26-04-2026, 11:41 AM
நன்றி நண்பர்களே..இன்று மாலை அல்லது இரவு இந்த கதைக்கு update வரும்
♥️♥️⭐காத்தவராயன் மரணத்தில் மறையாதவன், அவள் அவன் மரணத்தையே வென்றவள்.Running
Showing only the posts of Geneliarasigan: 1,763 of 4,254 posts. Show all posts
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
26-04-2026, 03:01 PM
Episode- 155
![[Image: 1777190417414.png]](https://i.ibb.co/sdscHcP0/1777190417414.png)
![[Image: images.jpg]](https://i.ibb.co/Cp3nxs9D/images.jpg)
இந்த பார்ட் எத்தனை பேருக்கு பிடிக்கும் என தெரியல..ஆனால் நான் நினைத்த கதையின் படி எழுதி உள்ளேன்..உங்க மனசுக்கு பட்டதை comment போடுங்க
அடர்ந்த காட்டின் அமைதியில், அந்தத் தடாகம் ஒரு ரகசிய உலகத்தைப் போலக் காட்சியளித்தது. அதன் நடுவே இருந்த ஒரு பாறைத் திட்டின் மீது இளங்கோவும் அருள்மொழியும் அமர்ந்திருந்தனர்.
இருவர் உடலிலும் ஆடைகள் இல்லை; ஒரு மெல்லிய போர்வை மட்டும் அவர்கள் இருவரையும் சேர்த்தே பொதிந்திருந்தது. அவர்களின் கலைந்த கூந்தலும், தளர்ந்த மேனியும் சற்றுமுன் அவர்கள் கண்ட உச்சக்கட்ட இன்பத்தின் சாட்சிகளாய் விளங்கின. அருள்மொழியின் முகத்தில் ஒரு பரிபூரணமான நிறைவு. இளங்கோவின் தோளில் தலை சாய்த்து, அந்த ஏகாந்தத்தை அவள் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது, தடாகத்தின் நீர்மட்டம் அவர்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு மிக அருகில் இருக்க, இளங்கோவின் இடையில் இருந்த ஆடை சற்றே விலகி நீரில் நனைந்திருந்தது. அவனது ஆண்மையின் அடையாளம் நீரில் மெல்ல மிதக்க, அதைச் சுற்றிச் சிறிய மீன்கள் கூட்டமாக வட்டமிட்டன. அவன் ஆண்குறியில் ஒட்டியிருந்த கலவியின் மிச்சங்களை அந்த மீன்கள் மொய்ப்பதைக் கண்ட அருள்மொழிக்கு, ஒரு கணம் தன் வசீகரமான பொறாமை தலைதூக்கியது.
தனக்கு சொந்தமான காதலனின் தேகத்தை ஒரு சிறு மீன் கூட தீண்டுவதை அவளால் பொறுக்க முடியவில்லை. உடனே அவள் தன் மெல்லிய கரங்களால் நீரை அலசி, அந்த மீன்களை அங்கிருந்து விரட்டினாள்.
அவளது இந்தச் செய்கையைக் கண்டு இளங்கோ மெல்லச் சிரித்தான். "தேவி, என்ன இது? எனக்குக் கிடைத்த பெரும் பாக்கியம், பாவம் இந்தச் சிறு மீன்களுக்குக் கிடைக்கக் கூடாதா?" என்று கேலியாகக் கேட்டான்.
அருள்மொழி புரியாமல் அவனை ஏறிட்டாள். "மீன்களுக்கு என்ன பாக்கியம் வேண்டியிருக்கிறது? உங்கள் மேனியை அவை தீண்டுவது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை," என்று சிணுங்கினாள்.
இளங்கோ அவளை இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு, அவள் காதோரம் ரகசியமாய்ப் பேசினான். "அன்பே, அந்த மீன்கள் அங்கே வந்தது என் விந்துவைச் சுவைக்க அல்ல... என்னோடு கலந்திருந்த உன் 'ஜீவ அமிர்தத்தின்' வாசனையை நுகரத்தான் அவை அங்கே வட்டமிடுகின்றன," என்றான் குறும்பான பார்வையுடன்.
அவன் எதைக் குறிப்பிடுகிறான் என்பதை உணர்ந்த கணமே, அருள்மொழியின் முகம் செந்தாமரையாய் சிவந்தது. நாணத்தால் அவள் முகம் துடிக்க, அவனைப் பார்க்க முடியாமல் அவன் மார்பிலேயே தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள். காட்டின் அந்த நிசப்தத்தில், மீண்டும் ஒருமுறை காதலின் மணம் கமழத் தொடங்கியது.
தடாகத்தைச் சுற்றியிருந்த மரங்களில் இருந்து உதிர்ந்த பூக்கள் நீர்ப்பரப்பின் மேல் ஒரு மெல்லிய போர்வையைப் போலப் படர்ந்திருந்தன. இளங்கோவின் விரல்கள் அவள் முகவாயைத் தூக்கியபோது, அருள்மொழியின் நீண்ட இமை மயிர்கள் நடுங்கின. அவள் காதோரம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சுருள் கூந்தலில் இருந்து ஒரு நீர்த்துளி நழுவி, அவள் மார்பில் வழிந்ததைக் கண்ட இளங்கோவின் பார்வை ஆழமானது.
இளங்கோ அவளை நெருங்க, அந்தச் சிறு இடைவெளியில் அவள் சிரித்துக்கொண்டே பின்வாங்கினாள்.
என்னைத் தொட முடியுமா உங்களால்?" எனச் சவால் விட்டபடி அவள் பின்னோக்கி நீந்தினாள்.
"சிற்றோடை மீனே... கடலிடம் இருந்து தப்பிக்க முடியாது!" என்று இளங்கோ ஒரே மூச்சில் அவளை நெருங்கினான்.
அவளது இடுப்பில் அவன் கை பட, மின்னல் தாக்கியது போலத் துடித்துப் போனாள் அருள்மொழி. அவள் அவன் பிடியில் இருந்து நழுவ முயல, அவளது பட்டுப் போன்ற மேனி அவன் கரங்களில் வழுக்கியது.
தண்ணீருக்கு நடுவே இருந்த ஒரு பாறையை அவள் பற்றிக்கொள்ள, இளங்கோ அவளைச் சிறை பிடித்தான். இப்போது அவர்களுக்கு இடையே ஒரு நூலிழை இடைவெளிதான்.
"உங்கள் விழிகளில் தெரியும் இந்த வெட்கம், நான் பார்த்த எந்தப் போர்க்களத்தின் வெற்றியை விடவும் அழகானது தேவி," என அவன் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுக்க, அவள் முகத்தை அவன் தோளில் புதைத்துக் கொண்டாள்.
அவன் தன் கைகளால் தண்ணீரை அள்ளி அவள் தோள்களின் மேல் ஊற்றினான். அந்தச் ஜில்லிப்பில் அவள் சிலிர்த்துப் போய், அவன் மார்பில் தன் நகங்களால் மெல்லக் கீறினாள். அன்னப் பறவைகள் அவர்களைச் சுற்றி வட்டமிட்டு, தங்கள் நீண்ட கழுத்துகளால் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொள்வது போல, இவர்களும் மௌன மொழியில் காதல் பேசிக் கொண்டனர்.
அவன் முகத்தில் தண்ணீரைச் சடாரென்று அடித்துவிட்டுத் தப்பி ஓட முயன்றாள். இளங்கோ அவளைத் துரத்திக் கொண்டு வரும்போது, அவள் தடாகத்தின் ஆழமான பகுதிக்குச் சென்று, மூச்சடக்கி நீருக்கு அடியில் மறைந்தாள்.
சில நொடிகள் அவள் வெளியே வராததைக் கண்டு இளங்கோ பதறினான்.
"அருள்மொழி! எங்கே இருக்கிறாய்?" என்று அவன் தேட, சட்டென்று அவனது கால்களை நீருக்கு அடியில் இருந்து ஒரு மெல்லிய கை இழுத்தது.
நிலைதடுமாறி அவன் நீருக்குள் விழ, அவள் சிரித்துக்கொண்டே மேலே வந்தாள்.
ஆனால், அந்தச் சிரிப்பு நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. கரையேறிய இளங்கோவின் காதுகள் காற்றில் ஒரு மாறுபட்ட ஒலியைக் கேட்டன. காய்ந்த இலைகள் மிதிப்படும் சத்தம்... லேசான துருப்பிடித்த வாளின் உரசும் ஒலி.
விளையாட்டின் உச்சத்தில் இளங்கோவின் உடல் சட்டென்று விறைத்தது. காற்றில் கலந்திருந்த அந்த ஒரு விசித்திரமான வாசனை அவனது நாசியைத் தீண்டியது. அது வேட்டை நாயின் குணம் கொண்ட இடும்பன்காரியின் உடல் வாடை.
"அருள்மொழி, நில்!" - இளங்கோவின் குரலில் இருந்த அதிகாரம் அவளை அதிர வைத்தது.
"தேவி, உடனே தடாகத்தின் அடியில் இருக்கும் சுரங்கப்பாதை வழியாகச் செல்லுங்கள். இடும்பன்காரியின் காலடிச் சத்தம் கேட்கிறது. அவன் காற்றில் வீசும் வஞ்சக வாசத்தை நான் உணர்கிறேன்," என்றான் அவன் கண்கள் சுற்றிலும் மேய.
அருள்மொழி பயப்படவில்லை, மாறாக அவன் தோள்களைத் தன் மலர்க்கரங்களால் இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது நனைந்த உடலின் ஸ்பரிசம் அவனுக்குள் ஒரு நிமிடம் தடுமாற்றத்தை ஏற்படுத்தினாலும், சூழலின் தீவிரம் அவனை மீட்டது.
"இல்லை இளங்கோ! உங்களை இந்த ஆபத்தில் விட்டுவிட்டு நான் மட்டும் தப்பிப்பதா? தோற்று ஓடிய நரி மீண்டும் வருகிறது என்றால் ஏதோ சூழ்ச்சியுடன் தான் வரும். உங்களுக்குத் துணையாக நான் இங்கேயே இருப்பேன்!" என அவள் அடம் பிடித்தாள்.
இளங்கோ அவள் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான். "தேவி, உங்கள் மீது ஒரு துளி ரத்தம் பட்டாலும் என் வீரம் செத்துவிடும். உங்கள் பாதுகாப்பு குறித்த கவலையே என் வாளின் வேகத்தைக் குறைத்துவிடும். என் கவனத்தைச் சிதறடிக்காமல், எனக்கு வெற்றியைத் தேடித்தர நீங்கள் உடனே விலகிச் செல்ல வேண்டும். இது என் கட்டளை!"
அவன் வார்த்தைகளில் இருந்த நியாயத்தை உணர்ந்த அருள்மொழி, கனத்த இதயத்துடன் சம்மதித்தாள். ஒருமுறை அவன் கைகளை அழுத்திப் பிடித்துவிட்டு, மூச்சடக்கி நீருக்குள் மூழ்கினாள். தடாகத்தின் அடியில் இருந்த ரகசியக் கதவைத் திறந்து சுரங்கப்பாதைக்குள் அவள் மறைந்ததை உறுதி செய்த இளங்கோ, கரையேறினான்.
ஈரமான ஆடைகளை விடுத்து, தன் உடைவாளைச் சரி செய்துகொண்டான். அந்த அடர்ந்த மரத்தின் நிழலில், ஒரு வேங்கையைப் போல மறைந்து நின்று காத்துக்கொண்டிருந்தான். இடும்பன்காரியின் தலை உருளப் போகும் அந்த நொடிக்காகக் காற்று கூட அமைதியானது.
சற்று நேரத்துக்கு முன்பு,
இளங்கோவிடம் தோற்றுப் புறமுதுகு காட்டி ஓடி வந்த இடும்பன்காரி, ஒரு பாழடைந்த மண்டபத்தின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவனது உடல் காயங்களை விட, ரோகிணியின் முகத்தில் எப்படி விழிப்பது என்கிற அவமானம் அவனை வாட்டியது.
சுற்றி நிசப்தம் நிலவியது. திடீரென்று காற்றின் வேகம் அதிகரித்தது. சுழன்று அடித்த காற்றில் ஒரு குரல் அவன் காதுக்குள் மிக நெருக்கமாக ஒலித்தது.
"தோற்றுப் போன இடும்பனே... உனக்கு உதவி தேவைப்படுகிறதா?"
இடும்பன்காரி திடுக்கிட்டு எழுந்தான். அவனது கண்கள் இருளைத் துளைத்துப் பார்த்தன. யாரும் இல்லை. "யார் அது? என் பெயரைச் சொல்லி அழைப்பது யார்?" என்று கத்தினான். பதில் இல்லை, ஆனால் அவன் மண்டைக்குள் அந்தச் சிரிப்பொலி மட்டும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது.
மீண்டும் அதே குரல், இம்முறை அவனது மறுபுறம் கேட்டது. "உன் வாள் மழுங்கிவிட்டது, உன் வீரமும் தொலைந்துவிட்டது. நான் துணை நின்றால் இளங்கோவின் தலையை நீ எடுக்கலாம்!"
பயத்தில் இடும்பன்காரியின் அடிவயிற்றில் அமிலம் சுரந்தது. நாவறண்டு போய், திக்கித் திணறிப் பேசினான். "யாரது? யாராக இருந்தாலும் முன்னாடி வந்து பேசுங்க... இப்படித் தெரியாமல் பேசுவது கோழைத்தனம்!"
அவன் "கோழை" என்ற சொல்லைச் சொல்லி முடிப்பதற்குள், "பளார்" என்று ஒரு சத்தம்.
யார் அடித்தது என்று கூடத் தெரியவில்லை, ஆனால் இடும்பன்காரியின் முகம் இடதுபுறம் திரும்பியது. அவன் வாயோரம் ரத்தம் கசிய, அந்த அடியின் வேகத்தில் அப்படியே சுருண்டு தரையில் விழுந்தான்.
"யாரைப் பார்த்துடா கோழை என்று சொல்கிறாய்? அற்பப் பதரே! உன் ஊனக் கண்களுக்கு நான் தெரியாவிட்டால் நான் கோழையா?"
காற்றில் ஒரு புகை மண்டலம் உருவாவது போலத் தெரிந்தது. மெல்ல மெல்ல ஒரு பிரம்மாண்ட உருவம் அவன் முன் தென்பட்டது. அது "காத்தவராயன்!"
அந்த உருவத்தில் இருந்த ஆக்ரோஷத்தையும், கண்களில் மின்னிய சிவப்பையும் பார்த்த இடும்பன்காரி, தன் கால்கள் நடுங்குவதை உணர முடியாமல் உறைந்து நின்றான்.
காத்தவராயன் தன் காலடியை இடும்பன்காரியின் நெஞ்சுக்கு அருகில் கொண்டு வந்தான். அங்கிருந்த தூசியெல்லாம் அவன் மூச்சுக்காற்றில் பறந்தன.
"நான் நினைத்தால் உன்னை இப்போதே சாம்பலாக்க முடியும். ஆனால் உன்னால் எனக்கு ஒரு வேலை ஆக வேண்டியிருக்கிறது. எழுந்து நில்!" என காத்தவராயன் உத்தரவிட, இடும்பன்காரி பயத்தில் நடுங்கியபடியே, கைகூப்பித் தன் எஜமானைக் கண்ட அடிமையைப் போலச் சுருண்டு கிடந்தான்.
காற்றைச் கிழித்துக் கொண்டு புகை மண்டலமாக நின்ற காத்தவராயனைப் பார்த்த இடும்பன்காரிக்கு, நாவறண்டு போனது. வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டன. அவன் உடல் நடுங்குவதைப் பார்த்து காத்தவராயன் ஏளனமாகச் சிரித்தான்.
"பயப்படாதே அற்பனே! உன் இலக்கும் என் இலக்கும் ஒன்றுதான். அந்த இளங்கோவின் தலை எனக்கு வேண்டும். அவனது திமிரை அடக்க, என் கையில் இருக்கும் இந்த **'பரசு'** ஆயுதத்தை உனக்குத் தருகிறேன்," என்றான் காத்தவராயன்.
காத்தவராயன் கையை நீட்ட, காற்றில் மின்னல் கீற்றுகள் போல ஒளி வீசும் ஒரு பிரம்மாண்டமான கோடாலி போன்ற ஆயுதம் தோன்றியது. அதன் விளிம்புகளில் இருந்து அக்னி பிழம்புகள் தெறித்தன. அதைப் பார்த்ததும் இடும்பன்காரியின் கண்களில் பேராசை மின்னியது. அவன் அவசரமாக அதை நோக்கித் தன் கைகளை நீட்டினான்.
இடும்பன்காரி அதைத் தொட முயன்றபோது, அவனது கை அந்த ஆயுதத்தின் மீது படவே இல்லை. ஒரு பெரும் காந்த விசை அவனைத் தள்ளிவிட்டது போல அவன் தடுமாறினான்.
"முட்டாளே! இது சாதாரண இரும்பல்ல. அண்ட சராசரங்களின் சக்தியைத் தாங்கியது. இதைத் தொடக்கூட உனக்குத் தகுதி இல்லை," என்று கர்ஜித்த காத்தவராயன், தன் வலது கையை இடும்பன்காரியின் தலைக்கு மேல் வைத்தான்.
ஒரு நொடியில், கருநீல நிறத்திலான ஒரு ஒளிப் பிழம்பு காத்தவராயனிடம் இருந்து இடும்பன்காரியின் உடலுக்குள் பாய்ந்தது. அவனது நரம்புகள் புடைத்தன; கண்கள் சிவந்தன. பத்து யானைகளின் பலம் அவன் தோள்களில் ஏறியது போல உணர்ந்தான்.
இப்போது இடும்பன்காரி அந்தப் 'பரசு' ஆயுதத்தை லாவகமாகத் தூக்கினான். தன் பலத்தைச் சோதிக்க அருகில் இருந்த ஒரு பாறாங்கல் போன்ற தூணின் மீது அதை வீசினான்.
இடி விழுந்தது போன்ற சத்தம்! அந்தத் தூண் சுக்குநூறாக உடைந்து மணலாய் சிதறியது.
அந்த நொடியில் இடும்பன்காரியின் பயம் காணாமல் போனது. வஞ்சகமும், அகங்காரமும் அவன் முகத்தில் குடியேறின. தான் இப்போது காத்தவராயனை விடப் பலசாலி என்று அவன் மனம் கணக்குப் போட்டது.
தனக்குச் சக்தி கொடுத்த அந்த மாய உருவத்தை இப்போது ஏளனமாகப் பார்த்தான் இடும்பன். தன் மீசையை முறுக்கிக் கொண்டு எகத்தாளமாகச் சிரித்தான்.
"என்ன காத்தவராயா? உன் முகத்தில் இவ்வளவு கலக்கம் ஏன்? இளங்கோவை வீழ்த்த உன்னால் முடியவில்லை, அதற்காகத்தான் என்னை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறாயா? இப்போது என்னிடம் இருப்பது உன் சக்தி மட்டுமல்ல, அதை விட மேலான ஒரு அகந்தை!"
அவன் மேலும் தொடர்ந்தான்,"ஏய் காத்தவராயா! இப்போது நான் நினைத்தால் உன்னையே என் காலடியில் பணிய வைக்க முடியும். இளங்கோவின் தலை உனக்கு வேண்டுமானால், என் காலில் விழுந்து யாசகம் கேள். அப்போதுதான் உனக்காக நான் அந்த இளங்கோவை வேட்டையாடுவேன்!"**
காத்தவராயன் பதில் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான புன்னகை அரும்பியது. கொடுத்த சக்தியைப் பறிப்பதும், கொடுத்தவனை மிதிக்க நினைப்பவனை அழிப்பதும் அவனுக்குப் புத்தம் புதிதல்லவே! அந்தப் பாழடைந்த மண்டபத்தில் இடும்பன்காரியின் எகத்தாளச் சிரிப்பு எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது.
பதிலுக்கு காத்தவராயனின் அந்த அமானுஷ்யச் சிரிப்பு அந்தப் பாழடைந்த மண்டபத்தின் சுவர்களில் மோதி பயங்கரமாக எதிரொலித்தது. இடும்பன்காரியின் அகங்காரம் அந்தச் சிரிப்பில் சற்று ஆட்டம் கண்டது.
இடும்பன்காரி குழப்பத்துடன் தன் கையில் இருந்த பரசு ஆயுதத்தைப் பார்த்தான். "ஏன் சிரிக்கிறாய்? என் பலத்தைக் கண்டு உனக்கு நடுக்கம் எடுத்துவிட்டதா?" என மார்தட்டினான்.
காத்தவராயன் தன் புகையுருவத்தை இன்னும் பெரிதாக்கி அவனுக்கு முன்னால் வந்து நின்றான்.
"முட்டாளே! வரம் கொடுத்துவிட்டுப் பின்னால் அவதிப்படும் சிவபெருமான் என்று நினைத்தாயா என்னை? நான் கொடுத்த சக்தி உன் ரத்தத்தில் கலந்திருப்பது வெறும் "ஒரே ஒரு நாழிகை" மட்டும்தான்! அந்த நேரம் முடிந்ததும் நீ பழையபடி ஒரு சாதாரணப் புழுவாகத் தரையில் நெளிவாய்!"
இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் இடும்பன்காரியின் முகம் வெளுத்தது. அவனது பத்து யானை பலம் ஒரு வினாடி தளர்வது போன்ற பிரமை ஏற்பட்டது.
"இளங்கோவை என்னால் ஒரு நொடியில் சாம்பலாக்க முடியும். ஆனால், அவன் உடலில் ஓடுவது **என் ரத்தம்**. என் சொந்த வம்சத்தின் ரத்தத்தை என் கைகளால் சிந்துவது என் மர்ம சக்திகளுக்கு ஆபத்தாய் முடியும். அதனால்தான் உன்னைப் போன்ற ஒரு கருவியைத் தேடி வந்தேன்."
இடும்பன்காரிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "என்ன? உன் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவனுக்கா நீயே குழி பறிக்கிறாய்? அவன் உன் வழித்தோன்றல் என்றால் நீ அவனுக்குத் துணையாக அல்லவா இருக்க வேண்டும்? இதில் என்ன மர்மம்?" என்று கேட்டான்.
காத்தவராயனின் கண்கள் அக்னிப் பிழம்பாக மாறின. "அவன் என் வம்சாவளி என்பதுதான் அவனுக்குச் சாதகமும், எனக்கு ஆபத்தும்! அவன் உயிரோடு இருந்தால் என் இருப்புக்கே அச்சுறுத்தல். இதற்கு மேல் விளக்கம் சொல்ல எனக்கு நேரமில்லை.
நான் சொல்லும் இந்த வழியில் சென்றால், அவனது வாள் வீச்சு உன் மேல் படும் முன், இந்த 'பரசு' கொண்டு அவன் தலையை நீ உருட்டலாம்."
காத்தவராயன் இளங்கோவின் பலவீனங்களையும், அவனை எப்படி கொல்வது பற்றி விவரிக்க விவரிக்க, இடும்பன்காரியின் கண்களில் மீண்டும் அந்த வஞ்சக ஒளி பிரகாசித்தது.
மணிக்கூண்டு நகர்வது போல இடும்பன்காரியின் உடலில் அந்தச் சக்தி துடித்துக்கொண்டிருந்தது.
"போ! ஒரு நாழிகைக்குள் வேலையை முடித்துவிட்டு வா. இளங்கோவின் வீழ்ச்சி உன் வெற்றியாக இருக்கட்டும், என் நிம்மதியாக இருக்கட்டும்!" என்று காத்தவராயன் காற்றில் மறைய, இடும்பன்காரி ஒரு பெரும் வேங்கையைப் போலத் தடாகத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
அங்கே, இளங்கோ மரத்தின் பின்னால் மறைந்திருந்தான். தனக்கு எதிராக ஒரு மாபெரும் மாயச் சக்தியே களம் இறங்கியிருப்பதை அறியாமல்!
அமைதியாக இருந்த தடாகத்து நீர், இடும்பன்காரியின் அசுர பலம் கொண்ட காலடிகளால் அதிர்ந்தது.
ஒவ்வொரு முறை அவன் தரையை மிதிக்கும் போதும், தடாகத்தின் விளிம்பில் இருந்த நீர் துள்ளி நிலத்தில் விழுந்தது.
தடாகத்தைச் சுற்றியிருந்த அமைதி குலைந்தது. இளங்கோவின் கால்கள் நிலத்தில் ஊன்றி நின்றன. ஆனால், தரை அதிரும் விதம் அவனைத் திடுக்கிட வைத்தது. அது ஒரு மனிதனின் காலடிச் சத்தம் போல இல்லை; மதம் பிடித்த யானை ஒன்று பூமியைப் பிளந்து கொண்டு வருவது போன்ற அதிர்வு அது.
'இடும்பன்காரியிடம் இந்த மாற்றம் எப்படி? அதனால்தான் அருள்மொழியை அவசரமாக வெளியேற்றினேன். என் உள்ளுணர்வு பொய்க்கவில்லை!' என்று இளங்கோ தன் வாளை இறுகப் பற்றினான்.
மறைவிடத்திற்கு அருகே வந்த இடும்பன்காரி, அசுர பலத்துடன் கத்தினான். அவனது குரல் காற்றில் இடியென முழங்கியது.
இளங்கோ! எங்கே ஒளிகிறாய்? உன் வீரமெல்லாம் அருள் மொழி முந்தானைக்குள் தொலைந்துவிட்டதா? கோழையைப் போலப் புதருக்குள் பதுங்காமல், இதோ இந்த இடும்பன்காரியின் சமருக்கு வா!"
திடீரென மரத்தின் அடர்ந்த கிளைகளுக்கு இடையே ஒரு அசைவு. இலைகள் சலசலக்க, சூரிய ஒளியைத் தன் வாளில் ஏந்தியபடி,ஒரு கருஞ்சிறுத்தையைப் போல வான்வழிப் பாய்ந்து கீழே குதித்தான் இளங்கோ. அவன் தரையில் கால் பதித்த வேகத்தில் சுற்றியிருந்த காய்ந்த சருகுகள் சுழன்று காற்றில் பறந்தன.
இளங்கோ நிமிர்ந்து நின்றான். நனைந்திருந்த அவனது மேலாடை அவனது கட்டுமஸ்தான உடலோடு ஒட்டியிருக்க, நெற்றியில் வழிந்த நீர்த்துளிகள் அவனது வீரக் கண்களில் ஒரு தீட்சண்யத்தைக் கொடுத்தன.
"இடும்பன்காரி! புதருக்குள் ஒளிந்து கொண்டு வேட்டையாடுவது நரிகளின் குணம். கிளையில் அமர்ந்து கொண்டு எதிரியின் வருகையை நோட்டம் விடுவது வேங்கையின் குணம். கொடும்பாளூர் வம்சத்து இரத்தத்தில் கோழைத்தனம் கலந்துவிடவில்லை என்பதை உன் சிதைந்த உடலால் இன்று உணர்வாய்!"
அவன் தன் வாளை ஒரு சுழற்று சுழற்றி நிலத்தில் ஊன்றியபோது, அவனது பார்வையில் இருந்த உறுதி இடும்பன்காரியை ஒரு நிமிடம் நிலைகுலையச் செய்தது.
ஆனால், இடும்பன்காரியிடம் இருந்த அந்த மாயச் சக்தி அவனை மீண்டும் உசுப்பியது. இருவருக்கும் இடையே போர் மூண்டது.
இளங்கோவின் ஒவ்வொரு அடியும் மின்னல் வேகத்தில் இருந்தது. அவன் காற்றில் ஒரு நடனம் ஆடுவது போலத் தன் வாளைக் கையாண்டான்.
இடும்பன்காரியின் 'பரசு' ஆயுதம் இளங்கோவின் வாளின் மீது மோதும் போதெல்லாம், அந்தப் பகுதியில் இருந்த பறவைகள் அலறியபடி திசைமாறிப் பறந்தன. பாறைகளில் மோதிய ஆயுதங்களின் பொறிகள் காட்டுத்தீயைப் போலத் தெறித்தன.
ஆயுதங்கள் மோதும் 'டண்... டண்...' என்ற சத்தத்தைக் கேட்டு, மரங்களில் அமர்ந்திருந்த அன்னப்பறவைகளும் பிற பறவைகளும் சிறகுகளைப் படபடவென அடித்துக் கொண்டு திசை தெரியாமல் பறந்தன.
இளங்கோவின் மின்னல் வேக அசைவுகளால், தரையில் கிடந்த காய்ந்த சருகுகள் ஒரு சிறிய சுழற்காற்று போல அவர்களைச் சுற்றிச் சுழன்றன.
இளங்கோவின் முகத்தில் சோர்வு தெரியவில்லை, ஆனால் அவன் கண்கள் இடும்பன்காரியின் கையில் இருந்த அந்த விசித்திரமான ஆயுதத்தை ஆராய்ந்தன. "இது சாதாரண மனித ஆயுதம் அல்ல... இதனுள் ஏதோ ஒரு அமானுஷ்யம் ஒளிந்திருக்கிறது" என்பதை அவன் சண்டையிடும் போதே கணித்தான்.
ஆனால், முதல் மோதிலேயே இளங்கோவுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. இடும்பன்காரியின் வாள் வீச்சில் இருந்த வேகம், சாதாரண மனித பலத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது.
இடும்பன்காரி தன் கையில் இருந்த அந்தத் தெய்வீக 'பரசு' ஆயுதத்தை ஓங்கியபோது, காற்றில் தீப்பொறிகள் பறந்தன.
ஒவ்வொரு முறை பரசுவும் இளங்கோவின் வாளும் மோதியபோதும், இளங்கோவின் கைகளில் நரம்புகள் புடைத்தன. ஒரு மலையே தன் மேல் விழுவது போன்ற பாரத்தை அவன் உணர்ந்தான்.அவன் கேடயத்தால் தடுக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் மலையின் பாரத்தை அவன் உணர்ந்தான்.
காய்ந்த ரத்தமும், துருப்பிடித்த இரும்பும் கலந்தது போன்ற ஒரு அமானுஷ்ய மணம் காற்றில் கலந்திருந்தது.
பரசு ஆயுதம் காற்றில் சுழலும் போது, மேகங்கள் இல்லாத போதும் அந்த இடத்தில் மட்டும் நீல நிற மின்னல் கீற்றுகள் தோன்றி மறைந்தன.
அந்த ஆயுதத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட மாய சக்தி, இளங்கோவின் உடல் வலுவை மெல்ல மெல்ல உறிஞ்சத் தொடங்கியது. அவனது மூச்சு இரைத்தது; நெற்றியில் வியர்வை அரும்பியது.
போர்க்களம் முழுவதும் புழுதிப் படலம் எழுந்தது. இளங்கோவின் மேனியில் வழிந்த வியர்வைத் துளிகள் மண்ணோடு கலந்து ஒரு வீரத் தழும்பாக மாறியது. மரங்களின் இலைகள் கூட அசைவற்று நின்றன; அந்த மாபெரும் வீரர்களுள் யார் வீழ்வார்கள் என்பதைப் பார்க்க இயற்கையே மூச்சடக்கி நிற்பது போல அந்தச் சூழல் இருந்தது.
இடும்பன்காரி ஒரு விகாரமான சிரிப்புடன், "இந்தச் சாதாரண இரும்புத் துண்டைக் கொண்டு என் தெய்வீக ஆயுதத்தை எதிர்க்கப் பார்க்கிறாயா?" என்று கூறி, பரசை முழு பலத்துடன் கீழே இறக்கினான்.
இளங்கோ அதைத் தன் வாளால் தடுக்க முயன்றான். ஆனால், அந்தத் தெய்வீக அஸ்திரத்தின் அழுத்தத்தைத் தாங்க அந்தச் சாதாரண வாளால் முடியவில்லை.
**'கிரிச்...'** என்ற சத்தத்துடன் இளங்கோவின் வாள் துண்டு துண்டாக ஒடிந்து சிதறியது!உடன் அவன் கேடயமும்..
வாள் முனையின் ஒரு பகுதி காற்றில் பறந்து தடாகத்தில் விழ, இளங்கோ வெறும் வாள் பிடியுடன் நிராயுதபாணியாக நின்றான். இடும்பன்காரியின் கண்களில் கொலைவெறி மின்னியது. "இளங்கோ! உன் வம்சம் இன்றுடன் முடிந்தது!" என்று கூச்சலிட்டபடி பரசை மீண்டும் உயர்த்தினான் இடும்பன்காரி.
மரணம் கண்முன்னே தெரிந்தாலும், இளங்கோவின் கண்களில் பயம் இல்லை.
வாள் ஒடிந்து சிதறிய போதிலும், இளங்கோவின் கண்களில் இருந்த வீரம் மங்கவில்லை. அவன் ஒரு இளம் சிங்கத்தைப் போலச் சீறினான். நிராயுதபாணியாக நிற்பது அவனுக்குப் புதிதல்ல; அவனது உடலே ஒரு ஆயுதம்தான்.
சற்றும் தாமதிக்காமல், தன் முதுகில் செருகப்பட்டிருந்த குறுகிய ஈட்டியை மின்னல் வேகத்தில் கையில் எடுத்தான். இடும்பன்காரி பரசை ஓங்கி வருவதற்குள், இளங்கோ பாய்ந்து சென்று ஈட்டியால் அவனது மார்பைக் குறிவைத்துத் தாக்கினான்.
'டண்...' என்ற சத்தத்துடன் ஈட்டியின் முனை பரசின் மீது பட்டது.
ஆனால், காத்தவராயனின் அமானுஷ்யச் சக்தி கொண்ட அந்தப் பரசு, ஈட்டியை ஒரு கரும்புத் துண்டைப் போலச் சுக்குநூறாக உடைத்தது. ஈட்டியின் மரப்பகுதி காற்றில் பறக்க, இளங்கோ மீண்டும் வெறும் கையுடன் நின்றான்.
இப்போது இடும்பன்காரி முழு மூர்க்கத்தனத்துடன் இளங்கோவைத் துரத்தினான். பரசுவின் ஒவ்வொரு வீச்சும் மரணத்தைக் கவ்வி வந்தது.
இளங்கோ பின்வாங்கவில்லை. அவன் முன்னும் பின்னும், பக்கவாட்டிலும் ஒரு நடனக் கலைஞனைப் போல லாவகமாகக் குதித்துத் தப்பினான். இடும்பன்காரியின் அசுர வேகம், இளங்கோவின் சிற்றோடை போன்ற சுறுசுறுப்பிற்கு முன்னால் தடுமாறியது.
இதனால் ஆத்திரமடைந்த இடும்பன்காரி, கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பரசைச் சுழற்றி இளங்கோவின் இடது தோளைக் குறிவைத்து வீசினான். இளங்கோ தப்ப முயன்றாலும், அந்தத் தெய்வீக ஆயுதத்தின் விளிம்பு அவன் தோளை ஆழமாகக் கிழித்தது.
**"ஆ..."** - இளங்கோவின் வாயிலிருந்து வேதனை மிகுந்த முனகல் எழுந்தது. ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட, அவன் ஒரு முழங்கால் இட்டுத் தரையில் சாய்ந்தான். இடும்பன்காரி விகாரமாகச் சிரித்துக்கொண்டே, அவனது தலையைக் கொய்யப் பரசை அந்தி வானத்தை நோக்கி உயர்த்தினான்.
"இளங்கோ!" - தடாகத்தின் கரையிலிருந்து ஒரு பெண் குரல் போர்க்களத்தைப் பிளந்தது.
சுரங்கப்பாதை வழியாகச் சென்ற அருள்மொழி, தன் காதலனுக்கு ஆபத்து என்பதை உணர்ந்து, தடாகத்தின் அருகே இருந்த பழமையான **சன்னதியிலிருந்து** ஒரு கனமான, துருப்பிடித்த **சூலாயுதத்தை** எடுத்துக் கொண்டு ஓடி வந்திருந்தாள்.
இடும்பன்காரி பரசைக் கீழே இறக்க முற்பட்ட அதே நொடி, அருள்மொழி தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி, அந்தச் சூலாயுதத்தை இளங்கோவை நோக்கி வீசினாள். காற்றில் சுழன்று வந்த சூலாயுதம், சரியாக இளங்கோவின் வலது கையில் வந்து அமர்ந்தது!
சூலாயுதம் கையில் பட்டதும், இளங்கோவின் உடலில் ஒரு புதிய மின்சாரம் பாய்ந்தது போல உணர்ந்தான். தோள் வலி மறைந்தது.
இடும்பன்காரியின் பரசு கீழே இறங்கியபோது, இளங்கோ சூலாயுதத்தைக் குறுக்கே பிடித்து அதைத் தடுத்தான்.
'தாய்...' என்ற பிரம்மாண்டமான சத்தம்! இம்முறை இளங்கோவின் ஆயுதம் உடையவில்லை. பரசுவும் சூலாயுதமும் மோதியதில் உண்டான அதிர்வு அலைகள், தடாகத்தின் நீரை மேலே எழும்பச் செய்தன.
இளங்கோ நிமிர்ந்து நின்றான். அவன் கையில் இப்போது இருப்பது சன்னதியின் சூலாயுதம். இடும்பன்காரியின் கண்களில் முதன்முறையாகப் பயம் தெரிந்தது.
சூலாயுதத்தின் மூன்று கிளைகளுக்கு இடையே இடும்பன்காரியின் ‘பரசு’ சிக்கிக் கொண்டது. இளங்கோ தன் புயபலத்தை எல்லாம் திரட்டி, சூலத்தை இடப்பக்கமாக ஒரு சுழற்று சுழற்றினான்.
காத்தவராயனின் அமானுஷ்ய சக்தி அவனிடம் இருந்த போதிலும், அந்தத் தெய்வீகச் சூலத்தின் விசைக்கு முன்னால் இடும்பன்காரியின் பிடி தளர்ந்தது. ‘பரசு’ கையை விட்டு நழுவித் தரையில் விழுந்தது.
அடுத்த நொடி, இளங்கோ சூலத்தை லாவகமாகத் திருப்பி, அதன் அடிப்பகுதியால் இடும்பன்காரியின் தாடையில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான். அந்த அடியின் வேகத்தில் இடும்பன்காரி நிலைகுலைந்து கீழே சரிந்தான்.
இளங்கோ ஒரு வேங்கையைப் போலப் பாய்ந்து, கீழே விழுந்த இடும்பன்காரியின் மார்பில் தன் காலை வைத்து அழுத்தினான். சூலாயுதத்தை அவன் நெஞ்சில் பாய்ச்சத் தயாரான அந்த நொடி...
"வேண்டாம்! விட்டுவிடுங்கள்!" என்ற அலறலுடன், எங்கிருந்தோ ஓடி வந்த "ரோகிணி" இடும்பன்காரியின் மீது விழுந்து அவனை மறைத்துக் கொண்டாள்.
வீரத்திற்கு இலக்கணமான இளங்கோவின் கை நடுங்கியது. ஒரு பெண்ணைக் கொல்ல அவனது அறம் இடம் கொடுக்கவில்லை. அவன் சூலத்தைத் தாழ்த்தித் தயங்கி நின்ற அந்த ஒரு நொடிதான், காலனின் விளையாட்டாக மாறியது.
கீழே கிடந்த இடும்பன்காரி, ரோகிணி கொடுத்த அந்தச் சிறு இடைவெளியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டான். தரையில் கிடந்த பரசை எட்டிப் பிடித்து, மின்னல் வேகத்தில் இளங்கோவின் மார்பைக் குறிவைத்துச் சொருகினான்.
* **சத்தம்:** சதை கிழிபடும் அந்த அகோரச் சத்தம் அந்தப் பகுதியையே உலுக்கியது.
இளங்கோவின் கண்களில் வலி இல்லை, மாறாக ஒரு ஏமாற்றம் தெரிந்தது. அவன் மார்பிலிருந்து ரத்தம் பீறிட்டது.
இதைச் சற்றுத் தூரத்தில் இருந்து கண்ட அருள்மொழி, **"இளங்கோ!!!"** என்று கதறினாள். அவளது அலறல் அந்த அடர்ந்த கானகம் முழுவதையும் அதிரச் செய்து, பறவைகளை மிரண்டு பறக்க வைத்தது.
அதே சமயம், காத்தவராயன் கொடுத்த ஒரு நாழிகை கெடு முடிவடைந்தது. இடும்பன்காரியின் உடலில் இருந்த அந்த அமானுஷ்ய சக்தி புகை போல அவனை விட்டு வெளியேற, அவன் மீண்டும் ஒரு சாதாரண மனிதனாகத் தரையில் விழுந்தான்.
தன் காதலன் ரத்த வெள்ளத்தில் சரிவதைக் கண்ட அருள்மொழி, அதுவரை இருந்த இளவரசிக்கே உரிய மென்மையை இழந்தாள். அவளது கண்கள் சிவந்து நெருப்புக் கோளங்களாய் மாறின. அவள் அந்த இடத்தில் ஒரு பெண்ணாகத் தெரியவில்லை; தீயை அழிக்கும் ருத்ர காளியாக உருவெடுத்தாள்.
அவள் ஓடி வரும் வேகத்திலேயே, இடுப்பில் இருந்த வாளை உருவி, தன் முழு ஆத்திரத்தையும் அதில் ஏற்றி வீசினாள்.
அந்த வாள் காற்றில் சுழன்று, ஒரு வளைந்த மின்னலைப் போலப் பாய்ந்தது. அது பிரித்துப் பார்க்கவில்லை—துரோகம் செய்த இடும்பன்காரியின் தலையையும், அவனுக்குத் துணையாக வந்து தர்மத்தைத் தடுத்த ரோகிணியின் தலையையும் ஒரே வீச்சில் சீவித் தள்ளியது.
இருவரது தலைகளும் தனித்தனியாக உருள, உடல்கள் துடித்து அடங்கின. ஆனால், அருள்மொழிக்கு அந்த வெற்றியில் மகிழ்ச்சி இல்லை. அவள் ஓடிச் சென்று, கீழே சரிந்து கொண்டிருந்த இளங்கோவைத் தன் மடியில் ஏந்திக் கொண்டாள்.
தடாகத்தின் நீர் இப்போது நிசப்தமாக இருந்தது. ஆனால் இளங்கோவின் மார்பிலிருந்து வழியும் ரத்தம், அந்தக் கரையின் மண்ணை ஒரு வீரக் காவியத்தின் இறுதிப் பக்கமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. வானம் இப்போது ரத்தச் சிவப்பாக மாறியிருந்தது, ஒரு மாவீரனின் தியாகத்தைக் கண்டு மௌனமாக அழுவது போல!
இறக்கும் தருவாயில் அருள்மொழியிடம் இளங்கோ உதிர்த்த வார்த்தைகளும்,சகோச்சி ஆராதனாவிடம் உரையாடுவது,லிகிதா,அனு மீண்டு எழுதல் அடுத்த பதிவில்
![[Image: 1777193630716.png]](https://i.ibb.co/7xKQLmHC/1777193630716.png)
இந்த பார்ட் எத்தனை பேருக்கு பிடிக்கும் என தெரியல..ஆனால் நான் நினைத்த கதையின் படி எழுதி உள்ளேன்..உங்க மனசுக்கு பட்டதை comment போடுங்க
அடர்ந்த காட்டின் அமைதியில், அந்தத் தடாகம் ஒரு ரகசிய உலகத்தைப் போலக் காட்சியளித்தது. அதன் நடுவே இருந்த ஒரு பாறைத் திட்டின் மீது இளங்கோவும் அருள்மொழியும் அமர்ந்திருந்தனர்.
இருவர் உடலிலும் ஆடைகள் இல்லை; ஒரு மெல்லிய போர்வை மட்டும் அவர்கள் இருவரையும் சேர்த்தே பொதிந்திருந்தது. அவர்களின் கலைந்த கூந்தலும், தளர்ந்த மேனியும் சற்றுமுன் அவர்கள் கண்ட உச்சக்கட்ட இன்பத்தின் சாட்சிகளாய் விளங்கின. அருள்மொழியின் முகத்தில் ஒரு பரிபூரணமான நிறைவு. இளங்கோவின் தோளில் தலை சாய்த்து, அந்த ஏகாந்தத்தை அவள் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது, தடாகத்தின் நீர்மட்டம் அவர்கள் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு மிக அருகில் இருக்க, இளங்கோவின் இடையில் இருந்த ஆடை சற்றே விலகி நீரில் நனைந்திருந்தது. அவனது ஆண்மையின் அடையாளம் நீரில் மெல்ல மிதக்க, அதைச் சுற்றிச் சிறிய மீன்கள் கூட்டமாக வட்டமிட்டன. அவன் ஆண்குறியில் ஒட்டியிருந்த கலவியின் மிச்சங்களை அந்த மீன்கள் மொய்ப்பதைக் கண்ட அருள்மொழிக்கு, ஒரு கணம் தன் வசீகரமான பொறாமை தலைதூக்கியது.
தனக்கு சொந்தமான காதலனின் தேகத்தை ஒரு சிறு மீன் கூட தீண்டுவதை அவளால் பொறுக்க முடியவில்லை. உடனே அவள் தன் மெல்லிய கரங்களால் நீரை அலசி, அந்த மீன்களை அங்கிருந்து விரட்டினாள்.
அவளது இந்தச் செய்கையைக் கண்டு இளங்கோ மெல்லச் சிரித்தான். "தேவி, என்ன இது? எனக்குக் கிடைத்த பெரும் பாக்கியம், பாவம் இந்தச் சிறு மீன்களுக்குக் கிடைக்கக் கூடாதா?" என்று கேலியாகக் கேட்டான்.
அருள்மொழி புரியாமல் அவனை ஏறிட்டாள். "மீன்களுக்கு என்ன பாக்கியம் வேண்டியிருக்கிறது? உங்கள் மேனியை அவை தீண்டுவது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை," என்று சிணுங்கினாள்.
இளங்கோ அவளை இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு, அவள் காதோரம் ரகசியமாய்ப் பேசினான். "அன்பே, அந்த மீன்கள் அங்கே வந்தது என் விந்துவைச் சுவைக்க அல்ல... என்னோடு கலந்திருந்த உன் 'ஜீவ அமிர்தத்தின்' வாசனையை நுகரத்தான் அவை அங்கே வட்டமிடுகின்றன," என்றான் குறும்பான பார்வையுடன்.
அவன் எதைக் குறிப்பிடுகிறான் என்பதை உணர்ந்த கணமே, அருள்மொழியின் முகம் செந்தாமரையாய் சிவந்தது. நாணத்தால் அவள் முகம் துடிக்க, அவனைப் பார்க்க முடியாமல் அவன் மார்பிலேயே தன் முகத்தைப் புதைத்துக் கொண்டாள். காட்டின் அந்த நிசப்தத்தில், மீண்டும் ஒருமுறை காதலின் மணம் கமழத் தொடங்கியது.
தடாகத்தைச் சுற்றியிருந்த மரங்களில் இருந்து உதிர்ந்த பூக்கள் நீர்ப்பரப்பின் மேல் ஒரு மெல்லிய போர்வையைப் போலப் படர்ந்திருந்தன. இளங்கோவின் விரல்கள் அவள் முகவாயைத் தூக்கியபோது, அருள்மொழியின் நீண்ட இமை மயிர்கள் நடுங்கின. அவள் காதோரம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்த ஒரு சுருள் கூந்தலில் இருந்து ஒரு நீர்த்துளி நழுவி, அவள் மார்பில் வழிந்ததைக் கண்ட இளங்கோவின் பார்வை ஆழமானது.
இளங்கோ அவளை நெருங்க, அந்தச் சிறு இடைவெளியில் அவள் சிரித்துக்கொண்டே பின்வாங்கினாள்.
என்னைத் தொட முடியுமா உங்களால்?" எனச் சவால் விட்டபடி அவள் பின்னோக்கி நீந்தினாள்.
"சிற்றோடை மீனே... கடலிடம் இருந்து தப்பிக்க முடியாது!" என்று இளங்கோ ஒரே மூச்சில் அவளை நெருங்கினான்.
அவளது இடுப்பில் அவன் கை பட, மின்னல் தாக்கியது போலத் துடித்துப் போனாள் அருள்மொழி. அவள் அவன் பிடியில் இருந்து நழுவ முயல, அவளது பட்டுப் போன்ற மேனி அவன் கரங்களில் வழுக்கியது.
தண்ணீருக்கு நடுவே இருந்த ஒரு பாறையை அவள் பற்றிக்கொள்ள, இளங்கோ அவளைச் சிறை பிடித்தான். இப்போது அவர்களுக்கு இடையே ஒரு நூலிழை இடைவெளிதான்.
"உங்கள் விழிகளில் தெரியும் இந்த வெட்கம், நான் பார்த்த எந்தப் போர்க்களத்தின் வெற்றியை விடவும் அழகானது தேவி," என அவன் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுக்க, அவள் முகத்தை அவன் தோளில் புதைத்துக் கொண்டாள்.
அவன் தன் கைகளால் தண்ணீரை அள்ளி அவள் தோள்களின் மேல் ஊற்றினான். அந்தச் ஜில்லிப்பில் அவள் சிலிர்த்துப் போய், அவன் மார்பில் தன் நகங்களால் மெல்லக் கீறினாள். அன்னப் பறவைகள் அவர்களைச் சுற்றி வட்டமிட்டு, தங்கள் நீண்ட கழுத்துகளால் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொள்வது போல, இவர்களும் மௌன மொழியில் காதல் பேசிக் கொண்டனர்.
அவன் முகத்தில் தண்ணீரைச் சடாரென்று அடித்துவிட்டுத் தப்பி ஓட முயன்றாள். இளங்கோ அவளைத் துரத்திக் கொண்டு வரும்போது, அவள் தடாகத்தின் ஆழமான பகுதிக்குச் சென்று, மூச்சடக்கி நீருக்கு அடியில் மறைந்தாள்.
சில நொடிகள் அவள் வெளியே வராததைக் கண்டு இளங்கோ பதறினான்.
"அருள்மொழி! எங்கே இருக்கிறாய்?" என்று அவன் தேட, சட்டென்று அவனது கால்களை நீருக்கு அடியில் இருந்து ஒரு மெல்லிய கை இழுத்தது.
நிலைதடுமாறி அவன் நீருக்குள் விழ, அவள் சிரித்துக்கொண்டே மேலே வந்தாள்.
ஆனால், அந்தச் சிரிப்பு நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை. கரையேறிய இளங்கோவின் காதுகள் காற்றில் ஒரு மாறுபட்ட ஒலியைக் கேட்டன. காய்ந்த இலைகள் மிதிப்படும் சத்தம்... லேசான துருப்பிடித்த வாளின் உரசும் ஒலி.
விளையாட்டின் உச்சத்தில் இளங்கோவின் உடல் சட்டென்று விறைத்தது. காற்றில் கலந்திருந்த அந்த ஒரு விசித்திரமான வாசனை அவனது நாசியைத் தீண்டியது. அது வேட்டை நாயின் குணம் கொண்ட இடும்பன்காரியின் உடல் வாடை.
"அருள்மொழி, நில்!" - இளங்கோவின் குரலில் இருந்த அதிகாரம் அவளை அதிர வைத்தது.
"தேவி, உடனே தடாகத்தின் அடியில் இருக்கும் சுரங்கப்பாதை வழியாகச் செல்லுங்கள். இடும்பன்காரியின் காலடிச் சத்தம் கேட்கிறது. அவன் காற்றில் வீசும் வஞ்சக வாசத்தை நான் உணர்கிறேன்," என்றான் அவன் கண்கள் சுற்றிலும் மேய.
அருள்மொழி பயப்படவில்லை, மாறாக அவன் தோள்களைத் தன் மலர்க்கரங்களால் இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். அவளது நனைந்த உடலின் ஸ்பரிசம் அவனுக்குள் ஒரு நிமிடம் தடுமாற்றத்தை ஏற்படுத்தினாலும், சூழலின் தீவிரம் அவனை மீட்டது.
"இல்லை இளங்கோ! உங்களை இந்த ஆபத்தில் விட்டுவிட்டு நான் மட்டும் தப்பிப்பதா? தோற்று ஓடிய நரி மீண்டும் வருகிறது என்றால் ஏதோ சூழ்ச்சியுடன் தான் வரும். உங்களுக்குத் துணையாக நான் இங்கேயே இருப்பேன்!" என அவள் அடம் பிடித்தாள்.
இளங்கோ அவள் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தான். "தேவி, உங்கள் மீது ஒரு துளி ரத்தம் பட்டாலும் என் வீரம் செத்துவிடும். உங்கள் பாதுகாப்பு குறித்த கவலையே என் வாளின் வேகத்தைக் குறைத்துவிடும். என் கவனத்தைச் சிதறடிக்காமல், எனக்கு வெற்றியைத் தேடித்தர நீங்கள் உடனே விலகிச் செல்ல வேண்டும். இது என் கட்டளை!"
அவன் வார்த்தைகளில் இருந்த நியாயத்தை உணர்ந்த அருள்மொழி, கனத்த இதயத்துடன் சம்மதித்தாள். ஒருமுறை அவன் கைகளை அழுத்திப் பிடித்துவிட்டு, மூச்சடக்கி நீருக்குள் மூழ்கினாள். தடாகத்தின் அடியில் இருந்த ரகசியக் கதவைத் திறந்து சுரங்கப்பாதைக்குள் அவள் மறைந்ததை உறுதி செய்த இளங்கோ, கரையேறினான்.
ஈரமான ஆடைகளை விடுத்து, தன் உடைவாளைச் சரி செய்துகொண்டான். அந்த அடர்ந்த மரத்தின் நிழலில், ஒரு வேங்கையைப் போல மறைந்து நின்று காத்துக்கொண்டிருந்தான். இடும்பன்காரியின் தலை உருளப் போகும் அந்த நொடிக்காகக் காற்று கூட அமைதியானது.
சற்று நேரத்துக்கு முன்பு,
இளங்கோவிடம் தோற்றுப் புறமுதுகு காட்டி ஓடி வந்த இடும்பன்காரி, ஒரு பாழடைந்த மண்டபத்தின் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தான். அவனது உடல் காயங்களை விட, ரோகிணியின் முகத்தில் எப்படி விழிப்பது என்கிற அவமானம் அவனை வாட்டியது.
சுற்றி நிசப்தம் நிலவியது. திடீரென்று காற்றின் வேகம் அதிகரித்தது. சுழன்று அடித்த காற்றில் ஒரு குரல் அவன் காதுக்குள் மிக நெருக்கமாக ஒலித்தது.
"தோற்றுப் போன இடும்பனே... உனக்கு உதவி தேவைப்படுகிறதா?"
இடும்பன்காரி திடுக்கிட்டு எழுந்தான். அவனது கண்கள் இருளைத் துளைத்துப் பார்த்தன. யாரும் இல்லை. "யார் அது? என் பெயரைச் சொல்லி அழைப்பது யார்?" என்று கத்தினான். பதில் இல்லை, ஆனால் அவன் மண்டைக்குள் அந்தச் சிரிப்பொலி மட்டும் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது.
மீண்டும் அதே குரல், இம்முறை அவனது மறுபுறம் கேட்டது. "உன் வாள் மழுங்கிவிட்டது, உன் வீரமும் தொலைந்துவிட்டது. நான் துணை நின்றால் இளங்கோவின் தலையை நீ எடுக்கலாம்!"
பயத்தில் இடும்பன்காரியின் அடிவயிற்றில் அமிலம் சுரந்தது. நாவறண்டு போய், திக்கித் திணறிப் பேசினான். "யாரது? யாராக இருந்தாலும் முன்னாடி வந்து பேசுங்க... இப்படித் தெரியாமல் பேசுவது கோழைத்தனம்!"
அவன் "கோழை" என்ற சொல்லைச் சொல்லி முடிப்பதற்குள், "பளார்" என்று ஒரு சத்தம்.
யார் அடித்தது என்று கூடத் தெரியவில்லை, ஆனால் இடும்பன்காரியின் முகம் இடதுபுறம் திரும்பியது. அவன் வாயோரம் ரத்தம் கசிய, அந்த அடியின் வேகத்தில் அப்படியே சுருண்டு தரையில் விழுந்தான்.
"யாரைப் பார்த்துடா கோழை என்று சொல்கிறாய்? அற்பப் பதரே! உன் ஊனக் கண்களுக்கு நான் தெரியாவிட்டால் நான் கோழையா?"
காற்றில் ஒரு புகை மண்டலம் உருவாவது போலத் தெரிந்தது. மெல்ல மெல்ல ஒரு பிரம்மாண்ட உருவம் அவன் முன் தென்பட்டது. அது "காத்தவராயன்!"
அந்த உருவத்தில் இருந்த ஆக்ரோஷத்தையும், கண்களில் மின்னிய சிவப்பையும் பார்த்த இடும்பன்காரி, தன் கால்கள் நடுங்குவதை உணர முடியாமல் உறைந்து நின்றான்.
காத்தவராயன் தன் காலடியை இடும்பன்காரியின் நெஞ்சுக்கு அருகில் கொண்டு வந்தான். அங்கிருந்த தூசியெல்லாம் அவன் மூச்சுக்காற்றில் பறந்தன.
"நான் நினைத்தால் உன்னை இப்போதே சாம்பலாக்க முடியும். ஆனால் உன்னால் எனக்கு ஒரு வேலை ஆக வேண்டியிருக்கிறது. எழுந்து நில்!" என காத்தவராயன் உத்தரவிட, இடும்பன்காரி பயத்தில் நடுங்கியபடியே, கைகூப்பித் தன் எஜமானைக் கண்ட அடிமையைப் போலச் சுருண்டு கிடந்தான்.
காற்றைச் கிழித்துக் கொண்டு புகை மண்டலமாக நின்ற காத்தவராயனைப் பார்த்த இடும்பன்காரிக்கு, நாவறண்டு போனது. வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டன. அவன் உடல் நடுங்குவதைப் பார்த்து காத்தவராயன் ஏளனமாகச் சிரித்தான்.
"பயப்படாதே அற்பனே! உன் இலக்கும் என் இலக்கும் ஒன்றுதான். அந்த இளங்கோவின் தலை எனக்கு வேண்டும். அவனது திமிரை அடக்க, என் கையில் இருக்கும் இந்த **'பரசு'** ஆயுதத்தை உனக்குத் தருகிறேன்," என்றான் காத்தவராயன்.
காத்தவராயன் கையை நீட்ட, காற்றில் மின்னல் கீற்றுகள் போல ஒளி வீசும் ஒரு பிரம்மாண்டமான கோடாலி போன்ற ஆயுதம் தோன்றியது. அதன் விளிம்புகளில் இருந்து அக்னி பிழம்புகள் தெறித்தன. அதைப் பார்த்ததும் இடும்பன்காரியின் கண்களில் பேராசை மின்னியது. அவன் அவசரமாக அதை நோக்கித் தன் கைகளை நீட்டினான்.
இடும்பன்காரி அதைத் தொட முயன்றபோது, அவனது கை அந்த ஆயுதத்தின் மீது படவே இல்லை. ஒரு பெரும் காந்த விசை அவனைத் தள்ளிவிட்டது போல அவன் தடுமாறினான்.
"முட்டாளே! இது சாதாரண இரும்பல்ல. அண்ட சராசரங்களின் சக்தியைத் தாங்கியது. இதைத் தொடக்கூட உனக்குத் தகுதி இல்லை," என்று கர்ஜித்த காத்தவராயன், தன் வலது கையை இடும்பன்காரியின் தலைக்கு மேல் வைத்தான்.
ஒரு நொடியில், கருநீல நிறத்திலான ஒரு ஒளிப் பிழம்பு காத்தவராயனிடம் இருந்து இடும்பன்காரியின் உடலுக்குள் பாய்ந்தது. அவனது நரம்புகள் புடைத்தன; கண்கள் சிவந்தன. பத்து யானைகளின் பலம் அவன் தோள்களில் ஏறியது போல உணர்ந்தான்.
இப்போது இடும்பன்காரி அந்தப் 'பரசு' ஆயுதத்தை லாவகமாகத் தூக்கினான். தன் பலத்தைச் சோதிக்க அருகில் இருந்த ஒரு பாறாங்கல் போன்ற தூணின் மீது அதை வீசினான்.
இடி விழுந்தது போன்ற சத்தம்! அந்தத் தூண் சுக்குநூறாக உடைந்து மணலாய் சிதறியது.
அந்த நொடியில் இடும்பன்காரியின் பயம் காணாமல் போனது. வஞ்சகமும், அகங்காரமும் அவன் முகத்தில் குடியேறின. தான் இப்போது காத்தவராயனை விடப் பலசாலி என்று அவன் மனம் கணக்குப் போட்டது.
தனக்குச் சக்தி கொடுத்த அந்த மாய உருவத்தை இப்போது ஏளனமாகப் பார்த்தான் இடும்பன். தன் மீசையை முறுக்கிக் கொண்டு எகத்தாளமாகச் சிரித்தான்.
"என்ன காத்தவராயா? உன் முகத்தில் இவ்வளவு கலக்கம் ஏன்? இளங்கோவை வீழ்த்த உன்னால் முடியவில்லை, அதற்காகத்தான் என்னை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துகிறாயா? இப்போது என்னிடம் இருப்பது உன் சக்தி மட்டுமல்ல, அதை விட மேலான ஒரு அகந்தை!"
அவன் மேலும் தொடர்ந்தான்,"ஏய் காத்தவராயா! இப்போது நான் நினைத்தால் உன்னையே என் காலடியில் பணிய வைக்க முடியும். இளங்கோவின் தலை உனக்கு வேண்டுமானால், என் காலில் விழுந்து யாசகம் கேள். அப்போதுதான் உனக்காக நான் அந்த இளங்கோவை வேட்டையாடுவேன்!"**
காத்தவராயன் பதில் பேசவில்லை. ஆனால் அவன் முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான புன்னகை அரும்பியது. கொடுத்த சக்தியைப் பறிப்பதும், கொடுத்தவனை மிதிக்க நினைப்பவனை அழிப்பதும் அவனுக்குப் புத்தம் புதிதல்லவே! அந்தப் பாழடைந்த மண்டபத்தில் இடும்பன்காரியின் எகத்தாளச் சிரிப்பு எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தது.
பதிலுக்கு காத்தவராயனின் அந்த அமானுஷ்யச் சிரிப்பு அந்தப் பாழடைந்த மண்டபத்தின் சுவர்களில் மோதி பயங்கரமாக எதிரொலித்தது. இடும்பன்காரியின் அகங்காரம் அந்தச் சிரிப்பில் சற்று ஆட்டம் கண்டது.
இடும்பன்காரி குழப்பத்துடன் தன் கையில் இருந்த பரசு ஆயுதத்தைப் பார்த்தான். "ஏன் சிரிக்கிறாய்? என் பலத்தைக் கண்டு உனக்கு நடுக்கம் எடுத்துவிட்டதா?" என மார்தட்டினான்.
காத்தவராயன் தன் புகையுருவத்தை இன்னும் பெரிதாக்கி அவனுக்கு முன்னால் வந்து நின்றான்.
"முட்டாளே! வரம் கொடுத்துவிட்டுப் பின்னால் அவதிப்படும் சிவபெருமான் என்று நினைத்தாயா என்னை? நான் கொடுத்த சக்தி உன் ரத்தத்தில் கலந்திருப்பது வெறும் "ஒரே ஒரு நாழிகை" மட்டும்தான்! அந்த நேரம் முடிந்ததும் நீ பழையபடி ஒரு சாதாரணப் புழுவாகத் தரையில் நெளிவாய்!"
இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் இடும்பன்காரியின் முகம் வெளுத்தது. அவனது பத்து யானை பலம் ஒரு வினாடி தளர்வது போன்ற பிரமை ஏற்பட்டது.
"இளங்கோவை என்னால் ஒரு நொடியில் சாம்பலாக்க முடியும். ஆனால், அவன் உடலில் ஓடுவது **என் ரத்தம்**. என் சொந்த வம்சத்தின் ரத்தத்தை என் கைகளால் சிந்துவது என் மர்ம சக்திகளுக்கு ஆபத்தாய் முடியும். அதனால்தான் உன்னைப் போன்ற ஒரு கருவியைத் தேடி வந்தேன்."
இடும்பன்காரிக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "என்ன? உன் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவனுக்கா நீயே குழி பறிக்கிறாய்? அவன் உன் வழித்தோன்றல் என்றால் நீ அவனுக்குத் துணையாக அல்லவா இருக்க வேண்டும்? இதில் என்ன மர்மம்?" என்று கேட்டான்.
காத்தவராயனின் கண்கள் அக்னிப் பிழம்பாக மாறின. "அவன் என் வம்சாவளி என்பதுதான் அவனுக்குச் சாதகமும், எனக்கு ஆபத்தும்! அவன் உயிரோடு இருந்தால் என் இருப்புக்கே அச்சுறுத்தல். இதற்கு மேல் விளக்கம் சொல்ல எனக்கு நேரமில்லை.
நான் சொல்லும் இந்த வழியில் சென்றால், அவனது வாள் வீச்சு உன் மேல் படும் முன், இந்த 'பரசு' கொண்டு அவன் தலையை நீ உருட்டலாம்."
காத்தவராயன் இளங்கோவின் பலவீனங்களையும், அவனை எப்படி கொல்வது பற்றி விவரிக்க விவரிக்க, இடும்பன்காரியின் கண்களில் மீண்டும் அந்த வஞ்சக ஒளி பிரகாசித்தது.
மணிக்கூண்டு நகர்வது போல இடும்பன்காரியின் உடலில் அந்தச் சக்தி துடித்துக்கொண்டிருந்தது.
"போ! ஒரு நாழிகைக்குள் வேலையை முடித்துவிட்டு வா. இளங்கோவின் வீழ்ச்சி உன் வெற்றியாக இருக்கட்டும், என் நிம்மதியாக இருக்கட்டும்!" என்று காத்தவராயன் காற்றில் மறைய, இடும்பன்காரி ஒரு பெரும் வேங்கையைப் போலத் தடாகத்தை நோக்கிப் பாய்ந்தான்.
அங்கே, இளங்கோ மரத்தின் பின்னால் மறைந்திருந்தான். தனக்கு எதிராக ஒரு மாபெரும் மாயச் சக்தியே களம் இறங்கியிருப்பதை அறியாமல்!
அமைதியாக இருந்த தடாகத்து நீர், இடும்பன்காரியின் அசுர பலம் கொண்ட காலடிகளால் அதிர்ந்தது.
ஒவ்வொரு முறை அவன் தரையை மிதிக்கும் போதும், தடாகத்தின் விளிம்பில் இருந்த நீர் துள்ளி நிலத்தில் விழுந்தது.
தடாகத்தைச் சுற்றியிருந்த அமைதி குலைந்தது. இளங்கோவின் கால்கள் நிலத்தில் ஊன்றி நின்றன. ஆனால், தரை அதிரும் விதம் அவனைத் திடுக்கிட வைத்தது. அது ஒரு மனிதனின் காலடிச் சத்தம் போல இல்லை; மதம் பிடித்த யானை ஒன்று பூமியைப் பிளந்து கொண்டு வருவது போன்ற அதிர்வு அது.
'இடும்பன்காரியிடம் இந்த மாற்றம் எப்படி? அதனால்தான் அருள்மொழியை அவசரமாக வெளியேற்றினேன். என் உள்ளுணர்வு பொய்க்கவில்லை!' என்று இளங்கோ தன் வாளை இறுகப் பற்றினான்.
மறைவிடத்திற்கு அருகே வந்த இடும்பன்காரி, அசுர பலத்துடன் கத்தினான். அவனது குரல் காற்றில் இடியென முழங்கியது.
இளங்கோ! எங்கே ஒளிகிறாய்? உன் வீரமெல்லாம் அருள் மொழி முந்தானைக்குள் தொலைந்துவிட்டதா? கோழையைப் போலப் புதருக்குள் பதுங்காமல், இதோ இந்த இடும்பன்காரியின் சமருக்கு வா!"
திடீரென மரத்தின் அடர்ந்த கிளைகளுக்கு இடையே ஒரு அசைவு. இலைகள் சலசலக்க, சூரிய ஒளியைத் தன் வாளில் ஏந்தியபடி,ஒரு கருஞ்சிறுத்தையைப் போல வான்வழிப் பாய்ந்து கீழே குதித்தான் இளங்கோ. அவன் தரையில் கால் பதித்த வேகத்தில் சுற்றியிருந்த காய்ந்த சருகுகள் சுழன்று காற்றில் பறந்தன.
இளங்கோ நிமிர்ந்து நின்றான். நனைந்திருந்த அவனது மேலாடை அவனது கட்டுமஸ்தான உடலோடு ஒட்டியிருக்க, நெற்றியில் வழிந்த நீர்த்துளிகள் அவனது வீரக் கண்களில் ஒரு தீட்சண்யத்தைக் கொடுத்தன.
"இடும்பன்காரி! புதருக்குள் ஒளிந்து கொண்டு வேட்டையாடுவது நரிகளின் குணம். கிளையில் அமர்ந்து கொண்டு எதிரியின் வருகையை நோட்டம் விடுவது வேங்கையின் குணம். கொடும்பாளூர் வம்சத்து இரத்தத்தில் கோழைத்தனம் கலந்துவிடவில்லை என்பதை உன் சிதைந்த உடலால் இன்று உணர்வாய்!"
அவன் தன் வாளை ஒரு சுழற்று சுழற்றி நிலத்தில் ஊன்றியபோது, அவனது பார்வையில் இருந்த உறுதி இடும்பன்காரியை ஒரு நிமிடம் நிலைகுலையச் செய்தது.
ஆனால், இடும்பன்காரியிடம் இருந்த அந்த மாயச் சக்தி அவனை மீண்டும் உசுப்பியது. இருவருக்கும் இடையே போர் மூண்டது.
இளங்கோவின் ஒவ்வொரு அடியும் மின்னல் வேகத்தில் இருந்தது. அவன் காற்றில் ஒரு நடனம் ஆடுவது போலத் தன் வாளைக் கையாண்டான்.
இடும்பன்காரியின் 'பரசு' ஆயுதம் இளங்கோவின் வாளின் மீது மோதும் போதெல்லாம், அந்தப் பகுதியில் இருந்த பறவைகள் அலறியபடி திசைமாறிப் பறந்தன. பாறைகளில் மோதிய ஆயுதங்களின் பொறிகள் காட்டுத்தீயைப் போலத் தெறித்தன.
ஆயுதங்கள் மோதும் 'டண்... டண்...' என்ற சத்தத்தைக் கேட்டு, மரங்களில் அமர்ந்திருந்த அன்னப்பறவைகளும் பிற பறவைகளும் சிறகுகளைப் படபடவென அடித்துக் கொண்டு திசை தெரியாமல் பறந்தன.
இளங்கோவின் மின்னல் வேக அசைவுகளால், தரையில் கிடந்த காய்ந்த சருகுகள் ஒரு சிறிய சுழற்காற்று போல அவர்களைச் சுற்றிச் சுழன்றன.
இளங்கோவின் முகத்தில் சோர்வு தெரியவில்லை, ஆனால் அவன் கண்கள் இடும்பன்காரியின் கையில் இருந்த அந்த விசித்திரமான ஆயுதத்தை ஆராய்ந்தன. "இது சாதாரண மனித ஆயுதம் அல்ல... இதனுள் ஏதோ ஒரு அமானுஷ்யம் ஒளிந்திருக்கிறது" என்பதை அவன் சண்டையிடும் போதே கணித்தான்.
ஆனால், முதல் மோதிலேயே இளங்கோவுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. இடும்பன்காரியின் வாள் வீச்சில் இருந்த வேகம், சாதாரண மனித பலத்திற்கு அப்பாற்பட்டதாக இருந்தது.
இடும்பன்காரி தன் கையில் இருந்த அந்தத் தெய்வீக 'பரசு' ஆயுதத்தை ஓங்கியபோது, காற்றில் தீப்பொறிகள் பறந்தன.
ஒவ்வொரு முறை பரசுவும் இளங்கோவின் வாளும் மோதியபோதும், இளங்கோவின் கைகளில் நரம்புகள் புடைத்தன. ஒரு மலையே தன் மேல் விழுவது போன்ற பாரத்தை அவன் உணர்ந்தான்.அவன் கேடயத்தால் தடுக்கும் ஒவ்வொரு முறையும் மலையின் பாரத்தை அவன் உணர்ந்தான்.
காய்ந்த ரத்தமும், துருப்பிடித்த இரும்பும் கலந்தது போன்ற ஒரு அமானுஷ்ய மணம் காற்றில் கலந்திருந்தது.
பரசு ஆயுதம் காற்றில் சுழலும் போது, மேகங்கள் இல்லாத போதும் அந்த இடத்தில் மட்டும் நீல நிற மின்னல் கீற்றுகள் தோன்றி மறைந்தன.
அந்த ஆயுதத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட மாய சக்தி, இளங்கோவின் உடல் வலுவை மெல்ல மெல்ல உறிஞ்சத் தொடங்கியது. அவனது மூச்சு இரைத்தது; நெற்றியில் வியர்வை அரும்பியது.
போர்க்களம் முழுவதும் புழுதிப் படலம் எழுந்தது. இளங்கோவின் மேனியில் வழிந்த வியர்வைத் துளிகள் மண்ணோடு கலந்து ஒரு வீரத் தழும்பாக மாறியது. மரங்களின் இலைகள் கூட அசைவற்று நின்றன; அந்த மாபெரும் வீரர்களுள் யார் வீழ்வார்கள் என்பதைப் பார்க்க இயற்கையே மூச்சடக்கி நிற்பது போல அந்தச் சூழல் இருந்தது.
இடும்பன்காரி ஒரு விகாரமான சிரிப்புடன், "இந்தச் சாதாரண இரும்புத் துண்டைக் கொண்டு என் தெய்வீக ஆயுதத்தை எதிர்க்கப் பார்க்கிறாயா?" என்று கூறி, பரசை முழு பலத்துடன் கீழே இறக்கினான்.
இளங்கோ அதைத் தன் வாளால் தடுக்க முயன்றான். ஆனால், அந்தத் தெய்வீக அஸ்திரத்தின் அழுத்தத்தைத் தாங்க அந்தச் சாதாரண வாளால் முடியவில்லை.
**'கிரிச்...'** என்ற சத்தத்துடன் இளங்கோவின் வாள் துண்டு துண்டாக ஒடிந்து சிதறியது!உடன் அவன் கேடயமும்..
வாள் முனையின் ஒரு பகுதி காற்றில் பறந்து தடாகத்தில் விழ, இளங்கோ வெறும் வாள் பிடியுடன் நிராயுதபாணியாக நின்றான். இடும்பன்காரியின் கண்களில் கொலைவெறி மின்னியது. "இளங்கோ! உன் வம்சம் இன்றுடன் முடிந்தது!" என்று கூச்சலிட்டபடி பரசை மீண்டும் உயர்த்தினான் இடும்பன்காரி.
மரணம் கண்முன்னே தெரிந்தாலும், இளங்கோவின் கண்களில் பயம் இல்லை.
வாள் ஒடிந்து சிதறிய போதிலும், இளங்கோவின் கண்களில் இருந்த வீரம் மங்கவில்லை. அவன் ஒரு இளம் சிங்கத்தைப் போலச் சீறினான். நிராயுதபாணியாக நிற்பது அவனுக்குப் புதிதல்ல; அவனது உடலே ஒரு ஆயுதம்தான்.
சற்றும் தாமதிக்காமல், தன் முதுகில் செருகப்பட்டிருந்த குறுகிய ஈட்டியை மின்னல் வேகத்தில் கையில் எடுத்தான். இடும்பன்காரி பரசை ஓங்கி வருவதற்குள், இளங்கோ பாய்ந்து சென்று ஈட்டியால் அவனது மார்பைக் குறிவைத்துத் தாக்கினான்.
'டண்...' என்ற சத்தத்துடன் ஈட்டியின் முனை பரசின் மீது பட்டது.
ஆனால், காத்தவராயனின் அமானுஷ்யச் சக்தி கொண்ட அந்தப் பரசு, ஈட்டியை ஒரு கரும்புத் துண்டைப் போலச் சுக்குநூறாக உடைத்தது. ஈட்டியின் மரப்பகுதி காற்றில் பறக்க, இளங்கோ மீண்டும் வெறும் கையுடன் நின்றான்.
இப்போது இடும்பன்காரி முழு மூர்க்கத்தனத்துடன் இளங்கோவைத் துரத்தினான். பரசுவின் ஒவ்வொரு வீச்சும் மரணத்தைக் கவ்வி வந்தது.
இளங்கோ பின்வாங்கவில்லை. அவன் முன்னும் பின்னும், பக்கவாட்டிலும் ஒரு நடனக் கலைஞனைப் போல லாவகமாகக் குதித்துத் தப்பினான். இடும்பன்காரியின் அசுர வேகம், இளங்கோவின் சிற்றோடை போன்ற சுறுசுறுப்பிற்கு முன்னால் தடுமாறியது.
இதனால் ஆத்திரமடைந்த இடும்பன்காரி, கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பரசைச் சுழற்றி இளங்கோவின் இடது தோளைக் குறிவைத்து வீசினான். இளங்கோ தப்ப முயன்றாலும், அந்தத் தெய்வீக ஆயுதத்தின் விளிம்பு அவன் தோளை ஆழமாகக் கிழித்தது.
**"ஆ..."** - இளங்கோவின் வாயிலிருந்து வேதனை மிகுந்த முனகல் எழுந்தது. ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட, அவன் ஒரு முழங்கால் இட்டுத் தரையில் சாய்ந்தான். இடும்பன்காரி விகாரமாகச் சிரித்துக்கொண்டே, அவனது தலையைக் கொய்யப் பரசை அந்தி வானத்தை நோக்கி உயர்த்தினான்.
"இளங்கோ!" - தடாகத்தின் கரையிலிருந்து ஒரு பெண் குரல் போர்க்களத்தைப் பிளந்தது.
சுரங்கப்பாதை வழியாகச் சென்ற அருள்மொழி, தன் காதலனுக்கு ஆபத்து என்பதை உணர்ந்து, தடாகத்தின் அருகே இருந்த பழமையான **சன்னதியிலிருந்து** ஒரு கனமான, துருப்பிடித்த **சூலாயுதத்தை** எடுத்துக் கொண்டு ஓடி வந்திருந்தாள்.
இடும்பன்காரி பரசைக் கீழே இறக்க முற்பட்ட அதே நொடி, அருள்மொழி தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி, அந்தச் சூலாயுதத்தை இளங்கோவை நோக்கி வீசினாள். காற்றில் சுழன்று வந்த சூலாயுதம், சரியாக இளங்கோவின் வலது கையில் வந்து அமர்ந்தது!
சூலாயுதம் கையில் பட்டதும், இளங்கோவின் உடலில் ஒரு புதிய மின்சாரம் பாய்ந்தது போல உணர்ந்தான். தோள் வலி மறைந்தது.
இடும்பன்காரியின் பரசு கீழே இறங்கியபோது, இளங்கோ சூலாயுதத்தைக் குறுக்கே பிடித்து அதைத் தடுத்தான்.
'தாய்...' என்ற பிரம்மாண்டமான சத்தம்! இம்முறை இளங்கோவின் ஆயுதம் உடையவில்லை. பரசுவும் சூலாயுதமும் மோதியதில் உண்டான அதிர்வு அலைகள், தடாகத்தின் நீரை மேலே எழும்பச் செய்தன.
இளங்கோ நிமிர்ந்து நின்றான். அவன் கையில் இப்போது இருப்பது சன்னதியின் சூலாயுதம். இடும்பன்காரியின் கண்களில் முதன்முறையாகப் பயம் தெரிந்தது.
சூலாயுதத்தின் மூன்று கிளைகளுக்கு இடையே இடும்பன்காரியின் ‘பரசு’ சிக்கிக் கொண்டது. இளங்கோ தன் புயபலத்தை எல்லாம் திரட்டி, சூலத்தை இடப்பக்கமாக ஒரு சுழற்று சுழற்றினான்.
காத்தவராயனின் அமானுஷ்ய சக்தி அவனிடம் இருந்த போதிலும், அந்தத் தெய்வீகச் சூலத்தின் விசைக்கு முன்னால் இடும்பன்காரியின் பிடி தளர்ந்தது. ‘பரசு’ கையை விட்டு நழுவித் தரையில் விழுந்தது.
அடுத்த நொடி, இளங்கோ சூலத்தை லாவகமாகத் திருப்பி, அதன் அடிப்பகுதியால் இடும்பன்காரியின் தாடையில் ஓங்கி ஒரு குத்து விட்டான். அந்த அடியின் வேகத்தில் இடும்பன்காரி நிலைகுலைந்து கீழே சரிந்தான்.
இளங்கோ ஒரு வேங்கையைப் போலப் பாய்ந்து, கீழே விழுந்த இடும்பன்காரியின் மார்பில் தன் காலை வைத்து அழுத்தினான். சூலாயுதத்தை அவன் நெஞ்சில் பாய்ச்சத் தயாரான அந்த நொடி...
"வேண்டாம்! விட்டுவிடுங்கள்!" என்ற அலறலுடன், எங்கிருந்தோ ஓடி வந்த "ரோகிணி" இடும்பன்காரியின் மீது விழுந்து அவனை மறைத்துக் கொண்டாள்.
வீரத்திற்கு இலக்கணமான இளங்கோவின் கை நடுங்கியது. ஒரு பெண்ணைக் கொல்ல அவனது அறம் இடம் கொடுக்கவில்லை. அவன் சூலத்தைத் தாழ்த்தித் தயங்கி நின்ற அந்த ஒரு நொடிதான், காலனின் விளையாட்டாக மாறியது.
கீழே கிடந்த இடும்பன்காரி, ரோகிணி கொடுத்த அந்தச் சிறு இடைவெளியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டான். தரையில் கிடந்த பரசை எட்டிப் பிடித்து, மின்னல் வேகத்தில் இளங்கோவின் மார்பைக் குறிவைத்துச் சொருகினான்.
* **சத்தம்:** சதை கிழிபடும் அந்த அகோரச் சத்தம் அந்தப் பகுதியையே உலுக்கியது.
இளங்கோவின் கண்களில் வலி இல்லை, மாறாக ஒரு ஏமாற்றம் தெரிந்தது. அவன் மார்பிலிருந்து ரத்தம் பீறிட்டது.
இதைச் சற்றுத் தூரத்தில் இருந்து கண்ட அருள்மொழி, **"இளங்கோ!!!"** என்று கதறினாள். அவளது அலறல் அந்த அடர்ந்த கானகம் முழுவதையும் அதிரச் செய்து, பறவைகளை மிரண்டு பறக்க வைத்தது.
அதே சமயம், காத்தவராயன் கொடுத்த ஒரு நாழிகை கெடு முடிவடைந்தது. இடும்பன்காரியின் உடலில் இருந்த அந்த அமானுஷ்ய சக்தி புகை போல அவனை விட்டு வெளியேற, அவன் மீண்டும் ஒரு சாதாரண மனிதனாகத் தரையில் விழுந்தான்.
தன் காதலன் ரத்த வெள்ளத்தில் சரிவதைக் கண்ட அருள்மொழி, அதுவரை இருந்த இளவரசிக்கே உரிய மென்மையை இழந்தாள். அவளது கண்கள் சிவந்து நெருப்புக் கோளங்களாய் மாறின. அவள் அந்த இடத்தில் ஒரு பெண்ணாகத் தெரியவில்லை; தீயை அழிக்கும் ருத்ர காளியாக உருவெடுத்தாள்.
அவள் ஓடி வரும் வேகத்திலேயே, இடுப்பில் இருந்த வாளை உருவி, தன் முழு ஆத்திரத்தையும் அதில் ஏற்றி வீசினாள்.
அந்த வாள் காற்றில் சுழன்று, ஒரு வளைந்த மின்னலைப் போலப் பாய்ந்தது. அது பிரித்துப் பார்க்கவில்லை—துரோகம் செய்த இடும்பன்காரியின் தலையையும், அவனுக்குத் துணையாக வந்து தர்மத்தைத் தடுத்த ரோகிணியின் தலையையும் ஒரே வீச்சில் சீவித் தள்ளியது.
இருவரது தலைகளும் தனித்தனியாக உருள, உடல்கள் துடித்து அடங்கின. ஆனால், அருள்மொழிக்கு அந்த வெற்றியில் மகிழ்ச்சி இல்லை. அவள் ஓடிச் சென்று, கீழே சரிந்து கொண்டிருந்த இளங்கோவைத் தன் மடியில் ஏந்திக் கொண்டாள்.
தடாகத்தின் நீர் இப்போது நிசப்தமாக இருந்தது. ஆனால் இளங்கோவின் மார்பிலிருந்து வழியும் ரத்தம், அந்தக் கரையின் மண்ணை ஒரு வீரக் காவியத்தின் இறுதிப் பக்கமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தது. வானம் இப்போது ரத்தச் சிவப்பாக மாறியிருந்தது, ஒரு மாவீரனின் தியாகத்தைக் கண்டு மௌனமாக அழுவது போல!
இறக்கும் தருவாயில் அருள்மொழியிடம் இளங்கோ உதிர்த்த வார்த்தைகளும்,சகோச்சி ஆராதனாவிடம் உரையாடுவது,லிகிதா,அனு மீண்டு எழுதல் அடுத்த பதிவில்
27-04-2026, 06:54 AM
27-04-2026, 06:56 AM
(26-04-2026, 11:15 PM)rameshsurya84 Wrote: மிக மிக அருமையான பதிவு நண்பா. ஒவ்வொரு வரியும் மிகவும் ரசனையுடன் இருந்தது. உங்களின் பழைய அதே கவிதை நடை அப்படியே உள்ளது. இளங்கோ போன்ற மாவீரன் மற்றும் நல்லவன் இறந்தது கர்ணனை நினைவுப் படுத்தியது. தங்களின் இந்த அற்புதமான பதிவுக்கு நன்றி நண்பா. காத்திருக்கிறேன் அடுத்த பதிவுக்காக.
ரொம்ப ரொம்ப நன்றி நண்பா..இளங்கோ இறந்ததும் ஒரு காரணமாக தான்..சில நேரங்களில் தவிர்க்க முடியாத இழப்பு ஏற்படும்..இதுவும் வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கம் தான்
27-04-2026, 10:02 PM
(27-04-2026, 03:45 PM)rkasso Wrote: So so nice fighting sequence in this part.
Every detail gives goosebumps.
Thank You.
(27-04-2026, 04:26 PM)Kinglion Wrote: Thanks tor the updates nanba
(27-04-2026, 06:52 PM)Kinglion Wrote: Kaaththiruntahthu nashtam illaamal pathivai thanthu irukkireer nanba
(27-04-2026, 08:55 PM)Kinglion Wrote: Interesting ❤️Thanks for your comments friends
27-04-2026, 10:06 PM
மன்னர் காலம்
Episode - 156
ரத்த வெள்ளத்தில் நனைந்திருந்த இளங்கோவின் உடல், பூமியைத் தொடும் முன் அருள்மொழி அவனைத் தாங்கித் தன் மடியில் கிடத்தினாள். அவனது மார்பில் பாய்ந்திருந்த அந்த வஞ்சகப் பரசு, உயிரைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தது. இளங்கோவின் கண்கள் மெல்லச் செருகின.
அவள் கண்கள் கலங்கவில்லை; மாறாக ஒரு தீர்க்கமான முடிவில் பிரகாசித்தன. இளங்கோவின் நெற்றியில் படிந்திருந்த வியர்வையையும் ரத்தத்தையும் தன் கரங்களால் துடைத்தாள்.
என் காதலன் சரிந்து கீழே விழுந்து நிலமங்கை தழுவும் முன், நான் என் காதலனைத் தழுவிக்கொண்டேன். இளங்கோ... உங்கள் ஆன்மா வீர சுவர்க்கம் அடைந்து தேவலோகம் செல்லப் போகிறது. அங்கே தேவ மங்கைகள் உங்கள் வீரத்தைக் கண்டு உங்களைத் தழுவக் காத்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு அந்த வாய்ப்பைத் தரமாட்டேன். அங்கேயும் உங்களுக்கு முன்னால் நான் வந்து நிற்பேன். உங்களை அங்கும் நானே தழுவிக் கொள்வேன்!"
அவளது குரலில் துக்கம் இல்லை, மாறாகக் காதலனை ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்காத ஒரு உரிமை கலந்திருந்தது.
அருள்மொழி தன் இடையில் இருந்த அந்தச் சிறிய குத்துவாளை உருவினாள். அந்திச் சூரியனின் கடைசி ஒளிக் கீற்று அந்த வாளின் முனையில் பட்டுத் தெறித்தது. அவள் தன் மார்பை நோக்கி அந்த வாளை உயர்த்தியபோது, அவளது முகத்தில் ஒரு அமைதியான புன்னகை அரும்பியது. மரணம் அவளுக்குப் பயத்தைத் தரவில்லை; அது அவளது காதலனை மீண்டும் அடையப்போகும் ஒரு வழியாகவே தெரிந்தது.
வாள் அவளது மார்பைத் தீண்டும் ஒரு நொடிக்கு முன்... ஒரு தடையணை ஏற்பட்டது.
உயிரற்றுக் கிடப்பதாகக் கருதப்பட்ட இளங்கோவின் கைகள், நடுங்கியபடியே உயர்ந்து அருள்மொழியின் மணிக்கட்டைப் பற்றின. அவனது பிடியில் பழைய பலம் இல்லை, ஆனால் அந்தத் தொடுதலில் ஒரு மாபெரும் அதிகாரம் இருந்தது.
அவன் கண்கள் பாதியளவு திறந்தன. அவனது பார்வையில் "வேண்டாம்" என்ற மௌனமான வேண்டுகோள் இருந்தது.
"தேவி... என்... வெற்றி... நீங்கள்... வாழ்வதில்... இருக்கிறது..." என அவன் இதழ்கள் சத்தமின்றி முணுமுணுத்தன.
வாள் முனை அவளது ஆடையைத் தொட்ட நிலையில் அப்படியே நின்றது. இளங்கோவின் அந்த பலவீனமான பிடி, அவளுக்கு ஒரு கோடி யானைகளின் பலத்தைத் தந்தது போல இருந்தது. தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள நினைத்தவள், தன் காதலனின் கடைசி ஆசையை நிறைவேற்ற வேண்டுமா அல்லது அவனுடன் செல்ல வேண்டுமா என்ற தவிப்பில் சிலையாக உறைந்து நின்றாள்.
சுற்றி இருந்த காடு நிசப்தமானது. தடாகத்தின் அலைகள் ஓய்ந்தன. அங்கே ஒரு வீரன் தன் உயிரைத் தியாகம் செய்து கொண்டிருந்தான்; ஒரு காதலி தன் உயிரையே அவனுக்காகப் பலியிடத் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். ரத்தமும், கண்ணீரும், காதலும் அந்த மண்ணில் ஒன்றாகக் கலந்தன.
இளங்கோவின் இறுதி மூச்சு காற்றின் மெல்லிய அசைவாக வெளிவர, அந்தத் தடாகக் கரையே ஒரு புனிதமான வேள்விக் கூடமாக மாறியது. அருள்மொழியின் மடியில் கிடந்தபடியே, தன் காதலியின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தான் இளங்கோ. அவன் பார்வையில் மரணத்தின் நிழல் தெரிந்தாலும், ஒரு புதிய பிறப்பிற்கான ஒளி தென்பட்டது.
இளங்கோவின் உதடுகள் ரத்தத்தின் சுவையுடன் திக்கித் திணறிப் பேசின. "தேவி... என் உயிர் இந்த உடலை விட்டு ஒரு கணம் பிரிந்தபோது, ஒரு விசித்திரமான ஒளியைக் கண்டேன். அங்கே **லிகிதா, அனு** என்ற இரு தேவதைகள் எனக்குத் தரிசனம் தந்தார்கள். அவர்கள் சொன்ன செய்தி என் மரணத்தையே ஒரு கொண்டாட்டமாக மாற்றிவிட்டது..."
அவன் அவள் கரங்களை இறுகப் பற்றினான். "அருள்மொழி... உன் வயிற்றில் என் வாரிசு உதித்திருப்பதாக அவர்கள் கூறினார்கள். அந்தச் சிசு இந்த உலகுக்கு நன்மை செய்யப் போகும் ஒரு பேரொளி. நான் உன் உடலை விட்டு வேண்டுமானால் பிரிவேன், ஆனால் உன் ஆன்மாவை விட்டுப் பிரியமாட்டேன். நீ இந்த உலகில் ஜீவித்திருக்கும் வரை நான் உன்னோடுதான் இருப்பேன். உன்னோடுதான் நான் விண்ணுலகம் செல்வேன்... இது நான் வணங்கும் இறைவன் மீது சத்தியம்!"
அருள்மொழி ஒரு கணம் அதிர்ந்து போனாள். தன் காதலன் இல்லாத உலகில் ஒவ்வொரு நொடியும் நரகமாகும் என்று நினைத்தவளுக்கு, இந்தச் செய்தி ஒரு பெரும் சுமையாகத் தெரிந்தது. அவளால் வாக்குக் கொடுக்க முடியவில்லை. பேச்சு எழாமல் விம்மி அழுதாள்.
இளங்கோவின் முகம் வேதனையில் சுருங்கியது. "தேவி... இந்த வஞ்சகப் பரசு என் மார்பைத் துளைக்கும் வலி தாங்க முடியவில்லை. ஆனால் உன் வாயிலிருந்து வரும் அந்த ஒரு வாக்குக்காகவே என் உயிரை விரல் நுனியில் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். பிறப்பதும் இறப்பதும் இயற்கை... ஆனால் நம் மரணம் இந்த உலகுக்கு ஒரு அர்த்தத்தைத் தர வேண்டும். எனக்காக... நம் வாரிசுக்காக... நீ உயிர் வாழ வேண்டும்!"
அருள்மொழியின் கண்கள் அருவியாகக் கொட்டின. தன் காதலனின் வேதனையைப் பார்க்கச் சகிக்காமல், நா தழுதழுக்க, வார்த்தைகள் வராமல் தன் தலையை அசைத்துச் சம்மதம் தெரிவித்தாள். அந்த மௌனமான சம்மதம், அந்தப் போர்க்களத்தின் விதியையே மாற்றியது.
அதுவரை ரத்தச் சிவப்பாக இருந்த அந்தி வானம், சட்டென்று கருமேகங்களால் சூழப்பட்டது. ஒரு மாவீரனின் இறுதி யாத்திரைக்காக இயற்கையே கருப்புடை அணிந்தது போல இருந்தது.
தடாகத்தின் அலைகள் அப்படியே உறைந்து போயின. அன்னப் பறவைகள் தங்கள் கழுத்தை இறக்கைகளுக்குள் புதைத்துக்கொண்டு மௌன அஞ்சலி செலுத்தின.
காட்டில் இலைகளின் சலசலப்பு கூட அடங்கிப்போனது. காற்றில் பரவியிருந்த அந்த 'பரசு'வின் துர்நாற்றம் மறைந்து, சன்னதியில் இருந்து வந்த தெய்வீக நறுமணம் அந்த இடத்தை நிரப்பியது.
அருள்மொழியின் சம்மதத்தைக் கேட்டதும், இளங்கோவின் முகத்தில் ஒரு தெய்வீக அமைதி குடியேறியது. அவனது கைப்பிடி மெல்லத் தளர்ந்தது.
"அருள்மொழி... நான் உன்னில்தான் வாழ்கிறேன்..." என்று அவன் இதழ்கள் கடைசி முறையாக முணுமுணுத்தன. அவன் கண்கள் மூடின.
கொஞ்ச நேரம் முன்பு அருள்மொழி தண்ணீரை அள்ளி வீசியபோது அது முத்துக்களாய் சிதறியது; இளங்கோவின் சிரிப்பு அந்தப் பாறைகளில் எதிரொலித்தது.
அதே தடாகத்தின் ஓரம் இப்போ இளங்கோவின் மார்பிலிருந்து பீறிடும் ரத்தம் நீரோடு கலந்து சிவப்பாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.
அன்று அவர்கள் இருவரும் காதலில் திளைத்து நனைந்தார்கள்; இன்று அருள்மொழி தன் காதலனின் ரத்தத்தில் நனைந்து கொண்டிருந்தாள். அந்த மகிழ்ச்சியான சிரிப்பொலி இருந்த இடத்தில், இப்போது மரண ஓலத்தின் மிச்சம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
இளங்கோவின் கண்கள் அருள்மொழியின் முகத்தை விட்டு விலகவில்லை. அவனது உயிர் பிரியும் தருணம் ஒரு மெல்லிய மெழுகுவர்த்தி அணைவதைப் போல மிக மென்மையாகத் தொடங்கியது.
அவனது நெஞ்சுக்கூடு ஏறி இறங்குவது மெல்ல மெல்லக் குறைந்தது. ஒவ்வொரு சுவாசமும் ஒரு போராட்டமாக இருந்தது. "தேவி..." என்று அவன் அழைத்தபோது, அவனது குரல் காற்றில் கரையும் மேகத்தைப் போல மெலிதாக ஒலித்தது.அவனது கருவிழிகளில் தெரிந்த அந்தப் பிரகாசம் மெல்ல மங்கத் தொடங்கியது. ஆனால், அந்த மங்கலான நிலையிலும் அருள்மொழியின் உருவம் மட்டுமே அவன் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.
அவனது கைவிரல்கள் அருள்மொழியின் கரங்களை இறுக்கப் பற்ற முயன்று, பலமில்லாமல் மெல்லத் தளர்ந்தன. அவனது உடல் ஒருமுறை லேசாகச் சிலிர்த்தது—அது அவனது ஆன்மா இந்த உலகக் கட்டுகளை அறுத்துக் கொண்டு வெளியேறத் துடித்த தருணம்.
சுற்றுப்புறச் சூழல் அந்த மாவீரனின் மறைவை உணர்ந்து கொண்டதைப் போல விசித்திரமாக மாறியது:
சற்று முன்பு இவர்களின் விளையாட்டிற்குத் துணையாகச் சிறகடித்த அன்னப் பறவைகள், இப்போது தடாகத்தின் நடுவே சிலைகளைப் போல அசைவற்று நின்றன.
காற்றில் வீசிய அந்தத் தென்றல் நின்று போய், ஒரு கனமான நிசப்தம் கானகத்தைப் போர்த்தியது. மரங்களில் இருந்த இலைகள் கூட அசைய அஞ்சி நின்றன.
சூரியன் முழுவதுமாக மறைந்து, வானம் இருள் போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டது. இளங்கோவின் உயிர் பிரியும் அதே வேளையில், வானில் முதல் நட்சத்திரம் தோன்றியது—அது அவனது ஆன்மா விண்ணுலகம் சென்றதைக் குறிப்பது போல மின்னியது.
அருள்மொழியின் மடியில் கிடந்த இளங்கோவின் தலை மெல்ல ஒரு பக்கமாகச் சாய்ந்தது. அவனது இதழ்களில் ஒரு சிறிய புன்னகை மட்டும் அப்படியே உறைந்து போயிருந்தது. தன் காதலிக்கு ஒரு மகத்தான வாரிசைப் பரிசாகக் கொடுத்துவிட்டோம் என்ற திருப்தி அந்தப் புன்னகையில் தெரிந்தது.
அருள்மொழி அவனது நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். அந்த வெப்பம் மெல்லக் குறைந்து, குளிர்ச்சி படரத் தொடங்கியது. "இளங்கோ..." என அவள் மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள். ஆனால் பதில் வரவில்லை. தடாகத்தின் அலைகள் மட்டும் கரையில் மோதி, "போய்விட்டான்... போய்விட்டான்..." என்று சத்தமின்றிச் சொல்வது போலப் பின்வாங்கின.
காதல் விளையாடிய அதே தடாகக் கரையில், ஒரு மாவீரனின் உடல் இப்போது நிலமங்கையின் மடியில் ஒரு காவியமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தது.
தடாகக் கரையில் வீழ்ந்து கிடந்த அந்த மாவீரனின் உடல் மீது, மேகங்கள் கண்ணீர் விடுவது போலச் சாரல் மழை பொழியத் தொடங்கியது. அருள்மொழி அழவில்லை; தன் காதலனின் உயிரைச் சுமந்திருக்கும் தன் வயிற்றைத் தொட்டபடி, ஒரு பெரும் லட்சியத்தை ஏந்திய காளியாக அந்த மழையில் நனைந்து நின்றாள். இளங்கோவின் ஆன்மா அவள் சுவாசத்தில் கலந்தது.
![[Image: 1777294745801.png]](https://i.ibb.co/DgmTkqD6/1777294745801.png)
Episode - 156
ரத்த வெள்ளத்தில் நனைந்திருந்த இளங்கோவின் உடல், பூமியைத் தொடும் முன் அருள்மொழி அவனைத் தாங்கித் தன் மடியில் கிடத்தினாள். அவனது மார்பில் பாய்ந்திருந்த அந்த வஞ்சகப் பரசு, உயிரைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தது. இளங்கோவின் கண்கள் மெல்லச் செருகின.
அவள் கண்கள் கலங்கவில்லை; மாறாக ஒரு தீர்க்கமான முடிவில் பிரகாசித்தன. இளங்கோவின் நெற்றியில் படிந்திருந்த வியர்வையையும் ரத்தத்தையும் தன் கரங்களால் துடைத்தாள்.
என் காதலன் சரிந்து கீழே விழுந்து நிலமங்கை தழுவும் முன், நான் என் காதலனைத் தழுவிக்கொண்டேன். இளங்கோ... உங்கள் ஆன்மா வீர சுவர்க்கம் அடைந்து தேவலோகம் செல்லப் போகிறது. அங்கே தேவ மங்கைகள் உங்கள் வீரத்தைக் கண்டு உங்களைத் தழுவக் காத்திருப்பார்கள். அவர்களுக்கு அந்த வாய்ப்பைத் தரமாட்டேன். அங்கேயும் உங்களுக்கு முன்னால் நான் வந்து நிற்பேன். உங்களை அங்கும் நானே தழுவிக் கொள்வேன்!"
அவளது குரலில் துக்கம் இல்லை, மாறாகக் காதலனை ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்காத ஒரு உரிமை கலந்திருந்தது.
அருள்மொழி தன் இடையில் இருந்த அந்தச் சிறிய குத்துவாளை உருவினாள். அந்திச் சூரியனின் கடைசி ஒளிக் கீற்று அந்த வாளின் முனையில் பட்டுத் தெறித்தது. அவள் தன் மார்பை நோக்கி அந்த வாளை உயர்த்தியபோது, அவளது முகத்தில் ஒரு அமைதியான புன்னகை அரும்பியது. மரணம் அவளுக்குப் பயத்தைத் தரவில்லை; அது அவளது காதலனை மீண்டும் அடையப்போகும் ஒரு வழியாகவே தெரிந்தது.
வாள் அவளது மார்பைத் தீண்டும் ஒரு நொடிக்கு முன்... ஒரு தடையணை ஏற்பட்டது.
உயிரற்றுக் கிடப்பதாகக் கருதப்பட்ட இளங்கோவின் கைகள், நடுங்கியபடியே உயர்ந்து அருள்மொழியின் மணிக்கட்டைப் பற்றின. அவனது பிடியில் பழைய பலம் இல்லை, ஆனால் அந்தத் தொடுதலில் ஒரு மாபெரும் அதிகாரம் இருந்தது.
அவன் கண்கள் பாதியளவு திறந்தன. அவனது பார்வையில் "வேண்டாம்" என்ற மௌனமான வேண்டுகோள் இருந்தது.
"தேவி... என்... வெற்றி... நீங்கள்... வாழ்வதில்... இருக்கிறது..." என அவன் இதழ்கள் சத்தமின்றி முணுமுணுத்தன.
வாள் முனை அவளது ஆடையைத் தொட்ட நிலையில் அப்படியே நின்றது. இளங்கோவின் அந்த பலவீனமான பிடி, அவளுக்கு ஒரு கோடி யானைகளின் பலத்தைத் தந்தது போல இருந்தது. தன் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ள நினைத்தவள், தன் காதலனின் கடைசி ஆசையை நிறைவேற்ற வேண்டுமா அல்லது அவனுடன் செல்ல வேண்டுமா என்ற தவிப்பில் சிலையாக உறைந்து நின்றாள்.
சுற்றி இருந்த காடு நிசப்தமானது. தடாகத்தின் அலைகள் ஓய்ந்தன. அங்கே ஒரு வீரன் தன் உயிரைத் தியாகம் செய்து கொண்டிருந்தான்; ஒரு காதலி தன் உயிரையே அவனுக்காகப் பலியிடத் துடித்துக் கொண்டிருந்தாள். ரத்தமும், கண்ணீரும், காதலும் அந்த மண்ணில் ஒன்றாகக் கலந்தன.
இளங்கோவின் இறுதி மூச்சு காற்றின் மெல்லிய அசைவாக வெளிவர, அந்தத் தடாகக் கரையே ஒரு புனிதமான வேள்விக் கூடமாக மாறியது. அருள்மொழியின் மடியில் கிடந்தபடியே, தன் காதலியின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தான் இளங்கோ. அவன் பார்வையில் மரணத்தின் நிழல் தெரிந்தாலும், ஒரு புதிய பிறப்பிற்கான ஒளி தென்பட்டது.
இளங்கோவின் உதடுகள் ரத்தத்தின் சுவையுடன் திக்கித் திணறிப் பேசின. "தேவி... என் உயிர் இந்த உடலை விட்டு ஒரு கணம் பிரிந்தபோது, ஒரு விசித்திரமான ஒளியைக் கண்டேன். அங்கே **லிகிதா, அனு** என்ற இரு தேவதைகள் எனக்குத் தரிசனம் தந்தார்கள். அவர்கள் சொன்ன செய்தி என் மரணத்தையே ஒரு கொண்டாட்டமாக மாற்றிவிட்டது..."
அவன் அவள் கரங்களை இறுகப் பற்றினான். "அருள்மொழி... உன் வயிற்றில் என் வாரிசு உதித்திருப்பதாக அவர்கள் கூறினார்கள். அந்தச் சிசு இந்த உலகுக்கு நன்மை செய்யப் போகும் ஒரு பேரொளி. நான் உன் உடலை விட்டு வேண்டுமானால் பிரிவேன், ஆனால் உன் ஆன்மாவை விட்டுப் பிரியமாட்டேன். நீ இந்த உலகில் ஜீவித்திருக்கும் வரை நான் உன்னோடுதான் இருப்பேன். உன்னோடுதான் நான் விண்ணுலகம் செல்வேன்... இது நான் வணங்கும் இறைவன் மீது சத்தியம்!"
அருள்மொழி ஒரு கணம் அதிர்ந்து போனாள். தன் காதலன் இல்லாத உலகில் ஒவ்வொரு நொடியும் நரகமாகும் என்று நினைத்தவளுக்கு, இந்தச் செய்தி ஒரு பெரும் சுமையாகத் தெரிந்தது. அவளால் வாக்குக் கொடுக்க முடியவில்லை. பேச்சு எழாமல் விம்மி அழுதாள்.
இளங்கோவின் முகம் வேதனையில் சுருங்கியது. "தேவி... இந்த வஞ்சகப் பரசு என் மார்பைத் துளைக்கும் வலி தாங்க முடியவில்லை. ஆனால் உன் வாயிலிருந்து வரும் அந்த ஒரு வாக்குக்காகவே என் உயிரை விரல் நுனியில் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். பிறப்பதும் இறப்பதும் இயற்கை... ஆனால் நம் மரணம் இந்த உலகுக்கு ஒரு அர்த்தத்தைத் தர வேண்டும். எனக்காக... நம் வாரிசுக்காக... நீ உயிர் வாழ வேண்டும்!"
அருள்மொழியின் கண்கள் அருவியாகக் கொட்டின. தன் காதலனின் வேதனையைப் பார்க்கச் சகிக்காமல், நா தழுதழுக்க, வார்த்தைகள் வராமல் தன் தலையை அசைத்துச் சம்மதம் தெரிவித்தாள். அந்த மௌனமான சம்மதம், அந்தப் போர்க்களத்தின் விதியையே மாற்றியது.
அதுவரை ரத்தச் சிவப்பாக இருந்த அந்தி வானம், சட்டென்று கருமேகங்களால் சூழப்பட்டது. ஒரு மாவீரனின் இறுதி யாத்திரைக்காக இயற்கையே கருப்புடை அணிந்தது போல இருந்தது.
தடாகத்தின் அலைகள் அப்படியே உறைந்து போயின. அன்னப் பறவைகள் தங்கள் கழுத்தை இறக்கைகளுக்குள் புதைத்துக்கொண்டு மௌன அஞ்சலி செலுத்தின.
காட்டில் இலைகளின் சலசலப்பு கூட அடங்கிப்போனது. காற்றில் பரவியிருந்த அந்த 'பரசு'வின் துர்நாற்றம் மறைந்து, சன்னதியில் இருந்து வந்த தெய்வீக நறுமணம் அந்த இடத்தை நிரப்பியது.
அருள்மொழியின் சம்மதத்தைக் கேட்டதும், இளங்கோவின் முகத்தில் ஒரு தெய்வீக அமைதி குடியேறியது. அவனது கைப்பிடி மெல்லத் தளர்ந்தது.
"அருள்மொழி... நான் உன்னில்தான் வாழ்கிறேன்..." என்று அவன் இதழ்கள் கடைசி முறையாக முணுமுணுத்தன. அவன் கண்கள் மூடின.
கொஞ்ச நேரம் முன்பு அருள்மொழி தண்ணீரை அள்ளி வீசியபோது அது முத்துக்களாய் சிதறியது; இளங்கோவின் சிரிப்பு அந்தப் பாறைகளில் எதிரொலித்தது.
அதே தடாகத்தின் ஓரம் இப்போ இளங்கோவின் மார்பிலிருந்து பீறிடும் ரத்தம் நீரோடு கலந்து சிவப்பாக மாறிக் கொண்டிருந்தது.
அன்று அவர்கள் இருவரும் காதலில் திளைத்து நனைந்தார்கள்; இன்று அருள்மொழி தன் காதலனின் ரத்தத்தில் நனைந்து கொண்டிருந்தாள். அந்த மகிழ்ச்சியான சிரிப்பொலி இருந்த இடத்தில், இப்போது மரண ஓலத்தின் மிச்சம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
இளங்கோவின் கண்கள் அருள்மொழியின் முகத்தை விட்டு விலகவில்லை. அவனது உயிர் பிரியும் தருணம் ஒரு மெல்லிய மெழுகுவர்த்தி அணைவதைப் போல மிக மென்மையாகத் தொடங்கியது.
அவனது நெஞ்சுக்கூடு ஏறி இறங்குவது மெல்ல மெல்லக் குறைந்தது. ஒவ்வொரு சுவாசமும் ஒரு போராட்டமாக இருந்தது. "தேவி..." என்று அவன் அழைத்தபோது, அவனது குரல் காற்றில் கரையும் மேகத்தைப் போல மெலிதாக ஒலித்தது.அவனது கருவிழிகளில் தெரிந்த அந்தப் பிரகாசம் மெல்ல மங்கத் தொடங்கியது. ஆனால், அந்த மங்கலான நிலையிலும் அருள்மொழியின் உருவம் மட்டுமே அவன் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.
அவனது கைவிரல்கள் அருள்மொழியின் கரங்களை இறுக்கப் பற்ற முயன்று, பலமில்லாமல் மெல்லத் தளர்ந்தன. அவனது உடல் ஒருமுறை லேசாகச் சிலிர்த்தது—அது அவனது ஆன்மா இந்த உலகக் கட்டுகளை அறுத்துக் கொண்டு வெளியேறத் துடித்த தருணம்.
சுற்றுப்புறச் சூழல் அந்த மாவீரனின் மறைவை உணர்ந்து கொண்டதைப் போல விசித்திரமாக மாறியது:
சற்று முன்பு இவர்களின் விளையாட்டிற்குத் துணையாகச் சிறகடித்த அன்னப் பறவைகள், இப்போது தடாகத்தின் நடுவே சிலைகளைப் போல அசைவற்று நின்றன.
காற்றில் வீசிய அந்தத் தென்றல் நின்று போய், ஒரு கனமான நிசப்தம் கானகத்தைப் போர்த்தியது. மரங்களில் இருந்த இலைகள் கூட அசைய அஞ்சி நின்றன.
சூரியன் முழுவதுமாக மறைந்து, வானம் இருள் போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டது. இளங்கோவின் உயிர் பிரியும் அதே வேளையில், வானில் முதல் நட்சத்திரம் தோன்றியது—அது அவனது ஆன்மா விண்ணுலகம் சென்றதைக் குறிப்பது போல மின்னியது.
அருள்மொழியின் மடியில் கிடந்த இளங்கோவின் தலை மெல்ல ஒரு பக்கமாகச் சாய்ந்தது. அவனது இதழ்களில் ஒரு சிறிய புன்னகை மட்டும் அப்படியே உறைந்து போயிருந்தது. தன் காதலிக்கு ஒரு மகத்தான வாரிசைப் பரிசாகக் கொடுத்துவிட்டோம் என்ற திருப்தி அந்தப் புன்னகையில் தெரிந்தது.
அருள்மொழி அவனது நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். அந்த வெப்பம் மெல்லக் குறைந்து, குளிர்ச்சி படரத் தொடங்கியது. "இளங்கோ..." என அவள் மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள். ஆனால் பதில் வரவில்லை. தடாகத்தின் அலைகள் மட்டும் கரையில் மோதி, "போய்விட்டான்... போய்விட்டான்..." என்று சத்தமின்றிச் சொல்வது போலப் பின்வாங்கின.
காதல் விளையாடிய அதே தடாகக் கரையில், ஒரு மாவீரனின் உடல் இப்போது நிலமங்கையின் மடியில் ஒரு காவியமாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தது.
தடாகக் கரையில் வீழ்ந்து கிடந்த அந்த மாவீரனின் உடல் மீது, மேகங்கள் கண்ணீர் விடுவது போலச் சாரல் மழை பொழியத் தொடங்கியது. அருள்மொழி அழவில்லை; தன் காதலனின் உயிரைச் சுமந்திருக்கும் தன் வயிற்றைத் தொட்டபடி, ஒரு பெரும் லட்சியத்தை ஏந்திய காளியாக அந்த மழையில் நனைந்து நின்றாள். இளங்கோவின் ஆன்மா அவள் சுவாசத்தில் கலந்தது.
27-04-2026, 10:12 PM
நிகழ்காலம்
Episode - 157
காட்டுப்பாதையின் மற்றொரு திசையில், சஞ்சீவினி வேரைத் தேடி மாறனும் காமினியும் சென்றுகொண்டிருந்த அந்தத் தருணம், காதலும் காமமும் கலந்த ஒரு மாயச் சூழலை உருவாக்கியிருந்தது. அந்த அடர்ந்த காட்டின் நிசப்தத்தில், காமினியின் மனக்குரல் மட்டும் பலமாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
மாறன் அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய காவி உடை, அவனது இரும்பு போன்ற தேகத்தின் வடிவத்தை மறைக்காமல் அப்படியே காட்டியது.
அவன் முன்னே நடந்து செல்லும்போது, அவனது அகன்ற மார்பும், கச்சிதமாக ஒட்டிய வயிறும் அந்த ஆடையின் ஊடே அலைபாயும் திரவம் போலத் தெரிந்தன.
அவனது திண்ணிய தோள்களும், நடக்கும்போது அசைந்தாடும் அவனது புயங்களும் காமினிக்கு ஒருவித கிறக்கத்தை ஏற்படுத்தின. அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் அவளுக்குள் ஒரு மின்னலைத் தூண்டியது.
மாறனின் மேனியும் காமினியின் கிறக்கமும்
மாறன் அணிந்திருந்த காவி உடை, அவனது சந்தன நிற மார்புக்கும், அவனது கட்டுமஸ்தான தோள்களுக்கும் ஒரு முனிவனுக்குரிய அழகைத் தந்திருந்தது.
அவன் மூச்சுவிடும்போது விரிந்து சுருங்கும் அவனது அகன்ற மார்பும், அடிவயிற்றின் அந்த ஒட்டிய ஆண்குறியும் காவித் துணிக்குள்ளிருந்து துருத்திக் கொண்டு தெரிவதும் காமினியின் கண்களுக்கு ஒரு விருந்தாக அமைந்தது.
காமினியின் வஞ்சக வலை
மாறனின் கவனத்தைத் தன் பக்கம் திருப்ப காமினி அத்தனையையும் செய்தாள்.
அவனது அந்தத் திண்ணிய உடலைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், தன் சாக்லேட் நிறக் கரங்களால் அந்த மார்பைத் தழுவிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஏக்கம் அவளுக்குள் அனலாகக் கொதித்தது.
அடர்ந்த காட்டின் பச்சை நிறப் பின்னணியில், காமினியின் **சாக்லேட் நிற மேனி** ஒரு பளபளக்கும் தேக்கு மரம் போல ஜொலித்தது. அவளது மேனியின் அந்த அடர் நிறம், அவள் அணிந்திருந்த மெல்லிய ஆபரணங்களுக்கும், மேலாடைக்கும் ஒரு தனித்துவமான வசீகரத்தைக் கொடுத்தது.
வெயிலின் கதிர்கள் அவள் மேல் படும்போது, அவளது சாக்லேட் நிறத் தோல் மெருகேற்றப்பட்ட சிலை போல மின்னியது.
காட்டின் கரடுமுரடான பாதையில் நடப்பது போல பாவனை செய்து, அவ்வப்போது தன் எடுப்பான அங்கங்கள் அவனது பார்வையில் படுமாறு நெளிந்து நடந்தாள்.
நடக்கும்போது அவளது இடையின் அசைவுகளும், எடுப்பான அங்கங்களின் லாவகமும் அவளது நிறத்திற்கு இன்னும் ஒரு காந்த சக்தியைச் சேர்த்தன. தான் ஒரு பேரழகி என்பதும், தன் நிறம் ஆண்களைச் சுண்டி இழுக்கும் என்பதும் அவளுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது.
காமினி தன் கூந்தலை ஒருபுறமாக ஒதுக்கி, தன் கழுத்தின் அழகையும், மார்பின் மேடுபள்ளங்களையும் மாறன் பார்க்கும் விதமாகச் சில பாவனைகளைச் செய்தாள்.
"மாறா... என்னால் நடக்க முடியவில்லை, கொஞ்சம் கை கொடுப்பாயா?" என்று மிக நெருக்கமாக வந்து அவன் தோளைத் தீண்டினாள். அவளது சுவாசத்தின் வெப்பம் அவன் கழுத்தில் படுமாறு நின்றாள்.
மாறா... இந்தக் காட்டில் மூச்சு முட்டுகிறது. கொஞ்சம் மெதுவாகத்தான் நடயேன்," என்று கூறிக்கொண்டே, தன் மேலாடையைச் சற்றுத் தளர்த்தி, தன் சாக்லேட் நிறத் தோள்களை அவனுக்குத் தெரியும்படி அசைத்தாள்.
தன் ஈரமான விழிகளால் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்து, தன் உதடுகளை மெல்ல நனைத்துக்கொண்டே அவனை மயக்க முயன்றாள்.
இருவருக்கும் இடையே ஒரு நாழிகை தூரம் நிசப்தம் நிலவியது. அவ்வப்போது கிளையிலிருந்து விழும் பூக்கள் காமினியின் தோள்களில் பட்டுத் தெறித்தன.
ஆனால் மாறன் ஒரு யோகியைப் போல இருந்தான். காமினியின் அத்தனை அசைவுகளும் அவனுக்குத் தெரிந்தும் தெரியாதது போலவே இருந்தான்.
அவள் நெருங்கி வரும்போதெல்லாம், அவன் மிக நாசூக்காக விலகிச் சென்றான். அவனது கவனம் முழுவதும் அந்தச் சஞ்சீவினி வேர் மீதே இருந்தது.
ஒரு குறுகிய பாதையைக் கடக்கும்போது, மாறன் அவளுக்கு வழிவிடச் சற்றே ஒதுங்கினான். அந்த நொடி, அவனது சூடான மார்பு அவளது சாக்லேட் நிறத் தோளில் உரசியது. அந்தச் சிறு தீண்டலில் காமினியின் உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்து அடங்கியது.
அவளை ஒரு அழகான பெண்ணாகக் கூட அவன் பார்க்கவில்லை; மாறாக ஒரு சக பயணியாக மட்டுமே நடத்தினான். இது காமினியின் கர்வத்தை ஒரு பக்கம் காயப்படுத்தினாலும், அவனது அந்த 'பிடிதராத' குணமே அவளுக்கு இன்னும் அதிக கிறக்கத்தைக் கொடுத்தது.
காட்டின் அந்தப் பகுதி மந்தார மலர்களின் வாசனையாலும், சலசலக்கும் ஓடைச் சத்தத்தாலும் நிறைந்திருந்தது.
காற்றில் ஒருவித ஈரப்பதம் இருந்தது. காமினியின் கூந்தல் காற்றில் பறந்து அவன் முகத்தைத் தீண்ட முயல, அவன் அதைத் தன் கையால் ஒதுக்கிவிட்டு முன்னேறினான்.
இந்தக் கல்நெஞ்சக்காரனை எப்போதுதான் கரைக்கப் போகிறேனோ?" என்று நினைத்தபடி, மீண்டும் ஒருமுறை தன் அங்கங்களைச் சீர்செய்து கொண்டு, தன் வசீகரப் புன்னகையுடன் அவனைத் தொடர்ந்தாள் அந்தச் சாக்லேட் நிற அழகி.
"இந்தக் காவி உடையை உன்னிடமிருந்து எப்போது கழற்றப் போகிறேன் மாறா?" என்று மனதிற்குள் முணுமுணுத்தபடி, அவனது பின்பக்க அழகையே ரசித்துக்கொண்டு அவளை அறியாமல் ஒரு புன்னகையுடன் அவனைத் தொடர்ந்தாள் காமினி. காடு இன்னும் அடர்ந்து கொண்டே போனது, அவளது ஆசையைப் போலவே!
அனு மற்றும் லிகிதா உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் கடைசி நம்பிக்கையாக மாறன், காமினியின் துணையோடு இந்தக் காட்டின் ஆழமான பகுதிக்கு வந்திருக்கிறான். ஆனால் காமினியின் எண்ணமோ சஞ்சீவினியின் மீது இல்லை, மாறனின் கம்பீரமான மேனியின் மீது இருந்தது.
சஞ்சீவினி வேர் இருக்கும் பாறையடிக்கு அவர்கள் நெருங்கியபோது, காமினி வேண்டுமென்றே ஒரு கொடியில் இடறி மாறன் மீது விழுந்தாள். அவன் அவளைத் தாங்க முற்பட்டபோது, அவள் அவனது மார்பை விடாமல் பற்றிக்கொண்டாள்.
(கிறக்கமான குரலில்)இந்த வேரைத் தேடி ஏன் இப்படி அலைய வேண்டும் மாறா? அங்கே இருவர் சாகக் கிடக்கிறார்கள்... ஆனால் இங்கே ஒருத்தி உனக்காக ஏங்கிக் கிடக்கிறேன். உன் மார்பின் சூடு என் சாக்லேட் நிற மேனியை உருக்குகிறது... உனக்கு இது உணரவில்லையா?
அவளது சாக்லேட் நிறக் கரங்கள் அவனது காவி உடையின் ஓரங்களைத் துளாவின. அவனது திண்ணிய தோள்களில் அவள் தன் முகத்தை அழுத்தினாள்.
மாறன் அவளைத் தூக்கி நிறுத்த முயன்றான். அவனது கண்கள் சஞ்சீவினி வளரும் அந்தப் பாறை இடுக்கையே தேடின.
"காமினி, விடு! அங்கே அனுவும் லிகிதாவும் ஒவ்வொரு நொடியும் எமனுடன் போராடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு இந்த வேர் மருந்து... ஆனால் நீ எனக்குத் தரும் இந்த நெருப்பு விஷம்!"
(அவன் காதோரம் இதழ் பதித்து) "விஷமும் ஒரு வகை போதைதான் மாறா... அவர்கள் பிழைக்கப் போகிறார்கள், ஆனால் நீ இன்று என்னிடம் தோற்கப் போகிறாய். உன் விரல்கள் வேர்களைத் தேடுவதை விட, என் இடையைத் தேடுவதே உனக்கு அதிக இன்பத்தைத் தரும்..."
அவள் தன் உடையைச் சற்று நெகிழவிட்டு, அவனது பார்வையைத் தன் வசீகர அங்கங்களின் மீது திருப்பப் பார்த்தாள். அவளது மேனியின் நறுமணம் காற்றில் கலந்து மாறனின் புலன்களைச் சோதித்தது.
மாறன் ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்தான். ஒரு பக்கம் அவனது கண்கள் தேடும் உயிர் காக்கும் மருந்து; மறுபக்கம் அவனை நிலைதடுமாற வைக்கும் ஒரு பேரழகியின் நேரடிச் சீண்டல்.
அவள் அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, தன் முழு உடலையும் அவனது சந்தன மார்பில் அழுத்தினாள். "அந்த இருவருக்கும் உயிர் கொடுக்க உன்னால் முடியும்... அதே சமயம் எனக்கும் ஒரு புதிய உயிர் கொடு மாறா!" என அவனது உதடுகளுக்கு அருகில் வந்து மூச்சுக் காற்றைப் பரிமாறினாள்.
அவன் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அது காமத்தாலா அல்லது கடமை உணர்வாலா என்று அவனுக்கே புரியவில்லை.
மாறன் அவளது பிடியில் இருந்து விடுபட முயல, காமினி அவனது காவி உடையை இறுகப் பற்றினாள்.
"என்னைத் தள்ளிவிட்டால், இந்தச் சஞ்சீவினி வேர் எங்கே இருக்கிறது என்பதை நான் சொல்ல மாட்டேன். அவர்களின் உயிர் உன் கையில்... உன் உடல் என் கையில்! என்ன செய்யப் போகிறாய் மாறா?" என்று அவள் விடுத்த சவால், அந்தக் காட்டின் நிசப்தத்தை விடப் பயங்கரமாக இருந்தது.
பாறை இடுக்கில் படர்ந்திருந்த கொடிகளை ஆத்திரத்துடன் விலக்கிய மாறன், தன் மேல் சாய்ந்திருந்த காமினியைத் தள்ளிவிட்டு நேராக நின்றான். அவனது காவி உடை அவனது வேகத்திற்குத் தடையாக இருக்க, அவன் கண்களில் ஒரு அக்னிப் பிழம்பு தெரிந்தது.
"நிறுத்து காமினி! உன் வஞ்சக வலைகளுக்கு நான் இரையாகப் போவதில்லை. என் உள்ளத்தில் **ஆராதனாவுக்கு** மட்டுமே இடம் உண்டு. அவளது தூய்மையான அன்பிற்கு முன்னால் உன் இந்தச் சபலங்கள் வெறும் கானல் நீர்!" - மாறனின் குரலில் ஒரு தீர்க்கமான உறுதி இருந்தது.
இதைக் கேட்டதும் காமினியின் சாக்லேட் நிற முகம் ஒரு நிமிடம் சுருங்கியது, ஆனால் அடுத்த நொடியே ஒரு நரித்தனமான சிரிப்பு அவள் இதழ்களில் அரும்பியது.
காமினியின் நச்சு வார்த்தைகள்
அவள் மெல்லத் தன் கூந்தலைச் சரி செய்தபடி மாறனை நோக்கி ஒரு எகத்தாளப் பார்வையை வீசினாள்.
"ஆராதனாவா? அந்தப் பேதையை நீ இன்னும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாயா மாறா? பாவம் நீ! இங்கே நீ அவளுக்காகத் தவம் கிடக்கிறாய்... ஆனால் அங்கே, அந்தக் காட்டின் மறுபுறம் அவள் **வீராவுடன்** தனிமையில் சல்லாபம் செய்து கொண்டு இருக்கிறாள் என்பது உனக்குத் தெரியுமா?"
அவள் இன்னும் நெருங்கி வந்து மாறனின் காதோரம் விஷத்தைக் கக்கினாள்:
"இந்நேரம் அவள் வீராவின் கட்டுமஸ்தான தோள்களில் சாய்ந்து, அவனோடு சல்லாபம் செய்து கொண்டிருப்பாள். வீராவின் ஆவேசமான தழுவலில் அவள் தன்னை மறந்து கிடப்பாள். நீ தேடும் இந்தச் சஞ்சீவினி வேரை விட, வீராவின் ஸ்பரிசம் அவளுக்கு அதிக சுகத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் மாறா!"
மாறன் இதைக் கேட்டதும் ஒரு கணம் நிலைகுலைந்தான். அவனது முஷ்டிகள் இறுகின. ஆனால், அடுத்த நொடியே அவன் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டான்.
"பொய்! இது சுத்தமான பொய் காமினி! ஆராதனாவின் ஒழுக்கத்தை நான் அறிவேன். உன்னைப் போன்ற ஒரு வஞ்சகி எப்போதுமே மற்றவர்களின் தூய்மையைச் சந்தேகக் கண்ணோடுதான் பார்ப்பாய். உன்னால் என் மனதை விஷமாக்க முடியாது!" என்று கர்ஜித்தான் மாறன்.
காமினி பின்வாங்கவில்லை. அவள் தன் இடையை வளைத்து நின்று சிரித்தாள். "உண்மை கசக்கும் மாறா! நீ வேண்டுமானால் நம்பாமல் இரு. ஆனால் ஆராதனா ஒரு பெண்... பெண்ணின் மனது எப்போதும் ஒரு வீரனின் பலத்திற்கு முன்னால் மண்டியிடும். வீரா அவளைத் தன் வசப்படுத்தியிருப்பான். நீ இங்கே வேரைத் தேடி முடிக்கும்போது, அவள் அங்கே தன் பெண்மையை அவனிடம் தொலைத்திருப்பாள்!"
மாறன் தன் காதுகளை மூடிக்கொண்டான். அவனது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. காமினி சொன்னது பொய்யாக இருக்க வேண்டும் என்று அவன் மனம் கதறியது. ஆனால், காமினியின் அந்தப் பார்வை அவனுக்குள் ஒரு சிறு சந்தேக நெருப்பை மூட்டியது.
அனு மற்றும் லிகிதாவின் உயிர் ஊசலாடிக் கொண்டிருப்பதையும், ஒருவேளை தான் தாமதித்தால் ஆராதனாவின் கௌரவத்தைச் சிதைக்க காமினி ஏதேனும் சதி செய்யக்கூடும் என்பதையும் மாறன் உணர்ந்தான். அறத்திற்கும் உயிர் காக்கும் கடமைக்கும் இடையே நடந்த போராட்டத்தில், இறுதியில் மாறன் ஒரு கடினமான முடிவை எடுத்தான்.
மாறன் தன் கைகளை மெல்லத் தளர்த்தினான். அவனது கண்கள் மூடித் திறந்தன. அந்தத் தீட்சண்யமான பார்வையில் இப்போது ஒருவிதத் தியாகமும், சொல்லொணாத் துயரமும் நிழலாடியது.
"சரி காமினி... நீ வென்றுவிட்டாய்," மாறனின் குரல் ஒரு உடைந்த வீணையின் ஒலியைப் போலக் கனமாக ஒலித்தது. "இரண்டு உயிர்களைக் காக்கவும், என் ஆராதனாவின் பெயருக்கு நீ களங்கம் விளைவிக்காமல் இருக்கவும்... இந்த உடல் உனக்குத் தேவை என்றால், எடுத்துக் கொள். ஆனால், எனக்கு ஒரு சத்தியம் செய்து கொடு. இது முடிந்த அடுத்த நொடி, சஞ்சீவினி வேர் என் கைகளில் இருக்க வேண்டும்!"
காமினியின் முகத்தில் ஒரு விகாரமான வெற்றிப் புன்னகை பூத்தது. அவள் எதிர்பார்த்தது நடந்துவிட்டது. அவளது சாக்லேட் நிற மேனி மாறனின் சரணாகதியால் இன்னும் ஜொலித்தது.
"சத்தியம் மாறா! உன் உடல் எனக்குச் சொந்தமாகும் அந்த நொடியே, சஞ்சீவினி இருக்கும் இடத்திற்கு உன்னை நான் அழைத்துச் செல்கிறேன்," என்றவள், ஒரு நாகத்தைப் போல அவனது மார்பில் படர்ந்தாள்.
காமினி மெல்லப் பின்வாங்கி, ஒரு பழமையான வேப்ப மரத்தின் நிழலில் நின்றாள். அந்தி வெளிச்சம் அவளது சாக்லேட் நிற மேனியில் பட்டுத் தெறிக்க, அவள் தன் மேலாடையை மெல்ல நழுவவிட்டாள்.
அவளது எடுப்பான தோள்களும், இடையின் வளைவுகளும் மாறனின் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு ஓவியமாக விரிந்தன.
மாறன் ஒரு யோகியாக இருந்தாலும், அவனது இரத்தத்தில் ஊறியிருந்த ஆண்மை, காமினியின் இந்த நேரடித் தாக்குதலில் நிலைதடுமாறியது. அவனது மூச்சுக்காற்று சூடாக வெளிவந்து, அவனது அகன்ற மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது.
அவனது இரும்பு போன்ற தோள்களில் தன் முகத்தைச் சாய்த்து, "இந்தத் தோள்கள் உலகத்தைச் சுமக்கலாம்... ஆனால் ஒரு பெண்ணின் பாரத்தைத் தாங்க இத்தனை தயக்கமா?" என்று கூறி, அவனது காது மடலைத் தன் பற்களால் மெல்லக் கவ்வி இழுத்தாள்.
மாறன் தன் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டு, "வேண்டாம் காமினி..." என்று முணுமுணுத்தான். ஆனால் அவனது குரலில் முன்பிருந்த கம்பீரம் மறைந்து, ஒருவித மயக்கம் கலந்திருந்தது.
அவள் தன் சாக்லேட் நிற மேனியை அவன் மீது மெல்ல அழுத்தத் தொடங்கினாள். அவளது உடலின் வளைவுகள் அவனது கட்டுமஸ்தான உடலோடு உரசியபோது, மாறனின் ஆண்மை அடக்க முடியாமல் துடித்தது.
"மாறா... உன் கண்கள் மூடியிருக்கலாம்... ஆனால் உன் உடல் பொய் சொல்லாது. பார்... நீயே என்னை விரும்புகிறாய்," என்று கூறி, அவனது கரங்களை எடுத்துத் தன் இடையின் மீது வைத்தாள்.
காமினி மீண்டும் அவனிடம் நெருங்கினாள். தன் மென்மையான, சாக்லேட் நிறக் கரங்களால் மாறனின் திடகாத்திரமான புயங்களைப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அவளது விரல் நுனிகள் அவனது சந்தன மேனியில் ஊர்ந்து செல்ல, மாறன் ஒருமுறை உடல் சிலிர்த்தான். அவள் அவனது கழுத்தோரம் தன் முகத்தைப் புதைத்து, "இந்த இரும்பு மார்பு இன்று என் பூக்களைத் தாங்கப் போகிறது மாறா..." என்று போதையேற்றும் குரலில் கிசுகிசுத்தாள்.
மாறன் தன் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டான்.
அவள் தன் சாக்லேட் நிற மேனியை அவன் மீது மெல்ல அழுத்தத் தொடங்கினாள். அவளது உடலின் வளைவுகள் அவனது கட்டுமஸ்தான உடலோடு உரசியபோது, மாறனின் ஆண்மை அடக்க முடியாமல் துடித்தது.
"மாறா... உன் கண்கள் மூடியிருக்கலாம்... ஆனால் உன் உடல் பொய் சொல்லாது. பார்... நீயே என்னை விரும்புகிறாய்," என்று கூறி, அவனது கரங்களை எடுத்துத் தன் இடையின் மீது வைத்தாள்.
மாறன் முதன்முறையாகத் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்தான். அவனது கரங்கள் தானாகவே காமினியின் இடையை இறுகப் பற்றின.
காமினி விடவில்லை. அவள் அவனது மார்பில் தன் நகங்களால் மெல்லக் கீறி, அவனது அடிவயிற்றுப் பகுதியில் தன் கரங்களை நகர்த்தினாள்.
"ம்ம்ம்... ஆஆஹ்... மாறா..." என்று அவள் முனகியபடி அவனது கழுத்தில் முகம் புதைக்க, அந்தத் தீண்டலின் சூடு மாறனை முழுமையாக ஆட்கொண்டது.
மாறன் தன் வலிமையான கரங்களால் காமினியின் முகத்தை ஏந்தினான். அவனது கட்டைவிரல்கள் அவளது சாக்லேட் நிறக் கன்னங்களை அழுத்தின.
இருவரின் இதழ்களும் முதலில் மெல்ல உரசிக்கொண்டன. காமினியின் இதழ்களில் இருந்த அந்த மதுரமான நறுமணம் மாறனின் நிதானத்தை முற்றிலுமாகச் சிதைத்தது.
அடுத்த நொடி, அவன் அவளது இதழ்களை ஆவேசமாகச் சிறைபிடித்தான். அது ஒரு முத்தம் என்பதை விட, ஒரு தாகமுள்ளவன் நீரைக் குடிப்பததைப் போல இருந்தது. காமினி தன் வாயைத் தாராளமாகத் திறந்து அவனது நாவினை வரவேற்றாள்.
இருவரின் நாவுகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து போர் புரிந்தன. காமினி அவனது கீழ் இதழை மெல்லக் கவ்வி இழுக்க, மாறன் அவளது மேல் இதழைத் தன் வசப்படுத்தினான். அந்த ஈரமான பரிமாற்றத்தில் எச்சில் கலந்து வழிய, இருவரின் முனகல்களும் அந்த இதழ் முத்தத்திற்குள்ளேயே கரைந்து போயின.
உணர்ச்சிகளின் உச்சத்தில் இருக்கும்போது, காமினி தன் முகத்தை அவனது கழுத்தோரம் புதைத்து, அனல் பறக்கும் மூச்சுக்காற்றுடன் பேசத் தொடங்கினாள்.
(கிறக்கமான குரலில்) "ஆஆஹ்... மாறா... உன் இதழ்கள் இத்தனை சூடாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. உன் தவம் உன்னை ஒரு நெருப்புக் குழம்பாக மாற்றியிருக்கிறது. என்னைச் சுடு மாறா... உன் காமத்தால் என்னைச் சுட்டுப் பொசுக்கு!"
(மூச்சிறைக்க, ஆவேசத்துடன்) "நீ இதற்காகத்தான் காத்திருந்தாயா காமினி? ஒரு உயிரைக் காப்பாற்ற என் ஆன்மாவையே உன்னிடம் அடகு வைக்கச் செய்துவிட்டாயே!"
(அவனது முதுகில் நகக்கீறல்களைப் பதித்தபடி) "ஆன்மாவை நீயே வைத்துக்கொள் மாறா... எனக்கு உன் இந்தத் திண்ணிய உடலும், உன் ஆண்மையின் வேகமும் மட்டுமே போதும். பார்... உன் இதழ்கள் சொல்வதை உன் இதயம் மறுக்கவில்லை. நீயும் என்னை விரும்புகிறாய்... இந்தத் தீண்டலை நீயும் ரசிக்கிறாய், இல்லையா?"
"உன் வஞ்சகப் பேச்சுக்களை நிறுத்து! என் உடல் உனக்குக் கட்டுப்படலாம்... ஆனால் என் நினைவுகள் எப்போதும் ஆராதனாவிடமே இருக்கும்!"
(எகத்தாளமாகச் சிரித்து, அவன் காதோரம் கடித்தபடி) "இருக்கட்டும்... அங்கே உன் நினைவுகள் இருக்கட்டும். ஆனால் இங்கே... இந்த நொடியில், உன் இரத்தத்தில் நான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன். உன் ஒவ்வொரு அசைவும் எனக்காகத் துடிக்கிறது. இன்னும்... இன்னும் ஆழமாக என்னை உணர் மாறா!"
அவளது வார்த்தைகள் மாறனின் ஆண்மையை இன்னும் தூண்டிவிட்டது. அவன் அவளை மேலும் இறுக்கமாக அணைத்து, அவளது கழுத்து மற்றும் தோள்பட்டைகளில் தன் பற்களால் மெல்லிய அடையாளங்களை இட்டான்.
"ம்ம்ம்... ஆஆஹ்... அப்படியே செய் மாறா! உன் அடையாளங்கள் என் மேனியில் தழும்புகளாக இருக்கட்டும். இன்று நீ எனக்கு இட்ட இந்த முத்திரை, சஞ்சீவினி வேரை விட வலிமையானது!" என்று காமினி இன்ப வேதனையில் முனகினாள்.
அவர்களின் உடல்கள் வியர்வையில் நனைந்து ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டிக்கொண்டன. ஒவ்வொரு முத்தமும், ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவர்களை அந்தச் சங்கமத்தின் அடுத்த கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. காமினியின் சாக்லேட் நிற மேனி மாறனின் சந்தன நிற மேனியுடன் கலந்து, ஒரு முழுமையான காம ஓவியமாக அந்தப் புல்வெளியில் விரிந்தது.
காமினி தன் கால்களால் அவனது இடுப்பைச் சுற்றிக் கொள்ள, மாறன் அவளைத் தூக்கி அந்தப் புல்வெளியில் கிடத்தினான். அவனது கட்டுமஸ்தான உடலின் பாரம் அவள் மேல் விழுந்தபோது, காமினி ஒரு சுகமான முனகலை வெளிப்படுத்தினாள்.
காமினியின் வஞ்சக வலையில் வீழ்ந்த மாறன், வேறு வழியின்றி அந்த உயிர்களைக் காக்கத் தன்னைப் பலி கொடுத்த அந்தத் தருணம், காட்டின் நிசப்தத்தை முழுமையாக ஆக்கிரமித்தது. காமினியின் நீண்ட நாள் தாகம் இன்று ஒரு எரிமலையைப் போல வெடிக்கக் காத்திருந்தது.
புல்வெளியில் சரிந்திருந்த காமினியின் **சாக்லேட் நிற மேனி**, அந்தி இருட்டில் மெருகேற்றப்பட்ட தேக்குச் சிலையாய் மின்னியது. மாறன் தன் முரட்டுத்தனமான கரங்களால் அவளது மென்மையான அங்கங்களைத் தீண்டத் தொடங்கினான்.
மாறன் அவளது இதழ்களை ஆவேசமாகச் சுவைக்கத் தொடங்கியபோது, காமினிக்கு அது ஒரு மதுவைப் போன்ற கிறக்கத்தைத் தந்தது. அவனது முரட்டுத் தாடியின் உரசல் அவளது கன்னங்களில் ஒரு சுகமான எரிச்சலை உண்டாக்கியது.
அவளது நீளமான கழுத்தில் அவன் முத்தமிட்டபடி மெல்லக் கீழே இறங்கினான். அவளது எடுப்பான மார்பின் வனப்பை அவன் ஒவ்வொன்றாகத் தன் இதழ்களால் ஆராதிக்கத் தொடங்க, காமினி "மாறா..." என்று கதறினாள். அவனது சூடான மூச்சுக்காற்று அவளது சாக்லேட் நிறத் தோலில் பட்டு அவளை இன்னும் பித்தெடுத்தது.
அவளது ஒடுங்கிய இடையையும், அதன் மடிப்புகளையும் அவன் தன் விரல்களால் வருடியபோது, காமினி ஒரு மீனைப் போலத் துடித்தாள். அவளது பெண்மை இப்போது ஒரு நீர் ஊற்றைப் போலச் சுரந்து அவனை வரவேற்கத் தயாரானது.
மாறன் அவளது சாக்லேட் நிற மேனியைத் தன் பலமான கரங்களால் அணைத்து, அவளது கழுத்தோரம் தன் இதழ்களைப் பதித்தபோது, காமினி தாளமாட்டாமல் நெளிந்தாள்.
(கண்கள் செருக, மெல்லிய முனகலுடன்) "ம்ம்ம்... மாறா... போதும் இந்தத் தவம். உன் கைகள் என் மேனியில் படும்போது... நான் ஒரு மெழுகாக உருகுகிறேன். உன் மார்பின் சூடு... அது என்னைச் சுட்டுப் பொசுக்குகிறது மாறா..."
(கனத்த குரலில்) "காமினி... உன் நிபந்தனை நிறைவேறுகிறது. இதற்குப் பிறகு என் வழியில் குறுக்கிடாதே!"
(சிறு எகத்தாளத்துடன் முனகி) "ஆஆஹ்... இப்போதும் அதே பிடிவாதமா? உன் உடலே என்னைத் தழுவத் துடிக்கும்போது... உன் உதடுகள் மட்டும் ஏன் இன்னும் வேஷம் போடுகின்றன? என்னைப் பார் மாறா... என் கண்களைப் பார்!"
மாறன் தன் காவி உடையை முழுமையாகத் துறந்து, தன் கட்டுமஸ்தான ஆண்மையுடன் அவளது கால்களுக்கு இடையே நெருங்கினான். காமினி தன் கால்களை அகல விரித்து, ஒரு புதிய உலகத்தை எதிர்கொள்ளும் பதற்றத்துடனும் ஆசையுடனும் அவனை எதிர்நோக்கினாள்.
மாறன் தன் ஆண்மையை அவளது பெண்மையின் வாசலில் வைத்து மெல்ல அழுத்திய அந்த நொடி... காமினியின் உடல் ஒரு மின்னல் தாக்கியது போலத் தூக்கிப் போட்டது. அவளது பெண்மையின் இறுகிய தசைகள் அந்த மாவீரனின் வீரியத்தைத் தாங்க முடியாமல் முதலில் போராடின.
வலிக்கும் சுகத்திற்கும் இடையிலான ஒரு மெல்லிய கோட்டில் அவள் தவித்தாள். அவளது சாக்லேட் நிற விரல்கள் மாறனின் திடகாத்திரமான புயங்களை இறுகப் பற்றின; நகங்கள் அவனது சதையில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
அவன் அவளுள் ஆழமாகப் பிரவேசித்த அந்த நொடி, காமினியின் குரல் ஒரு சுகமான ஓலமாக மாறியது. அவளது விரல்கள் மாறனின் முதுகில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
**காமினி:** (மூச்சிறைக்க, துடித்தபடி) "ஆஅஹ்... மாறா! உன் வீரியம்... அது ஒரு காட்டாற்றைப் போல என்னைத் துளைக்கிறது. இந்த இன்பத்திற்காக நான் எத்தனை ஜென்மம் வேண்டுமானாலும் காத்திருப்பேன். இன்னும்... இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொள் மாறா. என் சாக்லேட் நிற மேனி உன் சந்தன மார்பில் தேயட்டும்!"
அவன் முழுமையாக அவளுள் பிரவேசித்தபோது, காமினி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தி, தன் தலையை மண்ணில் புதைத்துக் கொண்டாள். அவளது இடுப்புத் தசைகள் அவனது அசைவுகளுக்கு ஈடுகொடுத்துத் துடித்தன.
மாறன் ஒரு வேட்டையாடும் வேங்கையைப் போல அவளுள் சீறிப் பாய்ந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் காமினியின் உணர்ச்சிக் கடலில் பேரலைகளை உருவாக்கியது. அவளது சாக்லேட் நிற மேனியும் அவனது சந்தன மார்பும் ஒன்றோடு ஒன்று உரசி, வியர்வையில் நனைந்து ஒருமித்த தாளத்தில் இயங்கின.
இருவரின் உடல்களும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதபடி பின்னிப் பிணைந்திருந்தன. மாறனின் கட்டுமஸ்தான சந்தன நிற மேனியும், காமினியின் பளபளக்கும் சாக்லேட் நிற அங்கங்களும் அள்ளிக் கொண்டன. அவனது திண்ணிய புயங்கள் அவளது மென்மையான இடையை வளைத்துத் தூக்க, காமினி தன் கால்களால் அவனது இடுப்பை இறுக்கிக் கொண்டாள். ஒரு முதிர்ந்த தேக்கு மரத்தைச் சுற்றிய கொடியைப் போல அவள் அவனோடு ஒட்டிக் கிடந்தாள்.
![[Image: IMG-20260427-WA0028.jpg]](https://i.ibb.co/NgV7MdT0/IMG-20260427-WA0028.jpg)
Episode - 157
காட்டுப்பாதையின் மற்றொரு திசையில், சஞ்சீவினி வேரைத் தேடி மாறனும் காமினியும் சென்றுகொண்டிருந்த அந்தத் தருணம், காதலும் காமமும் கலந்த ஒரு மாயச் சூழலை உருவாக்கியிருந்தது. அந்த அடர்ந்த காட்டின் நிசப்தத்தில், காமினியின் மனக்குரல் மட்டும் பலமாக ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
மாறன் அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய காவி உடை, அவனது இரும்பு போன்ற தேகத்தின் வடிவத்தை மறைக்காமல் அப்படியே காட்டியது.
அவன் முன்னே நடந்து செல்லும்போது, அவனது அகன்ற மார்பும், கச்சிதமாக ஒட்டிய வயிறும் அந்த ஆடையின் ஊடே அலைபாயும் திரவம் போலத் தெரிந்தன.
அவனது திண்ணிய தோள்களும், நடக்கும்போது அசைந்தாடும் அவனது புயங்களும் காமினிக்கு ஒருவித கிறக்கத்தை ஏற்படுத்தின. அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் அவளுக்குள் ஒரு மின்னலைத் தூண்டியது.
மாறனின் மேனியும் காமினியின் கிறக்கமும்
மாறன் அணிந்திருந்த காவி உடை, அவனது சந்தன நிற மார்புக்கும், அவனது கட்டுமஸ்தான தோள்களுக்கும் ஒரு முனிவனுக்குரிய அழகைத் தந்திருந்தது.
அவன் மூச்சுவிடும்போது விரிந்து சுருங்கும் அவனது அகன்ற மார்பும், அடிவயிற்றின் அந்த ஒட்டிய ஆண்குறியும் காவித் துணிக்குள்ளிருந்து துருத்திக் கொண்டு தெரிவதும் காமினியின் கண்களுக்கு ஒரு விருந்தாக அமைந்தது.
காமினியின் வஞ்சக வலை
மாறனின் கவனத்தைத் தன் பக்கம் திருப்ப காமினி அத்தனையையும் செய்தாள்.
அவனது அந்தத் திண்ணிய உடலைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், தன் சாக்லேட் நிறக் கரங்களால் அந்த மார்பைத் தழுவிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஏக்கம் அவளுக்குள் அனலாகக் கொதித்தது.
அடர்ந்த காட்டின் பச்சை நிறப் பின்னணியில், காமினியின் **சாக்லேட் நிற மேனி** ஒரு பளபளக்கும் தேக்கு மரம் போல ஜொலித்தது. அவளது மேனியின் அந்த அடர் நிறம், அவள் அணிந்திருந்த மெல்லிய ஆபரணங்களுக்கும், மேலாடைக்கும் ஒரு தனித்துவமான வசீகரத்தைக் கொடுத்தது.
வெயிலின் கதிர்கள் அவள் மேல் படும்போது, அவளது சாக்லேட் நிறத் தோல் மெருகேற்றப்பட்ட சிலை போல மின்னியது.
காட்டின் கரடுமுரடான பாதையில் நடப்பது போல பாவனை செய்து, அவ்வப்போது தன் எடுப்பான அங்கங்கள் அவனது பார்வையில் படுமாறு நெளிந்து நடந்தாள்.
நடக்கும்போது அவளது இடையின் அசைவுகளும், எடுப்பான அங்கங்களின் லாவகமும் அவளது நிறத்திற்கு இன்னும் ஒரு காந்த சக்தியைச் சேர்த்தன. தான் ஒரு பேரழகி என்பதும், தன் நிறம் ஆண்களைச் சுண்டி இழுக்கும் என்பதும் அவளுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்தது.
காமினி தன் கூந்தலை ஒருபுறமாக ஒதுக்கி, தன் கழுத்தின் அழகையும், மார்பின் மேடுபள்ளங்களையும் மாறன் பார்க்கும் விதமாகச் சில பாவனைகளைச் செய்தாள்.
"மாறா... என்னால் நடக்க முடியவில்லை, கொஞ்சம் கை கொடுப்பாயா?" என்று மிக நெருக்கமாக வந்து அவன் தோளைத் தீண்டினாள். அவளது சுவாசத்தின் வெப்பம் அவன் கழுத்தில் படுமாறு நின்றாள்.
மாறா... இந்தக் காட்டில் மூச்சு முட்டுகிறது. கொஞ்சம் மெதுவாகத்தான் நடயேன்," என்று கூறிக்கொண்டே, தன் மேலாடையைச் சற்றுத் தளர்த்தி, தன் சாக்லேட் நிறத் தோள்களை அவனுக்குத் தெரியும்படி அசைத்தாள்.
தன் ஈரமான விழிகளால் அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்து, தன் உதடுகளை மெல்ல நனைத்துக்கொண்டே அவனை மயக்க முயன்றாள்.
இருவருக்கும் இடையே ஒரு நாழிகை தூரம் நிசப்தம் நிலவியது. அவ்வப்போது கிளையிலிருந்து விழும் பூக்கள் காமினியின் தோள்களில் பட்டுத் தெறித்தன.
ஆனால் மாறன் ஒரு யோகியைப் போல இருந்தான். காமினியின் அத்தனை அசைவுகளும் அவனுக்குத் தெரிந்தும் தெரியாதது போலவே இருந்தான்.
அவள் நெருங்கி வரும்போதெல்லாம், அவன் மிக நாசூக்காக விலகிச் சென்றான். அவனது கவனம் முழுவதும் அந்தச் சஞ்சீவினி வேர் மீதே இருந்தது.
ஒரு குறுகிய பாதையைக் கடக்கும்போது, மாறன் அவளுக்கு வழிவிடச் சற்றே ஒதுங்கினான். அந்த நொடி, அவனது சூடான மார்பு அவளது சாக்லேட் நிறத் தோளில் உரசியது. அந்தச் சிறு தீண்டலில் காமினியின் உடல் ஒருமுறை சிலிர்த்து அடங்கியது.
அவளை ஒரு அழகான பெண்ணாகக் கூட அவன் பார்க்கவில்லை; மாறாக ஒரு சக பயணியாக மட்டுமே நடத்தினான். இது காமினியின் கர்வத்தை ஒரு பக்கம் காயப்படுத்தினாலும், அவனது அந்த 'பிடிதராத' குணமே அவளுக்கு இன்னும் அதிக கிறக்கத்தைக் கொடுத்தது.
காட்டின் அந்தப் பகுதி மந்தார மலர்களின் வாசனையாலும், சலசலக்கும் ஓடைச் சத்தத்தாலும் நிறைந்திருந்தது.
காற்றில் ஒருவித ஈரப்பதம் இருந்தது. காமினியின் கூந்தல் காற்றில் பறந்து அவன் முகத்தைத் தீண்ட முயல, அவன் அதைத் தன் கையால் ஒதுக்கிவிட்டு முன்னேறினான்.
இந்தக் கல்நெஞ்சக்காரனை எப்போதுதான் கரைக்கப் போகிறேனோ?" என்று நினைத்தபடி, மீண்டும் ஒருமுறை தன் அங்கங்களைச் சீர்செய்து கொண்டு, தன் வசீகரப் புன்னகையுடன் அவனைத் தொடர்ந்தாள் அந்தச் சாக்லேட் நிற அழகி.
"இந்தக் காவி உடையை உன்னிடமிருந்து எப்போது கழற்றப் போகிறேன் மாறா?" என்று மனதிற்குள் முணுமுணுத்தபடி, அவனது பின்பக்க அழகையே ரசித்துக்கொண்டு அவளை அறியாமல் ஒரு புன்னகையுடன் அவனைத் தொடர்ந்தாள் காமினி. காடு இன்னும் அடர்ந்து கொண்டே போனது, அவளது ஆசையைப் போலவே!
அனு மற்றும் லிகிதா உயிருக்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் கடைசி நம்பிக்கையாக மாறன், காமினியின் துணையோடு இந்தக் காட்டின் ஆழமான பகுதிக்கு வந்திருக்கிறான். ஆனால் காமினியின் எண்ணமோ சஞ்சீவினியின் மீது இல்லை, மாறனின் கம்பீரமான மேனியின் மீது இருந்தது.
சஞ்சீவினி வேர் இருக்கும் பாறையடிக்கு அவர்கள் நெருங்கியபோது, காமினி வேண்டுமென்றே ஒரு கொடியில் இடறி மாறன் மீது விழுந்தாள். அவன் அவளைத் தாங்க முற்பட்டபோது, அவள் அவனது மார்பை விடாமல் பற்றிக்கொண்டாள்.
(கிறக்கமான குரலில்)இந்த வேரைத் தேடி ஏன் இப்படி அலைய வேண்டும் மாறா? அங்கே இருவர் சாகக் கிடக்கிறார்கள்... ஆனால் இங்கே ஒருத்தி உனக்காக ஏங்கிக் கிடக்கிறேன். உன் மார்பின் சூடு என் சாக்லேட் நிற மேனியை உருக்குகிறது... உனக்கு இது உணரவில்லையா?
அவளது சாக்லேட் நிறக் கரங்கள் அவனது காவி உடையின் ஓரங்களைத் துளாவின. அவனது திண்ணிய தோள்களில் அவள் தன் முகத்தை அழுத்தினாள்.
மாறன் அவளைத் தூக்கி நிறுத்த முயன்றான். அவனது கண்கள் சஞ்சீவினி வளரும் அந்தப் பாறை இடுக்கையே தேடின.
"காமினி, விடு! அங்கே அனுவும் லிகிதாவும் ஒவ்வொரு நொடியும் எமனுடன் போராடுகிறார்கள். அவர்களுக்கு இந்த வேர் மருந்து... ஆனால் நீ எனக்குத் தரும் இந்த நெருப்பு விஷம்!"
(அவன் காதோரம் இதழ் பதித்து) "விஷமும் ஒரு வகை போதைதான் மாறா... அவர்கள் பிழைக்கப் போகிறார்கள், ஆனால் நீ இன்று என்னிடம் தோற்கப் போகிறாய். உன் விரல்கள் வேர்களைத் தேடுவதை விட, என் இடையைத் தேடுவதே உனக்கு அதிக இன்பத்தைத் தரும்..."
அவள் தன் உடையைச் சற்று நெகிழவிட்டு, அவனது பார்வையைத் தன் வசீகர அங்கங்களின் மீது திருப்பப் பார்த்தாள். அவளது மேனியின் நறுமணம் காற்றில் கலந்து மாறனின் புலன்களைச் சோதித்தது.
மாறன் ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்தான். ஒரு பக்கம் அவனது கண்கள் தேடும் உயிர் காக்கும் மருந்து; மறுபக்கம் அவனை நிலைதடுமாற வைக்கும் ஒரு பேரழகியின் நேரடிச் சீண்டல்.
அவள் அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, தன் முழு உடலையும் அவனது சந்தன மார்பில் அழுத்தினாள். "அந்த இருவருக்கும் உயிர் கொடுக்க உன்னால் முடியும்... அதே சமயம் எனக்கும் ஒரு புதிய உயிர் கொடு மாறா!" என அவனது உதடுகளுக்கு அருகில் வந்து மூச்சுக் காற்றைப் பரிமாறினாள்.
அவன் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. அது காமத்தாலா அல்லது கடமை உணர்வாலா என்று அவனுக்கே புரியவில்லை.
மாறன் அவளது பிடியில் இருந்து விடுபட முயல, காமினி அவனது காவி உடையை இறுகப் பற்றினாள்.
"என்னைத் தள்ளிவிட்டால், இந்தச் சஞ்சீவினி வேர் எங்கே இருக்கிறது என்பதை நான் சொல்ல மாட்டேன். அவர்களின் உயிர் உன் கையில்... உன் உடல் என் கையில்! என்ன செய்யப் போகிறாய் மாறா?" என்று அவள் விடுத்த சவால், அந்தக் காட்டின் நிசப்தத்தை விடப் பயங்கரமாக இருந்தது.
பாறை இடுக்கில் படர்ந்திருந்த கொடிகளை ஆத்திரத்துடன் விலக்கிய மாறன், தன் மேல் சாய்ந்திருந்த காமினியைத் தள்ளிவிட்டு நேராக நின்றான். அவனது காவி உடை அவனது வேகத்திற்குத் தடையாக இருக்க, அவன் கண்களில் ஒரு அக்னிப் பிழம்பு தெரிந்தது.
"நிறுத்து காமினி! உன் வஞ்சக வலைகளுக்கு நான் இரையாகப் போவதில்லை. என் உள்ளத்தில் **ஆராதனாவுக்கு** மட்டுமே இடம் உண்டு. அவளது தூய்மையான அன்பிற்கு முன்னால் உன் இந்தச் சபலங்கள் வெறும் கானல் நீர்!" - மாறனின் குரலில் ஒரு தீர்க்கமான உறுதி இருந்தது.
இதைக் கேட்டதும் காமினியின் சாக்லேட் நிற முகம் ஒரு நிமிடம் சுருங்கியது, ஆனால் அடுத்த நொடியே ஒரு நரித்தனமான சிரிப்பு அவள் இதழ்களில் அரும்பியது.
காமினியின் நச்சு வார்த்தைகள்
அவள் மெல்லத் தன் கூந்தலைச் சரி செய்தபடி மாறனை நோக்கி ஒரு எகத்தாளப் பார்வையை வீசினாள்.
"ஆராதனாவா? அந்தப் பேதையை நீ இன்னும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாயா மாறா? பாவம் நீ! இங்கே நீ அவளுக்காகத் தவம் கிடக்கிறாய்... ஆனால் அங்கே, அந்தக் காட்டின் மறுபுறம் அவள் **வீராவுடன்** தனிமையில் சல்லாபம் செய்து கொண்டு இருக்கிறாள் என்பது உனக்குத் தெரியுமா?"
அவள் இன்னும் நெருங்கி வந்து மாறனின் காதோரம் விஷத்தைக் கக்கினாள்:
"இந்நேரம் அவள் வீராவின் கட்டுமஸ்தான தோள்களில் சாய்ந்து, அவனோடு சல்லாபம் செய்து கொண்டிருப்பாள். வீராவின் ஆவேசமான தழுவலில் அவள் தன்னை மறந்து கிடப்பாள். நீ தேடும் இந்தச் சஞ்சீவினி வேரை விட, வீராவின் ஸ்பரிசம் அவளுக்கு அதிக சுகத்தைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் மாறா!"
மாறன் இதைக் கேட்டதும் ஒரு கணம் நிலைகுலைந்தான். அவனது முஷ்டிகள் இறுகின. ஆனால், அடுத்த நொடியே அவன் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்டான்.
"பொய்! இது சுத்தமான பொய் காமினி! ஆராதனாவின் ஒழுக்கத்தை நான் அறிவேன். உன்னைப் போன்ற ஒரு வஞ்சகி எப்போதுமே மற்றவர்களின் தூய்மையைச் சந்தேகக் கண்ணோடுதான் பார்ப்பாய். உன்னால் என் மனதை விஷமாக்க முடியாது!" என்று கர்ஜித்தான் மாறன்.
காமினி பின்வாங்கவில்லை. அவள் தன் இடையை வளைத்து நின்று சிரித்தாள். "உண்மை கசக்கும் மாறா! நீ வேண்டுமானால் நம்பாமல் இரு. ஆனால் ஆராதனா ஒரு பெண்... பெண்ணின் மனது எப்போதும் ஒரு வீரனின் பலத்திற்கு முன்னால் மண்டியிடும். வீரா அவளைத் தன் வசப்படுத்தியிருப்பான். நீ இங்கே வேரைத் தேடி முடிக்கும்போது, அவள் அங்கே தன் பெண்மையை அவனிடம் தொலைத்திருப்பாள்!"
மாறன் தன் காதுகளை மூடிக்கொண்டான். அவனது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. காமினி சொன்னது பொய்யாக இருக்க வேண்டும் என்று அவன் மனம் கதறியது. ஆனால், காமினியின் அந்தப் பார்வை அவனுக்குள் ஒரு சிறு சந்தேக நெருப்பை மூட்டியது.
அனு மற்றும் லிகிதாவின் உயிர் ஊசலாடிக் கொண்டிருப்பதையும், ஒருவேளை தான் தாமதித்தால் ஆராதனாவின் கௌரவத்தைச் சிதைக்க காமினி ஏதேனும் சதி செய்யக்கூடும் என்பதையும் மாறன் உணர்ந்தான். அறத்திற்கும் உயிர் காக்கும் கடமைக்கும் இடையே நடந்த போராட்டத்தில், இறுதியில் மாறன் ஒரு கடினமான முடிவை எடுத்தான்.
மாறன் தன் கைகளை மெல்லத் தளர்த்தினான். அவனது கண்கள் மூடித் திறந்தன. அந்தத் தீட்சண்யமான பார்வையில் இப்போது ஒருவிதத் தியாகமும், சொல்லொணாத் துயரமும் நிழலாடியது.
"சரி காமினி... நீ வென்றுவிட்டாய்," மாறனின் குரல் ஒரு உடைந்த வீணையின் ஒலியைப் போலக் கனமாக ஒலித்தது. "இரண்டு உயிர்களைக் காக்கவும், என் ஆராதனாவின் பெயருக்கு நீ களங்கம் விளைவிக்காமல் இருக்கவும்... இந்த உடல் உனக்குத் தேவை என்றால், எடுத்துக் கொள். ஆனால், எனக்கு ஒரு சத்தியம் செய்து கொடு. இது முடிந்த அடுத்த நொடி, சஞ்சீவினி வேர் என் கைகளில் இருக்க வேண்டும்!"
காமினியின் முகத்தில் ஒரு விகாரமான வெற்றிப் புன்னகை பூத்தது. அவள் எதிர்பார்த்தது நடந்துவிட்டது. அவளது சாக்லேட் நிற மேனி மாறனின் சரணாகதியால் இன்னும் ஜொலித்தது.
"சத்தியம் மாறா! உன் உடல் எனக்குச் சொந்தமாகும் அந்த நொடியே, சஞ்சீவினி இருக்கும் இடத்திற்கு உன்னை நான் அழைத்துச் செல்கிறேன்," என்றவள், ஒரு நாகத்தைப் போல அவனது மார்பில் படர்ந்தாள்.
காமினி மெல்லப் பின்வாங்கி, ஒரு பழமையான வேப்ப மரத்தின் நிழலில் நின்றாள். அந்தி வெளிச்சம் அவளது சாக்லேட் நிற மேனியில் பட்டுத் தெறிக்க, அவள் தன் மேலாடையை மெல்ல நழுவவிட்டாள்.
அவளது எடுப்பான தோள்களும், இடையின் வளைவுகளும் மாறனின் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு ஓவியமாக விரிந்தன.
மாறன் ஒரு யோகியாக இருந்தாலும், அவனது இரத்தத்தில் ஊறியிருந்த ஆண்மை, காமினியின் இந்த நேரடித் தாக்குதலில் நிலைதடுமாறியது. அவனது மூச்சுக்காற்று சூடாக வெளிவந்து, அவனது அகன்ற மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது.
அவனது இரும்பு போன்ற தோள்களில் தன் முகத்தைச் சாய்த்து, "இந்தத் தோள்கள் உலகத்தைச் சுமக்கலாம்... ஆனால் ஒரு பெண்ணின் பாரத்தைத் தாங்க இத்தனை தயக்கமா?" என்று கூறி, அவனது காது மடலைத் தன் பற்களால் மெல்லக் கவ்வி இழுத்தாள்.
மாறன் தன் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டு, "வேண்டாம் காமினி..." என்று முணுமுணுத்தான். ஆனால் அவனது குரலில் முன்பிருந்த கம்பீரம் மறைந்து, ஒருவித மயக்கம் கலந்திருந்தது.
அவள் தன் சாக்லேட் நிற மேனியை அவன் மீது மெல்ல அழுத்தத் தொடங்கினாள். அவளது உடலின் வளைவுகள் அவனது கட்டுமஸ்தான உடலோடு உரசியபோது, மாறனின் ஆண்மை அடக்க முடியாமல் துடித்தது.
"மாறா... உன் கண்கள் மூடியிருக்கலாம்... ஆனால் உன் உடல் பொய் சொல்லாது. பார்... நீயே என்னை விரும்புகிறாய்," என்று கூறி, அவனது கரங்களை எடுத்துத் தன் இடையின் மீது வைத்தாள்.
காமினி மீண்டும் அவனிடம் நெருங்கினாள். தன் மென்மையான, சாக்லேட் நிறக் கரங்களால் மாறனின் திடகாத்திரமான புயங்களைப் பற்றிக்கொண்டாள்.
அவளது விரல் நுனிகள் அவனது சந்தன மேனியில் ஊர்ந்து செல்ல, மாறன் ஒருமுறை உடல் சிலிர்த்தான். அவள் அவனது கழுத்தோரம் தன் முகத்தைப் புதைத்து, "இந்த இரும்பு மார்பு இன்று என் பூக்களைத் தாங்கப் போகிறது மாறா..." என்று போதையேற்றும் குரலில் கிசுகிசுத்தாள்.
மாறன் தன் கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டான்.
அவள் தன் சாக்லேட் நிற மேனியை அவன் மீது மெல்ல அழுத்தத் தொடங்கினாள். அவளது உடலின் வளைவுகள் அவனது கட்டுமஸ்தான உடலோடு உரசியபோது, மாறனின் ஆண்மை அடக்க முடியாமல் துடித்தது.
"மாறா... உன் கண்கள் மூடியிருக்கலாம்... ஆனால் உன் உடல் பொய் சொல்லாது. பார்... நீயே என்னை விரும்புகிறாய்," என்று கூறி, அவனது கரங்களை எடுத்துத் தன் இடையின் மீது வைத்தாள்.
மாறன் முதன்முறையாகத் தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்தான். அவனது கரங்கள் தானாகவே காமினியின் இடையை இறுகப் பற்றின.
காமினி விடவில்லை. அவள் அவனது மார்பில் தன் நகங்களால் மெல்லக் கீறி, அவனது அடிவயிற்றுப் பகுதியில் தன் கரங்களை நகர்த்தினாள்.
"ம்ம்ம்... ஆஆஹ்... மாறா..." என்று அவள் முனகியபடி அவனது கழுத்தில் முகம் புதைக்க, அந்தத் தீண்டலின் சூடு மாறனை முழுமையாக ஆட்கொண்டது.
மாறன் தன் வலிமையான கரங்களால் காமினியின் முகத்தை ஏந்தினான். அவனது கட்டைவிரல்கள் அவளது சாக்லேட் நிறக் கன்னங்களை அழுத்தின.
இருவரின் இதழ்களும் முதலில் மெல்ல உரசிக்கொண்டன. காமினியின் இதழ்களில் இருந்த அந்த மதுரமான நறுமணம் மாறனின் நிதானத்தை முற்றிலுமாகச் சிதைத்தது.
அடுத்த நொடி, அவன் அவளது இதழ்களை ஆவேசமாகச் சிறைபிடித்தான். அது ஒரு முத்தம் என்பதை விட, ஒரு தாகமுள்ளவன் நீரைக் குடிப்பததைப் போல இருந்தது. காமினி தன் வாயைத் தாராளமாகத் திறந்து அவனது நாவினை வரவேற்றாள்.
இருவரின் நாவுகளும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து போர் புரிந்தன. காமினி அவனது கீழ் இதழை மெல்லக் கவ்வி இழுக்க, மாறன் அவளது மேல் இதழைத் தன் வசப்படுத்தினான். அந்த ஈரமான பரிமாற்றத்தில் எச்சில் கலந்து வழிய, இருவரின் முனகல்களும் அந்த இதழ் முத்தத்திற்குள்ளேயே கரைந்து போயின.
உணர்ச்சிகளின் உச்சத்தில் இருக்கும்போது, காமினி தன் முகத்தை அவனது கழுத்தோரம் புதைத்து, அனல் பறக்கும் மூச்சுக்காற்றுடன் பேசத் தொடங்கினாள்.
(கிறக்கமான குரலில்) "ஆஆஹ்... மாறா... உன் இதழ்கள் இத்தனை சூடாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. உன் தவம் உன்னை ஒரு நெருப்புக் குழம்பாக மாற்றியிருக்கிறது. என்னைச் சுடு மாறா... உன் காமத்தால் என்னைச் சுட்டுப் பொசுக்கு!"
(மூச்சிறைக்க, ஆவேசத்துடன்) "நீ இதற்காகத்தான் காத்திருந்தாயா காமினி? ஒரு உயிரைக் காப்பாற்ற என் ஆன்மாவையே உன்னிடம் அடகு வைக்கச் செய்துவிட்டாயே!"
(அவனது முதுகில் நகக்கீறல்களைப் பதித்தபடி) "ஆன்மாவை நீயே வைத்துக்கொள் மாறா... எனக்கு உன் இந்தத் திண்ணிய உடலும், உன் ஆண்மையின் வேகமும் மட்டுமே போதும். பார்... உன் இதழ்கள் சொல்வதை உன் இதயம் மறுக்கவில்லை. நீயும் என்னை விரும்புகிறாய்... இந்தத் தீண்டலை நீயும் ரசிக்கிறாய், இல்லையா?"
"உன் வஞ்சகப் பேச்சுக்களை நிறுத்து! என் உடல் உனக்குக் கட்டுப்படலாம்... ஆனால் என் நினைவுகள் எப்போதும் ஆராதனாவிடமே இருக்கும்!"
(எகத்தாளமாகச் சிரித்து, அவன் காதோரம் கடித்தபடி) "இருக்கட்டும்... அங்கே உன் நினைவுகள் இருக்கட்டும். ஆனால் இங்கே... இந்த நொடியில், உன் இரத்தத்தில் நான் ஓடிக்கொண்டிருக்கிறேன். உன் ஒவ்வொரு அசைவும் எனக்காகத் துடிக்கிறது. இன்னும்... இன்னும் ஆழமாக என்னை உணர் மாறா!"
அவளது வார்த்தைகள் மாறனின் ஆண்மையை இன்னும் தூண்டிவிட்டது. அவன் அவளை மேலும் இறுக்கமாக அணைத்து, அவளது கழுத்து மற்றும் தோள்பட்டைகளில் தன் பற்களால் மெல்லிய அடையாளங்களை இட்டான்.
"ம்ம்ம்... ஆஆஹ்... அப்படியே செய் மாறா! உன் அடையாளங்கள் என் மேனியில் தழும்புகளாக இருக்கட்டும். இன்று நீ எனக்கு இட்ட இந்த முத்திரை, சஞ்சீவினி வேரை விட வலிமையானது!" என்று காமினி இன்ப வேதனையில் முனகினாள்.
அவர்களின் உடல்கள் வியர்வையில் நனைந்து ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டிக்கொண்டன. ஒவ்வொரு முத்தமும், ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவர்களை அந்தச் சங்கமத்தின் அடுத்த கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. காமினியின் சாக்லேட் நிற மேனி மாறனின் சந்தன நிற மேனியுடன் கலந்து, ஒரு முழுமையான காம ஓவியமாக அந்தப் புல்வெளியில் விரிந்தது.
காமினி தன் கால்களால் அவனது இடுப்பைச் சுற்றிக் கொள்ள, மாறன் அவளைத் தூக்கி அந்தப் புல்வெளியில் கிடத்தினான். அவனது கட்டுமஸ்தான உடலின் பாரம் அவள் மேல் விழுந்தபோது, காமினி ஒரு சுகமான முனகலை வெளிப்படுத்தினாள்.
காமினியின் வஞ்சக வலையில் வீழ்ந்த மாறன், வேறு வழியின்றி அந்த உயிர்களைக் காக்கத் தன்னைப் பலி கொடுத்த அந்தத் தருணம், காட்டின் நிசப்தத்தை முழுமையாக ஆக்கிரமித்தது. காமினியின் நீண்ட நாள் தாகம் இன்று ஒரு எரிமலையைப் போல வெடிக்கக் காத்திருந்தது.
புல்வெளியில் சரிந்திருந்த காமினியின் **சாக்லேட் நிற மேனி**, அந்தி இருட்டில் மெருகேற்றப்பட்ட தேக்குச் சிலையாய் மின்னியது. மாறன் தன் முரட்டுத்தனமான கரங்களால் அவளது மென்மையான அங்கங்களைத் தீண்டத் தொடங்கினான்.
மாறன் அவளது இதழ்களை ஆவேசமாகச் சுவைக்கத் தொடங்கியபோது, காமினிக்கு அது ஒரு மதுவைப் போன்ற கிறக்கத்தைத் தந்தது. அவனது முரட்டுத் தாடியின் உரசல் அவளது கன்னங்களில் ஒரு சுகமான எரிச்சலை உண்டாக்கியது.
அவளது நீளமான கழுத்தில் அவன் முத்தமிட்டபடி மெல்லக் கீழே இறங்கினான். அவளது எடுப்பான மார்பின் வனப்பை அவன் ஒவ்வொன்றாகத் தன் இதழ்களால் ஆராதிக்கத் தொடங்க, காமினி "மாறா..." என்று கதறினாள். அவனது சூடான மூச்சுக்காற்று அவளது சாக்லேட் நிறத் தோலில் பட்டு அவளை இன்னும் பித்தெடுத்தது.
அவளது ஒடுங்கிய இடையையும், அதன் மடிப்புகளையும் அவன் தன் விரல்களால் வருடியபோது, காமினி ஒரு மீனைப் போலத் துடித்தாள். அவளது பெண்மை இப்போது ஒரு நீர் ஊற்றைப் போலச் சுரந்து அவனை வரவேற்கத் தயாரானது.
மாறன் அவளது சாக்லேட் நிற மேனியைத் தன் பலமான கரங்களால் அணைத்து, அவளது கழுத்தோரம் தன் இதழ்களைப் பதித்தபோது, காமினி தாளமாட்டாமல் நெளிந்தாள்.
(கண்கள் செருக, மெல்லிய முனகலுடன்) "ம்ம்ம்... மாறா... போதும் இந்தத் தவம். உன் கைகள் என் மேனியில் படும்போது... நான் ஒரு மெழுகாக உருகுகிறேன். உன் மார்பின் சூடு... அது என்னைச் சுட்டுப் பொசுக்குகிறது மாறா..."
(கனத்த குரலில்) "காமினி... உன் நிபந்தனை நிறைவேறுகிறது. இதற்குப் பிறகு என் வழியில் குறுக்கிடாதே!"
(சிறு எகத்தாளத்துடன் முனகி) "ஆஆஹ்... இப்போதும் அதே பிடிவாதமா? உன் உடலே என்னைத் தழுவத் துடிக்கும்போது... உன் உதடுகள் மட்டும் ஏன் இன்னும் வேஷம் போடுகின்றன? என்னைப் பார் மாறா... என் கண்களைப் பார்!"
மாறன் தன் காவி உடையை முழுமையாகத் துறந்து, தன் கட்டுமஸ்தான ஆண்மையுடன் அவளது கால்களுக்கு இடையே நெருங்கினான். காமினி தன் கால்களை அகல விரித்து, ஒரு புதிய உலகத்தை எதிர்கொள்ளும் பதற்றத்துடனும் ஆசையுடனும் அவனை எதிர்நோக்கினாள்.
மாறன் தன் ஆண்மையை அவளது பெண்மையின் வாசலில் வைத்து மெல்ல அழுத்திய அந்த நொடி... காமினியின் உடல் ஒரு மின்னல் தாக்கியது போலத் தூக்கிப் போட்டது. அவளது பெண்மையின் இறுகிய தசைகள் அந்த மாவீரனின் வீரியத்தைத் தாங்க முடியாமல் முதலில் போராடின.
வலிக்கும் சுகத்திற்கும் இடையிலான ஒரு மெல்லிய கோட்டில் அவள் தவித்தாள். அவளது சாக்லேட் நிற விரல்கள் மாறனின் திடகாத்திரமான புயங்களை இறுகப் பற்றின; நகங்கள் அவனது சதையில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
அவன் அவளுள் ஆழமாகப் பிரவேசித்த அந்த நொடி, காமினியின் குரல் ஒரு சுகமான ஓலமாக மாறியது. அவளது விரல்கள் மாறனின் முதுகில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
**காமினி:** (மூச்சிறைக்க, துடித்தபடி) "ஆஅஹ்... மாறா! உன் வீரியம்... அது ஒரு காட்டாற்றைப் போல என்னைத் துளைக்கிறது. இந்த இன்பத்திற்காக நான் எத்தனை ஜென்மம் வேண்டுமானாலும் காத்திருப்பேன். இன்னும்... இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொள் மாறா. என் சாக்லேட் நிற மேனி உன் சந்தன மார்பில் தேயட்டும்!"
அவன் முழுமையாக அவளுள் பிரவேசித்தபோது, காமினி ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தி, தன் தலையை மண்ணில் புதைத்துக் கொண்டாள். அவளது இடுப்புத் தசைகள் அவனது அசைவுகளுக்கு ஈடுகொடுத்துத் துடித்தன.
மாறன் ஒரு வேட்டையாடும் வேங்கையைப் போல அவளுள் சீறிப் பாய்ந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் காமினியின் உணர்ச்சிக் கடலில் பேரலைகளை உருவாக்கியது. அவளது சாக்லேட் நிற மேனியும் அவனது சந்தன மார்பும் ஒன்றோடு ஒன்று உரசி, வியர்வையில் நனைந்து ஒருமித்த தாளத்தில் இயங்கின.
இருவரின் உடல்களும் ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதபடி பின்னிப் பிணைந்திருந்தன. மாறனின் கட்டுமஸ்தான சந்தன நிற மேனியும், காமினியின் பளபளக்கும் சாக்லேட் நிற அங்கங்களும் அள்ளிக் கொண்டன. அவனது திண்ணிய புயங்கள் அவளது மென்மையான இடையை வளைத்துத் தூக்க, காமினி தன் கால்களால் அவனது இடுப்பை இறுக்கிக் கொண்டாள். ஒரு முதிர்ந்த தேக்கு மரத்தைச் சுற்றிய கொடியைப் போல அவள் அவனோடு ஒட்டிக் கிடந்தாள்.
27-04-2026, 10:13 PM
Episode - 157
தொடர்ச்சி
அவர்களின் உடல்கள் வியர்வையில் நனைந்து ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டிக்கொண்டன. ஒவ்வொரு முத்தமும், ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவர்களை அந்தச் சங்கமத்தின் அடுத்த கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. காமினியின் சாக்லேட் நிற மேனி மாறனின் சந்தன நிற மேனியுடன் கலந்து, ஒரு முழுமையான காம ஓவியமாக அந்தப் புல்வெளியில் விரிந்தது.
அவர்களின் இதழ்கள் ஒன்றைய ஒன்று ஆவேசமாக வேட்டையாடின. இது வெறும் முத்தம் அல்ல; ஒரு ஆணின் வீழ்ச்சியும் ஒரு மோகினியின் எழுச்சியும் கலந்த யுத்தம்.
மாறன் தன் கடமையின் சுமையையும், ஆராதனாவின் நினைவையும் மறக்க முற்பட்டு, காமினியின் இதழ்களை ஆழமாகச் சுவைத்தான்.
காமினி, தன் நீண்ட நாள் கனவு நனவான போதையில், அவனது முரட்டுத்தனமான இதழ் அசைவுகளில் தன்னைத் தொலைத்தாள். இருவரின் எச்சிலும், சுவாசமும் ஒன்றாகக் கலந்து அந்த இடத்தின் வெப்பத்தை இன்னும் அதிகரித்தது.
மாறன் ஒரு காட்டாற்றைப் போல அவளுள் சீறிப் பாய்ந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் காமினியின் நரம்புகளை மீட்டியது.
"மாறா... இன்னும்... இன்னும் ஆழமாக..." என்று அவள் பித்தெடுத்தவள் போல முனகினாள். அவளது சாக்லேட் நிற மேனி வியர்வையில் நனைந்து மெருகேற்றப்பட்ட சிலை போல மின்னியது. அவனது ஆண்மையின் வேகம் அவளை ஒரு புதிய உலகிற்குத் தள்ளியது.
இருவரின் உடல்களும் ஒருமித்த தாளத்தில் இயங்கத் தொடங்கின. மாறன் ஒரு ஆவேசமான வேங்கையைப் போல அவளைத் தன் வசப்படுத்தினான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவனது பலமும், யோகியின் வீரியமும் வெளிப்பட்டது.
மாறன் அவளுள் ஆழமாகப் பாயும் ஒவ்வொரு முறையும், காமினி உடல் சிலிர்த்து அவனது தோள்களைத் தன் நகங்களால் கீறினாள். அவளது இடுப்புத் தசைகள் அவனது ஆண்மையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொள்ள, அவள் இன்ப வேதனையில் துடித்தாள்.
அவனது அறிவு 'வேண்டாம்' என்று தடுத்தாலும், அவனது உடல் காமினியின் மென்மையில் கரைந்தது. அவளது சாக்லேட் நிற மேனியின் நறுமணம் அவனது மூளையை மழுங்கச் செய்தது.
அவர்களின் சங்கமம் உச்சத்தை எட்டியபோது, காமினியின் முனகல்கள் வார்த்தைகளாக வெளிவந்தன.
**காமினி:** (மூச்சிறைக்க, கண்கள் செருகிய நிலையில்) "ஆஆஹ்... மாறா... மெல்ல... உன் வேகம் என்னை உடைத்துவிடும் போலிருக்கிறதே! உன் இரும்பு மார்பு என் மீது படும்போது... நான் ஒரு காகிதத்தைப் போலப் பறக்கிறேன். இன்னும்... இன்னும் ஆழமாக என்னை குத்து மாறா!"
(ஆவேசமான மூச்சுக் காற்றுடன்) "காமினி... உன் தாகத்திற்கு ஒரு முடிவே இல்லையா? என் மொத்த வலிமையையும் உன்னிடமே இழக்கச் செய்துவிடுவாய் போலிருக்கிறது!"
(அவனது கழுத்தைக் கடித்தபடி) "ம்ம்ம்... உன் வலிமை எனக்கு வேண்டும் மாறா. ஒரு மாவீரனின் வீரியம் என் அடிவயிற்றில் அனலாய் இறங்க வேண்டும். இதோ... இந்தத் தருணத்திற்காகத்தான் நான் காத்திருந்தேன். உன் யோகப் பசியை என் மீது தீர்த்துக்கொள்!"
இருவரின் வியர்வையும் ஒன்றாகக் கலந்து வழிய, அந்தப் புல்வெளியின் மணம் அவர்களின் சங்கமத்தோடு இணைந்தது. மாறன் அவளது இதழ்களை மீண்டும் ஒருமுறை ஆழமாகச் சிறைபிடித்தான். அவளது நாவு அவனது நாவோடு பின்னிப் பிணைய, காமினி ஒரு நீண்ட முனகலை வெளிப்படுத்தினாள்.
"ஆஅஹ்... மாறா... போதும்... இனி என்னால் தாங்க முடியாது... உன் அன்பால் என்னை முழுமையாக நிரப்பு!" என்று அவள் கெஞ்சினாள்.
மாறன் தன் முழு வேகத்தையும் பிரயோகித்து, அவளது ஆழத்தைத் தொட்டான். அவளது சாக்லேட் நிற மேனி ஒரு அதிர்வை எதிர்கொண்டு அப்படியே தளர்ந்தது. மாறன் அவளது மார்பில் முகம் புதைக்க, இருவரின் இதயத் துடிப்புகளும் ஒரே தாளத்தில் துடித்தன.
அவளது கால்கள் அவனது இடுப்பை இறுக்கிக் கொண்டன. அவனது ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் அவளது உடல் ஒரு வில்லாக வளைந்து ஒத்துழைத்தது. அவளது சாக்லேட் நிற விரல்கள் மாறனின் முதுகில் நகக்கீறல்களைப் பதித்து, தாகத்தோடு அவனை இழுத்துக்கொண்டன.
தியாகத்திற்கும் காமத்திற்கும் இடையிலான மெல்லிய கோட்டில் நின்ற மாறன், தன் முழு பலத்தையும் அவளுள் இறக்கினான். அவனது தசைகள் இறுகி, அவனது ஆண்மை அதன் உச்சத்தைத் தொட்டது.
உணர்ச்சிகள் கட்டுக்கடங்காமல் பொங்கிப் பெருகிய அந்த உச்சக்கட்ட நொடியில், மாறனின் உடல் ஒருமுறை கடுமையாகச் சிலிர்த்தது.
அவனது விந்து, ஒரு எரிமலையின் குழம்பைப் போலச் சூடாக அவளது அடிவயிற்றின் ஆழத்தைத் தொட்ட அந்த நொடி... காமினி ஒரு பெரும் அதிர்ச்சியைப் போலத் துடித்தாள்.
அந்தச் சூடான திரவம் தன் கருப்பையின் வாசலைத் தீண்டியபோது, அவள் தன் தலையை பின்னுக்குச் சாய்த்து ஒரு நீண்ட, சுகமான ஓலத்தை வெளிப்படுத்தினாள். அதுவரை அவள் கண்டிராத ஒரு நிறைவு அவளது அடிவயிற்றில் பரவியது. தன் சாக்லேட் நிற மேனிக்குள் அந்த மாவீரனின் வீரியத்தைச் சுமந்ததில் அவளுக்கு ஒரு மாபெரும் கர்வம் பிறந்தது.
எல்லாம் முடிந்த பின், மாறன் அவளது மார்பில் அப்படியே சரிந்தான். அவனது விந்து அவளுள் ஒரு புதிய உயிர்க்கான விதையை விதைத்திருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணம் கூட அவனுக்கு எழவில்லை; அவனது இலக்கு சஞ்சீவினி மட்டுமே.
புல்வெளியில் இருவரும் பிரிந்து கிடந்த கோலம், ஒரு போர்க்களத்தின் உச்சக்கட்ட முடிவைச் சொல்லாமல் சொல்லியது.
அவனது சந்தன நிற மேனி எங்கும் வியர்வை முத்துக்கள் அரும்பியிருந்தன. காமினியின் வஞ்சக நகங்கள் அவனது இரும்பு போன்ற தோள்களிலும், முதுகிலும் சிவந்த கோடுகளை ஓவியமாக வரைந்திருந்தன. அவனது காவி உடை ஒருபுறம் சரிந்து கிடக்க, அவனது மார்பின் ஏற்ற இறக்கங்கள் அவன் அடைந்த அதிர்வை வெளிப்படுத்தின.
அவளது சாக்லேட் நிற மேனி அந்தி இருட்டில் மெருகேற்றப்பட்ட தேக்குச் சிலையாய் மின்னியது. கலைந்த கூந்தல் அவளது முகம் மற்றும் மார்பின் மேல் காமத்தின் எச்சமாய் சிதறிக் கிடந்தன. அவளது மேலாடை தளர்ந்து கிடக்க, அவளது இதழ்களில் இன்னும் அந்தச் சங்கமத்தின் ஈரம் மாறாமல் இருந்தது.
காமினியின் உடல் இன்பமும், அவன் ஆண்மைக்குச் சூட்டிய புகழும்
காமினி மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தாள். அவளது உடலில் இன்னும் அந்தச் சூடான அதிர்வுகள் அடங்கவில்லை. தன் சாக்லேட் நிற மேனியை ஒருமுறை பார்த்துக் கொண்டவள், தன் முன்னால் ஒரு மலையைப் போலச் சாய்ந்திருக்கும் மாறனை ஒரு வெற்றியாளனின் பார்வையோடு நோக்கினாள்.
"ஆஆஹ்... மாறா..." என்று அவள் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தினாள். அவளது குரலில் ஒருவிதமான போதை கலந்திருந்தது.
(கிறக்கமான குரலில்) "உன் தவம் உன்னை ஒரு வெறும் கல்லாக மாற்றியிருக்கும் என்று நினைத்தேன். ஆனால், உனக்குள் ஒரு எரிமலை ஒளிந்திருக்கிறது என்பதை இன்றுதான் உணர்ந்தேன். உன் மார்பின் பலமும், உன் கைகளின் பிடியும்... என்னைத் தவிடுபொடியாக்கிவிட்டன. ஒரு பெண்ணின் தாகத்தை எப்படித் தீர்க்க வேண்டும் என்பதை, ஒரு துறவியான நீ எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்துவிட்டாய்!"
அவள் மெல்ல அவன் அருகே வந்து, அவனது வியர்வை நனைந்த மார்பைத் தன் விரல்களால் வருடினாள்.
"இந்தச் சஞ்சீவினி வேருக்கு ஒரு உயிர் கொடுக்கும் சக்தி உண்டு என்பார்கள். ஆனால் உன் ஆண்மைக்கு... ஒரு உயிரையே உருவாக்கும் சக்தி இருப்பதை நான் கண்டுகொண்டேன். உன் வீரியம் என் அடிவயிற்றில் பாய்ந்த அந்த நொடி, நான் சொர்க்கத்தைத் தொட்டுத் திரும்பினேன் மாறா. உன் இரும்பு போன்ற இந்தத் தழுவல்... ஆராதனா கொடுத்து வைத்தவள்! ஆனால் இன்று நீ எனக்கு மட்டுமே சொந்தமானாய்."
அவள் அவனது காதோரம் குனிந்து, "உன் ஆண்மையின் வேகம்... அது ஒரு காட்டாற்றைப் போல என் பெண்மையை அடித்துச் சென்றது. இனி இந்தக் காட்டில் எந்த மிருகத்தைக் கண்டும் எனக்குப் பயமில்லை, உன் இந்தத் தீண்டலுக்குப் பிறகு!" என்று கர்வத்துடன் முணுமுணுத்தாள்.
மாறன் பதில் பேசவில்லை. அவனது கண்கள் மூடியிருந்தாலும், அவன் உள்ளம் ரணப்பட்டிருந்தது. காமினி கொடுத்த அந்த உடல் இன்பம் அவனுக்கு ஒரு பாரமாக இருந்தது. அவன் தன் ஆடையைத் தேடித் துழாவினான்.
"முடிந்துவிட்டது காமினி. உன் தாகம் தணிந்தது, என் தவம் கலைந்தது. இனி மிச்சமிருப்பது என் கடமை மட்டும்தான்," என்று அவன் கனத்த குரலில் சொன்னான்.
காமினி தன் ஆடையைச் சரி செய்தபடி எழுந்தாள். "சரி மாறா... உன் ஆண்மையின் சுவை எனக்குக் கிடைத்துவிட்டது. வா, இனி நீ தேடும் அந்த உயிரைக் காக்கும் வேரை உனக்குத் தருகிறேன்," என்று சொன்னாள்
சிறிது நேரம் இருவரும் அசையாமல் ஒருவரையொருவர் தழுவியபடி கிடந்தனர். காட்டின் குளிர்ந்த காற்று அவர்களின் வியர்வை நனைந்த உடல்களில் பட்டபோது ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் ஏற்பட்டது. காமினி தன் கண்களை மெல்லத் திறந்து மாறனைப் பார்த்தாள்; அவளது பார்வை இப்போது ஒரு வென்றவளின் பார்வையாய்த் தெரிந்தது.
அந்த அடர்ந்த காடு, ஒரு யோகியின் சரிவையும் ஒரு மோகினியின் வெற்றியையும் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பின், இருவரும் மூச்சிறைக்கப் பிரிந்தனர். காமினியின் கண்களில் ஒரு ராட்சசத் திருப்தி தெரிந்தது.
ஆனால் அப்போது வீராவின் அலறல் சத்தம் இவர்கள் காதுகளை எட்டியது.
தொடர்ச்சி
அவர்களின் உடல்கள் வியர்வையில் நனைந்து ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டிக்கொண்டன. ஒவ்வொரு முத்தமும், ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவர்களை அந்தச் சங்கமத்தின் அடுத்த கட்டத்திற்கு அழைத்துச் சென்றது. காமினியின் சாக்லேட் நிற மேனி மாறனின் சந்தன நிற மேனியுடன் கலந்து, ஒரு முழுமையான காம ஓவியமாக அந்தப் புல்வெளியில் விரிந்தது.
அவர்களின் இதழ்கள் ஒன்றைய ஒன்று ஆவேசமாக வேட்டையாடின. இது வெறும் முத்தம் அல்ல; ஒரு ஆணின் வீழ்ச்சியும் ஒரு மோகினியின் எழுச்சியும் கலந்த யுத்தம்.
மாறன் தன் கடமையின் சுமையையும், ஆராதனாவின் நினைவையும் மறக்க முற்பட்டு, காமினியின் இதழ்களை ஆழமாகச் சுவைத்தான்.
காமினி, தன் நீண்ட நாள் கனவு நனவான போதையில், அவனது முரட்டுத்தனமான இதழ் அசைவுகளில் தன்னைத் தொலைத்தாள். இருவரின் எச்சிலும், சுவாசமும் ஒன்றாகக் கலந்து அந்த இடத்தின் வெப்பத்தை இன்னும் அதிகரித்தது.
மாறன் ஒரு காட்டாற்றைப் போல அவளுள் சீறிப் பாய்ந்தான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவும் காமினியின் நரம்புகளை மீட்டியது.
"மாறா... இன்னும்... இன்னும் ஆழமாக..." என்று அவள் பித்தெடுத்தவள் போல முனகினாள். அவளது சாக்லேட் நிற மேனி வியர்வையில் நனைந்து மெருகேற்றப்பட்ட சிலை போல மின்னியது. அவனது ஆண்மையின் வேகம் அவளை ஒரு புதிய உலகிற்குத் தள்ளியது.
இருவரின் உடல்களும் ஒருமித்த தாளத்தில் இயங்கத் தொடங்கின. மாறன் ஒரு ஆவேசமான வேங்கையைப் போல அவளைத் தன் வசப்படுத்தினான். அவனது ஒவ்வொரு அசைவிலும் அவனது பலமும், யோகியின் வீரியமும் வெளிப்பட்டது.
மாறன் அவளுள் ஆழமாகப் பாயும் ஒவ்வொரு முறையும், காமினி உடல் சிலிர்த்து அவனது தோள்களைத் தன் நகங்களால் கீறினாள். அவளது இடுப்புத் தசைகள் அவனது ஆண்மையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொள்ள, அவள் இன்ப வேதனையில் துடித்தாள்.
அவனது அறிவு 'வேண்டாம்' என்று தடுத்தாலும், அவனது உடல் காமினியின் மென்மையில் கரைந்தது. அவளது சாக்லேட் நிற மேனியின் நறுமணம் அவனது மூளையை மழுங்கச் செய்தது.
அவர்களின் சங்கமம் உச்சத்தை எட்டியபோது, காமினியின் முனகல்கள் வார்த்தைகளாக வெளிவந்தன.
**காமினி:** (மூச்சிறைக்க, கண்கள் செருகிய நிலையில்) "ஆஆஹ்... மாறா... மெல்ல... உன் வேகம் என்னை உடைத்துவிடும் போலிருக்கிறதே! உன் இரும்பு மார்பு என் மீது படும்போது... நான் ஒரு காகிதத்தைப் போலப் பறக்கிறேன். இன்னும்... இன்னும் ஆழமாக என்னை குத்து மாறா!"
(ஆவேசமான மூச்சுக் காற்றுடன்) "காமினி... உன் தாகத்திற்கு ஒரு முடிவே இல்லையா? என் மொத்த வலிமையையும் உன்னிடமே இழக்கச் செய்துவிடுவாய் போலிருக்கிறது!"
(அவனது கழுத்தைக் கடித்தபடி) "ம்ம்ம்... உன் வலிமை எனக்கு வேண்டும் மாறா. ஒரு மாவீரனின் வீரியம் என் அடிவயிற்றில் அனலாய் இறங்க வேண்டும். இதோ... இந்தத் தருணத்திற்காகத்தான் நான் காத்திருந்தேன். உன் யோகப் பசியை என் மீது தீர்த்துக்கொள்!"
இருவரின் வியர்வையும் ஒன்றாகக் கலந்து வழிய, அந்தப் புல்வெளியின் மணம் அவர்களின் சங்கமத்தோடு இணைந்தது. மாறன் அவளது இதழ்களை மீண்டும் ஒருமுறை ஆழமாகச் சிறைபிடித்தான். அவளது நாவு அவனது நாவோடு பின்னிப் பிணைய, காமினி ஒரு நீண்ட முனகலை வெளிப்படுத்தினாள்.
"ஆஅஹ்... மாறா... போதும்... இனி என்னால் தாங்க முடியாது... உன் அன்பால் என்னை முழுமையாக நிரப்பு!" என்று அவள் கெஞ்சினாள்.
மாறன் தன் முழு வேகத்தையும் பிரயோகித்து, அவளது ஆழத்தைத் தொட்டான். அவளது சாக்லேட் நிற மேனி ஒரு அதிர்வை எதிர்கொண்டு அப்படியே தளர்ந்தது. மாறன் அவளது மார்பில் முகம் புதைக்க, இருவரின் இதயத் துடிப்புகளும் ஒரே தாளத்தில் துடித்தன.
அவளது கால்கள் அவனது இடுப்பை இறுக்கிக் கொண்டன. அவனது ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் அவளது உடல் ஒரு வில்லாக வளைந்து ஒத்துழைத்தது. அவளது சாக்லேட் நிற விரல்கள் மாறனின் முதுகில் நகக்கீறல்களைப் பதித்து, தாகத்தோடு அவனை இழுத்துக்கொண்டன.
தியாகத்திற்கும் காமத்திற்கும் இடையிலான மெல்லிய கோட்டில் நின்ற மாறன், தன் முழு பலத்தையும் அவளுள் இறக்கினான். அவனது தசைகள் இறுகி, அவனது ஆண்மை அதன் உச்சத்தைத் தொட்டது.
உணர்ச்சிகள் கட்டுக்கடங்காமல் பொங்கிப் பெருகிய அந்த உச்சக்கட்ட நொடியில், மாறனின் உடல் ஒருமுறை கடுமையாகச் சிலிர்த்தது.
அவனது விந்து, ஒரு எரிமலையின் குழம்பைப் போலச் சூடாக அவளது அடிவயிற்றின் ஆழத்தைத் தொட்ட அந்த நொடி... காமினி ஒரு பெரும் அதிர்ச்சியைப் போலத் துடித்தாள்.
அந்தச் சூடான திரவம் தன் கருப்பையின் வாசலைத் தீண்டியபோது, அவள் தன் தலையை பின்னுக்குச் சாய்த்து ஒரு நீண்ட, சுகமான ஓலத்தை வெளிப்படுத்தினாள். அதுவரை அவள் கண்டிராத ஒரு நிறைவு அவளது அடிவயிற்றில் பரவியது. தன் சாக்லேட் நிற மேனிக்குள் அந்த மாவீரனின் வீரியத்தைச் சுமந்ததில் அவளுக்கு ஒரு மாபெரும் கர்வம் பிறந்தது.
எல்லாம் முடிந்த பின், மாறன் அவளது மார்பில் அப்படியே சரிந்தான். அவனது விந்து அவளுள் ஒரு புதிய உயிர்க்கான விதையை விதைத்திருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணம் கூட அவனுக்கு எழவில்லை; அவனது இலக்கு சஞ்சீவினி மட்டுமே.
புல்வெளியில் இருவரும் பிரிந்து கிடந்த கோலம், ஒரு போர்க்களத்தின் உச்சக்கட்ட முடிவைச் சொல்லாமல் சொல்லியது.
அவனது சந்தன நிற மேனி எங்கும் வியர்வை முத்துக்கள் அரும்பியிருந்தன. காமினியின் வஞ்சக நகங்கள் அவனது இரும்பு போன்ற தோள்களிலும், முதுகிலும் சிவந்த கோடுகளை ஓவியமாக வரைந்திருந்தன. அவனது காவி உடை ஒருபுறம் சரிந்து கிடக்க, அவனது மார்பின் ஏற்ற இறக்கங்கள் அவன் அடைந்த அதிர்வை வெளிப்படுத்தின.
அவளது சாக்லேட் நிற மேனி அந்தி இருட்டில் மெருகேற்றப்பட்ட தேக்குச் சிலையாய் மின்னியது. கலைந்த கூந்தல் அவளது முகம் மற்றும் மார்பின் மேல் காமத்தின் எச்சமாய் சிதறிக் கிடந்தன. அவளது மேலாடை தளர்ந்து கிடக்க, அவளது இதழ்களில் இன்னும் அந்தச் சங்கமத்தின் ஈரம் மாறாமல் இருந்தது.
காமினியின் உடல் இன்பமும், அவன் ஆண்மைக்குச் சூட்டிய புகழும்
காமினி மெல்ல எழுந்து அமர்ந்தாள். அவளது உடலில் இன்னும் அந்தச் சூடான அதிர்வுகள் அடங்கவில்லை. தன் சாக்லேட் நிற மேனியை ஒருமுறை பார்த்துக் கொண்டவள், தன் முன்னால் ஒரு மலையைப் போலச் சாய்ந்திருக்கும் மாறனை ஒரு வெற்றியாளனின் பார்வையோடு நோக்கினாள்.
"ஆஆஹ்... மாறா..." என்று அவள் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தினாள். அவளது குரலில் ஒருவிதமான போதை கலந்திருந்தது.
(கிறக்கமான குரலில்) "உன் தவம் உன்னை ஒரு வெறும் கல்லாக மாற்றியிருக்கும் என்று நினைத்தேன். ஆனால், உனக்குள் ஒரு எரிமலை ஒளிந்திருக்கிறது என்பதை இன்றுதான் உணர்ந்தேன். உன் மார்பின் பலமும், உன் கைகளின் பிடியும்... என்னைத் தவிடுபொடியாக்கிவிட்டன. ஒரு பெண்ணின் தாகத்தை எப்படித் தீர்க்க வேண்டும் என்பதை, ஒரு துறவியான நீ எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்துவிட்டாய்!"
அவள் மெல்ல அவன் அருகே வந்து, அவனது வியர்வை நனைந்த மார்பைத் தன் விரல்களால் வருடினாள்.
"இந்தச் சஞ்சீவினி வேருக்கு ஒரு உயிர் கொடுக்கும் சக்தி உண்டு என்பார்கள். ஆனால் உன் ஆண்மைக்கு... ஒரு உயிரையே உருவாக்கும் சக்தி இருப்பதை நான் கண்டுகொண்டேன். உன் வீரியம் என் அடிவயிற்றில் பாய்ந்த அந்த நொடி, நான் சொர்க்கத்தைத் தொட்டுத் திரும்பினேன் மாறா. உன் இரும்பு போன்ற இந்தத் தழுவல்... ஆராதனா கொடுத்து வைத்தவள்! ஆனால் இன்று நீ எனக்கு மட்டுமே சொந்தமானாய்."
அவள் அவனது காதோரம் குனிந்து, "உன் ஆண்மையின் வேகம்... அது ஒரு காட்டாற்றைப் போல என் பெண்மையை அடித்துச் சென்றது. இனி இந்தக் காட்டில் எந்த மிருகத்தைக் கண்டும் எனக்குப் பயமில்லை, உன் இந்தத் தீண்டலுக்குப் பிறகு!" என்று கர்வத்துடன் முணுமுணுத்தாள்.
மாறன் பதில் பேசவில்லை. அவனது கண்கள் மூடியிருந்தாலும், அவன் உள்ளம் ரணப்பட்டிருந்தது. காமினி கொடுத்த அந்த உடல் இன்பம் அவனுக்கு ஒரு பாரமாக இருந்தது. அவன் தன் ஆடையைத் தேடித் துழாவினான்.
"முடிந்துவிட்டது காமினி. உன் தாகம் தணிந்தது, என் தவம் கலைந்தது. இனி மிச்சமிருப்பது என் கடமை மட்டும்தான்," என்று அவன் கனத்த குரலில் சொன்னான்.
காமினி தன் ஆடையைச் சரி செய்தபடி எழுந்தாள். "சரி மாறா... உன் ஆண்மையின் சுவை எனக்குக் கிடைத்துவிட்டது. வா, இனி நீ தேடும் அந்த உயிரைக் காக்கும் வேரை உனக்குத் தருகிறேன்," என்று சொன்னாள்
சிறிது நேரம் இருவரும் அசையாமல் ஒருவரையொருவர் தழுவியபடி கிடந்தனர். காட்டின் குளிர்ந்த காற்று அவர்களின் வியர்வை நனைந்த உடல்களில் பட்டபோது ஒரு மெல்லிய நடுக்கம் ஏற்பட்டது. காமினி தன் கண்களை மெல்லத் திறந்து மாறனைப் பார்த்தாள்; அவளது பார்வை இப்போது ஒரு வென்றவளின் பார்வையாய்த் தெரிந்தது.
அந்த அடர்ந்த காடு, ஒரு யோகியின் சரிவையும் ஒரு மோகினியின் வெற்றியையும் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பின், இருவரும் மூச்சிறைக்கப் பிரிந்தனர். காமினியின் கண்களில் ஒரு ராட்சசத் திருப்தி தெரிந்தது.
ஆனால் அப்போது வீராவின் அலறல் சத்தம் இவர்கள் காதுகளை எட்டியது.
28-04-2026, 08:57 AM
(28-04-2026, 08:21 AM)rameshsurya84 Wrote: காமினி கூடல் நன்றாக இருந்தாலும், அனுவின் கூடலுக்கு ஈடு இணை எதுவும் இல்லை. அனுவின் பதிவுகளை எத்தனை முறை படித்தாலும் உடலில் ஏற்படும் காம மின்னல் சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை. நண்பா ஒரு சிறு வேண்டுகோள் தாங்கள் அனுவின் பதிவுகளை இறுதியாக எனக்காக பதிவிடுகிறேன் என்று சொன்னீர்கள். நானும் அதற்காக நீண்ட நாள் காத்திருக்கிறேன். இப்போது ஓரே ஒரு அனுவின் பதிவு காத்தவராயன் ஆவி குண்டலகேசி உடலில் நுழைந்து அனுவை ஆசை தீர அனுபவிக்கும் பதிவை எனக்காக பதிவிட முடியுமா?. உங்கள் விருப்பம் தான். என் நீண்ட நாள் அனுவின் தீராத தாகத்தை சிறிது தணித்து கொள்வேன்.
நண்பா உங்கள் ஆசையை நான் கண்டிப்பா தீர்த்து வைக்கிறேன்..எனக்கே அனுவை நினைத்து எழுதும் பொழுது நிறைய உணர்ச்சி வந்து விடுகிறது. அது கடைசியில் சுய இன்பம் செய்யும் நிலைக்கு கொண்டு போய் விட்டு விடுகிறது..இந்த கதை இப்போ நான் அணு அணுவாக (அனு,அனுவாகவும்)ரசித்து எழுதி கொண்டு இருக்கிறேன்.இவ்வளவு நாள் காத்து இருந்து விட்டீர்கள்..இன்னும் கொஞ்ச நாள் தான்..முடிந்தால் குண்டலகேசி ai photo upload பண்ணுங்க. அதை வைத்து நான் யோசித்து இந்த கதை முடிந்த பிறகு எழுதி தருகிறேன்
28-04-2026, 08:58 AM
28-04-2026, 08:55 PM
ஹாய் நண்பர்களே...இப்போ நான் எழுதிய இந்த கதையைத் மீண்டும் முழுசா படித்தேன்.நிறைய reference வைச்சு எழுதி இருக்கேன்..இப்போ இதை எல்லாம் ஒன்னு சேர்த்து எப்படி கதையின் அடுத்தடுத்த பகுதிகளை கொண்டு போக போறேன் என்று நினைச்சா மலைப்பா இருக்கு..சியாமந்தக மாலை, அஷ்டமாசித்து இப்படி நிறைய கலந்து எழுதி இருக்கேன்..எப்படி ஒரே நேர்கோட்டில் ஒன்று சேர்த்து எழுத போவதை நினைத்தால் கொஞ்சம் பயமா தான் இருக்கு. மேலும் பழைய மாதிரி reference வைச்சு எழுத முடியுமா என சந்தேகமாகவும் இருக்கு..முடிந்த வரை எல்லாவற்றையும் நா
ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொண்டு எழுத பார்க்கிறேன் . Comment போட்ட அனைவருக்கும் நன்றி..அடுத்த பதிவு ஞாயிற்றுகிழமை
ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொண்டு எழுத பார்க்கிறேன் . Comment போட்ட அனைவருக்கும் நன்றி..அடுத்த பதிவு ஞாயிற்றுகிழமை
29-04-2026, 06:35 AM
(28-04-2026, 09:30 PM)Arun_zuneh Wrote: காமினியுடன் மாரனின் ஆட்டம் சூப்பர் மிகவும் காமம் நிறைந்ததாக இருந்தது இதில் காமினியை மோகினியுடன் சரியான ஒப்பீடு செய்தீர்கள். மோகினி எப்படி வழியை மறித்து புணர்ச்சி செய் இல்லை என்றால் உயிரை கொடு என்று கேட்குமோ அப்படியே காமினி மாறனிடன் கேட்டு அதை சாதித்து விட்டாள்
Thanks nanba
29-04-2026, 06:36 AM
30-04-2026, 07:40 AM
இதுவரை இந்த கதையின் பாத்திரங்கள் வந்துள்ள நடிகைகள்
பிரியங்கா
மீனாக்ஷி
ஸ்ரீ லீலா
மேகா ஆகாஷ்
ப்ரீத்தி முகுந்தன்
Jyotika
அஞ்சலி நாயர்
Bakyashri Bose
ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ்
Sonarika bhadoria
அசின் சின்ன role
மதிவதனி வம்சாவளி வாரிசாக இன்னொரு நடிகை வர போகிறார்?any guess
அவர் பெயர் R இல் ஆரம்பிக்கும்..
ஏதேனும் நடிகை விடுபட்டு இருந்தால் குறிப்பிடவும்
பிரியங்கா
மீனாக்ஷி
ஸ்ரீ லீலா
மேகா ஆகாஷ்
ப்ரீத்தி முகுந்தன்
Jyotika
அஞ்சலி நாயர்
Bakyashri Bose
ஐஸ்வர்யா ராஜேஷ்
Sonarika bhadoria
அசின் சின்ன role
மதிவதனி வம்சாவளி வாரிசாக இன்னொரு நடிகை வர போகிறார்?any guess
அவர் பெயர் R இல் ஆரம்பிக்கும்..
ஏதேனும் நடிகை விடுபட்டு இருந்தால் குறிப்பிடவும்
30-04-2026, 07:42 AM
(29-04-2026, 08:49 AM)Rajmagesh Wrote: மீண்டும் எழுத ஆரம்பித்ததற்கு வாழ்த்துக்கள்...
காத்தவராயனின் காம வேட்டை தொடரட்டும்
நன்றி நண்பா
(29-04-2026, 12:42 PM)rkasso Wrote: Waiting Till Sunday for update.
Maran Kudal sema super.
நன்றி நண்பா
(29-04-2026, 02:53 PM)Kinglion Wrote: Waiting to next Sunday episode...climax il kaaththavarayan oru ilam vaalipan udambil nulainthu Priyanka,Anu,Aaradhana matrum likitha naalvarudanum ondraaga oru aattaththai vaiyungal
நீங்கள் சொல்வது போல கதையில் வைக்க முடியுமா என தெரியல நண்பா. ஆனா காத்தவராயன், பிரியங்கா காம பகுதி மீதம் உள்ளது
30-04-2026, 08:32 AM
30-04-2026, 11:42 PM
(30-04-2026, 10:54 PM)Raju@Vijay Wrote: Regina cassandra / Raashi Khanna
mostly regina cassandra va tha irukum thonudhu
illa reema sen ah
கதையின் சுவாரசியத்தை அதிகரிக்க ரெண்டு பேர் வர போறாங்க..அதில் ஒருவர் kayaadu lohar..மதிவதனி வாரிசாக வர போகிறவர் milk beauty ருக்மணி வசந்த்..ஆச்சர்யம் ஒருவர் கூட சரியாக செல்லவில்லை..ஒருவர் சரியாக சொன்னார்.ஆனால் அவர் இங்கே பதிவிட வில்லை..telegram மூலமாக தெரிவித்தார்..
30-04-2026, 11:43 PM
30-04-2026, 11:44 PM
அடுத்த update Sunday என சொல்லி இருந்தேன் நண்பர்களே..!ஆனா நாளை may 1 லீவு வருகிறது. அதனால் அடுத்த update நாளை வர கூடும்
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 3 Guest(s)