ரெண்டு கைகளும் முன்னாடி வந்துச்சு.

அவரு என்னையத் தொடணும்னு அவ்ளோ ஆசைப்பட்டாரு.

ஆனா... ஏதோ ஒரு தயக்கம்... ஏதோ ஒரு குற்ற உணர்ச்சி அவரைத் தடுத்துச்சு.

அவரோட கைகள்... என்னோட தொப்புளுக்கு நேரா... என் வயிற்றுப் பகுதிக்கு மேல...

என் ஸ்கின்னைத் தொடாம... ஜஸ்ட் ஒரு இன்ச் கேப்ல... அப்படியே காத்துல மிதந்துக்கிட்டு இருந்துச்சு

அந்தக் கைகள்ல அவ்ளோ நடுக்கம் இருந்துச்சு.

தன்னோட பொண்டாட்டியோட உடம்பைத் தொடுறதுக்கு, அவரோட கைகள் அவ்ளோ தயங்குச்சு!

ஏன்னா... இந்த உடம்பு, இப்போ வேற ஒருத்தனோட கண்ட்ரோல்ல இருந்து வந்திருக்குங்குற அந்த எண்ணம் அவரைத் தடுத்துச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே பாத்தேன்.

அவரோட அந்தத் தவிப்பு, எனக்குப் பயங்கரமான ஒரு பவரைக் குடுத்துச்சு.

நான் என் கை மூவ்மென்ட்டை, அதே ஸ்லோவான ரிதம்ல கன்டினியூ பண்ணிக்கிட்டே...

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை லேசா உடைச்சு, ஒரு சின்ன நடுக்கத்தோட முணுமுணுத்தேன்.

"நான்... நான் இதை எப்படி கார்த்திக் உங்ககிட்ட சொல்லப் போறேன்னு எனக்குத் தெரியல..."

நான் அவ்ளோ இன்னசென்ட்டா, ஒரு வல்னரபிளான பொண்டாட்டியா ஆக்ட் பண்ணேன்.

"எனக்கு வார்த்தைகளே வரல கார்த்திக்... அவ்ளோ ஆக்வர்டா இருக்கு."

கார்த்திக்... நான் தடவுற சுகத்துல, கண்களைச் சொருகிக்கிட்டே எனக்குப் பதில் சொன்னாரு.

"ஜஸ்ட்... ஜஸ்ட் சொல்லு பவி."

அவரு குரல், தவிப்போட வந்துச்சு.

"உனக்கு என்ன தோணுதோ... அப்படியே எங்கிட்ட சொல்லு."

"எந்த வார்த்தையில வேணாலும் சொல்லு... எனக்கு அந்த உண்மை மட்டும் தான் வேணும்."

அவரு கெஞ்சுனாரு.

"நான்... நான் முதலிலேயே உங்ககிட்ட சொன்னேன்ல கார்த்திக்?"

"அவர்... அந்த வீக்கத்தைக் குறைக்கிறதுக்கு... ஏதோ ட்ரீட்மென்ட் பண்ணனும்னு சொன்னாருனு?"

நான் அந்தப் பழைய பொய்யை மறுபடியும் உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் மெதுவாத் தலையாட்டுனாரு.

"அவர்... அவர் எங்கிட்ட என்ன சொன்னாரு தெரியுமா கார்த்திக்?"

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ சீரியஸ்னஸைக் கொண்டு வந்தேன்.

"'மேடம்... உள்ள இருக்குற அந்த இன்டெர்னல் வீக்கத்தைச் சரி பண்ண... ஒன்லி வே... ஒரே ஒரு வழி தான் இருக்கு.'"

"'அது டுயல் பிரஷர் ட்ரீட்மென்ட்.'"

"'அதாவது... வெளியில இருந்து வாயால சூட்டைக் குடுத்துக்கிட்டே... உள்ள விரல்களால அந்தப் பிரஷரை ரிலீஸ் பண்ணனும்.'"

"'இது ரெண்டையும் ஒரே நேரத்துல பண்ணா தான், அந்த நரம்புகள் ரிலாக்ஸ் ஆகும்'னு அவர் டெக்னிக்கலா, எக்ஸ்பர்ட் மாதிரிச் சொன்னாருங்க."

நான் அந்த 'டுயல் பிரஷர் ட்ரீட்மென்ட்'ங்குற பொய்யை, அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா அவர் மூஞ்சில தூக்கிப் போட்டேன்.

எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக் இத நம்புவாருனு.

ஏன்னா... அவர் மூளைக்கு இப்போ லாஜிக் தேவையில்லை... அந்த வாட்ச்மேன் என்னைய ஓத்ததுக்கான ஒரு 'எக்ஸ்கியூஸ்' தான் தேவை!

அவரு முகம் லேசா விரிஞ்சுது.

'ஓ... அதுக்குத் தான் அவன் ரெண்டையும் ஒண்ணாப் பண்ணானா?'ங்குற ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான நிம்மதி அவருக்குள்ள வந்துச்சு.

நான் அவர் சுண்ணியைத் தடவுற வேகத்தை லேசா இன்க்ரீஸ் பண்ணேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ மெதுவாக்கி, ஒரு ரகசியத்தைச் சொல்ற மாதிரி மாத்துனேன்.

"ஆனா... அது வெறும் செக்கிங் இல்ல கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்னதும்... கார்த்திக் என்னையக் கூர்மையாப் பாத்தாரு.

"எனக்கு... எனக்குத் தெரியும் அவர் என்ன பண்ணாருனு."

"நான் சின்னப் பொண்ணு இல்ல கார்த்திக்... நான் அவ்ளோ முட்டாள் இல்ல."

நான் பைனலா, என்னோட அந்த 'இன்னசென்ட்' மாஸ்க்கை லேசா விலக்கிக் காட்டுனேன்.

"அவர்... அவர் எனக்குக் குடுத்தது எந்த ட்ரீட்மென்ட்டும் இல்ல கார்த்திக்."

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள அவ்ளோ ஆழமா இறக்கி, ஒவ்வொரு வார்த்தையா நிறுத்தி நிதானமாச் சொன்னேன்.

"அது... அது வந்து..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

"அது ஓரல்... அண்ட் ஃபிங்கரிங் கார்த்திக்."

நான் இந்த ரெண்டு வார்த்தைகளையும்... எந்த தயக்கமும் இல்லாம, ஓப்பனா இங்கிலீஷ்லயே அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்!

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட மூச்சுக்காத்து அப்படியே நின்னு போச்சு.

அவருக்குள்ள ஏற்கனவே இந்த உண்மை தெரியும்.

நான் சொன்ன கதையை வெச்சு, அது ஓரல் தான், ஃபிங்கரிங் தான்னு அவரோட மூளை எப்பவோ கால்குலேட் பண்ணிடுச்சு.

ஆனா... தன் பொண்டாட்டியோட வாயால...

அவளே ஓப்பனா 'அது ஓரல் அண்ட் ஃபிங்கரிங்'னு ஒத்துக்குறதக் கேக்குறது...

அது அவரோட நரம்புகளை அப்படியே சுக்குநூறாக்கி, ஒரு போதைக்குள்ள தள்ளுச்சு!

அவரோட சுண்ணி, என் கைக்குள்ள இன்னும் பெருசா, வீங்கிப் புடைச்சுது.

"அவர்... அவர் என்னைய அவ்ளோ ஆழமா ஃபிங்கரிங் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்."

நான் என் குரலை அவ்ளோ தவிப்பா, ஒரு மாதிரிச் சுகத்துல துடிக்குற மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

"அவரோட அந்த ரெண்டு விரல்கள்..."

"எனக்குள்ள... அவ்ளோ டீப்பா... எவ்ளோ ஆழமாப் போக முடியுமோ, அவ்ளோ ஆழமாப் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு."

நான் அந்த சென்சேஷனை அவருக்குக் கடத்துனேன்.

"அவரோட விரல்கள் உள்ளயும் வெளியுமா மூவ் ஆகுற ஒவ்வொரு செகண்டும்..."

"என் உடம்புல இருக்குற ஒவ்வொரு நரம்பும் அப்படியே சுருண்டு விரியுற மாதிரி இருந்துச்சுங்க."

நான் என்னோட சுகத்தை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"ஆனா... அதோட நிக்கல கார்த்திக்."

"கீழ அவரோட விரல்கள் அவ்ளோ ஆழமா வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே..."

"எக்ஸாக்ட்டா அதே டைம்ல..."

"மேல..."

நான் என் மூச்சை அவ்ளோ வேகமா இழுத்து விட்டேன்.

"மேல... அவரோட வாயும், அவரோட நாக்கும்..."

"என்னோட கிளிட் மேல... அவ்ளோ இன்டென்ஸான... அவ்ளோ வெறித்தனமான ஒரு ஓரல் குடுத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'வெறித்தனமான ஓரல்'ங்குற வார்த்தையை, கொஞ்சம் கூடக் கூச்சம் இல்லாமச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... 'ஹூப்... ஹூப்...'னு ஒரு நாய் மூச்சு வாங்குற மாதிரி, அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு மூச்சு விட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட அந்த மிதந்துக்கிட்டு இருந்த கைகள், இப்போ லேசாப் பேலன்ஸ் இழந்து, என் வயித்து மேல லேசா உரச ஆரம்பிச்சுது.

அவரோட விரல்கள் என் ஸ்கின் மேல படும்போதெல்லாம்... அவருக்கு ஒரு பெரிய கரண்ட் அடிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு.

"அவர்... அவர் ரெண்டையும் ஒரே நேரத்துல பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த சீனை இன்னும் கொஞ்சம் ஜூம் பண்ணேன்.

"கீழ ஒரு முரட்டுத்தனமான ஃபிங்கரிங்..."

"மேல ஒரு சூடான ஓரல்..."

"ரெண்டும் ஒண்ணா... ஒரு செகண்ட் கூட கேப் விடாம..."

"நான்-ஸ்டாப்பா... அப்படியே தொடர்ந்து பத்து நிமிஷம் பண்ணாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'பத்து நிமிஷம்'ங்குற டைம் ஃப்ரேமை, ஒரு பாம் மாதிரி தூக்கிப் போட்டேன்.

ஒரு வாட்ச்மேன்... தன் பொண்டாட்டிக்குத் தொடர்ந்து பத்து நிமிஷம் ஃபிங்கரிங்கும் ஓரலும் பண்ணிருக்கான்!

கார்த்திக் கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

"ப... பத்து நிமிஷமா?"

அவரு குரல், ஒரு மாதிரி ஷாக்லயும் போதையிலயும் தள்ளாடிக்கிட்டே வந்துச்சு.

"பத்து நிமிஷம்... நான்-ஸ்டாப்பா?"

நான் அமைதியா, அவ்ளோ உறுதியாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்... பத்து நிமிஷம்."

"அவர் ஒரு செகண்ட் கூட தன் வாயை எடுக்கல... தன் விரல்களையும் நிப்பாட்டல."

நான் என்னோட கை மூவ்மென்ட்டை... அவரோட சுண்ணி மேல... அதே இன்டென்ஸான ஸ்பீட்ல மூவ் பண்ணிக்கிட்டே பேசுனேன்.

"நான் விலகிப் பாத்தேன் கார்த்திக்... நான் அவரை நிப்பாட்ட ட்ரை பண்ணேன்..."

"ஆனா அவர் என்னோட இடுப்பை அவ்ளோ இறுக்கமா, ஒரு வைஸ்-க்ரிப் மாதிரி பிடிச்சுக்கிட்டாரு."

"என்னால ஒரு இன்ச் கூட மூவ் பண்ண முடியல."

"அவர் என்னைய முழுசாத் தன் கண்ட்ரோல்ல வெச்சுக்கிட்டு, என்னைய அப்படியே அனுபவிச்சாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த டாமினேஷனை அவ்ளோ கிளியரா விவரிச்சேன்.

நான் ஒரு சின்ன பாஸ் விட்டேன்.

என் பார்வையை அவரோட கண்களுக்குள்ள இருந்து லேசா விலக்கி...

அவரோட சுண்ணியைத் தடவிக்கிட்டு இருக்குற என்னோட கையைப் பாத்தேன்.

அப்புறம் மெதுவா என் முகத்தை மேல தூக்கி, நேரா அவரோட கண்களுக்குள்ள ஒரு ஊடுருவுற பார்வையைப் பாய்ச்சினேன்.

நான் இப்போ சொல்லப் போற உண்மை... அவர முழுசாத் தரமட்டமாக்கப் போகுது.

"எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்..."

"அவர்... அவர் என்னோட வலியைக் குறைக்கத் தான் இதெல்லாம் பண்ணாருனு நான் என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக்கிட்டேன்."

"அவர் நல்ல இன்டென்ஷன்ல தான் பண்ணாருனு நான் நம்புனேன்."

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் ஒரு பெரிய பெருமூச்சை வெளிய விட்டேன்.

"உண்மையச் சொல்லணும்னா..."

"என்னால... என்னால என் உடம்பைக் கொஞ்சம் கூடக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல கார்த்திக்."

நான் என்னோட ஹெல்ப்லெஸ்ஸான, உச்சக்கட்ட சுகத்துல இருந்த நிலைமையை ஓப்பனா ஒத்துக்கிட்டேன்.

"என் மூளை இது தப்புனு சொல்லிக்கிட்டு இருந்துச்சு..."

"ஆனா என் உடம்பு? அது அவர் குடுக்குற அந்த ட்ரீட்மென்ட்டுக்கு முழுசா சரணடைஞ்சுடுச்சு."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அது... அது அவ்ளோ அன்-பிலீவபிலி குட்-டா இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

"எனக்கு அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு... அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சு!"

நான் எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாம, என்னோட பிளெஷரை அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரி ஒத்துக்கிட்டேன்.

கார்த்திக்... என்னோட இந்தக் கன்ஃபெஷனைக் கேட்டுட்டு, அப்படியே உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவரு மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல சுடச்சுடப் பட்டுச்சு.

தன் பொண்டாட்டிக்கு... ஒரு வாட்ச்மேன் குடுத்த சுகம் அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துருக்கு!

இந்த நெனப்பு அவரைப் பைத்தியமாக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அந்தப் பத்து நிமிஷமும்..."

"நான் என் முழங்கால் வலியை... நான் கீழ விழுந்ததை... எல்லாத்தையும் முழுசா மறந்துட்டேன் கார்த்திக்."

"நான் இந்த உலகத்துலயே இல்ல."

"அந்தப் பத்து நிமிஷம்... நான் கம்ப்ளீட்டா... முழுசாச் சொர்க்கத்துல மிதந்துக்கிட்டு இருந்தேன் கார்த்திக்!"

நான் என்னோட உச்சக்கட்ட ஃபீலிங்கை, எவ்ளோ ட்ரமேட்டிக்கா விவரிக்க முடியுமோ அவ்ளோ ட்ரமேட்டிக்கா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் இப்போ முனக ஆரம்பிச்சுட்டாரு.

"ம்ம்ம்... பவி... ஆஹ்..."

அவரு தன் சுண்ணியை நான் தடவுற வேகத்துக்கு ஏத்த மாதிரி, தன் இடுப்பை லேசா முன்னாடி தூக்குனாரு.

நான் அவரை இன்னும் கொஞ்சம் தவிக்க விட முடிவு பண்ணேன்.

நான் என் பைனல் ஸ்ட்ரைக்கை இறக்கப் போறேன்.

நான் பெட்ல அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் க்ளோஸா நகர்ந்து போனேன்.

என் முகத்தை அவரோட முகத்துக்கு அவ்ளோ கிட்ட கொண்டு போனேன்.

அவரோட மூச்சுக்காத்து என் முகத்துலயும், என்னோட மூச்சுக்காத்து அவரோட முகத்துலயும் படுற அளவுக்கு நெருக்கம்.

நான் என் கையை, அவரோட சுண்ணி மேல அவ்ளோ அழுத்தமா... அவ்ளோ வெறித்தனமா ஒரு தடவை உருவிக்கிட்டே...

என் கண்களை நேரா அவரோட கண்களுக்குள்ள லாக் பண்ணேன்.

"அவரோட கைகளும்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ஸ்லோவா... ஒரு விஷத்தைக் கலக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவரோட அந்தச் சூடான வாயும்..."

நான் என் பார்வையை ஒரு செகண்ட் கூட விலக்கல.

"ஒண்ணாச் சேர்ந்து..."

"என் புண்டையில..."

"ஏதோ ஒரு பெரிய மேஜிக் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

[yazhiniram]

--------------
Part 297:
--------------

"ஏதோ ஒரு பெரிய மேஜிக் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'புண்டை'ங்குற வார்த்தையை...

எந்த ஒரு ஒளிவு மறைவும் இல்லாம, பச்சையா...

என் புருஷன் முகத்துக்கு நேரா பாத்து, கேஷுவலாச் சொல்லி முடிச்சேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன அந்த எக்ஸாக்ட் செகண்ட்...

அந்தப் பெட்ரூம்ல ஒரு பயங்கரமான அமைதி.

கார்த்திக்... அப்படியே சிலையாய் ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

அவரு மூச்சு விடுறது கூட ஒரு செகண்ட் அப்படியே கட் ஆகிடுச்சு.

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி, விரிஞ்சு, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே ரொம்பக் கூர்மையா வாட்ச் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தேன்.

ஒரு நல்ல, டீசண்டான குடும்பத்துப் பொண்ணு...

தன் புருஷன்கிட்ட, 'வேற ஒருத்தன் என் புண்டையில மேஜிக் பண்ணான்'னு சொன்னா...

எந்தப் புருஷனா இருந்தாலும், கோபத்துல 'என்ன வார்த்தை பேசுற நீ?'னு கத்தியிருப்பான்.

ஆனா... கார்த்திக்?

அவரு முகத்துல ஒரு துளி கோபம் கூட இல்ல கார்த்திக்!

அவரு கண்கள்ல தெரிஞ்சது எல்லாம்... ஷாக்...

அதுக்குள்ள ஒளிஞ்சுருந்த வெறி!

அவரோட தொண்டைக்குழி அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு மேலயும் கீழயும் ஏறி இறங்குச்சு.

அவரு தன் எச்சிலைக் கூட்டி முழுங்குற சத்தம், அந்த அமைதியான ரூம்ல 'க்ளக்'னு கிளியராக் கேட்டுச்சு.

"ப... பவி..."

அவரு குரல் ஒரு மாதிரித் தொண்டை அடைச்ச மாதிரி வெளிய வந்துச்சு.

அவரு என்னமோ கேக்க வந்தாரு, ஆனா அவரால வார்த்தைகளை முழுசா ஃபார்ம் பண்ண முடியல.

நான் மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

'ஐயோ கார்த்திக்... நீங்க இப்போ எந்த உலகத்துல மிதந்துக்கிட்டு இருக்கீங்கனு எனக்கு நல்லாவே தெரியுது.'

'உங்க பொண்டாட்டியோட அந்தப் பச்சையான வார்த்தை... உங்க நரம்புகளை எப்படி அறுத்துக்கிட்டு இருக்குனு நான் பாக்குறேன்.'

ஆனா, நான் என்னோட அந்த விக்டரியை வெளிய காட்டிக்கல.

நான் என் முகத்தை அவ்ளோ குற்ற உணர்ச்சியில சுருக்கிக்கிட்டேன்.

என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் உடம்பையே லேசா ஒரு நடுக்கத்துக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு, திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

"ஐ ஆம்... ஐ ஆம் சாரி கார்த்திக்."

"நான்... நான் அந்த வார்த்தையை யூஸ் பண்ணிருக்கக் கூடாது."

"எனக்கு... எனக்குத் தெரியும் அது, வல்கரான வார்த்தைனு."

நான் இன்னசென்ட்டா, தப்பு பண்ணிட்ட பொண்ணு மாதிரி அவர்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்டேன்.

"நீங்க... நீங்க என்னையத் தப்பா நெனைக்கிறீங்களா கார்த்திக்?"

"நீங்க என்னைய ஒரு மோசமான பொண்ணுனு ஜட்ஜ் பண்றீங்களா?"

"நான் வேணா இதோட நிப்பாட்டிக்கவா?"

"நான் மீதி எதையும் சொல்லல கார்த்திக்... ப்ளீஸ்."

நான் தவிப்போட, கதையை நிப்பாட்டப் போற மாதிரி ஒரு பெரிய ஆக்டிங் போட்டேன்.

நான் இப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் உடனே பதறிப் போயிட்டாரு.

'ஐயோ... கதை பாதியில நின்னுருமே... இவ சொல்லாம போய்டுவாளே'ங்குற பயம் அவருக்குள்ள வந்துருச்சு.

அவரு தன் ரெண்டு கைகளையும் முன்னாடி கொண்டு வந்து...

என் தோள்பட்டையை இறுக்கமா, தவிப்போட பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"நோ... நோ பவி! நிப்பாட்டாத!"

அவரு குரல் அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டா, ஒரு மிருகம் கத்துற மாதிரி வந்துச்சு.

"ப்ளீஸ்... நீ எதையும் நிப்பாட்டக் கூடாது."

அவரு என்னைய அவ்ளோ ஆழமா, வெறித்தனமாப் பாத்தாரு.

"நீ... நீ என்னையப் பத்தி என்ன நெனைக்கிற பவி?"

"நான் உன்னை ஜட்ஜ் பண்ணுவேனா?"

"இல்ல பவி... நீ யூஸ் பண்ண அந்த வார்த்தை..."

அவரு தன் மூச்சை அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு இழுத்து விட்டாரு.

"நீ... நீ அத எப்படி சொன்னாலும்..."

"எனக்கு... எனக்கு அது ரொம்பப் பிடிச்சுருக்கு பவி."

அவரு எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம, தன்னோட ஆசையை ஓப்பனா ஒத்துக்கிட்டாரு!

"நீ... நீ எப்படி வேணா பேசு பவி."

"அது... அது கேக்குறதுக்கு நல்லா இருக்கு..."

"ப்ளீஸ்... நீ கன்டினியூ பண்ணு பவி."

அவரு தன் பொண்டாட்டிகிட்ட, 'இன்னும் எப்படி வேணா பேசு'னு பரிதாபமாகக் கெஞ்சுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே ஒரு செகண்ட் உத்துப் பாத்தேன்.

'நீங்க முழுசா வேற ஒரு ஆள மாறிட்டீங்க கார்த்திக்.'

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டு...

மெதுவா, ஒரு தயக்கத்தோட தலையாட்டுனேன்.

"ஓகே... ஓகே கார்த்திக்..."

நான் அப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே...

அவரோட சுண்ணியை மேலயும் கீழயும் உருவி விட ஆரம்பிச்சேன்.

நான் அவருக்கு ஒரு கம்ஃபர்ட்டான ஹேண்ட்ஜாப் குடுத்துக்கிட்டே, என் கதையைத் தொடர ரெடியானேன்.

கார்த்திக் தன் கண்களைப் பாதி மூடிக்கிட்டு, அந்தச் சுகத்துல லேசா முனகுனாரு.

ஆனா... அவரோட மூளைக்குள்ள ஏதோ ஒரு பெரிய கேள்வி உறுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

அவரு கண்களைத் திறந்து என்னைப் பாத்தாரு.

அவரு முகத்துல இப்போ, ஒரு பொறாமையும், தாங்க முடியாத ஒரு கியூரியாசிட்டியும் இருந்துச்சு.

"பத்து நிமிஷம்..."

அவரு, ஒரு மாதிரி மூச்சுத் திணறலோட முணுமுணுத்தாரு.

"பத்து நிமிஷம்னு சொன்னியே பவி..."

"அவன்... அந்த வாட்ச்மேன்..."

"உனக்கு அவ்ளோ பெரிய, அவ்ளோ இன்டென்ஸான ஒரு விஷயத்தை..."

"தொடர்ந்து பத்து நிமிஷம் நான்-ஸ்டாப்பாப் பண்ணான்-னு சொன்னியே..."

அவரு வார்த்தைகளை முழுசாச் சொல்லக் கூடத் திணறுனாரு.

"பவி... ஹௌ குட் யூ?"

"அவன் அவ்ளோ நேரம் அதை பண்ணும் போது..."

"நீ... நீ எப்படி பவி அவனை அலோ பண்ண?"

அவரு குரல்ல ஏக்கம், வலி, பொறாமை... எல்லாமே கலந்து இருந்துச்சு.

'என் பொண்டாட்டிய ஒருத்தன் பத்து நிமிஷம் விடாம நக்கியிருக்கானே... இவ எப்பிடி அத சம்மதிச்சா?'

இந்தக் கேள்வி அவரை உள்ளுக்குள்ள அரிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் என் கையை அவரோட சுண்ணி மேல இன்னும் கொஞ்சம் சாஃப்ட்டாத் தடவிக்கிட்டே...

நான் இன்னசென்ட்டா, ஒரு மாதிரி வல்னரபிளாப் பாத்தேன்.

"நான்... நான் அவரை 'அலோ' பண்ணல கார்த்திக்."

நான் அந்த 'அலோ'ங்குற வார்த்தையை லேசா அழுத்திச் சொன்னேன்.

"நான் என் சம்மதத்தோட... 'சரி நீங்க பண்ணுங்க'னு எந்தப் பர்மிஷனும் அவருக்குக் குடுக்கல."

"அவர்... அவர் எங்கிட்ட என்ன சொன்னாரு?"

"அது உள்ள இருக்குற வீக்கத்தைச் செக் பண்றதுக்கான ஒரு ட்ரீட்மென்ட்னு தானே கார்த்திக் சொன்னாரு?"

"நான் அந்த ஷாக்ல, அதப் பெருசாப் புரிஞ்சுக்கிற நிலைமையில இல்ல."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு 'டாக்டர்' ஆக்கி, என்னைய ஒரு 'இன்னசென்ட் பேஷண்ட்' ஆக்கினேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ மெதுவா, ஒரு மாதிரி கிறக்கமா மாத்திக்கிட்டேன்.

"உண்மையச் சொல்லணும்னா..."

"அவர் வாய் என் மேல பட்டதும்... அவரோட விரல்கள் எனக்குள்ள போனதும்..."

"என் உடம்பு... என் கண்ட்ரோல மீறி ரியாக்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சுடுச்சு கார்த்திக்."

நான் என் பயாலஜியைக் குறை சொல்ல ஆரம்பிச்சேன்.

"நான் அவரை நிப்பாட்டணும்னு என் மூளை சொல்லிக்கிட்டு இருந்துச்சு..."

"ஆனா... என்னால அவரை ஸ்டாப் பண்ண முடியல கார்த்திக்."

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, "ஏன்... ஏன் பவி?"னு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டு, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம உண்மையச் சொன்னேன்.

"ஏன்னா... அது அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"எனக்குக் கேக்குறதுக்கே இது எவ்ளோ தப்புனு தோணுது..."

"ஆனா... அவர் குடுத்த அந்த ட்ரீட்மென்ட்..."

"அந்த நாக்கும், அந்த விரல்களும்..."

"என் உடம்புல இருந்த அத்தனை வலியையும்... நிஜமாவே அப்படியே முழுசா உறிஞ்சி எடுத்துருச்சு கார்த்திக்."

"நான் அந்தப் பத்து நிமிஷம்... எந்த வலியும் இல்லாம, அவ்ளோ பெரிய ஒரு ரிலீஃப்ல மிதந்துக்கிட்டு இருந்தேன்."

"அதனால தான்... என்னால அவரைத் தடுக்க முடியல."

நான் என்னோட அந்தப் பத்து நிமிஷ உச்சக்கட்ட சுகத்தை, அவ்ளோ கேஷுவலா ஒரு பெயின்-கில்லர் மாதிரி ஜஸ்டிஃபை பண்ணேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டு...

கார்த்திக்... எந்த ஒரு மறுப்பும் சொல்லல.

அவரால என்னையக் கோபப்பட முடியல.

ஏன்னா, தன் பொண்டாட்டி வேற ஒருத்தன் குடுத்த சுகத்துல மிதந்தாங்குற நெனப்பே...

அவரோட சுண்ணியை இன்னும் இரும்பாட்டமா விறைக்க வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு சடார்னு, தன்னோட வலது கையை முன்னாடி கொண்டு வந்தாரு.

அவரோட கை... அவ்ளோ நடுக்கத்தோட...

நேரா வந்து, என்னோட வயிற்றுப் பகுதி மேல சாஃப்ட்டாப் பதிஞ்சுது.

அவரோட விரல்கள், என் ஸ்கின் மேல சூடா, ஒரு மாதிரித் தவிப்போட உரசுச்சு.

அவரு என்னோட வயித்து மேல, தன் கையை மெதுவா, சுத்திச் சுத்தி மூவ் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு.

அவரோட கை... மெதுவா என் வயித்துல இருந்து...

இன்னும் கொஞ்சம் கீழ... என்னோட தொப்புளுக்குக் கீழ...

என்னோட அந்த புண்டைகிட்ட நெருக்கமா, மெதுவா இறங்குச்சு.

அவரு என்னைய அந்த இடத்துல தொடல, க்ளோஸ்ல அவரோட கைகள் தவிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அ... அப்புறம்... என்ன பண்ணான் அவன்?"

அவரு குரல் இப்போ ஒரு பொறாமையும், ஆசையும் கலந்த ஒரு உச்சக்கட்ட போதையில வந்துச்சு.

"அந்த... அந்த 'ட்ரீட்மென்ட்' முடிஞ்சதும்..."

"அவன் அடுத்து என்ன பண்ணான் பவி?"

அவரு என்னையக் கசக்கிக் கேட்டாரு.

நான் அவர் சுண்ணி மேல வெச்சுருந்த என் கையை...

அஎக்ஸாக்ட்டா அவரோட சுண்ணியோட மொட்டு பகுதியில அவ்ளோ சாஃப்ட்டா என்னோட கட்டை விரலால தேய்ச்சேன்.

நான் அப்படித் தேய்ச்ச செகண்ட்...

கார்த்திக் 'ஆஹ்...'னு சத்தமா மூச்சு விட்டுட்டு, தன் இடுப்பை லேசா மேல தூக்குனாரு.

நான் ஒரு சின்னப் பெருமூச்சு விட்டுட்டு, என் கதையைத் தொடர்ந்தேன்.

"அவர்... அந்தப் பத்து நிமிஷம் முடிஞ்சதும்..."

"அவ்ளோ நேரம் எனக்குள்ள ஆழமா வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருந்த..."

"அவரோட அந்த ரெண்டு விரல்களையும்..."

"ரொம்ப மெதுவா... 'பப்'னு ஒரு சின்னச் சத்தத்தோட... எனக்குள்ள இருந்து முழுசா வெளிய இழுத்தாருங்க."

நான் அந்த விரல் வெளிய வர்ற ஃபீலிங்கை, அந்தச் சத்தத்தை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் மூச்சை உள்ளிழுத்தாரு.

"அவர் விரல்களை வெளிய எடுத்ததும்... அவர் தன் முகத்தை என் தொடையில இருந்து மேல தூக்குனாரு கார்த்திக்."

"அவரோட... அவரோட வாய் முழுக்க... ஈரமும், எச்சிலுமா இருந்துச்சு."

நான் சொன்னேன்.

"அவர் தன் கையாலேயே... தன் வாயைத் துடைச்சுக்கிட்டாருங்க."

"துடைச்சுட்டு... என் முகத்தைப் பாத்து, மறுபடியும் ஒரு மாதிரிப் பேச ஆரம்பிச்சாரு."

"'மேடம்... நான் செக் பண்ணிட்டேன்.'"

"'இப்போ உங்க உடம்போட பிரண்ட் சைடு... அதாவது முன்பக்கம் முழுசா ரிலாக்ஸ் ஆகிடுச்சு.'"

"'உள்ள இருந்த அந்த டென்ஷன், பிரஷர் எல்லாமே இப்போ கம்ப்ளீட்டா ரிலீஸ் ஆகிடுச்சு'னு நெனைக்கிறேன்னு, அவர் ப்ரொபஷனலாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

கார்த்திக் புருவம் லேசாச் சுருங்குச்சு.

"ரிலீஸ் ஆகிடுச்சுனு சொன்னானா?"

"அப்போ... அந்த ட்ரீட்மென்ட் அதோட முடிஞ்சுதா பவி?"

அவரு குரல்ல ஒரு ஏமாற்றம் இருந்துச்சு. 'அவ்ளோ தானா?'ங்குற தவிப்பு.

நான் என் பார்வையை லேசா விலக்கி, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் மெதுவாத் தலையாட்டுனேன்.

"அவர்... அந்த ட்ரீட்மென்ட் இன்னும் முடியலனு சொன்னாரு."

கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி என்னைப் பாத்தாரு.

"முடியலயா? நாட் ஓவர்?"

"பின்ன... வேற என்ன பாக்கி இருந்துச்சு அவனுக்கு?"

அவரு கண்கள் இப்போ இன்னும் அகலமா விரிஞ்சுது.

நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கி, அவ்ளோ கூச்சப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"அவர் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

"'மேடம்... முன்பக்கம் இப்போ எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல, எல்லாம் நார்மல் ஆகிடுச்சு.'"

"'ஆனா... நீங்க தரைல விழும்போது... உங்க பேக் சைடுல தான் பெரிய இம்பாக்ட் இருந்துருக்கும்.'"

"'உங்க லோயர் பேக்... உங்க முதுகுத்தண்டோட கீழ்ப்பகுதியில...'"

"'ஏதாவது ஹிட்டன் இம்பாக்ட், அதாவது உள்ளுக்குள்ள அடிபட்டுருக்கானு நான் செக் பண்ணியே ஆகணும்.'"

"'அதைச் செக் பண்ணாம உங்களை நான் நடக்க விட்டா, அது பெரிய ரிஸ்க் ஆகிடும்'னு அவர் அவ்ளோ கேரிங்காச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்த 'டெயில்போன்' எக்ஸ்கியூஸை... சீரியஸா, ஒரு மெடிக்கல் எமர்ஜென்சி மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரு மூளை, 'ஆமா... கீழ விழும்போது முதுகுல தான அடிபடும்'னு ஒரு லாஜிக்கைத் தேடிப் பிடிச்சு, அந்த வாட்ச்மேனோட வலையில முழுசா விழுந்துருச்சு.

நான் இப்போ, என் கதையை இன்னும் ஒரு பெரிய உச்சக்கட்டத்துக்குக் கொண்டு போக ரெடியானேன்.

நான் என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள ஆழமா இறக்கினேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை அவ்ளோ மெதுவாக்கி, ஒரு ரகசியம் சொல்ற மாதிரி முணுமுணுத்தேன்.

"நான்... நான் முதலிலேயே உங்ககிட்ட ஒண்ணு சொன்னேன்... ஞாபகம் இருக்கா?"

"அவர் என்னைய... அந்த தரைல... குப்புறப் படுக்க வெச்சாருனு நான் சொன்னேன்ல?"

நான் அந்தப் பழைய சீனை இப்போ லிங்க் பண்ணேன்.

கார்த்திக் உடனே வேகவேகமாத் தலையாட்டுனாரு.

"எஸ் பவி... எனக்கு ஞாபகம் இருக்கு."

"உன் ஸ்பைன்-ஐ, உன் முதுகெலும்பைச் செக் பண்றதுக்காக அவன் உன்னைக் குப்புறப் படுக்க வெச்சான்னு நீ சொன்ன."

அவரு அவ்ளோ கிளியரா ஞாபகம் வெச்சுருந்தாரு.

நான் மெதுவாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"எக்ஸாக்ட்டா... அதத் தான் அவர் இப்போ பண்ணாரு."

"அவர்... அவரோட ரெண்டு கைகளையும் கொண்டு வந்து..."

"என்னோட இடுப்பைப் பிடிச்சாருங்க."

"அவ்ளோ சாஃப்ட்டா... ஆனா அவ்ளோ ஃபர்மா பிடிச்சு..."

"என்னைய... அந்தச் சில்லுன்ங்கிற தரைல..."

"அப்படியே... மெதுவா உருட்டி... குப்புறப் படுக்க வெச்சாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த ரொட்டேஷனை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"நான் ஏற்கனவே... இடுப்புக்குக் கீழ எந்தத் துணியும் இல்லாம... முழுசா நேக்கட்-ஆ தான படுத்துருந்தேன்?"

"என் பேண்ட் கீழ கிடந்துச்சு..."

"முழங்கால்ல வலி இருக்கும்னு சொல்லி, அவர் என் பேண்ட்டை கால் முட்டிக்கு கீழ போட்டாரு."

"இப்போ... நான் அந்த தரைல..."

"என் வயிறு தரைல படுற மாதிரி... கம்ப்ளீட்டா ஃபிளாட்டாப் படுத்துக்கிடந்தேன்."

நான் அந்தப் பொசிஷனை கார்த்திக் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சு காட்டுனேன்.

"அந்த நைட் நேர சில்லுன்ங்கிற காத்து..."

"என் முதுகு முழுக்க... எந்த ஒரு துணியும் இல்லாம, என் ஸ்கின் மேல பட்டுச்சு கார்த்திக்."

"ஆனா..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

"நான் அப்படி ஃபிளாட்டா, குப்புறப் படுத்ததால..."

நான் என் உதட்டை லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"என்னோட பாட்டம்... என்னோட பேக்-சைடு..."

"என்னோட முழு இடுப்பும், என் குண்டியும்..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம..."

"முழுசா... கம்ப்ளீட்டா... அப்படியே மேல தூக்கிக்கிட்டு, அவர் கண்ணுக்கு நேரா... அவ்ளோ ஓப்பனா எக்ஸ்போஸ் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த விசுவலை... ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு முன்னாடி என் குண்டிய எக்ஸ்போஸ் பண்ணதை... பச்சையாச் சொன்னேன்.

நான் இப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் மூச்சை 'ஹூப்'னு உள்ள இழுத்தாரு!

அவரோட கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

அவருக்குள்ள இப்போ ஒரு பெரிய விஷுவல் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவர் சுண்ணியை லேசாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டே தொடர்ந்தேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியும்ல கார்த்திக்... என் உடம்பு எப்படிப்பட்டதுனு?"

நான் அவ்ளோ இன்னசென்ட்டா, ஆனா செக்ஸியா முணுமுணுத்தேன்.

"உங்களுக்குத் தெரியும்ல... என்னோட அந்தப் பேக்-சைடு... என் குண்டி..."

"அது எவ்ளோ க்யூட்டா, எவ்ளோ ரவுண்டா, அவ்ளோ எடுப்பா இருக்கும்னு உங்களுக்கு நல்லாவே தெரியும்ல கார்த்திக்?"

நான் என்னோட அந்த (36 இன்ச்) ஷேப்பை அவருக்கு ஞாபகப்படுத்துனேன்.

கார்த்திக்... தன் எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு முழுங்கிக்கிட்டு, வேகவேகமா, ஸ்லோமோஷன்ல தலையாட்டுனாரு.

அவரு அந்த ஷேப்பை இப்போ முழுசா இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான்... நான் அந்த சில்லுன்ங்கிற தரைல..."

"இடுப்புக்குக் கீழ முழுசா நேக்கட்-ஆ..."

"என் குண்டிய தூக்கிக்கிட்டு... அப்படி உறைஞ்சு போய்ப் படுத்துக்கிடந்தேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த எக்ஸ்போஷரை அவருக்குக் கடத்துனேன்.

"எனக்கு அசிங்கமா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"எனக்குத் தெரியும்... அவர் எக்ஸாக்ட்டா என் பின்னாடி தான் நிக்கிறாருனு."

"அவரோட பார்வை... என்னோட ஓப்பனான பாட்டம் மேல... என் குண்டி மேல தான் டைரக்டாப் பதிஞ்சுருக்குனு எனக்கு நல்லாவே ஃபீல் ஆச்சு கார்த்திக்."

"நான் மறுபடியும் பேனிக் ஆகிட்டேன்."

நான் என் பொய்யான பயத்தை மறுபடியும் உள்ள கொண்டு வந்தேன்.

"நான் என் தலையை மட்டும் லேசாத் திருப்பி, அவரைப் பாத்து சத்தம் போட்டேன்."

"'ஏன்... ஏன் என்னைய இப்படிப் படுக்க வெக்கிறீங்க?'"

"'என்ன பண்ணப் போறீங்க நீங்க?'னு நான் பயத்தோட, கத்துற மாதிரி கேட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என் ரெசிஸ்டன்ஸைக் காட்டுனேன்.

கார்த்திக்... இப்போ முழுசா அந்த ரூம்க்குள்ளேயே போய்ட்டாரு.

அவரு பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து, தன் முகத்தை என் முகத்துக்கு அவ்ளோ க்ளோஸா கொண்டு வந்தாரு.

அவரோட மூச்சுக்காத்து என் உதட்டுல பட்டுச்சு.

"அவன்... அவன் என்ன சொன்னான் பவி?"

அவரு அவ்ளோ தவிப்போட, கேட்டாரு.

"நீ அப்படிப் பயந்து கேட்டதுக்கு... அவன் என்ன பதில் சொன்னான்?"

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, பிரகாஷோட அந்த 'ப்ரொபஷனலிசத்தை' நினைச்சு இன்னமும் ஆச்சரியப்படுற மாதிரி நடிச்சேன்.

"அவர்... அவர் முகத்துல எந்த ஒரு தப்பான ரியாக்‌ஷனும் இல்ல கார்த்திக்."

"அவர் அவ்ளோ காம்-ஆ, அவ்ளோ அமைதியா எங்கிட்ட சொன்னாரு..."

"'மேடம்... ப்ளீஸ் ரிலாக்ஸ்.'"

"'உங்க பிரண்ட் சைடு இப்போ கம்ப்ளீட்டா ஃபைன்... எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல.'"

"'ஆனா... ஒருத்தங்க பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகிக் கீழ விழும்போது... அந்த முழு ஷாக்கும், இம்பாக்ட்டும்... நேராப் போய் அவங்களோட டெயில்போன்-ல தான் அடிக்கும்.'"

"'நான் உங்க பேக்-சைடை... உங்க முதுகுத்தண்டோட கீழ்ப்பகுதியை... கேர்ஃபுல்லா இன்ஸ்பெக்ட் பண்ணியாகணும்.'"

"'அதைச் செக் பண்ணாம... நீங்க எந்திரிச்சு நடக்க ட்ரை பண்ணா, அது பெரிய ரிஸ்க் மேடம்'னு அவர் சீரியஸாச் சொன்னாருங்க."

நான் அந்த வாட்ச்மேனை, ஒரு உலகமகா எலும்பு நிபுணர் ரேஞ்சுக்குக் கொண்டு போய்ட்டேன்.

"அவர் பேசுன விதம்..."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ கனிவைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அவரோட குரல்ல... அக்கறையும், அதாரிட்டேட்டிவ்வான ஒரு டோனும் இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"அவர் ஏதோ எனக்கு ஒரு பெரிய உதவி பண்றதுக்காகத் தான் இவ்ளோ மெனக்கெடுறாருனு எனக்கு அவ்ளோ கிளியராப் புரிஞ்சுது."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"சோ... கார்த்திக்..."

"அதனால தான்..."

"நான் அவரைத் தடுக்கல கார்த்திக்."

[yazhiniram]

-----------------
Part 298 - 1:
-----------------

"நான் அவரைத் தடுக்கல கார்த்திக்."

நான் இந்த வார்த்தைகளை, இன்னசென்ட்டா, தப்பு பண்ணாத பொண்ணு மாதிரி அவர் கண்ணைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

சொல்லிக்கிட்டே... அவரோட சுண்ணியை...

என்னோட வலது கையால அவ்ளோ ஃபர்மா-ப் பிடிச்சு, மேலயும் கீழயுமா ஸ்லோவா...

ஒரு மாதிரி அவரைத் தவிக்க விடுற ரிதம்ல உருவி விட்டுக்கிட்டே இருந்தேன்.

நான் அவரைத் தடவுற ஒவ்வொரு மூவ்மென்ட்டுக்கும், கார்த்திக்கோட உடம்பு லேசாச் சிலிர்த்து, அவரோட இடுப்பு என் கையை நோக்கி முன்னாடி தூக்கிக்கிட்டு வந்துச்சு.

அவரு மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல சுடச்சுடப் பட்டுச்சு.

நான் அவர் கண்களை உத்துப் பாத்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"அவர்... அவர் என்னைய அந்த தரைல..."

"ஜஸ்ட் அப்படி ஃபிளாட்டா, குப்புறப் படுத்துக்கிடக்க மட்டும் விடல கார்த்திக்."

நான் சொல்லச் சொல்ல, கார்த்திக் தன் கண்களைப் பாதி மூடிக்கிட்டு, என்னோட கை குடுக்குற சுகத்துல முனகுனாரு.

"பின்ன... பின்ன வேற என்ன பண்ணான் அவன்?"

அவரு குரல் அவ்ளோ ஆசையோட வந்துச்சு.

"அவர் எங்கிட்ட சொன்னாரு கார்த்திக்..."

"'மேடம், நீங்க இப்படி கம்ப்ளீட்டா ஃபிளாட்டாப் படுத்துக்கிடந்தா...'"

"'உங்க ஸ்பைன்... உங்க முதுகுத்தண்டோட கீழ்ப்பகுதி வந்து அமுங்கும்.'"

"'அப்படி அமுங்குனா, என்னால உள்ள எப்படி இருக்குனு கரெக்ட்டாச் செக் பண்ண முடியாது.'"

"'இன்டெர்னல் மசில்ஸ் எப்படி இருக்குனு எனக்குத் தெரியாது'னு அவர் அவ்ளோ டெக்னிக்கலாச் சொன்னாருங்க."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் ஒரு எக்ஸ்பர்ட், இல்ல எக்ஸ்பீரியன்ஸ் நர்ஸ் மாதிரி அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

அவரு மைண்ட், 'ஆமா, ஃபிளாட்டா படுத்தா எப்படி செக் பண்ண முடியும்?'னு அவனோட லாஜிக்கை ஏத்துக்குச்சு.

"அப்போ... அதச் செக் பண்ண... அவன் என்ன பண்ணான் பவி?"

கார்த்திக் பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து, என்னோட முகத்துக்கு க்ளோஸா வந்து கேட்டாரு.

நான் என்னோட கை மூவ்மென்ட்டை அவரோட சுண்ணி மேல இன்னும் கொஞ்சம் சாஃப்ட்டாக்கிட்டு, மெதுவாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர்... அவர் எனக்குப் பின்னாடி, என் கால் மாட்டுல... தன் ரெண்டு முழங்காலையும் தரைல ஊன்றி மண்டியிட்டு உக்காந்தாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த சீனை அப்படியே அவர் கண்ணுக்குள்ள வரைஞ்சேன்.

"அவரோட முகம், என்னோட பேக்-சைடுக்கு நேரா இருந்துச்சு."

"அடுத்த செகண்ட்..."

நான் ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ளிழுத்து விட்டேன்.

"அவரோட... அவரோட ரெண்டு கைகளும்..."

"நேரா வந்து..."

"என்னோட இடுப்புப் பகுதியில... எக்ஸாக்ட்டா என் இடுப்பு எலும்பு மேல..."

"ஃபர்மா... அவ்ளோ கெட்டியாப் பதிஞ்சுது கார்த்திக்."

நான் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட நெஞ்சு அவ்ளோ வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

"அவர்... அவர் என் இடுப்பை அப்படிப் பிடிச்சதும்..."

"மெதுவா... ஆனா பலமா..."

"என்னோட கீழ்ப்பகுதியை... தரைல இருந்து மேல காத்துல தூக்குனாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை தெளிவா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

"உன்... உன் இடுப்பை மேல தூக்குனானா?"

அவரு குரல்ல ஷாக், ஆனா அதுக்குள்ள அடக்க முடியாத ஆசை இருந்துச்சு.

நான் இன்னசென்ட்டா, எந்த ஒரு தப்பான எண்ணமும் இல்லாத பொண்ணு மாதிரித் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"என்னோட நெஞ்சும், என்னோட முகமும்... அந்த தரைல அப்படியே ஃபிளாட்டாத் தான் படுத்துருந்துச்சு."

"என் கைகள் ரெண்டும் தரைல தான் இருந்துச்சு."

"ஆனா..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஆனா என் இடுப்பு... என் இடுப்புக்குக் கீழ இருக்குற பகுதி மட்டும்..."

"அப்படியே காத்துல, மேல உசரத்துக்குத் தூக்கப்பட்டுச்சு கார்த்திக்."

நான் கார்த்திக்கோட சுண்ணியை இப்போ கொஞ்சம் அழுத்தமாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டே பேசுனேன்.

"இப்போ..."

"என்னோட அந்தப் பின் பகுதி..."

"என்னோட... என் குண்டி..."

"அது அப்படியே முழுசா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, காத்துல மேல தூக்கிக்கிட்டு..."

"எக்ஸாக்ட்டா... எனக்குப் பின்னாடி மண்டியிட்டு உக்காந்திருந்த அவரோட முகத்துக்கு நேரா..."

"அவரோட கண்களைப் பாத்து... பாயிண்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'ஃபேஸ்-டவுன், ஆஸ்-அப்' பொசிஷனை பச்சையாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும்...

அவரு உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவரோட கைகள்...

அது இப்போ... அந்த இமேஜினேஷன்ல...

முன்னாடி வந்து, என் தொடைகளையும் பலமா, ஒரு மாதிரி வெறியோட பிடிச்சுக்கிச்சு.

அவரோட கைகள் என் தொடையில பட்டதும், சூடு என் உடம்பையே ஒரு செகண்ட் சிலிர்க்க வெச்சுது.

அவரு கைகள் சும்மா இல்லாம, என் தொடைகளை ஆசையாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டே...

ரொம்ப மெதுவா... மேல நோக்கி...

என் புண்டைக்கு நெருக்கமா, மெதுவா மூவ் ஆக ஆரம்பிச்சுது.

"அ... அப்புறம்?"

"நீ அப்படித் தூக்கிட்டு நிக்கும்போது..."

"அவன் அடுத்து என்ன பண்ணான் பவி?"

அவரு என்னைய டெஸ்பரேட்டாக் கேட்டாரு.

நான் அவர் சுண்ணியைத் தடவுற ரிதத்தை மெயின்டெயின் பண்ணிக்கிட்டே, சொன்னேன்.
"அவர்... அவர் எங்கிட்ட பொறுமையாச் சொன்னாரு கார்த்திக்."

"'மேடம், நீங்க கீழ விழுந்தப்போ, உங்க பேக் மசில்ஸ்ல நிறைய டென்ஷன் நாட்ஸ் ஃபார்ம் ஆகிருக்கும்னு நெனைக்குறேன்.'"

"'அந்த மசில்ஸ் எல்லாம் டைட் ஆகி, ரத்தம் கட்டிப் போயிருந்தாலும் போயிருக்கும்.'"

"'நான் முதல்ல அந்த மசில்ல ஏதாது ப்ரோப்லேம் இருக்கானு செக் பண்ணனும்'னு அவர் சொன்னாருங்க."

நான் அந்த வாட்ச்மேனை மறுபடியும் 'தெரபிஸ்ட்' ஆக்கினேன்.

"நான் அப்படி மேல தூக்கிட்டு நிக்கிறப்போ..."

"திடீர்னு..."

"அவரோட ரெண்டு கைகளும்..."

"நேரா வந்து..."

"என்னோட ரெண்டு குண்டி சதைகள் மேலயும்..."

"அப்படியே முழுசாப் பதிஞ்சுது கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்னதும், கார்த்திக்கோட கைகள் என்னோட தொடையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுது.

"அவர்... அவர் தன்னோட கைகளால..."

"என்னோட பேக்-சைடை... என்னோட குண்டிய..."

"பலமாப் பிசைய ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்."

"அவரோட பத்து விரல்களும் என் குண்டில ஆழமாப் பதிஞ்சுது."

"அவர் என் குண்டியை வெறித்தனமாப் பிடிச்சு... அமுக்கி... மாவு பிசையுற மாதிரிப் பிசைஞ்சாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த அக்ரஸிவ்வான பிடியை, தத்ரூபமா அவருக்கு சொன்னேன்.

கார்த்திக் இப்போ தன் பற்களைக் கடிச்சுக்கிட்டு, 'ம்ம்ம்... ம்ம்ம்...'னு முனக ஆரம்பிச்சுட்டாரு.

"நான் உடனே பயந்துட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என் இன்னசென்ட் ஆக்டிங்கை மறுபடியும் கொண்டு வந்தேன்.

"அவர் பண்றத பாத்தா, ஏதோ செக் பண்ற மாதிரி தெரியல கார்த்திக், அதனால"

நான் என் குரலை உயர்த்தி, ஒரு பயந்த பொண்ணு மாதிரி கார்த்திக்கைப் பாத்துச் சொன்னேன்.

"அவரோட கைகள் என் குண்டி மேல பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்ததைப் பாத்து..."

"நான் உடனே என் தலையைத் திருப்பி, அவரைப் பாத்துக் கேட்டேன்."

"'பிரகாஷ்... என்ன பண்றீங்க நீங்க?'னு நான் கன்பியூஸ்டா கேட்டேன்."

நான் நிஜமாவே ]]ரூம்க்குள்ள ]பேனிக் ஆன மாதிரி என்னோட எக்ஸ்பிரஷன மாத்திக்கிட்டேன்.

"எனக்கு என்னவோ இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"ஆனா அவர் முகம்... அமைதியா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் கார்த்திக்கோட கண்களை ஊடுருவிப் பாத்துக்கிட்டே சொன்னேன்.

"அவர் முகத்துல ஒரு துளி கூடப் பதற்றம் இல்ல."

"அவர் கொஞ்சம் கூடப் பதறாம, எங்கிட்ட சொன்னாரு..."

"'நான் அந்த மசில் டேமேஜ்-ஐ இன்ஸ்பெக்ட் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன் மேடம்.'"

"'ஏதாது நாட்ஸ் இருந்தா அது இப்படி பண்ணா போய்டும் மேடம். அதைத்தான் ட்ரை பண்றேன்... ப்ளீஸ் ஜஸ்ட் ரிலாக்ஸ்'னு அவர் கனிவாச் சொன்னாருங்க."

நான் பிரகாஷோட 'இன்டென்ஷனை' அழகா விவரிச்சேன்.

அவன் ஏதோ எனக்காக உலகத்துலயே பெஸ்ட் ட்ரீட்மென்ட் குடுக்குற மாதிரி, அவனோட அக்கறையை அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சேன்.

நான் ஒரு செகண்ட் என் பேச்சை நிறுத்திட்டு, கார்த்திக் முகத்தை உத்துப் பாத்தேன்.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள ஆழமாப் பாய்ச்சுனேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... வெறும் கைகளை வெச்சு மட்டும் பண்ணல கார்த்திக்."

நான் இந்த வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட், கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

"வேற... வேற என்ன பண்ணான் அவன்?" கார்த்திக் கேட்டாரு.

நான் பெட்ல அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் க்ளோஸா நகர்ந்து போனேன்.

"அவரோட முகம்... என்னோட பேக்-சைடுக்கு நேரா இருந்துச்சுனு நான் சொன்னேன்ல கார்த்திக்?"

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா ஸ்லோவாச் சொன்னேன்.

"அவர்... மெதுவா... தன்னோட முகத்தை..."

"என் குண்டிகிட்ட..."

"அவ்ளோ க்ளோஸா... கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்."

நான் அத, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் கண்கள் பிதுங்கி வெளிய வர்ற அளவுக்கு விரிஞ்சுது.

"அவரோட மூச்சுக்காத்து... என் குண்டில படுறத நான் கிளியரா ஃபீல் பண்ணேன் கார்த்திக்."

"எனக்கு விசித்திரமா இருந்துச்சு..."

"நான் திரும்பலாம்னு ட்ரை பண்ணேன்..."

"ஆனா... அதுக்கு முன்னாடி..."

நான் என் வார்த்தைகளை அவ்ளோ ஸ்லோவா, அளந்து வெளிய தள்ளுனேன்.

"அவர் தன் மூஞ்சியையும்... தன் வாயையும்..."

"அப்படியே... என் குண்டி மேல..."

"பதிச்சாரு கார்த்திக்!"

நான் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் உடம்பே தூக்கிப் போட்டு, கரண்ட் அடிச்ச மாதிரிச் சிலிர்த்துச்சு!

"வா... வாயையா?" அவரு திக்கித் திக்கி, ஷாக்ல வந்துச்சு.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் தன்னோட முகத்தை வெச்சு, தன் வாயால..."

"என்னோட குண்டி சதைகளை..."

"அப்படியே சாஃப்ட்டா அழுத்தி... பிசைஞ்சு... ஒரு மாதிரி பண்ண ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்!"

"அவரோட வாய் என் ஸ்கின் மேல உரசும் போது..."

"அவரோட மூச்சுக்காத்து அங்க படும்போது..."

"அது கேக்குறதுக்கே... ஃபீல் பண்றதுக்கே எனக்கு வியர்டா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் என் முகத்தை அவ்ளோ கூச்சப்படுற மாதிரி, அன்கம்ஃபர்டபிளா சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"நான் பயந்துட்டேன்..."

"நான் அவரைப் பாத்து, 'பிரகாஷ், என்ன பண்றீங்க? ஏன் உங்க முகத்தை அங்க வைக்கிறீங்க?'னு சத்தமா, கோபமாப் கேட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என்னோட ரெசிஸ்டன்ஸைக் காட்டுற மாதிரி நடிச்சேன்.

ஆனா நிஜத்துல... கார்த்திக்கோட ரியாக்‌ஷனைச் செக் பண்றதுக்காகவே தான் இதை டீடைலாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்கோட கண்கள் இப்போ சிவந்து போயிருந்துச்சு.

என் தொடையைப் பிடிச்சிருந்த அவரோட கைகள், உள்ள சதையில விரல் பதியுற அளவுக்கு அவ்ளோ டைட்டா மாறுச்சு.

"நான் அப்படி சத்தம் போட்டதுக்கு..."

"அவர் எங்கிட்ட கேஷுவலா சொன்னாரு கார்த்திக்..."

"'மேடம், இங்க எந்த இடத்துல ரத்தம் கட்டியிருக்குனு, வெறும் கைகளால தொட்டா மட்டும் எனக்குத் தெரியாது.'"

"'வாயால, அதோட சூட்டைப் ஃபீல் பண்ணாத் தான்... எக்ஸாக்ட்டா எந்த இடத்துல நரம்பு டேமேஜ் ஆகிருக்குனு என்னால கண்டுபிடிக்க முடியும்.'"

"'இது ஒரு முக்கியமான ப்ராசஸ் மேடம்...'னு அவர் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டு ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல.

அவரு, 'ஆமா, சூட்டைக் கண்டுபிடிக்க வாய் தான கரெக்ட்'னு அவனோட லாஜிக்கை ஏத்துக்கிட்டாரு போல!

"அவர் சீரியஸா சொன்னதும்..."

"எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல கார்த்திக்."

"எனக்கு இத பத்தி என்ன தெரியும் கார்த்திக்?"

நான் என்னைய இன்னசென்ட்டா ஆக்கிக்கிட்டேன்.

"அவர் நல்ல இன்டென்ஷனோட, எனக்காகத் தானே பண்றாருனு நெனச்சு..."

"நான் அமைதியா இருந்துட்டேன் கார்த்திக்."

"அவர் என் குண்டிய பிசையுறதை... அவர் வாய் அது மேல உரசறதை..."

"நான் அலோ பண்ணேன்."

நான் என் சம்மதத்தை கேஷுவலா, ஒரு ஹெல்ப்லெஸ்ல இருக்குற மாதிரி ஒத்துக்கிட்டேன்.

நான் எந்த தப்பும் பண்ணாத மாதிரி, அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

கார்த்திக் என் தொடைகளை ஆசையாத் தடவிக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அந்த மசாஜ்..."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கி, ஒரு ரகசியத்தைச் சொல்ற மாதிரி முணுமுணுத்தேன்.

"அது டீப்பா, ஆழமாப் போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"ஆனா... அடுத்த செகண்ட்..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

"அவர் நான் கொஞ்சம் கூட எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயத்தைப் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் கார்த்திக்கோட சுண்ணியைப் பிடிச்சுருந்த என் கையை லேசா இறுக்கிக்கிட்டேன்.

"என்ன..." கார்த்திக் பதற்றமாகக் கேட்டாரு. "என்ன பண்ணான்?"

"அவரோட முகமும். ரெண்டு கைகளும்... என்னோட ரெண்டு குண்டி சதைகள் மேல தான பதிஞ்சுருந்துச்சு?"

நான் அந்தப் பொசிஷனை அவருக்குக் கிளியரா ஞாபகப்படுத்துனேன்.

"அவர்... திடீர்னு..."

"தன் ரெண்டு கைகளையும்... ஆப்போசிட் டைரக்‌ஷன்ல... வெளிய இழுத்தாருங்க கார்த்திக்!"

நான் என் கண்களை அகலமா விரிச்சுச் சொன்னேன்.

"அவர்... என்னோட அந்த ரெண்டு சதைகளையும்..."

"பலமா... ரெண்டாத் தனித்தனியாப் பிரிச்சு... விரிச்சாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'விரிச்சாரு' ங்குற வார்த்தையைச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட மொத்த உடம்பும் அப்படியே ஒரு செகண்ட் தூக்கிப் போட்டு, 'ஜர்க்' ஆச்சு!

அவரோட கைகள் என் தொடையில இருந்து லேசா நழுவிப் போச்சு.

"பிரிச்சானா...?"

"உன்... உன் குண்டிய விரிச்சானா?"

நான் எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம, மெதுவாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"அவர் பலமா, என்னோட சதைகளை ரெண்டாப் பிரிச்சுப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு."

"நான் ஏற்கனவே இடுப்பைத் தூக்கிட்டுத் தான நின்னுக்கிட்டு இருக்கேன்?"

"என் இடுப்பு காத்துல இருக்கும்போது..."

"அவர் அப்படி விரிச்சதும்..."

நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, அளந்து வெளிய தள்ளுனேன்.

"உள்ள மறைஞ்சுருந்த..."

"என்னோட அந்த ஹோல்..."

"அது அப்படியே முழுசா... கம்ப்ளீட்டா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, எக்ஸ்போஸ் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் சீனை அவர் மூஞ்சில தூக்கிப் போட்டேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும்...

கார்த்திக்கோட கை மறுபடியும் வந்து, என்னோட தொடையை பிடிச்சுக்கிச்சு.

"உன்... உன் ஹோலா?"

அவரு திக்கித் திக்கி, தவிப்போட வந்துச்சு.

அவருக்கு நான் என்ன சொல்றேன்னு நல்லாவே தெரியும், ஆனா அவர் வாயால அதக் கேக்கத் துடிச்சாரு.

நான் என் பார்வையை மேல தூக்கி, நேரா அவரோட கண்ண உத்து பாத்தேன்.

நான் ரொம்ப மெதுவா தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்..."

"என்னோட அஸ்-ஹோல் கார்த்திக்."

நான் 'அஸ்-ஹோல்'ங்குற வார்த்தையை...

அவர் முகத்துக்கு நேரா பாத்து, அவ்ளோ கேஷுவலாச் சொன்னேன்!

நான் அந்த வார்த்தையைச் சொன்ன எக்ஸாக்ட் செகண்ட்...

கார்த்திக் நெஞ்சுல ஏதோ பெரிய இடி விழுந்த மாதிரி ஆகிடுச்சு.

"பவி..."

அவரு கண்கள் பிதுங்கி, விரிஞ்சு, என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

தன் ஆறு வருஷக் கல்யாண வாழ்க்கையில, தான் ஒரு நாள் கூடக் கண்ணுல பாக்காத... தொடாத... தன் பொண்டாட்டியோட ஹோல்-ஐ...

ஒரு வாட்ச்மேன்... அவ குண்டிய விரிச்சுப் பாத்துருக்கான்!

இந்த நெனப்பு கார்த்திக்கைப் பைத்தியமாக்கி, அவரோட வெறியை எவரெஸ்ட் உச்சிக்குக் கொண்டு போயிடுச்சு.

அவரோட சுண்ணி என் கைக்குள்ள இப்போ கல் மாதிரி ஹார்டா விறைச்சுப் போய் நின்னது எனக்குத் தெரிஞ்சுது.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு, பேசுனேன்.

"அது... அது அதோட முடியல கார்த்திக்..."

நான் சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

"இட்ஸ் கெட்ஸ் வர்ஸ்-தென் திஸ் கார்த்திக்..."

"மோசமான விஷயமா? வேற... வேற என்ன பண்ணான் அவன்?"

அவரு என்னையக் கசக்கிக் கேட்டாரு.

நான் என் முகத்தை அவமானத்துலயும், ஷாக்லயும் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"நான் அவ்ளோ பெரிய ஷாக்ல இருந்தேன் கார்த்திக்..."

"என் குண்டிய அவர் விரிச்சுப் பிடிச்சதும், எனக்கு என்னவோ ஆயிடுச்சு."

"என்னால ஒரு இன்ச் கூட மூவ் பண்ண முடியல."

"நான், 'இத நிப்பாட்டுங்க... என்னைய விடுங்க'னு கத்துனேன் கார்த்திக்."

நான் என்னோட ரெசிஸ்டன்ஸை ஸ்ட்ராங்கா அவர் கண்ணுக்குக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஆனா... அவர் அதைக் காதுல வாங்கவே இல்ல."

"அவர் சீரியஸாச் சொன்னாரு... 'மேடம், இது முக்கியமான செக்... நான் இதப் பண்ணியே ஆகணும்'னு சொல்லிட்டாரு."

நான் பிரகாஷோட அத்தாரிட்டியை விவரிச்சேன்.

"அப்புறம்..."

நான் என் கண்களை லேசா விரிச்சு, என் குரல்ல ஒரு நடுக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்குப் பின்னாடி... ஒரு சின்னச் சத்தம் கேட்டுச்சு கார்த்திக்."

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு. "சத்தமா? என்ன சத்தம்?"

"ஒரு 'க்ளிக்' சத்தம் கார்த்திக்."

நான் சத்தத்தை தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அவர்... அவர் கீழ இருந்து..."

"அவரோட மொபைல் ஃபோனை எடுத்தாரு கார்த்திக்."

நான் சொல்லச் சொல்ல கார்த்திக் முகம் வெளிறிப் போச்சு.

"மொபைல் ஃபோனா? எதுக்கு?" அவரு குழப்பமா கேட்டாரு.

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டு, ஹியூமிலியேட் ஆன மாதிரி நடிச்சேன்.

"அவர் அந்த மொபைல்ல... ஃபிளாஷ்-லைட்டைஆன் பண்ணாரு கார்த்திக்."

"ஆன் பண்ணிட்டு..."

நான் வார்த்தைகளை அவ்ளோ ஸ்லோவா, ஒவ்வொரு இன்ச்-ஆ வெளிய தள்ளுனேன்.

"அந்த ஃபோனை... நேரா..."

"என்னோட கால்களுக்கு நடுவுல... க்ளோஸா கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்."

"அந்த லைட் வெளிச்சம்..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம, முழுசா விரிஞ்சு கிடந்த..."

"என்னோட அஸ்ஹோல் மேல... டைரக்டா... பளீச்னு அடிச்சுது கார்த்திக்!"

நான் லைட் அடிக்கிற விசுவலை, அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சு காட்டுனேன்.

அவன் இதுலாம் பண்ணவே இல்ல, நானே மசாலா போட்டு சொன்னேன்.

கார்த்திக் மூச்சுக்காத்து 'ஸ்ஸ்ஸ்'னு சத்தமா வெளிய வந்துச்சு.

அவரு நெஞ்சு கஷ்டப்பட்டு ஏறி இறங்குச்சு.

"அந்த லைட் வெளிச்சத்துல..."

"அவர் கூர்மையா... என்னோட அந்த ஹோல்-ஐ, டீப்பா எக்ஸாமின் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த வாட்ச்மேனோட பார்வையைக் கார்த்திக்குக்குக் கடத்துனேன்.

"அவர் எங்கிட்ட சீரியஸாச் சொன்னாரு..."

"'மேடம், உங்க டெயில்போன் பேஸ்-ல...'"

"'ஏதாவது ஆகியிருக்கானு நான் செக் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்.'"

"'உங்க முன்னாடி பாத்தா மாதிரி, இங்கயும் நான் பாக்கணும்'னு அவர் எக்ஸ்பிளைன் பண்ணாருங்க."

நான் அந்த முட்டாள்தனமான எக்ஸ்கியூஸை சொன்னேன்.

"அவர் கொஞ்ச நேரம்... அந்த லைட் வெளிச்சத்துல அத அவ்ளோ க்ளோஸாச் செக் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் ஒரு சின்ன பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா அந்த ரூம்க்குள்ளேயே போய்ட்டாரு.

அவரு அந்த வாட்ச்மேன் இடத்துல இருந்து, என் குண்டியை லைட் அடிச்சுப் பாக்குற மாதிரி இமேஜின் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு போல.

"அதுக்கப்புறம்..."

நான் என் பார்வையை லேசா மேல தூக்கி, அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"அவர் ஃபோனை... அந்த லைட்டோடயே... அப்படியே தரைல கீழ வெச்சுட்டாருங்க."

கார்த்திக் இப்போ பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி வந்து, தன் முகத்தை என் முகத்துக்கு அவ்ளோ அவ்ளோ க்ளோஸா கொண்டு வந்தாரு.

அவரோட கண்கள்ல இப்போ பயங்கரமான பசி இருந்துச்சு.

"அ... அப்புறம் என்ன பண்ணான்?"

"ஃபோனை கீழ வெச்சுட்டு... அவன் அடுத்து என்ன பண்ணான் பவி?"

அவரு என்னையத் தவியாத் தவிச்சுக் கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை நேரா அவரோட கண்களுக்கு லாக் பண்ணேன்.

நான் ஒரு செகண்ட் கூட என் பார்வையை விலக்கல.

கார்த்திக்கை அதளபாதாளத்துக்குத் தள்ளப் போற...

அவரோட ஃபேண்டஸியோட உச்சக்கட்டத்துக்குக் கொண்டு போற...

அந்த பைனல் பாம்மை நான் இப்போ வீச ரெடியானேன்.

நான் அவர் பேண்ட்டுக்கு மேல வெச்சுருந்த என் கையை... அவரோட சுண்ணி மேல அவ்ளோ அழுத்தமா ஒரு தடவை உருவிக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"அவர்..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா ஸ்லோவா சொன்னேன்.

"அவர் தன்னோட வாய்ல இருந்து..."

"திக்கா எச்சிலைக் கூட்டி இழுத்தாருங்க கார்த்திக்."

நான் அருவருப்பான, ஆனா அவரோட ஆசைய தூண்டுற விஷயத்தை சொன்னேன்.

கார்த்திக் அப்படியே ஷாக் ஆகி என்னைப் பாத்தாரு.

"அவர்... அந்த எச்சிலை..."

"நேரா... எக்ஸ்போஸ் ஆகிக் கிடந்த..."

"என்னோட அஸ்ஹோல் மேல... டைரக்டாத் துப்புனாரு கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் மூச்சை 'ஹூப்'னு வேகமா உள்ள இழுத்தாரு!

"அந்த... திக்கான... எச்சில்..."

"என் டைட்டான ஸ்கின் மேல... 'சதக்'னு படுறத நான் கிளியரா ஃபீல் பண்ணேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த சென்சேஷனை, அந்த அருவருப்பை, அந்த ஈர்ப்பை ஒண்ணாச் சேர்த்து விவரிச்சேன்.

கார்த்திக்கோட கண்கள் பிதுங்கி, மேக்ஸிமம் லிமிட்டுக்கு விரிஞ்சுச்சு.

"நான்... நான் ஏதோ ரியாக்ட் பண்றதுக்குள்ள..."

"நான், 'ஆ'னு கத்துறதுக்குள்ள..."

நான் என் மூச்சை அவ்ளோ வேகமா உள்ளிழுத்து விட்டேன்.

"அவர்..."

"அவர் தன்னோட முழு முகத்தையும்..."

"அப்படியே..."

"என் குண்டி சதைகளுக்கு நடுவுல..."

"ஆழமாப் புதைச்சுட்டாரு கார்த்திக்!"

நான் இந்த வார்த்தைகளை, அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்!

கார்த்திக் உடம்பு, ஒரு பெரிய கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி அப்படியே சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

நான் ஒரு நிமிஷம் அப்படியே பேச்சை நிப்பாட்டிட்டு, என் முகத்தை அருவருப்பா சுருக்கிக்கிட்டேன்.

[yazhiniram]

-----------------
Part 298 - 2:
----------------

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல ஒரு கூச்சத்தையும், ஒரு மாதிரி டிஸ்கஸ்டிங்கான ஃபீலிங்கையும் கொண்டு வந்தேன்.

"எனக்கு... எனக்கு அவ்ளோ பெரிய ஷாக் கார்த்திக்."

"நான் கொஞ்சம்கூட எதிர்பார்க்கல."

"யாராவது ஒருத்தர், தன் வாயை... இன்னொருத்தரோட அப்படிப்பட்ட இடத்துல கொண்டு பொய் வெப்பாங்கனு-னு நான் கனவுல கூட நெனைக்கல கார்த்திக்."

"அது... காலையில எழுந்திரிச்சதும், காலைக் கடன்களை முடிக்கிற இடம்."

"அது பேட் பிளேஸ் கார்த்திக்."

"அந்த இடத்துல போய், முகம் சுளிக்காம அப்படி வெப்பாங்களா கார்த்திக்?"

"ஆனா... ஆனா அவர்..."

"அவர் அருவருப்போ, கூச்சமோ பட்ட மாதிரி தெரியல கார்த்திக்."

"அவர் அப்படி பண்ணும்போது... ஏதோ எமர்ஜென்சியை ஹேண்டில் பண்ற மாதிரித் தான் பிஹேவ் பண்ணாரு."

"எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம... டிஸ்கஸ்டிங்கா ஃபீல் பண்ணாம..."

"அவர் முகத்தை அங்க கொண்டு போனாரு கார்த்திக்."

"ஆனா... எனக்குத் தான் ரொம்ப அசிங்கமா... கூச்சமா... அப்படியே பூமியே பொளந்துகிட்டு உள்ள போயிடலாம் போல இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் சொல்லிக்கிட்டே இருக்கும்போது...

சடார்னு அவரோட சுண்ணி மேல இருந்து முழுசா எடுத்துட்டேன்.

நான் என் தலையைக் கீழ குனிஞ்சுக்கிட்டேன்.

"வேணாம் கார்த்திக்..."

நான் தவிப்போட, ஒரு மாதிரி டோன்ல முணுமுணுத்தேன்.

"நான்... நான் இத உங்ககிட்ட சொல்ல விரும்பல."

"இது எக்ஸ்ட்ரீம் கார்த்திக்... இது சொல்றதுக்கே டிஸ்கஸ்டிங்கா இருக்கு."

"இது ஒரு மோசமா, அசிங்கமான செக்கப் கார்த்திக்."

"நீங்க... நீங்க இதைக் கேக்கக் கூடாது... நான் இதோட நிப்பாட்டிக்கிறேன்."

நான் என் கையை எடுத்த அந்த எக்ஸாக்ட் செகண்ட்!

கார்த்திக் தவிச்சுப் போயிட்டாரு.

அவரோட சுண்ணி, என் கை சுகம் கிடைக்காம படபடன்னு துடிக்குறத நான் பாத்தேன்.

என்னோட தோள்பட்டையை பிடிச்சு, லேசா உலுக்கினாரு.

"பவி... பவி... !"

அவரு குரல் டெஸ்பரேட்டா வந்துச்சு.

"நிப்பாட்டாத பவி..."

"எனக்குக் கஷ்டமா இல்ல பவி... அவன் பண்ணது என்னனு தெரியணும், அவ்ளோதான்... சொல்லு."

நான் அவரை நிமிர்ந்து பாத்தேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

"அவர் பண்ணது... அது அருவருப்பான விஷயம்."

"அந்த ஆளு... நீங்க கூடப் பாக்காத, எனக்கு ரொம்ப பர்சனலான இடத்துல..."

நான் மறுபடியும் இழுத்தேன்.

"பரவால்ல பவி!" கார்த்திக் ஒரு மாதிரி கத்துனாரு.

"பரவால்ல!"

"அவன் என்ன வேணாலும் பண்ணிட்டுப் போகட்டும்... அவன் எவ்ளோ எக்ஸ்ட்ரீமா வேணாலும் உன்னைச் செக் பண்ணிட்டுப் போகட்டும்!"

"எனக்குத் தெரியணும்... அவன் உன்னை என்ன பண்ணான்னு நான் தெரிஞ்சுக்கணும் பவி."

"நீ எதைப் பத்தியும் கவலைப்படாத... நீ எந்த அருவருப்பும் படாத."

"அஅவன் என்ன பண்ணான்?"

"அந்த இடத்துல அவன் முகத்தை வெச்சு... அவன் என்ன தான் பண்ணான் பவி?"

"எனக்கு அத அப்படியே சொல்லு... எதையும் மறைக்காமச் சொல்லு."

"பவி... எனக்குத் தெரிஞ்சாகணும்."

அவரு என்னைய டெஸ்பரேட்டாக் கெஞ்சுனாரு.

நான் அவர் முகத்தையே கொஞ்ச நேரம் அமைதியாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

‘கார்த்திக்... உங்களுக்கு எவ்ளோ பெரிய ஆச. உங்க பொண்டாட்டியோட அஸ்-ஹோல்-ல, ஒரு வாட்ச்மேன் பண்ணுனதை கேக்குறது இவ்ளோ ஆசையா?'

நான் மனசுக்குள்ள ஸ்மைல் பண்ணிக்கிட்டேன்.

மெதுவா... மறுபடியும் என் வலது கையை முன்னாடி நீட்டினேன்.

அவரோட சுண்ணியை, மறுபடியும் என் கைக்குள்ள அடக்கிக்கிட்டேன்.

நான் புடிச்சதும், கார்த்திக் நிம்மதியோட மூச்சை விட்டாரு.

"அவர்... எந்த அருவருப்பும் இல்லாம, தன் முகத்தை என் குண்டிக்குள்ள புதைச்சதும்..."

"அவரோட... அவரோட சூடான நாக்கு..."

"என்னோட அஸ்ஹோல் மேல..."

"அக்ரஸிவ்வா... வெறித்தனமா..."

"லப் லப்னு நக்க ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்!"

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை, அந்தச் சத்தத்தை பச்சையா விவரிச்சேன்.

"அவர் எனக்குப் பின்னாடி இருந்து..."

"தன்னோட எச்சிலையும், என் ஓட்டையையும் சேர்த்து..."

"ஏதோ பாசிலை சாப்பிடற மாதிரி, என்னையச் சாப்பிட ஆரம்பிச்சாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த 'ஈட்டிங்' ப்ராசஸை, எந்த கூச்சமும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

"அவர் நாக்கு அந்த ஹோல்குள்ள போக ட்ரை பண்ணுச்சு."

"அவர் அப்படி நக்கிக்கிட்டே, என் சதைகளுக்கு நடுவுல இருந்து முனகுனாரு கார்த்திக்..."

"'மேடம்... இங்க ஏதாது டேமேஜ் இருந்து, சரியாகணும்னா... இது ஒண்ணு தான் வழி...'"

"'நான் என் வாயால குடுக்குற சூடு தான் இதை சரி பண்ணும்'னு சொல்லிக்கிட்டே..."

"அவர் என் ஓட்டையை வெறித்தனமா நக்குனாரு கார்த்திக்!"

நான் இந்த வார்த்தைகளை, எந்த ஒரு ஒளிவு மறைவும் இல்லாம, அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன அந்த எக்ஸாக்ட் செகண்ட்...

எங்க பெட்ரூம்க்குள்ள, அமைதி.

கார்த்திக்... உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

தன் பொண்டாட்டிய... தான் ஒரு நாள் கூடக் கண்ணுல பாக்காத, தொடாத இடத்த...

ஒரு வாட்ச்மேன்... தன் எச்சிலைத் துப்பி, வெறித்தனமா நக்கியிருக்கான்!

இந்த விசுவல்... அவருக்குள்ள ஒரு பெரிய அணுகுண்டைப் போட்ட மாதிரி வெடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட தொண்டைக்குழி கஷ்டப்பட்டு, மேலயும் கீழயும் ஏறி இறங்குச்சு.

அவரோட சுண்ணி...

இப்போ இரும்பு மாதிரி, ஹார்டா... சூடா... நரம்பெல்லாம் புடைச்சுக்கிட்டு நின்னதை நான் என் உள்ளங்கையில ஃபீல் பண்ணேன்.

நான் எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம, என் கையை மட்டும் சாஃப்ட்டா, ரொம்ப மெதுவா அவர் சுண்ணி மேல மேலயும் கீழயும் உருவி விட்டுக்கிட்டே இருந்தேன்.

ஒரு பத்து செகண்ட்... எந்த வார்த்தையும் இல்ல.

அவரு நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

அவருக்குள்ள இருக்குற பசி... அந்த கியூரியாசிட்டி...

அதை அவரால கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.

"ப... பவி..."

அவரு குரல், தொண்டை அடைச்ச மாதிரி வந்துச்சு.

நான் அவரை பாத்துகிட்டே, இன்னசென்ட்டாத் தலையாட்டுனேன்.

"அது..."

அவரு வார்த்தைகளை ஃபார்ம் பண்ணக் கஷ்டப்பட்டாரு.

"அது... எப்படி இருந்துச்சு பவி?"

அவரு என்னையக் கேட்டுட்டாரு!

தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் நக்குனது, அவளுக்கு எப்படி இருந்துச்சுனு அவ புருஷன் கேக்குறான்!

நான் மனசுக்குள்ள சத்தமா சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

‘கார்த்திக்... உங்க ஆண்மை அவனோட எச்சில்ல முழுசா அழிஞ்சு போய்டுச்சு.'

ஆனா, அத என் முகத்துல கொஞ்சம் கூடக் காட்டல.

நான் உடனே என் முகத்தை கன்பியூஸ்டா, ஒரு மாதிரி ஷாக் ஆன மாதிரி மாத்திக்கிட்டேன்.

என் கண்களை சுருக்கிக்கிட்டு, என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கினேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல கோபமும், கவலையும் கலந்த மாதிரி ஒரு டோனைக் கொண்டு வந்தேன்.

"என்ன கார்த்திக் கேக்குறீங்க நீங்க?"

"நான்... நான் எவ்ளோ பெரிய விஷயத்தைச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்..."

"ஒரு ஆள், ஹெல்ப் பண்ணுறங்குற பேர்ல... என் பின்னாடி அப்படி பண்ணான்-னு நான் ஃபீல் பண்ணிச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கேன்..."

"நீங்க... நீங்க எங்கிட்ட அது எப்படி இருந்துச்சுனு கேக்குறீங்களா?"

நான் நியாயமா, ஒரு நல்ல பொண்ணு கோபப்படுற மாதிரி அவரோட கேள்வியைத் தட்டிக் கேட்டேன்.

"ஏன் கார்த்திக் இப்படி கேக்குறீங்க?"

"உங்களுக்கு... உங்களுக்குக் கோபமே வரலையா?"

நான் அவரை ஒரு குற்றவாளி கூண்டுல நிப்பாட்டுற மாதிரி, நேருக்கு நேராப் பாத்துக் கேட்டேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும், பதறிப் போயிட்டாரு.

தன் ஆசை, தன் பொண்டாட்டிக்குத் தெரிஞ்சுடுச்சோங்குற பயம் அவருக்குள்ள வந்துருச்சு.

அவரு உடனே...

"இல்ல... இல்ல பவி... நீ தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்ட."

அவரு திக்கித் திக்கி, தன் இன்டென்ஷனை மறைக்க ட்ரை பண்ணாரு.

"நான்... நான் அந்த மீனிங்ல கேக்கல பவி."

"பின்ன எந்த மீனிங்ல கார்த்திக் கேக்குறீங்க?" நான் விடாமக் கேட்டேன்.

அவரு மூளை இப்போ ஸ்பீடா வேலை செஞ்சு, ஒரு முட்டாள்தனமான எக்ஸ்கியூஸை ரெடி பண்ணுச்சு.

"அது... அது வந்து பவி..."

"அவன்... அந்த வாட்ச்மேன் உன்கிட்ட என்ன சொன்னான்?"

"உனக்கு டெயில்போன்ல டேமேஜ் ஆகிருக்கும்னு தானே சொன்னான்?"

"அதைச் சரி பண்ண... அத ரிலாக்ஸ் பண்ணத் தான்... அவன் தன் வாயால சூடு குடுக்கணும்னு சொல்லி அதப் பண்ணான்னு நீ சொன்ன..."

"ஆமா..." நான் அமைதியாத் தலையாட்டுனேன்.

"அதான் பவி... நான் என்ன கேக்குறேன்னா..."

"அவன் சொன்ன ட்ரீட்மென்ட்... நிஜமாவே வொர்க் ஆச்சானு கேக்குறேன்."

"அவன் அப்படிப் பண்ணதால... உனக்கு பெயின் குறைஞ்சுதா?"

"உனக்கு அது பெட்டரா ஃபீல் ஆச்சானு தெரிஞ்சுக்கத் தான்... நான் எப்பிடி இருந்துச்சுனு கேட்டேன் பவி."

"வேற எந்த இன்டென்ஷனும் எனக்கு இல்ல."

கார்த்திக் சீரியஸா, ஒரு நல்ல புருஷன் தன் பொண்டாட்டியோட ஹெல்த் மேல அக்கறை படுற மாதிரி பொய்யைச் சொன்னாரு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்தேன்.

'அடக் கடவுளே... கார்த்திக்!'

'நீங்க உங்க ஆசையை மறைக்க... எந்த அளவுக்குக் இறங்கி பொய் சொல்றீங்கனு நான் பாத்துக்கிட்டுத் தான் இருக்கேன்.'

'சரி... நீங்க கேட்டதுக்கு, உங்களுக்குத் தேவையான பதிலை நான் குடுக்குறேன்.'

என் கண்களை சிமிட்டி, என் பார்வையை மறுபடியும் கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

நான் என் கையால, அவரோட சுண்ணியை இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டே பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"ஸ்டார்ட்டிங்ல..."

நான் என் குரலை இன்னும் கம்மியா, ஒரு ரகசியம் சொல்ற மாதிரி முணுமுணுத்தேன்.

"அவர் வாய் என் மேல பட்ட அந்த முதல் செகண்ட்..."

"எனக்கு... எனக்கு அவ்ளோ ஆக்வர்டா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் நிதானமா, ஒவ்வொரு வார்த்தையா அளந்து சொன்னேன்.

"எனக்கு உசுரே போயிருச்சு."

"எப்படி ஒருத்தன்... அந்த மாதிரி இடத்துல... தன் வாயை வெக்க முடியும்னு எனக்கு அருவருப்பா இருந்துச்சு."

நான் என் ஃபீலிங்ஸை நேச்சுரலா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு, நான் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் அப்படியே உள்வாங்கிக்கிட்டு இருந்தாரு.

"நான்... நான் பயத்துல என் குண்டிய டைட்டா இறுக்கிக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

"ஆனா..."

நான் ஒரு சின்ன பாஸ் விட்டேன்.

என் பார்வையை மெதுவா மேல தூக்கி, நேரா அவரோட கண்ண உத்து பாத்தேன்.

"ஆனா... அவர் அதோட நிப்பாட்டல கார்த்திக்."

"அவர் என்னோட ஸ்கின் மேல... தன் எச்சிலை இன்னும் கொஞ்சம் துப்புனாரு."

"அவர் நாக்கு... சூடா... ஈரமா..."

"என் ஹோல் மேல சுத்திச் சுத்தி நக்க ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்."

நான் சென்சேஷனை அவருக்குக் கடத்துனேன்.

"அவர்... அவர் அப்படித் தொடர்ந்து பண்ணப் பண்ண..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"கொஞ்ச நேரத்துல..."

"அந்த ஆக்வர்ட்னெஸ்... அந்த அருவருப்பு எல்லாமே..."

"அப்படியே கம்ப்ளீட்டா... முழுசா மறைஞ்சு போச்சு கார்த்திக்."

நான் என் உண்மையைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா வெளிய கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் கண்கள் இப்போ இன்னும் கொஞ்சம் விரிஞ்சுது.

"மறைஞ்சு போச்சா? அப்புறம்..." அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ ஒரு கிறக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அப்புறம்..."

"அது... அது அவ்ளோ சுகமா மாறிடுச்சு கார்த்திக்!"

நான் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம, ஓப்பனா என் பிளெஷரை ஒத்துக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும்...

கார்த்திக்கோட நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

அவரோட சுண்ணி என் கைக்குள்ள ஒரு தடவை 'துடிக்கு'னு துடிச்சுது.

"எனக்கு... எனக்கு எப்படி இதை உங்ககிட்ட சொல்றதுனு தெரியல கார்த்திக்."

நான் வல்னரபிளா, ஒரு குற்ற உணர்ச்சியில தவிக்குற பொண்ணு மாதிரி ஆக்‌ஷன் குடுத்தேன்.

"ஆனா... அது நிஜமாவே அவ்ளோ நல்லா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"முன்னாடி..."

நான் பழைய விஷயத்தை மறுபடியும் கம்பேர் பண்ணக் கொண்டு வந்தேன்.

"முன்னாடி அவர் என்னோட பிரண்ட்-சைடுல... என்னோட கிளிட் மேல ஓரல் குடுத்தாருல?"

"அதைவிட..."

"அவர் எனக்குப் பின்னாடி... ஓட்டையில குடுத்த இந்த ஓரல்..."

"நூறு மடங்கு... இல்ல ஆயிரம் மடங்கு அதிக சுகமா இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த வார்த்தைகளை அவர் மூஞ்சில அடிச்சேன்.

கார்த்திக் மூச்சுக்காத்து 'ஸ்ஸ்ஸ்'னு சத்தமா வெளிய வந்துச்சு.

அவரு தன் பற்களைக் கடிச்சுக்கிட்டு, கண்களைப் பாதி மூடிக்கிட்டாரு.

தன்னோட பொண்டாட்டிக்கு... முன் பக்கத்தை விட, பின் பக்கம் நக்குறது தான் பிடிச்சுருக்குங்குற உண்மை...

அவரோட ஆண்மையை சுக்குநூறாக்கி, அவரோட வெறியை உச்சக்கட்டத்துக்குக் கொண்டு போய்ட்டு இருந்துச்சு.

"எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்... நான் இப்படிச் சொல்றது எவ்ளோ தப்புனு."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ ஒரு பரிதாபத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"ஐ ஃபீல் சோ பேட் கார்த்திக்."

"அவரு... என் பின்னாடி நக்குனது எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சுருந்துச்சுனு நான் உங்ககிட்ட சொல்றது... எனக்கே அசிங்கமா இருக்கு."

"ஆனா... என்னால உங்ககிட்ட பொய் சொல்ல முடியாது கார்த்திக்."

"நான்... நான் அந்தச் சுகத்தை அவ்ளோ லவ் பண்ணேன் கார்த்திக்!"

"ஐ ரியலி லவ்டு இட்!"

நான் எக்ஸ்பிரஸிவ்வா என் பிளெஷரை கன்ஃபெஸ் பண்ணேன்.

"ப்ளீஸ்... என்னைய ஹேட் பண்ணாதீங்க கார்த்திக்."

"என்னையத் தப்பா நெனைக்காதீங்க..."

"ஆனா அது... நிஜமாவே அவ்ளோ குட்-டா... அவ்ளோ ஹெவன்லியா இருந்துச்சு!"

நான் ஒரு பக்கம் மன்னிப்பு கேட்டுக்கிட்டே, இன்னொரு பக்கம் அவரோட மனசுல காம வெறியை ஏத்திக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக்... இப்போ முனக ஆரம்பிச்சுட்டாரு.

"ம்ம்ம்... நான்... நான் உன்னை ஹேட் பண்ணல பவி."

"நீ... நீ உண்மையச் சொல்றது எனக்குப் பிடிச்சுருக்கு."

"அ... அப்புறம்... அவன் வேற என்ன பண்ணான் பவி?"

அவரு என்னைய விடல. அவருக்கு இன்னும் டீடைல்ஸ் வேணும்.

நான் அவர் சுண்ணியைத் தடவுற வேகத்தை லேசா இன்க்ரீஸ் பண்ணேன்.

"அவர்... அவர் நாக்கு சும்மா வெளிய மட்டும் இல்ல கார்த்திக்."

"அவர் தன் எச்சிலை திக்கா என் ஹோல் மேல தடவிக்கிட்டே..."

"அவரோட சூடான, கூர்மையான நாக்கை..."

"ரொம்ப மெதுவா... ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா..."

"என்னோட டைட்டான ஓட்டைக்குள்ள..."

"உள்ள நுழைக்க ட்ரை பண்ணாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை பச்சையா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் உடம்பு ஒரு செகண்ட் அப்படியே சிலிர்த்து அடங்குச்சு.

"அவரோட நாக்கு... அரை இன்ச்... ஒரு இன்ச்னு..."

"எனக்குள்ள ஆழமாப் போக ட்ரை பண்ணுச்சு கார்த்திக்."

"அது... அது ஒரு புதுசான ஒரு சென்சேஷனா இருந்துச்சு."

"என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சுருண்டு விரியுற மாதிரி அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த நாக்கோட வேலையை அவ்ளோ தத்ரூபமா அவருக்குக் கடத்துனேன்.

நான் சொல்லச் சொல்ல... கார்த்திக் இப்போ முழுசா அதுக்குள்ள மூழ்கிட்டாரு.

அவரோட கண்கள் அப்படியே நிலை குத்திப் போயிருந்துச்சு.

நான் ஒரு சின்ன பாஸ் விட்டேன்.

என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து லேசா விலக்கி, அவரோட சுண்ணியைப் பாத்தேன்.

அது பெருசா, சூடா, என்னோட ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் ஒரு தடவை துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"ஆனா... கார்த்திக்..."

நான் என்னோட அடுத்த பெரிய பாம்மை வீச ரெடியானேன்.

"அதோட... அவர் நிப்பாட்டல கார்த்திக்."

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

"நிப்பாட்டலயா? வேற... வேற என்ன பண்ணான்?"

அவரு தவிப்போட, என்னைய அவ்ளோ வெறித்தனமாப் பாத்துக் கேட்டாரு.

"அவர்... அவர் வாய் எனக்குப் பின்னாடி... என் ஓட்டையில அவ்ளோ ஆழமா வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ஸ்லோவா... ஒரு விஷத்தைக் கலக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவரோட ரெண்டு கைகளும்... சும்மா இல்ல கார்த்திக்."

கார்த்திக் நெஞ்சு அவ்ளோ வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

"திடீர்னு..."

"என்னோட ரெண்டு தொடைகளுக்கும் நடுவுல... எனக்குக் கீழ..."

"அவரோட அந்த கைகள் மறுபடியும் வந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த மூவ்மென்ட்டை அவருக்குக் கிளியரா இமேஜின் பண்ண வெச்சேன்.

"நான் குப்புறப் படுத்து, இடுப்பைத் தூக்கிட்டு நிக்கும்போதே..."

"அவர் கீழ இருந்து தன் கைகளைக் கொண்டு வந்து..."

"அவரோட அந்த ரெண்டு விரல்களை..."

நான் என் மூச்சை அவ்ளோ வேகமா உள்ளிழுத்து விட்டேன்.

"மறுபடியும்..."

"என்னோட புண்டைக்குள்ள..."

"போர்ஸா... ஆழமா... உள்ள விட்டாரு கார்த்திக்!"

நான் 'புண்டை'ங்குற வார்த்தையை, எந்த ஒரு கூச்சமும் இல்லாம அவர் மூஞ்சில அடிச்சேன்!

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட மொத்த உடம்பும் அப்படியே தூக்கிப் போட்டு, ஒரு பெரிய கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி 'ஜர்க்' ஆச்சு!

அவரோட மூச்சுக்காத்து கம்ப்ளீட்டா நின்னு போச்சு.

"அவரோட விரல்கள்... முன்னாடி எனக்குள்ள ஸ்பீடா மூவ் ஆகிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் அந்த டுயல் ஆக்‌ஷனை விவரிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"அதே நேரத்துல..."

"பின்னாடி... அவரோட நாக்கு... என் ஓட்டையில வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

"முன்னாடி விரல்கள்... பின்னாடி நாக்கு..."

"ரெண்டும் ஒண்ணா... ஒரே நேரத்துல..."

"என்ன அப்போ, அவர் முழுசா... கம்ப்ளீட்டாத் தன் கண்ட்ரோல்ல எடுத்துக்கிட்டாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்தச் சீனை பச்சையா, ஒரு கம்ப்ளீட் எக்ஸ்போஷரோட அவருக்குள்ள ஏத்துனேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும்...

அவரு ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

அவரு கண்கள் அகலமா விரிஞ்சு, வாய் லேசாத் திறந்து, அவர் இப்போ நிஜ உலகத்துலயே இல்ல.

அவரு மூளை முழுசா அந்த ஐசோலேட்டட் ரூம்க்குள்ள, என் பொசிஷனுக்குப் பின்னாடி போய்டுச்சு.

தன் பொண்டாட்டிக்கு முன்னாடி ஓட்டையில விரலும், பின்னாடி ஓட்டையில நாக்கும் ஒரே நேரத்துல வேலை செய்யுற எண்ணம்...

அவரை ஒரு உச்சக்கட்ட சொர்க்கத்துல... ஒரு பயங்கரமான ஹெல்லுசினேஷன்ல மிதக்க விட்டுருச்சு.

அவரு தொண்டையில இருந்து ஒரு 'க்ர்ர்ர்'ங்குற சத்தம் மட்டும் ரொம்ப மெதுவா கேட்டுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு சுண்ணி என் கைக்குள்ள அவ்ளோ சூடாத் தகிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்தேன்.

அவரு என்னையப் பாக்கல... அவரு ஏதோ காத்துல வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

நான் அவரை இந்தக் கனவுல இருந்து வெளிய கொண்டு வர முடிவு பண்ணேன்.

நான் என் கையை அவரோட சுண்ணி மேல லேசா அழுத்திப் பிசைஞ்சுக்கிட்டே கூப்பிட்டேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் மெதுவா, ஒரு சாஃப்ட்டான குரல்ல கூப்பிட்டேன்.

அவரு எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டல.

நான் மறுபடியும் கொஞ்சம் சத்தமா கூப்பிட்டேன்.

"கார்த்திக்... என்ன ஆச்சு உங்களுக்கு?"

நான் என்னோட கட்டை விரலால அவரோட சுண்ணியோட முன் பகுதியை லேசாத் தேய்ச்சுக்கிட்டே கூப்பிட்டேன்.

அந்தத் டச் பட்டதும்...

கார்த்திக் உடனே ஒரு பெரிய மூச்சை உள்ள இழுத்துக்கிட்டு, கனவுல இருந்து முழிச்ச மாதிரி என்னைப் பாத்தாரு.

அவரு உடம்பு லேசா நடுங்குச்சு.

"ஆ... ஆ... என்ன பவி?"

அவரு குரல் திக்கித் திக்கி, ஒரு மாதிரித் தடுமாற்றத்தோட வந்துச்சு.

அவரு கண்கள்ல இப்போ பெரிய பசி, பெரிய வெறி இருந்துச்சு.

"என்ன ஆச்சு கார்த்திக்?" நான் இன்னசென்ட்டா கேட்டேன்.

"நீங்க... நீங்க எங்கேயோ போய்ட்டீங்க?"

கார்த்திக் தன் எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டுக் கூட்டி முழுங்குனாரு.

அவரு என்னைய அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டாப் பாத்தாரு.

"ஒண்ணும்... ஒண்ணும் இல்ல பவி."

அவரு தன் நிலைமையை கஷ்டப்பட்டு மறைக்க ட்ரை பண்ணாரு.

ஆனா அவரால அந்த டாப்பிக்கை விட முடியல.

"அ... அப்புறம்... அவன் ஏன் பவி மறுபடியும் அப்படிப் பண்ணான்?"

"பின்னாடி செக் பண்ணத்தான அவன் நாக்கை வெச்சான்?"

"அப்புறம் ஏன் மறுபடியும்... உன் முன்னாடி... அந்த இடத்துல... தன் விரல்களை உள்ள விட்டான்?"

அவரு அவனோட ஆக்‌ஷனுக்கு, மறுபடியும் ஒரு லாஜிக்கைத் தேடினாரு.

நான் என் பார்வையை லேசா விலக்கி, பெருமூச்சு விட்டேன்.

"எனக்கு... எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்."

நான் கேஷுவலா, ஒரு கள்ளங்கபடமில்லாத பொண்ணு மாதிரிப் பதில் சொன்னேன்.

"அவர் எதுக்கு மறுபடியும் முன்னாடி விரல்களை விட்டாருனு நான் கேக்கவும் இல்ல."

"அவர் எந்த எக்ஸ்பிளனேஷனும் எங்கிட்ட சொல்லவும் இல்ல."

நான் பிரகாஷோட 'ட்ரீட்மென்ட்' மாஸ்க்கை இப்போ முழுசா விலக்கிட்டேன்.

"அது இன்டென்ஷனலான... செயல்னு எனக்கும் தோணுச்சு."

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு என்னைப் பாத்தாரு.

"அப்போ..."

அவரு தவிப்போட கேட்டாரு.

"அப்போ... நீ அவனைத் தடுக்கலயா பவி?"

"நீ... நீ அவனை நிப்பாட்டலயா?"

'ஏன் நீ தடுத்துருக்கக் கூடாது'ங்குற மாதிரி ஒரு கோபத்துல அவரு கேக்கல.

'நீ தடுத்துருக்கக் கூடாதே'ங்குற ஒரு ஆசையில தான் அவரு அதக் கேட்டாரு.

நான் அவர் சுண்ணியைத் தடவுற ரிதத்தை ஸ்லோவா மெயின்டெயின் பண்ணிக்கிட்டே...

நேரா அவர் கண்களுக்குள்ள ஆழமாப் பாத்தேன்.

ரொம்ப ரொம்ப மெதுவா... என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமுமா ஆட்டுனேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் சீரியஸாச் சொன்னேன்.

"நான் அவரைத் தடுக்கல."

"நான் 'வேணாம்'னு ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லல கார்த்திக்."

நான் என் சம்மதத்தை எந்த குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாம ஒத்துக்கிட்டேன்.

கார்த்திக் நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

"ஏன்... ஏன் பவி?"

அவரு குரல், ஒரு முனகல் மாதிரி வந்துச்சு.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஏன்னா..."

நான் என் குரலை கிறக்கமா, செக்ஸியா மாத்திக்கிட்டேன்.

"அது... அது அவ்ளோ சுகமா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"நான் ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி தான்..."

"என் லைஃப்லயே... என் இருபத்தி ஆறு வயசு வாழ்க்கையிலயே..."

"நான் அப்படி எக்ஸ்ட்ரீமான... உச்சக்கட்டமான சுகத்தை அனுபவிச்சதே இல்ல கார்த்திக்!"

நான் என் புருஷன் மூஞ்சிக்கெதிரே, அவரோட ஆறு வருஷ கல்யாண வாழ்க்கையை...

ஒரு வாட்ச்மேன் குடுத்த பத்து நிமிஷ சுகத்துக்குக் கீழ தூக்கிப் போட்டு மிதிச்சேன்!

"அந்த ரெண்டும் ஒண்ணா சேரும்போது..."

"முன்னாடி அவரோட விரல்கள்..."

"பின்னாடி அவரோட நாக்கு..."

"அது... இட் வாஸ் த பெஸ்ட் கார்த்திக்!"

"இட் வாஸ் பக்கிங் பெஸ்ட்!"

நான் இங்கிலீஷ்லயே பச்சையா என் பிளெஷரை எக்ஸ்பிரஸ் பண்ணேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும்...

அவரு கண்கள் மறுபடியும் பிதுங்கி, அகலமா விரிஞ்சுது.

அவரு மூச்சுக்காத்து சத்தமா 'ஸ்ஸ்ஸ்'னு வெளிய வந்துச்சு.

"அவர்... அவர் ஒரு நிமிஷம், ரெண்டு நிமிஷம் பண்ணல கார்த்திக்."

நான் அந்த டைம் ஃப்ரேமை மறுபடியும் அவர் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

"அவர் நிப்பாட்டவே இல்ல..."

"அவர் தொடர்ந்து... அவ்ளோ நேரம்... எனக்கு அப்படி ரெண்டு பக்கமும் பண்ணிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்!"

நான் என்னோட சுகத்தை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சு முடிச்சேன்.

கார்த்திக்... இப்போ முழுசா என் கண்ட்ரோல்குள்ள வந்துட்டாரு.

அவரு எந்த ஒரு கேள்வியும் கேக்கல... கோபப்படல... ஆனா முழுசா அந்த இமேஜினேஷன்ல மூழ்கிப் போய் உக்காந்திருந்தாரு.

நான் அவனோட எக்ஸ்கியூஸையும், அவன் குடுத்த சுகத்தையும் ஒண்ணாச் சேர்த்து அவர் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்.

[yazhiniram]

--------------
Part 299:
--------------

"நான் அவனோட எக்ஸ்கியூஸையும், அவன் குடுத்த சுகத்தையும் ஒண்ணாச் சேர்த்து அவர் மூளைக்குள்ள ஏத்துனேன்."

நான் இந்த வார்த்தைகளை மனசுக்குள்ள சொல்லிக்கிட்டே... அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

கார்த்திக்... அப்படியே ஸ்பீச்லெஸ்ஸா உக்காந்திருந்தாரு.

அவரால ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியல.

அவரோட மைண்ட்...

நான் சொன்ன கேட்டு , அப்படியே சுக்குநூறா உடைஞ்சு சிதறிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

முன்னாடி விரல்கள்... பின்னாடி நாக்கு... ஒரே நேரத்துல!

இந்த இமேஜினேஷன் கார்த்திக்கை ஒரு மாதிரி மூச்சுத் திணற வெச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு கண்கள் பிதுங்கி, ஏதோ காத்துல வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அந்த நிமிஷம்... நான் கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயம் நடந்துச்சு.

அவ்ளோ நேரமா, எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம, என்னோட வயிற்றுப் பகுதி மேல பதிஞ்சுருந்த அவரோட கை...

திடீர்னு... மெதுவா, கீழ நோக்கி நகர ஆரம்பிச்சுது.

அவரோட கைகள் சூடா, ஒரு சின்ன நடுக்கத்தோட...

என் வயிற்றைத் தாண்டி... என் தொப்புளைத் தாண்டி...

நேரா...

என்னோட பிரைவேட் பார்ட்... என் புண்டை மேல சாஃப்ட்டாப் பதிஞ்சுது கார்த்திக்!

அவர் அப்படித் தொட்ட செகண்ட், என் உடம்பு 'ஜர்க்' ஆகி, மூச்சை உள்ள இழுத்தேன்.

"ஹிச்..."

என் தொண்டையில இருந்து எனக்கே தெரியாம ஒரு சின்னச் சத்தம் வந்துச்சு.

இது... இது ரொம்ப ரொம்ப முக்கியமான ஒரு மொமென்ட்!

ஏன்னா... என்னோட இந்த ஆறு வருஷக் கல்யாண வாழ்க்கையில...

கார்த்திக் என்னை எத்தனையோ தடவை அந்த இடத்துல தொட்டுருக்காரு.

ஆனா... அது எல்லாமே, அவரோட சுண்ணியை உள்ள விடுறதுக்கு முன்னாடி, ஜஸ்ட் ஒரு தடவை நேரா இருக்குனு பாக்குறதுக்காகத் தான் இருந்துருக்கும்.

அவருக்கு 'ஃபோர்ப்ளே' னா என்னன்னே தெரியாது.

என் உடம்பை ரசிக்கவோ, எனக்குச் சுகம் குடுக்கவோ அவர் என்னை ஒரு நாள் கூட அப்படித் தொட்டதே இல்ல.

ஆனா இன்னைக்கு... இப்போ... ஃபர்ஸ்ட் டைமா...

உள்ள விடுற எந்த ஒரு அவசரமும், இன்டென்ஷனும் இல்லாம...

ஜஸ்ட் என்னையத் தொடணும்... என் உடம்பை ஃபீல் பண்ணனும்ங்குற ஒரு ஆசையில, அவரோட கை என் புண்டை மேல பதிஞ்சுருந்துச்சு!

அவரோட விரல்கள், என்னோட ஈரமான இதழ்கள் மேல சாஃப்ட்டா, தயக்கத்தோட உக்காந்துருந்துச்சு.

அதுவும்... வேற ஒருத்தன் என்னையப் பண்ணதக் கேட்டு, அந்தப் போதையில அவர் என்னையத் தொடுறாரு!

இந்த ரியலைசேஷன் எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான போதையைக் குடுத்துச்சு.

நான் என் கண்களைப் பாதி மூடிக்கிட்டு...

"ஆஹ்... ம்ம்ம்..."

சாஃப்ட்டா, ஒரு சின்ன முனகல் வந்துச்சு..

அந்த முனகல் சத்தம் கேட்டதும், கார்த்திக் உடம்பு லேசாச் சிலிர்த்துச்சு.

அவரு மூச்சுக்காத்து என் முகத்துல சுடச்சுடப் பட்டுச்சு.

"ப... பவி..."

"அ... அப்புறம் என்ன பண்ணான் அவன் பவி?"

"சொல்லு... எங்கிட்ட சொல்லு."

அவரு இப்போ ஒரு மாதிரி, அடுத்த டீடைல்காக எங்கிட்டக் கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தாரு.

"எனக்கு... எனக்குத் தெரியல கார்த்திக்..."

நான் ஒரு மாதிரித் தவிப்போட முணுமுணுத்தேன்.

"அது... அது எல்லாம் அவ்ளோ ஃபாஸ்ட்டா நடந்துக்கிட்டு இருந்துச்சுங்க."

நான் என் இன்னசென்ட் மாஸ்க்கை மறுபடியும் மாட்டிக்கிட்டேன்.

"அவரோட... அவரோட வாய் எனக்குப் பின்னாடி அவ்ளோ வெறித்தனமா வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே..."

"முன்னாடி... என்க்குள்ள இருந்த அவரோட விரல்கள்..."

"அது ஒரு செகண்ட் கூட நிக்கல கார்த்திக்."

"அது ஆழமா, ஆக்டிவ்வா எனக்குள்ள மூவ் ஆகிக்கிட்டே இருந்துச்சுங்க."

நான் அந்த 'டுயல் ஆக்‌ஷனை' மறுபடியும் அவர் மூஞ்சில தூக்கிப் போட்டேன்.

கார்த்திக் எச்சிலைக் கஷ்டப்பட்டு, சத்தமா முழுங்குனாரு.

அவரு முகம் ஷாக்லயும், ஆசையிலயும் செவந்து போயிருந்துச்சு.

இப்போ... என் புண்டை மேல பதிஞ்சுருந்த அவரோட கட்டை விரல்...

மெதுவா... என்னோட இதழ்களை... சாஃப்ட்டா உரச ஆரம்பிச்சுது.

அவரு இந்த கதையைக் கேக்கக் கேக்க, அவரோட விரல்கள் அவருக்கே தெரியாம எனக்கு ஒரு ஃபோர்ப்ளே பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு!

நான் அவர் கண்ணைப் பாத்துக்கிட்டே, என் கன்ஃபஷனைத் தொடர்ந்தேன்.

"அவர்... அவர் என்னோட பேக்-சைடுல இன்டென்ஸா ஓரல் குடுத்துக்கிட்டே..."

"அதே எக்ஸாக்ட் டைம்ல... என்னோட பிரன்ட்-சைட்ல ஃபிங்கரிங் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தைகளை, ஓப்பனாச் சொன்னேன்.

"எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல பரிதாபத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அவர் எங்கிட்ட சொன்னாரு... ரத்த ஓட்டத்தை ரெகுலேட் பண்ணவும், ஏதாது டேமேஜ்-ஐ ஃபிக்ஸ் பண்ணவும் தான் அவர் அப்படிப் பண்றாருனு..."

"நான் அதை நம்புனேன் கார்த்திக்."

"ஆனா..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"ஆனா... அந்த டுயல் பிரஷர்... அது ரொம்ப டூ-மச்சா இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

"முன்னாடி ஒரு ஃபீலிங்... பின்னாடி ஒரு ஃபீலிங்..."

"ரெண்டும் ஒண்ணாச் சேரும்போது... என்னால... என்னால என் உடம்பைக் கொஞ்சம் கூடக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல கார்த்திக்!"

நான் என்னோட ஹெல்ப்லெஸ்ஸான, ஆனா உச்சக்கட்ட பிளெஷரை அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக் இப்போ என் இதழ்களைத் தடவுற வேகத்தை லேசா இன்க்ரீஸ் பண்ணாரு.

"எவ்ளோ... எவ்ளோ நேரம் பவி?"

அவரு, ஒரு மாதிரி திணறலோட கேட்டாரு.

"அவன்... அவன் எவ்ளோ நேரம் அதை உனக்குப் பண்ணான்?"

ஒரு வாட்ச்மேன் தன் பொண்டாட்டிய எவ்ளோ நேரம் அனுபவிச்சான்ங்குறது அவருக்குத் தெரிஞ்சாகணும்.

நான் என் பார்வையை லேசாப் கீழ இறக்கி, என் கீழ் உதட்டைத் திரும்பவும் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"எனக்கு... எனக்கு டைம்லாம் தெரியல கார்த்திக்."

நான் திக்கித் திக்கிச் சொன்னேன்.

"அந்த ரூம்க்குள்ள... அந்த நிலைமையில... நான் டைம்-ஐ கம்ப்ளீட்டா லாஸ்ட் பண்ணிட்டேன்."

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் இருக்கலாம்... இல்ல..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டுட்டு, அவரோட நெஞ்சுல இடியை இறக்குனேன்.

"இல்ல ஒரு பத்து நிமிஷமா கூட இருக்கலாம் கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் மூச்சை 'ஹூப்'னு உள்ள இழுத்து, அப்படியே அடக்கிக்கிட்டாரு.

'பத்து நிமிஷமா? பத்து நிமிஷம் நான்-ஸ்டாப்பா ஒரு வாட்ச்மேன் இவளை அப்படிப் பண்ணிருக்கானா?'

இந்த நெனப்பு அவரைப் பைத்தியமாக்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"நான்... நான் அந்த தரைல..."

"என் வயிறு படுற மாதிரி, குப்புறப் படுத்துக்கிடந்தேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த பொசிஷனை மறுபடியும் அவர் மூளைக்குள்ள பெயிண்ட் பண்ணேன்.

"என்னோட முகம், அந்த தரைல அவ்ளோ அழுத்தமாப் பதிஞ்சுருந்துச்சு."

"நான் எந்த ஒரு அசைவும் இல்லாம... ஜஸ்ட் அவர் குடுக்குற ட்ரீட்மென்ட்டை வாங்கிட்டு..."

"சத்தமா... ஹெவியா முனகிக்கிட்டு இருந்தேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த 'முனகிக்கிட்டு இருந்தேன்'ங்குற வார்த்தையை, வேணும்னே அழுத்திச் சொன்னேன்.

"என்னால அந்தப் பிளெஷரைக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல கார்த்திக்."

நான் உண்மையச் சொன்னேன்.

"அவர் நாக்கும், அவர் விரல்களும் சேர்ந்து..."

"என் உடம்புல இருந்த எல்லா வலியையும் உருவி எடுத்துருச்சு."

"என் முழங்கால்ல இருந்த வலி... அப்படியே கம்ப்ளீட்டா மறைஞ்சு போச்சு கார்த்திக்."

"அது நிஜமாவே... ஒரு மிராக்கிள் கியூர் மாதிரி இருந்துச்சுங்க."

நான் என்னோட உச்சக்கட்ட சுகத்தை, கேஷுவலா ஒரு மெடிக்கல் ரிலீஃப் மாதிரி ஜஸ்டிஃபை பண்ணேன்.

நான் இப்படிச் சொல்லச் சொல்ல...

கார்த்திக்கோட விரல்கள்... என் புண்டை மேல, என் இதழ்களுக்கு நடுவுல...

இப்போ ஃபாஸ்ட்டா, ஒரு மாதிரி ரப் பண்ண ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்!

அவரு தன் பொண்டாட்டிய வேற ஒருத்தன் அனுபவிச்சதைக் கேட்டு, அந்தப் போதையில எனக்கு இன்னொரு சுகத்தைக் குடுத்துக்கிட்டு இருந்தாரு!

நான் அவர் கண்ணையே பாத்துக்கிட்டு, என் முனகலைக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக்கிட்டேன்.

நான் இப்போ ஒரு சஸ்பென்ஸை உள்ள கொண்டு வரப் போறேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் குரலை தாழ்த்தி, ஒரு மாதிரி ஏமாற்றத்தோட சொன்னேன்.

"திடீர்னு..."

"எனக்குக் அவர் கொடுத்துட்டு இருந்த அந்த சூடு... அந்த இன்டென்ஸான ஃபீலிங்..."

"அப்படியே நின்னு போச்சு கார்த்திக்."

நான் பிரேக்கை அவ்ளோ கிளியராச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்கோட கை, என் புண்டை மேல மூவ் ஆகிக்கிட்டு இருந்த கை...

லேசாத் தயங்கி, அப்படியே பாதியில நின்னுச்சு.

அவரு புருவம் சுருங்குச்சு.

"அவர்... அவர் எனக்குள்ள இருந்த தன் விரல்களைக் டக்குனு வெளிய இழுத்துட்டாருங்க."

"அதே மாதிரி, என் பின்னாடி ஓட்டையில இருந்து தன் வாயையும் விலக்கிக்கிட்டாரு."

நான் அந்த எம்டி ஃபீலிங்கை விவரிச்சேன்.

"அவர் அப்படி விலகுனதும்... அந்த நைட் நேர காத்து..."

"மறுபடியும் என் ஸ்கின் மேல பட்டு, என்னையச் சிலிர்க்க வெச்சுது கார்த்திக்."

கார்த்திக் இப்போ பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி வந்து, என்னைய குழப்பமாப் பாத்தாரு.

"ஏன்... ஏன் பவி?"

அவரு குரல்ல பெரிய கியூரியாசிட்டி, ஒரு மாதிரித் தவிப்பு இருந்துச்சு.

"அது... அது தான் உனக்கு ஹெல்ப் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சுல?"

"உன் வலியெல்லாம் குறைஞ்சுடுச்சுனு சொன்னியே... அப்புறம் ஏன் நிப்பாட்டுனான்?"

அவரு என்னையக் கசக்கிக் கேட்டாரு.

'இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பண்ணிருக்கலாமே'ங்குற ஒரு ஏக்கம் அவர் வார்த்தையில மறைஞ்சுருந்துச்சு.

நான் சீரியஸாச் சொன்னேன்.

"அவர் தன் வாயை எடுத்துட்டு... மறுபடியும் ஏதோ செக் பண்ணாரு கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷை மறுபடியும் நர்ஸ் மோட்க்குக் கொண்டு வந்தேன்.

"அவர் எங்கிட்ட சீரியஸாச் சொன்னாரு..."

"'மேடம்... வெளிய எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல... எல்லாம் நார்மல் தான்.'"

"'ஆனா...'"

நான் ஒரு பாஸ் விட்டேன்.

"'ஆனா... நான் என் நாக்கை வெச்சு எவ்ளோ ட்ரை பண்ணியும்... அது உள்ள ஆழமாப் போக மாட்டேங்குது மேடம்.'"

"'உள்ள இருக்குற டெயில்போன் ஜாயிண்ட்டைச் செக் பண்ற அளவுக்கு... இந்த ஹோல் விரிஞ்சு கொடுக்கல'னு அவர் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

"அவன்... அவன் என்ன சொன்னான்?"

அவரு ஷாக்ல முணுமுணுத்தாரு.

நான் என் தலையை ஸ்லோவா, இன்னசென்ட்டா ஆட்டுனேன்.

"அவர் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

"அவரோட நாக்கால... உள்ள இருக்குற இன்டெர்னல் டேமேஜ்-ஐ ரீச் பண்ண முடியலனு சொன்னாரு."

"அதனால..."

நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, அளந்து வெளிய தள்ளுனேன்.

"அவர் எங்கிட்ட சொன்னாரு..."

"'மேடம், உள்ளுக்குள்ள செக் பண்ண... நான் கண்டிப்பா என் விரல்களைத் தான் யூஸ் பண்ணியாகணும்'னு சொன்னாருங்க."

நான் அந்த 'விரல்களைத் தான் யூஸ் பண்ணனும்'ங்குற வார்னிங்கை தெளிவாச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் உடம்பு, கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி அப்படியே தூக்கிப் போட்டுச்சு.

நான் இப்போ, கார்த்திக்கை அவரோட எட்ஜ்க்குக் கொண்டு போகப் போறேன்.

நான் பெட்ல, அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் க்ளோஸா நகர்ந்து போனேன்.

என் முகத்தை அவரோட முகத்துக்கு அவ்ளோ கிட்ட கொண்டு போனேன்.

என் குரலை முணுமுணுப்பா மாத்திக்கிட்டேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் பயத்தோட, சீரியஸாச் சொன்னேன்.

"அவர் அப்படிச் சொன்னதை... என் மூளை ப்ராசஸ் பண்றதுக்குள்ள..."

"நான்... நான் ஏதோ ஒரு வார்த்தை சொல்லி, அவரைத் தடுக்குறதுக்குள்ள..."

நான் மறுபடியும் ஒரு பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் மூச்சை அடக்கிக்கிட்டு காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர்..."

"அவர் தன்னோட விரலை..."

"நேரா..."

"என்னோட பின் ஓட்டைக்கு நேராக் கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்!"

நான் ஆக்‌ஷனை பச்சையா விவரிச்சேன்.

"அவர்... அவர் எங்கிட்ட எந்த ஒரு சம்மதமும் கேக்காம..."

"தன்னோட விரலை... டைரக்டா..."

"என்னோட அஸ்-ஹோல்குள்ள... அப்படியே உள்ள சொருக ட்ரை பண்ணாரு கார்த்திக்!"

நான் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லிட்டு...

டக்குனு... என் கதையை அப்படியே பாதியில நிப்பாட்டிட்டேன்.

நான் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசல.

என் உதட்டை இறுக்கமா மூடிக்கிட்டு, அவர் கண்களையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

இந்த சடன் பாஸ்!

இந்தக் கிளைமாக்ஸ்ல நான் குடுத்த இந்த திடீர் பிரேக்!

இது... கார்த்திக்கை அப்படியே பைத்தியம் ஆக்கிடுச்சு.

அவரு மூளைக்குள்ள ஓடிக்கிட்டு இருந்த அந்த விசுவல்...

அந்த வாட்ச்மேனோட விரல்... தன் பொண்டாட்டியோட அஸ்ஹோல் மேல அழுத்துற அந்த இமேஜ்...

அது பாதியில நின்னதும், அவரால தவிப்பைத் தாங்கவே முடியல.

அவரோட உடம்பு முழுக்க பெரிய நடுக்கம்.

அப்போ...

என் புண்டை மேல அவ்ளோ நேரமாச் சும்மா பதிஞ்சுருந்த அவரோட கை...

திடீர்னு அவ்ளோ மூவ் ஆக ஆரம்பிச்சுது!

அவரோட கட்டை விரல்... எக்ஸாக்ட்டா என் சென்சிட்டிவ்வான கிளிட்-டைத் தேடிக் கண்டுபிடிச்சுது.

கண்டுபிடிச்சதும்... அவர் அதை அழுத்தமா, ஒரு ரிதம்ல ரப் பண்ண ஆரம்பிச்சாரு!

அவரோட தவிப்பு, அவரோட பசி... எல்லாமே அந்த விரல் வழியா என் மேல இறங்குச்சு.

"ஆஹ்... கார்த்திக்..."

என்னால என்னையக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல.

நான் என் தலையைப் பின்னாடி சாய்த்து, சத்தமா முனகிட்டேன்.

கார்த்திக் முகம் என் முகத்துக்கு அவ்ளோ க்ளோஸா வந்துச்சு.

"சொல்லு... சொல்லு பவி!"

அவரு குரல் டெஸ்பரேட்டா, கெஞ்சுற மாதிரி வந்துச்சு.

"அவன்... அவன் அந்த விரலை உள்ள விட ட்ரை பண்ணப்போ... என்ன நடந்துச்சு?"

"நீ... நீ அவனை அலோ பண்ணியா?"

"அவன் விரல் உள்ள போச்சா?"

"சொல்லு... நீ என்ன பண்ணுன!"

அவரு என் கிளிட்டைப் தடவிகிட்டே...

தன் பொண்டாட்டியோட அஸ்ஹோல்ல வாட்ச்மேனோட விரல் போச்சானு கேக்க...

அவ்ளோ டெஸ்பரேட்டாகக் கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தாரு கார்த்திக்!

[yazhiniram]

உங்க கருத்தைப் படிச்சேன், யாரோ ஒருத்தி. பவித்ராவோட கதாபாத்திரம் ஆரம்பத்துல எப்படி இருந்துச்சு, இப்போ எப்படி மாறியிருக்குன்னு உங்க பார்வையில் விமர்சனம் செய்திருக்கீங்க. ஒவ்வொரு வாசகருக்கும் கதையைப் பார்க்கிற விதம் வேறுபடும். உங்க கருத்தையும் நான் மதிக்கிறேன்.

கார்த்தியோட கதாபாத்திரத்தைப் பொறுத்தவரைக்கும், கார்த்திக் கதாபாத்திரத்தோட மாற்றத்தை நான் சுமார் 150–200 பகுதிகளுக்கு முன்பே கதையில் கொண்டு வந்துட்டேன். இப்போ கதை 290-க்கும் மேலான பகுதிகளைத் தாண்டிப் போய்க்கிட்டு இருக்கு. அந்த மாற்றத்துக்குப் பிறகு 60-க்கும் மேற்பட்ட பகுதிகளையும் எழுதிட்டேன், ஆனா அது உங்கள் பார்வைக்கு இன்னும் வரல. அதனால், ஒவ்வொரு கமெண்ட்டுக்கும் ஏற்ப கதையின் போக்கையோ, கதாபாத்திரங்களையோ நான் மாற்றிக்கிட்டே இருக்க முடியாது. கதையைப் பொறுத்தவரைக்கும் எனக்குன்னு ஒரு திட்டமும் தொடர்ச்சியும் இருக்கு.

அதேபோல, **நான் சில வாசகர்களுக்குச் சொன்ன கருத்துகளை எல்லா வாசகர்களுக்கும் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டாம், சார்.** “கதை படிச்சோமா, கை அடிச்சோமா”ன்னு நான் சொன்னது, கதையைப் பற்றிய ஆக்கபூர்வமான விமர்சனங்களைச் செய்கிற வாசகர்களைக் குறிக்கவில்லை. கதையையும் கதாபாத்திரங்களையும் இழிவுபடுத்துறது அல்லது திரும்பத் திரும்பக் கிண்டல் செய்வதையே நோக்கமாகக் கொண்ட சில கமெண்ட்டுகளுக்குத்தான் அந்தப் பதில். உங்களைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவில்லை.

உங்களுக்கு கதையின் போக்கு பிடிக்கவில்லை என்றால், உங்க கருத்தைத் தாராளமாகச் சொல்லலாம். அதே நேரத்தில், கதையின் நோக்கம் இதுதான், ஆசிரியர் இதை நிரூபிக்கத்தான் எழுதுகிறார் என்று நம்முடைய ஊகத்தின் அடிப்படையில் முடிவு செய்யாமல், கதையின் அடுத்தடுத்த பகுதிகளையும் பார்த்துவிட்டுக் கருத்துச் சொன்னால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும்.

கதை உங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் தொடர்ந்து படிக்க வேண்டிய கட்டாயமும் இல்லை, சார். உங்க விமர்சனத்தை நான் மதிக்கிறேன்; அதேபோல, கதையை என்னுடைய திட்டத்தின்படி தொடர்ந்து எழுதுவதற்கும் எனக்கு இடம் கொடுப்பீங்கன்னு நம்புகிறேன்.

[yazhiniram]

-------------
Part 300:
-------------

"எங்கிட்ட சொல்லு... எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட மறைக்காமச் சொல்லு பவி!"

அவரு , என் கிளிட்டைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டே எங்கிட்ட கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட தவிப்பு... அவரோட பசி... அந்த டெஸ்பரேஷன்!

அது எனக்கு பயங்கரமான, திமிர குடுத்துச்சு.

நான் உடனே... என் முகத்துல கோபத்தையும், அதிர்ச்சியையும் கொண்டு வந்தேன்.

என் புண்டை மேல, என் பருப்பை ரசனையாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருந்த அவரோட அந்த வலது கையை...

'பளார்'னு ஒரு அடி அடிச்சு... வெடுக்கின்னு தட்டி விட்டேன் கார்த்திக்!

நான் அப்படி அடிச்சுத் தட்டி விட்டதும், கார்த்திக் ஷாக் ஆகி உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

அவரோட கை காத்துல அப்படியே நின்னுச்சு.

"நான் அவரை தடுத்துட்டேன் கார்த்திக்!"

நான் என் குரல்ல கோபத்தை, பொண்டாட்டியோட ஆவேசத்தைக் கொண்டு வந்து சீறுனேன்.

"நான் அவரை அலோ பண்ணல!"

"அவர் விரல் என்னோட பின்னாடி ஓட்டைக்குள்ள போறதை... நான் கொஞ்சம் கூட அலோ பண்ணல கார்த்திக்!"

நான் உறுதியாஅவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... என்னையே குழப்பமாப் பாத்தாரு.

அவரு கண்கள்ல இருந்த வெறி, இப்போ ஒரு பெரிய ஏமாற்றமா மாறுறதை நான் தெளிவாப் பாத்தேன்.

"ஏன்...?"

அவரு வாய்ஸ், அவருக்கே தெரியாம ஒரு இன்ஸ்டிங்க்டிவ் ஆசையில வெளிய வந்துச்சு.

"ஏன்... ஏன் பவி தடுத்த?"

அவரு கேட்ட கேள்வி... என்னை நிஜமாவே ஆச்சரியப்பட வெச்சுது!

தன் பொண்டாட்டி தன்மானத்தைக் காப்பாத்திக்கிட்டானு சந்தோஷப்படாம... ஏன் தடுத்தனு கேக்குற அளவுக்கு, அவர் மைண்ட் இப்போ முழுசா கரப்ட் ஆகிடுச்சு!

நான் என் முகத்தை அவமானப்பட்ட மாதிரிச் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

"என்ன கார்த்திக் கேக்குறீங்க நீங்க?"

நான் ஹர்ட் ஆன மாதிரி, டிஸ்ட்ரெஸ்ஸோட கத்துனேன்.

"ஏன்... ஏன்-னு கேக்குறீங்களா கார்த்திக்?"

"நீங்க எப்படி கார்த்திக் எங்கிட்ட இப்படியொரு கேள்வியைக் கேக்கலாம்?"

"நான் என்ன மோசமான பொண்ணா?"

நான் அவரை குற்றவாளி கூண்டுல நிப்பாட்டுற மாதிரி கேள்வி கேட்டேன்.

"ஒரு வாட்ச்மேன்... என்ன ஹெல்ப்பா வேணா இருக்கட்டும், அவரோட விரலை என் அவ்ளோ பிரைவேட்டான... சென்சிட்டிவ்வான ஒரு இடத்துக்குள்ள விடுறதை..."

"நான் எப்படிக் கார்த்திக் அலோ பண்ணுவேன்னு நீங்க நெனச்சீங்க?"

"இட்ஸ் டிஸ்கஸ்டிங் கார்த்திக்!"

"அது என் பவுண்டரி கார்த்திக்."

"அதும் இல்லாம கார்த்திக்..."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"எனக்கு... எனக்கு பயமா இருந்துச்சுங்க."

நான் என் குரல்ல நடுக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அவரோட விரல்கள் முரட்டுத்தனமா இருந்துச்சு."

"அதை என்னோட அந்த ஹோல்குள்ள விட்டா... அது எனக்கு பெரிய, அன்-பேரபிள் ஆன பெயினை குடுக்கும்னு எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்."

"நான் வலிக்கு... அந்த விஷயத்துக்கு... கொஞ்சம் கூட ரெடியாகல."

"எனக்கு பயம் வந்துருச்சு... அதனால தான் நான் அவரைத் தடுத்துட்டேன்."

நான் என் ரெசிஸ்டன்ஸை... பயம், வலி, பவுண்டரி-னு எல்லா லாஜிக்கும் கலந்த மாதிரி பெர்ஃபெக்ட்டா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

நான் இப்படி ஆவேசமா பேசி முடிச்சதும்...

கார்த்திக்கோட மைண்ட்... அந்த போதையில இருந்து முழிச்சுக்கிச்சு.

அவரு குற்ற உணர்ச்சியில தவிக்க ஆரம்பிச்சாரு.

'அட... இவ அவ்ளோ பயந்து போய் தடுத்துருக்கா...'

'ஆனா நான் அவன் விரல் உள்ள போயிருக்காதானு ஆசைப்பட்டுட்டேன்.'

இந்த ரியலைசேஷன் கார்த்திக்கை கில்ட்டியா ஆக்கிடுச்சு.

என் ரெண்டு கைகளையும் சாஃப்ட்டாப் பிடிச்சுக்கிட்டாரு.

"ஐ ஆம் சாரி பவி..."

அவரு டெஸ்பரேட்டா, ஒரு கெஞ்சலோட வந்துச்சு.

"ஐ ஆம் சோ சாரி..."

அவரு என்னைய அப்படியே இழுத்து, அவரோட நெஞ்சோட நெஞ்சா அவ்ளோ இறுக்கமா அணைச்சுக்கிட்டாரு.

அவரோட கைகள் என் முதுகை கேரிங்காத் தடவிக்கொடுத்துச்சு.

"நான்... நான் அந்த மீனிங்ல கேக்கல பவி."

"நான் ஏதோ நீ சொல்லிட்டு இருந்த ஸ்டோரியோட பேனிக்ல... ஃப்ளோல... எனக்கே தெரியாம அப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேட்டுட்டேன்."

அவரு தன் ஆசையை, கஷ்டப்பட்டு மறைக்க ட்ரை பண்ணாரு.

"நான் நிஜமாவே உன்னையத் தப்பா நெனைக்கல பவி."

"அண்ட்..."

"அண்ட்... ஐ ஆம் கிளாட் தட் யூ ஸ்டாப்டு ஹிம்."

அவரு ஒரு நல்லருஷன் மாதிரி அந்த வார்த்தையைச் சொன்னாரு.

ஆனா... அவர் என்னைய இறுக்கமா அணைச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது...

அவரோட சுண்ணி... என்னோட தொடையில பட்டு இடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சுல?

அது... லேசா, ரொம்ப லேசா... தன் விறைப்பை இழந்து, கொஞ்சம் சாஃப்ட் ஆகுறதை என்னால கிளியரா ஃபீல் பண்ண முடிஞ்சுது.

கார்த்திக்கோட வார்த்தைகள் என்னவோ 'சந்தோஷம்'னு சொல்லுச்சு.

ஆனா அவரோட உடம்பு... அவரோட சுண்ணி... அது நடக்காததை நெனச்சு பெரிய ஏமாற்றத்துல துவண்டு போச்சு!

நான் அவர் நெஞ்சுல சாஞ்சுக்கிட்டே... என் மனசுக்குள்ள சத்தமா, சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

‘கார்த்திக்... உங்க மைண்ட் உங்க கண்ட்ரோல்லயே இல்ல.'

ஆனா, நான் என் முகத்துல அந்தச் சிரிப்பை ஒரு பர்சன்ட் கூடக் காட்டல.

நான் என் முகத்தை சாஃப்ட்டா, ஒரு இன்னசென்ட்டா மாத்திக்கிட்டேன்.

நான் மெதுவா, அவர் நெஞ்சுல இருந்து என் தலையைத் தூக்கி அவர் கண்ணைப் பாத்தேன்.

"இட்ஸ் ஃபைன் கார்த்திக்..."

நான் மென்மையாக, ஒரு முணுமுணுப்பு மாதிரிச் சொன்னேன்.

"நீங்க என்னையப் புரிஞ்சுக்கிட்டீங்களே... அதுவே எனக்குப் போதும்."

நான் அவரைச் சமாதானப்படுத்துனேன்.

"அ... அப்புறம் பவி..."

அவரு குரல் இப்போ நார்மலா, ஆனா தவிப்போட வந்துச்சு.

"நீ அப்படிச் சத்தம் போட்டு, 'நோ'னு தடுத்ததும்..."

"அவன் என்ன பண்ணான்?"

"அவன் கோபப்பட்டானா? இல்ல போர்ஸ் பண்ணானா?"

அவரு மறுபடியும் கதையோட ஃப்ளோக்குள்ள வந்துட்டாரு.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, மெதுவாத் தலையாட்டுனேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

"நான் அப்படி கத்தி, 'நோ'னு சொன்னதும்..."

"அவர் ஒரு செகண்ட் கூடத் தாமதிக்கல."

"அவர் உடனே... அவரோட விரல்களை... என் பின் ஓட்டைக்கிட்ட இருந்து முழுசா விலக்கிக்கிட்டாரு கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷை ஜென்டிலான, பௌண்டரி மதிக்கிற ஒரு ஆளா ப்ரொஜெக்ட் பண்ணேன்.

"அவர் என் முகத்தைப் பாத்து, அமைதியாச் சொன்னாரு..."

"'ஃபைன் மேடம்... உங்களுக்கு அன்கம்ஃபர்டபிளா இருந்தா விட்டுடுங்க.'"

"'நம்ம அந்த செக்-அப்பை அப்புறமா பாத்துக்கலாம்...'னு அவர் கேஷுவலாச் சொல்லிட்டாருங்க."

நான் அந்த 'அப்புறமா பாத்துக்கலாம்'ங்குற வார்த்தையை... ஃியூச்சர்ல அது நடக்க வாய்ப்பு இருக்குங்குற மாதிரி ஹிண்ட்டா அவர் மூளைக்குள்ள தூவி விட்டேன்.

"அப்படிச் சொல்லிட்டு..."

"அவர் என்னோட கால்... ஆங்கிள்ல பிடிச்சுச் செக் பண்ணாரு கார்த்திக்."

"செக் பண்ணிட்டு, சீரியஸாச் சொன்னாரு..."

"'மேடம்... நான் எவ்ளோ செக் பண்ணிட்டேன்.'"

"' உங்க இடுப்புக்குக் கீழ...'"

"'முழங்கால்ல இருக்குற அந்தச் சின்னச் சின்ன சிராய்ப்புகளைத் தவிர... வேற எந்த இம்பாக்ட்டும் இல்ல.'"

"'எல்லாமே நார்மலாத் தான் இருக்கு...'னு அவர் எனக்குக் கிளியரன்ஸ் குடுத்துட்டாருங்க கார்த்திக்."

நான் அவனோட 'ரிப்போர்ட்டை' தெளிவா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்... பெருமூச்சை வெளிய விட்டாரு.

"சோ... ஃபைனலா அவன் உன்னைக் கிளியர் பண்ணிட்டானா?"

அவரு குரல்ல ஒரு நிம்மதி இருந்துச்சு.

"எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லனு கன்ஃபார்ம் பண்ணிட்டான்... கரெக்ட்டா?"

நான் உடனே சந்தோஷமா, ஸ்பீடாத் தலையாட்டுனேன்.

"ஆமா கார்த்திக்!"

"அவர் அப்படிச் சொன்னதும்... எனக்கு பெரிய நிம்மதியா இருந்துச்சு கார்த்திக்."

நான் என் குரல்ல அவ்ளோ ஒரு எக்ஸைட்மென்ட்டைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அந்த எம்டியான, இருட்டான ரூம்க்குள்ள..."

"அந்த தரைல... என் வயிறு படுற மாதிரி, நான் குப்புறப் படுத்துக்கிடந்தேன்."

"என் உடம்பு முழுக்க காத்துல வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு கார்த்திக்."

"ஆனா... என்னோட மனசு ரிலீஃப்பா ஃபீல் ஆச்சு."

நான் அந்த சிச்சுவேஷனை அழகா அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சேன்.

"எனக்கு அப்போ ஒரே ஒரு தாட் தான் கார்த்திக் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"அப்பாடா... ஒரு வழியா அந்த ட்ரீட்மென்ட் ஃபைனலா முடிஞ்சுருச்சு."

"இனிமேல் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்ல."

நான் ஒரு இன்னசென்ட்டா, தப்பிக்க நெனைக்கிற மாதிரிப் பேசுனேன்.

"நான் மனசுக்குள்ள நெனச்சேன் கார்த்திக்..."

"'அவர்கிட்ட கேட்டு... என்னோட ட்ராக் பேண்ட்டை வாங்கி...'"

"'வேகவேகமா என் டிரஸ்ஸை எல்லாம் மறுபடியும் போட்டுக்கிட்டு...'"

"'இங்க இருந்து எந்திரிச்சு... நேரா ஓடிப் போய்...'"

"'. நம்ம வீட்டுக்கே வந்து சேரணும்'னு தான் கார்த்திக் நான் அவ்ளோ ஆசைப்பட்டேன்."

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரோட முகம் அவ்ளோ சாஃப்ட் ஆச்சு.

தன் பொண்டாட்டி பயந்து போய், அந்த ரூம்ல இருந்து உடனே வரணும்னு நெனச்சுருக்காங்குறது அவருக்கு பூஸ்ட்டைக் குடுத்துச்சு.

அவரு என் தலையை கேரிங்காத் தடவிக்கிட்டே முணுமுணுத்தாரு.

"ஓகே பவி... இட்ஸ் ஓகே பேபி."

"எல்லாம் முடிஞ்சுருச்சுல... நீ வீட்டுக்கு வந்துட்டல."

அவரு என்னைய சமாதானப்படுத்துனாரு.

அவருக்கு இப்போ முழுசா ஒரு நம்பிக்கை வந்துருச்சு.

'அப்பாடா... அவனோட ட்ரீட்மென்ட் முடிஞ்சுருச்சு... பவி டிரஸ் பண்ணிட்டு வந்துட்டா.'

இந்த ஸ்டோரி தான், இதோட முடிஞ்சுருச்சுனு மூளை கால்குலேட் பண்ணிடுச்சு.

ஆனா... நான் அவரை அவ்ளோ ஈஸியா விடப் போறது இல்ல.

என் கேம்... அந்த ரூம்ல நடந்த ஆட்டம்... இப்போ தான் ஆரம்பிக்கப் போகுது.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

"ஆனா..."

"ஆனா நான் தப்பா நெனச்சுட்டேன் கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தைகளை கஷ்டப்பட்டு, இழுத்துச் சொன்னேன்.

"ஐ வாஸ் ராங்... கார்த்திக்."

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட கை... என் தலையைத் தடவிக்கிட்டு இருந்த கை... அப்படியே பாதியில ஃப்ரீஸ் ஆச்சு.

அவரு முகம் மாறிடுச்சு.

"என்ன..."

"என்ன... என்ன மீன் பண்ற பவி?"

"தப்பா நெனச்சுட்டியா? அப்படின்னா?"

அவரு கண்கள் இப்போ மறுபடியும் விரிய ஆரம்பிச்சுது.

"அவர்... அவர் என் கீழ்ப்பகுதி ஃபைன்-னு சொன்னாருல கார்த்திக்?"

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, அளந்து வெளிய விட்டேன்.

"அவர் அப்படி டிக்ளேர் பண்ணதுக்கு அப்புறம்..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... என்னைய என்னோட பேண்ட்டைப் போட அலோ பண்ணல கார்த்திக்."

கார்த்திக்... அப்படியே ஷாக் ஆகி உக்காந்திருந்தாரு.

"பேண்ட்டைப்... போட விடலயா?"

அவரு மூச்சுக்காத்து சத்தமா, 'ஸ்ஸ்ஸ்'னு வெளிய வந்துச்சு.

அவரோட சுண்ணி... சாஃப்ட் ஆகிக்கிட்டு இருந்த அந்தச் சுண்ணி...

இப்போ மறுபடியும்... விறைக்க ஆரம்பிச்சுது கார்த்திக்!

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து லேசா விலக்கிக்கிட்டேன்.

"அவர்... நான் குப்புறப் படுத்துக்கிடக்கும் போதே..."

"அவரோட ரெண்டு கைகளையும் கொண்டு வந்து..."

"என்னோட ரெண்டு தோள்பட்டையையும் இறுக்கமா, பலமாப் பிடிச்சாருங்க கார்த்திக்."

நான் அவனோட பிடியை, அவனோட அதாரிட்டியை விவரிச்சேன்.

"அவர் பிடிச்ச அந்த வேகம்... எனக்கு பயமா இருந்துச்சு."

"அவர் என் தோள்பட்டையைப் பிடிச்சு..."

"ஒரே இழுப்பா..."

"என்னோட மொத்த உடம்பையும்..."

"அந்தத் தரைல அப்படியே புரட்டிப் போட்டாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை ஃபோர்ஸா, தத்ரூபமாச் சொன்னேன்.

"அவர் என்னையப் புரட்டி..."

"அந்த சிமெண்ட் தரைல..."

"என்னைய ஸ்ட்ரைட்டா... நிமிர்ந்து உக்கார வெச்சாரு கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பொசிஷனை அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி கொண்டு வந்தேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும்...

அவரு ஸ்பீச்லெஸ்ஸா உறைஞ்சு போயிட்டாரு.

"உ... உக்கார வெச்சானா?"

அவரு குரல் கரகரப்பா, அடித் தொண்டையில இருந்து ஒரு முனகல் மாதிரி வந்துச்சு.

"எ... எதுக்கு பவி?"

அவரு மூளை, இதுக்கு என்ன லாஜிக்னு தேடி அலஞ்சுது.

"அவர்... அவர் சீரியஸா என் முகத்தைப் பாத்துச் சொன்னாரு கார்த்திக்..."

"'மேடம்... நீங்க தரைல விழும்போது, குப்புறத் தான விழுந்தீங்க?'"

"'அந்தப் ஃபால்... அது ஒரு ஃபார்வேர்ட் இம்பாக்ட மேடம்.'"

"'அதாவது... அந்த முழு ஷாக்கும்... உங்களோட முன்பக்கத்துல தான் ஏறியிருக்கும்.'"

"'உங்க நெஞ்சுப் பகுதியிலயும், உங்க வயிற்றுப் பகுதியிலயும் தான்... அந்த இம்பாக்ட் பலமா அடிச்சுருக்கும்.'"

"'உள்ளுக்குள்ள ஏதாவது ஸ்ப்ரெயின்... ஏதாவது சதை சுளுக்கிருக்கானு நான் செக் பண்ணியாகணும்'னு அவர் உறுதியாச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷோட பெர்ஃபெக்ட்டா விவரிச்சேன்.

கார்த்திக் இதைக் கேட்டதும்...

அவரு முகம் வெளிறிப் போச்சு.

'நெஞ்சுப் பகுதியையா? வயித்தையா?'

அவரு கண்கள் பிதுங்கி, அகலமா விரிஞ்சுது.

'ஒரு வாட்ச்மேன்... என் பொண்டாட்டியோட நெஞ்சைச் செக் பண்ணப் போறானா?'

இந்த நெனப்பு... கார்த்திக்கை உச்சக்கட்ட போதைக்கும், அதே சமயம் பயங்கரமான தவிப்புக்கும் கொண்டு போச்சு.

"நான்... நான் ஷாக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்."

நான் என் கைகளை இறுக்கமாப் பிசைஞ்சுக்கிட்டேன்.

"நான் உடனே என் வாயைத் திறந்து..."

"'எனக்கு அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல பிரகாஷ்... என் நெஞ்சுலயும் வயித்துலயும் எந்த வலியும் இல்ல'னு..."

"அவரைத் தடுக்கிறதுக்காக, நான் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தேன் கார்த்திக்."

நான் என் ரெசிஸ்டன்ஸை மறுபடியும் பதிவு பண்ணேன்.

"ஆனா..."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"நான் என்னோட வாயைத் திறந்து, ஒரு வார்த்தை சொல்றதுக்குள்ள..."

நான் என் பார்வையை நேரா கார்த்திக்கோட கண்களுக்குள்ள லாக் பண்ணேன்.

"நான் ஏதோ ஒண்ணு சொல்லி, அவரைத் தடுக்குறதுக்கு முன்னாடியே..."

நான் ஒவ்வொரு வார்த்தையா, ஸ்லோவா... ஒரு விஷத்தைக் கலக்குற மாதிரிச் சொன்னேன்.

"அவர்... அவர் அவரோட கைகளை கொண்டு வந்து..."

"நான் மேல போட்டுருந்த... என்னோட அந்த டீ-ஷர்ட்டோட கீழ் ஓரத்தை..."

"பலமாப் பிடிச்சாருங்க கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் உடம்பு ஒரு பெரிய கரண்ட் அடிச்ச மாதிரி தூக்கிப் போட்டுச்சு.

"அவர் அந்த டீ-ஷர்ட்டைப் பிடிச்சு..."

"ஒரே இழுப்பா..."

"எந்த ஒரு தயக்கமும், கூச்சமும் இல்லாம..."

"என் தலைக்கு மேல இழுத்து..."

"என்னோட டாப்பை... கம்ப்ளீட்டா உருவி... அப்படியே தூக்கிப் பக்கத்துல வீசுனாரு கார்த்திக்!"

நான் அந்த ஆக்‌ஷனை... பச்சையா அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொன்னேன்.

கார்த்திக்... அப்படியே ஃப்ரீஸ் ஆகிட்டாரு.

"நான்..."

"நான் அந்த ரூம்க்குள்ள..."

"அந்த சிமெண்ட் தரைல..."

"மேலயும் எந்தத் துணியும் இல்லாம... கீழயும் எந்தத் துணியும் இல்லாம..."

நான் ஒரு செகண்ட் கூட என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கல.

"முழுசா..."

"எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம..."

"கம்ப்ளீட்டா நேக்கட்டா..."

"அவர் முன்னாடி... உக்காந்திருந்தேன் கார்த்திக்."



--------------
Part 301:
--------------
நான் இந்த வார்த்தைகளை, மெதுவா, எந்த ஒரு எமோஷனும் இல்லாத மாதிரி...

அவர் மூஞ்சில அடிச்ச மாதிரிச் சொல்லி முடிச்சேன்.

இப்போ பெட்ரூம்ல... பயங்கரமான, அமைதி .

கார்த்திக்... அப்படியே ஸ்பீச்லெஸ்ஸா உக்காந்திருந்தாரு.

அவரால ஒரு வார்த்தை கூடப் பேச முடியல.

அவரோட மைண்ட்... நான் சொன்ன விசுவல்ல அப்படியே உறைஞ்சு போயிருந்துச்சு.

தன் பொண்டாட்டி... தான் கல்யாணம் பண்ணி ஆறு வருஷமா அவர் கூடவே ஒரு பொண்ணு...

கீழ எந்தத் துணியும் இல்லாம... இப்போ மேலயும் போட்டிருந்த ஒரு டீ-ஷர்ட்டையும் இழந்துட்டு...

ஒரு வாட்ச்மேனுக்கு முன்னாடி... கம்ப்ளீட்டா நேக்கட்டா உக்காந்திருந்திருக்கா!

இமேஜினேஷன்... கார்த்திக்கை ஒரு மாதிரி பைத்தியம் பிடிக்குற நிலைக்குக் கொண்டு போய்க்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

அவரோட வாய் லேசாத் திறந்துருந்துச்சு... ஆனா வார்த்தைகள் வரல.

அவரோட தொண்டைக்குழி கஷ்டப்பட்டு மேலயும் கீழயும் ஏறி இறங்குச்சு.

நான் அவர் முகத்தையே உத்துப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவரோட ந்த ஸ்டன் ஆன ரியாக்‌ஷனை... அவர் படுற இந்தத் தவிப்பை...

நான் மனசுக்குள்ள ரசிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

'எஸ் கார்த்திக்... உங்க மூளை இப்போ முழுசா என் கண்ட்ரோல்ல இருக்கு.'

'நான் உங்களை எவ்ளோ அழகா என்னோட விரல் நுனியில ஆட்டிப் படைக்கிறேன்னு பாருங்க.'

என் மனசுக்குள்ள திமிரா சிரிச்சேன்.

ஆனா... வெளிய? நான் என் 'இன்னசென்ட்' மாஸ்க்கை பெர்ஃபெக்ட்டா மெயின்டெயின் பண்ணேன்.

நான் மெதுவா, பெட்ல அவர் பக்கத்துல நகர்ந்து போனேன்.

என் மடியில இருந்து அவரோட கைகள் மேல... என் கையை மென்மையாகப் பதிச்சேன்.

நான் அப்படித் தொட்டதும், கார்த்திக் உடம்பு லேசா ஒரு ஜர்க் ஆச்சு.

"ஹேய்... கார்த்திக்...?"

நான் , ஒரு சின்ன நடுக்கத்தோட முணுமுணுத்தேன்.

"என்ன ஆச்சு கார்த்திக்? ஏன் என்னையவே அப்படிப் பாக்குறீங்க?"

நான் கள்ளங்கபடமில்லாத ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி கேட்டேன்.

கார்த்திக்... தன் கண்களை கஷ்டப்பட்டு ரெண்டு மூணு தடவை சிமிட்டுனாரு.

அவரு அந்த ஷாக்ல இருந்து... அந்த விசுவல்ல இருந்து... மெதுவா முழிச்சுக்கிட்டு நிஜ உலகத்துக்கு வந்தாரு.

அவரு தன் எச்சிலைக் கூட்டி, சத்தமா 'க்ளக்'னு முழுங்குனாரு.

"நீ... நீ..."

அவரு வார்த்தைகளை ஃபார்ம் பண்ண அவ்ளோ கஷ்டப்பட்டாரு.

"நீ... உள்ள பிரா கூட... பிரா கூடப் போடலையா பவி?"

அவரு கேட்ட கேள்வி... அவரோட கியூரியாசிட்டியோட உச்சக்கட்டம்!

ஒரு புருஷன், 'அவன் எப்படி உன் டிரஸ்ஸைக் கழட்டலாம்?'னு கோபப்படாம...

'நீ உள்ள பிரா கூடப் போடலயா?'னு நேக்கட்னஸை கன்ஃபார்ம் பண்ணத் துடிக்கிறான்!

நான் அவர் கண்ணை நேராப் பாத்தேன்.

நான் என் முகத்தை அவமானத்துலயும், கூச்சத்தலயும் சுருக்கிக்கிட்டேன்.

நான் ரொம்ப மெதுவா... என் தலையை இடது பக்கமும் வலது பக்கமுமா ஆட்டி, 'இல்ல'னு சொன்னேன்.

"நோ கார்த்திக்..."

நான் கிசுகிசுப்பா, குற்ற உணர்ச்சியோட முணுமுணுத்தேன்.

"நான்... நான் முதலிலேயே உங்ககிட்ட சொன்னேன்ல கார்த்திக்?"

"நான் ஜஸ்ட் ஒரு பத்து நிமிஷம்... ஒரு குயிக் வாக்கிங் போய்ட்டு வரலாம்னு தானே கீழ போனேன்?"

"அதுவும் நைட் டைம்... இருட்டா இருக்கும்னு நெனச்சு..."

"நான் உள்ள எந்தத் துணியும் போடல கார்த்திக்."

நான் என் நிலைமையை இன்னசென்ட்டா எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

"நோ பேன்ட்டி... அண்ட் நோ பிரா, கார்த்திக்."

நான் அந்த வார்த்தைகளை ஓப்பனாச் சொன்னேன்.

"அவர்... அவர் என்னோட அந்த டீ-ஷர்ட்டை... என் தலைக்கு மேல இழுத்துக் கழட்டுன அந்த எக்ஸாக்ட் செகண்ட்..."

நான் என் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"நான் கம்ப்ளீட்டா... முழுசா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம..."

"பேர்-ஆ தான் கார்த்திக் அவர் முன்னாடி உக்காந்திருந்தேன்."

நான் அந்த விசுவலை அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி மறுபடியும் ஜூம் பண்ணிக் காட்டுனேன்.

கார்த்திக் மூச்சை 'ஹூப்'னு உள்ள இழுத்து, அப்படியே அடக்கிக்கிட்டாரு.

அவரோட கண்கள் இப்போ இன்னும் அகலமா விரிஞ்சுது.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுல இருந்து விலக்கி, கீழ அவரோட மடியைப் பாத்துக்கிட்டேன்.

நான் இப்போ ஒரு எமோஷனல் கார்டை பிளே பண்ணப் போறேன்.

"கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல ஒரு பரிதாபத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"நீங்க... நீங்க என் மேல கோபமா இருக்கீங்களா கார்த்திக்?"

நான் தவிப்போட, பயந்துபோய் கேட்டேன்.

"எனக்குத் தெரியும் கார்த்திக்... நான் அவரை அப்படிப் பண்ண அலோ பண்ணிருக்கக் கூடாது."

"என் டாப்-ஐ அவர் கழட்டும்போது, நான் தடுத்துருக்கணும்..."

"ஆனா... நான் பேனிக் ஆகிட்டேன் கார்த்திக்."

"எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல... என் உடம்பு அப்படியே உறைஞ்சு போச்சு."

"ப்ளீஸ் கார்த்திக்... என்னையத் தப்பா நெனைக்காதீங்க."

நான் என்னைய விக்டிம் மாதிரி, ஹெல்ப்லெஸ்ஸா ப்ரொஜெக்ட் பண்ணிக் கெஞ்சுனேன்.

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக் உடனே பதறிப் போயிட்டாரு.

'ஐயோ... இவ நான் கோபப்படுறேன்னு நெனச்சு, மீதி கதையைச் சொல்லாம விட்டுருவாளோ'ங்குற பயம் அவருக்குள்ள வந்துருச்சு.

அவரு தலையை வேகவேகமா ஆட்டுனாரு.

"நோ... நோ பவி... இல்லவே இல்ல!"

அவரு உறுதியா, என்னையச் சமாதானப்படுத்துற மாதிரிச் சொன்னாரு.

"நான் உன் மேல கொஞ்சம் கூடக் கோபமா இல்ல பவி."

"ஐ ஆம் நாட் ஆங்ரி அட் ஆல்."

"எனக்குப் புரியுது... நீ அந்தச் சிச்சுவேஷன்ல அவ்ளோ பயந்து போயிருந்திருக்க."

"நான் உன்னைத் தப்பாவே நெனைக்கல பவி... ரிலாக்ஸ்."

அவரு ஒரு நல்ல, அண்டர்ஸ்டாண்டிங் ஆன புருஷன் மாதிரி நடிச்சாரு.

ஆனா... அடுத்த செகண்ட்... அவரோட உண்மையான முகம் வெளிய வந்துச்சு.

"நான்... எனக்கு ஜஸ்ட் என்ன நடந்துச்சுனு தெரிஞ்சுக்கணும் பவி... அவ்ளோ தான்."

அவரு குரல், வெறியோட வந்துச்சு.

"அவன்... அவன் உன்னை அப்படிப் பாத்ததும்..."

"உன்னை முழுசா... கம்ப்ளீட் நேக்கட்டா பாத்ததும்..."

"அவன் என்ன பண்ணான் பவி?"

"எனக்கு அதப் புரிஞ்சுக்க ஆசையா இருக்கு... சொல்லு பவி."

அவரு அவ்ள டெஸ்பரேட்டா, எங்கிட்டக் மீதி கதையைக் கேட்டுக் கெஞ்சுனாரு.

நான் மனசுக்குள்ள விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

'கார்த்திக்... நீங்க ஏன் இப்படி மாறிட்டீங்க.'

ஆனா நான் வெளிய குற்ற உணர்ச்சியில தவிக்குற மாதிரி, பெருமூச்சு விட்டேன்.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டி, ஒரு பொய்யான கண்ணீரை என் கண்ணுல வர வெச்சேன்.

"அந்த டீ-ஷர்ட்... என்னோட உடம்பை விட்டு முழுசா விலகுன அந்த எக்ஸாக்ட் செகண்ட்..."

நான் வார்த்தைகளை மெதுவா, நடுக்கத்தோட சொன்னேன்.

"நான்... நான் உடனே என் ரெண்டு கைகளையும் முன்னாடி கொண்டு வந்தேன் கார்த்திக்."

நான் என் ரெண்டு கைகளையும் குறுக்கா வெச்சு, என் நெஞ்சை மறைக்கிற மாதிரி ஆக்ட் பண்ணிக் காட்டுனேன்.

"நான் என் கைகளால... என் மார்பகங்களை ..."

"இறுக்கமா... என் நெஞ்சோட நெஞ்சாச் சேர்த்து அமுக்கிப் பிடிச்சு மறைச்சுக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

கார்த்திக் கண்கள் என் கைகளையே பாத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"அவர்... அவர் என்னோட எந்தப் பகுதியையும் பாத்துடக் கூடாதுனு..."

"நான் டைட்டா மறைச்சுக்கிட்டேன் கார்த்திக்."

"எனக்கு... எனக்கு அசிங்கமா, ஷேம்-ஆ இருந்துச்சுங்க."

நான் நல்ல பொண்ணு மாஸ்க்கை அவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா மெயின்டெயின் பண்ணேன்.

நான் ஒரு பாஸ் விட்டேன்.

"ஆனா... கார்த்திக்..."

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள ஆழமா லாக் பண்ணேன்.

"அவர்... அவர் என்னோட நெஞ்சுப் பகுதியை... ஒரு செகண்ட் கூட உத்துப் பாக்கல கார்த்திக்."

நான் பிரகாஷை இப்போ மறுபடியும், நல்ல இன்டென்ஷன் உள்ள ஆளா ப்ரொஜெக்ட் பண்ண ஆரம்பிச்சேன்.

கார்த்திக் புருவம் சுருங்குச்சு.

"பாக்கலயா?" அவரு ஆச்சரியமா, குழப்பத்தோட கேட்டாரு.

"இல்ல கார்த்திக்..."

"அவர் கண்ணுல எந்த ஒரு தப்பான பார்வையும்... இல்ல கார்த்திக்."

"அவர் காம்-ஆ, அவ்ளோ அமைதியா எங்கிட்டப் பேசுனாரு."

"அவர் எங்கிட்ட சொன்னாரு..."

"'மேடம்... ப்ளீஸ்... மறுபடியும் தரைல படுங்க.'"

"'ஆனா இந்தத் தடவை... குப்புறப் படுக்காம... மல்லாக்க... ஸ்ட்ரைட்டா உங்க முதுகு தரைல படுற மாதிரிப் படுங்க'னு அவர் கேரிங்காச் சொன்னாருங்க கார்த்திக்."

கார்த்திக் இதைக் கேட்டு, லேசா முச்சு விட்டாரு.

'ஓகே... அவன் தப்பா எதுவும் பண்ணல, ஏதோ ஹெல்ப் தான் பண்றான்'ங்குற ஒரு நிம்மதி அவருக்குள்ள வந்துச்சு.

"அவர் சொன்ன மாதிரியே..."

"நான் அந்தச் சில்லுன்ங்கிற சிமெண்ட் தரைல... மெதுவா மல்லாக்கப் படுத்தேன் கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பொசிஷனை இப்போ அவர் கண்ணுக்கு முன்னாடி வரைஞ்சேன்.

"நான் அப்படிப் படுத்ததும்..."

"என்னோட ரெண்டு தொடைகளும்... இடுப்புக்குக் கீழ எந்தத் துணியும் இல்லாம... அப்படியே பேர்-ஆ எக்ஸ்போஸ் ஆகிக் கிடந்துச்சு."

நான் ஒவ்வொரு பார்ட்டா விவரிக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"அதே மாதிரி..."

"என்னோட வயிறும்... என்னோட நெஞ்சுப் பகுதியும்..."

"முழுசா சில்லுன்ங்கிற காத்துக்கு எக்ஸ்போஸ் ஆகிடுச்சு கார்த்திக்."

நான் பெருமூச்சு விட்டேன்.

"நான் என்னோட ரெண்டு கைகளாலயும் என் மார்பகங்களை டைட்டா மறைச்சுப் பிடிச்சுருந்தாலும்..."

"என் உடம்போட மீதி எல்லாப் பகுதியும்... கம்ப்ளீட்டா எக்ஸ்போஸ் ஆகித் தான் கார்த்திக் இருந்துச்சு."

நான் அந்த 'வல்லனரபிள்' ஆன நிலைமையை அவருக்குக் கடத்துனேன்.

கார்த்திக் இப்போ முழுசா அந்த ரூம்க்குள்ளேயே போய்ட்டாரு.

அவருக்குள்ள... நான் மல்லாக்க, அம்மணமாப் படுத்துக்கிடக்குற அந்த இமேஜ் ஓடிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரு பெட்ல இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நகர்ந்து வந்தாரு.

"அ... அப்புறம்... அவன் என்ன பண்ணான் பவி?"

அவரு, தவிப்போட கேட்டாரு.

"நீ அப்படி மல்லாக்கப் படுத்ததும்... அவன் அடுத்து என்ன பண்ணான்?"

நான் என் கீழ் உதட்டைப் பற்களால லேசாக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அவர்... அவர் என்னோட இடுப்புக்குக் பக்கத்துல..."

"அந்தத் தரைல... தன் முழங்கால்களை ஊன்றி மண்டியிட்டு உக்காந்தாரு கார்த்திக்."

கார்த்திக் மூச்சை இழுத்துக்கிட்டாரு.

"அவர் மண்டியிட்டு உக்காந்து..."

"அவரோட பார்வையை..."

"நேரா... எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாம ஓப்பனா இருந்த..."

"என்னோட தொப்புள்மேலயும்... என் இடுப்பு மேலயும் பதிச்சாருங்க கார்த்திக்."

நான் அந்தப் பார்வையை அவ்ளோ தத்ரூபமா விவரிச்சேன்.

"அவர் கூர்மையா... என்னோட அந்த இடத்தையே கொஞ்ச நேரம் உத்துப் பாத்தாரு."

"அப்புறம்..."

நான் ஒரு பெரிய பாஸ் விட்டேன்.

கார்த்திக் உசுரைக் கையில பிடிச்சுக்கிட்டுக் காத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அப்புறம்... அவர் ரொம்ப மெதுவா..."

"அவரோட முகத்தை..."

"என் வயிற்றுப் பகுதிக்கு... க்ளோஸா... கிட்டக் கொண்டு வந்தாரு கார்த்திக்!"

நான் அப்படிச் சொன்ன செகண்ட்!

கார்த்திக்கோட முகம் சுருங்குச்சு.

"அவன் முகத்தை... உன் வயித்துக்கிட்ட கொண்டு வந்தானா?"

அவரு ஒரு மாதிரி பொறாமையோட கேட்டாரு.

"அவன் அவ்ளோ கிட்ட வரும்போது... நீ... நீ அவனைத் தடுக்கலயா பவி?"

அவரு என்னைய ஒரு குற்றவாளி கூண்டுல நிப்பாட்டுற மாதிரிப் பாத்துக் கேட்டாரு.

நான் என் பார்வையை அவர் கண்ணுக்குள்ள ஆழமா இறக்கினேன்.

நான் இன்னசென்ட்டா, சாஃப்ட்டாத் தலையாட்டுனேன்.

"இல்ல கார்த்திக்..."

நான் அவ்ளோ அமைதியாச் சொன்னேன்.

"நான் அவரைத் தடுக்கல."

கார்த்திக் உடம்பு டென்ஷன்ல விறைச்சுப் போச்சு.

"நான் நெனச்சேன் கார்த்திக்..."

"அவர் ஏற்கனவே என்னோட எல்லாப் பகுதியையும்... எனக்கு ஹெல்ப் பண்றதுக்காகத் தானே செக் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரு?"

"அவர் ஏதோ செக்-அப் பண்றாரு... அதை எப்படியாவது அவர் சீக்கிரம் பண்ணி முடிக்கட்டும்..."

"அவர் அதை முடிச்சதும்... நான் வேகமா எந்திரிச்சு என் டிரஸ்ஸைப் போட்டுக்கிட்டு, நம்ம வீட்டுக்கு வந்துரலாம்னு தான் கார்த்திக் நான் நெனச்சேன்."

நான் என் சம்மதத்தை, ஒரு 'அப்பாவித்தனமான முடிவா' எக்ஸ்பிளைன் பண்ணேன்.

"சோ... அதனால... நான் அவரைத் தடுக்கல கார்த்திக்."

நான் என் ரீசனை லாஜிக்கா ஏத்துனேன்.

கார்த்திக்... இதைக் கேட்டதும், தன் பற்களை பலமாகக் கடிச்சுக்கிட்டாரு.

அவரோட தாடை நரம்புகள் புடைச்சுக்கிட்டுத் துடிக்குறத நான் பாத்தேன்.

அவரால என் லாஜிக்கை தப்புனு சொல்ல முடியல... ஆனா அவரால அதை அக்செப்ட் பண்ணவும் கஷ்டப்பட்டுச்சு.

"அவன்... அவன் முகத்தை அவ்ளோ க்ளோஸா கொண்டு வந்து..."

"என்ன பண்ணான் பவி?"

"சொல்லு... அவன் என்ன பண்ணான்?"

நான் என் கண்களை லேசா மூடிக்கிட்டு, அந்த மெமரிக்குள்ள போற மாதிரி நடிச்சேன்.

"முதல்ல..."

நான் என் குரலை மெதுவாக்கி, முணுமுணுப்பாச் சொன்னேன்.

"அவர் தன்னோட அந்த ரெண்டு பெரிய கைகளையும்..."

"நேரா கொண்டு வந்து..."

"என்னோட இடுப்புப் பகுதியில... என்னோட வயிற்றுப் பகுதியில..."

"அப்படியே சாஃப்ட்டாப் பதிச்சாருங்க கார்த்திக்."

"அவரோட கைகள் என்னோட தொப்புளைச் சுத்தி... ஆழமாப் பதிஞ்சுச்சு."

"அவர் என்னோட ஸ்கின்னை... தன் விரல்களால அழுத்தமாப் பிரஸ் பண்ணிப் பாத்தாரு கார்த்திக்."

"அவர் அப்படி அமுக்கிப் பாத்துக்கிட்டே, என் முகத்தைப் பாத்துக் கேட்டாரு..."

"'மேடம்... இங்க ஏதாவது வலி இருக்கா? கீழ விழுந்தப்போ, இங்க ஏதாச்சும் இம்பாக்ட் ஆச்சானு பாருங்க'னு சீரியஸாக் கேட்டாருங்க."

நான் பிரகாஷோட 'செக்கப்'-ஐ அவ்ளோ கிளியரா விவரிச்சேன்.

"ஆனா கார்த்திக்..."

நான் என் குரல்ல ஒரு நடுக்கத்தைக் கொண்டு வந்தேன்.

"அந்த ரூம் அவ்ளோ சில்லுனு இருந்துச்சு... காத்துல என் உடம்பு வெடவெடனு நடுங்கிக்கிட்டு இருந்துச்சு."

"ஆனா... அவரோட கைகள்?"

"அவரோட கைகள்... என் வயித்து மேல படும்போது..."

"அது அவ்ளோ சூடா... அவ்ளோ வார்ம்-ஆ இருந்துச்சு கார்த்திக்!"

நான் அந்த டெம்பரேச்சர் டிஃபரன்ஸை, சுகத்தை, எந்த ஒரு மறைவும் இல்லாமச் சொன்னேன்.

கார்த்திக் என்னையே வெறிச்சுப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தாரு.

"அவர் அப்படி என் வயித்தைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டு இருக்கும்போது..."

நான் சஸ்பென்ஸை உருவாக்குனேன்.

"திடீர்னு..."

"அவர்..."

"நான் எதிர்பார்க்காத ஒரு விஷயத்தைப் பண்ணாரு கார்த்திக்."

[yazhiniram]

yaaro oruthi, are you an ai or using AI bullshit to make the comments? don't spam the thread. if you're using AI.

Read around 235-242 Parts (not exact parts, you can see the change here) about kartik change, maybe I was wrong to point out 150-200 parts earlier.