[Vikatakavi02]

Episode 95

టైం మధ్యాహ్నం పన్నెండవుతోంది.
శంకర్ ఇంకా అలానే కృంగిపోయి తన గదిలో కూర్చుని వున్నాడు. అంజలి మధ్యాహ్నం కోసం వంట ప్రిపరేషన్స్ లో వుంది. సుజాత లివింగ్ రూమ్ లో కూర్చుని టీవీ చూస్తోంది. ఆరోజు కాలేజీకు సెలవిస్తున్నట్టుగా అంజలి నిన్న బస్సు దిగగానే ప్రకటించేయడంతో ఆ ముగ్గురూ ఇంట్లోనే వున్నారు. వారి మూడ్ లో పెద్దగా మార్పేమీ లేదు.
వంట మధ్యలో అంజలికి, 'శంకర్ ఒంటరిగా గదిలో ఏం చేస్తున్నాడో..?' అన్పించి అతని కోసం కాస్త టీ తయారు చేసి పట్టుకెళ్ళింది. అతను ఇంకా అలానే తల దించుకుని తన మొహాన్ని వేలాడేసుక్కూర్చోడం చూసి అతన్ని సమీపించి, "శంకర్... కాస్త ఈ టీ అయినా త్రాగు... ప్రొద్దున్న టిఫిన్ కూడా చేయలేదు నువ్వు," అంటూ టీ కప్ ని బలవంతంగా అతని చేతుల్లో పెట్టి, "అయినా నువ్విలా తినకుండా దిగాలుగా కూర్చోవడం వల్ల లాభమేమైనా వుందా, చెప్పు! తను తప్పకుండా వస్తుందిలే...—" అని సముదాయిస్తూ అంజలి అనగానే శంకర్ ఆ కప్ ని నేలమీద విసిరికొట్టి, "వస్తుందా...? రానీ.... దాన్ని అడ్డంగా నరికి పారేస్తాను! నాతో అబద్ధమాడి ఎవడి దగ్గరకో పోతుందా...!" అన్నాడు కోపంతో రగిలిపోతూ...
హ్మ్... ఏంటో ఈ లోకం..? పెళ్ళాం ఎవడితోనో రంకు సాగిస్తోందని ఇంత ఫైరయిపోయే ఆ మొగుడికి... మాగానుబావుడికి... తాను నడిపే వ్యవహారాలు మాత్రం తప్పనిపించవు. అతడి దృష్టిలో 'తాను చేసేది శృంగారం... అదే ఆడది చేస్తే... అది వ్యభిచారం'. ఈజీగా వాళ్ళపై 'కులత' అని ముద్రవేస్తాడు. అంతే ఈజీగా వదిలేస్తాడు కూడా... ఈ సమాజం కూడా అలాంటి మగాళ్ళ తరపున వకాల్తా పుచ్చుకుంటుంది...
కప్ పగిలిన సౌండ్ వినపడి సుజాత ఓసారి ఆ బెడ్రూమ్ వైపు తొంగి చూసి వెంటనే మళ్ళీ తన దృష్టిని టీవీ వైపు త్రిప్పింది. ప్రొద్దున్న తను టిఫిన్ తీసుకెళ్ళినప్పుడు కూడా శంకర్ ఇలాగే ప్లేట్ ని నేలకు విసిరికొట్టాడు. తనకి కోపం వచ్చినా అతికష్టంమీద అణుచుకొని బయటకు వచ్చేసి అప్పట్నుంచీ కదలకుండా ఇలా టీవీ ముందు సెటిలైపోయింది.
ఆక్కడ అంజలి, శంకర్ మూడ్ మార్చడానికి ప్రయత్నిస్తూ అతని భుజమ్మీద చెయ్యేసి అతని ప్రక్కన కూర్చుంది. ప్రేమగా అతని భుజాన్ని ఒత్తుతూ అతనికి మరింత దగ్గరగా జరిగి అతని తలను పట్టుకొని తన గుండెలకు అదుముకోవాలని చూసింది. కానీ, శంకర్ కి ఇవాళ మూడ్ పూర్తిగా చెదిరిపోయింది. దాంతో, తన తలను విదిలించుకొని, "కాసేపు నన్ను ఒంటరిగా వదిలెయ్, అంజలీ....!" అన్నాడు.
అప్పుడే ఎవరో కాలింగ్ బెల్ కొట్టిన శబ్దం వినిపించింది.
సుజాత విసుగ్గా సోఫాలోంచి లేచి 'ఎవరా..?' అనుకుంటూ వెళ్ళి తలుపు తీసింది.
అక్కడ గిరీశాన్ని చూసి, "న్....నాన్నా... అదేంటి... హైద్రాబాద్ బయలుదేరారుగా ప్రొద్దున్నే...—"
గిరీశం సుజాతను ఆపమన్నట్టుగా చెయ్యి చూపిస్తూ, "ఆగాగు... గుమ్మం బయటే వుంచి అన్ని ప్రశ్నలూ అడిగేస్తావా... ఏంటి? ముందు నన్ను లోపలికి రానీ..! తర్వాత నీకంతా చెప్తాను..." అని చిన్నగా నవ్వుతూ లోపలికి అడుగుపెట్టాడు.
అంజలి కూడా అప్పుడే శంకర్ గది నుండి బయటకు వచ్చింది. గిరీశాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోతూ, "ఎ-ఏమండీ మ్...మీరు హైద్రాబాద్—" అని తను అడగబోతుండగా సుజాత మధ్యలో కల్పించుకుని, "ఆగాగు... ఇలా నిలబెట్టే అడిగేస్తావా... ఏంటి? నిమ్మళంగా కూర్చొని ముందు నాన్నని కాస్త కాఫీ నీళ్ళు త్రాగనీ...! అంతేనా నాన్నగారూ....?" అంది కాస్త వెటకారంగా.
గిరీశం సుజాతను చిన్నగా మొట్టి, "ఎహేఁయ్...! నాన్నతోనే జోకులా...? వెళ్ళి నాకోసం స్ట్రాంగ్ గా కాఫీ చెయ్. ఫో....!" అని కసిరాడు. సుజాత మొహం మాడ్చుకుని వంటగదిలోకి పోయింది.
గిరీశం మాటలు విన్న శంకర్ బయటకు వచ్చి అతన్ని పలకరిద్దామనుకుని మంచం మీంచి లేవబోయి మళ్లా ఎందుకో గిరీశం ముందుకు పోవడానికి సిగ్గుగా అనిపించడంతో లోపలే వుండిపోయాడు. నిజానికి దాన్ని సిగ్గు అని కూడా అనకూడదు. గిరీశమే లోపలికి వచ్చి తనని ఓదార్చేలా కొన్ని మాటలు మాట్లాడాలని అతను ఆశిస్తున్నాడు. టూకీగా, అతను సానుభూతిని కోరుకుంటున్నాడన్నమాట.
గిరీశం సోఫాలో కూర్చొని ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ, "అబ్బబ్బ... ఈ ప్రయాణం కాదుగానీ, బస్సులో వళ్ళంతా హూనమైపోయిందనుకో...! హ్... ముందే చెప్పి తగలాడలేదు మా ఫ్రెండుగాడు... నిన్న రాత్రే వాడు ముంబయి నుంచి హైద్రాబాదుకు పోయాడనీ... సగం ప్రయాణంలో ఉండగా ఫోన్ చేసి అప్పుడు చెప్పాడు. 'నేను హైద్రాబాద్ లోనే వున్నాను, ఆ డీల్ విషయమై నన్ను వెళ్తానులేఁ!' అని. వాడక్కడున్నట్టు ముందే తెల్సుంటే నేనసలు అంత ప్రొద్దున్నే లేచి వెళ్ళాల్సి వచ్చేది కాదుగదా... ఇక, వాడినే ఆ డీల్ సెటిల్ చేసేయమని చెప్పి నేను తిరిగొచ్చేశాను...!" అన్నాడు బాగా అలిసిపోయినట్టుగా కలరింగ్ ఇస్తూ.
గిరీశం చెప్పడం పూర్తి చేశాక ఓ రెండు ఘఢియలకు అంజలి పరధ్యానంగా 'ఊ'కొట్టి ఊరుకుంది. ఈలోగా సుజాత కాఫీ కలిపి గిరీశానికి తెచ్చి ఇచ్చింది. అతని కళ్ళు శంకర్ కోసం వెదుకుతున్నాయ్... 'శంకర్ తన గదిలో వున్నాడా...?' అనుకుంటూ అంజలి వైపు చూసి, "శంకర్ గారు.... ఉన్నారా...?" అని సోఫాలోంచి లేస్తూ అడిగాడు.

★★★

అరగంటపాటు శ్రీదేవి గు...ని గుల్లించాక దుర్గాదాస్ ఆమె లోపల కార్చేసి ఆమె మీదన అలాగే పడిపోయాడు. కాసేపటికి వాడి అంగం మెత్తబడి ఆమె బొక్కలోంచి బయటకొచ్చేసింది. మత్తు ప్రభావంతో శ్రీదేవి శవంలా పడుంది. ఆమె బొక్కలోంచి తడిగా రక్తంతో కూడిన జిగటలాంటి ద్రవం బయటకు కారసాగింది. వాడు ఒకప్రక్క ఆమెను కుమ్ముతూనే తట్లు తేలేలా పిరుదులను కొట్టడంతో ఆమెకు ఆ ప్రదేశమంతా ఎర్రగా కందిపోయింది. ఓ పావుగంట తర్వాత మెల్లగా ఆమెమీంచి లేచి తన ప్యాంటు వేసుకుని చిరాగ్గా మొహం పెట్టి, "ఇదంతా క్లీన్ చెయ్..!" అని కోయిలతో అనేసి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.
డ్రాయింగ్ రూమ్ లోకి పోయి తన రివాల్వింగ్ చెయిర్ లో కూర్చున్నాడు. జేబులోంచి సిగరెట్ ని తీసి నోట్లో పెట్టుకుని వెలిగించుకుంటూ, "థూ దీన్దల్లి...! మత్తిచ్చి చేస్తే శవంతో సంసారం చేసినట్టుగా వుంది. ఛ!" అనుకుంటూ గట్టిగా ఓ దమ్ము లాగి వెనక్కు చేరబడ్డాడు. ఆ పొగని మెల్లగా ముక్కులోంచి వదులుతూ, "అవునూ... మనకు తెలిసిన మ్యాటర్ గురించి దాన్ని బెదిరించి సమ్మగా పని కానిచ్చేసి వుండచ్చుగా.! ఈ అయిడియా నాకు అప్పుడెందుకు రాలేదూ....?? తొలినుంచీ 'అది గోల చెయ్యకుండా మత్తిచ్చి పని కానిచ్చేయాలి.... అయిపోయినాక దాన్నలాగే తీసుకుపోయి దాని వూర్లో పడేయాలి' అనుకున్నానేగానీ, ఇలా కూడా చేయ్యొచ్చనే ఆలోచనే నాకు రాలేదు... ఛ... ఈ మత్తుమందు ప్లాన్ వల్ల కిక్కు దొబ్బి మొత్తం అప్సెట్ అయిపోయింది. సరే... మళ్ళా ఈ రాత్రికి కరెక్టుగా ప్లాన్ చేసి దాన్ని బాగా అనుభవించాలి!" అనుకుంటూ మరో దమ్ములాగాడు.

★★★

అక్కడ కోయిల దుర్గాదాస్ చెప్పినట్టుగా శ్రీదేవి శరీరాన్ని శుభ్రంగా తుడిచి ఆమె బట్టలను మార్చింది. శ్రీదేవి ఇంకా అలాగే ఒళ్ళు తెలీకుండా నిద్రపోతోంది. మధ్యలో దుర్గాదాస్ ఓసారి వచ్చి శ్రీదేవి ఇంకా లేవకపోడంతో, "నేను బయటకు వెళ్తున్నాను. సాయంత్రానికి వస్తాను. ఈలోగా అది లేస్తే... దానికి ఏదయినా పెట్టు," అని కోయిలతో చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు.
అలా కొన్ని గంటలు గడిచాక శ్రీదేవికి మెల్లగా మత్తు వీడి మెలుకువ వచ్చింది. వెనుక భాగమంతా చాలా మంటగా అనిపించింది. జరిగింది గుర్తుచేసుకుంటూంటే తనకి కన్నీళ్ళు ఆగడంలేదు. మంచంమీద నుంచి లేవకుండా అలాగే పడుకుని కూనిరాగాలు తీస్తూ ఏడ్వసాగింది. అప్పుడే ఆమె భుజమ్మీద ఒక చెయ్యి పడింది. ఉలిక్కిపడి తల త్రిప్పి చూసింది. కోయిల తన ప్రక్కనే కూర్చుని కనిపించింది. ఆమె కళ్ళలో కూడా నీళ్ళు నిండి వున్నాయి. శ్రీదేవి పైకి లేవడానికి ప్రయత్నించింది కానీ, బాగా నొప్పి రావడంతో లేవలేకపోయింది. ఆమె అవస్థ చూసి కోయిల, "కదలకం డమ్మగోరు.... అట్నే పడుకోండి," అని చెప్పింది. ఇప్పటివరకూ తాను ఇంకా తన తోటిపనోళ్ళు తప్ప దుర్గాదాస్ తెచ్చిన ఏ ఆడదీ ఇలా ఏడ్వడం తను చూడలేదు. శ్రీదేవి వేదనని చూసి కోయిల మనస్సు చలించిపోయింది. అందుకే, దుర్గాదాస్ మాట్లాడొద్దని హెచ్చరించినా ఆమెతో మాట్లాడకుండా వుండలేకపోయింది. ప్రక్కన టేబిల్ మీదనుంచి ఓ పింగాణీ పాత్రని తీసుకుని శ్రీదేవితో, "ఆడ నొప్పేత్తొందా...అమ్మగోరు? కాత్త యెన్న రాసేదా...?" అంది. శ్రీదేవికీ కోయిల తనతో మాట్లాడడం కాస్త ఊరటని కల్గించింది. "ఊ..." అంది మెల్లగా. కోయిల శ్రీదేవి బట్టని నడుం వరకూ పైకెత్తి ఆమె పిరుదులపైన చల్లగా వెన్నని రాయడం మొదలెట్టింది. "ఏడ్సకండమ్మగోరూ... బేగి తగ్గిపోద్ది...!" అంటూ తను వెన్న రాస్తూ వుంటే శ్రీదేవికి కాస్త సాంత్వన లభించినట్టయింది. కానీ, గుండెల్లో బాధ మాత్రం తగ్గకుండా అంతకంతకూ పెరిగిపోతున్నది.
"నేను ఏడ్చేది నొప్పితో కాదు.... బాధతో..." అని కోయిలతో అంది. తన మనసులో— 'నాగురించి.... అసలు.... వీడికి ఎలా తెలిసింది...?' అని పదేపదే అనుకోసాగింది. అలా అనుకుంటుంటే మెల్లగా తనలో ఆలోచన మొదలైంది. 'గిరీశం.... గిరీశం వీడికి స్నేహితుడు. అతను చెప్పుంటాడా....? అతనికి ఈ విషయం ఎలా తెలిసుంటుంది....? అంటే.... ఆ...ఆయనకు(శంకర్) తెలిసిపోయిందా...? అనుమానం లేదు. అయనకు  నాగురించి నిజం తెలిసిపోయింది. ఇప్పుడేం చేయాలి???' అనుకుంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడ్వసాగింది.
"వూరుకోండమ్మగారు... ఏడ్సడం వల్న యేటి నాభం...?" అంటూ కోయిల శ్రీదేవిని సముదాయించబోయింది.
"మరేం చెయ్యాలి..? నేనిప్పుడు ఇంటికి వెళ్ళలేను... ఆయనకు నిజం తెలిసిపోయింది. అలాగని ఈ నరకంలో వుండలేను. నాకో సాయం చేస్తావా...? ప్లీజ్... నన్నెలాగైనా ఇక్కణ్ణుంచి తప్పించవా...?" అంది.
కోయిల వైరాగ్యపు నవ్వొకటి నవ్వి, "నానూ ఈడ నుంచి బైటకు పోవాలనే సానా కాలంనుంచీ అనుకుంతున్నానమ్మా.... నానేఁటి... ఈడుండే ఆడాళ్ళంతా అట్టాగే అనుకుంతున్నారు... కానీ, అది యీలుకాదమ్మా...!" అంది నిర్వేదంగా.
శ్రీదేవి అవాక్కై కోయిల వైపు చూసింది. కోయిల కొనసాగిస్తూ, "మాది గిబ్బంగి కోన అమ్మగోరు. ఈ సారు మా వూరొచ్చి నన్నూ, నా పెనిమిటినీ యింకా సానా మందికి పనిత్తానని నమ్మబలికి ఈడకు తోలుకొచ్చిండు. యీడకోచ్చాక, మా మగోళ్ళను పని పదేశాన్ని సూపిత్తానని యాడికో తీస్కుపోయాడు...." అని కన్నీళ్ళు పెట్టుకుంటూ, "ఆ రోజు నుంచీ మేం మా మాగాళ్ళను మళ్ళా సూళ్ళేదమ్మా.... సారు తినిగొచ్చి, 'మళ్ళా మీ మొగుళ్ళను పానాలతో సూడాలనుకుంటే నాను సెప్పినట్టు సేయాల్న'న్నారమ్మా... లేకుంటే, మా మగాళ్ళను సంపేత్తానన్నాడమ్మా.... ఈడెవరూ మాకు తెనీదు... ఎవర్ని నమ్మాల్నో తెనీదు... మాబాధ ఎవన్కి సెప్పుకోవాల్నో తెనీదు.... అయిదేళ్ళనుంచీ అందరం ఈడి క్రింద కుక్కల్లా నలుగుతూనేవున్నాం..." అని తను ఏడుస్తూ, "మేఁవుకూనా బైటకు పోనేక ఈడనే వుండనేక నరకం సూత్తన్నా మమ్మగోరూ," అంటూ వాపోయింది.
"అయిదేళ్ళనుంచీ ఇక్కడే వున్నారా....?" అంటూ లేచి కూర్చుంది శ్రీదేవి. తనకు నొప్పి కాస్త తగ్గినా ఇంకా సురుక్కుమంటోంది. దాన్ని పట్టించుకోకుండా, "ఇక్కడ వాడి పనివాళ్ళలో ఎంతమంది మీవాళ్ళున్నారు?" అంటూ కోయిల భుజమ్మీద చెయ్యేస్తూ అడిగింది. కోయిల కాస్త ఆగి, "మ్...మేమే పనంతా సేత్తారమ్మగోరూ.... మొత్తం పన్నెండుమందిమి...!" అంది తన కన్నీళ్ళు తుడుచుకుంటూ. శ్రీదేవి భృకుటి ముడి పడింది.
"మరి... వాడి మనుషులు—?"
"లోన ఎవలూ ఎపుడూ కానలేరమ్మ... బైటొకడు మాత్రం కావలుంటున్నాడు...! ఇంకనెవరూ మాకు అగుపింసనేదు!" అంది. అది విన్నాక శ్రీదేవి కాసేపు మౌనంగా వుండిపోయింది. 'వీళ్ళు నిజంగా ఎంత అమాయకులు!' అని మనసులో అనుకుంటూ చప్పున తలెత్తి, "మీరు ఇంతమంది వుండి ఇన్నేళ్ళలో మీలో ఎవ్వరికీ వీడిని ఎదిరించాలని అనిపించలేదా...?" అని అడిగింది కోయిలని.

[Vikatakavi02]

Episode 96

టైం మధ్యాహ్నం రెండు గంటలవుతోంది.

అజయ్ తన పనిని ముగించుకొని మరలా అమలాపురానికి బయలుదేరాడు. ఆ నెంబర్ గురించి వివరాలను శంకర్ కి ఫోన్ చేసి చెబుదామని ముందు అనుకొన్నా, పర్సనల్ గా కలిసి చెప్పడం మంచిదనిపించి వాయిదా వేశాడు.
ఇంటికొచ్చి తలుపు తట్టాడు. లోపల అందరూ అప్పుడే భోజనం ముగించి లివింగ్ రూమ్ లో కూర్చున్నారు. శంకర్ మాత్రం తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయాడు.
గిరీశం వెళ్ళి తలుపు తెరిచాడు. అజయ్ ని అక్కడ చూడగానే అతనికి ఒళ్ళంతా వణుకు మొదలైంది. "వీడేంటిలా తగలడ్డాడు?" అనుకున్నాడు మనసులో.
అజయ్ గిరీశాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. "హా... గిరీశంగారూ...!  మీరు హైదరాబాద్ వెళ్ళారని అంజలిగారు చెప్పారే....?" అని అడుగుతూ లోపలికి అడుగుపెట్టాడు.
"అదీ... న్-నే-ను....నా పని అవ్వలేదు.... అందుకనీ...వెనక్కీ.... తిరిగొచ్చేశాను!" అన్నాడు గిరీశం కాస్త తడబడుతూ.
మిగతావాళ్ళ ముందు ఎంత బడాయిగా మాట్లాడినా అజయ్ ని చూడగానే గిరీశంలోని గాంభీర్యం సగం ఎగిరిపోయింది.
"అదేమిటీ...! మీ ఫ్రెండుకు అప్పగించానని చెప్పారుగా... ఆ డీల్ ని...?" అంది అంజలి అజయ్ ని చూసి పలకరింపుగా ముందుకు వస్తూ.
"హా... అవునూ... అదే... న్-నా ఫ్రెండుకు.... అదే.... నా ఫ్రెండు చూస్కుంటున్నప్పుడు నా పని ఉండదు కదా.... అ-అందుకే... న్-నా పని లేదన్నాను. ఇప్పుడేంటీ.... అందరికీ అన్నీ మొత్తం విడమర్చి చెప్పడానికి అదేమైనా భారతమా?" అన్నాడు అంజలితో విసుగ్గా మొహం పెట్టి.
అంజలి నిర్లిప్తంగా, "లేదు లెండి...!" అని గిరీశంతో అనేసి అజయ్ తో, "భోం చేశారా...?" అనడిగింది.
అజయ్ 'ఔన'న్నట్టుగా తలూపి, "శంకర్ యేడి...?" అనడిగాడు గిరీశాన్ని ఆసక్తిగా గమనిస్తూ. "తన గదిలోనే వున్నాడు. పిలవమంటారా?" అంటూ సమాధానం కోసం వేచి చూడకుండా శంకర్ గది వైపు నడిచింది తను. అజయ్ తన జేబులోంచి మెల్లగా సిగరెట్ పేకెట్ తీసి వెలిగించుకుంటూ ఇప్పుడు జరిగిందంతా ఆలోచించసాగాడు.
తలుపు తెరిచినప్పుడు గిరీశం ముఖంలో కనిపించిన ఒకలాంటి బెదురు... తర్వాత అతని మాటల్లో తడబాటు... ఇంకా అకారణంగా కోపాన్ని ప్రదర్శించడం.... గిరీశం గురించి తనకు పెద్దగా తెలియకపోయినా, ఎందుకో గిరీశం ప్రవర్తన చాలా వింతగా అనిపిస్తోంది. 
అప్పుడే ఏదో గుర్తుకొచ్చి గిరీశంతో, "ఇదిగోండి, తీస్కోండి!" అంటూ ఆ సిగరెట్ పేకెట్ ని అతని ముందుంచాడు.
గిరీశం వెంటనే ముఖం చిట్లిస్తూ, "సారీ! నేను సిగరెట్లు తాగను," అన్నాడు చెయ్యి అడ్డంగా పెడుతూ.
"ఓహో...సారీ!" అంటూ ఆ పేకెట్ ని తిరిగి జేబులో పెట్టుకుని ఇలా అనుకున్నాడు. 'గిరీశానికి సిగరెట్లు త్రాగే అలవాటు లేదు. మరి, ఆరోజు తను చూసిన నికొటిన్ ఫిల్డ్ సిగరెట్స్...?'
అలా యోచిస్తూ,
"ఆ... గిరీశంగారు, మీ ఫ్రెండ్ పేరేమన్నారు...?" అన్నాడు సడెన్ గా.
గిరీశం అనాలోచితంగా, "దుర్గా-... అఁ.మ్.... ధర్మారావ్...ధర్మారావ్!" అని తడబడుతూ అన్నాడు.
కొంచెం కొంచెంగా అజయ్ కి గిరీశం పై అనుమానం బలపడుతూ వుంది.
తన ఫోన్ తీసి ఫేక్ కాల్ ని సెట్ చేశాడు. అప్పుడే శంకర్ తన గదిలోంచి బయటకు వచ్చి, "అజయ్... ఏమైంది... ఆ నెంబర్ గురించి తెలిసిందా...?" అనడిగాడు డైరక్టుగా.
"హా... అదే పనిలో వున్నాం.!" అంటూ ఓరకంట గిరీశాన్ని చూస్తూ, "శ్రీదేవిగారికి ఏం కాదు. నువ్వేం కంగారు పడకు... శ్రీదేవిగారి గురించి ఏమైనా తెలిస్తే చెప్పమని నా సబార్డినేట్ కి చెప్పాను, శ్రీదేవిగారికి ఎవడైనా ఏమైనా చేస్తే వాడి తాట తీసేవరకూ వదిలేది లేదు," అంటూ కావాలనే 'శ్రీదేవి' పేరుని మాటిమాటికీ ప్రస్తావించాడు. గిరీశానికి ఒళ్ళంతా చెమట్లు పట్టేయడం ఓరకంట గమనించాడు. అతని అనుమానం మరింత బలపడింది.
అప్పుడే తన సెల్ లో ముందుగా సెట్ చేసిన కాల్ రింగయింది. "ఇదుగో... కాలొచ్చింది," అంటూ ఎత్తి, "చెప్పు పాణి... ఏంటీ...? శ్రీదేవిగారు దొరికారా...?" అన్నాడు. గిరీశానికి నెత్తి మీద పిడుగుపడినట్టయింది.
అంజలి, "హమ్మయ్య! దొరికారా—" అనబోతుండగా అజయ్ ఆమెను ఆపమన్నట్టుగా చెయ్యెత్తి ఫోన్ లో కొనసాగిస్తూ, "ఎక్కడా...? ఓహో...అలా జరిగిందా? ఇంకేం చెప్పారావిడ..? ఊ.... అవునా...—?" అంటూ చప్పున గిరీశం వంక చూశాడు. గిరీశం నిలువెల్లా వణికిపోతూ నించుండిపోయాడు.
"ఇంకా...? మ్.... సరే... ఓకే...! నేను చూసుకొంటాను," అంటూ అజయ్ ఫోన్ ని చెవి దగ్గర నుంచి తీసేసి గిరీశం వంక చూస్తూ, "హ్మ్... గిరీశంగారూ... అయితే మొత్తం మీరే—" అనబోతుండగా, గిరీశం భయపడుతూ కంగారుగా, "న్-నేనేం చెయ్యలేదు. అ-అంతా వ్-వాడే చేసాడు... న్-నేనొద్దనే చెప్పాను. వినలేదు దుర్గాదాస్... న్—" 
అతను మరో మాటని పూర్తిచేసేలోపు అతని చెంపని ఛెళ్ళుమనిపించాడు టఫ్.
ఆ దెబ్బకి విసురుగా నేలమీద పడ్డ గిరీశాన్ని కాలరు పట్టుకొని పైకి లేపి, "ఇప్పుడు చెప్పు.. ఏం చెప్పాలనుకుంటున్నావో.!" అన్నాడు అతని కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ...
గిరీశం వణికిపోతూ జరిగిందంతా పూసగుచ్చినట్లు అక్కడున్నవారిందరికీ చెప్పేశాడు.
తర్వాత అజయ్ గిరీశాన్ని అలాగే పట్టుకుని తన జీప్ లో పడేసి శంకర్ తో కలిసి ఫాం హౌస్ కి బయల్దేరాడు.

[Vikatakavi02]

Episode 97

అజయ్ జీప్ కడియంలోని దుర్గాదాస్ ఫాం హౌస్ వైపు వేగంగా దూసుకుపోతోంది. వెనక సీట్లో కూర్చున్న గిరీశానికి అతడు కచ్చితంగా ఫ్రంటు గేటును బద్దలుకొట్టుకుని లోపలికి పోతాడని అనిపించింది. అయితే, మెరుపు వేగంతో తీసుకొచ్చి జీప్ ని సరిగ్గా గేటుకు అడుగు ముందు ఆపాడు అజయ్. గిరీశం, శంకర్ లు ఒక్కసారి ముందుకు తుళ్ళిపడ్డారు.

అజయ్ జీప్ దిగి, "హేఁ.... కౌన్ రేఁ తూ....!" అని అరుస్తూ గేటు పక్కనే వున్న చిన్న గదిలోంచి కర్రతో పరుగెత్తుకుంటూ వస్తున్న మనిషిని కుడి కాలెత్తి గుండెలమీద బలంగా తన్నాడు. ఆ తన్నుడుకి వాడు వెనక్కు తూలాడు. అజయ్ వేగంగా వాడి వైపు అడుగేస్తూ పంజా విసిరినట్టుగా చేత్తో వాడి తలని ప్రక్కనున్న గేటుకేసి బలంగా మోదాడు. అంతే, "హమ్మా..." అంటూ పొలికేక పెడుతూ వాడు తలను పట్టుకుని నిట్టనిలువునా నేలమీద కూలబడిపోయాడు.
ఈలోగా ప్రక్క సీట్లో వున్న శంకర్ కూడా జీప్ దిగాడు. గిరీశం దిగుదామా వద్దా అనే సంశయంతో కుర్చీకి అతుక్కుపోయాడు. అజయ్ ఆ గేట్ మేన్ ని చొక్కా పుచ్చుకొని పైకి లేపి, "పో-లీ-స్....! సాలా... గేట్ ఖోల్...!" అంటూ గర్జించాడు.
ముందు పడిన దెబ్బకే వాడికి గుండెకాయి గొంతులో కొచ్చింది. ఇక అజయ్ 'పో-లీ-స్' అని అనగానే వాడికి క్రింద ఎకరం మేర తడిచిపోయింది. గజగజా వణికిపోతూ జేబులోంచి గేట్ తాళాలను తీసి గేట్ ని బార్లా తెరిచాడు.
లోపల సుమారుగా డజనుమంది ఆడాళ్ళు వాళ్ళకి ఎదురుగా నిలబడి కన్పించారు. ఒక్కొక్కరూ వారి వారి పనిముట్లను ఆయుధాల్లా గట్టిగా పట్టుకొని నిలబడి వున్నారు. అందరి మొహాలలో ఒక రకమైన భయం ప్రస్ఫుటంగా కనిపిస్తోంది. వాళ్ళందరికీ మధ్యలో కాస్త ముందుకి నిలబడి శ్రీదేవి వాళ్ళకి కనిపించింది.
'శ్రీదేవి!'

★★★

ఇరవై అయిదు నిముషాల క్రితం....
.
.
.
డీల్ విషయమై ఓ బయర్ ని కలిసే పనిమీద బయటకి వెళ్ళిన దుర్గాదాస్ అరగంట క్రితమే తన ఫాం హౌస్ చేరుకున్నాడు. అంతకుముందు, ఆ బయర్ తోనే చిన్న మందు సెటప్ వేసాడు దుర్గాదాస్. గట్టిగా ఓ నాల్గు పెగ్గులు లాగించాడో లేదో ఫాం హౌస్ లో వున్న శ్రీదేవి జ్ఞాపకమొచ్చింది వాడికి. ఆమెను తక్షణం అనుభవించాలని వాడి మగతనం తెగ రెచ్చగొట్టడంతో సాయంత్రం వెళ్దామనుకున్నవాడు కాస్తా వెంటనే అక్కణ్ణుంచి బయల్దేరాడు. ఒక చేత్తో స్టీరింగ్ వీల్ ని కంట్రోల్ చేస్తూ మరో చేత్తో విస్కీ బాటిల్ని పట్టుకుని కొద్దికొద్దిగా గొంతులో పోసుకుంటూ కిక్కును కూడా మెయింటెయిన్ చేస్తూ డ్రైవ్ చేయసాగాడు. ఫాం హౌస్ చేరాక కార్ ని సరిగ్గా పార్క్ కూడ చేయకుండా సరాసరి శ్రీదేవి గది వైపు నడిచాడు. మందు ప్రభావం చేత వాడికి అడుగులు కాస్త తడబడుతున్నాయి. మూసివున్న గది తలుపులను ధబీమని తెరిచి ఎదురుగా మంచమ్మీద మధ్యలో కూర్చుని వున్న శ్రీదేవిని చూస్తూ, "ల్-లేచావన్నమాట.... ఈసారి నిన్ను అలా ఇలా కాదు, ఊ-ర నా-టు-గా దెం*తానే—" అంటూ లోపలికి అడుగుపెట్టాడు. అప్పుడే తలుపు వెనక నించి వాడి తలమీద బలంగా ఒక దెబ్బ పడింది. 'హ్...మ్మా..!' అంటూ వాడు ఘీంకరించి ముందుకు తూలిపోతూ తట్టుకుని మళ్ళీ పైకి లేచాడు. వాడి చేతిలోని బాటిల్ చెయ్యిజారి నేలమీద పడి పగిలిపోయింది. రెండు చేతులతో తన తలని పట్టుకొని వెనక్కి తిరిగాడు. ఆ దెబ్బ ప్రభావం వల్ల కను చివర్లలో నీరు చేరి చూపు కాస్త మసకబారింది... కనుల ముందు ఎరుపు నలుపు మిశ్రమాలలో ఏవో రూపురేఖలు అస్పష్టంగా కన్పించాయి. "క్..కో-యి-లా...?" అన్నాడు. 'ఇన్నేళ్ళుగా కుక్కిన పేనులా వున్న అమాయకపు ముండకి ఉన్నట్టుండి తన పైనే దాడిచేసేంత ధైర్యం ఎక్కడినుంచి వచ్చింది?' అని దుర్గాదాస్ ఆశ్చర్యపోయాడు. "నీయమ్మ.... నిన్ను చంపేస్తానే..!" అంటూ వెంటనే తన చేతులను చాపి ఆమె చేతులను పట్టుకొన్నాడు. కోయిల వాడి పట్టు నుంచి తప్పించుకోడానికి కాలెత్తి వాడి డొక్కలో తన్నింది. దుర్గాదాస్ నొప్పితో "దొంగ లం.." అని అరుస్తూ కోయిల తలను గోడకేసి కొట్టడానికి యత్నించాడు. ఈలోగా వెనక నుంచి వాడి తల మీద బలంగా మరో దెబ్బ పడింది. "హ్....ర్..ర్రా...." అంటూ మరోసారి ఘీంకరించాడు వాడు. ఈసారి దెబ్బకొట్టింది శ్రీదేవి. దుర్గాదాస్ కోయిల పై దాడి చేయటంతో ఆమె ప్రక్కన టేబిల్ మీదున్న గాజు ఫ్లవర్ వాజుని చేతుల్లోకి తీసుకొని గబగబా మంచం దిగి వాడి తలమీద గట్టిగా మోదింది. ఆ దెబ్బతో వాడికి తల పగిలి రక్తం కార నారంభించింది. కళ్ళముందు చీకట్లు అలుముకుంటుంటే చుట్టూ లోకమంతా గిర్రున తిరిగినట్టయి చప్పున మోకాళ్ళ మీద కూచుండిపోయాడు వాడు. 
అప్పుడే, "కోయిల... మ్... పిలు వాళ్ళని," అన్న శ్రీదేవి మాట వాడికి వినిపించింది. 'ఒసే లం... ఇది నీ పనా...!' అనుకుంటూ, "నిన్-ను...ఛ్....నరికేశ్తా.న్....." అన్నాడు జీర నిండిన గ్రొంతుతో. కోయిల తన కాలెత్తి వాడి తొడల మధ్య గట్టిగా తన్నింది. ఆ దెబ్బకు 'న్నీ.. యమ్మా...!" అని గట్టిగా అరుస్తూ నేలమీద పడి గిలగిల కొట్టుకోసాగాడు. వెంటనే, తన నాలికతో ఒక విచిత్రమైన శబ్దాన్ని చేసింది కోయిల. ఇద్దరాడాళ్ళు పరుగుపరుగున వచ్చి దుర్గాదాస్ ని తాళ్ళతో కట్టేశారు. 
తర్వాత వాణ్ణి ఈడ్చుకుంటూ హాల్లోకి తీసుకొచ్చి చెక్క కుర్చీలో పడేశారు వారు. "కోయిల... వాడి జేబులను చూడు..." అంది శ్రీదేవి. కోయిల వాడి జేబుల్ని తడమసాగింది. ఎడమ జేబులోంచి ఐ ఫోన్ ని తీసి శ్రీదేవికి ఇచ్చింది. అయితే దానికి లాక్ వుండటంతో శ్రీదేవి చిరాగ్గా ఆ ఫోన్ ని వాడి మొహమ్మీద విసిరికొట్టింది. 'ఛ... ఇపుడేం చెయ్యాలి?' అని అసహనంగా అటు ఇటు కదిలింది. అప్పుడే, "అమ్మగోరు...!" అంటూ వాడి మరో జేబులోంచి ఇంకో ఫోన్ తీసిచ్చింది కోయిల. అది మామూలు ఫీచర్ ఫోన్. శ్రీదేవి దాన్ని ఆత్రంగా అందుకుని చూసింది. అదృష్టవశాత్తూ దానికి లాక్ పెట్టలేదు. "యస్..." అని ఆనందంతో కేకపెట్టి వెంటనే వంద నెంబరుకు డయల్ చేసింది.
అట్నుంచి, "హలో..—" అన్న చిన్న మాట వినబడగానే, "హలో... పో-లీ-స్టేషనా...?" అని గట్టిగా అరిచేసింది శ్రీదేవి.
"హా... ఔను...—"
"ప్లీజ్... మమ్మల్ని రక్షించండి. ఇక్కడ మమ్మల్ని వీడు బంధించాడు—" 
"హలో... ఎవరు మీరు... ఎవరు మిమ్మల్ని బంధించారు. మీరు ఎక్కడున్నారు...?"
"మేము ఎక్కడున్నామో మాకు తెలీదు సార్... మమ్మలని కాపాడండి ప్లీజ్...." అంటూ బొంగురుగా అరిచింది.
"అఁ... ఆ.... కంగారు పడకండమ్మా....—" అంటూ ఆ కాల్ ని ట్రేస్ చెయ్యమన్నట్టుగా పక్కనున్న వ్యక్తికి సైగ చేశాడు. మాట్లాడ్డం కొనసాగిస్తూ, "మేము మిమ్మల్ని తప్పకుండా కాపాడుతాం... ఎవరు మీరు...? మీ పేరేంటి? మిమ్మల్ని బంధించినదెవరో మీకు తెలుసా...!?!" అనడిగాడు.
"నా పేరు... శ్ర్...—అక్-కోయిల... క్-కో...యిల.. హ్... మేం వేరే వూరువాళ్ళం సార్-రూ. వ్...వీడి పేరు... దుర్గా...దాస్... మమ్మల్నందిరినీ బలవంతంగా ఇక్కడకికి తీసుకొచ్చాడు. ఇది ఏ ప్రదేశమో మాకు తెలీదు. తొరగా రండి సార్-రూ..." అని వేడింది. ఎందుకో— తన పేరును కాకుండా కోయిల పేరును చెప్పింది శ్రీదేవి.
"ఓకే... ఓకే...—" అంటూ తన ప్రక్కనున్న వ్యక్తిని చూశాడు. అతను కాల్ ట్రేస్ అవుతోంది అన్నట్టుగా తలూపాడు. "ఓ....కే... మీరున్న చోటుని కనిపెడుతున్నామమ్మా.... ఇప్పుడే బయలుదేరుతాం," అంటూ సీట్లోంచి లేచి, మానిటర్ వైపు చూశాడు. అప్పుడే ఐడెంటిఫై అయిన లొకేషన్ ని చూస్తూ,  "మీరేం కంగారుపడకండమ్మా.... ఇంకో అరగంటలో అక్కడుంటాం—" అని అనగానే శ్రీదేవి, "తొరగా రండి, సార్-రూ...." అనేసి కాల్ ని కట్ చేసి దుర్గాదాస్ దగ్గర పడేసింది.
తర్వాత మిగతా ఆడాళ్ళతో పోలీ'సులు వస్తున్నారని చెప్పి కోయిలతో, "పో'లీసులు వచ్చాక నాకు నువ్వు చెప్పిందంతా వాళ్ళకీ చెప్పు. మిగతాదంతా వాళ్ళే చూసుకుంటారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వాళ్లు వచ్చేలోగా నేనిక్కడినుంచి వెళ్ళిపోవాలి... వాళ్ళకు నా గురించి ఏమీ చెప్పకు—" అని అంటుండగా, "యెలిపోతావా అమ్మా... యాడకి పోతావ్...? మా కూడా మా కోనకి రారాదా.. నా తోడ బుట్టినదాన్లా నిన్ను మంచిగా సూసుకుంటాం..." అంది కోయిల. ఆ మాటకి బాగా కదిలిపోయింది శ్రీదేవి. కోయిల చూపిస్తున్న ఆప్యాయతకి ఆమె గుండె బరువెక్కింది. తనకి కూడా కోయిల ఓ అక్కయ్యలా అనిపించింది. ఓసారి గట్టిగా ఆమెను కావలించుకుంది. ఆమెకు ఉదయ్ జ్ఞాపకం వచ్చాడు. చెమర్చిన కళ్ళను తుడుచుకుంటూ, "లేదు... నావాళ్లు... హ్.... నేను వ్-వెళ్ళిపోవాలి..." అని మాత్రం అనగలిగింది.
కోయిలకి ఏం అర్ధమైందో తెలీదుగానీ, మెల్లగా తలూపి, "అలాగేనమ్మగోరు... కానీ,  బైట వోళు కావలున్నాడు కంద... ఎట్టా పోతారు..?" అనడిగింది.
శ్రీదేవి దుర్గాదాస్ వైపు చూస్తూ, "గేట్ బయట వీడు ఎంతమందిని వుంచాడో మనకు తెలీదు. కానీ, ఇద్దరు, ముగ్గురు కంటే ఎక్కువమంది వుండకపోవచ్చునని నాకనిపిస్తోంది. మనం మొత్తం పదమూడు మంది ఆడాళ్ళం వున్నాం. అందరం ఇలానే కలసికట్టుగా వెళ్తే—" అంటూ ప్రక్కన గోడకి ఆనించి వున్న గొడ్డలిని తీసి చేత్తో పట్టుకొని, "—వాళ్ళూ మనల్ని ఏం చెయ్యలేరు," అంది.
వెంటనే, మిగతా ఆడాళ్ళు కూడా బంగళా చివరికి పోయి అక్కడ పడివున్న గునపాలు, గడ్డపారలు మొదలగు సామాన్లను పట్టుకుని గేటుని బద్దలు కొట్టడానికి సమాయత్తమయ్యారు.
"అమ్మగోరు... ఒకేళ ఆడ సానా యెక్కువమందుంటే...?" అని వణికిపోతూ అడిగింది మందలోని ఒకామె. శ్రీదేవి ఆమెను ఓసారి తేరిపార చూసింది. కాయాకష్టం చేసిన ఒళ్ళు కావడం చేత కండలు తిరిగి చాలా బలంగా కనిపిస్తూందామె. ఆమె ముఖంలోని బెరుకుని, చేతిలోని గునపాన్ని చూసి చిన్నగా నవ్వుతూ, "ఏముందీ...! భూమిలోకి ఎంత బలంగా దాన్ని పొడుస్తావో... వాళ్ళ గుండెల్లోకి కూడా అలాగే పొడిచేయ్...!" అంటూ గేటు దగ్గరికి కదిలింది. ఆమె వెనుకనే సైన్యంలా కదిలారు మిగతా ఆడాళ్ళంతా.
వాళ్ళు సరిగ్గా గేటుకు ఆరడుగుల దూరంలో వుండగా గేటు మీద దబ్బుమని ఏదో పడిన శబ్దం విని అందరూ ఆగిపోయారు. ఏవేవో మాటలు అస్పష్టంగా విన్పించాయి. శ్రీదేవి ఓసారి వెనక్కి తిరిగి అందరి వంక చూసింది. అందరి మొహాలలో భయం కొట్టొచ్చినట్టుగా కనపడుతోంది. అంతలో గేటు తెరుస్తున్న చప్పుడయింది. గొడ్డలి పిడి చుట్టూ తన చేయి బిగించి చప్పున తల తిప్పి ముందుకు చూసింది.
ఎదురుగా ఓ పోలీ'సు జీపు... దాని ప్రక్కనే ముగ్గురు మనుషులు కనిపించారు. 'పో-లీ-సులు ఇంత త్వరగా వచ్చేశారా...?' అనుకుంటూ అనుమానంగా వాళ్ళను చూసింది. అప్పుడే, ముందున్న ఇద్దరు వ్యక్తుల వెనకే నడుస్తూ వస్తున్న మూడో వ్యక్తిమీద తన దృష్టి నిలిచిపోయింది.
'శం-క-ర్!'

★★★

శ్రీదేవి కనిపించగానే శంకర్ కి మనసు ఒకింత తేలికపడింది. తను రేప్ కి గురయిందిని తెలిసినప్పటినుంచీ తక్షణం ఆమెను చూడాలని శంకర్ ఎంతగానో తపించిపోయాడు. అంతవరకూ ఆమె మీదున్న కోపం కాస్తా ఛటుక్కున మాయమైపోయింది. ఇప్పుడు తనని చూశాక "శ్రీదేవీ" అంటూ వడివడిగా ఆమెను చేరడానికి అడుగులేయసాగాడు. అక్కడ శ్రీదేవి కూడా శంకర్ ని చూసి ఆనందంగా, "మ్-నా భర్త... కోయిల... అతను—నా భర్త!" అని కోయిలకి శంకర్ ని చూపించింది. చేతిలో వున్న గొడ్డలిని ప్రక్కకు విసిరేసి కన్నీళ్ళతో శంకర్ దగ్గరికి పరుగెత్తింది. అయితే, శంకర్ కి అప్పటివరకూ తను మర్చిపోయిన పాత సంగతి మళ్ళా జ్ఞాపకమొచ్చింది. అంతే, వెళ్తున్నవాడల్లా ఠక్కున ఆగిపోయాడు. పాపం శంకర్ ఎందుకు ఆగిపోయాడో తెలీని శ్రీదేవి అతన్ని సమీపించి గట్టిగా అతన్ని హత్తుకుంది. శంకర్ మాత్రం శిలలా నిలుచుండిపోయాడు.
ఇక అజయ్ ఆ గేట్ మెన్ ని అలాగే ఈడ్చుకుంటూ, "చల్ బే...! ఎక్కడ్రా నీ బాసూ... పద, చూపియ్ ఆ దొంగనా———ని?" అంటూ వాణ్ణి లోపలికి నెడుతూ అడిగాడు.
అప్పుడే, "వాడిని వదిలెయ్, అజయ్! జరిగింది చాలు...! ఇంకేం వద్దు..." అన్నాడు శంకర్ సడెన్ గా.
అజయ్ శంకర్ ని ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ, "ఏంటీ... వదిలెయ్యాలా...? ఏం మాట్లాడుతున్నావ్—రా?" అన్నాడు.
శ్రీదేవి కూడా తలెత్తి తన భర్త మొహంలోకి చూసింది. ఆమె కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి.
"భర్తకి అబద్ధం చెప్పి ఎక్కడికో వెళ్ళొచ్చిన దాన్ని ఇంకెవడో రేప్ చేసినా, కిడ్నాప్ చేసినా పెద్దగా తేడా యేం లేదు. నీతి, నిజాయితీలు లేని అలాంటిదాని కోసం కేసు పెట్టి నా పరువును ఇంకా దిగజార్చుకోవడం నాకిష్టంలేదు!" అన్నాడు శంకర్. అది వినగానే శ్రీదేవి మొహం మ్లానమైపోయింది.
అజయ్ శంకర్ కి సర్దిచెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తూ, "అ-అది కాదు బెదరూ—" అంటుండగా, "I AM NOT GOING TO COMPLAIN IN P-O-L-I-C-E...!" అంటూ గట్టిగా అరిచాడు శంకర్.
శ్రీదేవి వెంటనే శంకర్ ని వదిలి అతని వంక బెదురుగా చూసింది.
శంకర్ వెనక్కి తిరిగి జీప్ దగ్గరకు నడిచాడు.
అజయ్ ఆ వాచ్ మెన్ గాడిని వదిలేసి శంకర్ దగ్గరకు వెళ్ళి అతన్ని తన వైపుకు తిప్పుకున్నాడు.
 "Take it easy, man... అంత కోపమెందుకు? నువ్వు కూడా అంజలితో రిలేషన్ మెయింటైన్ చేశావుగా..." అన్నాడు. చివరి మాటని శంకర్ కి మాత్రమే వినపడేలా మెల్లగా చెప్పాడు.
అయితే, శంకర్ లోని 'మగాడు' అది వినడానికి ఇష్టపడలేదు.
శంకర్ ఆవేశంలో వున్నాడని అర్ధమైంది అజయ్ కి. "సరే... ముందు ఇంటికి వెళదాం... అక్కడికి వెళ్ళాక అన్ని విషయాలూ మాట్లాడుకోవచ్చు... పద," అని శంకర్ తో అని శ్రీదేవి వైపు చూశాడు అజయ్. ఆమె ఇంకా శంకర్ వైపు భయం భయంగా చూస్తూ వుంది. "జీపెక్కండి శ్రీదేవిగారు...!" అన్నాడు. ఆమె మెల్లగా అడుగులో అడుగేసుకుంటూ జీప్ ఎక్కింది.
ఇక గిరీశంతో పనిలేదనిపించి అజయ్ అతన్ని అక్కడే వదిలేసి మిగతా ఇద్దరితో అక్కణ్ణించి బయలుదేరాడు.

సరిగ్గా వాళ్ళు బయలుదేరిన 15 నిమిషాలకి మరో పోలీ'స్ జీప్ అక్కడికి చేరుకుంది.

[Vikatakavi02]

Episode 98

ఇల్లు చేరాక, అజయ్ శ్రీదేవిని ఇంట్లోకి వెళ్ళమని చెప్పి శంకర్ ని కేసు పెట్టడానికి ఒప్పించేందుకు మరోసారి ప్రయత్నించాడు. అయితే, శంకర్ ఇంకా అలానే మొండిగా వ్యవహరించడంతో ఇక లాభంలేదనుకుని అతడు అక్కడ్నుంచి నిష్క్రమించాడు.
ఇక, శ్రీదేవి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే అంజలి ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళింది. ఆరోజు ప్రొద్దున్న నుంచీ శ్రీదేవి గురించి ఒక్కోసారి ఒక్కోలా తన అభిప్రాయం మారుతూ వచ్చింది. మొదట, శ్రీదేవి శంకర్ ని(అదే... తన కొత్త ప్రియుడ్ని) మోసం చేసి ఎవడి దగ్గరికో వెళ్ళిందని తెలిసి ఆమెను తీవ్రంగా అసహ్యించుకొంది. ఆ తర్వాత తను రేప్ కి గురయిందని తెలిశాక మెల్లగా ఆమె పైన జాలి వేసింది. అలాగే, శ్రీదేవిని కిడ్నాప్ చేయటంలో తన భర్త పాత్ర వుండటం జ్ఞాపకమొచ్చి ఆమె ముందు నిలవడానికి కాస్త సిగ్గుగా కూడా అనిపిస్తోంది. శ్రీదేవితో ఏం మాట్లాడటానికీ తోచక ఆమె చేతులని పట్టుకొని మెల్లగా నిమిరింది. అప్పుడే శంకర్ లోపలికి వచ్చాడు. అంజలి అతన్ని చూసి చటుక్కున శ్రీదేవి చేతిని వదిలేసింది. అయితే, అతడు లివింగ్ రూమ్ లో ఆగకుండా సరాసరి తన బెడ్రూమ్ లోనికి వెళ్ళిపోయాడు. అంజలి శ్రీదేవి వైపు ఓమారు ఇబ్బందిగా చూసి పెరట్లోకి వెళ్ళిపోయింది. బెడ్రూమ్ లోనికి వెళ్ళాలా వద్దా అనే మీమాంసలో కాసేపు కొట్టుమిట్టాడాక శ్రీదేవి మెల్లగా అడుగు అడుగు పేర్చుకుంటూ తను కూడా బెడ్రూంలోనికి ప్రవేశించి శంకర్ ని సమీపించింది. శంకర్ ముందు నిలవాలంటేనే బెరుగ్గా వుందామెకు. అతను మంచంమీద తల దించుకుని కూర్చుని వున్నాడు. అతని కళ్ళు మూసుకొని వున్నాయి. శ్రీదేవి భయం భయంగా తన చేతిని ఎత్తి అతని భుజమ్మీద వేస్తూ, "ఎ-ఏఁవండి..!" అంది. శంకర్ చప్పున తలెత్తి శ్రీదేవిని చూసాడు. అతని కళ్ళు చింతనిప్పుల్లా ఎర్రగా వున్నాయి. శ్రీదేవికి వెన్నులో వణుకు పుట్టింది. షాక్ కొట్టినట్టు చేతిని వెనక్కు తీసుకుంది. శంకర్ చివాలున లేచి కోపంగా, "రాక్షసి...!" అంటూ పెఢేళుమని ఆమె చెంప చళ్ళుమనిపించాడు. ఆ దెబ్బకి శ్రీదేవి నేలకొరిగి చెంపమీద చెయ్యి పెట్టుకుని నిలువెల్లా వణికిపోతూ శంకర్ వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళలో గిర్రున నీళ్ళు తిరిగాయి. శంకర్ ఆవేశంగా, "రాక్షసి....! నా గురించి ఏమనుకుంటున్నావేఁ...? నువ్వెంతమందితో దెం..చుకున్నా అంతా దులిపేసుకుని మళ్ళీ నీతో కాపురం చేస్తాననుకుంటున్నావా...? లం...! నువ్వెంతో మంచిదానివి, మంచి కుటుంబంలో నుంచి వచ్చావనుకుని నిన్ను పెళ్ళాడాను కదే! ఛ... మీ అమ్మని చూసొస్తానని చెప్తుంటే నిజమేనేమోనని పిచ్చి పూ...లా ప్రతిసారీ వేలకు వేలు డబ్బులిచ్చి పంపేవాడ్ని... నువ్వు చేసిన ద్రోహానికి నా స్థానంలో ఇంకెవడైనా వుండుంటే ఈపాటికి నిన్ను ముక్కలు ముక్కలుగా నరికేసేవాడు. నేను కాబట్టే ఇంత జరిగినా నిన్ను ఇంట్లోకి రానిచ్చాను. మళ్ళా నువ్వు నా ఛాయలకు గానీ వచ్చావో... నేనేం చేస్తానో నాకే తెలీదు! లం...!" అని ఆమెతో అనేసి ఆ గదిలోంచి, ఇంట్లోంచి బయటికి వెళ్ళిపోయాడు. భర్తతో కాక మరొకరితో సంబంధం పెట్టుకున్న ఆడదాన్ని 'లం...' అని హీనంగా సంబోధిస్తుంటారు... మరి, తన భార్యతోనే కాకుండా మిగతా ఆడాళ్ళతో కూడా రంకు సాగించే మగాడిని ఇంకెంత హీనమైన పదంతో పిలవాలి...???
శంకర్ మాటలకు శ్రీదేవి స్థాణువైపోయింది. ఆమె కళ్ళలోంచి ప్రవాహం ఆగటం లేదు. మెల్లగా మంచం దగ్గరకి జరిగి ఇందాక శంకర్ కూర్చున్న చోట తన తల పెట్టుకుని పడుకుంది. శంకర్ అన్న ఒక్కొక్క మాట ఆమె గుండెల్లో శూలాల్లా గుచ్చుకుని బాధించసాగింది. దాంతో... ఇక శంకర్ కి అంతా చెప్పేయాలని నిశ్చయించుకుంది. ఆ తర్వాత ఎలాంటి పరిణామాలు ఎదురైనా తను మాత్రం ఎట్టిపరిస్థితిలోనూ తన ఉదయ్ ని వదలుకోకూడదని కూడా నిర్ణయించుకుంది.

★★★

శంకర్ బాగా చీకటి పడ్డాక ఇల్లు చేరాడు. శ్రీదేవి అలా ఏడుస్తూనే మంచమ్మీద తల పెట్టుకుని నిదురపోయింది. అంజలి తనని భోంచేయడానికి పిలిచినా తను కదల్లేదు. ఇంకా పడుకోకుండా టీవీ చూస్తున్న సుజాత వెళ్ళి తలుపు తెరిచింది. శంకర్ తూలుతూ లోపలికి అడుగుపెట్టాడు. అతను బాగా త్రాగి వున్నాడని అతని నుండి వచ్చే దుర్గంధమే చెబుతోంది. సుజాత ముఖం చిట్లిస్తూ రెండడుగులు వెనక్కి వేసింది. సాధారణంగా తనకి త్రాగివున్నవాళ్ళంటే భయం లేకపోయినా(తన తండ్రి ఇలాగే మందుకొట్టి ఇంటికొచ్చిన దాఖలాలు చాలానే వున్నాయి మరి!) శ్రీదేవిపై జరిగిన రేప్ వుదంతంతో ఆమెకు శంకర్ ని చూస్తే కాస్త భయంగా అనిపించింది. అయితే, శంకర్ తలెత్తి ఆమెను చూసి, "థాం.....క్యూ.. సుజీ...హిక్ఁ...ను...వ్..వు...చ్...చా...లా....మంచి..హిక్ఁ....దా...న్..వి....టా....టా...." అని ఒక్కోమాటనూ సాగదీసి పలుకుతూ అలానే పడుతూ లేస్తూ తన గదిలోకి వెళ్ళిపోవటంతో తను 'హమ్మయ్యా!' అని రిలీఫ్ గా వూపిరి పీల్చుకుని తలుపు గడియ పెట్టి వెళ్ళి టివి కట్టేసి తన పిన్నితో కలిసి పడుకోవటానికి ఆమె గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది.
శంకర్ తన గదిలోకి ప్రవేశించి అంతా చీకటిగా వుండటంతో లైటు వేయడం కోసం కాసేపు గోడల్ని తడిమి స్విచ్చుల్ని ఆన్ చేశాడు. గదంతా వెలుతురు పరుచుకొని నేలమీద కూర్చొని మంచం మీద తల పెట్టి పడుకున్న శ్రీదేవి అతనికి కనిపించింది. మెల్లగా ఆమెకు చేరువై చెమ్మెక్కిన కళ్ళను తుడుచుకొంటూ ఆమె ముఖాన్ని పరిశీలనగా చూశాడు. ఆమె ముఖమ్మీద కన్నీటి మచ్చలు మెరుస్తూ అగుపించాయి. తన వేలి ముద్రలు ఆమె చెంప మీద ఎర్రగా ఓ అచ్చులా కనపడసాగాయి. శంకర్ ఆమె ప్రక్కనే కూర్చుని తన చేత్తో ఆమె బుగ్గని మెల్లిగా నిమిరాడు. సురుక్కుమనిపించిందేమో, నిద్రలోనే శ్రీదేవి 'ఇస్'మని శబ్దం చేసింది. ఆమె బాధపడటం చూసి శంకర్ కి మళ్ళా కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. ముందుకు వంగి ఆమె నుదుటిని ప్రేమగా ముద్దాడి, "శ్-శ్రీదేవీ... నువ్వు- హ్... నిన్నెంతో ఇష్టపడ్డాను కదే..హిక్ఁ... నువ్వు అలా చేసావంటే...నే-నే-నేను... నమ్మలేనే... శ్రీదేవి...న-మ్మ-లే-ను!" అంటూ తను కూడా మెల్లగా నిద్రలోకి జారిపోయాడు.

★★★

మర్నాడు ప్రొద్దున్న ఏడున్నర ఆ సమయానికి శంకర్ కి మెలుకువ వచ్చింది. ప్రక్కన శ్రీదేవి కనపడలేదు. ఆమె గురించి శంకర్ కూడా ఆలోచించే స్థితిలో లేడు. చాలాకాలం తర్వాత మందు కొట్టడం, అదీ లిమిట్ మించి తీసుకోవడంతో హేంగోవర్ అయ్యి అతనికి తలకాయ్ పట్టేసింది. పెళ్ళికి ముందు కూడా ఏదో సరదాగా అప్పుడప్పుడు దోస్తులతో కలిసి కొంచెం మందు పుచ్చుకున్న అనుభవమున్నా, పెళ్ళయ్యాక అది కూడా మానేసాడాయే... అందుకే, తలనొప్పికి తట్టుకోలేకపోతున్నాడు. 'అబ్బా... ఏం నొప్పిరా బాబూ...' అనుకుంటూ రెండు చేతులతో తలను బలంగా వొత్తుకుంటూ మెల్లగా లేచి మంచం మీద కూర్చున్నాడు. అతనికి గ్రొంతు కూడా పిడచగట్టుకుపోతున్నది. కొంచెం కదిలినా పొట్టలో ఏదో కదిలినట్టయి వికారంగా అనిపిస్తుంది.
అప్పుడే— "ఇ-ఇదుగోండి... ఇవి తీసుకోండి!" అంటూ మాట వినపడేసరికి అలాగే తలని పట్టుకుని చూశాడు.
ఎదురుగా శ్రీదేవి మజ్జిగ గ్లాసుతో నిలబడింది. మరో చేతిలో ఎవో మాత్రలు వున్నవి. తలనొప్పి బాధిస్తున్నా ఆమెను చూడగానే తోక త్రొక్కిన త్రాచులా మంచమ్మీద నుంచి లేచి తిట్టడం మొదలెట్టాడు శంకర్. రాత్రి మద్యం మత్తులో ఆమె పై చూపించిన ప్రేమ అంతా మత్తు వీడగానే మాయమైపోయింది. అయితే, ఆమెను తిట్టేందుకు ఉపయోగించే ఒక్కోమాట తన తలలో సమ్మెట పోట్లను తలపించడంతో కాసేపటికి ఆపేశాడు. అంతసేపు మౌనం వహించిన శ్రీదేవి మెల్లగా అతనితో ఇలా అంది, "ముందు ఈ మాత్రలు వేసుకోండి. నన్ను తిట్టడానికైనా మీకు ఓపిక కావాలిగా...!" శంకర్ ఒకసారి ఆమెను గుడ్లురిమి చూడటానికి ప్రయత్నించాడు. ప్రయత్నించాడు అని ఎందుకన్నానంటే... అతను కళ్ళు పూర్తిగా తెరవడానికి యత్నించిన ప్రతీసారీ తల నొప్పి తీవ్రమవుతోంది. మెల్లగా చేతులు చాచి ఆమె చేతినుంచి మాత్రలను, మజ్జిగను అందుకున్నాడు.
ఈలోగా శ్రీదేవి నెమ్మదిగా అతని ప్రక్కకు వెళ్ళి, "మీకు అబద్దం చెప్పి నేను చాలా తప్పు చేశాను. నన్ను క్షమించండి..." అంది. శంకర్ ఆమె మాటల్ని పట్టించుకోలేదు. మందులు వేసుకుని తలదించుకుని సైలెంటుగా మజ్జిగ త్రాగసాగాడు. ఆమె కొనసాగిస్తూ, "మీ ద్వేషాన్ని నేను భరించలేకున్నాను. అందుకే, ఇన్నిరోజులుగా నాలోనే దాచుకున్న రహస్యాన్ని ఇక మీతో చెప్పేయాలనుకుంటున్నాను," అంది మెల్లగా.
మందులు వేసుకోవటం వల్లనో, లేక మజ్జిగ త్రాగటం చేతనో శంకర్ కి తల నొప్పి నుంచి కాస్త ఉపశమనం లభించినట్లుంది. చప్పున తలెత్తి శ్రీదేవిని చూశాడు. ఆమె ముఖంలో భావం ఇంకా అలా స్థిరంగానే వుంది. "ఇంకా ఏ రహస్యం చెప్తావ్? నన్ను ఎంత అందంగా మోసం చేశావో అంతా విడమరిచి చెబుతావా...?" అన్నాడు తను ఆవేశంగా.
"నా ఉదయ్ గురించి చెప్పాలి!" అందామె నిశ్చలంగా.
"ఉ-ఉ-ఉదయ్—?" శంకర్ అవాక్కయ్యాడు. కనుబొమ్మలు చిట్లిస్తూ, "అయితే, వాడి కోసమే నాతో అబద్ధం చెప్పి—" అని కోపంగా అనబోతుండగా శ్రీదేవి, "మీరు.... ఉదయ్ ని కలుస్తారా...?" అనడిగింది. అంతే, శంకర్ మాట మధ్యలోనే ఆగిపోయింది. ఆమెనే మళ్ళీ, "ఈరోజే మిమ్మల్ని అక్కడికి తీసుకెళ్తాను... అక్కడే మీకంతా చెప్తాను," అంది దృడమైన స్వరంతో.

★★★

శంకర్ అంజలితో ఆరోజు తను కాలేజీకు సెలవు పెడుతున్నట్టుగా చెప్పి శ్రీదేవితో కలిసి రాజమండ్రి బయలుదేరాడు.
ఎందుకో... ఆ సదరు ఉదయ్ ని కలవడం శంకర్ కి అస్సలు ఇష్టం లేదు. భార్య బోయ్ ఫ్రెండును కలవటం ఏ మగడికి నచ్చుతుంది లెండి...! అయితే, శ్రీదేవి చెప్పే నిజం ఏంటో తెలుసుకోవాలని అతని మనసు ఆరాటపడుతోంది. అలా తను ఆలోచనల్లో మునిగివుండగా బస్సు రాజమండ్రి చేరుకుంది.
మరో పది నిముషాల తరువాత పప్పుల వీధిలోని గంటమ్మ గుడి ప్రక్కన వున్న ఒక ఇంటి ముందు ఆటో దిగారా యిద్దరూ. శ్రీదేవి వెళ్ళి ఆ ఇంటి తలుపు తట్టింది. సుమారుగా యాభై యేండ్లు వయసున్న ఒకాడావిడ తలుపు తెరచి, "శ్రీదేవీ... బావున్నావమ్మా...?" అంటూ ఆప్యాయంగా పలకరించింది. శ్రీదేవి 'బావున్నా'నన్నట్టుగా తలూపి లోపలికి నడిచింది. శంకర్ కూడా ఆమె వెనకాలే లోపలికి అడుగుపెడుతూండగా, "రండి అల్లుడుగారూ...!" అంది ఆవిడ.
శంకర్ విస్తుపోయి ఆవిడ వంక చూస్తూ హాలులోకి వచ్చాడు.
శ్రీదేవి అతని మనసులోని సందేహాన్ని చదివినట్టుగా, "ఈమె పేరు లక్ష్మమ్మ.... మీతో అప్పుడప్పుడు మా అమ్మలా మాట్లాడింది తనే!" అంటూ ఆవిడని పరిచయం చేసింది.
లక్ష్మమ్మ శంకర్ కి నమస్కరించి, "కూర్చోండి బాబూ..." అంది. శంకర్ ఆమె వంక గుర్రుగా చూస్తూ వెళ్ళి కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
ఆ తర్వాత శ్రీదేవి లక్ష్మమ్మకి కళ్ళతోనే ఏదో సైగ చేసింది. లక్ష్మమ్మ వెంటనే లోపలికెళ్ళిపోయింది. శంకర్ ఆమె వెళ్ళపోవటాన్ని చూస్తూ యధాలాపంగా ఓసారి ఆమె వెళ్తున్న దారి వైపు దృష్టి నిలిపాడు. వరసగా రైలు పెట్టెల్లాగ రెండు గదులు కన్పించాయి. అలాగే తామున్న హాల్ ని కూడా ఓసారి పరికించి చూసాడు. ఎక్కడికక్కడ బూజులు పేరుకుపోయి వున్నాయి. 'శ్రీదేవి తనని ఇక్కడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చింది? ఆ ఉదయ్ ఏడి...?" అనుకుంటూ తన ప్రక్కనే నిలబడి వున్న శ్రీదేవి వంక ప్రశ్నార్థకంగా చూశాడు.
అప్పుడే లోపలి గదిలోంచి లక్ష్మమ్మ ఓ అయిదారేళ్ళ వయసున్న బాబును ఎత్తుకుని తీసుకువచ్చింది. ఆ బాబు శ్రీదేవిని చూసి, "అమ్మా....! వచ్చేశావా...?" అని అరుస్తూ లక్షమ్మ మీదనుంచి దిగిపోయి శ్రీదేవి దగ్గరకు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. శ్రీదేవి కూడా ఆ బాబు దగ్గరకు వడివడిగా అడుగులు వేస్తూ పోయి, "ఉదయ్...! నా బంగారు కొండా...!" అంటూ వాణ్ణి ఎత్తుకుని ప్రేమగా బుగ్గల్ని ముద్దాడింది.
అది చూసి శంకర్ కుర్చీలోంచి దిగ్గున లేచాడు. 'ఉదయ్...అంటే...ఈ చిన్న బాబునా?' అతనికి మైండు బ్లాంక్ అయిపోయింది.
"మూడ్రోజుల బట్టీ నీనుంచి ఫోన్ లేకపోవడంతో ఉదయ్ చాలానే బెంగ పెట్టుకున్నాడు, దేవీ!. అన్నంకూడా సరిగ్గా తినకుండా 'అమ్మతో మాట్లాడాలి...!' అంటూ ఒకటే గోల... ఇవాళ పొద్దున్న కూడా నువ్వు వస్తున్నట్టు ఫోన్ చేసి చెప్పావని చెప్తేనే భోంచేశాడు. రాను రానూ మరీ మొండిగా తయారవుతున్నాడనుకో, నీ పుత్రరత్నం...!" అంటూ లక్ష్మమ్మ శ్రీదేవి ప్రక్కకు వచ్చింది.
'పుత్ర-రత్నం....? ఈ ఉదయ్.. శ్రీదేవి కొడుకా? తన భార్య.... ఒక బిడ్డకు తల్లి...?' అంతా నమ్మశక్యంగా లేదు అతనికి. కాళ్ళ క్రింద భూమి కదిలినట్టయి కుర్చీ చేతిని ఆసరాగా పట్టుకున్నాడు.

[Vikatakavi02]

Episode 99

అటు ఉదయ్ కూడా శ్రీదేవిని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. ఆమె వెనకనున్న శంకర్ వైపు వింతగా చూసి, "అమ్మా... ఈ అంకుల్ ఎవరు?" అని అడిగాడు.
శ్రీదేవి తల తిప్పి శంకర్ వైపు చూసింది. శంకర్ అక్కడే వున్నాడన్న సంగతిని ఒక్క క్షణం తను మర్చిపోయింది. తను అలా తిరగ్గానే ఆమె చెంప మీద కమిలిన ఎర్రని గుర్తుని చూసి ఉదయ్, "అమ్మా... ఏంటిది..?" అంటూ అక్కడ చెయ్యి వేసి పామాడు. శ్రీదేవి కాస్త నొప్పిగా అనిపించి వాడి చేతిని పట్టుకొని ఆపి, "కన్నలూ... నువ్వు లోపలికి వెళ్ళి ఆడుకో... నేను కాసేపట్లో వస్తానేఁ..!" అని చెప్పి వాడ్ని క్రిందకి దింపింది. వాడు శంకర్ ని ఆసక్తిగా చూస్తున్నాడు. శ్రీదేవి తన బ్యాగ్ లోంచి ఓ చాక్లెట్ ని తీసి వాడికి ఇచ్చి లక్ష్మమ్మతో వాడ్ని లోపలికి తీసుకెళ్ళమని చెప్పింది.
శంకర్ కి అంతా గజిబిజిగా వుంది. శ్రీదేవి తన ప్రియుడ్ని కలవటానికి వస్తోందని అనుకున్నాడు. కానీ, తను ఇక్కడ ఏకంగా ఓ పిల్లాడ్ని కనేసి రహస్యంగా పెంచుతోంది.! 'ఆరేళ్ళ పిల్లాడు...!?! ఇంకా ఏం నిరూపించాలని తనని ఇక్కడకి తీసుకొచ్చింది...?'
ఉదయ్ లోపలికి వెళ్ళిపోగానే శ్రీదేవి శంకర్ తో, "ఏఁవండీ...! ఉదయ్... నా సొంత బిడ్డ కాదు... నా అక్క కొడుకు," అంది శంకర్ మనసులో ప్రశ్నకు జవాబుగా.
"ఏంటీ—? న్-నీకో అక్క కూడా వుందా?" అన్నాడు శంకర్ ఆశ్చర్యపోతూ.
"ఊ.... ఇప్పుడు లేదు!"
"నాకేం అర్ధం కావటంలేదు...! పెళ్ళి సంబంధం కుదుర్చుకునేప్పుడు మీ అమ్మ తనకి నువ్వొక్కత్తివే సంతానమని చెప్పిందిగా..! మళ్ళా ఈ అక్క ఎక్కడ్నుంచి వచ్చిందీ?" అని అడిగాడు వెంటనే...
"ఔనండీ... మా అమ్మకి నేనొక్కదాన్నే సంతానం. అఁ—"
"ఒసేయ్.... పిచ్చెక్కించేస్తున్నావ్ కదే! మీ అమ్మకు నువ్వు ఒక్కదానివే అంటున్నావ్... మళ్ళా నీకో అక్క వుందని అంటున్నావ్....(అంటూ గట్టిగా పళ్ళు బిగించి)  అసలేంటిదంతా....? సరిగ్గా చెప్పవేఁ.." అన్నాడు శంకర్.
శ్రీదేవి ఓసారి గాఢంగా వూపిరి పీల్చుకొని, "చెప్తానండీ.... అంతా చెప్తాను.... ముందు మీరు కూర్చోండి...!" అంది.
శంకర్ శ్రీదేవి వంక అసహనంగా చూస్తూ మళ్ళా కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.
శ్రీదేవి అలాగే నిలబడి చేతులు కట్టుకుని చెప్పడం ప్రారంభించింది.
"మా అమ్మ, మా నాన్నగారికి రెండో భార్య.... మొదటి భార్య మా అక్కకి జన్మనిస్తూ చనిపోయింది. అక్కయ్య పేరు సరస్వతి. నాన్న అక్కను ప్రేమగా చూసుకుంటుందని అమ్మను పెళ్ళిచేసుకున్నాడు.
కానీ, తను అక్క పట్ల సవతి తల్లి ప్రేమనే చూపించింది. నాకు మాత్రం చిన్నప్పటినుంచీ అక్కంటే ప్రాణం. ఎప్పుడూ అక్కతోనే ఆడుకునేదాన్ని. తను కూడా నన్ను అక్కలా కాకుండా మరో అమ్మలా చూసుకునేది. నాపై ఎంతో ప్రేమని కురిపించేది. అమ్మ అక్కకి పదో తరగతితో చదువును ఆపించడానికి చూస్తే నేనే పట్టుబట్టి తను చదువును కొనసాగించేలా చేశాను. తను స్వతహాగా మెరిట్ స్టూడెంటు కావటంచేత స్కాలర్‌షిప్పులు కూడా తనకి వచ్చేవి. దాంతో, తను మాకు దూరంగా పట్నంలో కాలేజీ హాస్టల్ లో ఉండి చదువుకునేది.
అలా తను ఇంజనీరింగ్ చదివేప్పుడు తన క్లాస్ మేట్ ఒకతన్ని ప్రేమించింది. అతను తక్కువ కులానికి చెందినవాడు. పైగా అనాధ. వాళ్ళ ప్రేమ సంగతి తెలుసుకున్న అమ్మ దాన్ని ఓ అవకాశంగా వుపయోగించుకుని నానా రాద్ధాంతం చేసి అక్కని ఇంట్లోంచి వెళ్ళగొట్టింది. అమ్మ నోటికి జడిసి నాన్న కూడా ఏం చేయలేకపోయారు. అయితే, ఆ అబ్బాయి చాలా మంచివాడు. పట్నంలో ఉద్యోగం సంపాదించి అక్కను పెళ్ళి చేసుకుని అక్కడే కాపురం పెట్టాడు. నేను అమ్మకి తెలీకుండా అప్పుడప్పుడు వెళ్ళి అక్కా బావల్ని కలిసి వస్తుండేదాన్ని. వాళ్ళ సంసారం చూడ ముచ్చటగా వుండేది. అలా అంతా సంతోషంగా గడిచిపోతుండగా ఆరు సంవత్సరాల క్రితం వారి జీవితాల్లో పెను విషాదం చోటుచేసుకుంది. బావ రోడ్డు యాక్సిడెంటులో చనిపోయారు. దాంతో, అక్క చాలా కృంగిపోయింది. అప్పటికే తను నిండు గర్భిణి. అక్కను సముదాయించటానికి నేను ఎంతో ప్రయత్నించాను. కానీ, తను ఆ బాధనుంచి తేరుకోలేకపోయింది. ఆ ప్రభావం తన కాన్పు పై పడింది. చివరికి ఉదయ్ కి జన్మనిచ్చి వాడ్ని నా చేతుల్లో పెడుతూ తను... కన్నుమూసింది. 'శ్రీదేవీ.... నా బాబుని అనాధను కానివ్వకు... ఇకనుంచి నువ్వే వాడికి తల్లివి కావాలి... వీడు మా ప్రేమకు ప్రతిరూపం...' అంటూ తను నాకు చెప్పిన చివరి మాటలు నా చెవుల్లో ఇంకా మార్మోగుతూనేవున్నాయి...
అయితే, ఉదయ్ ని మా ఇంటికి తీసుకెళ్దాం అనుకుంటే అమ్మ ససేమిరా ఒప్పుకోలేదు. "ఈ దరిద్రాన్ని ఎందుకే ఇంటికి తీసుకొచ్చావ్... మనకు కూడా వీడివల్ల శని చుట్టుకోవటానికా... పుట్టకుండానే తండ్రిని, పుట్టిన వెంటనే తల్లినీ మ్రింగేశాడు వెధవ... వీడు ఈ ఇంట్లో వుండటానికి వీల్లేదు. తీసుకెళ్ళి అనాధ శరణాలయంలో తగలెయ్..!" అంటూ నాపై గట్టిగా అరిచేసింది. తను చెప్పింది చెయ్యకపోతే ఆత్మహత్య చేసుకుంటానని ఎమోషనల్ గా బ్లాక్మైల్ చేయడంతో అమ్మకు తెలీకుండా మా దూరపు బంధువైన ఈ లక్ష్మమ్మ సాయంతో ఉదయ్ ని ఇక్కడ రహస్యంగా ఈ ఇంట్లో వుంచాను. ప్రతీ నెలా వెళ్ళి వాడ్ని చూసి వాళ్ళకు కావలసినవి అన్నీ సమకూర్చి వస్తూండేదాన్ని.
మీతో పెళ్ళి కుదిరినప్పుడు మిమ్మల్ని కలిసి ఉదయ్ గురించి మీకు చెప్పాలని ఎంతగానో ప్రయత్నించాను. కానీ, మన పెళ్ళయ్యేంతవరకూ మీతో పర్సనల్ గా మాట్లాడేందుకు మా అమ్మ వీలు కల్పించలేదు. పోనీ, మొదటిరాత్రి మీతో చెప్దామని అనుకుంటే — 'మూడేళ్ళవరకూ మనకు పిల్లపీచూ ఎవరూ వద్దు. నువ్వూ, నేనూ హేపీగా ఎంజాయ్ చేద్దాం' అన్నారు మీరు. నాకు మీ గురించి ఏమీ తెలీదు. ఇక ఆ సమయంలో ఉదయ్ గురించి చెప్తే మీరు కూడా మా అమ్మలాగనే స్పందించి వీడ్ని ఓ పాపంగా భావిస్తారేమోనని భయపడి అప్పటికి నా ప్రయత్నాన్ని వాయిదా వేశాను. మీ మూడ్ మంచిగా ఉన్నప్పుడు మెల్లగా చెపుదామని వేచివున్నాను... కానీ, ఈ పరిస్థితులలో చెప్పాల్సి వస్తుందని నేననుకోలేదు!" అంటూ చెప్పడం ఆపి ఓసారి శంకర్ వైపు చూసింది. శంకర్ తల దించుకుని వున్నాడు. ఆమె కొనసాగిస్తూ, "మీతో ఇదంతా ముందుగా చెప్పకపోవటం నిజంగా నా తప్పే... దయచేసి నన్ను క్షమించండి..." అంది. ఆమె కళ్ళలోంచి నీరు చెంపలపైకి చేరింది. తల దించుకుని అతని ఎదుట మౌనంగా నిల్చుంది.

శంకర్ ఇంకా తలదించుకునే వున్నాడు. రెండు యుగాల(క్షణాల) మౌనం తర్వాత...
"ఔను... నువ్వు తప్పు చేశావ్...!" అన్నాడు మెల్లగా. శ్రీదేవి చప్పున తలెత్తి శంకర్ వైపు చూసింది. శంకర్ కూడా మెల్లగా తల ఎత్తి ఆమె వంక చూసి చిన్నగా నవ్వుతూ, "నిజంగా ఈ విషయాన్ని దాచి చాలా పెద్ద తప్పే చేశావ్, శ్రీదేవి...! ఏఁ.... నేను మరీ అంతటి కఠినాత్ముడను అనుకున్నావా....?" అన్నాడు. శ్రీదేవికి ఒక్కసారిగా సంతోషం పెల్లుబికింది. అనిర్వచనీయమైన ఆనందంతో మనసు తుల్లింతకు గురవుతుండగా శంకర్ పాదాల మీద పడబోయింది. శంకర్ ఆమెను మధ్యలోనే ఆపి కుర్చీలోంచి లేచి ఆమెను తన గుండెలకు హత్తుకున్నాడు.
శ్రీదేవి చెప్పింది విన్నాక, అతని హృదయం బరువెక్కింది. మనసులో తన భార్య యెడల మిక్కిలి గౌరవం ఏర్పడింది. ఆమె గురించి తప్పుగా అనుకున్నందుకు తనపై తనకే ఎంతో అసహ్యం వేసింది.
'నిజానికి తప్పు నీది కాదు శ్రీదేవి.... అగ్ని సాక్షిగా పెండ్లాడిన నీకు ద్రోహం చేస్తూ, వైవాహిక బంధానికి వున్న పవిత్రతను మంటగలుపుతూ పరస్త్రీలతో అక్రమ సంబంధాలు సాగించి 'నేను' తప్పు చేశాను... కాదు పాపం చేశాను...' అని మనసులో అనుకున్నాడు.
శంకర్ ఆమె ముఖాన్ని చేతుల్లోకి తీసుకుని కన్నీళ్ళను తుడిచాడు. ఆమె అతని కౌగిలిలో వెచ్చగా కరిగిపోయింది.
అప్పుడే శంకర్ కి ఏదో గుర్తుకొచ్చింది. జేబులోంచి ఫోన్ తీసి అజయ్ కి కాల్ చేశాడు.
"హలో అజయ్... కేసు పెట్టడానికి నేను ఒప్పుకుంటున్నాను. నువ్వు చెప్పింది నిజం. శ్రీదేవి విషయంలో నేను చాలా తప్పుగా అనుకున్నాను. తనే పాపమూ యెరుగదు... తనకి ఎలాగైనా న్యాయం జరగాలి... తప్పు చేసినవాళ్ళకి శిక్ష పడాలి..."
"బెదరూ... చాలా మంచి నిర్ణయం తీసుకున్నావ్... నాకు చాలా సంతోషంగా వుంది. మొత్తానికీ నువ్వు రియలైజ్ అయ్యావ్... ఇక మిగతా విషయాలు నాకు వదిలేయ్...! ఇవాళ సాయంత్రమే వచ్చి శ్రీదేవిగారి దగ్గర స్టెట్‌మెంట్ తీసుకుంటాను. సరేనా.... ఆనా కొడుక్కి సరైన శిక్ష పడేవరకూ వదిలేది లేదు..." అంటూ ఫోన్ పెట్టేశాడు.
నిజానికి శంకర్ కేసు పెట్టడానికి ఒప్పుకోక ముందే ఆ దుర్గాదాస్ గురించి ఎంక్వయిరీలు మొదలెట్టాడు అజయ్. అప్పుడే అజయ్ కి దుర్గాదాస్ తల పగిలి హాస్పిటల్లో వున్నాడని తెలిసింది. విషయం ఏంటా అని ఆరా తీస్తే వాడి పనివాళ్ళే వాడిపై దాడి చేయటం, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు కబురు పెట్టడం తదితర విషయాలన్నీ బయటపడ్డాయి. అయితే, వాడి మీద ఎఫ్.ఐ.ఆర్ ఫైలయిందా..? అనే మేటర్ తెలుసుకునేందుకు ఆ డివిజన్ పో'లీస్ స్టేషన్ కి ఫోన్ చేస్తే, సదరు ఎస్సై, "ఆ పనివాళ్ళు కేసును విరమించుకున్నారు సార్...!" అని చావుకబురు చల్లగా చెప్పాడు. కారణం ఏంటని అడిగితే వెకిలిగా నవ్వుతూ, "మీకు తెలీందేముంది సార్... పెద్దోళ్ళ గొడవలు..! ఆ పనివాళ్ళ మొగుళ్ళని విడిచిపెట్టడానికి దుర్గాదాస్ గారు ఒప్పుకున్నారు. దాంతో, వాళ్ళు కేసును విరమించుకున్నారు... పైగా ఒక్కొక్కరికీ రెండు లక్షలు చొప్పున పరిహారం కూడా ఇచ్చేందుకు ఒప్పుకున్నారాయన... అందుకే—" అని ఇంకా ఏదో చెప్తుండగా అజయ్, " వాడి దగ్గర మీరు ఓ పది లకారాలు పుచ్చుకుని కేసు క్లోజ్ చేసేశారు... అంతేగా!" అంటూ విసురుగా ఫోన్ పెట్టేశాడు.
'ఇప్పుడేం చెయ్యడం?' అని అనుకుంటున్న తరుణంలో శంకర్ ఫోన్ తో అజయ్ లో మళ్ళా ఉత్సాహం ఉరకలెత్తింది. "రేయ్ దుర్గాదాస్... ఇక నువ్వు మటాష్ రా...!" అనుకుంటూ బల్లను గట్టిగా చరుస్తూ నవ్వాడు.

★★★

అజయ్ తో మాట్లాడాక శంకర్ శ్రీదేవితో కలిసి లోపలి గదికి వెళ్ళి అక్కడ లక్ష్మమ్మతో ఆడుకుంటున్న ఉదయ్ ని తన దగ్గరకు రమ్మని పిలిచాడు. "ఏంటి అంకుల్...?" అంటూ ఉదయ్ గెంతుకుంటూ వాళ్ళని సమీపించగానే శంకర్ వాణ్ణి ఎత్తుకుని, "అంకుల్ కాదు... 'నాన్నా' అని పిలువు నన్ను," అన్నాడు వాడి బుగ్గను ముద్దాడుతూ. "నాన్నా...?" అంటూ ఆశ్చర్యంగా శ్రీదేవి వంక చూశాడు ఉదయ్. శ్రీదేవి మునివేళ్ళతో వాడి జుట్టును దువ్వినట్టుగా చేస్తూ, "ఔను... కన్నా!" అంది విప్పారిన వదనంతో. శంకర్ ఆమె చుట్టూ ఓ చేతిని వేసి ఆమెను దగ్గరకు తీసుకున్నాడు. శ్రీదేవి శంకర్ భుజంపై తలవాల్చి, "థాంక్స్!" అంది మెల్లగా.
శంకర్, "ఐ లవ్ యూ... డియర్!" అన్నాడు ఆమె చెవిని ముద్దాడుతూ.
"అమ్మా.... నాన్నా...!" అంటూ ఉదయ్ కేరింతలు కొట్టాడు.
"పదండి... ఇక మన ఇంటికి వెళదాం!" అన్నాడు శంకర్ నవ్వుతూ.

★★★

ఆరోజు సాయంత్రం అజయ్ అమలాపురం వెళ్ళి శ్రీదేవి దగ్గర స్టేటుమెంట్ తీసుకున్నాడు. తర్వాత స్టేషనులో ఎఫ్.ఐ.ఆర్ ఫైల్ చేయించి అట్నుంచి అటే జ్యూడిషియల్ మేజిస్ట్రేటు కోర్టులో సెక్షన్ 64 కింద కేసును దాఖలు చేశాడు.
కేసును పరిశీలించిన జడ్జిగారు — 363, 366, 373 మరియు 506 సెక్షన్ల క్రింద దుర్గాదాస్ పైన అలాగే గిరీశం పైనా కేసులు నమోదు చేసి నలభై ఎనిమిది గంటల్లోగా వారిని అరెస్టు చేసి కోర్డులో హాజరుపరచాలని వారెంటుని జారీ చేశారు.
మధ్యలో ఎటువంటి లుకలుకలు జరగకుండా అజయ్ ముందే పక్కాగా అంతా ప్లాన్ చేసి నాన్-బెయిలెబుల్ వారెంటు జారీ చేయించడంతో వారు తప్పించుకునేందుకు వీలు లేకపోయింది.
ఆ కేసు అప్పగించబడిన ఆఫీసర్ ఏ.ఎస్.ఐ కమల్ క్రిష్ణ వారిద్దరినీ అరెస్టు చేసి రెండ్రోజులోనే కోర్టులో ప్రవేశపెట్టాడు. తదుపరి విచారణ జరిగేముందు వాళ్ళని పధ్నాలుగు రోజులకు రిమాండుకు తరలించాలని జడ్జి ఆదేశాలు జారీ చేశాడు.

గిరీశాన్ని జైల్లో పెట్టారని తెలిసి అంజలి ఏదో కొంచెం బాధపడింది. తను ముందునుంచి గిరీశం విషయంలో అంత సీరియస్‌గా లేదుగా. ఇక సుజాత అయితే చాలానే బాధ పడింది. ఎంత నేరం చేసినా అతను 'తన తండ్రి' కదా... పైగా చేసిందంతా ఆ దుర్గాదాస్ అయితే తన తండ్రి పై కూడా కేసు ఎందుకు పెట్టారని శ్రీదేవి, శంకర్ ల మీద కోపంతో అరిచేసింది కూడా. అయితే, నేరం చేసినవాడికే కాదు, సహకరించినవాడికి కూడా శిక్ష పడుతుందని తనకు తెలీంది కాదు. తనే మెల్లగా సర్దుకుంటుంది అని వాళ్ళు ఆమెను ఏమీ అనలేదు.
రిమాండు గడువు గడిచాక జడ్జిగారు కేసుకు సంబంధించిన కీలకమైన సాక్ష్యాలను విని పూర్వాపరాలను క్షుణ్ణంగా పరిశీలించాక దుర్గాదాస్ కి తొమ్మిదేళ్ళ కఠిన కారాగారవాసాన్ని, అతనికి పరోక్షంగా సహకరించినందుకు గానూ గిరీశానికి రెండేళ్ళ జైలు శిక్షను విధిస్తున్నట్టుగా తీర్పునిచ్చారు.
కేసు పక్కదారి పట్టకుండా తీర్పు త్వరగా వెలువడేందుకు తగిన జాగ్రత్తలు తీసుకున్నందుకుగానూ ఇన్సపెక్టర్ అజయ్ ని ప్రత్యేకంగా అభినందించాడు జడ్జి. శంకర్ కూడా అజయ్ కి కృతజ్ఞతలు తెలిపాడు.
తన తండ్రికి రెండేళ్ళు జైలు శిక్ష పడటం సుజాత మనసుని కలచివేసింది. తనకి శంకర్, శ్రీదేవిలపై కోపం తగ్గిందిగానీ, పూర్తిగా మానిపోలేదు. తనకీ తెలుసు, తన కోపం అర్ధరహితం అని... కానీ, దాన్ని మాపడానికి తను మాత్రం ఏ ప్రయత్నమూ చేయడం లేదు. వాళ్ళతో ఎప్పుడూ ముభావంగానే వుంటుంది.
ఇక ఈ మొత్తం వ్యవహారం వలన బాగా నష్టపోయింది మాత్రం అంజలి అని చెప్పుకోవచ్చు. తను అక్రమ సంబంధాలు పెట్టుకోవడం వల్లనే ఆ శ్రీదేవికి అలా జరిగిందని శంకర్ మనసులో బలంగా నమ్మాడు. అందుకే, ఇకమీదట అలాంటి పనులకు దూరంగా వుండాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. శ్రీదేవి కూడా అతనిపై ఇంతకుముందు కన్నా ఎక్కువగా ప్రేమను కురిపించడంతో వారిరువురికీ ప్రతీరాత్రి వసంత రాత్రే అయ్యింది. దాంతో, కట్టుకున్నవాడు లేక ఉంచుకున్నవాడు రాక ప్రస్తుతం అంజలి బ్రతుకు రెంటికీ చెడ్డ రేవడిలా అయ్యింది.

ఇక్కడితో గర్ల్స్ హైకాలేజ్ రెండవ భాగం సమాప్తం

[Vikatakavi02]

---

Episode 100

ప్రేమ...
అణువంత మాట. అద్భుతమైన శక్తి.
పులకింపజేసే తలపు. తేలికపరిచే కొత్త చేతన.
వినోదపూరితమైన వింత భ్రమ. ప్రధమానుభూతి.
నాగరిక పరిమితిని జయించి మనతో జీవిస్తున్న ఓ పురాతనమైన స్పందన.

 

కాలగమనంలో దగ్గర దగ్గర ఆరునెలలు గడిచిపోయాయి... ఈ ఆర్నెళ్ళలో పెద్దగా చెప్పుకోదగ్గ సంఘటనలైతే ఏమీ జరగలేదు. అంజలి ఎప్పటిలాగే కాలేజ్లోని బాధ్యతలతో బిజీ అయిపోయింది. పగలంతా ఏదో అలా గడిచిపోయినా రాత్రిళ్ళు పక్కమీదకెక్కగానే ఒంటరితనం తనని వెక్కిరించేది. మొదట్లో తొడలమధ్య తీటని తట్టుకోలేక, ఒళ్ళంతా చిమచిమలాడుతుంటే సరిగ్గా నిద్ర పట్టక తీవ్రంగా అవస్థ పడేది. అలాగని తన కోరికని తీర్చుకోవడానికి కనపడ్డ ప్రతీ మగాడికీ కోకెత్తేంత దిగజారుడు మనస్తత్వం కూడా తనది కాదాయే...! దాంతో, మెల్లగా స్వయంతృప్తికి అలవాటుపడి అలా తనని తాను తృప్తి పరచుకోవడం ప్రారంభించింది.
అటు శంకర్ కి అంజలి పడుతున్న కష్టం తెలుస్తున్నా తన భార్యకు ఎట్టిపరిస్థితుల్లో అన్యాయం చేయకూడదన్న ఉద్దేశంతో మళ్ళా ఆమె దరి చేరలేదు. ఉదయ్ ని ఆ వూర్లోనే ఓ ప్రైమరీ కాలేజ్లో చేర్పించాడు. వారి సంసారం ఏ చీకూ చింత లేకుండా సంతోషంగా సాగిపోతూ వున్నది.
ఇక సుజాత విషయానికొస్తే, తన తండ్రి జైలుపాలు కావడం వలన కలిగిన బాధనుంచి తను మెల్లగా తేరుకున్నది. ఊర్లో ఎవరికీ గిరీశం గురించి గానీ, ఈ కేసు గురించి గానీ తెలియకుండా ఇంట్లో అందరూ జాగ్రత్తలు తీసుకోవడంతో అనవసర పంచాయితీలు, పరామర్శలు గట్రా తప్పాయి. ఎవరైనా గిరీశం గురించి అడిగితే అఫీసు పనిమీద ఫారిన్ వెళ్ళాడని చెప్పడం అలవాటు చేసుకున్నారు ఆ ఇంట్లోవాళ్ళు. సుజాత, నాస్మిన్ ఇంటికి తరచుగా వెళ్ళడం, తనతో ఎక్కువ సమయం గడపడం మొదలుపెట్టింది. దాంతో, వాళ్ళిద్దరి మధ్యనా స్నేహం ఇంకా బలపడింది. ప్రస్తుతం పదో తరగతి పరీక్షలు దగ్గర పడటంతో వాళ్ళిద్దరి కాన్సన్ట్రేషన్ మొత్తం చదువు మీదే ఉంది.
సరిగ్గా ఆ సమయంలోనే నాస్మిన్ అన్న సామిర్ వూర్లో అడుగుపెట్టాడు. ఆనాడు నాస్మిన్ కాలేజ్ టూర్ కి బయల్దేరిన రెండ్రోజులకే తనకు కాలేజీ సెలవులు అయిపోవడంతో చెన్నైకి వెళ్ళిపోయిన సామిర్ మళ్ళా ఇదుగో ఇప్పుడే అమలాపురం రావటం.
వస్తూనే అలవాటుగా సుజాత ఇంటి ముందు ఓసారి ఆగాడు. అమెను చూడాలని అతని కళ్ళు ఆత్రంగా వెదకసాగాయి. అయితే, ఇప్పుడా కళ్ళు ప్రేమతో కాక పూర్తిగా కోరికతో నిండి వున్నాయి.
నాస్మిన్ తో ఆనాడు జరిపిన సంభోగం తర్వాత్తర్వాత అతని మనస్తత్వంలో చాలానే మార్పును తీసుకొచ్చింది. ఓసారి ఆ రుచిని యెరిగాక తనని తాను నిగ్రహించుకోలేకపోయాడు సామిర్. ఇక చెన్నై వెళ్ళాక, తను అప్పటివరకూ పట్టించుకోని తన క్లాసులోని అమ్మాయిలు అతని కళ్ళకు ఇంపుగా కన్పించారు. వాళ్ళని దున్నేయాలని అతని మగసిరి తహతహలాడేది.
స్వతహాగా సామిర్ కూడా అందగాడు కావడంతో ఆ క్లాసులోని చాలామంది అమ్మాయిలకి ఎప్పటినుంచో అతడి మీద మంచి గురి వుంది. కొందరైతే, అప్పట్లో అతనితో పరిచయం పెంచుకోవాలని యత్నించి విఫలమయ్యారు కూడా... ఇప్పుడు సామిర్ తనంతతానుగా వెళ్ళి తమని చిరునవ్వుతో పలకరిస్తూ వుంటే ఆ అమ్మాయిలు ఆనందంతో ఉబ్బి తబ్బిబ్బయ్యారు. తీయగా మాటలు కలిపి ఒక్కొక్కరుగా చాలామందిని తన వశం చేసుకున్నాడు సామిర్. అలా... గడిచిన ఆర్నెళ్ళ కాలంలో దాదాపుగా తన క్లాసులోని సగంపైగా అమ్మాయిలనూ కవర్ చేసేశాడతను.
ఎగ్జామ్ ప్రిపరేషన్స్ కోసం కాలేజీలో సెలవులు ప్రకటించడంతో ఇప్పడు మళ్ళా వూరికి వచ్చాడు. తిరిగి చెన్నైకి వెళ్ళిపోయేలోగా ఎలాగైనా సుజాతని తనివితీరా అనుభవించాలన్నదే అతని వుద్దేశ్యం... లక్ష్యం.!

★★★

కాకినాడ టౌన్లో—
"ఏమైనా లీడ్ తెలిసిందా?" పో'లీస్ స్టేషన్ లోకి అడుగు పెడుతూనే ఏదో ఫైల్ తో ఎదురు వస్తున్న తన సబార్డినేట్ పాణీని అడిగాడు అజయ్. 
మేజిస్ట్రేటు గంగాధరరావుగారి మనుమరాలు కిడ్నాప్ కేసును డీల్ చేస్తున్నారు వాళ్ళు. ముందురోజు సాయంత్రం కాలేజీ వదిలేప్పుడు ఎవరో కొంతమంది బొలెరోలో వచ్చి ఆ పాపని ఎత్తుకెళ్ళినట్టుగా ప్రత్యక్ష సాక్ష్యుల కథనం.
"మీరు చెప్పినట్టుగానే, నిన్న రాత్రి నుంచీ వాళ్ళ ఫ్యామిళీ కాల్స్ అన్నింటిపైనా నిఘా ఏర్పాటు చేశాం సార్. ఇవాళ ప్రొద్దున్నే అయిదున్నర ఆ ప్రాంతంలో కిడ్నాపర్స్ నుంచి కాల్ వచ్చింది. వాళ్ళ డిమాండ్స్ అయితే ఇంకా ఏమీ చెప్పలేదు సార్... పో'లీసులకు చెప్తే పాపని చిత్రహింసలు పెట్టి మరీ చంపేస్తామని మాత్రం హెచ్చరించారు. మళ్ళా ఎప్పుడు ఫోన్ చేసేది కూడా వారు చెప్పలేదు," అంటూ పాణి బదులిచ్చాడు.
"దొంగనా..యా...ళ్ళు!" అంటూ వాచీలో టైం చూశాడు అజయ్. మధ్యాహ్నం పన్నెండు కావొస్తుంది. నిన్న సాయంత్రం నుంచీ కేస్ గురించి సంబంధించిన అందరినీ ఎంక్వయిరీ చేయించాడు అజయ్. గంగాధరంగారితో కూడా విడిగా మాట్లాడాడు. పర్సనల్ గా అతనికి శతృవులు ఎవరూ లేరని తెలుసుకున్నాడు. ఒకవేళ అతనికి తెలియకుండా వృత్తిపరంగా ఎవరైనా శతృవులు ఏర్పడ్డారా అనే కోణంలో ఇప్పుడు దర్యాప్తు చేస్తున్నాడు. పొద్దున్నే ఆ పనిమీద కోర్టుకి వెళ్ళి కొన్ని వివరాలను సేకరించాడు.
"మ్... వాళ్ళ లొకేషన్ ట్రేస్ అయ్యిందా?" అనడిగాడు.
"సిగ్నల్స్ ఎగ్జాట్ ప్లేస్ ని ట్రేస్ చేసేలోగా కాల్ కట్ చేసేశారు సార్. ఐతే, వాళ్ళున్న లొకేషన్ రాజమండ్రి అవుట్ స్కర్ట్స్ లో ఉన్నట్టుగా మాత్రం డిటెక్ట్ అయ్యింది. వెంటనే, అక్కడి మన టీంని ఎలర్ట్ చేసాం సార్.!"
అజయ్ తన టేబిల్ దగ్గరకు వెళ్ళి అక్కడున్న ఆర్డర్ షీట్స్ మీద సంతకం చేస్తూ ఇలా అన్నాడు. "గుడ్. మరి... ఆ నెంబర్ డిటెయిల్స్‌—"
"కనుక్కున్నాం సార్," అంటూ తన చేతిలో వున్న ఫైల్ లోంచి ఓ పేపర్ ని తీసి అజయ్ కి అందించాడు పాణి. దాని మీద 'G SOWMYA' అని ఓ అమ్మాయి పేరు, ఫోన్ నెంబరు, క్రింద అడ్రస్సు వున్నాయి. ఆ డిటెయిల్స్ ప్రక్కనే బ్లాక్ అండ్ వైట్ లో ఆమె ఫొటో కూడా వుంది. పాణి కొనసాగిస్తూ, "ఈ అడ్రస్సు కూడా రాజమండ్రిదే కావడంతో పర్సనల్ గా వెళ్ళి ఎంక్వయిరీ చేయిద్దామని మన 202.... సప్తగిరిని సివిలియన్ లా అక్కడికి పంపాను సార్...! కానీ, ఆ అమ్మాయి చెప్పిన వివరాలు అంత కన్విన్సింగ్ గా అనిపించడం లేదని వాడు అన్నాడు."
"ఏం చెప్పిందీ?" పేపర్ లోని అమ్మాయి ఫొటోని చూస్తూ అడిగాడు.
"ఎవరో నిన్న తను కాలేజీ నుంచి ఇంటికెళ్తున్నప్పుడు తన దగ్గరనుంచి ఫోన్ లాక్కెళ్ళిపోయారనీ... మళ్ళా ఇవ్వాళ పొద్దున్న తన ఇంటికి వచ్చి ఫోన్ దొరికిందని ఇచ్చి వెళ్ళారనీ... ఆ ఫోన్ ఇచ్చిన వాళ్ళ వివరాలు తనకు తెలీవనీ—"
అది విని అజయ్ భృకుటి ముడి పడింది. తలెత్తి పాణీ వంక చూశాడు. అతను తలూపుతూ, "నాకూ కాస్త అనుమానమొచ్చి ఫర్దర్ ఎంక్వయిరీ కోసం ఆమెను ఇక్కడకు తీసుకురమ్మన్నాను సార్! కానీ, ఆ అమ్మాయి అందుకు ఒప్పుకోలేదట సార్. 'మీకు నేను జరిగింది అంతా చెప్పేశాను. ఇంక నేనెక్కిడికీ రాన'నీ తెగేసి చెప్పిందంట మనవాడితో..." అన్నాడు.
"వెంటనే అరెస్టు చేసి లాక్కురావల్సింది దాన్ని!" అంటూ కోపంగా బల్లను చరిచాడు అజయ్.. ఒక మామూలు ఆడది పో'లీసులు చెప్పినట్లుగా చెయ్యకుండా ఎదురు మాట్లాడటం ఎందుకో అతనికి ఆగ్రహాన్ని కలిగించింది.
ఇకపోతే, పాణి అజయ్ కోపాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోలేదు. అతనికి ఇది అలవాటే... అజయ్ ఇంతకన్నా సిల్లీ విషయాలకే మనుషుల్ని రక్తాలొచ్చేలా చితకబాదిన సంఘటనలు కోకొల్లలు. బహుశా ఆ అమ్మాయి పో'లిస్ స్టేషన్ కి రావడానికి భయపడి అలా మాట్లాడి వుంటుందని అతని అభిప్రాయం. పో'లీసులు అంటేనే భయపడిపోతారు కదా ఈ జనాలు! 
అయితే, ఇప్పుడు అజయ్ వున్న మూడ్ లో ఆ మాట అంటే అతను దాన్ని ఇంకెలా తీసుకుంటాడో అనిపించి, "మ్... మన... లేడీ పో'లీసులు వేరే కేస్ పనిమీద బయటకి వెళ్ళారు సార్. వాళ్ళు తిరిగి వచ్చాక వెళ్ళమని వాళ్ళకు చెప్తాను..." అన్నాడు.
అజయ్ వెంటనే కుర్చీలోంచి లేచి, "అక్కర్లేదు... నేనే వెళ్తాను. దానికి పో'లీసులంటే ఏదో ఆషామాషీగా వున్నట్టుంది... దాని పొగరుని పూర్తిగా త్రొక్కిపడేయాలి....!" అంటూ టేబుల్ మీద ప్లేస్ చేసిన పేపర్ ని తీసుకొని మడిచి జేబులో పెట్టుకుంటూ వడివడిగా తన ఛాంబర్ లోంచి బయటకి వచ్చాడు. పాణి కూడా అతన్ని అనుసరిస్తూ, "సార్... ఇంత చిన్నదానికి మీరెందుకు—" అనబోతుండగా అజయ్ అతని మాటని మధ్యలోనే తుంచేస్తూ, "—నా ఇగోని టచ్ చేసేది ఏదీ చిన్నది కాదు, పాణీ!" అన్నాడు. 
ముందునుంచీ అజయ్ తీరే అంత కదా... ఒకటి చెయ్యాలి అనుకున్నాడంటే ఇంక ఎవ్వరి మాటనీ లెక్కచేయడు. వెరీ టఫ్..!
"నువ్వు స్టేషన్లోనే ఉండు. ఏమైనా అప్డేట్స్ వుంటే నాకు ఫోన్ చేసి చెప్పు...!" అని పాణీతో అనేసి జీప్ ఎక్కి ఇంజిన్ స్టార్ట్ చేశాడు.

[Vikatakavi02]

Episode 101

అలా ఎంతసేపు ఎదురుచూసినా సుజాత దర్శన భాగ్యం కలుగకపోవడంతో నిరాశగా తన ఇంటి దారి పట్టాడు సామిర్.
ఇల్లు చేరుకున్నాక తలుపు తెరిచే వుండటంతో, "అమ్మీ...!" అని పిలుస్తూ లోపలికి అడుగుపెట్టాడు.
వంటగదిలోంచి వాళ్ళ అమ్మ బయటకు వచ్చి తన కొడుకుని చూసి నవ్వు మొహంతో పలకరించింది.
"సామిర్ బేటా.... వచ్చేశావా...! కూర్చో, పానీ తెస్తాను...!" అంటూ అతని తలనిమిరి తిరిగి వంటింటిలోనికి వెళ్ళిపోయింది.
సామిర్ తన బ్యాగ్ ని దివాణాకాట్ మీద పడేసి గదులన్నీ కలియదిరిగాడు. ఇంట్లో మరెవ్వరూ కనపడలేదు.
'బాబా వర్క్ నుంచి ఇంకా వచ్చివుండరులేఁ... మరి ఈ నాస్మిన్ ఎక్కడికి పోయింది? తన కాలేజ్ కూడ అయిపోయిందిగా?' అనుకుంటూ అప్పుడే మంచినీళ్ళు పట్టుకొచ్చిన తన తల్లితో, "నాస్మిన్ ఏది అమ్మీ?" అనడిగాడు.
"ఏదో నోట్సు కోసం తన స్నేహితురాలి ఇంటికి వెళ్ళింది. తనకీ పరీక్షలు దగ్గర పడుతున్నాయి కదా.... తెగ కంగారు పడిపోతోంది, బిచారి... ప్చ్... షుక్ర్ హే... సరిగ్గా సమయానికి వచ్చావు. ఆ పరీక్షలకు నువ్వు కాస్త దాన్ని సిద్ధం చెయ్!"
"అది నువ్వు చెప్పాలా అమ్మీ... నువ్వేం ఫికర్ కావద్దు. అంతా నేను చూసుకుంటానుగా!" అంటూ ఆమెకు భరోసా ఇచ్చాడు సామిర్. తర్వాత తన గదిలోకి వెళుతూ, 'ఒకవేళ నాస్మిన్... సుజాత దగ్గరికే వెళ్ళివుంటుందా?' అనుకున్నాడు మనసులో.

★★★

జీప్ రాజమండ్రి హైవే ఎక్కాక అజయ్ ఫోన్ రింగ్ అయ్యింది. పాణి ఫోన్ చేశాడు అనుకున్నాడు. కానీ, ఆ ఫోన్ శిరీష్ దగ్గరి నుంచి.
"హా... గురూ...!"
"ఏం టఫ్, బిజీనా?"
"హ్మ్... బిజీయా అంటే...! ఓ కేస్ పనిమీద రాజమండ్రికే వస్తున్నాను ఇప్పుడు."
"ఆహా... అయితే, ఇంటికి రా మరి!"
"చూస్తాను గురూ... కుదిరితే— అవునూ, ఏంటి ఫోన్ చేశావ్?"
"హ్మ్... ఏం లేదు. నీకు మన లక్కీగాడు గుర్తున్నాడుగా?"
"లక్కీ-యా?"
"అదేరా... మన కాలేజ్ మేట్... లక్ష్మీవరప్రసాదు— మర్చిపోయావా?"
"ఓ-హ్.. లక్కీగాడా... గుర్తున్నాడు... గుర్తున్నాడు... ఏవైంది వాడికి? కొంపదీసి పోయాడా?"
శిరీష్ చిన్నగా నవ్వుతూ, "పో-లేద్రా...ఇక్కడ తేలాడు. నిన్ననే కలిశాడు. ఇక్కడ రూలింగ్ పార్టీలో కార్యకర్తగా పని చేస్తున్నాడంట!"
"కార్యకర్తగానా? అదేంటీ... వాడు ఏదో రియల్ ఎస్టేటు వర్క్స్ చేసేవాడుగా," అంటూ సందేహం వ్యక్తం చేశాడు అజయ్.
"హ్మ్... నిజానికి నేనూ వాడితో ఇంకా డీప్ గా ఏమీ మాట్లాడలేదు టఫ్. కలిశాక వాడు ముందు నాగురించీ, నీ గురించి అడిగాడు. చెప్పాను. వాడి గురించి ఇంకా వివరాలు తెలుసుకునేలోగా ఏదో అర్జెంట్ కాల్ వచ్చిందని సడెన్ గా వెళ్ళిపోయాడు. వెళ్తూ వెళ్తూ వాడి విజిటింగ్ కార్డ్ ఇచ్చి, నా ఫోన్ నెంబర్ తీసుకున్నాడు," అని చెప్పి, మళ్ళా తనే కొనసాగిస్తూ, "ఇందాకనే ఫోన్ చేశాడు. వైజాగ్ వెళ్ళాడంట ఏదో పార్టీ మీటింగ్ వుంటే... 'రేపు తిరిగొస్తాను. తర్వాత మన ముగ్గురం పార్టీలో కలుద్దాం' అన్నాడు. ఏమంటావ్—?"
"గురూ... నాకీ పొలిటికల్ పార్టీల్లో కలిసిపోయే వుద్దేశం అయితే అస్సలు లేదు..." అన్నాడు అజయ్ వెంటనే.
శిరీష్ గట్టిగా నవ్వేస్తూ, "టఫ్.... నేను చెప్పింది ఆ పార్టీలో కలవడం గురించి కాదు. మన గెట్ టుగెదర్ పార్టీ గురించి!" అన్నాడు.
"ఓహొహో... ఆ పార్టీనా...! నేనింకా—"
"హ్మ్.... సర్లే... నీ కేసు పని అదీ పూర్తయ్యాక. వీలయితే ఓసారి ఇంటికి రా.... మర్చిపోకు!"
"అరే... నిన్ను మర్చిపోతానా గురూ... తప్పకుండా వస్తాను. వుంటా మరి..."
"హ్మ్... అలాగే..."
అజయ్ ఫోన్ పెట్టేసి బండిని ముందుకు పోనిచ్చాడు. ఫోన్ పెట్టేయగానే అజయ్ ఫోకస్ మళ్ళీ అతను వెళ్తున్న పని మీదకు షిఫ్టయిపోయింది. సిటీలోకి ఎంటరవ్వగానే జేబులో వున్న పేపర్ ని తీసి అందులో వున్న అడ్రస్సు వైపు జీప్ ని ఉరికించాడు.
పది నిముషాల తర్వాత ఒక ఇంటి ముందు బండిని ఆపాడు. ఆ ఇంటికి ముందర చిన్న కిరాణా షాప్ అటాచ్ అయి వుంది. ఆ షాప్ లో ఒక పెద్దావిడ కూర్చొని వుంది.
పో'లీ'స్ జీప్ తమ దగ్గర ఆగడంతో ఓసారి అటుగా చూసిందామె. అప్పుడే, ఇంటి లోపలినుంచి ఒకమ్మాయి బయటకు వచ్చింది.
సౌమ్య... వయసు సుమారుగా 22-23 సంవత్సరాలు వుండొచ్చు. పసిమి ఛాయతో ధగధగ మెరిసిపోతోంది. చూడగానే ఆకట్టుకునే రూపం ఆమెది. అయితే, అజయ్ ఇప్పుడు అదంతా గమనించే మూడ్ లో లేడు.
ఆమెను చూడగానే సర్రున్న జీప్ లోంచి దిగి వేగంగా ఆమె దగ్గరకు వెళ్ళి చాచి చెంపమీద లాగిపెట్టి కొట్టాడు. ఆ హటాత్పరిణామానికి తను అవాక్కయి కాస్త పక్కకి ఒరిగిపోయి మళ్ళా తిన్నగా నించుంది. చెయ్యి చెంప కంటుకుపోగా అజయ్ ని కోపంగా చూస్తూ, "ఎ-ఎవరు మీరు...—?" అంటూ అతని వెనకున్న పో'లీ'స్ జీప్ ని చూసి, "న్-నేను చ్-చెప్పాల్సిందంతా ఇందాకే మీ పో'లీ'సుకు చెప్పేశానుగా! మళ్ళీ ఏంటీ దౌర్జన్యం—?" అనబోతుండగా అజయ్, "ష్... నోర్మూసేయ్...! పో'లీ'సులంటే నాటకాలుగా వుందే నీకు? లేకపోతే యెర్రినాయాళ్ళం అనుకున్నావా? ఏది బడితే అది వాగేస్తే నమ్మేయడానికి!" అని గద్దిస్తూ అన్నాడు.
అంతలో పక్కనే కొట్టులో వున్న పెద్దావిడ వాళ్ళ దగ్గరకు వచ్చి, "ఎవరు బాబూ మీరు...? ఏంటిదంతా...?" అని కంగారుపడుతూ అడిగింది.
"మీరెవరు...?" అన్నాడు అజయ్ నిర్లక్ష్యంగా.
"తన తల్లిని బాబూ!" సౌమ్య ప్రక్కకు వచ్చి ఆమె భుజం చుట్టూ చెయ్యి వేస్తూ అంది.
ఈలోగా కానిస్టేబల్ సప్తగిరి అక్కడికి వచ్చి 'సార్..!' అంటూ అజయ్ కి సెల్యూట్ చేసి, "ఈ చుట్టు ప్రక్కల అందరినీ ఎంక్వయిరీ చేశాను సార్... అంతా వీళ్ళ గురించి మంచిగానే చెప్పారు..." అన్నాడు.
"పైకి కనిపించనంత మాత్రాన ఏమీ లేదనుకోవడానికి లేదు. సరైన ట్రీట్‌మెంటు పడితే నిజం దానంతటదే గటగట కారుతుంది!" అంటూ సౌమ్య వైపు కొరకొరా చూసి, "జీపెక్కండి ఇద్దరూ..!" అన్నాడు.
వెంటనే వాళ్ళమ్మ, "మాకేం తెలీదు బాబూ.. మమ్మల్ని వదిలేయండి...!" అంటూ కన్నీళ్ళతో చేతులు జోడిస్తూ వేడుకుంది.
అయితే, అజయ్ ఏమాత్రం కనికరించకపోవడంతో చివరికి ఆ యిద్దరూ జీపెక్కక తప్పలేదు.
అజయ్ ఆ కానిస్టేబుల్ తో, "నువ్వు ఇక్కడే వుండు.... మ్...పాణీకి ఫోన్ చేసి ఈ నెంబర్ రీసెంట్ కాల్ డిటెయిల్స్‌ అన్నీ కనుక్కుని నా ఫోన్ కి వాట్సాప్ చెయ్యమను..!" అన్నాడు. ఆ కానిస్టేబుల్ 'సరేన'న్నటుగా తలూపి అతనికి మరోసారి సెల్యూట్ చేశాడు.
ఆ తర్వాత అజయ్ జీప్ స్టార్ట్ చేసి అక్కణ్ణుంచి బయలుదేరాడు. పావుగంట తర్వాత బండిని ఓ యింటి ముందు ఆపాడు. అది శిరీష్ ఇల్లు.

[Vikatakavi02]

Episode 102

ముందైతే వాళ్ళిద్దరినీ కాకినాడకే తీసుకుపోదామనుకున్నాడు అజయ్. ఐతే, మార్గంమధ్యలో అతనికి 'వీళ్ళని విచారించడానికి మళ్ళా కాకినాడ వరకూ పోవాలా?' అనిపించిందతనికి. అప్పుడే, శిరీష్ ఇల్లు అతనికి జ్ఞాపకం వచ్చింది. ఈ సమయంలో ఆ ఇల్లు ఎలాగూ ఖాళీగా వుంటుంది. శిరీష్, వాణీ తమతమ స్కూళ్ళ నుంచి రావటానికీ, ఆశాలత తన కాలేజీ నుంచి రావటానికి ఇంకా చాలా సమయముంది. కనుక, మరింక ఎక్కువ ఆలోచించకుండా తన బండిని అక్కడికే పోనిచ్చాడు.

జీప్ దిగి ఇంటి గేట్ తీస్తూ వాళ్ళిద్దరినీ కూడా దిగమని సైగ చేశాడు అజయ్. అతను ఊహించినట్టుగా ఇంటికి తాళం వేసి వుంది. అయితే, వాళ్ళు తాళం చెవిని ఎక్కడ పెడతారో అజయ్ కి బాగా తెలుసు. ఇంటి ముందున్న బంతిపూల కుండీలలో మూడవదాన్ని పైకెత్తి దాని క్రిందున్న తాళం చెవిని తీసి తలుపు తీశాడు.
లోపలికి ప్రవేశించి ఇద్దరినీ అక్కడున్న సోఫాలో కూర్చోమన్నాడు. వాళ్ళు ఒకరినొకరు విశ్మయంగా చూసుకుంటూ అతుక్కుపోయినట్టుగా ప్రక్కప్రక్కన కూర్చున్నారు. తమను ఈ ఇంటికి ఎందుకు తీసుకొచ్చాడో వాళ్ళకి అర్ధం కాలేదు.
సౌమ్యకి భయంతో కాళ్ళు తీవ్రంగా కంపిస్తున్నాయి.
అజయ్ మళ్ళా జీప్ దగ్గరకి వెళ్ళి తన సీట్ క్రింద పెట్టిన లాఠీని తీసుకొని లోపలకి వచ్చాడు. వీధి తలుపుని మూసి, "ఓయ్... నా దగ్గరికి రా...!" అన్నాడు సౌమ్యని చూసి.
లాఠీని చూసి ఇద్దరూ భయపడ్డారు. సౌమ్య వణుకుతూ మెల్లగా సోఫాలోంచి లేచింది. తనతోపాటుగా తన తల్లి కూడా లేచి నిల్చుంది. అజయ్ వారి వంక అసహనంగా చూస్తూ, "ఇదేమైనా ఫెవికాల్ యాడ్డా.... ఇద్దరూ అతుక్కుపోయినట్టుగా నిల్చునారు. నువ్వొక్కదానివే రా...!" అన్నాడు సౌమ్యతో...
తను ఓసారి తన అమ్మవైపు చూసి గుటకలు మ్రింగుతూ అజయ్ వైపు తిరిగి మెల్లగా ఒక్కో అడుగు వేస్తూ అతని దగ్గరికి వచ్చింది. అజయ్ బెడ్రూమ్ లోకి నడుస్తూ తనతో, "లోపలికి రా.." అన్నాడు. తను అతన్ని అనుసరించింది.
బయట వాళ్ళ అమ్మ 'ఏమవుతుందో'నని బిక్కుబిక్కుమంటూ మెల్లగా సోఫాలో కూర్చుంది.
సౌమ్య అక్కడ అల్మరాకి ఆనుకుని నిల్చుంది.
అజయ్ తన చేతిలోని లాఠీని నేలమీద 'టకటక'లాడించుకుంటూ ఆమె దగ్గరకు వచ్చి ఓసారి ఆమెను పైనుండి క్రిందకు తేరిపార చూశాడు. ముందున్న జుట్టు కాస్త ముఖం మీద పడుతూ తన కళ్ళను కప్పేస్తున్నది. తన నుదురంతా చెమటపట్టి మెరుస్తోంది. బుగ్గలు ఎర్రబడి వున్నాయి. పెదాలు సన్నగా కంపిస్తున్నాయి. మొత్తంగా, తను చూడటానికి అమాయకంగా అలాగే పద్ధతి గల మనిషిలా కనపడుతోంది. అయినా... ఇలా పైకి పద్ధతిగా కనిపిస్తూనే లం... వేషాలు వేసేవాళ్ళను తన సర్వీసులో ఎంతోమందిని చూశాడు.
లాఠీని పైకెత్తి ఆమె కళ్ళకు అడ్డుపడుతున్న జుత్తుని పక్కకు నెడుతూ, "వీటిని సరిగ్గా సర్దుకో... లేదంటే కత్తిరించి పారేస్తాను," అన్నాడు.
సౌమ్య వెంటనే తన కురులను పక్కకి సర్దుకుంది.
అజయ్ తన జేబులోంచి సిగరెట్ తీసి లైటర్ తో వెలిగించి గట్టిగా ఓ దమ్ములాగి వదులుతూ ఆమెను చూశాడు. తను ఆ పొగని భరించలేక ముఖం చిట్లిస్తూ తలని ప్రక్కకు తిప్పుకుంది. అజయ్ వెంటనే, "హేఁ... అటు ఇటు కాదు. నన్ను చూడు!" అంటూ గద్దించాడు.
ఆమె అదిరిపడి చప్పున తలెత్తి బెదురు కళ్ళతో అతన్ని చూసింది. అజయ్ ఆమె కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "చూడు... జరిగింది జరిగినట్టుగా చెప్తే నీకే మంచిది... లేదంటే, ట్రీట్మెంట్ మామూలుగా వుండదు. తోలు వొలిచేస్తాను. జాగ్రత్త!" అన్నాడు లాఠీని ఆమె కళ్ళముందు తిప్పుతూ. సౌమ్య గుటకలు మ్రింగుతూ 'సరే'నన్నట్టుగా తలూపి అంతకుముందు ఆ కానిస్టేబుల్ కి చెప్పిన మేటర్‌ అంతా మళ్ళా అజయ్ కీ చెప్పింది. ఆమె చెప్తున్నప్పుడు అజయ్ ఆమెను ఆపాదమస్తకం నిశితంగా గమనించసాగాడు.
సాధారణంగా నేరస్తులు తమ మాటలతో మోసం చేసేందుకు ప్రయత్నం చేసినా, ఒక్కోసారి వారి హావభావాలు వారిని పట్టించేస్తూంటాయి. అయితే, ఇక్కడ ఆమె మాటల్లో గానీ, ముఖ కవళికల్లో గానీ ఎలాంటి తేడా అతనికి కనపడటంలేదు. అలాగే, శరీర కదలికలు కూడా అంతగా అనుమానించేలా లేవు.
ఆమె చెప్పడం ముగించగానే, అజయ్ తలాడిస్తూ తన లాఠీని మెల్లగా ఆమె మోకాళ్ళపై పెట్టి నెమ్మదిగా తొడల వరకూ జరిపాడు. ఆమెకు ఒక్కసారిగా గొంతు తడారిపోయినట్టయింది. కాళ్ళు సన్నగా కంపించాయి. వెన్నులోంచి వణుకు పుట్టి మెడ వెనకనించి నడినెత్తి వరకూ సర్రున పాకింది. అయినా... తన చూపుని మాత్రం ప్రక్కకి తప్పించక అతన్ని కన్నార్పకుండా చూడసాగింది.
అజయ్ ఆమె తొడలమధ్య మెల్లగా లాఠీని ఆడిస్తూ, "ఎవడిదైనా పడ్డాదా...?" అన్నాడు.
సౌమ్య గుటకలు వేస్తూ, "ఎ-ఏంటి సార్...?" అంది. అలాగే చూస్తుండటంతో ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి.
అజయ్ పళ్ళు బిగిస్తూ కోపంగా, "మరీ అంత అమాయకురాలిలా నటించకు... ఇంక ఏ సైజుదీ పనికి రాకుండా నాది పర్మనెంటుగా పడేస్తాను. అర్ధమైందా...?" అన్నాడు.
సౌమ్యకి అతను ఏమన్నాడో సరిగ్గా అర్ధం కాలేదుగానీ, బయట సోఫాలో కూర్చున్న తన తల్లికి మాత్రం అంతా అర్ధమవుతోంది. పో'లీసుల మాటతీరు గురించి ఆమెకు కొంత అవగాహన వుంది.
"ఫోన్ పోతే ఎవరైనా సిమ్ ని బ్లాక్ చేస్తారు. మరి నీకు ఆ పని చెయ్యాలని కూడా అనిపించలేదా....?"
"న్-నిన్న ఫోన్ పోయాక న్-నాకు ఏం చెయ్యాలో అస్సలు తోచలేదు సార్—"
"ఓకే... ఆల్ రైట్! తో...చ...లే...దు. పోనీ పొద్దున్న ఫోన్ దొరికిందని తీసుకొచ్చి ఇచ్చిన వాడు, ఎవడో నీకు తెలుసా...?"
"త్-తెలీదు సార్..." అడ్డంగా తలూపిందామె.
"మరి వాడెవడన్నదీ నీకు తెలుసుకోవాలనిపించలేదా...? నీ ఫోన్ వాడికెలా దొరికింది అనీ—"
"అ-అడుగుదాం అనుకున్నాను సార్... కానీ, అతను నాకు ఫోన్ ని ఇచ్చేసి నేను అతన్ని వివరాలు అడిగేలోపే తన బైక్ ని ఎక్కేసి పిలుస్తున్నా ఆగకుండా వెళ్ళిపోయాడు."
"ఆ బైక్ నెంబరు చూశావా...?"
"చూడలేదు సార్...!"
"పోనీ, వాడిని చూస్తే గుర్తుపట్టగలవా...?"
"హెల్మెట్ పెట్టుకున్నాడు సార్..."
అజయ్ అసహనంగా సిగరెట్ ని నేలమీద విసిరికొట్టాడు. లాఠీని ఆమె తొడలకు రాస్తూ మెల్లగా క్రిందకి దించి కాళ్ళ సందులోని ఖాళీ జాగాలోకి త్రోశాడు. సౌమ్య ఒక్కసారి ఉలిక్కిపడింది. ఆమె కాళ్ళు అప్రయత్నంగా కాస్త దగ్గరకు జరిగాయి. అజయ్ మళ్ళీ తన లాఠీని వెనక్కి తీసుకుంటూ మనసులో ఇలా అనుకున్నాడు.
'ఇది ఈ కిడ్నాప్ లో ఇన్వాల్వ్ అయ్యిందా లేదా అనేది తేలడం లేదు... ఇది చెప్పే విషయాలు కూడ అంత కన్విన్సింగ్ గా అనిపించడం లేదు. అయితే, ఇది చెప్పింది అబద్ధం అనుకోవడానికీ లేదు. బహుశా, నిజంగానే అమాయకురాలేమో! తమని పక్కదోవ పట్టించడానికి అప్పుడప్పుడు నేరస్తులు ఇలా అమాయకులను పావులుగా వాడుకుంటూ వుంటారు. ఇక్కడా అదే జరిగి వుంటుందా...? ఏమో! సరే... మరో విధంగా ప్రయత్నించి చూద్దాం... ఎక్కడో ఓ చోట దొరక్కపోదు!'
లాఠీని పైకెత్తి ఆమె ముఖం దగ్గర వూపుతూ, "మ్... ఏం చదువుతున్నావ్ నువ్వు..?" అనడిగాడు.
"అఁ... ఎమ్మే—ఎమ్మే....ఎకనామిక్స్... సార్!"
"ఎక్కడా...?"
"కందుకూరి ర్..రాజ్యలక్ష్మి మహిళా డిగ్రీ క-కాలేజ్...!"
సౌమ్య సమాధానాలైతే చెప్తోందిగానీ ఆమె కళ్ళు మాత్రం మాటిమాటికి అజయ్ చేతిలో ఆడుతున్న లాఠీమీదకి పోతున్నాయి.
"అయితే... వాడెవడో నీకు తెలీదంటావ్..." అన్నాడు సడన్ గా.
అజయ్ ఏమన్నాడో అర్ధంకాక అతని మొహంలోకి చూస్తూనే, "ఎ-ఎవరు సార్...?", అందామె.
అజయ్ కోపంగా, "నీ యమ్మా... ఎక్కువ వేశాలెయ్యకు... మొత్తం దిగేస్తా!" అన్నాడు.
అతను ఎవరి గురించి అడిగాడన్నదీ సౌమ్యకి మెల్లగా వెలిగింది.
"లేదు సార్... నేను అతనెవరో నాకు నిజ్జంగా తెలీదు," అంది వెంటనే.
ఎందుకో... సౌమ్య గురించి ఓ స్పష్టమైన అభిప్రాయానికి రాలేకపోతున్నాడు అజయ్. ఆమె కళ్ళను చూస్తే తను చెబుతున్నదంతా నిజమే అనిపిస్తున్నది. కానీ, అలా అనుకోడానికి ఎందుకో అతని మనసు మాత్రం అంగీకరించడం లేదు.
ఆమె వంక చిరాగ్గా చూస్తూ రెండు చేతులతో లాఠీని గట్టిగా పట్టుకుని తన మెడ వెనకాల పెట్టుకుంటూ, "హుఫ్... మీ ఇంట్లో ఎవరెవరు వుంటారు?" అని అడిగాడు.
సౌమ్య సన్నగా వణుకుతూ, "అ-అమ్మా...ఇంకా.... న్-నేను!" అన్నది.
అజయ్ వెంటనే ఆమె మొహం దగ్గర మొహం పెట్టి కళ్ళలోకి చూస్తూ, "మరి నీ బాబుగాడేం సేత్తుంటాడేటి.? లారీల్లోకి సిలకల్ని సప్లయి చేత్తాడా?" అన్నాడు ఎగతాళిగా.
అంతే, ఆమె కళ్ళలో అంతవరకూ తిరుగుతున్న నీళ్ళ స్థానంలో ఒక్కసారిగా నిప్పులు చెలరేగినట్టయి ఒక్కసారిగా ఆమె ముఖం ఉగ్రంగా మారిపోయింది. అది చూసి అజయ్ కి ఒక్కసారిగా ఒళ్ళంతా గగుర్పాటుకు గురయింది. తడబడుతూ అప్రయత్నంగా ఒక అడుగు వెనక్కేశాడు. ఇన్నేళ్ళలో అతనికి ఎన్నడూ ఇలా అనిపించలేదు.! 'ఆ ఒక్క చూపుకి నా గుండేంటి ఇంత వేగంగా కొట్టుకుంటోందీ..?' అనుకుంటూ గుండెలపై చెయ్యేసుకున్నాడు. గొంతార్చుకుపోయినట్లయింది. బలంగా గాలిపీల్చుకుంటూ కళ్ళను మూసుకొని తనేమన్నాడో మరలా ఓసారి గుర్తుచేసుకున్నాడు. ఆమె చేత ఎలాగైనా నిజం చెప్పించాలనే ప్రయత్నంలో తానెంత అమానుషంగా ప్రవర్తించాడో అజయ్ కి తెలిసొచ్చింది. 'ఛ... ఒకరి తండ్రి గురించి అంత నీచంగా ఎలా వాగేశాను...?' అనుకుంటూ ఓసారి ప్రక్కనున్న గోడని చరిచాడు.
తర్వాత సౌమ్యతో, "సారీ... నేను కావాలని అలా అనలేదు. ఏదో—" అంటుంగా ఆమె మధ్యలో కల్పించుకుని, "పర్లేదు సార్... నాకూ... మా అమ్మాకూ... ఇది అలవాటైపోయింది. నాన్న చనిపోయినప్పటినుంచీ.... ఎవడుబడితే వాడు...
షాప్ కొచ్చి... అమ్మతో... ఇలాగే... అసభ్యంగా ఏదో ఒకటి వాగుతుండేవారు. ఇరుగుపొరుగు వాళ్ళ... ఎత్తిపొడుపు మాటలు... రోడ్ల మీద ఆకతాయిల వెక్కిరింపులూ... రోజూ మాకు దినచర్యలో భాగమైపోయాయి... మగతోడు లేని మ్-మాలాంటి బ్రతుకులకు ఇదంతా మామూలే సార్.... మామూలే...!" అని ఉద్వేగంగా అనేసి వెక్కి వెక్కి ఏడ్చేసింది.
అజయ్ చేతిలోంచి లాఠీ జారిపోయి క్రిందపడిపోయింది. క్రిందకి వంగి దాన్ని తీసుకుని పైకి లేచి ఆమెతో, "సరే... ఇక పద... బయటకి— వెళ్దాం!" అన్నాడు.
సౌమ్య తన కన్నీళ్ళను తుడుచుకుంటూ అజయ్ వెంట ఆ గదిలోంచి బయటకు వచ్చింది. వాళ్ళమ్మ సోఫాలోంచి లేచి నిలబడింది. ఆమె కళ్ళలో కూడా నీళ్ళు సుడులు తిరుగుతున్నాయి. సౌమ్య తన తల్లి దగ్గరికి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి ఆమె గుండెలపై తలపెట్టుకుని మళ్ళీ గట్టిగా ఏడవటం మొదలుపెట్టింది.
అజయ్ నెమ్మదిగా వాళ్ళ దగ్గరకు వచ్చి, "ఆఁ...చూడండమ్మా... నా భాషా... నా మాటలు మిమ్మల్ని బాధ పెట్టి వుంటే... క్షమించండి," అంటూ చేతులు జోడించాడు. "కానీ, ఇదంతా నిజం చెప్పించడానికి చేసే ప్రయత్నమే... మామూలుగా అడిగితే నేరస్తులు ఎవరూ నిజం చెప్పరు... అందుకే, ఇలా...హ్— అంతేగానీ, మా మనసులో మరేమీ వుండదమ్మా..."
అజయ్ చెప్పింది విని ఆ పెద్దావిడ, "అయితే... మేము వెళ్ళిపోవచ్చా బాబూ?" అని మాత్రం అడిగింది.
దానికి అజయ్ బదులిచ్చేలోగా—
అప్పుడే ఆ యింటి వీధి తలుపు తెరుచుకొంది. వాణీ నవ్వుతూ లోనికి ప్రవేశించింది.

[Vikatakavi02]

Episode 103

వాణీ లోపలికి అడుగుపెడుతూనే అజయ్ తో, "అన్నయ్యా...! వచ్చి ఎంతసేపయింది...? బయట జీప్ ని చూడఁగానే నువ్వొచ్చావని తెలిసిపోయిందిలేఁ—" అంటూ అతని ప్రక్కనే వున్న ఇద్దరాడాళ్ళనీ చూసి మాట్లాడ్డం ఆపేసింది. సౌమ్య కన్నీళ్ళతో ఉండటం తను గమనించింది.
"ఓయ్... వాగుడుకాయ్... ఎన్నిసార్లు చెప్పాను నీకు... నన్ను 'అన్నయ్య' అని పిలవొద్దని... ఆఁ... ఇంకోసారి పిలిచావంటేనా... నీ పిలకలు కత్తిరించేస్తాను!" అని వేలు చూపిస్తూ కోపంగా అన్నాడు అజయ్.
వాణీ తన కాలేజ్ బ్యాగ్ ని క్రింద పడేసి అజయ్ ని చూసి వెక్కిరిస్తున్నట్టుగా తన నాలికని బయటకు చాపి, "అలాగా అన్నయ్యా... అలాగే అన్నయ్యా... ఇంకేంటి అన్నయ్యా....!" అంది నవ్వుతూ.
"ఏయ్...నిన్నూ.!" అంటూ అజయ్ వాణీని పట్టుకోవడానికి ఉరికాడు.
వాణీ కూడా కిలకిలా నవ్వుతూ, "పట్టుకో చూద్దాం...!" అని అతనికి దొరక్కుండా పరుగెత్తింది.
అదంతా చూస్తున్న సౌమ్యకి అప్రయత్నంగా నవ్వొచ్చింది. నవ్వుని బలవంతంగా ఆపుకోడానికి ప్రయత్నిస్తూ కన్నీళ్ళను తుడుచుకుని వాళ్ళని చూడసాగింది.
వాణీ అజయ్ నించి తప్పించుకోడానికి హాల్ చుట్టూ తిరుగుతూ సౌమ్య దగ్గరకు వచ్చి సడెన్ గా పరుగెత్తడం ఆపేసి, "అవునూ... అడగటం మర్చిపోయాను. వీళ్ళు ఎవరు అన్నయ్యా?" అంటూ అజయ్ ని అడిగింది.
అజయ్ కూడా ఆగిపోయాడు. ఏం చెప్పాలో ఠక్కున తోచక, "వాళ్ళూ... అ..మ్....వాళ్ళూ...నా—" అంటూ వుండగా, "మీ చుట్టాలా....?" అంది వాణీ.
చిన్నగా నవ్వి, "హా.... అలాగే అనుకో...!" అంటూ తలూపాడు అజయ్.
అప్పుడే, "మేమిక వెళ్ళిపోమా బాబూ...?" అంటూ అజయ్ ని మరలా అడిగింది ఆ పెద్దావిడ.
వాణీ వెంటనే అవిడ వంక చూస్తూ, "అరే... అలా ఎలా వెళ్ళిపోతారు.? రాక రాక వచ్చారు. కూర్చోండి, కాఫీ చేసిస్తాను. తాగుతూ అందరం చక్కగా కబుర్లు చెప్పుకుందాం..." అనేసి సౌమ్య చేతిని పట్టుకుని, "మీరు నాతో రండి!" అంటూ గుంజింది.
సౌమ్యకి వాణీని చూస్తే చాలా ముచ్చటేసింది. (సహజమేగా! ;)) తన చిలిపి పలుకులు వింటుంటే సౌమ్యకి మనసులో ఎంతో హాయిగా అనిపిస్తోంది. దాంతో, తన తల్లిని కూర్చోమని చెప్పి వాణీతో కలిసి తనూ వంటగది వైపు నడిచింది.
అప్పుడే శిరీష్ శ్రీమతి ఆశాలత కూడా ఇల్లు చేరింది. అజయ్ ఆమె దగ్గరకెళ్ళి, "గురుపత్నికి ప్రణామాలు," అంటూ బాగా వొంగి ఆమెకు నమస్కరించాడు.
లత చప్పున ఒకడుగు వెనక్కి వేసి, "అజయ్ గారూ... మీకెన్నిసార్లు చెప్పాను. ఇలా చెయ్యవద్దనీ... నేను మీకన్నా చాలా చిన్నదాన్ని!" అంది నవ్వుతూ.
"అయితే ఏంటి? నువ్వు మా గురువుగారికి అర్ధాంగివి. అంటే... అతనిలో సగభాగం అన్నమాట. మరి అతనికి నేను ఎంత గౌరవం ఇస్తానో నీకూ అంతే ఇవ్వాలి కదా...!" అన్నాడు నవ్వుతూ. నవ్వులాటగా అన్నా, శిరీష్ జీవితంలో మళ్ళా సంతోషాన్ని నింపిన ఆశాలత అంటే అజయ్ కి నిజంగానే ఎంతో అభిమానం.
"చాలు చాలు... మీతో మాట్లాడ్డం చాలా కష్టం. అవునూ... వాణీ వచ్చిందా—?" అంటూ అక్కడ సౌమ్య వాళ్ళ అమ్మను చూసి ఆగిపోయింది.
"ఆవిడ— మా... దూరపు బంధువు... అన్నమాట!" అంటూ వెంటనే లత దగ్గరకొచ్చి ఆవిడని పరిచయం చేశాడు అజయ్.
లత ఆ పెద్దావిడకి నమస్కరించింది.
ఈలోగా వాణీ కాఫీని తయారు చేసి కప్పులలో పోసి ట్రేలో పట్టుకుని సౌమ్యతో పాటూ వంటగదిలోంచి బయటకు వచ్చింది.
లతకి సౌమ్యని పరిచయం చేసి అందరికీ కాఫీలు ఇస్తూ అజయ్ దగ్గరకి వచ్చి, "అన్నయ్యా... సౌమ్యగారు అచ్చం లతక్క లాగే చాలా అందంగా వున్నారు కదా...!" కాఫీ అందిస్తూ అన్నది.
అజయ్ చప్పున తలెత్తి సౌమ్య వైపు చూసాడు. అప్పుడే ఆమె ఎందుకో మళ్ళా వంటగదిలోకి వెళ్ళింది.
అజయ్ తిరిగి తన కాఫీ పై దృష్టి మరల్చగానే వాణీ గబుక్కున అజయ్ చెవిలో, "ఏంటీ... నేను చెప్పింది నిజమే కదా!" అంటూ గొణిగింది.
అజయ్ వాణీ ముఖంలోకి చూసి 'ఏంటి?' అన్నట్టు కళ్ళెగరేశాడు. వాణీ ముసిముసిగా నవ్వుతూ వంటగదివైపు చూపించి కన్ను కొట్టింది.
ఇక అందరూ కాఫీలు ముగించాక ఆ పెద్దావిడ మళ్ళీ అజయ్ ని 'తాము వెళ్ళవచ్చా' అని అడగడంతో, "పదండి. నేను మిమ్మల్ని దిగబెడతాను," అంటూ అతను కూడా కుర్చీలోంచి లేచాడు.

[Vikatakavi02]

Episode 104

లత, వాణీలకు వీడ్కోలు పలికి ముగ్గురూ అక్కడినుంచి బయలుదేరారు. జీప్ ని నడుపుతూ మాటిమాటికీ సైడ్ మిర్రర్ లోంచి సౌమ్యను చూడసాగాడు అజయ్. ఆమె తన తలను దించుకుని కూర్చుని వుంది. మధ్యలో ఓసారి ఆమె ముఖం తనవైపు తిరగ్గానే ఎందుకో అజయ్ కి మళ్ళా గుండె వేగం హెచ్చింది. అయితే, ఆమె క్షణకాలం అజయ్ ని చూసి మళ్ళా తన తల దించుకున్నది.
అజయ్ వాళ్ళని తిన్నగా ఇంటికి తీసుకువెళ్ళకుండా కాస్త అటు తిప్పి ఇటు తిప్పి తీసుకెళ్ళడంతో అరగంట తర్వాత వాళ్ళు ఇల్లు చేరారు.
జీప్ ఆగగానే అమ్మా కూతుర్లిద్దరూ చకచకా దిగిపోయి వెనుదిరిగి చూడకుండా వడివడిగా తమ ఇంటి వైపు నడిచారు.
"ఓ...అమ్మగారూ...! భద్రంగా మిమ్మల్ని ఇంటికి తీసుకొచ్చాను. కనీసం ఇంట్లోకి రమ్మని కూడా అనట్లేదు..." అంటూ వెనకనుంచి కేకేశాడు అజయ్. ఎందుకో.... వాళ్ళతో మరికాస్త సమయం గడపాలని అనిపిస్తోంది అతనికి.
ఆ పెద్దావిడ ఆగి అజయ్ వైపు తిరుగుతూ, "అ-హ..అబ్బే... అదేం లేదు బాబు. మాలాంటివాళ్ళ యిళ్ళలోకి మీరేం వస్తారులే అనీ...!" తన కూతురికి తలుపు తీయమని ఇంటి తాళం చెవులు ఇస్తూ, "రండి బాబూ...!" అని అజయ్ ని ఆహ్వానించింది.
సౌమ్య ఓసారి వీధి వైపు చూసింది. చుట్టుప్రక్కల ఇల్లల్లోంచి జనాల చూపులు మాటిమాటికీ తమవైపు తిరుగుతున్నాయి. ఇవాళ పొద్దున్నుంచీ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల రాకపోకలతో తమ పేర్లు ఇరుగుపొరుగు వాళ్ళ నోళ్ళలో బాగా నానిపోయి వుంటాయని ఆమెకు తెలుసు. ఇప్పుడు ఈ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ తమ ఇంట్లోకి కూడా రావడం తనకి అస్సలు నచ్చటంలేదు.
అజయ్ తన జీప్ ని రోడ్డుకి ఓ ప్రక్కన పార్క్ చేశాడు. అక్కడే టీ షాప్ లో వున్న కానిస్టేబుల్ పరుగెత్తుకుంటూ అతని దగ్గరకు వచ్చి సెల్యూట్ చేశాడు. అజయ్ జీప్ కీస్ వాడికిచ్చి బయటే వుండమని చెప్పి అతను ఇంట్లోకి ప్రవేశించాడు. ముందు గదిలోకి అడుగుపెడుతూనే చుట్టూ పరికించి చూశాడు. ఈ యిల్లు వారి ప్రశాంత జీవనాన్ని ప్రతిబింబిస్తోంది. ఎక్కడి సామాన్లు అక్కడ చక్కగా సర్ది వున్నాయి. గదిలో ఓ మూలన టేబిల్ వుంది. ప్రక్కనే నాలుగు కుర్చీలు గోడకు ఆన్చి వున్నాయి. టేబిల్ మీద కొన్ని పుస్తకాలు ఒకదానిమీద ఒకటి పేర్చి వున్నాయి. బహుశా అవి సౌమ్య కాలేజీ పుస్తకాలు కావచ్చు! మరో మూల దేవుని పటాలు వరుసగా గోడకి తగిలించి వున్నాయి.
ఆ ప్రక్కనే మరొక గది కనిపిస్తోంది. చూడ్డానికి వంటగదిలా వుంది. సౌమ్య వాళ్ళ అమ్మ ఒక కుర్చీని తీసుకొచ్చి అజయ్ ముందు పెట్టి, "కూర్చోండి బాబు... టీ చేసి తీసుకొస్తాను!" అంటూ వంటగదిలోకి వెళ్ళబోయింది. సౌమ్య ఆవిడని మధ్యలో ఆపి తను వంటగదిలోకి వెళ్ళింది.
ఆవిడ మళ్ళీ అజయ్ దగ్గరకు వచ్చి నిల్చుంది. అజయ్ కుర్చీలో కూర్చుంటూ ఆమెతో, "మీరూ కూర్చోండమ్మా...!" అన్నాడు.
"పర్వాలేదు బాబూ...!" అందామె.
అజయ్ అందుకు ఒప్పుకోక వెంటనే కుర్చీలోంచి లేచి ఆవిడకి ఇచ్చి తనకోసం మరో కుర్చీని తెచ్చుకోవటానికి వెళ్ళాడు.
కుర్చీని తెస్తూ అక్కడ గోడకి తగిలించి వున్న ఒక ఫొటోని చూశాడు. సుమారుగా ఒక పాతికేళ్ళ వయసున్న కుర్రాడి ఫొటో అది. దానికి దండ వేసివుంది.
"ఆయన నా భర్త, బాబు. చనిపోయి పదహారేళ్ళవుతోంది!" అజయ్ ఆ ఫొటో వంక చూడ్డం గమనించి చెప్పిందావిడ.
అజయ్ చప్పున ఆమెను చూసాడు.
పదహారేళ్ళు!!!
పదహారేళ్ళుగా మగతోడు అండ లేకపోయినా ఎంతో గుండె ధైర్యంతో సమాజపు సవాళ్ళను ఎదుర్కొంటూ సమర్థవంతంగా ఇంటిని నడిపించిన ఆ పెద్దావిడకి మనసులోనే సెల్యూట్ చేశాడు. మెల్లిగా తలాడిస్తూ కుర్చీని తెచ్చుకుని ఆవిడ దగ్గర వేసుకుని కూర్చున్నాడు.
అతని చూపు వంటగది వైపు పోయింది. సౌమ్య అటు తిరిగి టీ పెడుతోంది. జీవితంలో మొదటిసారి ఒక ఆడది వెనక్కి తిరిగి వున్నప్పుడు ఆమె వెనక అందాల్ని కాకుండా ఆమె ముఖంలోని భావాల్ని చూడాలనిపించింది అజయ్ కి.
అప్పుడే అతనికి మెల్లగా వాణీ మాటలు జ్ఞాపకం వచ్చాయి. 'అన్నయ్యా... సౌమ్యగారు అచ్చం లతక్క లాగే చాలా అందంగా వున్నారు కదా...!'

"ఔను! నిజమే...!" అన్నాడు ఇంకా సౌమ్య వంక చూస్తూ.

"ఏంటి బాబూ?" అంది సౌమ్య వాళ్ళ అమ్మ, అతనేమన్నాడో అర్ధంకాక.
అజయ్ ఏమీ లేదన్నట్టుగా తలూపాడు. సౌమ్య ఒక పళ్ళెంలో టీ పట్టుకొచ్చి ఇద్దరికీ ఇచ్చింది.
"అయ్యో నా మతి మండా! ఉండు బాబు. ఇప్పుడే వస్తాను," అంటూ ఆ పెద్దావిడ చప్పున తన కుర్చీలోంచి లేచి వీధి గుమ్మం గుండా బయటకు వెళ్ళిపోయింది.

అజయ్ తో ఒంటరిగా గదిలో వుండటం సౌమ్యకి ఏదోలా వుంది. తన మస్తిష్కంలో అంతకుముందు జరిగిన సంఘటనలన్నీ కదలాడుతున్నాయి. అజయ్ లాఠీతో తన కాళ్ళను తడమటం, కళ్ళముందు తిప్పడం, తనతో కౄరంగా ప్రవర్తించడం— అదంతా తానని కలల్లో కూడా వెంటాడేలా వుంది. గుండెల్లోంచి తన్నుకొస్తున్న కోపాన్ని అణుచుకునే ప్రయత్నంలో చేతిలో వున్న పళ్ళాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని నేలను చూస్తూ నిల్చుంది.
అజయ్ ఓసారి తలెత్తి సౌమ్య వంక చూసి, "సౌమ్యగారూ...—!" అన్నాడు. ఆ మాట జీరగా రావడంతో ఓసారి చిన్నగా దగ్గి, "నన్ను క్షమించండి," అన్నాడు. ఆమె మాట్లాడితే వినాలని అజయ్ ఎదురుచూస్తున్నాడు. అయితే, ఆమె ఇంకా అలాగే మౌనంగా నిలబడి వుంది.
ఇంతలో సౌమ్య వాళ్ళ అమ్మ వీధి తలుపులోంచి లోపలికి వచ్చింది. ఆవిడ చేతిలో ఓ బిస్కెట్ ప్యాకెట్, ఓ మిక్చర్ ప్యాకెట్ వున్నాయి. చకచకా వంటగదిలోకి పోయి వాటిని ఓ ప్లేటులో సర్ది తీసుకొచ్చి అజయ్ ముందు పెడుతూ, "అయ్యో! టీ చల్లారిపోయినట్టుందే," అంది. అజయ్ పర్లేదన్నట్టుగా చెయ్యూపి సౌమ్య వైపు తిరిగి, "సౌమ్యగారూ... దయచేసి నా తప్పుని క్షమించండి... మీరలా మౌనంగా వుంటే ఏదోలా వుంది నాకు. చెప్పాను కదా... నేనలా చెయ్యక తప్పలేదు. ఒక పసిపాప ప్రాణాలు కాపాడాలనీ, నా డ్యూటీలో భాగమే తప్ప మరేమీ కాదు. ప్లీజ్... మా పరిస్థితిని అర్ధం చేసుకోండి," అంటూ మరోమారు ఆమెకు క్షమాపణ చెప్పాడు.
సౌమ్య చప్పున తలెత్తింది. ఆమె కళ్ళు అగ్నిగోళాల్లా ఎర్రగా వున్నాయి. అంతవరకూ తనలో అణుచుకున్న కోపం కాస్తా లావాలా బయటకు చిమ్మింది. చేతిలోవున్న పళ్ళాన్ని బలంగా నేలకేసి విసిరి కొట్టి, "ఏం అర్ధం చేసుకోమంటారు సార్? హా... మాకూ ఓ జీవితం వుంటుందనీ, పరువుగా బ్రతికే హక్కు వుంటుందనీ... మీరు అర్ధం చేసుకున్నారా...? వీధిలో నలుగురూ చూస్తుండగా నన్ను కొట్టినప్పుడు, లాఠీని ఎక్కడబడితే అక్కడ తగిలించినప్పుడు నేను మీకు మనిషిలా కనిపించలేదా..? అదే... నా స్థానంలో ధనవంతుల బిడ్డలుంటే, వాళ్ళకీ మీరు ఇలాగే చేసేవారా...? మాలాంటి పేదవాళ్ళంటే మీకు చులకనభావం. ఏం చేసినా నోరు మెదపమని. అంతేగా! మేము పేదవాళ్ళం కావచ్చుగాని, పరువు తక్కువ వాళ్ళం కాము సార్!" అంటూ గద్గద హృదయంతో తీవ్రంగా ఆక్రోశించింది.
అజయ్ జరిగినదాని గురించి పశ్చాత్తాపపడుతున్నాడని సౌమ్యకు తెలుసు. అతను రెండుసార్లు క్షమాపణ చెప్పినప్పుడే ఆమె అది గ్రహించింది. అదే, అతను అంతకుముందు తనతో దురుసుగా ప్రవర్తించిన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అయ్యుంటే తను ఇప్పుడు ఇన్ని మాటలు అంటున్నా అలా మౌనంగా ఉండేవాడు కాదు. సౌమ్య వాళ్ళ అమ్మ కుర్చీలోంచి లేచి తన కూతురి దగ్గరకి వెళ్ళి ఆమెను గట్టిగా హత్తుకుంది. బైటకి ప్రకటించకపోయినా ఆవిడ కూడా మనసులో ఇలాగే అనుకుంటోంది. కళ్ళలో నీరు పొంగుతుండగా ప్రేమగా సౌమ్య తలని నిమిరింది.
అజయ్ నిశ్చేష్టుడై సౌమ్యవంక చూడసాగాడు. ఆమె అన్న ఒక్కొక్క మాటా అతని గుండెల్లోకి సూటిగా చొచ్చుకుపోయింది.
సౌమ్య ఇంకా అజయ్ ని అలా చూస్తూనే, "మీకు మీ డ్యూటీ ముఖ్యం. మా బతుకులు ఏమైపోతే మీకేంటి, సార్! మేం చచ్చినా మీకేం నష్టం లేదు. దయచేసి మా యింటి నుంచి వెళ్ళిపోండి... గెటౌట్ ఆఫ్ మై హౌస్!" అంది కర్కశంగా.
అజయ్ నెమ్మదిగా కుర్చీలోంచి లేచాడు. మాట్లాడటానికీ అతనికి ఏమీ పదాలు దొరకలేదు. చేతులు జోడిస్తూ వాళ్ళిద్దరికీ దణ్ణం పెట్టి బయటకు నడిచాడు.
సౌమ్య లోపలే వుండిపోగా వాళ్ళ అమ్మ అతని వెనకే బయటకు వచ్చింది. అజయ్ ఆవిడని చూసి, "వెళ్ళొస్తానండీ...!" అనేసి మళ్ళా ఓసారి నమస్కరించి జీపెక్కాడు.

[Vikatakavi02]

[Vikatakavi02]

Episode 105

సౌమ్య వాళ్ళ ఇంటినుంచి బయలుదేరిన అజయ్ మళ్ళా శిరీష్ ఇంటికి చేరుకున్నాడు. కానిస్టేబుల్ ని కాకినాడకి వెళ్ళిపొమ్మని చెప్పి వాడి దగ్గరనుంచి జీప్ కీస్ తీస్కొని ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టాడు.
శిరీష్ అప్పటికే కాలేజ్ నుంచి వచ్చేసాడు. ఫ్రెషప్ అయ్యి హాల్లో కూర్చొని టీవీలో చానల్స్ తిరగేస్తున్నాడు.
అజయ్ రావడాన్ని గమనించి, "హా... టఫ్! రా రా...!" అంటూ లేచి నిలబడ్డాడు.
అజయ్ శిరీష్ ని చూసి ఓసారి తలూపి అతన్ని సమీపించాడు.
శిరీష్ కనుబొమలు ముడిపడ్డాయి. ఎప్పుడూ జోష్ గా పలకరించే అజయ్ ఇలా సైలెంట్ గా వుండటం అతన్ని విశ్మయపరిచింది. ఇద్దరూ కూర్చున్నాక భుజమ్మీద చెయ్యేసి, "ఏమైంది? అలా వున్నావేఁ?" అనడిగాడు.
"ఏమైంది...? బానేఁ వున్నానే," అన్నాడు అజయ్ చిన్నగా నవ్వి మామూలు టోన్ లో.
శిరీష్ తల అడ్డంగా వూపుతూ, "అజయ్... నీ గురించి నీకన్నా బాగా తెలిసినవాడిని నేను. నీ మొహం చూస్తేనే అర్ధమవుతోంది, ఏదో అయిందని...!" అన్నాడు కన్సెర్న్ గా.
అజయ్ తల దించుకుని కూర్చున్నాడు. మెదడులో ఏవేవో అస్పష్టమైన ఆలోచనలు ఒకదాని వెంట ఒకటి కదిలిపోతున్నాయి. ఒక్కటీ అర్ధం కావటం లేదు. అవును. ఏమైంది తనకు?
"అజయ్!" అంటూ శిరీష్ అతని భుజమ్మీద చెయ్యేసి కదిపాడు. అజయ్ మెల్లగా తలెత్తి శిరీష్ మొహంలోకి చూశాడు.

అప్పుడే లత హాల్లోకి రావడం గమనించి ఆమెతో,
"మేడంగారూ... టీ చేసి పంపించండి మా యిద్దరికీ... మేం మేడ మీదుంటాం!" అని శిరీష్ లేచి నిల్చున్నాడు. లతని 'మేడంగారూ...' అని, 'బంగారం...' అని ముద్దుగా పిలుస్తూంటాడు శిరీష్.
అజయ్ కూడా సోఫాలోంచి లేచాడు. లత అజయ్ ని చూసి పలకరింపుగా నవ్వి వంటగది వైపు నడిచింది.
తర్వాత వాళ్ళిద్దరూ మేడెక్కారు. ఇంటిముందే కాక డాబామీద కూడా శిరీష్ రకరకాల పూల మొక్కలను కడియం నుంచి తెచ్చి పెంచుతున్నాడు. వాటి పరిమళాలు వాళ్ళని చల్లగా తాకుతున్నాయి. డాబామీద రెయిలింగ్ కి అల్లుకుని వున్న తీగమల్లెలు గాలికి అటు ఇటు ఊగుతూ ఆహ్లాదాన్ని కలుగజేస్తున్నాయి. నల్లని నింగికి తిలకం దిద్దినట్టుగా నెలవంక ప్రకాశిస్తున్నది.
పిట్టగోడ మీద కూర్చొని కాలుమీద కాలేసుకుంటూ, "హ్మ్... మీ చుట్టాలని ఎవరో ఇద్దరు ఆడవాళ్ళను తీసుకొచ్చావని ఇందాక వాణీ చెప్పింది. ఎవరు వాళ్ళు?" అడిగాడు శిరీష్.
అజయ్ మెల్లగా తన జేబులోంచి సిగరెట్ తీసి వెలిగించి గట్టిగా గుండెల నిండుగా ఒక దమ్ము పీల్చి వదిలాడు. తలపుల నీడ మెల్లగా కరిగిపోయినట్టుగా అనిపించిందతనికి.
శిరీష్ ప్రక్కనే తనూ కూర్చొని, "గురూ... వాళ్ళు నాకేమీ కారు. వాళ్ళని ఓ కేసు విషయమై విచారించాల్సి వచ్చింది. అందుకు ఈ ఇల్లు బాగా అనువుగా వుంటుందని అప్పటికి నాకనినిపించి వాళ్ళని ఇక్కడికి తీసుకువచ్చాను..." అంటూ జరిగింది మొత్తం చెప్పడం మొదలెట్టాడు.
శిరీష్ అంతా శ్రద్ధగా వింటున్నాడు. అతనికి కొంత ఆశ్చర్యమేసింది. ఒకసారి బరిలోకి దిగితే ఎదుటివాడు ఎవ్వడయినా, ఎలాంటివాడయినా వెరవక మొండిగా దూసుకుపోయే మనస్తత్వం గలవాడు అజయ్. అందుకే అతన్ని 'టఫ్' అని పిలుస్తారంతా. అలాంటి వాడిని ఒక అమ్మాయి చిన్న చూపుతో చిత్తు చేయడం వినడానికి చాలా విడ్డూరంగా వుంది.
రెండు సిగరెట్లు... చెరో టీ అయిపోయాయి. అరగంట పైన సమయమూ గడిచిపోయింది. అజయ్ ఇంకా చెప్తూనే వున్నాడు.... నిజానికి, చెప్పిందే మళ్ళా చెప్తున్నాడు.
".....అవును... నేను... నా డ్యూటీ చేసాను... నిజంగా... నా తప్పేమీ లేదు. లేదు కదా...! కానీ, ఇదే మాటని అప్పుడు తను... సౌమ్య... అన్నప్పుడు మాత్రం— ఎందుకు గురూ... ఇక్కడంతా(అంటూ తన ఛాతీకి ఎడమవైపు చూపిస్తూ) ఎవరో పట్టుకుని గట్టిగా నొక్కేసినట్టయింది? సౌమ్య... నన్ను చూసిన ప్రతీసారీ... గుండెకాయ్... ఏదో రేసులో పరిగెత్తినట్టు... వేగంగా కొట్టుకునేది... ఏమీ అర్ధం కావటం లేదు. సౌమ్య— "
శిరీష్ సన్నగా నవ్వుతూ, "ఒక అమ్మాయి పేరుని నువ్వు ఇన్నిసార్లు పలకటం... నేనెప్పుడూ చూడలేదు (వినలేదు అనాలేమో!) నిజంగా చాలా ఆశ్చర్యంగా వుంది అజయ్!! అయినా, ఎందుకో... సంతోషంగా కూడా వుంది!" అన్నాడు.
"అఁ—సంతోషంగా వుందా? ఎ-ఎందుకు?" విస్తుపోయాడు అజయ్.
శిరీష్ భుజాలరగరేస్తూ, "హ్మ్... ఎందుకూ అంటే... ఏమో! 'ఇదీ' అని ఇదిమిద్దంగా చెప్పలేనుగానీ, ఒకటి మాత్రం చెప్పగలను— మొదట ఇది కేవలం నీలో కలిగిన గిల్టీ ఫీలింగ్ వల్లనే అని అనుకున్నాను. అయితే, ఇప్పుడు మాత్రం 'అంతకుమించి' మరేదో వున్నట్టుగా తోస్తోంది..."
"ఆ 'అంతకుమించి' అంటే ఏంటో కొంచెం క్లారిటీగా చెప్పు గురూ... బుర్ర పిచ్చెక్కిపోతోందిక్కడ?" అన్నాడు అజయ్ అసహనంగా.
శిరీష్ అజయ్ ని చూసి, "ఎందుకో... నీ జీవితాన్ని పరిపూర్ణం చేసే శక్తి ఆ అమ్మాయికి వుందని నాకనిపిస్తోంది అజయ్...!" అన్నాడు.
అజయ్ నొసలు చిట్లిస్తూ, "గురూ... ఏం మాట్లాడుతున్నావ్...? ఆమె నా జీవితాన్ని—పరిపూర్ణం—చెయ్యడం—?" అంటూండగా 'ఠంగ్'మని తలని ఎవరో బలంగా మోదినట్టుగా శిరీష్ మాటలలోని ఆంతర్యం అతనికి బోధపడింది. ఠక్కున లేచి నిలబడి, "అంటే— నేను తనని 'లవ్' చేస్తున్నాను అనుకుంటున్నావా? ఐ థింక్ యువార్ మిస్టేకెన్ గురూ... అయాం టఫ్!! నాకీ ప్రేమా గీమా అనేవి....అస్సలు పడవ్. తెలుసుగా...!" అన్నాడు.
శిరీష్ కూడా లేచి, "మ్... తెలుసు తెలుసు... నేనూ చూస్తున్నానుగా! ఆ పేరుకి కూడా చరమగీతం పాడే సమయం ఆసన్నమైనట్టుగా అనిపిస్తోంది..." అని నవ్వుతూ అన్నాడు.
అజయ్ విసుగ్గా మొహం పెట్టి, "గురూ—" అంటూ ఏదో అనబోయాడు.
శిరీష్ అతని భుజమ్మీద చెయ్యేసి తన మాటలను కొనసాగించాడు. "నువ్వు కఠినమైన వాడివి. అందులో సందేహం ఏమీ లేదు. యు ఆర్ సో స్ట్రాంగ్ అండ్ స్టబర్న్! అందుకే, నిన్ను టచ్ చేయటానికి కూడా ఎవరూ సాహసించరు. అయితే ఆ కఠినమైన పొర వెనక అతి సున్నితమైన, స్వచ్ఛమైన హృదయం ఒకటి దాగి వుందని... ఎవరికీ... ఎవరి వరకో ఎందుకు? పాపం... నీకే తెలీదు," అని అజయ్ కళ్ళలోకి చూస్తూ, "ఈరోజు ఆ అమ్మాయి... సౌమ్య — ఆ విషయాన్ని నీకు తెలియజేసింది. నీ లోపలున్న ఆ మనిషిని వెలికితీసి నీకు తెలీని నిన్ను నీకు పరిచయం చేసింది. అందుకే...(అంటూ అజయ్ ఛాతీని తడుతూ) నీకు ఆ ప్రదేశం అంతా చాలా అల్లకల్లోలంగా మారింది—"
అజయ్ వింతగా శిరీష్ వైపు చూసి తలని అడ్డంగా వూపుతూ—
"చాలు గురూ... ఏదో అడిగావ్ కదాని జరిగిందంతా చెప్పాను. అంతదానికి ఇంత ఫిలాసఫీయా? నాలోంచి మరో మనిషిని వెలికితీయటం ఏమిటి గురూ... క్వారీలోంచి బొగ్గు తీసినట్టూ...! నువ్వు కనీసం ఆ అమ్మాయిని చూడనయినా లేదు. ఆమె గురించి ఏమీ తెలీదు. మళ్ళా నా జీవితాన్ని పరిపూర్ణం చేస్తుందని అనేస్తున్నావ్...!" అన్నాడు.
శిరీష్ నిర్మలంగా నవ్వి, "చూసానుగా అజయ్... తన స్వభావాన్ని నీ మాటల్లో, తన పేరు పలుకుతున్నప్పుడు నీ కళ్ళల్లో కదలాడిన భావాలలో ఆమె నాకు ప్రస్ఫుటంగా కనపడింది!" అన్నాడు.
"ఎనఫ్... టాపిక్ మరీ ఓవర్ గా పోతోంది. నువ్వు ఇప్పటివరకూ చెప్పిన మొత్తం మేటర్ లో నాది గిల్టీ ఫీలింగ్ అని అన్నావే అది ఒక్కటే నిజం. 'అంతకుమించి' అంటూ నువ్వు చెప్పినవన్నీ వేస్టే... ఇక ఈ విషయం గురించి డిస్కషన్ ని ఆపేద్దాం గురూ..." అంటూ జేబులోంచి మరో సిగరెట్ తీసి వెలిగించబోయాడు. శిరీష్ ఇంకా ఏదో చెప్పేబోయేంతలో అజయ్ కి కాల్ వచ్చింది.
పాణీ ఫోన్ చేస్తున్నాడు.
అజయ్ కాల్ ఎత్తి చెవి దగ్గర పెట్టుకుని, "హా... చెప్పు సౌమ్య! ఏఁ—" అంటూ వెంటనే నాలిక్కరుచుకున్నాడు.
"స్—సార్?" అవాక్కయ్యాడు పాణీ.
అజయ్ షాక్ కొట్టినవాడిలా అలా నిలబడిపోయాడు. మనసులో చూడకూడదు... చూడకూడదు అనుకుంటూ క్రీగంట శిరీష్ ని చూశాడు.
కోల్గేట్ యాడ్ లో సచిన్ లా పళ్లన్నీ బయటపెట్టి నవ్వుతున్నాడు శిరీష్. అతని మొహం లక్ష కేండిల్స్ వెలిగించినట్టుగా వెలిగిపోతోంది. అజయ్ తన వంక చూడ్డంతో కళ్ళెగరేసి సరదాగా నవ్వాడు.
ఇంతలో— "సార్...?" అంటూ పాణీ పిలుపు విన్పించడంతో అజయ్ కాస్త తడబడుతూ తన ముఖాన్ని ప్రక్కకు తిప్పుకొని, "హా... పా-పాణీ.. పాణి... చెప్పు! ఏంటి విషయం?" అని అడిగాడు. పాపని కిడ్నాప్ చేసినవాళ్ళు మళ్ళా ఫోన్ చేసి కొన్ని డిమాండ్స్ వినిపించారని పాణీ అజయ్ కి చెప్పాడు. అజయ్ ఓ ప్రక్క పాణీ చెబుతున్నది వింటున్నా మరో ప్రక్క అతని మనసులో చిన్న డిబేట్ నడుస్తోంది.
'ఆమె పేరు తన నోటి వెంట ఎలా....ఎందుకు... వచ్చింది.? కొంపదీసి గురూ చెప్పినట్లు తను నిజంగా ఆమెను ప్రే-మ—? ఛ...ఛ... అదేమయి వుండదు. ఇంతసేపూ తాము ఈ టాపిక్కే మాట్లాడుకున్నందున అలా వచ్చేసుంటాది. అంతే! మరింకేం కాదు... కావటానికి వీల్లేదంతే!!' అని తనని తాను సమాధానపర్చుకున్నాడు. మారధాన్ లో పాల్గొన్నట్టుగా తన గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం అతను గమనించకపోలేదు. బలంగా ఒకట్రెండుసార్లు ఊపిరి తీసుకుని వదిలాడు.
ఆనక, పాణీ చెప్పింది విని తదుపరి ఏమేం చెయ్యాలన్న సూచనలని అతనికి వివరించాడు అజయ్. అలాగే తాను ప్రొద్దున్న కోర్టులో సేకరించిన వివరాలను ఒకసారి పునఃపరిశీలించమని చెప్పాడు.
అజయ్ ఫోన్ లో మాట్లాడుతున్నంత సేపూ శిరీష్ ఎక్స్-రే స్కాన్ చేసినట్టుగా పరీక్షగా అజయ్ నే చూడసాగాడు. ఎందుకో... ఆ చూపు అజయ్ ని బాగా ఇబ్బంది పెట్టేయటంతో అతడు మరో వైపుకి తిరిగాడు. ఓ పది నిముషాలు గడిచాక కాల్ ని కట్ చేసి ఫోన్ ని తిరిగి జేబులో పెట్టుకుంటూండగా—
"హ్మ్... సౌమ్యా—?? పేరు సౌమ్యంగా వున్నా ఆమె ప్రభావం మాత్రం నీపై చాలా తీవ్రంగా వున్నట్టు కనపడుతోంది అజయ్!" అన్నాడు శిరీష్ కొంటెగా.
అజయ్ ఠక్కున శిరీష్ వైపు తిరిగాడు. శిరీష్ చిద్విలాసంగా పిట్టగోడ మీద కూర్చొని చిరునవ్వులు చిందిస్తున్నాడు.
అజయ్ కాస్త తడబడుతూ, "అ-అదేం లేదు గురూ... ఏదో పొర-బాటుగా అలా వచ్చేసిందంతే...!" అన్నాడు మెల్లిగా.
అప్పుడే, గట్టి గట్టిగా అడుగుల చప్పుడు వినిపించడంతో తల త్రిప్పి మెట్ల వంక చూసారిద్దరూ. వాణీ వచ్చింది.
"అక్క మిమ్మల్ని భోజనానికి రమ్మందిహో!" అని చాటింపు వేసి ఎంత వేగంగా వచ్చిందో అంతే వేగంగా క్రిందకి వెళ్ళిపోయింది తను.
శిరీష్ లేచి నిల్చొని, "హా... పదరా వెళ్దాం!" అని అక్కడున్న టీ గ్లాసులను పట్టుకుని మెట్లవైపు నడిచాడు. అజయ్ మౌనంగా అతన్ని అనుసరించాడు.

★★★

నాస్మిన్ ఇంటిలోపలికి అడుగుపెడ్తూ హాల్లో తన అన్న... కాదు కాదు... 'ప్రియుడు' సామిర్ ని చూసి వెర్రి ఆనందంతో దగ్గరికి వెళ్ళి గట్టిగా కౌగిలించుకుంది. అతన్ని చూసిన సంతోషంలో ఆమెకు కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి.
సామిర్ ని ఇంకా అలా పట్టుకునే కొంటెగా అతని మొహంలోకి తొంగిచూసింది. ఆర్నెళ్ళుగా ఆమెలో దాగివున్న కోరిక ఆ కళ్ళలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది సామిర్ కి. చప్పున తన మొహాన్ని ప్రక్కకు తిప్పుకున్నాడు. ఆనాడు తన చెల్లితో అనుకోకుండా ఏదో తప్పు జరిగిపోయిందనీ, మరలా అలా చెయ్యకూడదు అని అతను భావిస్తున్నాడు. ఆమె కౌగిలిని విడిపించుకుని, "ఎగ్జామ్స్ కి ఎలా ప్రిపేర్ అవుతున్నావ్?" అని చిరాగ్గా మొహం పెట్టుకుని అడిగాడు.
నాస్మిన్ అతని ప్రవర్తన చూసి విస్తుపోయి, "మ్... బ్-బానే ప్రిపేర్ ఔతున్నా...!" అంది తత్తరపడుతూ.
అప్పుడే తన గదిలోంచి బయటికి వచ్చిన వాళ్ళ అమ్మ నాస్మిన్ ని చూసి, "హ్మ్... నాస్మిన్, వచ్చావా...! ఇంత ఆలస్యమైపోయిందేఁ...?" అని అడిగింది.
"అఁ... ప్-ప్రిన్సిపాల్ గారు హ్-హాల్ టికెట్లు ఈవేళ వచ్-చ్చేస్తాయి అని చెప్పడంతో ఇంతసేపూ ఎదురు చూసాను అమ్మీ... కానీ, చివరికి రేపు పొద్దున్న ఇస్తాను అని ఆవిడ అనేసరికి ఇంక తిరిగొచ్చేశాను," అని తడబడుతూ అంది నాస్మిన్.
"హ్మ్... ఠీకే... భయ్యా వచ్చాడు కదాని వూరికే ఊసులేసుకోకుండా నీకేమైనా డౌట్లుంటే తన దగ్గర చెప్పించుకో!" అంది.
నాస్మిన్ నవ్వుమొహంతో తలాడించింది, సామిర్ ని ఓరకంట చూస్తూ.

[Vikatakavi02]

Episode 106

లత, వాణీలు వేడి వేడి భోజనాన్ని అజయ్, శిరీష్ లకి వడ్డించి తర్వాత తామూ వారితో కలిసి తినటానికి కూర్చున్నారు.
శిరీష్ మళ్ళా సౌమ్య టాపిక్ ఎత్తుతాడేమోనని అజయ్ అనుకున్నా(ఆశించినా!!!), శిరీష్ అస్సలు ఆ ప్రస్తావనే తేలేదు. లతా, వాణీలతో ఎగ్జామ్స్ విషయాలు మాట్లాడసాగాడు.
ఇక వాణీ-ఎప్పట్లాగే అజయ్ ని 'అన్నయ్యా!' అంటూ ఆటపట్టించడం మొదలెట్టింది. ఐతే, అజయ్ ఆమెని అంతగా పట్టించుకోలేదీసారి.
భోజనాలయ్యాక అజయ్ వారికి వీడ్కోలు పలికి కాకినాడ బయలుదేరాడు. అతన్ని సాగనంపటానికి శిరీష్ జీప్ దాక వచ్చాడు.
అజయ్ ఇంజిన్ స్టార్ట్ చేసి, "ఓ.కే. గురూ..." అన్నాడు నవ్వుతూ.
శిరీష్ సరేనన్నట్టుగా తలూపి షేక్ హ్యాండ్ ఇస్తూ, "ప్రెషర్ ఇస్తున్నానని అనుకోకు అజయ్... ఆ అమ్మాయి గురించి — నేను చెప్పిందంతా — ఒక్కసారి ప్రశాంతంగా ఆలోచించు... మర్చిపోకు!" అన్నాడు గంభీరమైన వదనంతో.
అజయ్ వెంటనే నెర్వస్ గా అయ్యిపోయి తల దించుకున్నాడు. శిరీష్ అది గమనించి, "అజయ్... నేనెప్పుడూ నీ మంచినే కోరుకుంటన్రా...!" అన్నాడు మళ్ళా.
అజయ్ చప్పున శిరీష్ మొహంలోకి చూసి, "అఁ... గురూ! నాకు తెలీదా...!? ఈ ప్రపంచంలో నాకు అత్యంత ఆప్తుడు ఎవరైనా వున్నారంటే అది నువ్వేగా!" అన్నాడు ఒకింత ఉద్వేగంగా.
శిరీష్ సన్నగా నవ్వి అజయ్ భుజాన్ని తట్టాడు.
కొద్దిసేపు ఇద్దరూ అలా మౌనంగా వున్నాక అజయ్ మెల్లిగా తలూపుతూ మరోమారు శిరీష్ తో కరచాలనం చేసి అక్కడ్నించి వెళ్ళిపోయాడు.

★★★

సమయం రాత్రి తొమ్మిదిన్నర అయ్యింది.

లత, వాణీలు హాల్లో కూర్చుని చదువుకుంటున్నారు. శిరీష్ కూడా అక్కడే వాళ్ళకి ఎదురుగా కూర్చుని మోడల్ టెస్ట్ ఆన్సర్ షీట్స్ దిద్దుతున్నాడు.
కొంచెం సమయం గడిచాక— శిరీష్ పేపర్లను దిద్దడం ఆపి మెటికలు విరుస్తూ యధాలాపంగా అక్కా చెల్లెల్ల వైపు తల త్రిప్పాడు.
వాణీ కుర్చీలో ముందుకీ, వెనక్కీ ఊగుతూ కళ్ళుమూసుకొని తన అక్క తనకు చదవమని ఇచ్చిన కొన్ని టాపిక్స్ ని కూనిరాగంలా చదువుతోంది. ఆ ప్రక్కనే లత తల దించుకుని శ్రద్ధగా ఏదో గ్రాఫ్ ని గీస్తోంది.
శిరీష్ ఆమె వంక తదేకంగా చూసాడు.
పెళ్ళయ్యాక లతలో చాలానే మార్పు వచ్చింది. శారీరికంగా మరియు మానసికంగా...
అంతకుముందు ఎప్పుడూ గంభీరంగా వుండే ఆమె మనస్తత్వానికి శిరీష్ సాంగత్య ఫలితాన కాస్తంత ప్రశాంత చిత్తం మరియు చిలిపితనం కూడా అలవడి ఆమెను సరికొత్త లతగా తీర్చిదిద్దాయి.
పడగ్గదిలో శృంగారదేవతలా మారి తన మగడి హృదయ సింహాసనాన్ని అధీష్టించి అతని ప్రేమారాధనలోని మాధుర్యాన్ని పరిపూర్ణంగా పొందుతోంది. అతని చేతివాటానికీ, మగసిరి మహత్తుకి ఆమె పరువాలు పదునెక్కి మరింత ఆకర్షణీయతను సంతరించుకున్నాయి. అతని పొందులో అవధులు లేని అమరసౌఖ్యాలను అనుభవిస్తూ ఆనంద సాగరంలో మునిగితేలుతోందామె.
అయితే, గ్రాడ్యుయేషన్ లో అడుగుపెట్టేవరకు గర్భం దాల్చకూడదని మాత్రం ఆమె గట్టిగా తీర్మానించుకుంది. శిరీష్ కూడా ఆమె నిర్ణయాన్ని స్వాగతించాడు.
వసంతకాలపు వనదేవతలా ఆహ్లాదాన్ని కలిగించే ఆమె మోమును ఎంతసేపు చూసినా మరికాసేపు చూడాలనిపిస్తోంది శిరీష్ కి. కళ్ళకు అడ్డం పడుతున్న కురులను నిర్లక్ష్యంగా 'ఉఫ్' మంటూ పక్కకి నెట్టుతూ ఎర్రాని దొండ పెదవుల నడుమ పెన్సిల్ ని మునిపంటితో పట్టి మెల్లగా ఆడిస్తూ ఇంకాస్త వంగి తన గ్రాఫ్ ని స్పెసిమెన్ గ్రాఫ్ తో సరి చూసుకుంటోందామె.
అంతే — పంచదార కలశలు ఒకదానికొటి రాసుకుంటూ నిండుగా, కంటికి ఇంపుగా అతనికి దర్శనమిచ్చాయి. మెరూన్ కలర్ నైటీలో వూగుతూ వూరిస్తున్న వాటి పొగరుని చూస్తుంటే... ఆహా! చటుక్కున పోయి లటుక్కున నోట్లోకి తీసుకొని గుటుక్కున రసాన్ని గుటకాయించాలనే తపన మదిలో చెలరేగుతోంది.
అతని మగసిరి — నాగస్వరానికి ఆడే నాగరాజుకు మళ్ళే ఆమె చిరు కదలికలకు అనుగుణంగా మెల్లిగా లుంగీలో లేచి ఆడుతుండటంతో ఇక పేపర్ కరెక్షన్ చేయటం కష్టమని తలచి నెమ్మదిగా కుర్చీలోంచి లేచి నిల్చున్నాడు. శిరీష్ లేవటం గమనించిన లత తలెత్తి అతని వంక చూసింది. టీపాయ్ మీద పెట్టిన పేపర్లను తీసుకుని శిరీష్ బెడ్రూమ్ లోనికి వెళ్ళడం చూసి మళ్ళీ తన గ్రాఫ్ వైపుకి తలత్రిప్పింది.
అప్పుడే గదిలోంచి, "ఆ.... మ్... మేడంగారూ! అక్కడ టీపాయ్ మీద నా ఫోన్ ని మర్చిపోయాను. కాస్త తీసుకువస్తారా..?" అంటూ కేక వినపడింది వెంటనే.
"ఆ... వస్తున్నానండీ!" అంటూ చప్పున లేచి టీపాయ్ మీదున్న ఫోన్ ని అందుకుంది లత.
వాణీ కూడా శిరీష్ మాటలకు కళ్ళు తెరిచి తన అక్కని చూసింది. లత బెడ్ రూమ్ వైపు వెళ్తున్నదల్లా ఆగి వాణీవేపు చూసి, "ఆపావేఁ? చదువుకో... నేను వెళ్ళి ఇచ్చేసి వస్తాను!" అంది.
వాణీ కళ్ళు చిలిపిగా చూశాయి తన అక్కని. 'నువ్వు ఏమిచ్చి వస్తావో మాకు తెల్సులే!!!' అన్న భావం వాటిలో స్పష్టంగా గోచరిస్తోంది. తన్నుకొస్తున్న నవ్వుని ఆపుకోవడానికన్నట్టు పెదాలను గట్టిగా బిగిస్తూ తలూపింది. అది చూసి లత తన నొసలు చిట్లించి మెల్లిగా గది వైపు నడిచింది.
ఆమె లోనికి అడుగుపెట్టిన మరుక్షణం శిరీష్ తలుపులు మూసి ఆమెను తన దగ్గరకు లాక్కుని బిగి కౌగిలిలో బంధించాడు. అతని బలమైన ఛాతీకి తన చనుకట్టు మెత్తగా వత్తుకుపోతుంటే లతకి అక్కడి కండరాల్లో ఒక్కసారిగా జివ్వుమంది. ఒక్కక్షణం మైకం కమ్మినట్లు అవడంతో కనురెప్పలను అరమూసింది. ఫోన్ ని తీసుకురమ్మని తనను పిలిచినప్పుడే శిరీష్ ఇలా చేయవచ్చునని ఆమె ముందే తలచింది. నిజానికి ఆమె మనసు కూడా అతని పొందుకోసం ఎంతగానో పరితపిస్తోంది.
శిరీష్ ఆమె చెవి తమ్మెను ప్రేమగా ముద్దాడుతూ, "బంగారం...!" అని హస్కీగా పిలిచాడు.
ఆ పిలుపుకే లత శరీరంలో సన్నగా కంపనాలు మొదలయ్యాయి. అదరే అధరాల రంగుని అరువడిగి ఆమె బుగ్గలు కూడా ఎరుపెక్కాయి. ఇంతలా తనపై ప్రేమను కురిపిస్తున్న మగడిని దూరం పెట్టడం ఇష్టం లేకపోయినా అతణ్ని వెనక్కి నెట్టేస్తూ—
"అబ్బా... వదలండీ... నేను చదువుకోవాలి!" అంది, శిరీష్ ని తన మోచేతులతో పొడుస్తూ.
"హుఁ... బంగారం...! గత వారం రోజులునుంచీ ఆ మాట చెప్పి నన్ను దూరం పెడ్తున్నావ్...!!" అన్నాడు నిష్టూరంగా.
పరీక్షలు దగ్గర పడుతున్నాయి కదాని తన మనసును పూర్తిగా చదువుమీదనే లగ్నము చేయటానికి గత కొద్ది రోజులుగా లత వాణీతో కలిసి పడుకుంటోంది. ఇదే శిరీష్ కి పెద్ద శిక్షగా మారిపోయింది.
"కాసేపు బంగారం... ఆ తర్వాత వెళ్ళి చదువుకో పోనీ!" అన్నాడు ఆమెను బ్రతిమాలుతూ.
చాక్లెట్ కావాలని చంటిపిల్లాడు మారాం చేసినట్లు శిరీష్ బుంగమూతి పెట్టడం చూసి లతకి నవ్వొచ్చింది. అతన్ని ముద్దాడాలన్న కాంక్షని కష్టంమీద తమాయించుకుని, "లేదండీ... తరువాత నాకు నిద్ర ముంచుకొచ్చేస్తోందీ...!" అంటూ దీర్ఘం తీసింది. "ఐనా వాణీ కూడా పడుకోలేదు. తననీ చదివించాల్సి— అహ్- మ్—!" అని ఇంకా ఏదో చెప్పబోయిన ఆమె ప్రయత్నాన్ని అతను మధ్యలోనే ఆపివేశాడు. ఆమె చేతులను తన చేతులతో గట్టిగా పట్టుకుని ఆమెను గోడకు అదిమిపెట్టి రెప్పపాటులో ఆమె అధరాలని తన వాటితో మూసేసాడు. క్రింద డ్రాయర్ లోంచి టింగుమంటూ లేచివున్న అతని ఘంటం తన పొత్తి కడుపు క్రింద గుచ్చుకుంది.
అంతే!
లతకి— వాణీ గానీ...తన చదువు గానీ.... మరింక గుర్తుకురాలేదు. అతని మంత్రదండ స్పర్శకి అంతవరకూ జాగ్రత్తగా తను పేర్చుకున్న నిగ్రహం అంతా మంచులా కరిగిపోయి, ఆమెలో ప్రేమోద్రేకం తరంగంలా ఉవ్వెత్తున ఎగసిపడింది. దాంతో, ఆమె కూడా మెల్లగా అతని వీపు చుట్టూ చేతులు వేసింది. వారి పెదాల నడుమ నాలుకలు పెనవేసుకుపోయి సయ్యాటలాడుతున్నాయి. శిరీష్ చేతులు ఆమె చేతులని వదిలి మెల్లగా ఆమె పూబంతులను చేరి మృదువుగా వాటిని స్పృశిస్తుంటే లత పరవశించిపోతూ సన్నగా మూలగసాగింది. ఆమె ఊపిరి క్రమక్రమంగా వేడెక్కి బుసలు కొడుతోంది. తన చేతులను అతని మెడ చుట్టూ దండలా వేసి అతన్ని గట్టిగా హత్తుకుంది. అతని మగసిరి వెచ్చని తాకిడి ఆమె పూగృహంలో ప్రకంపనలు సృష్టిస్తోంది. మెల్లగా ఆమె కళ్ళు అరమోడ్పులయ్యాయి.
వారి పెదాలింకా అతుక్కునే వున్నాయి.
ఇక లోకంతో వారికి పనిలేదు!

అప్పుడే—

'అస్సలేం గుర్తుకురాదు నా కన్నులముందు నువ్వు ఉండగా...
అస్సలేం తోచదు నాకు ఓ నిమిషంపాటు నిన్ను చూడక....'

అంటూ బైటనుంచి పెద్ద గొంతుతో పాట వినిపించింది వాళ్ళకి.
తుళ్ళిపడింది లత.
ఆ పాటని ఆలపిస్తున్నది మరెవరో కాదు... మన వాణీనే!

లతని శిరీష్ ఎందుకు పిలిచాడో... గది లోపల ఏమి జరుగుతున్నాదో ఆమెకి తెలియంది కాదుగా!! అందుకే... సరదాగా వాళ్ళని ఆటపట్టిస్తూ ఇలా పాటెత్తుకుంది.
"ఒ-క్క నిము-షం నన్ను వద-లండి... ఆ కో-తి పని-పట్టి మళ్ళీ వచ్చే-స్తాను!" అంది లత ఊగిపోతూ. హాయిగా స్వర్గంలో విహరిస్తున్న తమని వాణీ తన పాటతో దబ్బున నేలమీద పడేసినట్టుగా ఫీలయ్యింది లత.
శిరీష్ మాత్రం ఆమెను వదలకుండా, "ఊహూ... నిన్ను వదిలే ఛాన్సే లేదు బంగారం! నిన్నట్లాగే మళ్ళీ తప్పించుకు పారిపోతావ్...!" అంటూ ఆమెను గట్టిగా చుట్టేసాడు.

బైట వాణీ మరో పాటేసుకుంది...

'ఎన్నెన్నో జన్మల బంధం నీదీ నాదీ...
ఎన్నటికీ మాయని మమతా నీదీ నా...ద్దీ...
ఒక్క క్షణం నిను విడిచీ నేనుండలేను.
ఒ-క్క క్ష-ణం ఈ వి-ర-హం.... నేఁ... తా...ళ లే....ను!'

కావాలనే చివర్లో ఒక్కో అక్షరాన్నీ అవసరమైన దానికంటే ఎక్కువగా లాగి లాగి వదులుతోంది వాణీ. ఆమె గొంతులో ఆ పాట భలే గమ్మత్తుగా విన్పిస్తోంది కూడా... లోపల లత కోపంతో ఉడికుడికి పోతోంది. "ఒ-క్క-సా-రి... నన్ను... వ-ద-లం-డీ..." అని మరలా శిరీష్ ని తెగ బతిమాలుతోంది. శిరీష్ ఆమెను ఎక్కడికీ పోనివ్వకుండా గట్టిగా పట్టుకుని ఆమె దృష్టిని మళ్ళించేందుకు తీవ్రంగా కృషి చేస్తున్నాడు.
లత తీగ నడుముని ఒడుపుగా పట్టుకుని గట్టిగా నొక్కాడు. 'ఆ-హ్...' అరికాలి నుంచీ నడినెత్తి వరకూ నరాల్లో జిల్లుమనిపించడంతో లత ఒక్క క్షణం నిటారుగా అయ్యి మునివేళ్ళపై నిలబడుతూ తియ్యగా మూల్గి శిరీష్ భుజమ్మీద వాలిపోయింది. పత్తికాయల్లా తెల్లగా వున్న ఆమె కళ్ళు మత్తుగా వాలిపోయాయి. క్రింద రెమ్మల్లో చెమ్మ వూర నారంభించింది. ఇద్దరూ మెల్లిగా మంచం దగ్గరకు నడిచారు.

వాణీ ముచ్చటగా మూడో పాటని అందుకుంది...

'జర జరా.... పాకే విషంలా.... జర జరా... పైపైకి రారా...
జర జరా... నీకే వశంకానా....
జర జరా... తూగే నిషాలా.... జర జరా... నను దూకనీరా...
జర జరా... నీ పౌరుషంపైనా....'

 లత వడగాడ్పుల్లా శ్వాసనాడిస్తూ తన కుడి చేతిని మెల్లగా క్రిందకి తీసుకెళ్ళి లుంగీమీంచే నిగిడిన అతని లంబాన్ని పట్టుకుని ఓమారు గట్టిగా నొక్కింది.
శిరీష్ కాస్త బిగుసుకుపోయాడు. 'ఉమ్... బం-గా-రం...' అంటూ మూల్గి ఆమె మెడ వంపులో తల ముంచాడు. అతని శ్వాస ఆమెను వెచ్చగా తాకుతూ గిలిగింతలు పెడుతోంది. లత అతని ఆయువుపట్టుని అలాగే పట్టుకుని ముందుకు వెనక్కూ వూపుతూ తలభాగాన్ని మరో మూడు సార్లు గట్టిగా నొక్కింది. శిరీష్ ఇంకాస్త టైట్ అయ్యిపోయాడు. అతని చేతులు మెల్లగా ఆమె నడుమును వీడి మెల్లగా ఆమె భుజాల వైపు ప్రాకుతూ మధ్యలో ఆమె ఘన శిఖరాలమీద సేదతీరాయి... లత గబుక్కున అతన్ని మంచం మీదకు తోసేసి కిలకిల నవ్వుతూ తలుపు దగ్గరికి పరుగెత్తింది. శిరీష్ అవాక్కయి ఆమెని అలా చూస్తుండిపోయాడు.
లత తలుపుని తెరవబోతూ వెనక్కి తిరిగి శిరీష్ ని కైపుగా చూస్తూ, "రెండు నిముషాల్లో తిరిగొచ్చేస్తానండీ... ప్రామిస్!!" అని గోముగా అనేసి హాల్లోకి ప్రవేశించింది.
గదిలోంచి బయటకు వచ్చిన లతని చూసి ముసిముసిగా నవ్వుతూ వాణీ, "ఏమక్కా... బావగారికి  బాగా 'ఇచ్చేసి' వచ్చావా మరి?" అని కొంటెగా అడిగింది.
"ఏంటేఁ చదువుకోకుండా ఆ పిచ్చి పాటలూ... నువ్వూను? నువ్వేమైనా పెద్ద పి. సుశీలా అనుకుంటున్నావా..?" అనడిగింది లత కోపంగా.
వాణీ కిచకిచ నవ్వేస్తూ, "ఏం లేదక్కా... గదిలో ఆడుతున్న సినిమాకి జస్ట్ బ్యాగ్రౌండ్ సాంగ్స్ అద్దుతున్నానంతే...!" అంది కవ్వింపుగా.
లత వాణీని గుడ్లురిమి చూస్తూ, "ఒసేఁవ్... వెధవ్వేషాలు వేసావంటే పళ్ళు రాలగ్గొట్టేస్తాను. నోర్మూసుకుని నేను చెప్పిన టాపిక్స్ ని మొత్తం పూర్తిచెయ్. నే..హ్ఁ..ను మళ్ళీ వొచ్చి ప్రశ్నలు అడుగుతాను. అంతవరకూ నువ్వు నిద్రపోకూడదు!" అంటూ ఆర్డర్ వేసి బెడ్రూమ్ లోకి వెళ్ళబోయింది.
వెనక నించి వాణీ, "ఏంటక్కా...! నువ్వు... మళ్ళా వస్తావా...? నేను నిన్ను చచ్చినా నమ్మను. నువ్వు రావు.. నీకోసం రాత్రంతా వేచి చూడ్డం నావల్ల కాదు. కావాలంటే ఇంకో గంటసేపు చదువుతాను... అంతే! అంతకుమించి మేల్కొని వుండమంటే నాకు కుదరదు!" అంది.
లత బెడ్రూమ్ లోకి వెళ్ళే తొందరలో వుంది. ఇక ఎక్కువసేపు ఆగడం ఆమెకూ కష్టమే! అసహనంగా వాణీని చూసి, "సరేలేవేఁ...! గం-టసేపే చదువుకో... ఆతర్వాతనే వెళ్ళి పడుకోవాలి... కానీ, సౌండు మాత్రం చెయ్యకు — సైలెంటుగా వుండు!" అనేసి వెంటనే బెడ్రూమ్ లోకి దూరిపోయింది. ఆ చివరి మాట ఆర్డర్ లా కాకుండా అభ్యర్ధనలా అనిపించడంతో ముసిముసిగా నవ్వుకుంది వాణీ.
తన అక్కని ఇలా ఉడికించటం తనకెంత ఇష్టమో! శిరీష్ వాణీ చిలిపి చేష్టలను ఎప్పుడూ సరదాగానే తీసుకుంటాడు. ఆలాగే, పైకి కసురుకుంటున్నా లత కూడా  వాణీ చర్యలని లోలోన ఎంజాయ్ చేస్తూనేవుంటుంది. ఆమెకు తెలుసు — వాణీ మనసులో ఎటువంటి కల్మషం ఎరుగదని...

మాటల్లో, చేతల్లో ఇప్పటికీ కాస్త చిలిపితనం కానవస్తున్నా — వాణీ ఇంతకుముందులా అంత అమాయకురాలు మాత్రం కాదండోయ్!
లత — ఒక తల్లిలా, మెంటార్ లా డ్యుయల్ రోల్ ప్లే చేస్తూ వాణీని ఎంతో అపురూపంగా చూసుకుంటూ అడుగడుగునా ఆమెను చక్కగా గైడ్ చేస్తోంది. నిజానికి, అక్కాచెల్లెళ్ళిద్దరూ స్నేహితురాళ్ళకు మళ్లే మసలుకుంటూ వుంటారు. తన అక్క కౌన్సిలింగ్ మరియు కేర్ టేకింగ్ పుణ్యమాని మన వాణీ  — కేవలం భౌతికంగానే కాక మానసికంగా కూడ ఎంతో పరిపక్వతను సాధించింది.
దోర జాంపండులా మిసమిసలాడే పరువాలతో నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ తిరుగాడే వాణీని ఆకట్టుకోవటానికి ఆ కాలనీలో కుర్రాళ్ళు ఎంతలా తంటాలుపడుతున్నా ఆమె వాళ్ళని ఎన్నడూ పట్టించుకున్న పాపాన పోలేదు. ఆ టైము వస్తే తన అక్కకి మళ్ళే తన జీవితంలో కూడా ఒక మంచి వ్యక్తి తప్పక ప్రవేశిస్తాడని వాణీ బలంగా విశ్వాసిస్తోంది.
హ్మ్... మున్ముందు ఏమవుతుందో, చూడాలి మరి...!?!

[Vikatakavi02]

Episode 107

ఇక, గదిలోకి తిరిగొచ్చిన లత — డిక్సీ స్కాట్ అండర్వేర్ యాడ్ లో మోడల్ లా వొంటిమీద కేవలం డ్రాయర్ తో మంచానికి ఓ ప్రక్కన ఆనుకుని నిలబడి వున్న శిరీష్ ని చూసి కళ్ళెగరేస్తూ చిత్రంగా నవ్వి డ్రెస్సింగ్ టేబిల్ దగ్గరికి పోయి తన చేతికున్న గాజుల్ని, హెయిర్ క్లిప్ ని తీసేసి అక్కడి డెస్క్ మీద పెడుతూ, "మ్...హ్మ్... దొరగారు బాగా తొందరమీదున్నట్టున్నారేఁ...! ఒకవేళ నేను రాకపోయి వుంటే ఏం చేసేవారో తమరు...?" అంటూ కవ్వింపుగా నవ్వింది. కారుమబ్బుల్లాంటి ఆమె కురులు ముడినుంచి విడువడి జలపాతంలా స్వేచ్ఛగా ఆమె నడుము వరకూ జారి మొత్తం వీపంతా పరుచుకున్నాయి.
శిరీష్ మంచం మీద కూర్చుని కాలు మీద కాలేసుకుంటూ, "మేడంగారినీవేళ వదిలేవాడినయితే కాదు. 'బలవంతంగా'నైనా ఎత్తుకొచ్చేసేవాడ్ని!" అంటూ కన్నుగీటాడు.
లత పకపక నవ్వుతూ తన నైటీని భుజాలమీంచి క్రిందకి జార్చేసింది. బెడ్ లైట్ల వెలుగులో ఆమె శరీర ఛాయ ధగధగలాడుతోంది. ఆమె వొంటిమీద కేవలం ప్యాంటీ మాత్రమే మిగిలి వుంది.
ఆమెనలా చూశాక అండర్వేర్ లోని అతని ఆయుధం మరికాస్త గట్టిపడింది.
లత పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి దబ్బుమని శిరీష్ మీద పడిపోయింది. అతనామెను ఒడుపుగా తన చేతుల్లో కాచుకుని గట్టిగా హత్తుకున్నాడు.
ఆమె అతని వైపుకి తన తలని తిప్పి కైపుగా కళ్ళలోకి చూస్తూ పుచ్చుక్కుమంటూ అతని పెదవులని ముద్దుపెట్టుకుంది. మగువ తనకుతానుగా మోజుపడి ముద్దిస్తే వచ్చే మజాయే వేరప్పా!
శిరీష్ మరింత బలంగా ఆమెను తన బాహువుల్లో బంధించాడు. అతని వొంట్లోంచి సర్రుమంటూ కరెంటు తనలోకి పాసయ్యినట్టు అనిపించింది లతకి. అతన్నలాగే వాటేసుకుని తన్మయత్వంతో పరిష్వంగపు(కౌగిలింత) మాధుర్యాన్ని అనుభవించసాగింది. 'ప్రపంచంలో ఇంతకన్నా పదిలమైన చోటు మరోటి లేదు' అని అనుకుంది మనసులో.
ఏ అచ్చాదనా లేని ఆమె చనుగుబ్బలు మొనదేలి అతన్ని మెత్తగా గుచ్చుకుంటున్నాయి. పసిడి సూత్రాల అచ్చులు ఇరువురి దేహాలపై ముద్రపడేంతగా హత్తుకుపోయారు వారు. క్రింద అతని అరటికాయ తన ఆడతనాన్ని పేంటీ మీంచి తగులుతోంటే ఆమెలోంచి వెచ్చగా స్రావాలు ఊరుతున్నాయి.
కాసేపలాగే వున్నాక ఇద్దరూ ముద్దు నుండి విడువడి మెల్లగా మంచం మీద వెనక్కి వాలిపోయారు. లత మెల్లగా అతని గుండెలమీద తల పెట్టుకుని అతని ఛాతీమీదున్న వెంట్రుకలలో తన వ్రేళ్ళను ఆడిస్తూ, "ఏఁమండీ!" అని పిల్చింది తియ్యగా. నులివెచ్చగా ఆమె శ్వాస తాకుతోంటే నిలువునా పులకరించిపోయాడు శిరీష్. పట్టుకుచ్చులా మెత్తగా వున్న ఆమె శిరోజాలను ఓ చేత్తో సవరిస్తూ, "ఏంటి మేఁడమ్...?" అన్నాడు. అతని మరో చెయ్యి ఆమె వెన్నుపామును మీటుతోంది.
"హ్మ్... మామూలుగా కన్నా... బలవంత పెట్టినప్పుడే... మ్... మీరు నాకు మరీ నచ్చుతారు...!" అనేసి చటుక్కున అతని ఛాతీని ముద్దాడిందామె.
"ఓహ్హో...!! ఐతే—రేపట్నించీ... మే'డం'గారికి 'ర్రేప్'లు కావాలన్నమాట...!" అంటూ ఆమె నడుము మడతలో చిన్నగా గిల్లాడు శిరీష్.
"ఆఁవ్..!" అంటూ కేక పెట్టి, కిలకిల నవ్వుతూ శిరీష్ మీంచి లేచి పక్కకు తొలగబోయిందామె. శిరీష్ మెరుపువేగంతో కదిలాడు. లతని అలాగే పట్టుకుని బోర్లా తిరిగి ఆమెను వెల్లకిల్లా పడుకోబెట్టి చప్పున ఆమెపైకి ఎగబ్రాకాడు.
లత తన శ్వాసని గట్టిగా తీసుకుని విడుస్తూ కళ్ళను పెద్దవి చేసి శిరీష్ మొహంలోకి చూసింది. అతని కళ్ళు నక్షత్రాల్లా మిలమిల మెరుస్తున్నాయి. వాటిలోంచి ప్రసరిస్తున్న వెచ్చదనానికి ఆమెలోంచి ఆవిర్లు పుడుతున్నాయి. ఆతని చురుకు చూపులకి ఒక్కసారి కన్నులు చెదిరినట్టయి ఆమెకు గుండె వేగం హెచ్చింది.
ముసిముసిగా నవ్వుతూ తన కనుబొమలను ఎగరేసి, "ఏఁ-ఎంటి మాస్టారూ... అలా తినేసేలా చూస్తున్నారు?" అని అడిగింది.
శిరీష్ కొంటెగా చూస్తూ, "మ్... తిందామనే చూస్తున్నాను మేడం. వారం రోజుల పస్తు తర్వాత దొరికిన పసందైన విందు మరి! ఒక్కో ఐటెంనీ చూస్తుంటే(అని లొట్టలేస్తూ) నోట్లో లాలాజలం వూరిపోతోంది... ఐతే, దేన్ని ముందు రుచి చూడాలా అని చిన్న తికమకగా వుంది...!" అన్నాడు. "హ్మ్... తమరి తికమక తీరేసరికి తెల్లారిపోతుందేమో!" అని గొణుక్కుంటూ కవ్వింపు కళ్ళతో అతన్ని చూసి భారంగా ఒక నిట్టూర్పుని విడిచింది లత. ఆమె గొణుగుడు స్పష్టంగా వినపడకపోయినా, ఏదో చిలిపిగా అనుకున్నదని ఇట్టే గ్రహించేసాడు శిరీష్. కళ్ళతోనే 'ఏంట'న్నట్టుగా సైగ చేశాడు. ఎందుకో... ఒక్కసారిగా సిగ్గు ఆవహించి ఆమె కనురెప్పలు చప్పున క్రిందికి వాలిపోయాయి.
'స్త్రీలకు సిగ్గే సింగారం' అని ఎందుకంటారో ఆమెను చూస్తే తెలుస్తుంది. ఒక్క క్షణంలో ఆమె ముఖం విరిసిన మందారమయ్యింది. రెప్పలు వాలిపోయాయి. చెంపలు కెంపుల్లా మెరిసిపోతున్నాయి. ఎర్రని పెదవులు సన్నగా కంపిస్తున్నాయి.'
మనోహరమైన ఆ మోమును చూడగానే శిరీష్ కి ఎక్కడ నించి ప్రారంభించాలో ఠక్కున తట్టినట్టుంది. వెంటనే ముందుకు వంగి ముడిపడ్డ ఆమె కనుబొమల మధ్యన తన పెదవులని తాకించాడు. నుదుట వెచ్చని తిలకం దిద్దినట్టు అన్పించి లత 'మ్...'మని సన్నగా మూల్గుతూ తన చుబుకాన్ని కాస్త పైకెత్తింది — అదిరే తన అధరాలనూ చుంబించమన్నట్టుగా! ఐతే, విచ్చుకున్న గులాబీ రేకుల్లాంటి ఆమె పెదాలను గాక అరవిరిసిన కలువ రేకుల్లా వున్న ఆమె నయనాలను తన ముద్దుతో కటాక్షించాడు శిరీష్.
'హుఁ...!' తమని పట్టించుకోనందుకో ఏమో, ఆమె పెదాలు అలిగి చటుక్కున ముడుచుకుపోయాయి. ఆ బుంగమూతే మహా ముద్దుగా అన్పించింది కాబోలు మన శిరీష్ కి— వరుసక్రమాన్ని వదిలివేసి నేరుగా ఆ పెదాలను చేరిపోయాడు. లత కూడా సంతోషంగా అతనికి తన పెదిమలందించింది. ఇరువురు గాఢ చుంబనంలో మునిగిపోయి మధుర సుధలను ఒకరికొకరు అందించుకుంటూ రసాస్వాదన కావిస్తున్నారు.
(మొక్కుబడిగా పని కానిచ్చే జంటలకు — ఈ ప్రక్రియ ఎప్పుడూ అతిశయమే సుమా!)
తన సొగసుల్ని అతనికి పానుపుగా చేసి అతని క్రింద సమ్మగా నలిగిపోతూవుంటే లతకి నరాల్లో జివ్వుమంటూ తిమ్మిరెక్కిపోతోంది. శిరీష్ మెల్లగా ఆమె ముద్దునుండి విడువడి నెమ్మదిగా క్రిందకి ప్రాకుతూ మెడవంపులో ఓ ముద్దు పెట్టాడు. అతని మీసకట్టు గుచ్చుకుని గిలిగింతగా అన్పించిందామెకు. 'హ్మ్...' చిన్నగా మూల్గి అతని భుజాన్ని పట్టుకుంది. శిరీష్ మరికాస్త క్రిందకి జారి ఆమె ఉఛ్వాస నిశ్వాసలకు లయబద్ధంగా ఆడుతున్న యద శిఖరాలను, వాటిపై వేరుశనగ పలుకులను తిన్నగా నిలబెట్టినట్లు గట్టిపడి నిక్కబొడుచుకుని వున్న ఆమె చన్నుమొనలను గమనిస్తూ చటుక్కున తలను వంచి ఎడమ ముచ్చికని తన పెదాలతో అందుకున్నాడు. మరోప్రక్క కుడి దాన్ని తన బొటనవేలు, చూపుడువేళ్ళ మధ్య పట్టుకుని పుటకించినట్టు మెలిత్రిప్పాడు. 'స్....స్....స్...హ్..హ్..హ్...హా...' అని నిట్టూర్పులు విడుస్తూ లత మెలికలు తిరుగుతోంది. తంత్రులు మీటినట్టు ఆమె కామనాడుల్లో 'ఝుం'మంటూ నాదాలు మ్రోగి ఆమె మదన మండలంలో ఉష్ణపు ఊటలు ఎగిసిపడుతున్నాయి. ఆమెలో అంతకంతకూ తాపం పెరిగిపోతోంది. అతని భుజాన్ని గట్టిగా పట్టుకొని, "ఏఁ-మహ్ఁ-డీ... హ్..." అంటూ నిట్టూర్పులు వదులుతోంది.
శిరీష్ కి లత పరిస్థితి అర్ధమయ్యింది. తనక్కూడా డ్రాయర్ లో తమ్ముడు తక్షణం గుర్రమెక్కాలని గోలపెట్టేస్తున్నాడు. అలాగని తొందరపడటం శిరీష్ నైజం కానేకాదుగా... ఏదైనా (స)క్రమపద్ధతిలో జరిగితేనే సిసలైన మజా వస్తుందనేది అతని సిద్ధాంతం. అందుకే, తాపీగా ఆమె కులుకుల్ని నంజుకుంటూ సోయగాల్ని ఆరగిస్తున్నాడు.
అలా మెల్లగా క్రిందకి జారుతూ ఆమె గుత్తులని కుదుళ్ళతో సహా చేజిక్కించుకుని బలంగా ఒత్తసాగాడు. అతని పిసుకుళ్ళకి శరీరమంతా అలా గాల్లో తేలిపోతున్నట్టుగా అనిపించిందామెకు. ఈలోగా శిరీష్ ఆమె పొట్ట భాగాన్ని చేరుకుని మధ్యలో పావళాకాసంత పరిమాణంలో వున్న బొడ్డు బిళ్ళని గాఢంగా చుంబించాడు. పాలమీగడలాంటి ఆ నున్నటి మైదానమంతా సన్నగా కంపించింది. నాభీ రంధ్రంలో శిరీష్ తన నాలికని ఆడిస్తోంటే దానికి కొన్ని అంగుళాల క్రిందున్న బిలంలో నెమలీకని పెట్టి త్రిప్పినట్టుగా అన్పించిందామెకి. తమకపు మైకంతో భారంగా నిట్టూర్పులు విడుస్తూ అతని తలని తన చేతులతో పట్టుకుని బలంగా క్రిందకి నెట్టింది. అతనామె పొత్తికడుపుని దాటి ఆమె కాళ్ళ మొదలు వద్దకు చేరాడు. అప్రయత్నంగా ఆమె కాళ్ళు కాస్త ఎడమయ్యాయి. ప్యాంటీ పైనుంచే ఉబ్బిన తడి రెమ్మలు, వాటి మధ్యనున్న సన్నటి చార అతనికి లీలగా దర్శనమిస్తున్నాయి. 'ఉఫ్...'మంటూ ఓమారు మెల్లగా ఆ ప్రదేశంలో గాలిని వూదాడు. 'ఇస్....' ఒడ్డున పడిన చేప పిల్లలా తుళ్ళిపడుతూ తన మొత్తని పైకెగరేసింది లత. దాంతో, ఆ తడిదనపు పరిమళం అతని ముక్కుపుటాలని గాఢంగా తాకింది. మొగలిపువ్వులా మత్తెక్కిస్తోన్న ఆ పూ...గుభాళింపుకి అతని నవనాడులు ఉత్తేజితమయ్యాయి. తన మగసిరి డ్రాయర్ లో ఊపిరాడక ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతుండటంతో చప్పున దానికి విముక్తి కావించాడు.
తర్వాత లత కాళ్ళను మరింత ఎడం చేసి మధ్యలో తొంగి చూశాడు. తడిచిన బట్టలో దాగివున్న ఆ చిట్టి గారెని చూస్తూంటే సరదాగా కాకెంగిలి చెయ్యాలనిపించింది కాబోలు, వెంటనే ఆ మెత్తని (కల)కండని మునిపంటితో కొరికేసాడు. ఆతని దంతఘాతంతో 'స్...అఁ...' లతకి చిన్నగా షాక్ కొట్టినట్టు అవ్వటంతో కెవ్వుమంటూ ఎగిరి పడింది.
ఎన్నిమార్లు చేసినా తొలి కలయిక మాదిరే నిత్యనూతనంగా అనిపిస్తూంటుంది లతకి... ఊహుఁ— అలా అనిపించేలా చేస్తాడు శిరీష్. అందుకే, అతని పొందులో ప్రతి అనుభూతి ఆమెకు ప్రధమానుభూతే!
మెల్లగా తన కాళ్ళని దగ్గరికి చేర్చుకుంటూ పిడికిళ్ళతో అతని జుత్తుని బిగించి పట్టుకుంది. చప్పున ఆమె ప్యాంటీని క్రిందకి దించేశాడతను. ఎప్పటికప్పుడు వెంట్రుకలు తొలగిస్తూ నీట్ గా ఉంచుకోవటంతో తొలకరి జల్లులకి చిన్నగా మొలకలు వచ్చినట్టుగా వుందా చోటు. బన్నులా మెత్తగా, పొంగివున్న ఆ త్రికోణానికి తన మొహాన్ని అదుముకుని తలను అటూ ఇటూ ఆడించాడు శిరీష్. చక్కిలిగింతలా అవటంతో, 'మ్...మ్... ష్....' అంటూ సన్నగా మూల్గిందామె. ఆమె చేతివ్రేళ్ళు అతని తలవెంట్రుకలతో ఆడుకుంటున్నాయి.
మెల్లగా ఆమె లోతొడల్ని విడదీసి పట్టుకుని ఎంత తవ్వినా తరగని ఆమె బంగారు గనిని తదేకంగా చూశాడు.
తెలిమంచు కరిగి నీటి బిందువులతో తళుకుమంటున్న కలువపువ్వు రేకుల్లా అగుపిస్తోన్న ఆమె ఆడతనాన్ని చూస్తూనే తన నాలుకని బయటకు చాపి ఆ నిలువు పెదాలని సన్నగా రాస్తూ మల్లెమొగ్గలాంటి మదనకీలకు తాకించాడు. ఉద్రేకపూరితమైన ఆనందంతో చిగురుటాకులా వణికిపోతూ 'మ్...'మ్మని సన్నగా దీర్ఘం తీసిందామె. శిరీష్ తన పెదాలతో ఆ బుడిపెను పట్టి చప్పరించసాగాడు. 'స్...స్...అఁహ్.....' అనిర్వచనీయమైన అనుభూతిని ఆస్వాదిస్తూ తన్మయత్వంతో కళ్ళు మూసుకుంది.
శిరీష్ తన నాలుకతో వేగంగా ఆమె పువ్వును కెలుకుతూనే మధ్య మధ్యలో ఆమె లోతొడల్ని 'ప్చ్...ప్చ్...'మని ముద్దాడుతున్నాడు. లతకి స్వర్గంలో విహరిస్తున్నది. వేగంగా నిట్టూర్పులు విడుస్తూ అతని తలని తనకేసి గట్టిగా అదుముకోసాగింది.
శిరీష్ ఆమె యోనిద్వారంలో తన రాపిడిని కొనసాగిస్తూనే తన చేతులని ఆమె తొడలమీంచి అలా క్రిందకి పోనిచ్చి ఆమె పిరుదుల వద్దకు చేర్చాడు. ఆ మెత్తని ముద్దలను ఒత్తుతూ వ్రేళ్ళతో మధ్యలోని ద్వారం వద్ద సుతారంగా పామసాగాడు. నిక్కబొడుచుకున్న ముచ్చికల్లో సురుక్కుమని గుచ్చినట్టు అవ్వటంతో లత వెంటనే తన చేతులను అక్కడికి చేర్చి వ్రేళ్ళతో కసిగా నలుపుకోవటం మొదలుపెట్టింది. ఆమెకు సలపరం పెరిగిపోయి తట్టుకోవటం కష్టంగా వుంది. 'అక్... ఉమ్...' గట్టిగా మూల్గుతూ తన మొత్తని ఎగరేస్తూవుంది. ఆమె సుఖప్రాప్తిని సమీపిస్తోందని గ్రహించిన శిరీష్ చటుక్కున ఆమెమీంచి లేచిపోయి పుస్తకంలా విడదీసున్న ఆమె కాళ్ళ మధ్యన కూర్చుని పదునైన తన మగసిరిని జాగ్రత్తగా ఆమె యోని ద్వారం వద్ద వుంచి ఆమె మదనకీలని తాకిస్తూ నిలువు పెదాలపై సౌమ్యంగా రాశాడు.
లత, "మ్... హ్..మ్..!" అని మూల్గుతూ గింజుకోసాగింది.
శిరీష్ సన్నగా నవ్వుతూ మళ్ళీ అలాగే చేయసాగాడు. "హుఁ... చెయ్యండీ... హ్... నా వల్ల కావఁహ్... లేదు!" అందామె కీచుగా.
ఆమె అభ్యర్ధనని మన్నించి ఆమె మొహంలోకి సూటిగా చూస్తూ ఒక్క తోపుతో బలంగా ఆమెలోనికి తన దుంగను దూర్చేసాడు శిరీష్. అతని వేడి కడ్డీ తనలో నిండుగా దిగటంతో లతకి సమ్మగా అన్పించింది. తన కళ్ళను మూసుకుని 'స్...హమ్...ప్...మ్మ్...హా...' అని నిట్టూర్పులు విడుస్తూ బరువెక్కిన తన రొమ్ములను బలంగా నొక్కుకోసాగింది.
శిరీష్ ఆమె నడుమును ఇరువైపులా ఒడిసిపట్టి మెల్లగా పోటు వేయ నారంభించాడు. అతని అంగం ఆమె క్లిటారిస్ ని ముద్దాడుతూ లోనా బైటా ఆటాడుతుంటే లతకి జననాడులు జివ్వుమంటున్నాయి.
ఆమె చేతులు కుదురుంటలేదు. పైకీ క్రిందకీ తచ్చాడుతూ కాసేపు తన తల క్రిందున్న దిండుని పిసికేస్తూ, తన నడుముని పట్టుకుని వున్న అతని చేతుల్ని స్పృశిస్తున్నాయి. నాలుక నిమ్మళంగా వుండక మెల్లగా ఏదో గొణుక్కుంటూంది. అస్పష్టంగా వస్తున్న మూల్గులు, దీర్ఘాలు అతని మధనంతో ద్విగుణీకృతం ఔతున్నాయి.
"-హ్..హా......మ్... శి...ర్రీ...ష్.ష్...ష్.!! మ్..ఇఁకా... మ్... చ్..చ్చేయ్...స్... ఇంక్-కా... క్..కావా..హ్..లి..స్. అఁక్...హాఁ...!"

మామూలుగా మనదగ్గర—
పెళ్ళాం మగడిని పేరుతో సంబోధించేది... ఆమె మాంఛి 'మూడ్' లో వున్నప్పుడో.. లేక సదరు మొగుడికి ఆమె చేతిలో 'మూడి'నప్పుడో...!
మరి ఇక్కడి సందర్భం ఏంటనేది ప్రత్యేకంగా చెప్పనక్కరలేదనుకుంటా!

శిరీష్ వెంటనే తన గేర్ మార్చాడు. ఆమె నడుముని మరింత బిగించి పట్టుకుని తన డ్రిల్లింగ్ ని వేగవంతం చేసాడు. అతని ఊపుల్లోని వేగానికి లత శరీరం తీవ్రంగా కంపిస్తోంది. ముఖ్యంగా ఆమె బంగారు బంతులు బౌన్స్ అవుతూ పైకి క్రిందకి అవుతుంటే చూడ్డం నిజంగా నయనానందమే...!
శిరీష్ కయితే—
వేడి వేడి అన్నంలో... కొత్త ఆవకాయ వూటని వేసుకుని, కమ్మగా నేతిని జోడించి ముద్ద కలిపి లాగిస్తుంటే... ఆ..హాఁ! అలాంటి అనుభూతి కలుగుతోన్నది.
కనుల ముందు నాట్యమాడుతున్న ఆమె పసిడి పరువాలను మనసారా వీక్షిస్తూ ఛటుక్కున ఆమె కుడి కాలిని పట్టి పైకెత్తి తన భుజమ్మీద వేసుకున్నాడు. 'హ్...మ్' లత చిన్నగా వగరుస్తూ ఆ పొజిషన్ కి అనువుగా కాస్త తన నడుముని సర్దుకుని ఒకమారు బలంగా ఎగశ్వాసని తీసుకుంది. ఈ భంగిమలో అతని జతల దరువుకి ఆమె మొత్త అదిరిపోతోంది. "ఇస్...హాఁ...అఁమ్..మ్మ...అఁ...హ్ స్...ఆఁ..." అని రొప్పుతూ చిరు నొప్పితో మిళితమైన గమ్మత్తైన సుఖాన్ని ఆమె పొందుతోంది. ఆమె కాలి పట్టీకున్న మువ్వల సవ్వడి అతని చెవి దగ్గర సందడి చేస్తుంటే అతని చెరుకుగడ చిలుకుడుకి ఆమెలో చక్కటి చిక్కటి తీగ పాకం ఉద్భవిస్తోంది!!
ఆమె నెమ్మదిగా కాస్త ప్రక్కకు ఒరిగి పట్టు కోసం అతని కుడి చేతిని అందుకొని పైనుండి వూగ నారంభించింది.
ఆమె నోటినుండి వెలువడుతున్న సీత్కృతాలను వింటున్న శిరీష్, ఆమె మరలా భావప్రాప్తికి చేరువైందని గ్రహించాడు. వెంటనే ఆమెను రిలాక్స్ చేస్తున్నట్టుగా పొత్తికడుపు మీద చేతిని వేసి మెల్లగా తడుముతూ బొడిపెను నొక్కి పెట్టాడు. తనలోని ఏదో తీగని పట్టుకుని గుంజినట్టయింది లతకి.
వెంటనే, "అ-హ్-హ్-హా...." అని గాఢంగా వగర్చుతూ తన వెచ్చని రతిరసాలతో అతని లింగాన్ని అభిషేకించింది.
శిరీష్ కాస్త నెమ్మదించాడు. అంతవరకూ తన భుజమ్మీద పెట్టుకున్న ఆమె కాలుని క్రిందకు దించేసి తన నడుం ప్రక్కన పెట్టుకున్నాడు. లత సన్నగా నిట్టూర్పులు వదులుతూ కళ్ళు మూసుకుని మంచమ్మీద పూర్తిగా వాలిపోయింది. స్వేదభరితమైన ఆమె శరీరం చూడ్డానికి చలివిడి ముద్దలా అన్పించి చవులు పుట్టిస్తోంది.
శిరీష్ నెమ్మదిగా ఆమె మీదకు వంగి ఆమె ఎడమ చన్నుమొనను తన పంటితో పట్టి చిన్నగా కొరికాడు. 'ఇస్..స్...మ్..'
అతని ఎడమ చేయి ఆమె కుడి రొమ్ము పొగరుని పరీక్షిస్తుంటే అతని మరో చేయి తామరతూడుల్లాంటి ఆమె చేతివ్రేళ్ళతో జతకట్టింది.
లయబద్ధంగా అతని అవయవం క్రింద తన కామకేంద్రాలను గిలిగింతలు పెడుతుంటే ఆమెలో మళ్ళా మదనతాపం మొగ్గలేసింది. నెమ్మదిగా తన కాళ్ళను అతని నడుము చుట్టూ కత్తెరలా బిగించింది.
దాంతో శిరీష్ మళ్ళా తన జోరునందుకోవటానికి అట్టే సమయం పట్టలేదు. మరోపక్క ఆమె రొమ్ముల మీంచి పైకి ప్రాకుతూ ఆమె మెడ మీద, చుబుకాన్ని, పెదిమల్ని, చెంపలని, నాసికని, కనురెప్పలపై, నుదుటిని, చెవులని... ఒక్కొక్కటిగా అన్నింటినీ చుంబిస్తూ చివరన మళ్ళా ఆమె తేనె పెదవులను అందుకున్నాడు.
క్రింద అతని రోకలి దంచుడుకి ఆమె ఆడతనంలోంచి 'తపక్... తపక్' మంటూ వస్తున్న శబ్దం ఆ గదిలో డిటియస్ రేంజులో మార్మోగుతోంది.
క్రమంగా లతకి కళ్ళు బరువెక్కుతున్నాయి... శరీరం గాల్లో తేలిపోతూన్నది. తమకపు తరఁగలు తనని మృదువుగా మీటుతుంటే ఆమె మది ఆహ్లాదంగా మూల్గింది.
అతనో ప్రశాంత సముద్రం... ఆమెలోని జీవనది అతనిలో ఐక్యం అయిపోయేందుకు పరవళ్ళు తొక్కుతూ ప్రవహిస్తోంది. ఉద్రేకంలో శ్వాస ఎగదన్నటంతో ఉక్కిరిబిక్కిరిగా అయ్యి వెంటనే అతని వీపు చుట్టూ తన ఎడమ చేతిని వేసి గోళ్ళతో గట్టిగా పట్టుకుని "మ్..మ్...మ్మా...హ్...హ్...హా...ఆ..." అంటూ చప్పున తన కాళ్ళ కత్తెరని సడలించి క్రిందకు వేలాడేసింది.
తెరలు తెరలుగా ఆమెలోంచి ఉబికి వస్తున్న రతి రసాల్లో అతని మగసిరి మరోసారి తడిసి ముద్దయింది.
మరుక్షణమే శిరీష్ కూడా అంతదాకా తన వృషణాల్లో స్టాక్ వుంచిన మన్మధ రసాన్ని ఆమెలో వెచ్చగా నింపేసాడు.
'మ్...హ్-హా....'
మొత్తానికీ, వారం రోజుల పస్తు తర్వాత అతనికి మృష్ఠాన్న భోజనం చేసిన అనుభూతి, ఆనందం కలిగింది. తాంబూలం సేవించినట్టుగా చివర్లో ఆమె ఎర్రని చెర్రీ పండ్లవంటి అధరాలను చప్పరిస్తూ చిన్నగా కొరికాడు.
అటు లత మనసూ తృప్తిగా మూల్గింది. అలసిన దేహం మంచాన్ని అతుక్కుపోయింది. సోలిన కన్నులు మరి లేవమంటున్నాయి.
కాసేపలాగే వున్న శిరీష్, మెల్లగా లత మీంచి దిగి ఆమె పక్కన పడుకున్నాడు. పరీక్షగా ఆమెను చూస్తూ బుగ్గను సుతారంగా తట్టి, "ఏమండోయ్ మేడంగారు...! ఇందాకేదో 'చదువుకోవాలి' అన్నారు. వెళ్తరా మరి?" అంటూ ఆమె చెవిలో గొణిగాడు.
లత తన కళ్ళను తెరువక— "అబ్..బ్బా...! న-న్ను ప-డు-కో-ని-వ్వఁ-డీ... నిద్-ద్రోస్తుందీ...!" అని ముద్దగా అనేసి పక్కకి తిరిగి పడుకుంది.
శిరీష్ ప్రేమగా ఆమె తల నిమిరి ఆమె చెవి దగ్గర, "లవ్ యు డార్లింగ్" అంటూ ఒక ముద్దు పెట్టాడు. అట్నుంచి లత, "మీ టూ" అంటూ చిన్నగా గొణిగింది. ఆమె పెదాలపై సన్నగా నవ్వు విరియటం గమనించి శిరీష్ సంతోషంగా ఆమెను వాటేసుకుని తను కూడా నిదురపోయాడు.

★★★

ఇక... బయట హాల్లో వున్న వాణీకి ఆ గంటసేపూ కుదురుగా కూర్చోవటం కూడా కష్టమైపోయింది. గదిలోంచి వినవస్తున్న నవ్వులు, చిరుకేకలు, మూలుగులు లీలగా తన చెవిలో పడుతుంటే వాణీకి తనువంతా కుతకుతలాడింది.
చటుక్కున తను చదువుతున్న పుస్తకాన్ని మూసేసి టీపాయ్ మీద విసిరేసింది.
కుర్చీలోంచి లేచి వడివడిగా తన గదిలోకి వెళ్ళి తలుపు గడియ వేసి మంచంమీద బోర్లా తిరిగి పడుకుంది.
తన నైట్ ఫ్యాంట్ బొందుని లూజ్ చేసింది. మరుక్షణంలో ఆమె చెయ్యి ప్యాంటీలోకి వెళ్ళిపోయింది. తన ఆడతనాన్ని గట్టిగా రుద్దుకుంటూ స్తనాగ్రాలల్లో మొదలైన సలపరాన్ని తగ్గించడానికన్నట్టు మరో చేత్తో బలంగా వత్తుకోసాగింది.
తమకంతో వొళ్ళంతా వేడెక్కుతుండగా తొడలమధ్య తన వ్రేళ్ళను వేగంగా ఆడించింది. యవ్వనపు ఉద్రేకం లోలోన సునామీలా ఎగసిపడుతోంది. అది తీరాన్ని తాకటానికి ఎంతో సమయం పట్టేట్టులేదని ఆమె వొంట్లోంచి వస్తున్న సంకేతాలు చెప్తున్నాయి. మరికొద్దిసేపటికే నిలువెల్లా వూగిపోతూ ఒక్కసారిగా తన వెనుక భాగాన్ని పైకెత్తి 'హా...' అని పెద్ద నిట్టూర్పుతో క్లైమేక్స్ కి చేరుకుని దబ్బున మంచమ్మీద పడిపోయి గట్టిగా ఎగశ్వాసలిడుస్తూ ఆలాగునే నిదురపోయింది.

[Vikatakavi02]

[Vikatakavi02]

Episode 108

కాకినాడ—

"హుఁ.!! ఏమయ్యింద్రా నీకు?" అంటూ అసహనంగా తన గదిలో మంచం మీద తల పట్టుకుని కూర్చున్నాడు అజయ్.
శిరీష్ తో మాట్లాడి వచ్చాక దేని మీదనా సరిగ్గా మనసుని లగ్నం చెయ్యలేకపోతున్నాడు.
స్టేషన్ కి వెళ్ళినా ఎందుకో ఏకాగ్రత కుదరక వెంటనే ఇంటిముఖం పట్టాడు.
శిరీష్ తనతో అన్నమాటలు ఫ్లాష్ లా పదేపదే గుర్తుకొస్తుంటే పిచ్చెక్కిపోతోంది అతనికి.
'ఎప్పుడూ క్లారిటీ ఇచ్చే గురూ ఈసారి మాత్రం కన్ఫ్యూజ్ చేసి పారేసాడు!' అనుకున్నాడు మనసులో.
అప్పుడే — శిరీష్ చివరలో చెప్పిన మాటలు మరొకసారి గుర్తుకొచ్చాయి...
.
.
.
"—అజయ్... ఆ అమ్మాయి గురించి — నేను చెప్పిందంతా — ఓసారి ప్రశాంతంగా ఆలోచించు.... మ-ర్చి-పో-కు..."
.
.
.
అజయ్ చప్పున లేచి నిల్చున్నాడు—
"గురో! మర్చిపోకుండా ఆలోచించడం సంగతి అటుంచితే... ముందు ఆమెను మర్చిపోవడమే గగనమైపోతోంది నాకు. కళ్ళు మూసినా తెరిచినా.... ఆమె మొహం... కోపంగా.... ఆమె చూసిన చూపులు.... ఆడిన మాటలు... అస్సలు వదలట్లేదు నన్ను... హుఁ!... ఏమిటిది?!"
ఆ 'యిది' ఏమిటి అన్నదాని గురించి అతని మనసు పదే పదే సంకేతాలు పంపుతున్నా... దాన్ని నమ్మటానికి ఆ మనిషి ఇష్టపడటం లేదాయేఁ... ఇంకేం అర్ధం అవుతుంది మరి!
కనుకనే, మతికీ... మదికీ మధ్య జరుగుతున్న సంఘర్షణలో నలిగిపోతున్నాడు పాపం!
విసురుగా టేబిల్ మీద వున్న సిగరెట్ ప్యాకెట్ ని తీసుకుని అందులో మిగిలి వున్న చివరి సిగరెట్ ని తీసి వెలిగించి గట్టిగా ఒక దమ్ములాగాడు.
'ఊహుఁ...! లాభం లేదు.'
గబగబా మరో నాలుగైదుసార్లు పీల్చాడు.
'ప్చ్...! అబ్బే!!!!'
చిరాగ్గా మిగిలిన సిగరెట్ అవశేషాన్ని యాష్ ట్రేలో కసిగా నొక్కేశాడు.
'అయిపోయింది... ఆఖరుది కూడా!'
కానీ... యేఁ ప్రయోజనం కనపడలేదు.
ఎపుడూ మనసుకు ఉపశమనాన్నిచ్చే సిగరెట్ కూడా ఎందుకనో ఈమారు విఫలమయ్యింది.
మళ్ళా మంచమ్మీద దబ్బుమని కూర్చున్నాడు. హేంగోవర్ కన్నా ఘోరంగా వుందీ పరిస్థితి.
ప్రక్కనే ఫేను గాలికి రెపరెపలాడుతూన్న ఓ పేపర్ పై అతని దృష్టి పడింది. అప్పటికి ఓ వందసార్లు చూసుంటాడు దాన్ని. అందులో వున్న ప్రతి అక్షరం అతని మనోఫలకంలో ముద్రపడిపోయింది.
మెల్లగా ఆ పేపరుని చేతిలోకి తీసుకుని మధ్యలోనున్న బొమ్మని చూస్తూ ప్రక్కనున్న పేరుపై వ్రేళ్ళతో తడిమాడు.
అదే క్షణంలో అప్రయత్నంగా అతని పెదాలు ఆ పేరుని పలికాయి.
"సౌ-మ్య!"
అమాయకంగా కన్పిస్తున్న ఆమె ముఖాన్ని చూసాడు.
లేడి పిల్లలా వున్న బెదురు చూపులు... మరుక్షణంలో ఆడ పులిలా మారి తనని ఉరిమి చూస్తున్న భావన కలిగింది అతనికి.
'—పేరు సౌమ్యంగా వున్నా తన ప్రభావం మాత్రం చాలా తీవ్రంగా వున్నట్లుంది కదా అజయ్!' అని శిరీష్ అన్న మాటలు గుర్తుకొచ్చాయి. మళ్ళా అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకోనారంభించింది.
మెల్లగా గుండెమీద చెయ్యేసుకుని — "ఏం పిల్లరా బాబు!" అనుకున్నాడు.
(మొల క్రింద గుల పెంచే గుంటలే తప్ప ఈమెలా నిద్రపట్టనివ్వకుండా గుండెల్లో దడ పుట్టించిన యువతి అంతకుమునుపెప్పుడూ తారసపడలేదు మరి!)
ఆ తీక్షణమైన చూపులనుంచి తప్పించుకోడానికి అన్నట్టు కళ్ళను గట్టిగా మూసుకుని ఒక్కసారి అప్రయత్నంగా 'గురు' నామస్మరణ చేశాడు.
ఏకలవ్యుడి తపస్సుకి ద్రోణుడు చెవిలో విద్యలు వూదినట్టు ఒక్కసారిగా, "ఊహూ!! ఇలా కాదు, ముందు ప్రశాంతంగా నిన్ను నువ్వు శోధించు... అప్పుడు నీకు మార్గం దొరుకుతుంది!" అని శిరీష్ గ్రొంతు స్పష్టంగా తన చెవిలో ఉపదేశించినట్లు అన్పించింది అతనికి.
చటుక్కున తన కళ్ళని తెరిచాడు. సిగరెట్ పొగంతా మబ్బులా కళ్ళముందు కనపడి చిరాకుగా అన్పించటంతో చప్పున లేచి బయట లాన్ లోకి వచ్చాడు. అక్కడ వున్న ఓ చెక్క బల్లమీద కూర్చుని మళ్ళా ఆలోచించసాగాడు.
"మ్...నన్ను... నేను శోధించాలా... అదీ... ప్రశాంతంగా? హ్... ఎలాగబ్బా—?"
పచ్చని చెట్లనుంచి వీస్తున్న చల్లని పవనాలు అతని మెదడుని కాస్త చురుకుపరిచాయేమో... వెంటనే, "యస్... ఓసారి అలా చేసి చూస్తాను" అని అంటూ నెమ్మదిగా పద్మాసన ముద్రలోకి మారి గాఢంగా ఓసారి ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
చల్లగా లోపలికి వెళ్తున్న గాలి తన గుండెని చక్కిలిగిలి పెట్టినట్టు అన్పించిందతనికి. మెల్లగా వెచ్చని శ్వాసని బయటకి వదిలాడు.
అలా తన శ్వాసమీద ధ్యాసను కేంద్రీకరించి దీర్ఘంగా ఊపిరి తీసుకుంటూ బయటకు వదలసాగాడు. అలా కొంతసేపు చేయగా మెదడు పొరల్లో ముసురుకున్న ఆలోచనలు మెల్లగా సద్దుమణిగి యద గమనం కూడ కాస్త తేలికపడింది.
అప్పుడే... ఎక్కడో దూరం నించి కిలకిలమని నవ్వు వినపడింది.
అతని భృకుటి ముడిపడింది.'ఎవరది?' అనుకున్నాడు.
'అన్నయ్యా...!' అంటూ ఓ చిలిపి నవ్వు విన్పించింది.
'వాణీ...!?' అని అనుకున్నాడు మనసులోనే.
గుప్పున వాణీ రూపం అతని ముందుకొచ్చింది. 'అన్నయ్యా...!' అని నవ్వుతూ అతని ముందర గెంతుతోందామె.
ఏదో తెలీని ఉక్రోషం లోన పొంగుకొచ్చింది అజయ్ కి.
"ఏఁయ్!" అంటూ వెంటనే ఆమెను అందుకునేందుకు కదిలాడు.
'దా... నన్ను పట్టుకో... అన్నయ్యా!' అంటూ వాణీ నవ్వుతూ పరుగెడుతోంది.
అతను ఆమెను చేరువవుతూ—
"వాణీ! ఆగు..." అంటూ అరిచాడు.
అంతలో... మరోక స్త్రీ సమ్మోహిత దరహాసం ఓ పిల్ల తెమ్మెరలా అతన్ని తాకింది. తొలకరి జల్లులా ఎంతో ఆనందాన్ని, ఆహ్లాదాన్ని కలుగజేస్తోన్న ఆ నవ్వు ఎవరిదో తెలుసుకోవాలని మది తహతహలాడుతూండగా చప్పున తల త్రిప్పి అటువైపు చూశాడు.
'సౌమ్య!'
ఆమె ముఖం అంతకుముందులా కోపంతో ఎర్రబడి లేదు! వికసించిన గులాబీలా ముగ్ధమనోహరంగా వుంది. ఆమె చూపులు తన గుండెల్లో బాకులు దింపేలా చురచురలాడటంలేదు... చిరుతడితో మిళితమై చమకులీనుతున్నాయి. సన్నగా వణుకుతోన్న పెదవులు ఆమె నవ్వుతూ వుండటం చేత చివర్న వంపు తిరిగి వున్నాయి. మొక్కజొన్న గింజల్లాంటి చక్కాని పలువరస మెరుస్తూ అగుపిస్తున్నది. ఆమె నవ్వుతోంటే కుడి బుగ్గపై పడ్డ సొట్ట మహ్...ఆ... సొగసుగా వుంది.!
ఆ నగుమోమును చూస్తుంటే అతనికి యదలో సంతోషం సుధలా పొంగుతోంది. అలా జీవితాంతం ఆమెను చూస్తూ ఎంతసేపైనా వుండిపోవాలనిపిస్తోంది. కాదు... ఆ నవ్వు మీదనే తన జీవితం మొత్తం ఆధారపడినట్లు అన్పిస్తోంది.
'ఏంటిది?? ఎప్పుడూ లేని విధంగా నా గుండెంతా (మనసంతా) దూదిపింజలా గాల్లో తేలిపోతున్నట్టు చ్..చాలా...హ్-హాయిగా వుంది. గురూ చెప్పినట్లు ఇదేనా..... ప్-పరి-పూర్ణతంటే...!!! అంటే... సౌమ్యని... నేను—'
బీప్...
బీప్...
బీప్...
'బీప్'మంటూ తన సెల్ ఫోన్ నుంచి వస్తున్న అలారం మోత అతని తలపులకి బ్రేక్ వేసింది... తాత్కాలికంగా.

అయినా, చివరిగా మనసులో ఒక నిర్ణయానికి వచ్చి నెమ్మదిగా కళ్ళను తెరిచి అలారంని ఆఫ్ చేసి మెల్లగా ఆ బల్ల మీంచి లేచాడు అజయ్.

[Vikatakavi02]

★

Episode 109

అమలాపురం-

రాత్రి పదిన్నరయింది. తాను సామిర్ గదికి వెళ్ళి చదువుకుంటానని ముందే తన తల్లికి చెప్పిన నాస్మిన్— ఒకచేత్తో తన పుస్తకాల బ్యాగుని, మరోచేత్తో పాల గ్లాసును పట్టుకుని సామిర్ గదిలోకి ప్రవేశించింది. తలుపు గడియ పెట్టి పుస్తకాల సంచిని నేలమీద పడేసి నవ్వుతూ పాల గ్లాసును సామిర్ కి అందించింది.
సామిర్ ఓసారి నాస్మిన్ ని తేరిపార చూసి గ్లాసు తీసుకున్నాడు.
మెరూన్ కలర్ స్లీవ్ లెస్ నైటీలో ఆమె మేని మెరుపు అతని దృష్టిని మరలనీయటంలేదు. నాస్మిన్ కావాలనే తన నైటీకున్న ముందరి హుక్స్ ని పెట్టుకోకుండా వదిలేయడంతో మిసమిసలాడే యాపిల్ పళ్ళు బయటకు తొంగిచూస్తున్నాయి.
సామిర్ చూపులు కూడా ఆ ప్రదేశాన్ని దాటి పోవటం లేదు. గ్లాసులోని పాలను త్రాగుతూ కళ్ళతో ఆమె పాల పొంగుల్ని జుర్రుకుంటున్నాడు. గుబ్బల నడుమనున్న అగాధాన్ని చూస్తుంటే అతనికి గుటక పడటం కష్టమవుతోంది. అతని కష్టం చూసి నాస్మిన్ చిలిపిగా నవ్వుతూ అతనికి మరింత దగ్గరికి జరిగి మంచంమీద కూర్చుంది.
సామిర్ తాగేసిన గ్లాసును వంగి మంచం క్రింద పెట్టి పైకి లేచిన మరుక్షణం నాస్మిన్ అతన్ని కౌగిలించుకుని కామోద్రేకముతో బిరుసెక్కిన తన బంతులని అతని ఛాతీకి గట్టిగా అదుముకోవటానికి ప్రయత్నించింది.
సామిర్ వెంటనే ఆమెను వెనక్కి నెట్టి, "ఇది తప్పు నాస్మిన్!" అన్నాడు కోపంగా.
ఆమె మంచం మీద ఓ ప్రక్కకు తూలి ఓమారు సామిర్ ని ఆశ్చర్యంగా చూసి వెంటనే ఫక్కున నవ్వేసింది.
"తప్పా... ఏంటి తప్పు సామిర్? మనం ఇంతకుముందు చేసిందేగా!" అంది.
సామిర్ ఆమెను గుర్రుగా చూస్తూ, "దేఖో నాస్మిన్... అఁ-ఆరోజున ఏదో ప్-పొరపాటుగా జరిగిపోయింది. మళ్ళా అలా చేయాలనుకోవడం మాత్రం చాలా తప్పు. హరామ్ హే యేఁ! మనం అన్నా చెల్లెల్లం... అది మర్చిపోకు!" అన్నాడు.
నాస్మిన్ కూడా అతన్ని ఓసారి కోపంగా చూసి తలని అడ్డంగా ఆడిస్తూ— "నాకదంతా తెలీదు. నాలో ఈ కోర్కెను రగిల్చింది నువ్వే... నువ్వు పక్కన వుంటే అనుక్షణం నీ కౌగిలిలో ఇమిడిపోవాలనే వుంటుంది నాకు. నా జిందగీలో నిన్ను తప్ప మరో ఆద్మీని ఊహించుకోలేను. నిన్నూ ఎవ్వరితోనూ కలవనివ్వను," అని మొండిగా అనేసి మంచం దిగి తన నైటీని మొత్తంగా క్రిందకి జార్చేసింది.
అంతే! ధవళ వర్ణంలో ధగధగ మెరిసిపోయే సొగసుకత్తె నగ్నంగా సామిర్ కనుల ముందు నిలిచింది.
ఒక కాలును మంచమ్మీద వేసి వయ్యారంగా ముందుకు వంగి తన రొమ్ములను చేతులతో పిసుక్కుంటూ, "ఒక్కసారి నీ ప్రియురాలి అందాలని తనివితీరా చూడు ప్రియా...!" అని కైపుగా.
ఆమె తనువులో అణువణువూ తాపంతో తుళ్ళిపడుతోంది. మత్తు నిండిన ఆమె నయనాలు తనని మంత్రమేసి లాగుతున్న భావన కల్గింది సామిర్ కి. పైజామలో అంతకుమునుపే మొదలైన చలనం అతన్ని ఉక్కిరి బిక్కిరి చేస్తోంది. తనని తాను సంబాలించుకోవటానికి తీవ్రంగా ప్రయత్నిస్తూ చప్పున మంచం మీద నుంచి లేచి నాస్మిన్ ని ప్రక్కకు తోసేసి గది తలుపులు తెరిచి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.
నాస్మిన్ కళ్ళలో నీళ్ళు సుడులు తిరిగాయి. మంచం మీద బోర్లా పడి ఏడ్వ నారంభించింది.
సామిర్ — బయటకైతే వచ్చాడుగానీ అతని తలపులు మాత్రం ఆ గది తలుపులు దాటమంటున్నాయ్. ఎంత వద్దనుకుంటున్నా మాటిమాటికీ నాస్మిన్ నగ్న సౌందర్యం, ఆ సమ్మోహిత వక్ష శిఖరాలు, వాటిపై ముదురు గోధుమరంగులో వున్న వలయాలు ఇంకా నున్నగా మెరుస్తున్న ఊరువులు కళ్ళ ముందు నాట్యమాడుతున్నాయి. మరోసారి అదే 'తప్పు'ని చేసేయ్యమని పైజామాలోని అవయవం ఘోషిస్తూ అతని నరాలను మెలిపెడుతోంటే... మెల్లగా అతనిలో విచక్షణ మరుపుకొస్తున్నది. ఉగ్గబట్టుకున్న నిగ్రహం కాస్తా చల్లగా పల్చబడి.. చి-వ-రి-కి తనలోని 'బలహీనతకి' తలొగ్గి మరలా తన గదివైపు న-డి-చా-డు.
తలుపు చప్పుడవడంతో చటుక్కున లేచి తలతిప్పి చూసింది నాస్మిన్. లోపలకి ప్రవేశించిన సామిర్ ని చూసి ఆమె మొహంలో సంతోషం తళుక్కుమన్నది.
తలుపు గడియ పెట్టి ఆమె వైపు తిరిగాడు. కామవాంఛ అతని మేధని(తెలివిని) కారుమబ్బులా కమ్మేయటంతో నాస్మిన్ అతనికిప్పుడు రతీదేవిలా అగుపిస్తోంది. మెరుపులా ఆమెను సమీపించి సింహంలా ఆమె మీదకు లంఘించాడు సామిర్. ఒళ్ళంతా ఉద్రేకపు జ్వాలలు ఎగిసిపడుతుంటే ఆమెను తన వైపుకు తిప్పుకుని రెండు చేతుల్తో ఆత్రంగా ఆమె స్తనాల్ని పట్టుకుని బలంగా పిసికాడు. ఆమె చిన్నగా 'ఆహ్...'మంటూ తన కళ్ళను ఓ క్షణం మూసి మళ్ళీ తెరిచింది. ఒళ్ళంతా తియ్యగా తీపులు మొదలవుతుండగా అతని ముఖాన్ని రెండు చేతులతో పట్టుకుని ముందుకు లాగి తన పెదవులను అతని పెదవులకి గట్టిగా అదుముకుంది. ఇరువురి నాలుకలూ చురకత్తుల్లా ముందుకు దూసుకొచ్చి ఒకదానితో మరోటి కసిగా కలబడసాగాయి. అతని చేతులు ఆమె శరీరాన్ని సాంతం తడిమేస్తూన్నాయి. కొద్దిసేపటి తర్వాత వూపిరితిత్తులలో గాలి నాడించటానికి ఇద్దరూ ముద్దునుండి విడివడి ఎరుపెక్కిన కళ్ళతో ఒకరినొకరు కోరికగా చూసుకోసాగారు.
సామిర్ ఒక్కుదుటున తన టీ షర్ట్ ని విప్పేసి ప్రక్కన పారేశాడు. దట్టమైన వెంట్రుకలతో విశాలంగా వున్న ఆ ఛాతీని, కండపుష్టి కల్గిన జబ్బలను, క్రింద తిన్నగా పలకలా వున్న అతని పొట్టభాగాన్ని మెచ్చుకోలుగా చూస్తూ మెల్లిగా తన కళ్ళను మరికాస్త క్రిందకు దించి అతని పైజామాలోని ఉబ్బుమీద దృష్టిని నిలిపిందామె.
దాన్ని తాకాలని చేతులు దురదపెడుతుండటంతో ముందుకు వంగి అతని పైజామాకున్న బొందును లూజ్ చేసి ఓ చేతిని లోపలికి దూర్చింది.
డ్రాయర్ పైనుంచే దాని గట్టిదనాన్ని అనుభూతి చెందుతూ చిన్నగా నొక్కింది. సామిర్ 'హ్మ్'మంటూ ఓమారు గుటక మ్రింగాడు. అతని అంగం మరింత బలుపెక్కింది. సామిర్ ఆగలేక చప్పున లేచి తన పైజామాని క్రిందకు దించేశాడు. నాస్మిన్ కూడ తన వంతు సాయంగా అతని డ్రాయర్ ని క్రిందకి లాగేసింది.
అతని ఫిరంగి గుండ్ల సంచితో సహా బయల్పడి ఫైరింగ్ కి సై అన్నట్టు గర్వంగా ఆమె ముందు తలెత్తుకు నిలబడింది.
గోధుమరంగులో సున్తీ చేయబడిన అతని ఉక్కు కడ్డీని... లేత గులాబీరంగు టోపీలా వున్న దాని ముందు భాగాన్నీ... చూడగానే నాస్మిన్ కళ్ళు నక్షత్రాల్లా మెరిశాయి. 'హ్మ్... ఎంతకాలమైందో!'
వెంటనే దాన్ని చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా నొక్కుతూ ముందుకు వెనక్కూ ఆడించసాగింది.
ఆమె చల్లని చేతుల స్పర్శకు అతని శరీరం సన్నగా జలదరించింది. ఒంట్లోని రక్తమంతా అక్కడకే వచ్చి చేరిందా అన్నట్టుగా పుట్టగొడుగులాంటి ఆ మొదలు ముదురు గులాబిరంగులోకి మారిపోయింది. దాన్ని చూస్తుంటే నాస్మిన్ కి నోట్లో నీళ్ళు తేలాయి. మెల్లగా ముందుకు వంగి దాన్ని ముద్దాడింది. అతని అంగం ఇంకాస్త గట్టిబడి ధ్వజ స్థంభంలా నిటారుగా నిలబడింది.
సామిర్ సన్నగా వణుకుతూ ఆమె భుజాలను బలంగా పట్టుకున్నాడు. నాస్మిన్ అతని అంగాన్ని తన నోట్లోకి తీసుకోడానికి పెదాలను సున్నాలా చేసి ముందుకు కదిలింది.
అయితే... సామిర్ ఠక్కున ఆమెను పైకి లేపి మంచంమీద వెనక్కి త్రోసి వెంటనే ఆమె మీదకు ఎగబ్రాకాడు.
'అహ్...!' నాస్మిన్ అతని చర్యకి ఒక్కసారి అదిరిపడి, 'మరీ ఇంత ఆత్రమేంటీ...?!' అన్నట్టుగా అతని మొహంలోకి చూసింది. అతని బుగ్గలు గులాబీరంగులోకి మారి సన్నగా అదురుతున్నవి. ఇంకా... ఎర్రజీరాలెక్కిన ఆ కళ్ళలో... కాంక్ష మాటున ఏదో తెలీని ఉగ్రం దాగివున్నట్టు ఆమెకు అన్పించింది. చప్పున ఆమె కనుబొమలు ముడిపడ్డాయి. 'ఇది నా భ్రమా...? లేక—?' అనే ఆలోచనలో ఆమె వుండగా, సామిర్ చకచకా ఆమె కాళ్ళను విడదీసి ఒక చేత్తో తన తొండాన్ని పట్టుకుని ఆమె తొడల మధ్యకి తీసుకెళ్ళాడు. అతని వెచ్చని స్పర్శ తన ఆడతనాన్ని తాకగానే నాస్మిన్ ఉలిక్కిపడి మళ్ళా తన తలపులనుంచి బయటకొచ్చింది.
ఈలోగా సామిర్ అవయవం మిస్సైల్ లా ఆమె పూ... ఉపరితలాన్ని దాటుకుని 'జామ్'మని సగందాకా లోపలకు ప్రవేశించింది.
'స్...హ్... హుఁమ్... మ్... ఇస్.... అఁ...హ్..హ్...మ్...మ్మా... ఆ-హ్...' నొప్పితో పెదాలను బిగిస్తూ గట్టిగా మూలిగింది. ఒక్కక్షణం నక్షత్రమండలం మొత్తం ఆమె ముందర నిలిచింది.
చాలాకాలం తర్వాత అంగప్రవేశం జరగటమో... లేక, తనలో స్రావాలు ఇంకా పూర్తిగా విడుదల కాకుండా దూర్చేయటం వల్లనో... సీసాకి బిరడాను గట్టిగా బిగించినట్టు అతని దడ్డు టైటుగా వుండి మంటపెట్టిందామెకు.
తన కాళ్ళను బాగా వెడల్పుగా చేస్తూ — "సా..హ్...మిర్...! నొప్పి-గా వుంది. మెల్లగా హ్... చెయ్...!" అంటూ అతని భుజాలను పట్టుకుంది.
సామిర్ అది విననట్టుగా బలంగా మరో తోపు తోశాడు. అంతే! ఆమెలోకి పూర్తిగా దిగిపోయాడు. "హఁ..మ్...మ్మా...హ్...!" అంటూ పిల్లికూనలా మూల్గుతూ నాస్మిన్ నీళ్ళు నిండిన కళ్ళతో నొప్పికి తాళలేక అతని భుజాన్ని తన పదునైన గోళ్ళతో గుచ్చినట్టు పట్టుకుంది.
అటు సామిర్ తన అంగాన్ని ఆమెలోంచి జామ్మని బయటకి తీసి మళ్ళా లోపలికి పెట్టబోతుండగా, "సామిర్..ఆఁహ్..గు ఒక్క-సారి ఆ-గు...!" అంటూ కీచుగొంతుతో అతని చెవిలో అరిచినట్లు అంది నాస్మిన్. సామిర్ చప్పున ఆగిపోయాడు.
తల త్రిప్పి ఆమె మొహంలోకి తీక్షణంగా చూశాడు. అంతకుముందు అతని కళ్ళలో అగుపించిన భావం చటుక్కున మాయమయినట్టుగా ఆమె గమనించింది. అతని చూపు మెల్లగా ఆమె మెడ క్రిందకు పాకింది. హిమనగాలని తలపిస్తున్న ఆ వక్షోజాలను చూస్తూ వెంటనే అక్కడికి చేరి ఒకదాని తర్వాత మరోదాన్ని ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.
అతని నూనూగు మీసాలు గుచ్చుకుంటూ, వెచ్చని శ్వాస తన స్తనాగ్రాలను తాకుతుంటే ఒళ్ళంతా పులకరింత మొదలై 'ఆహ్...మ్...'మని నిట్టూర్పులు విడుస్తూ చప్పున ఆమె చేతులతో అతని మెడను చుట్టేసింది. సామిర్ మరికాసేపలాగే ఆమె మెత్తని బంతులపై ముద్దులు కురిపిస్తూ ఆమె కుడి చన్ను మొనని చిన్నగా కొరికాడు.
'ఇస్...'మని వగరుస్తూ నాస్మిన్ తమకంతో సామిర్ తలని పట్టుకొని పైకి గుంజి అతని పెదవులతో తన పెదవులని కలిపేసింది.
సామిర్ ఓప్రక్క ఆమె పెదాలతో ఆడుకుంటూ ఒడుపుగా ఆమె నడుముని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ఓమారు మృదువుగా మీటాడు. నాస్మిన్ కి ఒక్కసారి అక్కడి కండరాలు జివ్వుమన్నాయి. పువ్వులో ద్రవాలు వూరి అక్కడంతా చిత్తడి చిత్తడిగా మారిపోయింది.
నాస్మిన్ తన కటి భాగాన్ని పైకెత్తి అతన్ని ఆహ్వానిస్తున్నట్లుగా కాళ్ళని బాగా ఎడం చేసింది.
అది గమనించిన సామిర్ తన హలాన్ని(నాగలిని) సరిగ్గా గురిచూసి మరలా ఆమె పొలంలో దింపేశాడు. 'స్... మ్మా' అంటూ నాస్మిన్ ఒక్కసారి ఎగిరిపడింది. ఇంతకుముందులా పెద్ద నొప్పేమీ అనిపించలేదామెకు. అతన్ని చుట్టూ తన చేతులని బిగించి నిక్కబొడుచుకున్న ముచ్చికల్ని బలంగా అతనికి అదుముకుంటూ తన్మయత్వంలో కళ్ళను సగం మూసుకొంది.
సామిర్ తన దాన్ని ఆమెలోంచి తీసి మళ్ళా సర్రు మంటూ ముందుకు త్రోసాడు. సమ్మగా అన్పించి తియ్యగా మూల్గింది నాస్మిన్. ఆమె వొంట్లోంచి వస్తున్న అత్తరు సుగంధం ఉత్ప్రేరకంగా మారి అతని పనితనంపై ప్రభావం చూపిస్తోంది. క్రమంగా అతని ఊపులలో వేగం పెరిగింది. నాస్మిన్ కూడా క్రింద నుంచి ఎదురొత్తులియ్యసాగింది.
"మ్... ఇంకా... స్పీడ్ గా...చ్... ఎ-య్... అహ్... హా... సా-మిర్... హ్మ్... నిండు-గా వుంది నీది... మ్... అది... అలా-గే కొట్టు...హ్మ్... ఇస్...బ్..బ్బా అఁ... ఐ లవ్ యూ... లవ్ యూ..."
ఆమె అంటున్న ప్రతీ మాటకీ అతని పోటులో తీవ్రత అధికమవుతున్నది. ఇరునాగుల్లా పైకి లేచి మళ్లీ మంచం మీద పడుతూ ఒకరికొకరు పెనవేసుకుపోయి దొర్లుతూ సయ్యాటలాడుతుంటే వారి తాకిడికి ఆ మంచం 'కిర్రు కర్రు'మంటోంది.
"హుఁ..మ్... అఁహ్... సా-మిర్..ర్.... నాక్..అయిపో-తోం-దీ... వచ్చే-స్తోందీ... హ్...హ్...అ-హ్... హా...." అని మూల్గుతూ నాస్మిన్ గట్టిగా తన భావప్రాప్తిని చేరుకుంది.
సామిర్ కూడా తనకి అవుటవుతుండటంతో చప్పున తన దాన్ని బయటకు తీసి ఆమె మీంచి ప్రక్కకు తొలగి మంచం మీద తన ఆవేశాన్నంతా కక్కేశాడు.
నాస్మిన్ మెల్లగా సామిర్ దగ్గరికి జరిగి "లవ్ యూ సామిర్" అంది. సామిర్ ఆమె వైపు తిరిగి తను కూడా 'ఐ లవ్ యు' చెప్పబోతూ (బహుశా... మబ్బు వీడిందేమో) ఠక్కున మంచం మీంచి లేచి అల్మరాలోంచి లుంగీని తీసి కట్టుకుని వడివడిగా ప్రక్కనే వున్న బాత్రూమ్లోకి వెళ్ళిపోయాడు.
నాస్మిన్ తన చేతిని ఇందాక సామిర్ మంచం మీద కార్చిన చోట పెట్టి తన వ్రేళ్ళకి అంటిన జిగురులాంటి తడిని ఒకసారి వాసన చూసి మెల్లగా తన నోట్లో పెట్టుకుంది.

[Vikatakavi02]

Episode 110

మర్నాడు ఉదయం సుజాత నాస్మిన్ ఇంటికి వచ్చింది.
సుజాత రావటం చూసిన నాస్మిన్ గాభరాగా ఆమెకు ఎదురువచ్చి గుమ్మం దగ్గరే— "సుజ్జీ...! నువ్వేంటీ... ఇలా వచ్చావ్?" అని అడిగింది, కంగారుగా సామిర్ గదివైపు చూస్తూ.
సుజాత 'తన సామిర్' కంటపడకుండా చెయ్యాలని ఆమె తాపత్రయం. అందుకే, అతను ఊరికి వస్తున్నట్టు సుజాతకి చెప్పలేదు.
"మనిద్దరికీ సేమ్ ఎగ్జామ్ సెంటర్ ఇచ్చారేఁ!" అని ఉత్సాహంగా అంటూ సుజాత తన చేతిలో వున్న పుస్తకాన్ని తెరిచి అందులోంచి రెండు హాల్ టికెట్లు తీసి చూపించింది. "అమ్మ ఇందాకే నాకు ఇచ్చింది. నీది కూడా తన దగ్గరనుంచి తీసుకున్నాను. నిన్ను తర్వాత ఆఫీస్ రూమ్ కి వచ్చి రిజిస్టరు లో సంతకం చెయ్యమని చెప్పింది... రికార్డు కోసమని!"
అప్పుడే— అటుగా వచ్చిన నాస్మిన్ వాళ్ళ అమ్మ, "అలా ఆ అమ్మాయిని బయటే నిలబెట్టి మాట్లాడతున్నావేఁ? లోపలికి రమ్మను!" అని అనటంతో నాస్మిన్ అయిష్టంగా పక్కకి తొలగి, "రా...!" అంటూ సుజాతకి దారిచ్చింది.
సుజాత హాల్లోకి వచ్చి కుర్చీలో కూర్చుంటుండగా సామిర్ తన గదిలోంచి బయటకొచ్చాడు.
సుజాతని చూడగానే అతని కళ్ళు మరింత విశాలమయ్యాయి. రెప్పవాల్చకుండా ఆమెను ఆపాదమస్తకం పరీక్షగా చూడసాగాడు. ఇంతకుముందు కన్నా సుజాత కొద్దిగా చిక్కినట్లు అతనికి అన్పించింది. కళ్ళ క్రింద నల్లటి వలయాలు కూడ ఏర్పడ్డాయి(బహుశా పరీక్షలు కోసమని నిద్రమాని తెగ చదివేస్తుందేమో!). అయినా... 'చక్కనమ్మ చిక్కినా అందమే' అని అన్నట్టు ఆమెలోని ఆకర్షణ ఇసుమంతైనా తగ్గలేదు.
అటు సుజాత కూడా అతన్ని చూసి నాస్మిన్ తో, "హేయ్! మీ అన్నయ్య ఎప్పుడు వచ్చాడు?" అని అడిగింది.
"ని-న్న వచ్చాడులేఁ!" అని ముభావంగా బదులిచ్చి, "నా హాల్ టికెట్ ఇవ్వు!" అందామె.
సుజాత తన పుస్తకంలోంచి హాల్ టికెట్ ని తీసి ఆమెకు ఇచ్చింది.
సామిర్ వాళ్ళ దగ్గరకి వచ్చి నవ్వుతూ సుజాతని పలకరించాడు.
ఆమె కూడా చిరునవ్వుతో అతన్ని విష్ చేసింది. ఆమె కళ్ళు కూడ అతన్ని స్కాన్ చేస్తున్నాయి.
"ఎగ్జామ్స్ కి బాగా ప్రిపేర్ అయ్యావా?" అన్నాడు సామిర్ ఆమె ఎదురు కుర్చీలో కూర్చొంటూ.
"అఁ... అ-మ్—!" అని అంటూ నిలువుగా తలూపిందామె.
'అంతకుముందులా తనతో ఒక్క మాట మాట్లాడటానికి బిగుసుకుపోయిన సామిర్ ఇతనేనా?' ఇప్పుడిలా తన కళ్ళలో కళ్ళుపెట్టి సూటిగా చూస్తూ, చక్కగా మాట్లాడుతుంటే తడబడటం ఈసారి సుజాత వంతయింది. పైగా కళ్ళు చెదిరేలాటి దుస్తులు ధరించి స్మార్టుగా... ఊఁహూ... సెక్సీగా తన ముందు నిలబడి వుంటే చూస్తూ కుదురుగా వుండటం తనకు కష్టమైందేమో, కుర్చీలోనే ఒకసారి అటుఇటు కదిలింది.
అటుప్రక్క నాస్మిన్ వాళ్ళిద్దరినీ చురచుర చూస్తూ గట్టిగా ఓమారు తన గొంతుని సవరించుకుంది.
సామిర్ వెంటనే సర్దుకుని ఆమె వైపుకి చూసి, "అఁ... స్-సెంటర్... ఎగ్జామ్ సెంటర్ ఎక్కడ ఇచ్చారు?!" అని అడిగాడు.
నాస్మిన్ సమాధానం చెప్పేలోగా సుజాత, "బండారులంక జెడ్ పి హైకాలేజ్... ఇద్దరికీ," అని చెప్పింది.
"ఓహో... అంత దూరం ఇచ్చారా మీకు!?" అంది నాస్మిన్ వాళ్ళ అమ్మీ వాళ్ళ మాటలు విని. ఆమె వంటగదిలో వుంది.
"అదంత పెద్ద దూరమేం కాదు అమ్మీ... బైక్ మీద వెళ్తే జస్ట్ ఇరవై-ఇరవై ఐదు నిమిషాల్లో వెళ్ళిపోవచ్చు," అన్నాడు సామిర్ సుజాతని ఓరగా చూస్తూ.
నాస్మిన్ అతని చూపుని గమనిస్తూ — "ఐతే, మనం బైక్ మీద వెళ్దాం భయ్యా... సుజీ, నువ్వు— శంకర్ సార్ ని అడిగి అతని బండి మీద వచ్చేయ్!"
శంకర్ తో కళ్ళు కలపటం కూడా సుజాతకి ఇష్టం లేదు. అతని మీద, శ్రీదేవి మీద తనకున్న కోపం ఇంకా పూర్తిగా చల్లారలేదు. ఇంక అతన్నేం అడుగుతుంది.!?
"ఊహూ... న్-నాకు... మ్-నేను వేరే ఎలాగో వస్తాన్లేఁ—" అని ఆమె అంటుండగా సామిర్, "ఒక్కర్తివేఁ.. ఏం వెళ్తావ్? కావాలంటే నువ్వూ మాతో రా... బైక్ మీద," అన్నాడు వెంటనే.
నాస్మిన్ సామిర్ ని గుడ్లురిమి చూసింది. సామిర్ మాత్రం సుజాతనే చూస్తున్నాడు.
సుజాత తన తల దించుకుని అలోచిస్తూ మెల్లిగా, "రావొచ్చు.! కానీ... బైక్ పైన ముగ్గురు అంటే... పర్లేదా-?" అని అడిగింది.
నాస్మిన్ 'అదేమీ కుదరదులేవేఁ' అని అందామని నోరు తెరిచేలోగా సామిర్, "ఏం పర్లేదు. త్రిబుల్స్ నాకు అలవాటే... నేను జాగ్రత్తగానే తీసుకెళ్తాను...! అమ్మీని, నాస్మిన్ ని ఎక్కించుకుని ఎన్నోసార్లు తీసుకెళ్ళాను కూడా. కదా అమ్మీ!" అన్నాడు.
"హా... ఔను బేటా!" అంది వాళ్ళ అమ్మ వంటింట్లోంచే. నాస్మిన్ మధ్యలో అడ్డు తగలకుండా వుండటానికి వాళ్ళ అమ్మని కూడా డిస్కషన్ లో ఇన్వాల్వ్ చేశాడు సామిర్!
సుజాత చిన్నగా నవ్వుతూ తలెత్తి సామిర్ మొహంలోకి చూసి—
"ఐతే... నేనూ ఎంచక్కా మీతో కలిసి బండి మీద వచ్చేస్తాను!" అంది సంతోషంగా.
సామిర్ కూడ 'ఓకే' అన్నట్టుగా తలూపుతూ నవ్వాడు.
నాస్మిన్ మొహం మాత్రం కందగడ్డలా మారిపోయింది.

★★★

రాజమండ్రి —
శిరీష్ మర్నాడు ఉదయం ఇంటి ముందున్న పూల మొక్కలకి నీళ్ళు పెడుతుండగా ఏదో బండి ఆగిన శబ్దం వినిపించి తలత్రిప్పి గేట్ వైపు చూశాడు.
అజయ్ తన జీప్ దిగి గేట్ తీసుకుని లోపలికి వస్తూ కన్పించాడు.
శిరీష్ ముఖంపై చిరునవ్వు విరిసింది.
"హ్మ్... అజయ్! రా రా... నేను అనుకున్నదానికన్నా చాలా తొందరగానే వచ్చావేఁ!" అన్నాడు.
అజయ్ ఆశ్చర్యపోతూ ఆగిపోయి — "నేనొస్తానని ముందే అనుకున్నావా, గురూ!?"
శిరీష్ అవునన్నట్లు తలూపి, "నీకు నిన్ననే చెప్పాను కదా.... నీ గురించి నీకన్నా నాకే బాగా తెలుసునని!" అంటూ నర్మగర్భంగా నవ్వాడు.
"అయితే... నేనిక్కడికి ఎందుకొచ్చానో చెప్పు చూద్దాం?" జేబులో చేతులు పెట్టుకుని కళ్ళెగరేస్తూ అడిగాడు.
శిరీష్ తన చేతిలో వున్న వాటర్ జగ్ ని పక్కనున్న గట్టుమీద పెట్టి, "హ్మ్... ఎందుకొచ్చావో చెప్పనా లేక ఎక్కడకెళ్ళి ఇక్కడికి వచ్చావో కూడ చెప్పనా...!?" అతని కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ అన్నాడు.
అజయ్ ముఖంలో భావం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. గుటక మింగుతూ శిరీష్ తో కళ్ళని కలపలేనట్టు చప్పున తన తలని క్రిందకి దించేశాడు. 'గురూకి ఎలా తెలిసిపోయింది?' అనుకున్నాడు మనసులో.
నిజానికి డైరెక్టుగా శిరీష్ ఇంటికనే బయలుదేరిన అతడు.... ఒక్కసారి సౌమ్యని చూడాలని అన్పించటంతో దారి కాకపోయినా ముందు ఆమె ఇంటి వైపే తన జీప్ ని పోనిచ్చాడు. ఐతే... ఆమెను ఎందుకనో ఆమెను చూడకుండానే వెనుదిరిగి ఇక్కడికి వచ్చేసాడు.
శిరీష్ నిర్మలంగా నవ్వుతూ అజయ్ ని సమీపించి, "చూశావా... నేనేమీ చెప్పకుండా నువ్వే సమాధానం ఇచ్చేశావ్!!!" అన్నాడు.
అజయ్ మౌనంగా తన చేతులు కట్టుకుని వున్నాడు. ఒక పోలిస్ గా ఎందరో దొంగనాయాళ్ళను పట్టుకున్న అతడు మొదటిసారి శిరీష్ ముందర ఒక పట్టుబడ్డ దొంగలా నిలబడ్డాడు.
శిరీష్ అతని భుజమ్మీద చెయ్యేసి, "లోపలికి పద... మాట్లాడుకుందాం!" అన్నాడు.
అజయ్ ని చూసిన వాణీ గబగబా పరుగెత్తుకుంటూ వాళ్ళ ముందుకొచ్చి, "అన్నయ్యా! ఏంటి ఇంత పొద్దున్నే వచ్చావ్?" అని అడిగింది.
"వాణీ... ముందు వాణ్ణి లోపలికి రానీయ్...!" అన్నాడు శిరీష్ తన నవ్వును మెయింటెయిన్ చేస్తూ.
అజయ్ గుర్రుగా వాణీని చూస్తూ, "గురూ... నీ మరదలితో చెప్పు. ఇంకోసారి నన్ను 'అన్నయ్యా' అని పిలవొద్దనీ!" అని శిరీష్ తో అన్నాడు.
ఇద్దరూ లోపలికొచ్చి హాల్లో కూర్చున్నారు.
శిరీష్ కూడా తన మొహాన్ని సీరియస్‌గా పెట్టి వాణీతో, "ఔను. నిజమే... అజయ్ ని నువ్వు 'అన్నయ్య' అని పిలవొద్దు...!" అంటూ చిన్నగా కన్నుకొట్టి, "కావాలంటే... అం-కు-ల్, అని పిలుచుకో!" అన్నాడు.
"అంకులా!" అంటూ వాణీ గలగల నవ్వేసింది.
అజయ్ బిక్క మొహం వేసి, "గురూ... నువ్వు కూడా మొదలెట్టావా!" అన్నాడు శిరీష్ తో.
"లేదు లేదు... నేను అన్నయ్యా అనే పిలుస్తాను!" అంటూ అజయ్ ప్రక్కన కూర్చుంది.
అప్పుడే లత ఆ గదిలోకి ప్రవేశించింది. తలారా స్నానం చేసి కాలేజీ యునిఫారం ధరించి తన తడి జుత్తును టవల్ తో శుబ్రంగా తుడుచుకుంటూ, "అరే... అజయ్ గారూ! మీరెప్పుడు వచ్చారు?" అని అడిగింది.
"ఇప్పుడే..." అని బదులిచ్చాడు అజయ్.
"టీ తీస్కొస్తానుండండీ!" అంటూ వడివడిగా కిచెన్ వైపు కదిలిందామె.
వాణీ అజయ్ గడ్డం పట్టుకుని తనవైపు తిప్పుకుని, "ఇప్పుడు చెప్పన్నయ్యా... ఇంత పెందలాడే వచ్చావేంటి?" అని అడిగింది మళ్ళీ.
లత ఆ మాటలు విని 'అన్నీ దీనికే కావాలి!' అని సణుక్కుంటూ టీ చేయ నారంభించింది.
అటు అజయ్ ఒకసారి వాణీని, శిరీష్ ని మార్చి మార్చి చూశాడు.
శిరీష్ మొహం ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతంగా వుంది. అయితే... వాణీ కళ్ళు మాత్రం చిలిపిగా కదులుతున్నాయి.
మళ్ళా గుండెల్లో ఏదో తియ్యని తిమ్మిరి మొదలయినట్టు అన్పించింది అజయ్ కి. ఇక ముసుగులో గుద్దుడు అనవసరమనిపించింది.
వాణీని చూస్తూ, "నీ వ్-వదినని చూద్దామని వచ్చాను!" అన్నాడు.

[Vikatakavi02]

Episode 111

"హాఁ...హ్...హ్...హా!!"
శిరీష్ గట్టిగా నవ్వుతూ అజయ్ జబ్బని చరిచాడు.
వాణీ — ముడిపడ్డ కనుబొమలతో, "ఏఁ...హ్...ఎవరూ—?" అంటూ వెంటనే తలకొట్టుకుని, "ఓహ్... నిన్న వచ్చారే వాళ్లా... ఆంటీ... సౌ-మ్-గా—" అంటూ అజయ్ మొహాన్ని చూసి ఠక్కున ఆగిపోయింది.
ఆమె కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. పెదవులపై చిన్నగా మొదలైన నవ్వు ప్రభాత వెలుగులా ముఖమంతా పరుచుకుంది.
"హ్-అన్నయ్యా! నువ్వు... సిగ్గు-పడుతున్నావా?! అయ్యబాబోయ్!!" అంటూ కుర్చీలోనే ఓసారి ఎగిరిందామె.
ఆనందాశ్చర్యాలతో ఆమె కళ్ళు నక్షత్రాల్లా తళుక్కుమంటున్నాయ్.
అజయ్ కి మొహమంతా చిరచిరలాడుతున్న భావన కలిగింది. మెడచివర్ల నుంచి వేడి ఆవిర్లు వస్తున్నట్టు అన్పించటంతో మెల్లగా తన కాలర్ ని సర్దుకున్నాడు.
లత ట్రేలో టీ పట్టుకొని వాళ్ళ దగ్గరకు వచ్చి, "కంగ్రాట్స్ అజయ్ గారూ...!" అంటూ టీ కప్పుని అతనికి అందించింది.
అజయ్ ఆమెను చూసి కాస్త ఇబ్బందిగా నవ్వుతూ టీ తీసుకున్నాడు.
అప్పుడే— బయట నించి సైకిల్ బెల్ శబ్దం రెండుసార్లు వినిపించింది.
"అఁ... రమా...వచ్చేసిందేఁ!" అంది లత.
రమ... వాణీ క్లాసుమేటు. రెండు వీధుల అవతలే ఆమె ఇల్లు వుంది. రోజూ ఇద్దరు కలిసే కాలేజీకి వెళ్తారు.
వాణి లేచి తన బ్యాగ్ ని తెచ్చుకుని, "వెళ్ళొస్తానక్కా!" అంది లతతో.
"హ్మ్... సరే! ఔను, వంటగదిలో టిఫిన్ బాక్స్ వుంచాను. పెట్టుకున్నావా?" అంటూ గోడ గడియారం వంక చూసింది లత. ఎనిమిదిన్నర కావస్తోంది. ఆమెకి కూడ కాలేజీకి టైం ఔతోంది.
"ఆ... పెట్టుకున్నా," అని అనేసి అజయ్ తో, "నీతో ఇంకా చాలా మాట్లాడాలని వుంది అన్నయ్యా... ప్చ్... కానీ ఎగ్జామ్స్ టైమ్— హుఁ... వెళ్ళాలి!!" అంటూ పెదవి విరిచింది వాణీ.
బయట నించి మరోసారి సైకిల్ బెల్ సౌండ్ విన్పించింది. వెంటనే, "ఓయ్... వాణీ!" అనే పిలుపు కూడా.
"హా... వస్తున్నానేఁ!" అని తన స్నేహితురాలికి బదులిస్తూ తన బ్యాగ్ ని భుజానికేసుకుని అందరికీ 'బై' చెప్పి బయటకెళ్ళిపోయింది.
లత గుమ్మందాక పోయి ఆమెను సాగనంపి తిరిగి లోపలికి వచ్చింది.
"ఏంటీ... మీరింకా తయారవ్వలేదు! ఇవ్వాళ కాలేజ్ కి వెళ్ళరా?" అంది శిరీష్ తో.
శిరీష్ అజయ్ ని ఓసారి చూసి ఆమెతో, "మ్... ఊహుఁ... నా—క్కొంచెం వేరే పనుంది. అవును... నీకూ కాలేజీకి టైం అయ్యిందనుకుంటా!" అని అన్నాడు.
లత ఔననట్టు తలూపుతూ, "మ్... టిఫిన్ ని హాట్ పేక్ లో పెట్టి టేబిల్ మీద పెట్టేను. ఇప్పుడు తీసుకురమ్మంటారా? తర్వాత తింటారా?" అని అడిగింది.
"తర్వాత తింటాంలేఁ..." అని శిరీష్ అనటంతో ఆమె కూడ తయారై తన బాక్స్ ని తీసుకొని బ్యాగ్ లో సర్దుకొంటూ, "మాటల్లో పడిపోయి టిఫిన్ చేయటం మర్చిపోకండి... ఇద్దరూ!" అని వాళ్ళతో అనేసి కాలేజీకి బయలుదేరింది.
ఆమె గేట్ దాక వెళ్ళేవరకూ చూసి శిరీష్ తన తల త్రిప్పి, "హ్మ్... అజయ్! ఇంకేంటి విషయాలు?" అన్నాడు క్యాజువల్ గా.

★★★

అటు సామిర్, సుజాతకి చేరువయ్యేందుకు మార్గాలను అన్వేషిస్తూ వుంటే... నాస్మిన్ — తన చదువుమీద కన్నా సుజాతని తన అన్నకు దూరంగా వుంచటానికే ఎక్కువ శ్రద్ధ పెట్టసాగింది.
సుజాత మళ్ళా తన ఇంటికి రాకుండా వుండటానికి,  కలిసి చదువుకునే మిషతో తనే ఆమె ఇంటికి వెళ్ళేది. దాంతో, సామిర్ కి సుజాతని కలుసుకునే అవకాశమే లేకపోయింది.
ఎట్టకేలకు పదవ తరగతి పరీక్షలు మొదలయ్యాయి.
నాస్మిన్ ఇంటి నుంచే ఎగ్జామ్ కి వెళ్ళే దారి కావటంతో సుజాత తన హాల్ టికెట్, ప్యాడ్ పట్టుకొని మొదటి రోజున ఎనిమిదింటికల్లా నాస్మిన్ ఇంటికి వచ్చింది.
నాస్మిన్ వాళ్ళ అమ్మ ఇద్దరినీ 'అల్లా అంతా మంచిగా జరిగేలా చూస్తాడు' అంటూ దీవించి, "టెన్షన్లు ఏమీ పెట్టుకోకుండా బాగా రాయండి," అంది.
సామిర్ బైక్ ని స్టార్ట్ చేసి సుజాత వంక చూసి ఎక్కమని సైగ చేశాడు.
కానీ, నాస్మిన్ గబుక్కున ముందుకెళ్ళి ఒక కాలు అటు మరో కాలు ఇటు వేసుకుని ఎగిరినట్టుగా బైక్ ని ఎక్కింది. సామిర్ ఒకసారి వెనక్కి తిరిగి ఆమెను గుర్రుగా చూసి ముందుకు తిరిగాడు. తర్వాత సుజాత కూడా నాస్మన్ వెనుకనే బైక్ ని ఎక్కి కూర్చుంది. నాస్మన్ సర్దుకుంటున్నాట్టుగా మరికాస్త ముందుకు జరిగి తన ఎత్తులను సామిర్ కి తాకించింది.
సామిర్ తన అమ్మీకి బాయ్ చెప్పి బైక్ ని పోనిచ్చాడు.
ఇద్దరాడాళ్ళూ చుడీదార్స్ ధరించారు. గాలికి వాళ్ళ చున్నీలు జండాల్లా రెపరెపలాడుతున్నాయి.
సుజాత మొహం తనకు కనిపించేలా సైడ్ మిర్రర్ ని కాస్త సరిచేసాడు సామిర్. ఆమె చాలా టెన్షన్ గా వున్నట్టు కనపడిందతనికి.
'బహుశా ఎగ్జామ్స్ గురించి కలవరపడుతోందేమో!' అనుకుంటూ, "పదో తరగతి... పబ్లిక్ ఎగ్జామ్స్... అని ఏమీ ఫికర్ కావద్దు. పాసయ్యేలా రాయండి... బస్! తెన్త్ తర్వాతనే అసలీ బాత్ షురూ ఔతుంది. ఈ తెన్త్ సర్టిఫికేట్ తర్వాత కేవలం డేట్ ఆఫ్ బర్త్ కోసం రిఫరెన్స్ గా పనికొస్తుందంతే!" అన్నాడు.
అతనలా అన్న వెంటనే, సుజాత ముఖంపై చిరునవ్వు మెరవటం అతని కంటపడింది.
'యస్...' అనుకుంటూ తను కూడ నవ్వుతూ బైక్ ని ముందుకి ఉరికించాడు.
ముందర ఒక పెద్ద గుంత దగ్గర చిన్నగా సడన్ బ్రేక్ కొట్టడంతో వెనక యిద్దరూ కాస్త ముందుకు జారారు. సుజాత మళ్ళా వెనక్కి సర్దుకుని కూర్చుంది. ఇక నాస్మిన్ — అంతకుముందే తన కాళ్ళని అతనికి ఇరుపక్కలా పట్టుకున్నట్టుగా జరిపి కూర్చోవటంతో ఈ జర్క్ కి అతని వెనుక భాగం తగిలి ఆమెకు తొడల మధ్య గిలి మొదలైంది. అలాగే, తన మెత్తని బంతుల్ని అతని వీపుకు గట్టిగా అదుముతూ వుంటే ఆమెకు నరాలు జివ్వుమంటున్నాయి. ఆమెలోంచి పుడుతున్న సెగ అతన్ని వెచ్చగా తాకుతోంది.
నాస్మిన్ అతని భుజమ్మీద పెట్టిన తన కుడి చేతిని క్రిందకి దించుతూ అతని నడుముని స్పృశించి అలాగే మెల్లగా అతని కుడి తొడ మీదకు తెచ్చి వ్రేళ్ళతో ఆ ప్రదేశాన్ని రాపిడి చేయసాగింది. ఆమె చేతలకి అతనికి తొడల మధ్య చిన్నగా అలజడి మొదలైంది. నెమ్మదిగా అతని ఆయువుపట్టు మీదకు ఆమె చెయ్యి ప్రాకుతుంటే... అతని చేతులు సన్నగా వణుకుతున్నాయి. బైక్ నడపటం కష్టమవుతోంది. నాస్మిన్ మెల్లగా అతని జిప్ ని పట్టుకొని కొద్దిగా ఓపెన్ చేయటానికి ప్రయత్నించింది. ఆమె ఏం చేస్తుందో అర్ధమైన సామిర్ ఆమెను వారిద్దామని అనుకుంటుండగా... అప్పుడే— ఎదురుగా స్పీడ్ బ్రేకర్ వుండటాన్ని ఆలస్యంగా గమనించి సడన్ బ్రేక్ వేశాడు. దాంతో, ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా ముందుకు తూలారు. ఆ కుదుపు కారణంగా నాస్మిన్ చెయ్యి అతని జిప్ ని పూర్తిగా క్రిందకి లాగేసింది. ఆమె మరో చేయి అతన్ని గట్టిగా చుట్టేసింది. ఇక సుజాత కూడా ఒరగిపోవటంతో ఆమె చెయ్యి నాస్మిన్ భుజమ్మీద నించి ముందుకి జారి ఆసరాగా సామిర్ నడుముని గట్టిగా పట్టుకుంది.
నాస్మన్ కొండచిలువలా తనని పూర్తిగా చుట్టేసినా... సుజాత చేతి చిరు స్పర్శకే పులకించిపోయాడు సామిర్. అతని దడ్డు గుప్పున బలుపెక్కి డ్రాయర్ లో నుంచి తల బయటకు పెట్టింది.
అప్పటికే అతని పేంట్ లోకి చేతిని దూర్చేసిన నాస్మిన్ ఆ ఎర్రని గుండుని తన బొటనవేలు చూపుడువేళ్ళ నడుమ దొరకబుచ్చుకుంది.
అటు సుజాత కూడ సామిర్ గురించి ఆలోచించసాగింది. అతన్ని మొదటిసారి చూసినప్పుడే ఆ అందానికి ఆమె కొంత ఆకర్షితురాలయ్యింది. పైగా అతను తనను ప్రేమిస్తున్నాడనీ తనకు ముందే తెలుసు! ఇప్పుడు అతన్ని ఇలా పట్టుకుని వుండటంతో ఆమె ఊపిరి క్రమంగా వేడెక్కి గుండె గమనం వేగం పుంజుకుంది. మెల్లగా తన వ్రేళ్ళను అతని నడుము దగ్గర ఆడిస్తూ కళ్ళను అరమూసింది.
అప్పుడే సామిర్ ఒక గుంతని తప్పించటానికి తన బైక్ ని వేగంగా టర్న్ చేయటంతో ఆమె చెయ్యి పట్టుతప్పి నాస్మిన్ చేతికి తగిలింది.
నాస్మిన్ వెంటనే తుళ్ళిపడి అతని తొండాన్ని వదిలేసి తన చేతిని వెనక్కి తీసుకుంది.
'హమ్మయ్య!' అనుకున్నాడు సామిర్. ఇందకట్నించీ నాస్మిన్ తన పేంట్లో చెయ్యిపెట్టి సాంతం కెలికేస్తుంటే బైక్ నడపటం అతనికి చాలా కష్టమవసాగింది. అందుకే, అరగంట కూడ పట్టని ప్రయాణానికి దగ్గర దగ్గర గంటసేపు అయ్యింది.
పరీక్ష మొదలవ్వటానికి ఇంకా పది-పదిహేను నిముషాలు వుందనగా ఎగ్జామ్ సెంటర్ కి చేరారు వాళ్ళు.
సుజాత ఇంకా సామిర్ గురించిన ఆలోచనల్లో వుండటంతో బండి ఆగినది కూడా ఆమె గమనించలేదు.
"ఓయ్! సుజీ... సెంటర్ వచ్చింది. దిగు!" అన్న నాస్మిన్ పిలిపుతో(అరుపుతో) ఈ లోకంలోకి వచ్చి చప్పున బైక్ దిగింది.
నాస్మిన్ కూడ బైక్ దిగి తన రిస్టు వాచీలో టైం చూసి, "ఓయమ్మో!! ఇంకా టెన్ మినిట్స్ మాత్రమే వుందేఁ... ఎగ్జామ్ స్టార్ట్ అవ్వడానికి! పద పద...!" అంటూ సుజాత చేతిని పట్టుకొని కనీసం వెనక్కి తిరిగి సామిర్ ని చూడకుండా గబగబా కాలేజ్లోకి నడవసాగింది.
సుజాత మాత్రం ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి సామిర్ ని చూసింది.
అతడు బైక్ దిగి నవ్వుతూ 'ఆల్ ద బెస్ట్‌' అన్నట్టుగా ఆమెకు సంజ్ఞ చేసాడు.
బదులుగా ఆమె చిరునవ్వుతో తలూపింది.

[Vikatakavi02]

నాకు డౌటే మిత్రమా....
సాధ్యమైనంతవరకూ ట్రైచేస్తాను