[Vikatakavi02]

అజయ్ అలోచనలను ప్రేమను మీ మాటగా అద్భుత రీతిలో పొందుపరిచారు సార్. ధన్యవాదములు

ajay ఆలోచనలు

సౌమ్యా  ?
ప్రాణం ఉన్నంత వరకూ ఊపిరి ఉండదు..
ఊపిరి ఉన్నంత వరకే ప్రాణం ఉంటుంది....
ప్రాణమే నాది నా ఊపిరి మాత్రం నువ్వే .....
నీ  అజయి ?


[/url]

 నీ జ్ఞాపకాలనే అంపశయ్య పైన.
ఎదురు చూస్తూనే ఉంటా..
నువ్వు తిరిగి వచ్చే ఆఖరి క్షణం వరకూ...
[url=https://ibb.co/5L6QWND]
నీకు ఏమి కానీ అజయ్ 

తొలకరి చినుకువో

తేనె చుక్కవో నువ్వు
నీలాల నింగిలోన అర విరిసిన హరివిల్లువో
నా గుండె లోపల కురిసే పూల జల్లువో నువ్వు
ఏవ్వరివో నువ్వెవరివో
నన్ను కమ్ముకున్న ప్రేమ మబ్బువో

sowmya
అజయ్ ఉత్తరం చదివిన సౌమ్య

మన హృదయంలో వేదన ఉంటుంది ఆవేదన ఉంటుంది,
కానీ అది కనపడకుండా ఉంటుంది కాబట్టే దానికి ఒక ప్రత్యేకత ఉంటుంది. హృదయంలో ఉన్న బాధ ఒక నీ మనసుకు మాత్రమే తెలుసు
అనుకోవడం చాలా పెద్ద తప్పు,
ఆ బాధని ఎవరికి కనపడకుండా
నీ పెదాలు నవ్వుతూ, కన్నీళ్లు రాకుండా నీ కళ్ళు ఎప్పుడూ కాపాడుతూ ఉంటాయి.

సౌమ్య కు వచ్చిన ఉత్తరం
కాని అంతా కల

నీ మీద కలవచ్చి నిద్ర లేచాను. ఆ కలలో స్పష్టంగా నిన్ను చూశాను.
అందువల్ల విరహం నన్నొక్కసారిగా ఆవహించి బాధ పెడుతోంది.
నువ్వు వెంటనే యిప్పుడే కావాలని వుంది.

కలలో నువ్వు నా దగ్గర్నుంచి వెళ్ళిపోయినట్టు కనబడ్డది.
నేనెంత బతిమాలినా వినవుట. నీ కర్ధమూ కాదుట.
నా హృదయం కొట్టుకుని వులికిపడి లేచాను.
అసలు నువ్వు నా దగ్గరకి రావడం, నాతో వుండటం, నన్ను ప్రేమించడం,
యివన్నీ యెంత ఆశ్చర్యంగా ఉంటుందని - తలుచుకుంటే!
నేనేం చెయ్యడంవల్ల నాకీ గొప్ప అదృష్టం కలిగిందా అనిపిస్తుంది.
ఎవర్ని చూసినా జాలివేస్తుంది వాళ్ళిట్లాంటి ప్రేమ నెరగరుగదా అని.
సుమీ ఇది అంతా కల లోనే 
ఏం వాళ్ళకి మాత్రం ప్రేమ ఉండకూడదా అంటావా !
వాళ్ళకే ఇట్లా జీవితాన్ని వెలిగించే ప్రేమ ఉంటే వాళ్ళ మొహాలెందుకంత బద్దకంగా ఉంటాయి!
కళ్లెందుకంత నిర్జీవంగా వుంటాయి ?
జీవించినందుకు రెండే ఫలితాలు. తీవ్రమైన ప్రేమతో జీవితం వెలగాలి ;
లేకపోతే విరహంతో కాలిపోవాలి.
అంతేకాని ధనము, సుఖము, భోజనము ఇవన్నీ కలిగి బతకడం యెందుకు!
ఈ ప్రపంచం ఉండడం , సూర్యుడు రావడం , యీ పూవులు పూయడం,
యెంత విచిత్రం, తలుచుకుంటే అట్టానే నీ ప్రేమకూడా !
ఎందుకా నా మీద నీకు ఇంత ప్రేమ అనుకుంటాను.
అనుకుని అనుకుని, ఎట్లా నువ్వు ప్రేమ చూపావో తలచుకుని నువు రావాలని బాధపడతాను.
ఎట్లా తెలుపగలను నా వాంఛ నీకు?
ఎన్ని మాటాలు రాసినా అర్ధమవుతుందా? పనిలేక సోమరిగా కూచుని రాశాననుకుంటావు.
టెలిగ్రాం ఇచ్చినా ఇప్పుడే నీ కందుతుందా? బిగ్గరగా ఆరిస్తే నా మనసు అరుపు వినపడుతుందా నీకు?
నిన్ను ఎంతో గాఢంగా తలుచుకుంటాను , ఇప్పుడు తెల్లవారకట్ట 5 : 10 నిమిషాలు.
నీకు ఏమైనా కలవరం కలిగిందేమో,

ఇది నిజం నేను కూడా చాల వెతకి సైలెంట్ అయిపోయాను

[Vikatakavi02]

Update please

ఇదుగో... అప్డేట్ ఇస్తున్నాను మిత్రమా...

[b]నాకు చాలా బాగా నచ్చిన కథ ఇది వికవి గారు..
రీసెంట్ అప్డేట్స్ చాలా బాగున్నాయి.
మీ వీలుని బట్టి ఈ కథకి అప్డేట్స్ ఇవ్వమని మనవి..

ధన్యవాదాలు సంజయ్...

Chala bagundi bhayya. Tadupari kadha kosam waiting..

వ్రాస్తున్నాను మిత్రమా... ధన్యవాదములు

bagundi kavi garu

ధన్యవాదములు క్రిష్ బ్రో...[/b]

[Vikatakavi02]

మరోమారు చిన్న అప్డేట్ ఇస్తున్నాను మిత్రులారా....

ఫోరమ్ మనుగడ కోసం డొనేట్ చేసిన మిత్రులందరికీ నా హృదయపూర్వక ధన్యవాదములు. మిగతా మిత్రులు కూడా ఎంతో కొంత తోడ్పాటుని అందిస్తారని ఆశిస్తున్నాను.

మీ
వికటకవి౦౨

[Vikatakavi02]

Episode 118

తన తల్లి అడిగినదానికి ఏమని చెప్పాలో అస్సలు బోధపడటం లేదు సౌమ్యకి.
నిజానికి, అదే ప్రశ్నని ఇప్పటికే తనని తాను చాలాసార్లు వేసుకుంది.
కానీ, సంతృప్తికర సమాధానం ఏమీ దొరకటం లేదామెకు.

తన బిడ్డ మనసులోని సంఘర్షణను గమనించిన ఆ తల్లి —
"చిన్నప్పుడు చంద్రుడిని చూపిస్తూ నీకు గోరు ముద్దలు తినిపించేదాన్ని. 'అమ్మా! చందమామకి ఆ మచ్చేమిటమ్మా?' అని అడిగావు నన్నోసారి. అప్పుడు నేనేం చెప్పానో నీకు జ్ఞాపకముందా?"
సౌమ్య తనకి గుర్తుంది అన్నట్లు తలూపింది. కానీ, ఎందుకు తన తల్లి ఈ విషయం గురించి ఇప్పుడు అడుగుతుందా అన్నది అర్ధంకాక భృకుటి ముడివేస్తూ — "అఁ... మధ్యన కనిపించే మచ్చనే గమనిస్తే, చుట్టూ వున్న వెలుగుని చూడలేం అని.... చెప్పావు," అంది మెల్లగా.
ఆవిడ చిన్నగా నవ్వుతూ తలూపి, "కొన్నిసార్లు మన జీవితంలో ఊహించని పరిణామాలు ఎదురవుతాయి. సరిగ్గా పదహారేళ్ళ క్రితం మీ నాన్నగారు యుద్ధంలో చనిపోయారన్న వార్త విన్న క్షణాన నిరాశా నిస్పృహలు నన్ను పూర్తిగా కమ్మేసినట్లనిపించింది. అప్పుడు నాకు కనిపించిన ఒకే ఒక్క వెలుగు... నా ఒడిలో పడుకుని వున్న నీ చల్లని చిరునవ్వు! ఏ కల్మషం లేని ఆ నవ్వు ఆనాడు నాలో ఎంతో ఆత్మస్థైర్యాన్ని నింపింది. నన్ను ముందుకి నడిపించింది. ఇప్పుడిలా మన జీవితాలని బాగు చేసింది.
నిన్న నువ్వు చూపిన పరిణితిని చూసి నాకెంతో గర్వంగా అన్పించింది. ఎన్ని ఆటుపోట్లు వొచ్చినా నీ జీవితాన్ని నువ్వు చక్కదిద్దుకోగలవనే నమ్మకాన్ని నాకు కలిగించింది. కానీ, ఇప్పుడు నిన్ను చూస్తే... మళ్ళా నా ఒడిలో ఆడుకున్న ఆరేళ్ళ పాపాయిలా అనిపిస్తున్నావు!" నవ్వుతూ అందామె.
దాంతో, సౌమ్య కాస్త ఉడుకుమోతుగా మొహం పెట్టి, "అమ్మా!" అంది. ఆ పెద్దావిడ మొహం మరికాస్త విప్పారింది.  తన కూతురి చేతిని తన చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని—
"ఒక తల్లిగా... నీ మనసులో నెలకొన్న సందిగ్ధతని నేను అర్ధం చేసుకోగలను." తన చేతిలో వున్న ఉత్తరం వైపు చూస్తూ, "దీని గురించి నేను నీకు ఏమీ చెప్పదలుచుకోవట్లేదు. ఇది నీ జీవితం. ఏ నిర్ణయం అయినా నువ్వే తీసుకోవాలి!" అంటూ మళ్ళా సౌమ్య చేతిలో ఆ వుత్తరాన్ని పెట్టేసింది.
సౌమ్య అయోమయంగా తన తల్లిని చూసింది.
ఆవిడ కొనసాగిస్తూ— "ఒక్క మాట! ఎవరి జీవితమూ తెరిచిన పుస్తకం కాదు. ఎదుర్కొన్న పరిస్థితులను బట్టీ దేనిమీద ఎప్పుడూ ఒక నిర్ణయానికి రాకూడదు. నిష్పక్షపాతంగా తార్కికంగా బాగా ఆలోచించి మనసుకు ఏది మంచిదని తోస్తుందో అదే చెయ్యాలి. ఇదే, అనుభవపూర్వకంగా నేను నేర్చుకున్న జీవన పాఠం! చివరగా... నువ్వు ఏ నిర్ణయం తీసుకున్నా సరే, నీకు నేను ఎప్పుడూ తోడుగా వుంటాను," అంటూ మెల్లగా పక్కమీంచి లేచి, "బాగా పొద్దుపోయింది. ఇక పడుకో..." అనేసి ఆమె లోపలికి వెళ్ళిపోయింది.

★★★

"నాస్మిన్! త్వరగా రా... ఎగ్జామ్ కి బయలుదేరుదాం!"
బైక్ మీద కూర్చుని కేకేశాడు సామిర్.
"ఇంకా చాలా టైముందిగా...!" అంటూ బయటకొచ్చింది నాస్మిన్.
నిజమే! రోజూకన్నా చాలాముందే రెడీ అయిపోయాడు సామిర్. మరి అతనికి డబుల్ డ్యూటీ వుంది కదా!
"ఎలాగూ సుజాత మనతో రావట్లేదన్నావ్ కదా... ఇంక ఆలస్యమెందుకు చెయ్యటం? నిన్ను ఎగ్జామ్ సెంటర్ లో దింపేసి నా ఫ్రెండ్ రమణ దగ్గరకు వెళ్తాను.!" అంటూ ఆమెను తొందర చెయ్యసాగాడు.
నాస్మిన్ కూడ మంచి మూడ్ లో వుండటంతో, "సరే... సరే... వస్తున్నాను!" అంటూ తన బ్యాగ్ పట్టుకుని బయటకొచ్చింది.
సామిర్ బైక్ స్టార్ట్ చేసాడు. ఆమె అతని వీపుకి అతుక్కుపోయినట్లుగా కూర్చొని "మ్... పద!" అంది.
అప్పుడే, వారి ముందునించి శంకర్ తన బైక్ లో వెళ్ళటం ఆ యిద్దరూ చూశారు. అతని వెనుకే ఓ ప్రక్కకి తిరిగి కూర్చుని వుంది సుజాత!

[Vikatakavi02]

ఒక చిన్న కథ... 'తులసీ' పోస్ట్ చేశాను. చదివి మీ అభిప్రాయం తెలుపగలరు.
https://xossipy.com/showthread.php?tid=11738

[Vikatakavi02]

Episode 119

గబుక్కున ఆగిపోయి వాళ్ళవంక చూస్తూ వుండిపోయాడు సామిర్. అతని బుర్రలో వెంటవెంటనే చాలా ప్రశ్నలు ఉత్పన్నమయ్యాయి. 'సుజాత... అలా వెళ్ళిపోతోందేంటి? ఏమైవుంటుంది? కొంపదీసి మా ప్లాన్ ఏమైనా తెలిసిపోయిందా? ఐనా... ఎలా తెల్సిపోతుంది?'
నాస్మిన్ కూడ శంకర్ ని, సుజాతని చూసి, "ఓ... వీళ్ళూ త్వరగానే బయలుదేరారుగా. నువ్వాగిపోయావేఁ... పద!" అంది వెనకనించి.
సామిర్ తన షాక్ లోంచి బైటకొచ్చి బైక్ ని ముందుకి పోనిచ్చి మెల్లగా శంకర్ బైక్ వెనకాలే కాస్త దూరంలో వెళ్తున్నాడు. అతనిలో పలు సందేహాలు... భయాలు... ఆందోళనలు... అసలేం జరిగి వుంటుందా అని! మరో ప్రక్క నాస్మిన్ అతన్ని షరామామూలుగా తడిమేస్తూవుంది. ఆమెను వారించలేక సుజాతకి దగ్గరగా బండిని తీసుకువెళ్ళలేక దూరంగానే ఉండిపోయాడతను.
అటు సుజాత కూడ ముళ్ళకంపమీద కూర్చున్నట్లు చికాగ్గా మొహం పెట్టుకుని బిగుసుకుపోయినట్లు బండి మీద కూర్చొనివుంది. ఆమెనలా చూస్తుంటే సామిర్ లో భయం ఇంకా ఎక్కువవుతోంది. మరికాసేపటికి ఎగ్జామ్ సెంటర్ దగ్గరికి వచ్చేశారు వాళ్ళు. ఐతే, శంకర్ బండిని ఆపకుండా అలా రోడ్ లో ముందుకి వెళ్ళిపోయాడు, సుజాతతో సహా!
సామిర్ కంగారుగా— "అదేంటి... ఆళ్ళాగలేదు. ఎక్కడికెళ్ళి పోతున్నారు?!" అన్నాడు నాస్మిన్ తో.
ఆమె కూడ విశ్మయంగా వాళ్ళవేపు చూస్తూ భుజాలెగరేసింది.

***

'ఏం జరిగింది?' అని వాళ్ళిక్కడ అనుకుంటుంటే అక్కడ సుజాత 'హుఁ... ఇలా ఎందుకు జరిగింది?' అని తల పట్టుక్కూర్చుంది.
పాపం... ముందురోజు రాత్రి తాను శంకర్ సార్ తో కలిసి వస్తానని నాస్మిన్ కి చెప్తున్నప్పుడు సరిగ్గా అలాగే జరుగుతుందని ఆమె ఊహించలేదు మరి!
ఇంతకీ అసలు ఏం జరిగిందంటారా...!
బెడ్రూమ్లో సుజాత నాస్మిన్ తో మాట్లాడుతున్న అదే సమయంలో అప్పుడే పెరట్లోని బాత్రూంలోకి వెళ్ళిన అంజలికి ఆమె మాటలు చెవినపడ్డాయి. ఆ బాత్రూంకి గల విశేషమైన సౌలభ్యం మీకింకా గుర్తుందనే అనుకుంటున్నాను.
ఇంకేముంది!
'రూంలో మాట్లాడేది ఇక్కడ వినిపిస్తుందా?' అనుకుంటూ అవాక్కయిన అంజలికి సుజాత శంకర్ తో కలిసి వెళ్తానన్నడం డబుల్ షాక్ నిచ్చింది. శంకర్ అంటే కోపంతో విరుచుకుపడే సుజాత అలా ఎందుకు చెప్తోందో ఆమెకి అర్ధం కాలేదు.
ఇంకా ఏం అంటుందో విందామని అక్కడే కాచుకున్నా తర్వాత వాళ్ళు మరేమీ మాటాడుకోలేదు. చివరకి నాస్మిన్ అక్కణ్ణించి వెళ్ళిపోయాక సుజాతని శంకర్ సమక్షంలో ఆ విషయమై నిలదీసిందామె.
ఒక్కసారిగా కాళ్ళ క్రింద భూమి కదిలినట్లయింది సుజాతకి. 'తన పిన్ని చాటుగా తమ మాటల్ని వింటోందా?' అన్న శంక ఆమె మనస్సులో వ్యక్తమైంది. ఆమె ఎంతవరకూ విన్నదో తెలియదు. అడిగే ధైర్యం లేదు. దాంతో, గ్రొంతులో పచ్చి వెలగకాయ పడ్డట్లయి ఫీలయ్యింది.
ఐతే, సామిర్ గురించి తాము మాట్లాడుకున్నదాని గురించి తన పిన్ని అస్సలు ప్రస్తావించకపోవటంతో ఆమె తమ మాటలను పూర్తిగా వినలేదని నిశ్చయానికొచ్చిన తర్వాత పాదరసంలాంటి ఆమె బుర్రకి వెంటనే తక్షణోపాయం తట్టింది.
చప్పున తలెత్తి, "కావాలనే నాస్మిన్ తో అలా చెప్పానమ్మా!" అంది.
శంకర్, అంజలి ప్రశ్నార్థకంగా సుజాతని చూశారు.
"నాకితనిపైన నమ్మకంలేదు. నాన్నని విడిపించటానికి నిజంగా ప్రయత్నం చేస్తున్నాడో లేకపోతే ఇంకా పెద్ద శిక్ష వెయ్యటానికి ట్రై చేస్తున్నాడో...? అందుకే, రేపు నేనూ అతనితో లాయర్ దగ్గరికి వెళ్దామనుకుంటున్నాను. అంతా కనుక్కున్నాక అక్కడే సంతకం పెడతాను," అంటూ అలవోకగా అబద్ధపు గోడను కట్టేసిందామె.
అంజలి కోపంగా, "నోర్మూయ్ సుజీ... ఏమ్మాట్లాడుతున్నావ్ నువ్వు! పిచ్చి పట్టిందా నీకు—" అంటూ అరిచింది. శంకర్ మధ్యలో కల్పించుకొని, "పర్లేదు అంజలిగారు. తను చెప్పినట్లు రేపు తనని తీసుకెళ్ళటంలో నాకేం అభ్యంతరం లేదు!" అన్నాడు.
దానికి అంజలి, "అది కాదు... ఓప్రక్క పబ్లిక్ పరీక్షలవుతుంటే యిప్పుడు ఇదంతా అవసరమా?" అంటూ కోపగించుకుంది.
వెంటనే, "నాకు నాన్న కన్నా ఏదీ ఎక్కువ కాదు!" అంటూ కట్టిన గోడకి సెంటిమెంట్ పూతేసింది సుజాత.
ఆఖరుకి శంకర్ 'సరే సుజీ... ఓ పని చేద్దాం! రేపు పొద్దున్నే నిన్ను లాయర్ దగ్గరికి తీసుకెళ్ళి మరలా పరిక్ష టైంకల్లా ఎగ్జామ్ సెంటర్ దగ్గర దింపేస్తాన'నని చెప్పేయటంతో నాస్మిన్ తో తను సరదాగా చెప్పిన అబద్ధం ఇలా నిజమై కూర్చుంది.
బహుశా... దీన్నే తధాస్తు దీవెనలని అంటారేమో!

★★★

ఇక రాజమండ్రిలో—
తన తల్లి ఇంటిలోనికి వెళ్ళిపోయాక, ఆవిడ చెప్పిన పలు విషయాలలో అంతర్లీనంగా కానవస్తున్న వివరాలను గ్రహించేందుకు ప్రయత్నిస్తోంది సౌమ్య మనసు. అమ్మతో సంభాషించాక తనలోని అనిశ్చితికి కొంతవరకు స్వాంతన లభించిందామెకు.
చల్లగా వీస్తున్న గాలికి తన చేతిలోని లెటర్ రెపరెపలాడుతుంటే దాన్ని రెండు చేతులతో పట్టుకుని చూసింది. అందులోని ప్రతి మాట తను చూసిన కరుకు మనిషిని సరికొత్తగా పరిచయం చేస్తుంటే మరోమారు ఆ లేఖని చదివింది.
అలా ఆమె చదువుతుండగా...
ఒకచోట, '...నీ చిరునవ్వు నా జ్ఞాపకంలో లిప్తకాలం మెదిలి నా మనసుకు కొత్త వూపిరిలూదింది.
ఆ క్షణం నాకు అర్ధమైంది. నా జీవితానికి సరికొత్త నిర్వచనం నువ్వని... నీ చిరునవ్వని...!'
ఆ పంక్తిని చదవగానే తన తల్లి తనతో అన్నది చప్పున జ్ఞాపకం వచ్చిందామెకు.
'... అప్పుడు నాకు కనిపించిన ఒకే వెలుగు ఒడిలో పడుకున్న నువ్వు... నీ చిరునవ్వు!'
సౌమ్య కళ్లు విశాలమయ్యాయి.
అసంకల్పితంగా ఆమె మొహంలో చిరునవ్వు ప్రత్యక్షమయ్యింది.!
ఆ తర్వాత — 'ఒక్కసారిగా అంపశయ్య మీంచి అమ్మ ఒడిలోకి మారినట్టు ఆ క్షణం వరకూ నా గుండెల్లో పరుచుకొన్న అలజడంతా ఆవిరై అవ్యక్తమైన ఆనందపు అలికిడితో మనసంతా నిండిపోయింది.'
అన్నది చదవగానే మనసు బరువెక్కిన భావన కలిగి కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. రాతి హృదయమనుకున్న మనిషిలో ఇంతటి భావుకత నిండివుండటం ఆమెను ఆశ్చర్యపరిచింది.
ఏ మనిషినీ ఎదుర్కొన్న పరిస్థితులను బట్టీ అంచనా వెయ్యకూడదన్న తన తల్లి మాటల్లోని మర్మం ఆమెకు అర్ధమవసాగింది.
చివరగా ఒక నిర్ణయానికి వచ్చి తన దిండుక్రింద వున్న ఫోన్ ని తీసింది.

---

మిత్రులారా!
విజయ దశమి శుభాకాంక్షలు

నా ఈ కథలో మరో పాత అప్డేట్ ని కూడ మీకోసం పోస్టు చేశాను.
చాలాకాలంగా పెండింగ్ లో ఉంచిన Episode - 28ని (7th Pageలో వుంది) అప్డేట్ చేసాను. గమనించగలరు.

---

[Vikatakavi02]

మిత్రులారా...

అందరికీ దసరా శుభాకాంక్షలు.

[Vikatakavi02]

వికటకవిగారు నమస్కారాలు
మీ అప్డేట్ చదివా...
వెరి నైస్ అప్డేట్....
ఈ విషయం రాస్తున్నందుకు క్షమించగలరు
Plz make an habit of giving reguler
Update s at least once a month
So that......
కథ కంట్యూనిటి మా మనస్సుల్లో నుండి చెరిగి పోకుండా  ఆ fragrence ఎప్పుడూ ఉంటుఁది.....
నిర్బందించడం లేదు......
విన్నపం మాత్రమే
థ్యాంక్స్ ఫర్ ద అప్డేట్....

I don't mind on what you said about llllllaaaaaatttttteeeeee updates... But my mind is preoccupied these days, I am not able to allot quality time to the story. And I don't want to abandon this as well. I am quite attached to it as you all do. I just don't want to spoil it either.
Thanks for your concern towards story & me.

Happy Dusshera

[Vikatakavi02]

చాలా మంచి అప్డేట్ ఇచ్చారు చాలా రోజులా తరువాత. అప్డేట్ చాలా బాగుంది.

ధన్యవాదములు మిత్రమా కాసిం

[Vikatakavi02]

మహాద్భుతమైన అప్డేట్ చాలా చాలా బాగుంది రాతి గుండె అనుకున్న వ్యక్తిలో ఇంతటి బావకత నిందిఉంది చాలా బాగా రాసారు మిత్రమా అప్డేట్ చాలా చాలా బాగుంది ధన్యవాదాలు మిత్రమా

ధన్యవాదములు మిత్రమా చిరు...

[Vikatakavi02]

very nice

ధన్యవాదములు జంటనగరాల నేస్తమా

[Vikatakavi02]

Nice update

Thanks Kishore

[Vikatakavi02]

మిత్రమా mnlmnl,
నీ అభిమానానికి 
నా హృదయపూర్వక ధన్యవాదములు.

[Vikatakavi02]

Nice update

ధన్యవాదములు మిత్రమా సలీం...

Welcome back

థాంక్స్ బ్రో...

Kavi gaaru!!  As usual Mee comeback episode superuuuu!!
Keep it up!

సీన్డ్రాయిడ్ గారూ... ధన్యవాదములు

[Vikatakavi02]

Episode - 28

తలారా స్నానం చేసి యదపై వరకూ తువ్వాలు చుట్టుకొని కూనిరాగం తీస్తూ గదిలోనికి అడుగుపెట్టింది అంజలి. వారాంతం కదాని తన తండ్రిని చూడ్డానికి వెళదాం అనుకొని ముస్తాబవుతోందామె. ఈమధ్య ఖాళీ దొరికితే చాలు ఆమె మనసు-తనువు శిరీష్ సాంగత్యంలో సేదతీరుతున్నది. అతనితో జతకట్టడాలూ... జలకాలాటలూ... ఆమెకు బలహీనతగా మారిపోయాయి.

జుత్తారబెట్టుకుంటూ దుస్తులకోసం కబర్డ్ లో చూస్తుండగా ఫోన్ మ్రోగటంతో 'ఎవరా?' అని అనుకుంటూ వెళ్ళి తీసి చూసింది.

'Sireesh calling...' అని తెరమీద కనపడింది.

ఆమె గుండెల్లో వైబ్రేషన్ మొదలయింది. చిలిపి తలపులు వెంటనే చుట్టుముట్టటంతో గాఢంగా శ్వాసని తీసుకుంటూ కాలెత్తి... అదే... కాల్ ఎత్తి, "శిరీష్!" అంటూ ప్రేమగా పిలిచింది.

"మ్... మేడం, వస్తున్నాను," అని క్లుప్తంగా అనేసి కాల్ కట్చేశాడు శిరీష్.

అంజలి తుళ్ళిపడి, "అ-ది... కా-దు... శిరీష్—" అని అంటూ కాల్ కట్ అయిపోవటంతో 'ప్చ్... నేను ఊరికి వెళ్ళాలి కదా!' అని అనుకుని భారంగా నిట్టూర్చింది.

'శిరీష్ క్రింద సమ్మగా నలిగిపోకుండా ఊరెళ్తానంటావేంటీ?' అంటూ తన మనసు కసురుకుంటుంటే అతికష్టం మీద ఆ తలపుని అదిమిపెడుతూ ఎదురుగా వున్న నిలువుటద్దంలో యధాలాపంగా తనను తాను చూసుకొంది.

యింకా టవల్ లోనే సగం ప్యాక్ చేసిన రసగుల్లా మాదిరి వుందామె. జుత్తు కొసల నుంచి కారుతున్న నీటి బిందువులు మెల్లగా ఆమె యద పొంగుల మీదకి జారుతూ విద్యుత్ కాంతిలో ముత్యాల్లా మెరుస్తున్నాయ్.

'శిరీష్ గానీ నన్నిలా చూస్తే అస్సలు ఊరుకోడు... 'జుప్'మంటూ ఒక్కో బొట్టునూ జుర్రేస్తాడు...వుష్... అమ్మో!' అని అనుకుంటూ గుండెల మీద చెయ్యేసుకుంటూ అతనికి కాల్ చేసింది.

ఒక రింగ్ అయ్యిందో లేదో ఆ కాల్ కట్టయిపోయింది. 

'ప్చ్! హుఁ..' అంటూ ఆమె వగరుస్తుండగా ఇంటి కాలింగ్ బెల్ మ్రోగింది. ఉలికిపాటుకి గురైందామె.

వరుసగా మూడుసార్లు మ్రోగిన బెల్ క్షణం విరామం తర్వాత మరొక్కసారి మ్రోగింది. ఇది వాళ్ళిద్దరూ పెట్టుకున్న కోడ్.

'శిరీష్ వచ్చేశాడు!' అని అర్ధమవ్వగానే అనాలోచితంగా ఆమె అడుగులు తలుపువైపు పడసాగాయి. అంతలో తను యింకా తువ్వాలులోనే వున్న సంగతి గుర్తుకొచ్చి వెనక్కి వెళ్ళి కబర్డ్ నుంచి నైటీని తీసుకుని గబగబా వేసుకుంది.

శిరీష్ ని ఎలాగోలా ఒప్పించి వెనక్కి పంపేయాలని మనసులో అనుకుంటూ వెళ్ళి తలుపుని తెరిచింది.

అనుకోవటమైతే అనుకుందిగానీ,

ఎదురుగా శిరీష్... అతని అందమైన మొహం...  ఎప్పటిలా అతని పెదాలపై తొణికిసలాడుతున్న కొంటె నవ్వు... ఇక, అతని కోడె కళ్ళలో ప్రస్ఫుటంగా కానవస్తున్న కోర్కె... హ్మ్... చూడగానే ఆమె మనసు గతి తప్పింది. గుటక పడింది. పెదాలు తడారిపోయాయి. కాళ్ళమధ్య సన్నగా తడి మొదలైంది. ఆమె మాట కూడ తడబడింది. "శిరీ-ష్... న్-నేను... నే-ను....—" తలుపు తీసేముందు తనేం చెప్పాలని అనుకున్నదో గుర్తుకు రావటం లేదామెకు.

"May I come in, ma'am?" తనకే సాధ్యమైన సమ్మోహన స్వరంతో అడిగాడు శిరీష్.

అతన్ని లోపలికి రానీకుండా బయటనే మాట్లాడి పంపేయాలనుకున్న అంజలి, అతని కళ్ళలోని అయస్కాంత శక్తికి వివసురాలై వెనక్కి మరలింది.

శిరీష్ లోపలికి వచ్చి ఆమె కళ్ళతో ముడి విడిపోకూడదన్నట్లు సూటిగా చూస్తూ వెనకనించే తలుపులు మూసి గడియపెట్టాడు.

ఆమె ఊపిరిని తీసుకోవటం కూడ మరచిపోయి అలా ఒక ప్రతిమలా నిలుచుండిపోయింది.

శిరీష్ ఒక్క అంగ ముందుకేసి ఆమెను తన బిగి కౌగిలిలో బంధించాడు. పేర్చుకున్న మాటలన్నీ ఎప్పుడో అటకెక్కేయటంతో చప్పున అతని బాహువుల్లో మైనంలా కరిగిపోయిందామె. 

అటు లతావాణీల పుణ్యమాని పేంట్లో ఎగదన్నుతున్న అతని అంగం ఆమెకు రాయిలా గట్టిగా తగిలింది. 'ఇస్...' ఆ తాకిడికి ఆమె చిగురుటాకులా వొణికింది.

తమకంతో కళ్ళు అరమోడ్పులయి తనువులో అణువణువూ మదనతాపంతో మొగ్గలేస్తుంటే అతని వజ్ర దేహాన్ని అంటుకుపోయినట్లుగా గట్టిగా కావలించుకుంది.

మరుక్షణంలో ఆమె కాళ్ళు గాల్లో తేలాయి. పెదవులు అతనితో జతకట్టాయి. ఇద్దరూ అలాగే ఒకర్నొకరు పెనవేసుకుపోయి బెడ్రూమ్ లోకి వెళ్ళి మంచమ్మీద పడ్డారు. అతని బరువుకి ఆమె మత్తుగా 'స్స్..మ్మ్'మంటూ మూల్గితే వారి బరువుకి ఆ మంచం 'కిర్రు...కర్రు'మన్నది.

అతనామె చెక్కిళ్ళను రెండు చేతులతో పట్టుకుని ముఖమంతా ముద్దులు కురిపిస్తుంటే అంజలి అతని ముద్దులను ఆస్వాదిస్తూ తన కళ్ళను మూసుకొంది.

శిరీష్ మెల్లగా ఆమెమీంచి లేచాడు. ఆమె తన కళ్ళను తెరచి మత్తుగా అతన్ని చూసింది. శిరీష్ తన టీషర్ట్ ని విప్పేసి క్రింద పడేశాడు. దట్టమైన వెంట్రుకులతో కప్పబడిన ఘనమైన ఛాతీని చూసి ఆమె కళ్ళు మురిశాయి.

అతనామెను కసిగా చూస్తూ ఆమె నడుము చుట్టూ చేతులు బిగించి చప్పున ఆమెను పైకెత్తాడు. ఊహించని ఈ చర్యకి అంజలి తుళ్ళిపడి 'స్...మ్...'మ్మని కీచుగా దీర్ఘం తీస్తూ అతని భుజాన్ని పట్టుకుంది ఆసరాగా! 

యిద్దరి మొహాలూ దగ్గరయ్యి ఒకరి శ్వాస మరొకరికి వెచ్చగా తగులుతోంది. అంజలి పెద్ద కళ్ళతో అతన్ని ఆశ్చర్యంగా చూస్తోంది. 'ఏమిటీ దూకుడు?' అన్నట్టుగా.

అతని కళ్ళలో అగుపిస్తున్న ఎర్రని జీరాలకి తన తనువంతా కువకువలాడుతుంటే అతని మెడ చుట్టూ చేతులు పెనవేసి అతని పై ముద్దులు కురిపించసాగింది. 

క్రింద అతనికిరువైపులా తన కాళ్ళని తిన్నగా పరిచి వుంచడంతో ఆమె నైటీ నడుందాకా పైకి లేచిపోయింది. దాంతో ఆమె అనాచ్ఛదత మైదానం పేంట్ మీంచి 'అతన్ని' వెచ్చగా తాకుతోంది. 

అమె నడుము మీంచి తన చేతులు క్రిందకి తీసుకెళ్ళి ఆమె నితంబాలను ఒడిసిపట్టి తనకి మరింత దగ్గరకి లాక్కున్నాడు శిరీష్.

'అహ్...స్!' గరుకు ప్యాంటులోంచి ఎగిసిపడుతున్న అతని బలిమి తన ముద్దబంతితో రాపిడవ్వడంతో తీపి బాధతో ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు తేలాయి. ఆతని వేడిమికి ఆమెలో హిమనగం కరిగి నీటి ఊటలు ఉద్భవిస్తుంటే ఆమె ఆగలేక మరలా ముందుకి వెనక్కి ఊగింది. 

ఇదో సరికొత్త అనుభూతి! లోపల పెట్టుకుని ఊగటం వేరు. ఇలా రాపాడిస్తూ పైపైనే ఊగటంలో మజా వేరు. స్ స్ స్...మంటూ అతన్ని గట్టిగా వాటేసుకుని తెగ ఊగేస్తోందామె. క్రమంగా ఆమె ఊపిరి బరువెక్కుతోంది. కంతలో కడ్డీ లేని లోటు మెల్లగా తెలిసొస్తోంది.

ఇటు శిరీష్ కి కూడ అలా వుండటం మహా కష్టంగా వుంది.

అతనసలే మాంచి వేడెక్కి వున్నాడు. అతని బలుపుకి జీన్స్ బాగా టైటయిపోయింది. ఇక ఆమె ఊగుడికి అతనికి ప్యాంటులో మంటెక్కిపోతోంది.

దాంతో ఆమెను తిరిగి మంచమ్మీద వెల్లకిలా పడుకోబెట్టడానికి ప్రయత్నించాడు. ఐతే, ఇంకా ఆమె చేతులు అతన్ని చుట్టుకొనే వుండటంతో అతను కూడ ఆమె మీదనే పడ్డాడు.

తమకంలో నిండా మునిగినామెకి అతని బరువు సమ్మగా అన్పించి మత్తుగా మూల్గింది. 

అదే పొజిషన్ లో శిరీష్ గబగబా తన ప్యాంటుని అండర్వేర్ తో సహా మోకాళ్ళ వరకూ దించేశాడు. అతని వెచ్చని మగసిరి బందిఖానాలోంచి బయటపడి తను మెచ్చిన కలుగులో చొచ్చుకుపోయేందుకు ఉబలాటపడింది.

దాన్ని మరి కష్టపెట్టడం ఇష్టం లేక (ఆగలేక) శిరీష్ గురి చూసి వెంటనే ఆమెలోకి సర్రున దింపేశాడు.

"ఆ...హ్...ఇస్స్...హ్!" ఆమె పూ-పెదాలను ఒరుసుకుంటూ అతను దూసుకుపోవటంతో ఆమె బాధతో పై పెదవులను మునిపంటితో కొరుక్కుంటూ దీర్ఘంగా మూల్గింది. ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు సుడులు తిరిగాయి. గోళ్ళతో అతన్ని గట్టిగా పట్టుకుంది. కనీసం అరగంట వార్మప్ చేశాక గానీ డైరెక్టుగా బ్యాటింగ్ కి దిగని శిరీష్ సరాసరి మొదలెట్టేయటం ఆమెకి వింతగా తోచింది. 'ఏమయిందీవేళ?' అనుకుంది.

భోగ జ్వాల నరనరానా ఎగదన్నుతుంటే అతనామె నడుముని పట్టుకుని అదే పొజిషన్ లో వేగంగా ముందుకి వెనక్కీ ఊగటం మొదలుపెట్టాడు. 

అతని పొడుగు దిగంతాల్లో గుచ్చుతుంటే అంజలికి నొప్పితో కూడిన సుఖం వొంటికి చేరుతోంది. ప్రతి పోటుకి కాళ్ళని ఎత్తుతూ 'స్..స్...స్...స్...'మని తన మొత్తని ఎగరేస్తూందామె.

అటు శిరీష్ ఆమెలో వెచ్చగా మునిగితేలుతూ మగతలో ఒక్క క్షణం తన కళ్ళని మూసుకున్నాడు. అతని కళ్ళముందు ఓ రూపం అస్పష్టంగా కదిలి ఛటుక్కున మాయమైంది. 'అది వాణీ... కాదు... ఆశాలత...! మ్... ఎవరై వుంటారు?' అని అనుకున్నాడు. వాళ్ళ గురించి అనుకోగానే మగటిమి మరికాస్త బిరుసెక్కింది. జతల జతిలో మార్పొచ్చి ఆమెకు క్షణక్షణం స్వర్గ సాక్షాత్కారం ఔతున్నది. కామరసాలతో చిత్తడిగా మారిపోవటంతో దయలేని అతని 'దండ'యాత్ర దిగ్విజయమైంది.

మరికాసేపటికి అంజలి గట్టిగా రొప్పుతూ అతన్ని గట్టిగా కరుచుకుపోయి తన భావప్రాప్తిని పొందింది. ఒక్కసారిగా శరీరమంతా తేలికబడినట్లు అయ్యి తన చేతులని కాళ్ళని మంచమ్మీద వేలాడేసింది.

శిరీష్ మరో పది నిముషాలు అలాగే ఆమెను వాయించేకా చప్పున ఆమెనుంచి ప్రక్కకి తొలగిపోయి తన వీర్యాన్ని బయట వదిలేసి ఆమె ప్రక్కనే సేదతీరాడు.

***

"నేనీవేళ నాన్నని చూడ్డానికి వెళ్దాం అనుకున్నాను!"

బాత్రూంలో షవర్ క్రింద తడుస్తున్నారు ఇద్దరూ.

"ఓహో... ఇప్పుడెళ్తావా మరి!" ఆమె గుబ్బలకి సబ్బుని రుద్దుతూ ఆమెను అడిగాడు శిరీష్.

"హ్మ్...!" అంటూ మరోమారు గట్టిపడుతున్న 'అతన్ని' తన చేతుల్లోకి తీసుకొని 'ఇంక వెళ్ళినట్టేలేఁ!' అనుకుంటూ మెల్లగా తన మోకాళ్ళ మీద కూర్చుందామె!

[Vikatakavi02]

నిజంగా ప్రేమలేఖ వ్రాస్తే అది అవతల వ్యక్తి హృదయాన్ని ఈవిధంగా హత్తుకోవాలంట!

నా యీ కథలో సౌమ్యకి అజయ్ ఉత్తరం అటువంటి అనుభూతిని కలిగించిందంటారా మరి?

[Vikatakavi02]

Episode 120

"ఇంకా అరగంట టైం వుంది అజయ్!"
"ఇంకా-నా గురూ?!"
మధ్యాహ్నం పన్నెండు గంటల నించీ రాజ్యలక్ష్మీ కాలేజీ ముందర సౌమ్య కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు వాళ్ళు.
సౌమ్యని ఒంటరిగా కలవడానికి యింకా ధైర్యం చాలని అజయ్ శిరీష్ ని కూడా వెంట తెచ్చుకున్నాడు గడుస్తున్న ప్రతిక్షణం ఒక యుగాన్ని తలపిస్తుండటంతో జీప్ దిగి రోడ్డు మీద అటు ఇటు తచ్చాడసాగాడు.
"హ్మ్... ఎప్పుడో చదువుకునే రోజుల్లో అనుకుంటా, ఇలాగే కాలేజీ వదిలేప్పుడు అమ్మాయిలని చూడ్డానికి పడిగాపులు కాసేవాళ్ళం! ఇదుగో మళ్ళా ఇన్నాళ్ళకి—"
"అబ్బా గురూ! అదంతా ఇప్పుడు గుర్తు చెయ్యకు! నేనిప్పుడేమీ ఆలోచించలే—" అన్నాడు వేడుకోలుగా.
"—హా... ఆలోచన... అంటే జ్ఞాపకమొచ్చిందీ, సులోచన గుర్తుందారా?"
ఆ పేరు వినగానే అజయ్ కాస్త డైవర్ట్ అయ్యి శిరీష్ ని చూసి నవ్వు మొహంతో—
"ఎలా మర్చిపోతాం గురూ? అప్పట్లో దానికోసం మన బ్యాచ్ మొత్తం ఆ లేడీస్ కాలేజీ ముందరే పడిగాపులు కాసేవాళ్ళం కదా!" అన్నాడు.
"అంతేనా...! బీచ్ రోడ్డు వెంబడి తను పోతుంటే మీరంతా వెనకాలే క్యూ కట్టేవాళ్ళు కూడా!"
"హహ్హా... అదేమైనా తక్కువ తిందా గురూ! యింటివరకు సిటిబస్ ఫెసిలిటీ వున్నా దొంగముండ కావాలనే నడిచి వెళ్ళేది... అందరినీ అలా తన వెంట తిప్పుకోవటానికి!"
"హ్మ్... ఏఁవైనా అప్పట్లో అదో సరదాలేఁరా!" అంటూ నవ్వాడు. అజయ్ కూడా నవ్వేశాడు.
అలా వాళ్ళు తమ కాలేజీ విషయాలను నెమరవేసుకుంటుండగా ఇక్కడ కాలేజీ విడిచిపెట్టడంతో అమ్మాయిలు అందరూ గుంపులు గుంపులుగా బయటకి రాసాగారు.
రోజూ షరామామూలుగా కాలేజీ ముందు కనిపించే అల్లరి కుర్రమూకలు ఇవ్వాళ అక్కడ అస్సలు కనపడకపోవడం అక్కడి అమ్మాయిలకి వింతగా తోచింది—
"ఏంటే ఇవ్వాళ విశేషం.... ఒక్కడు కూడా లేడు!" లోపలి నుంచి బయటకి వస్తూ ఒక అమ్మాయి తన స్నేహితురాలితో బిగ్గరగా అనటం అజయ్, శిరీష్ ల చెవిన పడింది. అటేపు చూశారు వాళ్ళు.
ఆ మాట్లాడుతున్న అమ్మాయి ప్రక్కనే నడుస్తూ వస్తోంది 'సౌ-మ్య'.
అజయ్ గుండె రెండు అంగుళాలు క్రిందకి జారిపోయింది. బిగుసుకుపోయి రెప్పవేయకుండా ఆమెనే చూడసాగాడు. ఎందుకో తెలీదు, అతని కాళ్ళు సన్నగా వణుకుతున్నాయి!
అంతలో సౌమ్యకి మరో ప్రక్క నడిచి వస్తున్న అమ్మాయి, "అదుగో చూడండేఁ... పో'లీ'సు జీప్!" అంది.
వాళ్ళు తలలు త్రిప్పి చూశారు.
సౌమ్య దృష్టి అజయ్ మీద పడింది. ఆమె ముఖంలో ఏ భావమూ ప్రకటితమవటం లేదు.
"హ్మ్... అందుకేనేమో, ఇవ్వాళ ఎవడూ రాలేదు!" అంది ఆ మొదట అమ్మాయి కూసింత నిరాశగా!
అజయ్ ని చూసినా చూడనట్టుగా తన స్నేహితురాళ్ళతో కలిసి ముందుకు నడవసాగిందామె.
అతనికి ఏం చెయ్యాలో పాలుపోలేదు. ఇంతసేపు ఎదురుచూపులూ నీళ్ళపాలవుతుండటంతో వెనక్కి తిరిగి అసహనంగా తన గురువుని చూశాడు.
శిరీష్ కి అజయ్ పరిస్థితి అర్ధమైంది. అభయం ఇస్తున్నట్లుగా తన చేతిని పైకెత్తి 'వెళ్ళి మాట్లాడరా' అని కళ్ళతోనే సైగ చేసి ఆ ఎత్తిన చేత్తో గట్టిగా అజయ్ ని ఒక్క తోపు తోసాడు.
అజయ్ గభాల్న ఒక్కడుగు ముందుకు తుళ్ళి తమాయించుకుని ఒక్కసారి గొంతుని సవరించుకుని, "సౌమ్య-గారు!" అంటూ ఆమెను పిలిచాడు.
సౌమ్య నడుస్తున్నదల్లా ఆగి తలత్రిప్పి అతన్ని చూసింది. ఆమె చుట్టుప్రక్కల వున్న స్నేహితురాళ్ళు కూడా ఆగిపోయారు.
అజయ్ ఒక్కసారి గాఢంగా ఊపిరి తీసుకుని ఆమెని సమీపించాడు.
ఆమె తన చేతిలో ఉన్న పుస్తకాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని నిలుచునుంది.
"అ...మ్... అఁ... హ్... అదీ... మ్.మ్మీ-రూ—" కంట్రీ బూతులన్నీ కలగలిపి భాషని అనర్గళంగా మాట్లాడేంత టంగ్ పవర్ వున్న టఫ్ కి కనీసం ఒక్క మాట కూడా సరిగ్గా నోటివెంట రావటం లేదిప్పుడు!
అతనలా తడబడటం చూసి సౌమ్య పక్కన నిలుచున్న అమ్మాయిలు ముసిముసి నవ్వులు చిందించసాగారు.
దాంతో, "అటు ప్రక్కకి వెళ్దాం పదండి!" అంది సౌమ్య అతని అవస్థని గమనించి.
అజయ్ మౌనంగా తలూపాడు. ఇద్దరూ ఓ ప్రక్కకి వెళ్ళాక—
"హ్మ్... ఇప్పుడు చెప్పండి ఇన్స్పెక్టర్ గారూ!" అందామె.
"అఁ... సౌమ్యగారూ... మ్మీరు... ఇంకా... ఏం చెప్పలేదు!" అన్నాడతడు ఆఖరుకి. ఊపిరంతా ఎగిరిపోయినట్లయింది ఆ ఒక్క మాటకే... హుఫ్!
"ఏం చెప్పాలి?" అందామె ఏమీ ఎరుగనట్లు.
"అదేంటి...? నిన్న... న్-నేను... లెహ్-టర్...— ఆ ప్యూన్ మీకు—ఇవ్వలేదా?"
"మ్... అతనిచ్చాడూ...!" అంటూ దీర్ఘం తీసి, "ఐతే!" వదిలిందామె.
ఆమె వైఖరి చూస్తే కావాలనే అజయ్ ని ఓ ఆటాడుకుంటున్నట్లు అనిపిస్తోంది కదూ!
"ఐతే... అదీ...బబ్బదీ...గదీ...యిదీ... ఛ... అంటే... నేను—!" ఎంత వైచిత్రం! క్రిమినల్స్ కి ముచ్చెమటలు పట్టించి మూడు చెరువుల నీళ్ళు తాగించిన వాడు ఇప్పుడీమె ముందు మాట్లాడటానికి నీళ్ళు నములుతున్నాడు.
అక్కడ ఆమె ముఖం చూస్తే వస్తున్న నవ్వుని కావాలని ఆపుకుంటున్నట్లు కనిపిస్తోంది.
కాస్త ధైర్యాన్ని కూడదీసుకుని మరలా తన గ్రొంతుని సవరించుకుంటూ, "సౌమ్యగారూ!" అని పిలిచాడు అజయ్.
"హ్మ్... చెప్పండి ఇన్స్పెక్టర్ గారూ!"
అతను మరోమారు గాఢంగా శ్వాసని తీసుకుని వదిలి ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, "సౌమ్యగారూ.... నా పేరు అజయ్. నన్ను నా పేరుతో పిలవండి చాలు!" అన్నాడు.
"అయ్యబాబోయ్! ఇంకేమైనా వుందా? మీవంటి పెద్దవారిని పేరు పెట్టి పిలవడమే! నా వల్ల కాదండీ!" అందామె వెంటనే.
అజయ్ కంగారుగా— "అఁ-అబ్బే-చూడ్డానికి అలా కనిపిస్తున్నానేమోగానీ... న్-నేనంత పెద్దవాడ్నేమీ కాదండీ... అఁ...జస్ట్ ఇ-ఇరవై ఏడేళ్ళే నాకు!" తన చొక్కాని కిందకి లాక్కుంటూ అన్నాడు.
సౌమ్యకి అతను అచ్చంగా చిన్నపిల్లవాడికి మళ్ళే అమాయకంగా అన్పించాడు ఆక్షణాన.
"సరే... విషయం ఏంటో చెప్పండి!" అందామె.
"అదే... మీరు ఏమీ జవాబివ్వలేదు కదా... నా... లెటర్ కి!"
"అంటే... ఏమని జవాబీయమంటారు నన్ను!?" అతని సహనాన్ని పరీక్షిస్తూ అడిగిందామె.
"అంటే... అంటే... మీకు ఏమని అనిపిస్తుందో— అలాగే... చెప్పేయండి. అంతే!" వెర్రిగా నవ్వాడతను.
"అమ్మో! మీకది నచ్చకపోతే మళ్ళా మీ లాఠీని ఎక్కడ పెడతారో మరి!" అంది భయపడుతున్నట్లు నటిస్తూ.
"ఛఛ... నేను చచ్చినా అలా అస్సలు చెయ్యను సౌమ్యగారూ...! జరిగినదానికి మీకు ఆల్రెడీ క్షమాపణలు చెప్పాను కదా...!"
"ఐనా, ఒకవేళ... మీరు కోరుకున్న జవాబుని నేనివ్వకపోతే?"
గుటకపడింది అజయ్ కి. తలదించుకుని ఒక్కక్షణం మౌనంగా ఆలోచించినాక—
ఆమె కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "నాకు నమ్మకముంది!" అన్నాడు నిజాయితీగా.
అతనన్న మాటకి ఇంకా అతన్ని వెయిట్ చేయించడం న్యాయమనిపించలేదు సౌమ్యకి. తన లేఖ ద్వారా అజయ్ అతని మనసుని ఆవిష్కరించిన విధానానికి ఆమె ఎప్పుడో ముగ్ధురాలయింది. ఆమెకే తెలుసు, గతరాత్రి నిద్రపోకుండా తను అతని లేఖను ఎన్నిమార్లు చదివిందో... తన కన్నీళ్ళు ఎంతగా ఆ లేఖను తడిపేసాయో..!
ఐనా... అప్పుడే బైటపడటం ఇష్టంలేక—
"మనం... స్నేహితులం అవ్వ వచ్చు ఇన్స్పెక్టర్ గారూ!" అంది.
"స్నే-హితులమా....?" అంటూ మొహాన్ని వేలాడేశాడు అజయ్.
"ఇ-ప్పటికి... మనం స్నేహితులగా వుందాం ఇన్స్పెక్టర్ గారు!"
"ఇప్పటికి అంటే... ఆ తర్వాత?!"
"చూద్దాం... ఇప్పటికి ఇంతే!" అంటూ షేక్ హ్యాండ్ ఇవ్వడం కోసం తన చేతిని చాపింది.
అజయ్ సంశయంగా ఆ చేతిని అందుకుంటూ, "సరే... నేను వెయిట్ చేస్తాను సౌమ్యగారూ!" అన్నాడు.
"సౌమ్య అని పిలవండి... మనం ఇప్పటి నుంచీ స్నేహితులం కదా!"
'ఎప్పటి వరకో...' అని మనసులో అనుకుంటూ "ఐతే... నన్ను కూడా పేరు పెట్టి పిలవాలి!" అన్నాడు అజయ్.
"ఇప్పుడు కాదు... రాత్రికి మీకు కాల్ చేసి అలాగే పిలుస్తానులెండి!"
అంటూ తన చేతిని వెనక్కి తీసుకొని అక్కణ్ణించి తిరిగి నాలుగడుగులు వేసింది.
అప్పుడే, అజయ్ కి మైండ్ లో ఒకటి ఫ్లాష్ అయ్యి—
"ఆఁ... సౌమ్యా... నిన్న రాత్రి కాల్ చేశారు... నేను లిఫ్ట్ చేసేలోగా కట్ అయిపోయింది!" అన్నాడు.
ఆమె వెనక్కి తిరిగి, "ఎదురుచూస్తున్నాను అన్నారుగా...—" అని అంటూ నునుసిగ్గుతో చిన్నగా నవ్వుతూ, "—లెటర్ లో...!" అని అనేసి పరుగులాంటి నడకతో అక్కడి నుంచి వెళ్ళిపోయింది.
అజయ్ తన బుర్రని గోక్కుంటూ ఆమెను అలా చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

[Vikatakavi02]

Super update

Nice update

కవి గారు బాగుంది సర్. కొద్దిగ సమయం కేటాయించండి సర్. ఈ కథ అంటే నాకు చాలా ఇష్టం సర్ ప్లీస్.

ధన్యవాదాలు మిత్రులారా...

[Vikatakavi02]

కార్తీక పున్నమి స్నానం కు వచ్చిన అంజలి 

బొమ్మ అదిరింది సర్...
నిజానికి ప్రస్తుత అప్డేట్స్ నాన్ - ఎరోటిక్ జోనర్ ని తలపిస్తున్నాయి కదాని శిరీష్-అంజలిల మధ్య ఒక కొత్త 'పాత' అప్డేట్ ని వ్రాశాను.
అది అందరికీ తెలియాలని ఇలా పోస్టు చేశాను.
ధన్యవాదములు.

[Vikatakavi02]

Super update

ధన్యవాదములు మిత్రమా సుబ్బారావ్

Nice update

ధన్యవాదములు కిషోర్

Bagundi Andi konchem regular ga ivandi

ధన్యవాదములు మిత్రమా... ప్రయత్నిస్తున్నాను. సమయం మరియు మూడ్ ఏకకాలంలో కుదరటం కష్టమైపోతోంది.

వికటకవిగారు అప్డేట్ బాగుంది

ధన్యవాదములు ఖాసిం