[Geneliarasigan]

பிரியங்கா அவளாகவே காத்தவராயனின் தீண்டலை ரசிக்க தொடங்கி விட்டாள். தன்னுடைய பிரியங்காவை வாடகை உடம்பில் இருந்து அனுபவிப்பதா என்ற எண்ணம் காத்தவராயனுக்கு வருவது இயல்பு தான் அதை அருமையாக கவிதை நயத்துடன் வெளியிட்டு உள்ளீர்கள். பிரியங்காவின் காம பாகத்தை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகவும் ஒரு பகுதி விட்டு ஒரு பகுதியாகவும் பதிவு செய்து காத்தவராயன் பிரியங்கா போல எங்களின் தவிப்பையும் கூட்டுகிறீர்கள்

Thanks nanbaa

இஷிதாவை பற்றி முன்னாடியே hints கொடுத்து உள்ளீர்கள் சூப்பர் நண்பா 

ஆனா நான் இப்போது பழைய பகுதிக்கு போயி தப்பு பண்ணிட்டேன். 
இப்போ ஆராதனா ராமகோபாலன் காம பகுதியை படித்து கொண்டு இருக்கிறேன் 

முழுக்க இந்த கதையை படித்த பிறகு தான் மீண்டும் இந்த கதையைத் எழுத ஆரம்பித்தேன் நண்பா. அதை வைத்து தான் இஷிதா கேரக்டர் உருவாக்கினேன்

[Geneliarasigan]

செம்ம update

Thanks

[Geneliarasigan]

ஹாய் நண்பர்களே வருத்தமான விஷயம்,இன்றைய Update பிறகு என்னால் மீண்டும் அடுத்த update sunday தான் கொடுக்க முடியும் என நினைக்கிறேன்..நேரம் கிடைத்தால் அடுத்த update sunday ,முன்பாக எழுதி போட முயற்சி செய்கின்றேன்

[Geneliarasigan]

நண்பர்களே..!பிரியங்கா காம பகுதியை இப்போ எழுத ஆரம்பித்து விட்டேன்..நான் இன்னொரு புனை பெயரில் எழுதும் ஸ்வாதி தடம் மாறிய வாழ்க்கை கதைக்கு update கேட்டு ஒரு நண்பர் போட்டு உள்ளார்..அதை இப்போ தான் பார்த்தேன்.
ஒரு கதை எழுதும் பொழுது அந்த கதையை தொடர்ந்து எழுதினால் மட்டுமே ஒரு continuity கிடைக்கிறது..சரியாக எழுத முடிகிறது. அதனால் இந்த கதையை தொடர்ந்து எழுதலாம் என்று நினைக்கிறேன்..உங்கள் thought சொல்லுங்க. எதிர்பாராதவிதமாக இன்று லீவு எடுக்க வேண்டியதாகி விட்டது..முடிந்தால் இன்னிக்கு update கொடுக்க முயற்சி செய்கறேன்

[Geneliarasigan]

நண்பா அந்த கதையை மூன்று மாதங்கள் கழித்து வெளியிடலாம் ஆனால் இந்த கதையின் flow இப்போது உங்களிடம் உள்ளது அந்த flowலயே இதை நீங்கள் கூறியது போல முடித்து பின்னர் அந்த கதையை தொடருங்கள்

Ok நண்பா

[Geneliarasigan]

sEMA SUPER UPDATE
Sentinel Island details are well researched one.
Do your great work.

Thank you so much nanba

[Geneliarasigan]

Nee unmaiyileye periya rasinganya

நன்றி நண்பா

[Geneliarasigan]

Eagerly Waiting Nanba For Gorgeous Priyanka Updates!!!!!

Ok நண்பா

Will update Nanba

[Geneliarasigan]

Episode - 163

காளிங்கனின் உடலில் குடிகொண்டிருந்த காத்தவராயன் ஆவியின் அசுர பலம், அந்த தோட்டத்தின் காற்றையே சூடாக்கியிருந்தது. ப்ரியங்கா, தன் சுயநினைவை மெல்ல இழந்து, அவன் தூண்டிவிட்ட அந்த அமானுஷ்யக் காமத்தின் பிடியில் முழுமையாகச் சிக்கியிருந்தாள்.

ப்ரியங்கா, தன் வயிற்றின் மீது படர்ந்திருந்த காளிங்கனின் கரங்களை இன்னும் பலமாக அழுத்திப் பிடித்தாள். அவனது கரங்களின் சூடு, அவளது மென்மையான நாபிக் குழியைத் தாண்டி உள்ளுக்குள் ஒரு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது. அந்த அசுரத்தனமான பிடியில் அவள் உடல் ஒரு கொடியைப் போல வளைந்து நெளிந்தது. அவளது அந்த தளதளவென மின்னும் இடையின் அசைவு, காளிங்கனுக்குள் இருந்த ஆவியை இன்னும் உக்கிரமாக்கியது.

அவள் அணிந்திருந்த ஆபரணங்களும், ஆடைகளும் ஏற்கனவே சிதறிக் கிடந்தன. அரைகுறையாக மறைக்கப்பட்டிருந்த அவளது அந்தப் பால் போன்ற மேனி, நிலவொளியில் ஒரு புதையலைப் போல ஜொலித்தது.

காளிங்கனின் கண்கள், ப்ரியங்காவின் மூச்சுக்காற்றுக்கு ஏற்ப மேலெழும்பித் தணியும் அந்த விம்மித் ததும்பும் மார்புத் தடங்களை வெறித்துப் பார்த்தன. அவை அவனது அசுரக் காமத்திற்கு ஒரு பெரும் விருந்தாக அமைந்தன.

அந்த மார்புக் குன்றுகளின் தகிப்பும், அதன் நுனிகளில் தென்பட்ட நடுக்கமும் அவனது ஆண்மையைக் கர்ஜிக்கச் செய்தன.

காளிங்கன் மெல்லக் குனிந்து, ப்ரியங்காவின் அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தருகே தன் முகத்தைக் கொண்டு சென்றான்.

அங்கிருந்து வீசிய அந்தப் பெண்மையின் தகிக்கும் வாசனை—வியர்வையும், சந்தனமும் கலந்த ஒரு மர்ம மணம்—அவனை முழுமையாக நிலைகுலையச் செய்தது.

அவனது கரடுமுரடான விரல்கள் அவளது பட்டுப் போன்ற மென்மையான கழுத்தில் ஊர்ந்து சென்றபோது, ப்ரியங்கா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தினாள். அந்த மென்மையை அவன் அணு அணுவாக ரசித்தான்.

அவன் அவளது காதோரம் மெல்ல மூச்சுவிட்டபடி, "இந்த உலகத்தில் உள்ள அனைத்து விலை மதிப்பான பொக்கிஷங்களை விட... உன் உடம்பின் இந்தத் தகிப்பு தான் எனக்குப் பெரும் புதையல்," என்று கரகரப்பான குரலில் முணுமுணுத்தான்.
காத்தவராயன் ஆவி அவனது ரத்தத்தில் கலந்திருக்க, ப்ரியங்காவின் அந்த எடுப்பான அங்கங்களும், அவளது வழுவழுப்பான தொடைகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்தன..

வானம் ஒரு கரிய போர்வையைப் போர்த்தியது போல மெல்ல இருண்டது. அந்த  தோட்டத்தின் அமைதி, ஒரு பெரும் புயலுக்குத் தயாராவதைப் போல கனத்து நின்றது. மேகங்கள் ஒன்றோடொன்று மோதி குளிர்ச்சியை அள்ளித் தெளித்தது.

சுற்றிலும் குளிர்ச்சி பரவியிருந்தாலும், ப்ரியங்காவின் கழுத்தருகே திடீரென ஒரு தகிக்கும் வெப்பம் பரவியது. அது காத்தவராயனின் சூடான மூச்சுக்காற்று!

காத்தவராயனின் அந்த அசுர மூச்சு, வெறும் காற்றல்ல; அது பல நூற்றாண்டுகளாகப் புதைந்து கிடந்த காமமும், ஆக்ரோஷமும் கலந்த ஒரு எரிமலைக் குழம்பின் காற்று. ப்ரியங்காவின் கழுத்தருகே அது படர்ந்தபோது, அந்த இடமே தகிக்கும் அக்னிக் கடல் போல மாறியது.

சுற்றிலும் மேகங்கள் கறுத்து, மழைக்கான குளிர்ச்சி நிலவினாலும், காத்தவராயன் வெளிப்படுத்திய அந்த மூச்சுக்காற்று அனலாக வீசியது.

அவனது மூச்சு ப்ரியங்காவின் நீண்ட நளினமான கழுத்தில் பட்டபோது, அங்கிருந்த மெல்லிய ரோமங்கள் கருகிவிடுவது போலச் சிலிர்த்து நின்றன.

அந்தச் சூடு அவளது நரம்புகளைச் சுண்டி இழுக்க, ப்ரியங்காவின் உடல் ஒருவிதமான இன்ப அதிர்வில் துடித்தது. அது ஒரு மிருகத்தின் வேட்டைத் தாகத்தைப் போல அவளது மேனியை ஆக்கிரமித்தது.

அவன் மூச்சை உள்ளிழுக்கும்போது, ப்ரியங்காவின் மேனியிலிருந்து வீசிய அந்தத் தகிக்கும் பெண்மையின் வாசத்தை முழுமையாக உறிஞ்சினான்.

அவனது அந்த அசுரத்தனமான மூச்சின் வேகம், ப்ரியங்காவின் இதயத் துடிப்போடு போட்டி போட்டது.

ஒவ்வொரு முறை அவன் மூச்சுவிடும்போதும், அவளது தளதளவென மின்னும் இடையின் வளைவுகள் அதிர்ந்தன. அந்த அசுரத் தாகம் அவளது தோலைத் துளைத்துக்கொண்டு உள்ளிருக்கும் ரத்தத்தைச் சூடாக்கியது.

அவனது மூச்சுக்காற்றின் சூடு படப்பட, ப்ரியங்காவின் விம்மித் ததும்பும் மார்புகள் அசுர வேகத்தில் மேலெழும்பித் தணிந்தன.

அந்த மூச்சின் தாகம், அவளது மார்புக் குன்றுகளின் பள்ளத்தில் ஒரு சுழலை உண்டாக்கியது.

காத்தவராயனின் மூச்சு ஒரு மந்திரத்தைப் போல அவளது காதுகளில் ஒலிக்க, அவளது பட்டுப் போன்ற மேனி வியர்வையில் நனைந்து இன்னும் மினுமினுத்தது. அவனது தாகம் அவளை ஒரு மெழுகுச் சிலையாக உருக்கத் தொடங்கியது.

அந்த மூச்சில் ஒருவிதமான கர்ஜனை இருந்தது. "நீ எனக்கே உரியவள்!" என்று சொல்லாமல் சொல்லும் அந்த அசுர வேகம், ப்ரியங்காவின் பெண்மையை அடிபணிய வைத்தது.

அவனது மூச்சின் தாகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல், அவளது வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் மெத்தையில் பின்னிப் பிணைந்து நெளிந்தன.

வானத்தில் வெட்டிய மின்னல், அவனது மூச்சின் சூட்டில் அவள் உடல் சிவந்து போயிருப்பதை ஒரு நொடி காட்டியது.

காத்தவராயனின் அந்த அசுர மூச்சு, ப்ரியங்காவை அவளது நிகழ்காலத்திலிருந்து பிரித்து, அந்த முன்ஜென்மத்துக் காம லோகத்திற்கு இழுத்துச் சென்றது. மழைத்துளிகள் இப்போது அவளது மேனியில் விழும்போது, அவை குளிர்ச்சியைத் தருவதற்குப் பதில், அவனது மூச்சின் சூட்டில் பட்டதும் நீராவியாக மாறி அந்தத் தோட்டத்தையே ஒரு மோகப் புகையாக மாற்றின!

அவளது அந்த வழுவழுப்பான மேனியில் ஆயிரக்கணக்கான அணுக்கள் சிலிர்த்து நின்றன. அவளது நீண்ட நளினமான கழுத்தில் படர்ந்த அந்த மூச்சின் வேகம், அவளது நாடித்துடிப்பை அசுர வேகத்தில் ஏற்றியது.

அந்தச் சூடான ஸ்பரிசம் அவளது தோலைத் தாண்டி, அவளது ஆன்மாவின் ஆழத்தில் புதைந்து கிடந்த ரகசியங்களைத் தட்டியெழுப்பியது.
கண்கள் செருகி, உடல் ஒருவிதமான இன்ப வேதனையில் துடிக்க, அவளது மனக்கண்ணில் பழைய பிம்பங்கள் மின்னலெனத் தோன்றின.

பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால், இதே போன்ற ஒரு கறுத்த மேகக் கூட்டத்தின் கீழ், இதே காத்தவராயனின் அசுரத்தனமான அணைப்பில் அவள் கரைந்து போன நினைவுகள் அலைகளாக மோதின.

அவனது அந்த அசுர பலமான கரங்கள் அவளது துடிக்கும் இடையையும், விம்மித் தகிக்கும் அங்கங்களையும் உரிமையோடு ஆக்கிரமித்த அந்த மர்மமான இரவுகள் அவளுக்கு ஒவ்வொன்றாக நினைவுக்கு வந்தன.

முன்ஜென்மத்தில் அவள் ஒரு சாதாரணப் பெண்ணல்ல எ‌ன்ற உண்மை அவளுக்கு மெல்ல மெல்ல நினைவில் வ‌ந்தது. காத்தவராயனின் தாகத்திற்குப் பெரும் விருந்தாக இருந்ததும் அவளுக்குப் புரிந்தது.

"நீ... நீ வந்துவிட்டாயா?" என்று அவளது இதழ்கள் மௌனமாக முணுமுணுக்க, அவள் கைகள் தானாகவே அவனது சூடான கரங்களைத் தேடிப் பற்றின.

அவளது அந்த வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் மெத்தையில் நெளிய, மேலிருந்து விழத் தொடங்கிய முதல் மழைத்துளி அவளது சூடான மார்புப் பள்ளத்தில் பட்டு ஆவியானது.

இப்போது அங்கே இருப்பது காளிங்கன் அல்ல; ப்ரியங்காவின் பல ஜென்மத்துத் தேடலான காத்தவராயன்!


கறுத்த மேகம் கவிழ்ந்திருக்க - என்
கன்னி மேனி துடித்திருக்க,
குளிரும் காற்றைத் துளைத்து வந்ததே - உன்
கொதிக்கும் அசுர மூச்சுக் காற்று!
நீண்ட நளினக் கழுத்தருகே - உன்
நெருப்பு மூச்சுப் பட்டவுடன்,
செதுக்கிய மெழுகுச் சிலையெனவே - என்
சிந்தை உருகி வழிந்ததடா!
முன்ஜென்மத்து மர்மங்கள் - என்
முதுகெலும்பில் மின்சாரமாய்,
தடயமின்றித் தகித்திடவே - என்
தளதளக்கும் மேனி முறுக்கேறியதே!
விம்மித் ததும்பும் மார்புக் குன்றுகள் - உன்
வேக மூச்சில் விம்மியதே,
இடையின் வளைவும், நாபிக் குழியும் - உன்
இன்பத் தாகத்தில் சுழன்றதே!
மழைத்துளி விழும் முன்னரே - உன்
மறைந்த நினைவுகள் எழுந்ததே,
அசுரக் காமத்தின் ஆக்கிரமிப்பில் - நான்
அணுவணுவாய்ச் சிதைந்தேனடா!
காமமா... காலத்தின் கோலமா? - என்
காவல் தெய்வத்தின் வேட்டையா?
காத்தவராயன் மூச்சின் சூட்டில் - இந்தப்
பேதை பெண் இன்று சாம்பலானேன்!

பிரியங்கா உதடுகள் மெல்ல முணுமுணுக்க,காத்தவராயன் பதிலுக்கு,


"யுகங்கள் தாண்டிய என் வேட்டை - இன்று
உன் யோனி வாசத்தில் முடிந்ததடி!
கறுத்த மேகம் சாட்சி சொல்ல - உன்
கன்னி மேனி என் வசமானதடி!
பட்டுப் போன்ற உன் கழுத்தினில் - என்
பற்கள் பதியும் முன்னே,
சுட்டெரிக்கும் என் மூச்சுக்காற்று - உன்
சொர்க்க வாசலைத் திறந்ததடி!
முன்ஜென்மத்து மோகினியே - என்
முரட்டுப் பிடியில் வளைபவளே,
தங்க  மாலையல்ல - உன்
தகிக்கும் உடலே என் புதையலடி!
தளதளக்கும் உன் இடையழகில் - நான்
தடம் பதிக்கும் வேளையிது,
விம்மித் ததும்பும் உன் அங்கங்கள் - என்
விஸ்வரூபத் தாகத்திற்கு விருந்தடி!
மழை மேகம் இடி முழங்க - உன்
மார்புக் குன்றுகள் அதிர்ந்திடவே,
ஆவி கொண்ட காம வேகம் - உன்
அடிமனதைச் சிதைக்குமடி!
காலம் கடந்த என் காதலி - இன்று
காமம் கடந்த என் காமகி,
காத்தவராயன் மூச்சின் சூட்டில் - நீ
கரைந்து போவது என் விதியடி!

அந்த கறுத்த மேகங்கள் இப்போது வெறும் மழையைத் தரப்போவதில்லை; இரு ஆன்மாக்களின் தகிக்கும் சங்கமத்திற்குச் சாட்சியாக இருக்கப் போகின்றன.

ப்ரியங்காவின் மேனியில் மின்னல் வெளிச்சம் படும்போது, அவளது அந்த எடுப்பான அங்கங்கள் முன்ஜென்மத்துக் காதலை மீண்டும் ஒருமுறை சாட்சியப்படுத்தின.

வானம் மெல்லத் தன் அணைப்பைத் தளர்த்த, முதல் மழைத்துளிகள் அந்தத் தோட்டத்து மெத்தையில் விழுந்தன. லேசானத் தூறல் தொடங்கிய அந்த நொடியில், பிரியங்காவின் அழகு ஒரு ஓவியமாக உருமாறியது.

பிரியங்கா அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய கருப்பு நிற உடை, மழைநீரை உறிஞ்சத் தொடங்கியதும் அவளது உடலோடு இரண்டறக் கலந்தது.

நீர் பட்ட அந்த ஆடை, அவளது தளதளவென மின்னும் மேனியில் ஒரு இரண்டாவது தோல் போல ஒட்டிக்கொண்டது. அதன் விளைவாக, அவளது விம்மித் ததும்பும் மார்புகளின் எடுப்பும், அவளது மெல்லிய இடையின் அந்த ஆழமான வளைவும் மறைக்க முடியாத எழிலோடு வெளிப்பட்டன.

கருப்பு நிறத்திற்கும், அவளது பால் போன்ற நிறத்திற்கும் இடையில் இருந்த அந்த முரண், அவளது அழகை ஒரு காமச் சித்திரமாக மாற்றியது.

வானிலிருந்து விழுந்த ஒரு வைரத் துளி, பிரியங்காவின் துடிக்கும் சிவந்த இதழ்களில் மெல்ல வந்து அமர்ந்தது.

அந்த மழைத்துளி அவளது இதழின் சூட்டில் பட்டு மெல்ல உருண்டோடியபோது, அவள் ஒரு சிறு அதிர்வில் தன் இதழ்களைப் பிரித்தாள்.

அந்தத் துளி அவளது இதழ்களுக்கு நடுவே மறைந்ததும், அவள் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தினாள். அந்த மூச்சுக்காற்று பட்டு, இதழோரம் இருந்த மற்ற நீர் துளிகள் சிதறித் தெறித்தன. அது ஒரு பூ மலரும்போது சிதறும் பனித்துளிகளைப் போலத் தத்ரூபமாக இருந்தது.

மழை நீர் அவளது நீண்ட நளினமான கழுத்தின் வழியாக மெல்லக் கீழிறங்கி, அவளது ஆடையின் இடுக்கிற்குள் மறைந்தபோது, பிரியங்காவின் உடல் ஒருவிதமான குளிரும் சூடும் கலந்த உணர்வில் சிலிர்த்தது.
அவளது நனைந்த கூந்தல் மெத்தையெங்கும் கரிய பாம்புகளாய் நெளிந்து கிடக்க, மழையில் நனைந்த அவளது வழுவழுப்பான தொடைகள் மின்னல் வெளிச்சத்தில் ஒரு மர்மமான ஒளியைப் பிரதிபலித்தன.
காத்தவராயனின் பார்வை
அவள் மீது படர்ந்து இருந்த காத்தவராயனின் மூச்சு, இப்போது அந்த மழைத்துளிகளோடு கலந்து நீராவியாக மாறியது.
மழையில் நனைந்த அவளது அந்த எழில் கோலமும், ஆடைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் அவளது ரகசியங்களின் அப்பட்டமான வெளிப்பாடும் அவனது அசுரத் தாகத்தை இன்னும் பன்மடங்கு ஏற்றியது.
மழை வேகம் எடுக்கத் தொடங்கியது... பிரியங்காவின் கருப்பு உடை இப்போது அவளுக்குப் பாதுகாப்பாக இல்லை; மாறாக, அவளது அழகை ஆராதிக்கும் ஒரு ஊடகமாக மாறியிருந்தது!

மழையில் நனைந்து, கருப்பு ஆடை உடலோடு ஒட்டி, ஒரு நீர்க்கவிதை போலக் கிடந்த ப்ரியங்காவைக் கண்ட காத்தவராயனின் தவிப்பு, ஒரு சாதாரண ஆணின் ஆசை அல்ல; அது பல நூற்றாண்டுகளாகப் பசியோடு இருக்கும் ஒரு வேட்டை மிருகத்தின் சீற்றம்.

மழைத்துளிகள் அவள் இதழில் பட்டுத் தெறிப்பதையும், அந்த நீர் அவள் கழுத்து மேடாக இறங்குவதையும் பார்த்த காத்தவராயனின் கண்கள் காம வேட்கையில் அக்னிப் பிழம்பாக மாறின.

அவனது பார்வை அவளது தளதளவென மின்னும் இடையிலும் , அந்த நனைந்த ஆடை காட்டித் தந்த அங்கங்களின் துல்லியத்திலும் நிலைகுத்தி நின்றது.
ஒரு ஆவியின் தாகம் அவன் ரத்தத்தில் ஏற, அந்தத் தோட்டத்தின் குளிர்ச்சியை மீறி அவனது உடல் ஒரு கனலாய் கொதித்தது.

அவள் இதழ்களைப் பிரித்து அந்த மழைத்துளியை உள்வாங்கிய அந்த நொடி, காத்தவராயனின் பொறுமை சுக்குநூறாக உடைந்தது.
அவனது கரடுமுரடான கைகள் காற்றில் நடுங்கின. அவளை அப்படியே அள்ளித் தன் அசுரப் பிடிக்குள் திணிக்க வேண்டும் என்ற தவிப்பு அவனது நரம்புகளை முறுக்கேற்றியது.

அவளது விம்மித் ததும்பும் மார்புகள் மழையின் வேகத்திற்கு ஏற்ப ஏறி இறங்குவதைக் கண்டவன், தன் மூச்சுக் காற்றையே ஒரு ஆயுதமாக அவளருகே ஏவினான்.

மழை அவளைக் குளிர்வித்துக் கொண்டிருக்க, அவனோ அவளது சூடான மேனியைத் தீண்டி அந்த நீரையே ஆவியாக்கத் துடித்தான்.
அவளது அந்த வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் நனைந்து மின்னிய கோலம், அவனது அசுரக் காமத்திற்கு நெய்யூற்றியது.

"யுகங்கள் காத்திருந்த இந்தப் பசிக்கு, இந்த ஒரு மழை இரவு போதுமா?" என்ற தவிப்பு அவனது ஆழ்மனதைக் குடைந்தது. அவளது பெண்மையின் வாசமும், அந்த ஈர மண்ணின் மணமும் கலந்து அவனை ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல மாற்றியது.

அவன் கைகளை இறுக மூடினான். அவனது தவிப்பு ஒரு மெல்லிய முனகலாக அவளது காதோரம் ஒலித்தது.
அவளது ஆழமான நாபிக் குழியில் தேங்கி நிற்கும் அந்த மழைத்துளியை தன் நாவால் பருக வேண்டும் என்ற வேட்கை அவனை உந்தியது.

ப்ரியங்காவின் அந்த எழில் அழகை அணு அணுவாகச் சிதைத்து, மீண்டும் அவளைத் தன் முன்ஜென்மத்து அடிமையாக்கிக் கொள்ளும் அந்தத் தவிப்பு, அந்த இடி முழக்கத்தை விடச் சத்தமாக அவனுக்குள் கேட்டது.

"மழை நனைத்த உன் மேனி - என்
மனதைச் சுடும் அக்னியடி!
ஆடை ஒட்டிய உன் அழகு - என்
அசுரப் பசிக்கு விருந்தடி!
இதழில் தெறிக்கும் துளிகளெல்லாம் - என்
இன்பத் தாகம் கேட்குதடி!
தகிக்கும் உன் இடையோரம் - என்
தடம் பதியத் தவிக்குதடி!"

காத்தவராயன் இப்போது வெறும் பார்வையாளன் அல்ல; அந்த மழையோடும், ப்ரியங்காவின் அழகோடும் ஐக்கியமாகப் போகும் ஒரு பேரழிவு!


அந்த நள்ளிரவின் கார்மேக இருட்டை மின்னல் கீற்றுகள் கிழித்தெறிந்தபோது, அந்தத் தோட்டத்து மெத்தையில் மழையில் நனைந்தபடி கிடந்த ப்ரியங்கா, ஒரு நொடிப் பொழுதில் உலகமே ஸ்தம்பிக்கும் பேரழகாகக் காட்சியளித்தாள்.

வானம் பிளந்து மின்னல் வெட்டிய அந்த வினாடியில், இருளில் மறைந்திருந்த ப்ரியங்காவின் உடல் ஒரு தங்கச் சிலையைப் போல பளிச்சிட்டது.
மழையில் நனைந்த அவளது வழுவழுப்பான மேனியின் மீது படிந்திருந்த நீர்முத்துக்கள், மின்னல் ஒளியைப் பிரதிபலித்து அவளைச் சுற்றி ஒரு ஒளிவட்டத்தை உருவாக்கியது போலத் தெரிந்தது.
அந்த ஒரு நொடி வெளிச்சம், அவளது மேனியின் மென்மையையும் அதில் படிந்திருந்த தகிப்பையும் அப்பட்டமாகக் காட்டிக் கொடுத்தது.

கருப்பு நிற ஆடை மழையினால் அவளது உடலோடு இரண்டறக் கலந்திருக்க, மின்னல் ஒளி அந்த ஆடையின் ஊடாகப் புகுந்து விளையாடியது.

மின்னல் வெட்டும் போது, அவளது விம்மித் ததும்பும் மார்புகளின் எடுப்பும், அவளது மெல்லிய இடையின் ஆழமான வளைவும் ஒரு ஓவியரின் தூரிகையில் தீட்டப்பட்ட கோடுகளைப் போல மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தன.
அவளது ஆழமான நாபிக் குழியில் தேங்கியிருந்த மழைத்துளி, மின்னல் ஒளியில் ஒரு வைரத்தைப் போல ஜொலித்தது.

வெளிச்சம் பாய்ந்த அந்த நொடியில், ப்ரியங்காவின் முகம் ஒரு தேவதையின் முகமாகத் தெரிந்தது.

அவளது சிவந்த இதழ்கள் லேசாகப் பிரிந்து, அந்த அசுர மூச்சின் தாகத்தில் துடித்துக் கொண்டிருந்தன.
மின்னல் ஒளியில் அவளது கண்களில் தெரிந்த அந்த மர்மமான மயக்கமும், முன்ஜென்ம நினைவுகளின் தவிப்பும் அவளது அழகிற்கு ஒரு அமானுஷ்யமான கவர்ச்சியைத் தந்தன.

மின்னல் கீற்று அவளது நீண்ட நளினமான கழுத்தில் பட்டுத் தெறித்தபோது, அங்கிருந்த மென்மை காத்தவராயனை மேலும் பித்தனாக்கியது.


அவளது வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் மழையில் நனைந்து மின்னிய அந்தத் தோற்றம், அந்தப் புயல் இரவிலும் காமத்தின் உக்கிரத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது.

"வானம் கிழித்த மின்னல் கீற்று - உன்
மேனி அழகில் மோதி நின்றதே!
நனைந்த கருப்பு ஆடை வழியே - உன்
அங்கங்களின் ரகசியம் பேசியதே!
வெட்டிய ஒளியில் உன் இதழ் துடிப்பு - என்
அசுரத் தாகத்தை அள்ளிக் கொண்டதே!
இருளுக்கும் ஒளிக்கும் இடைப்பட்ட - அந்த
ஒரு நொடியில் நீ என் உலகமானாயே!"

அந்த மின்னல் வெளிச்சம் மறைந்தாலும், காத்தவராயனின் கண்களில் அந்தத் தகிக்கும் பிம்பம் நிலையாகப் பதிந்துவிட்டது. இருள் மீண்டும் சூழ்ந்தபோது, அந்தத் தவிப்பு ஒரு பெரும் வெடிப்பிற்குத் தயாரானது!


காத்தவராயன் தன் முகத்தை மெல்லக் குனிந்து, ப்ரியங்காவின் அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தில் தன் இதழ்களை அழுத்தினான். அவனது முத்தம் ஒரு முத்திரை போல அவளது மென்மையான மேனியில் பதிய, ப்ரியங்கா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சோடு தன் தலையைப் பின்னோக்கிச் சாய்த்தாள். அந்தச் சூடான ஸ்பரிசம் அவளது நரம்புகளை முறுக்கேற்ற, அவளது உடல் ஒரு வில்லைப் போல வளைந்து அவனது அசுரப் பிடிக்குள் இன்னும் ஆழமாகச் சிக்கியது.

அவள் கழுத்தில் முத்தமிட்டபடியே காத்தவராயன் தன் பார்வையை மெல்லக் கீழே இறக்கினான். அங்கே மழையில் நனைந்த அந்த மெல்லிய கருப்பு ஆடை, அவனது அசுரத் தாகத்திற்கு ஒரு திரை போல இல்லாமல், ஒரு தூண்டிலாக அமைந்தது.

நனைந்த அந்த ஆடை அவளது மேனியோடு ஒட்டிப்போயிருக்க, அவளது அந்த விம்மித் ததும்பும் மார்புகளின் பிரம்மாண்டம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.
மின்னல் வெட்டும் போதெல்லாம், அந்த நனைந்த துணியின் ஊடாகத் தெரிந்த அவளது அங்கங்களின் பொன்னிறம், காத்தவராயனின் கண்களைப் பறித்தது. அந்த மார்புக் குன்றுகள் மழையின் குளிரிலும், அவனது மூச்சின் சூட்டிலும் விம்மித் தணிந்த தாளம் அவனது ஆண்மையைக் கர்ஜிக்கச் செய்தது.

அவனது பார்வை இன்னும் கீழே இறங்கியது. அந்த மார்புப் பிளவுகளுக்கு நடுவே வழிந்தோடிய மழைத்துளிகள், அவளது தளதளவென மின்னும் இடையைக் கடந்து, ஒரு மர்மப் பள்ளத்தைத் தேடிச் சென்றன.
கருப்பு ஆடை அவளது வயிற்றோடு ஒட்டி, அவளது அந்த ஆழமான நாபிக் குழியை (தொப்புள் குழி) மிகத் துல்லியமாகக் காட்டிக் கொடுத்தது.

அந்தத் தொப்புள் குழிக்குள் ஒரு வைரத்தைப் போல மழைநீர் தேங்கி நிற்க, மின்னல் ஒளியில் அது ஜொலித்த விதம் ஒரு அமானுஷ்யமான கவர்ச்சியைத் தந்தது. அந்தச் சுழலில் விழுந்த ஒரு பூச்சியாய் காத்தவராயனின் புத்தி தடுமாறியது.


அந்த வழுவழுப்பான வயிறு மூச்சுக்காற்றினால் மேலெழும்பித் தாழ்ந்தபோது, அந்த நாபிக் குழியின் அசைவு அவனது அசுரத் தாகத்தை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது.
அவளது வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் மெத்தையில் பின்னிப் பிணைய, நனைந்த ஆடையில் தெரிந்த அவளது பெண்மையின் ஒட்டுமொத்த எழிலும் காத்தவராயனை ஒரு பித்தனாக்கியது.
"இந்தத் தரிசனத்திற்காகத் தானே யுகங்கள் காத்திருந்தேன்!" என்று அவனது ஆழ்மனம் கதறியது.

வானிலிருந்து விழுந்த ஒரு குளிர்ச்சியான மழைத்துளி, பிரியங்காவின் அந்தச் சிவந்த கோவைப்பழ இதழ்கள் மீது வந்து விழுந்தது. அவளது இதழ்களின் சூட்டில் பட்ட அந்தத் துளி, ஒரு வினாடி தங்கிவிட்டு, அவள் மூச்சுவிடும் வேகத்தில் சிதறித் தெறித்தது. அந்தச் சிவந்த இதழ்களுக்கும், வெண்மையான மழைத்துளிகளுக்கும் இடையிலான அந்த மோதல், ஒரு பூவின் மீது பனித்துளி தெறிப்பதைப் போல மிக அழகாகவும், அதே சமயம் தகிப்போடும் இருந்தது.

இதழோரம் அந்தத் துளி தெறித்ததைக் கண்ட காத்தவராயன் ஆவி, தன் அசுரத்தனத்தை ஒரு நிமிடம் தள்ளி வைத்துவிட்டு, ஒரு காதலனின் மென்மையோடு அவளை நெருங்கியது.
அவனது கரடுமுரடான விரல் நுனி, பிரியங்காவின் அந்தத் துடிக்கும் கீழ் இதழைச் சுற்றி மெல்ல வருடியது.

அவனது விரல் பட்ட இடத்தில் இருந்த ஈரப்பதம், அவனது அமானுஷ்யமான சூட்டில் ஆவியாகத் தொடங்கியது. அந்த வருடுதலில் ஒருவிதமான ஆதிக்கமும், பல ஜென்மத்துத் தாகமும் ஒருசேரக் கலந்திருந்தது.

அவனது விரல் அவளது இதழ் விளிம்புகளை வருடிச் சென்றபோது, பிரியங்கா ஒரு மெல்லிய முனகலுடன் தன் இதழ்களைச் சற்றே பிரித்தாள்.
அவளது அந்தச் சிவந்த இதழ்கள் இப்போது அவனது விரலைப் பற்றத் துடித்தன.
அவளது நீண்ட நளினமான கழுத்து இன்னும் பின்னோக்கிச் சாய, அவளது விம்மித் ததும்பும் மார்புகள் அவனது அந்த வருடூதலுக்கு ஏற்ப வேகமாக ஏறி இறங்கின.

அந்தச் சிவந்த கோவைப்பழ இதழோரம் அவனது விரல் பதிந்த தடம், மின்னல் வெளிச்சத்தில் ஒரு தீக்காயத்தைப் போலச் சிவந்து ஜொலித்தது.

மழைத்துளிகள் அவளது முகமெங்கும் வழிந்தோடி, அவளது இதழ்களுக்கு நடுவே புகுந்து மறைந்தன. காத்தவராயன் தன் விரலால் அவளது இதழின் ஈரத்தைத் துடைப்பது போல நடித்து, அவளது பெண்மையின் கர்வத்தை மெல்லச் சிதைத்தான்.

அவனது அந்த வருடுதல் அவளது இதழ்களிலிருந்து மெல்லக் கன்னங்களுக்கும், அங்கிருந்து அவளது வழுவழுப்பான தொடைகளுக்கும் ஒரு மின்னல் பாய்ச்சியது.

காத்தவராயனின் அந்த அசுரத்தனமான விரல்கள் ப்ரியங்காவின் இதழோரத்தைத் தீண்டிய அந்த நொடியில், அவளது கண்கள் வெறும் ஒரு பெண்ணின் கண்களாக இல்லை; அவை பல நூற்றாண்டுகளின் கதையைச் சொல்லும் ஒரு காலப் பெட்டகமாக மாறின.

காத்தவராயனின் ஸ்பரிசம் பட்ட மாத்திரத்தில், ப்ரியங்காவின் விழிகள் சற்றே மேல்நோக்கிச் செருகின. அந்த விழிகளில் இப்போது பயமில்லை; மாறாக, ஒரு அமானுஷ்யமான மயக்கம் (Trance) குடிபுகுந்தது.

அந்த மங்கலான நிலவொளியில், அவளது கருவிழிகள் விரிந்து, ஒரு ஆழமான கிணற்றைப் போல மாறின.
அந்தக் கண்களுக்குள் இப்போது இந்தக் காலம் தெரியவில்லை. பல ஜென்மங்களுக்கு முன்னால், இதே அசுரனின் மடியில் தான் தஞ்சம் புகுந்த அந்தப் பழைய காட்சிகள் அந்த விழிகளுக்குள் நிழலாடின.

அவனது கரடுமுரடான விரல் நுனி அவளது இதழ்களை வருடியபோது, அவளது கண்களில் ஒரு மின்னல் போன்ற சுடர் தெறித்தது.
அது ஒருவிதமான இன்ப வேதனை! தன் பெண்மையின் கர்வத்தை ஒரு அசுரன் சிதைக்கும்போது ஏற்படும் அந்தத் தாள முடியாத தாகம் அவளது பார்வையில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அவளது இமைகள் மழையின் ஈரத்தால் பாரமாகிப் போயிருந்தாலும், அந்த இமைகளுக்கு இடையே தெரிந்த அவளது பார்வை காத்தவராயனை ஒரு சுழலைப் போலத் தனக்குள் இழுத்தது.

"நீ எனக்கே உரியவன்" என்பதை அவளது இதழ்கள் சொல்லத் தயங்கினாலும், அவளது கண்கள் அப்பட்டமாகச் சாட்சியம் சொன்னன.

மழையில் நனைந்த அவளது கரிய விழிகளில், ஒரு வேட்டை மிருகத்திடம் சிக்கிய அழகான மானின் சரணாகதி இருந்தது.

அந்தப் பார்வையில் ஒரு ஏக்கம் இருந்தது; "யுகங்கள் கழித்து என்னை ஆக்கிரமிக்க வந்தவனே, இனி உனக்குத் தடையென்ன?" என்று கேட்பது போல அந்த விழிகள் காத்தவராயனின் அசுரத் தாகத்திற்கு அழைப்பு விடுத்தன.

மின்னல் ஒவ்வொரு முறை வெட்டும்போதும், அவளது கண்களில் வழிந்தோடிய அந்த மழைத்துளிகள் அவளது கண்ணீரைப் போலத் தோன்றினாலும், அவை உண்மையில் இன்பத்தினால் உண்டான முத்துக்கள்.

அவளது அந்தத் தளதளவென மின்னும் மேனியின் சூடு, அவளது கண்கள் வழியாக ஒரு ஜொலிப்பாக வெளியேறியது.

காத்தவராயன் அவளது கண்களுக்குள் பார்த்தபோது, அங்கே அவனது அசுர உருவமே ஒரு தெய்வமாகத் தெரிந்தது.
ப்ரியங்கா இப்போது கண்கள் வழியாகவே காத்தவராயனைப் புணர்ந்து கொண்டிருந்தாள். அந்தப் பார்வையின் வீரியம் தாங்க முடியாமல், காத்தவராயன் அவளது விழிகளின் மேல் தன் கரங்களை வைத்து மூடி, அவளை அந்த அமானுஷ்ய உலகிற்கு இன்னும் ஆழமாக அழைத்துச் சென்றான்.



பிரியங்காவின் அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தில் படர்ந்திருந்த அந்த மெல்லிய தங்கச் செயின், மழையில் நனைந்து அவளது தோலோடு ஒட்டியிருந்தது. காத்தவராயன் தன் முகத்தை மெல்லக் கீழே இறக்கி, அவளது அந்த தொண்டைக் குழியில் (Collarbone hollow) தன் இதழ்களை வைத்தான். ஆனால், அந்த மெல்லிய செயின் அவனது முத்தத்திற்குத் தடையாக இருக்க, அவன் கைகளைப் பயன்படுத்தாமல் தன் ஈரமான இதழ்களாலேயே அந்தச் செயினை மெல்லக் கவ்வி ஓரமாக ஒதுக்கினான். அந்தத் தங்கத்தின் குளிர்ச்சியும், அவனது இதழ்களின் வெப்பமும் பிரியங்காவின் கழுத்தில் ஒரு மின்னலைப் பாய்ச்சியது.
செயினை ஒதுக்கிய பின், அவன் அந்தத் தொண்டைக் குழியின் ஆழத்தில் ஒரு அழுத்தமான முத்தத்தைப் பதித்தான்


அந்த இடம் ஒரு பெண்ணின் உடலிலேயே மிகவும் மென்மையானது. அங்கே அவனது இதழ்கள் அழுந்திய மாத்திரத்தில், பிரியங்கா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சோடு மெத்தையில் தன் உடலை வளைத்தாள். அவளது நரம்புகள் அனைத்தும் ஒரு நொடியில் முறுக்கேறி, அவளது பெண்மையைச் சிலிர்க்க வைத்தன.

அவன் தொண்டைக் குழியில் முத்தமிட்டபடியே வெளியிட்ட அந்த அசுர மூச்சுக்காற்று, மழையில் நனைந்து அவளது உடலோடு ஒட்டியிருந்த அந்த கருப்பு நிற ஆடையின் மேல் விளிம்பைத் தாண்டி உள்ளே புகுந்தது.

அந்த அசுரக் காற்றின் தகிப்பு பட்ட மாத்திரத்தில், பிரியங்காவின் மார்புக் குன்றுகள் தாள முடியாத பாரத்தோடு விம்மித் தணிந்தன.

குளிர்ச்சியான மழைத்துளிகள் அந்தப் பிளவுகளுக்குள் வழிந்து கொண்டிருந்த வேளையில், அவனது அனல் மூச்சு பட்டதும் அவை ஆவியாகத் தொடங்கின. அந்தப் பகுதியில் ஏற்பட்ட ஒருவிதமான விசித்திரமான சூடும், துடிப்பும் அவளை ஒரு இன்ப அவஸ்தையில் ஆழ்த்தியது. அவளது இதயம் அந்த மார்பகங்களுக்கு உள்ளேயே ஒரு போர் முரசாய் அதிரத் தொடங்கியது.


அவனது மூச்சுக்காற்று வெறும் வெப்பம் மட்டுமல்ல; அதில் ஒரு அசுரனின் ஆதிக்கமும் இருந்தது. அவன் சீறி வெளியிட்ட அந்த மூச்சின் வேகத்தில், மழையில் நனைந்து கனத்திருந்த அந்த கருப்பு நிற ஆடை மெல்லத் தன் பிடியை இழந்தது.

அவனது மூச்சு அழுத்திய வேகத்தில், கழுத்தோரம் இருந்த ஆடையின் விளிம்பு மெல்லச் சரிந்து, அவளது தகிக்கும் தோள்களை அப்பட்டமாக்கியது.
அந்த ஆடை விலகிய இடைவெளி வழியே புகுந்த காற்று, அவளது தளதளவென மின்னும் மேனியின் ரகசியங்களை ஒவ்வொன்றாகத் தீண்டியது. ஒவ்வொரு முறை அவன் மூச்சை உமிழும்போதும், அந்த ஆடை இன்னும் கொஞ்சம் கீழிறங்கி, அவளது பெண்மையின் கர்வத்தைச் சிதைக்கத் துடித்தது.

மார்புப் பிளவுகளுக்குள் சுழன்ற அந்த அசுரக் காற்று, அங்கிருந்து மெல்ல இறங்கி அவளது நாபிக் குழியை (தொப்புள் குழி) நோக்கிப் பயணித்தது.
பிரியங்கா அந்தத் தகிப்பைத் தாங்க முடியாமல் தன் உடலை மெத்தையில் வளைத்து நெளிந்தாள். அவளது வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள் நடுக்கத்தில் ஒன்றோடொன்று உரசின.
ஆடைக்கும் மேனிக்கும் நடுவே நிலவிய அந்த அனல் காற்றுப் போர், அவளது உடலை ஒரு உருகிய மெழுகாக மாற்றியது.



அந்தத் தகிக்கும் வெப்பம் அவளது மார்புக் குன்றுகளை உள்ளிருந்து சூடேற்ற, பிரியங்காவின் அந்த தளதளவென மின்னும் மேனி ஒருவிதமான அடர் சிவப்பாக மாறியது. அவளது இதயத் துடிப்பு அந்த ஆடைக்குள்ளேயே ஒரு மிருதங்கத் தாளமாய் அதிரத் தொடங்கியது.

அவளது அந்த விம்மித் துடிக்கும் மார்புகள் மின்னல் வெளிச்சத்தில் அசுரத்தனமான அழகோடு ஜொலித்தன.

பிரியங்கா இன்ப வேதனையின் உச்சத்தில் தன் விரல்களால் காத்தவராயனின் தலைமுடியை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள்.

மின்னல் ஒளியில் அவளது நனைந்த கருப்பு ஆடை, உள்ளே நடக்கும் அந்த அனல் காற்றுப் போராட்டத்தை அப்பட்டமாகத் தியேட்டர் திரை போலக் காட்டிக் கொடுத்தது.

காத்தவராயன் தனது மூச்சுக்காற்றாலேயே அவளது ஆடையை ஒரு ஆயுதம் போலக் களைந்து கொண்டிருக்க, பிரியங்கா முழுமையாகத் தன் வசமிழந்து அந்த அசுரத்தனமான தகிப்பில் கரைந்து போனாள்.
மழைத்துளிகள் அவள் மேனியில் பட்டுத் தெறிப்பதும், அவன் மூச்சுக்காற்றில் அந்த ஆடை நெளிந்து விலகுவதும் அந்த இரவின் மர்மமான காட்சியாக மாறியது.

உங்கள் ஆதரவை comments and likes மூலம் எதிர்பார்கிறேன்..பிரியங்கா portion மட்டும் கொஞ்சம் மெதுவாக slow burning episode ஆக எழுதி கொண்டு இருக்கிறேன்..பிடிக்கவில்லை என்றால் மன்னித்து விடுங்கள் நண்பர்களே

[Geneliarasigan]

நண்பர்கள் போட்ட அனைத்து comments நன்றி.. பிறகு பதில்பதிவு கண்டிப்பாக இடுகிறேன்.

[Geneliarasigan]

வேற லெவல் பதிவு பிச்சி உதறிட்டீங்க போங்க!!!!. செமயா இருந்துச்சி. உங்களுக்கு மிகப்பெரிய talent இருக்கு.

Thank you so much nanba

[Geneliarasigan]

பிரியங்காவுடன் நடக்கும் இந்த காம சீண்டலை ஒப்பிட்டால் கேஸ் அடுப்பை பற்ற வைப்பது போல உள்ளது மற்ற மூன்று மாயமலை தேவதைகளும் காத்தவராயனின் புணர்ச்சி. ஆனால் பிரியங்காவுடன் நடப்பது கற்கால மனிதன் மரக்கட்டையை உரசி தீயை எடுப்பது போல மெதுவாகவே நடக்கிறது. ஆயிரமாண்டு கால பசிக்கு அவர்கள் போதும். ஆனால் விருந்தை பிரியங்கா மூலம் தான் ரசிக்க முயல முடியும்

நீங்க சொல்வது முற்றிலும் உண்மை

[Geneliarasigan]

Surprise...surprise...surprise ..update expected Sunday.. but today very surprise..back to back update..semma horny update

Konnuteemga ponga

So beautiful

Fantastic

Thank you friends

[Geneliarasigan]

 asura kadhal kamam...kavithai varigal awesome bro....each lines miss panan rasichu padika vachinga priyanka feel panna vachinga   superb episode enna oru treat...eye fest solradha reading fest solratha..
maja pa maja pa tha.... 
kathuvarayan porumai ah unga porumai ezuthukal nagarvum nice...rain effects and mixing pakka va iruku...scene oru edam fullah hot then rain with chilll...nalla feel aachi...slow nuclear explosion pola poetu iruku...anga old jenmam nabgam varathu super...ipo ava unmai terinchaka poraah intha koodal part neelam tha pola but worth to read... due to feel about prii priyanka

உங்களுக்கு இந்த பதிவு பிடித்து இருந்தால் மிகவும் சந்தோஷம்

[Geneliarasigan]

super sago.. summa blastu blastu

Thanks nanba

[Geneliarasigan]

ஹாய் friends, sunday priyanka update வரும். அதற்கு முன் ருக்மணி update இன்று முடிந்தால் கொடுக்கிறேன்

[Geneliarasigan]

Episode - 164

ரியான் 'டார்லிங்' என்று அழைத்த அந்த நொடி, அந்தத் அமைதியான சூழலில் ஒரு அதிரடி மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அவள் நின்ற விதம், அவளது பார்வையின் வீரியம், அந்த இடத்தில் புயலை கிளப்பியது.

அவள் நின்றாள். மெதுவாகத் திரும்பி அவனைப் பார்த்தாள். அந்தத் தீவின் அலைகள் கரையில் மோதும் சத்தத்தை விட, அவளது மௌனம் அவனுக்குப் பயத்தைக் கொடுத்தது. அவள் தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, அவனை நெருங்கினாள்.
அவள்: "டார்லிங்... இந்த வார்த்தையைச் சொல்ல உனக்கு எவ்வளவு துணிச்சல் இருக்கணும் MR.ரியான்? இந்தத் தீவுல நீ பார்க்கிற ஒவ்வொரு மணல் துகளுக்கும் ஒரு வரலாறு உண்டு. அதுல என் பெயரும் ஒண்ணு. ஆனா, அது உன் வாயால வர்ற அளவுக்கு மலிவானது இல்லை."

ரியான்: (ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன் அவளை நெருங்கி) "ஏன் இப்படி முறைக்கிறே? நான் ஒன்னும் உன்னைத் தப்பா சொல்லலையே. ஒரு அழகான பொண்ணைப் பார்த்தா அன்பா கூப்பிடுறது தப்பா? உன் பேரு என்னன்னு சொன்னா, நான் ஏன் இப்படி பொதுவான பேரைச் சொல்லப் போறேன்?"

அவள்: "அன்பா? நீ காட்டுறது அன்பு இல்லை, அது உன் அகங்காரம். இதுவரை எந்தப் பொண்ணுகிட்டயும் இப்படித் தன்மையா பேசினது இல்லைன்னு சொன்னியே... அது உன் பெருமை கிடையாது, உன்னோட பலவீனம். ஏன்னா, ஒரு பெண்ணோட சம்மதம் இல்லாம அவளை நெருங்குற உரிமை யாருக்கும் இல்லை."

ரியான்: "சம்மதம்... அது காலப்போக்குல வரும். ஆனா இப்போ, இந்தத் தனிமை, அந்தத் தீவு, அப்புறம் நீ... இது எல்லாமே ஒரு கவிதை மாதிரி இருக்கு. அந்த கவிதைக்கு ஒரு தலைப்பு வேணும்ல? அதுக்குத்தான் உன் பேரைக் கேட்கிறேன்."

அவள்அவன் முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்து, தீர்க்கமாகப் பார்த்து) "என் பேரு... ஒண்ணும் ரகசியம் இல்லை. ஆனால் அதை நீ தெரிந்து கொள்ள  வேண்டிய அவசியம் இல்லை. . நான் வந்த வேலை முடிஞ்சது. இனியும் என்னை 'டார்லிங்'னு கூப்பிட்டு உன் நேரத்தை வீணாக்காதே."

ரியான் தன் கர்வத்தைத் தட்டிவிட, அவளது பதில் ஒரு சாட்டையடியாக விழுந்தது.

ரியான் தன் சட்டையைச் சற்றே சரிசெய்து கொண்டு, ஒரு ஆணவச் சிரிப்புடன் அவளைப் பார்த்தான்.

ரியான்: "உனக்குத் தெரியுமா பெண்ணே? என் அழகைப் பார்த்து மயங்கி, என்கிட்ட இருக்கிற பணத்தைப் பார்த்து எனக்காக ஒரு பட்டாளமே காத்துக்கிட்டு இருக்கு. நான் ஒரு விரலை நீட்டினா போதும், ஆயிரம் பெண்கள் ஓடி வருவாங்க. ஆனா, நான் உன்கிட்ட இவ்வளவு இறங்கி வந்து பேசுறதே உனக்குக் கிடைச்ச பெரிய கௌரவம்!"

அவள் நடக்கத் தொடங்கியவள் மீண்டும் நின்றாள். இம்முறை அவளது முகத்தில் கோபத்திற்குப் பதில் ஒரு எள்ளல் கலந்த ஏளனச் சிரிப்பு மலர்ந்தது. மெதுவாகத் திரும்பி அவனை ஏறிட்டாள்.

அவள்: "உங்ககிட்ட இருக்கிற பணத்தைப் பார்த்து வர்ற பெண்கள், உங்ககிட்ட இருக்கிற காகிதத்தை நேசிக்கிறாங்க... உங்களை இல்லை! அதே மாதிரி உங்க அழகைப் பார்த்து வர்றவங்க, சீக்கிரம் வாடிப் போற ஒரு பூவைத் தேடி வர்ற வண்டுகள் மாதிரி. வசந்தம் முடிஞ்சதும் அவங்க வேற ஒரு தோட்டத்துக்குப் போய்டுவாங்க."

அவள் ஓரடி முன்னே எடுத்து வைத்து அவன் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தாள்.

அவள்: "காத்துக்கிட்டு இருக்கிற அந்த ஆயிரம் பேருக்கும், எனக்கும் ஒரு வித்தியாசம் இருக்கு ரியான். அவங்களுக்கு நீங்க 'தேவை'... ஆனா எனக்கு நீங்க 'தேவையற்றவர்'. மலிவான பொருள்களுக்குத் தான் கூட்டம் அதிகமா இருக்கும்... வைரம் எப்பவும் தனிமையில தான் ஜொலிக்கும். என் பெயர் வேணும்னு கேட்டீங்களே... விலையே இல்லாத ஒரு பொருளுக்கு நீங்க எதை வச்சு விலை பேசப் போறீங்க?"

அவளது அந்தப் பேச்சு ரியானின் கர்வத்தை அப்படியே சுக்குநூறாக உடைத்தது. அவனது பணம், அழகு என எதற்கும் அவள் மசியவில்லை என்பது அவனுக்கு ஒரு கசப்பான உண்மையாக உறைத்தது.
அவள்:"இன்னொரு விஷயம்... தன்மையா' பேசுறதுன்றது ஒரு குணம், அது மத்தவங்களுக்குச் செய்யுற உபகாரம் இல்லை. அதை முதல்ல கத்துக்கோங்க. நான் கிளம்புறேன்!"
அவள் மணலில் தன் பாதங்கள் பதிய, அந்தத் தீவின் அழகோடு கலந்து கம்பீரமாக நடந்து சென்றாள்.


ரியான்: சரி, பேரைச் சொல்ல வேண்டாம். அட்லீஸ்ட், உன்னைத் திரும்ப எப்போ பார்ப்பேன்னு சொல்லிட்டுப் போ."

அவள்: "காத்து வீசும் திசையை யாராலயும் சொல்ல முடியாது. அது மாதிரிதான் நானும். இனி உன் வழியில நான் வரமாட்டேன்... நீயும் என் வழியில வராம இருக்கிறது உனக்கு நல்லது."
அவள் அப்படிச் சொல்லிவிட்டுத் திரும்பியபோது, அவளது அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தில் இருந்த வியர்வை ஈரப்பதம் மின்னல் ஒளியில் மின்னியது. ரியான் அவளது அந்த மிடுக்கான நடையையும், குறையாத கர்வத்தையும் பார்த்துக்கொண்டே நின்றான்.


தூரத்தில் பயத்துடனும் குழப்பத்துடனும் நின்று கொண்டிருந்த தன் ஐடி மேலாளரை (IT Manager) சைகை காட்டி அருகே ரியான் அழைத்தான். நடந்தவற்றைத் தூரத்திலிருந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்த அவன், தன் எஜமானின் முகத்தில் இருந்த தகிப்பை உணர்ந்து நடுங்கியபடி ரியான் முன்னால் வந்து நின்றான்.

ரியான்கண்களில் ஒருவித வெறியுடன்) "இங்க பாரு... இப்போ இங்கே வந்தாளே ஒரு பெண், அவ பேர் என்ன? அவளைப் பத்தின முழு விபரமும் இப்போ எனக்கு வேணும்!"

ஐடி மேலாளர் தன் தலைகுனிந்தபடி, கைகளை பிசைந்தவாறு தயங்கினான்.

ஐடி மேலாளர்: "சார்... அது... அவங்க பேர் என்னன்னு எனக்குத் தெரியாது சார்."

ரியான்: (ஆக்ரோஷமாக அவன் சட்டையைப் பற்றி இழுத்து) "ஹே ஃபூல் (FOOL)! அவ நம்பர் உன்கிட்ட இருக்கு... அவளை இங்கே வரவழைச்சதே நீதான். ஆனா, அவ பேர் தெரியாதுன்னு என்கிட்டயே கதை விடுறியா? என்னை பார்த்தா உனக்கு எப்படித் தெரியுது?"

ஐடி மேலாளர்:"சாரி சார்... தயவுசெஞ்சு என்னைத் தப்பா நினைக்காதீங்க. நான் சொல்றதுதான் உண்மை. அவங்க நம்பர் என்கிட்ட இருந்தது உண்மைதான்,நிஜமாவே அவங்க பேரை என்கிட்ட சொல்லல சார். 'அந்தமான் ஐடி அனலிஸ்ட்' (Andaman IT Analyst) அப்படின்னு மட்டும்தான் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கிட்டாங்க. ஆனா... அவங்க ஒருமுறை பேசும்போது ஹேடோ (Haddo) ஏரியாவில தான் குடி இருக்கிறதா சொன்னது எனக்கு லேசா ஞாபகம் இருக்கு சார்."


ரியானின் கண்கள் இப்போது நம்பிக்கையில் ஜொலித்தன. ஐடி மேலாளர் சொன்ன அந்தத் தகவல் அவனுக்குப் புதுத் தெம்பைக் கொடுத்தது.

ஐடி மேலாளர்: "சார், இந்த ஸ்ரீவிஜயபுரம் (Srivijayapuram) ஒன்றும் சென்னை மாதிரி பெரிய ஊர் கிடையாது. இங்கே மக்கள் ஒரு சமூகம் மாதிரி ஒண்ணா வாழ்றதால, ஒருத்தரை ஒருத்தர் நல்லாத் தெரிஞ்சு வைச்சிருப்பாங்க. அதனால இந்தப் பெண்ணோட விவரத்தைக் கண்டுபிடிக்கிறது அவ்வளவு கஷ்டம் இல்லை. அதுவும் நீங்க சொன்ன அந்த ஹேடோ (Haddo) ஏரியாவிலேயே நேரடியா விசாரிச்சா, நாளைக்குள்ள எல்லா விவரமும் கிடைச்சிடும்."
ரியான் ஒரு நிமிடம் மௌனமாக யோசித்தான். ஆனால் ஐடி மேலாளரின் அடுத்த சந்தேகம் அவனை மீண்டும் சிந்திக்க வைத்தது.

ஐடி மேலாளர்: "ஆனா சார்... ஒரே ஒரு விஷயம்தான் எனக்குப் புரியாத புதிரா இருக்கு. நீங்க அவளை சென்டினல் (Sentinel) தீவு பக்கத்துல பார்த்ததா சொல்றீங்க. அங்கே சாதாரண மனுஷங்க யாருமே போக முடியாதே! பழங்குடியினர் மட்டுமே இருக்கிற அந்த இடத்துக்கு இந்தப் பெண் எப்படிப் போனா? இதுதான் எனக்குப் பெரிய சந்தேகமா இருக்கு சார்."

"அவ அந்தத் தீவுக்கு எப்படிப் போனா? அவளுக்குப் பின்னால என்ன மர்மம் இருக்கு? இதெல்லாம் இப்போ எனக்குத் தேவையில்லை. ஆனா ஒண்ணு மட்டும் நிஜம்... அவளைப் பார்த்த அந்த நிமிஷத்துல இருந்து நான் நானாகவே இல்லை. முதல்ல அவளோட அந்தத் திகைக்க வைக்கிற அழகைப் பார்த்து, அவளைக் குறுகிய காலத்துக்கு அனுபவிச்சா போதும்னு தான் நினைச்சேன். ஆனா, நான் யாரு... என்கிட்ட எவ்வளவு பணம் இருக்குன்னு தெரிஞ்சும் அவ கொஞ்சம் கூட மசியலையே, அங்கதான் அவ என் கர்வத்தை மொத்தமா உடைச்சுட்டா!"

ரியான்: "இதுவரைக்கும் கல்யாணமே வேணாம், சுதந்திரமா இருக்கணும்னு நினைச்சவன் நான். ஆனா இப்போ... அந்தப் பெண் என் 'லைப் பார்ட்னரா' (Life Partner) வந்தா எவ்வளவு நல்லா இருக்கும்னு என் மனசு ஆசைப்படுது. அவளோட அந்த நிமிர்ந்த பார்வை, அந்த அசுரத்தனமான கர்வம்... இது எல்லாமே எனக்குள்ள ஒரு புது மனுஷனை உருவாக்கியிருக்கு. அவளை வெறும் அழகா மட்டும் பார்க்காம, என் வாழ்க்கையா மாத்திக்கணும்னு தோணுது!"

ரியானின் வாழ்க்கையில் அதுவரை இருந்த அத்தனைப் பெண்களும் அவனது பணத்திற்காகவும், அந்தஸ்திற்காகவும் அவனைத் தேடி வந்தவர்கள். ஆனால், இந்தப் பெண் அவனை ஒரு சாதாரண மனிதனாகக்கூட மதிக்காமல், அவனது கர்வத்தைச் சிதைத்தது அவனுக்குள் ஒரு புதிய ரசாயன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

ஐடி மேலாளர்: "சார், விடியட்டும்... நான் காலையிலேயே ஹேடோ (Haddo) பகுதிக்குப் போய் எல்லாத்தையும் விசாரிச்சுட்டு வர்றேன். நீங்க இப்போ ஓய்வு எடுங்க."

ரியான்உறுதியான குரலில்) "இல்ல வேண்டாம்! என் வாழ்க்கைத் துணையைத் (Life Partner) தேடி நான்தான் போகணும். அவளைப் பார்த்த அந்த நிமிஷமே என் பழைய வாழ்க்கை முடிஞ்சு போச்சு. அவ ஒரு சாதாரணப் பெண்ணா இல்ல ஒரு மாயையான்னு தெரியல, ஆனா அவ இல்லாம என் எதிர்காலம் இல்லைன்றது மட்டும் எனக்கு உறுதியாத் தெரியுது."
ரியான் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் ஐடி மேலாளரை வியப்பில் ஆழ்த்தின. காதலே வேண்டாம் என்று சுற்றிய ஒருவன், ஒரு பெண்ணின் கர்வத்திற்கு அடிமையாகி நிற்பது அவனுக்குப் புதுமையாக இருந்தது.

ரியான் தன் அறைக்குச் சென்றான். ஆனால், அந்த மெத்தை அவனுக்கு முள் படுக்கையாக இருந்தது. அவனது கண்களை மூடினால், அவளது அந்தத் தீர்க்கமான பார்வையும், கழுத்தில் அவன் இதழ்களால் ஒதுக்கிய அந்தச் செயினின் ஸ்பரிசமும் மீண்டும் மீண்டும் வந்து போனது.

கடிகாரத்தின் ஒவ்வொரு முள்ளும் நகர்வது அவனுக்கு ஒரு யுகமாகத் தெரிந்தது. அந்தச் சிறிய அறையில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்தான்.

ஜன்னல் வழியே தெரிந்த அந்தமான் வானத்தைப் பார்த்தபடி, "ஹேடோவில் நீ எங்கே இருக்கிறாய்?" என்று மனதிற்குள் பலமுறை கேட்டுக்கொண்டான்.

விடிந்ததும் அவன் செய்ய வேண்டிய முதல் வேலை, அந்த 'அந்தமான் ஐடி அனலிஸ்ட்' என்ற முகமூடிக்கு பின்னால் இருக்கும் அவளது நிஜமான முகத்தைக் காண்பதுதான்.
அன்று இரவு ரியான் தூங்கவில்லை. அவனது இதயம் "எப்படா விடியும்?" என்று ஏங்கிக் கொண்டிருந்தது. சூரியனின் முதல் கதிர் ஹேடோவின் தெருக்களில் விழுவதற்கு முன்பே, அவன் அவளைத் தேடிப் புறப்படத் தயாராகிவிட்டான்.


அதிகாலை பனிமூட்டம் ஹேடோவின் சாலைகளை மறைத்திருக்க, ரியான் மெதுவாகத் தன் காரை ஓட்டிச் சென்றான்.
அந்தப் பெண் சொன்ன 'ஐடி அனலிஸ்ட்' என்ற அடையாளத்தை வைத்து, அந்தப் பகுதியில் இருந்த சிறிய ஐடி அலுவலகங்கள் மற்றும் ஸ்டார்ட்-அப் நிறுவனங்களின் பெயர்ப் பலகைகளைத் தீவிரமாகப் பார்த்தான்.

ஆனால், எங்கும் அவளது உருவம் தென்படவில்லை. தெருக்களில் பால் போடுபவர்களும், அதிகாலை நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்பவர்களும் மட்டுமே தெரிந்தனர்.

ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் அவள் எதிரே வருவாள் என்று ரியானின் இதயம் அடித்துக் கொண்டது.

"ஹேடோ ஏரியாவில் தான் இருக்கிறேன் என்று சொன்னாளே... ஒருவேளை அதுவும் பொய்யாக இருக்குமோ?" என்ற சந்தேகம் ஒரு நிமிடம் அவனுள் எழுந்தது.


ரியான் அந்த அதிகாலை நேரத்தின் அமைதியையும், தன் மனதின் படபடப்பையும் சமன் செய்ய முயன்றான். ஹேடோவின் (Haddo) அந்த நிசப்தமான தெருக்களில் யாரும் இல்லாததைக் கண்டு, "இன்னும் சிறிது நேரம் கழித்து வந்திருக்கலாமோ?" என்ற சந்தேகம் அவனுக்குள் எழுந்தது

கடற்கரையோரம் வீசிய அந்த அதிகாலைக் காற்று, சென்டினல் தீவின் (Sentinel Island) நினைவுகளை மீண்டும் அவன் மனதிற்குள் கொண்டு வந்தது. கடல் அலைகள் கரையில் மோதும் சத்தம், அந்தப் பெண்ணின் கம்பீரமான குரலைப் போலவே அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் காரிலிருந்து இறங்கி, கடற்கரை ஓரமாய் இருந்த அந்தச் சிறிய டீக்கடையை நோக்கி நடந்தான்.

டீக்கடையில் பால் புகையும் வாசனை ஒருபுறம் இருந்தாலும், ரியானின் கவனம் முழுவதும் அந்தச் சாலையின் இருபுறமும் இருந்த வீடுகளின் மீதே இருந்தது.
"ஒருவேளை அவள் நடைப்பயிற்சிக்கு (Morning Walk) இங்கே வரக்கூடும்" என்று அவன் உள்மனம் கணக்குப் போட்டது.

ரியான் கையில் இருந்த சூடான தேநீரின் ஆவி அவன் முகத்தில் படர, கண்கள் மட்டும் ஹேடோவின் (Haddo) ஒவ்வொரு அசைவையும் துல்லியமாக அளவெடுத்தன. அவனது மனதிற்குள் ஒரு தவிப்பு - அவளைப் பற்றிய விவரத்தைக் கேட்டால், அது எங்கே அவளது ரகசியத்திற்கு ஊறு விளைவிக்குமோ என்ற பயம் ஒருபுறம், தேடலின் வேகம் மறுபுறம்.

அந்த டீக்கடைக்காரர் ரியானின் முகத்தில் இருந்த தவிப்பைக் கண்டு, "தம்பி, விடியுறதுக்கு முன்னாடியே வந்து நின்னு எதையோ தேடுறீங்களே... எதாவது தொலைஞ்சு போச்சா?" என்று இயல்பாகக் கேட்டார்.

ரியான் பதில் சொல்ல வார்த்தைகளைத் தேடித் தடுமாறிக் கொண்டிருந்த அந்தப் புனிதமான நொடியில், அந்தமான் கடலின் அடிவானத்திலிருந்து சூரியன் மெல்லத் தன் பொற்கதிர்களை நீட்டியது. வானம் ஆரஞ்சு மற்றும் ஊதா நிறத்தில் ஜொலிக்கத் தொடங்கியது.

அந்தமான் கடலின் அடிவானத்தில் சூரியன் ஒரு தங்கத் தட்டாக மெல்ல மேலெழ, வானம் முழுவதும் இளஞ்சிவப்பு மற்றும் பொன்னிற வர்ணங்கள் பூசப்பட்டன. அந்தக் கதிர்கள் கடல் அலையின் நுரை மீது பட்டுத் தெறிக்க, ஒவ்வொரு அலையும் வைரக் கற்களைச் சுமந்து வருவது போல ஜொலித்தது.

வானத்துச் சூரியன் கடலுக்கு அடியில் இருந்து மெல்ல எட்டிப் பார்க்க, இந்த பூமிக்குரிய சூரியனோ (அந்தக் கன்னிகை) பனிமூட்டத்தைக் கிழித்துக் கொண்டு உதயமானாள்.

அதிகாலைப் பனிமூட்டம் ஒரு மெல்லிய திரை போல கடற்கரையை மூடியிருந்தது. அந்த வெண்மையான திரையை மெல்லக் கிழித்துக் கொண்டு, மேகக் கூட்டங்களுக்கு நடுவே இருந்து வெளிவரும் முழு நிலவைப் போல அந்த தீவுப்பெண் தோன்றினாள். வானத்தில் சூரியன் உதயமான அதே விநாடியில், இங்கே பூமியில் அவள் உதயமானாள். சூரியனின் பொன்னிறக் கதிர்கள் கடலில் பட்டுத் தெறிக்க, அவளின் வருகையோ ரியானின் விழிகளில் ஒளியேற்றியது.


நேற்று இரவு பார்த்த அந்த மர்மமான போர்க்கால தேவதை அல்ல இவள்! இன்று, ஒரு மென்மையான பருத்தி உடையில், காற்றில் அலைபாயும் கூந்தலுடன், ஒரு அமைதியான நதியாக அவள் நடந்து வந்தாள்.

அந்தமான் கடலின் அலைகளில் விழுந்த சூரியக் கதிர்கள் நீரைத் தங்கமாக மாற்றியது என்றால், அவளது வருகை அந்தச் சாதாரணக் கடற்கரைச் சாலையையே ஒரு சொர்க்கமாக மாற்றியது.

சூரியன் கண்டு தாமரை மலர்வதைப் போல, அவளது காலடிச் சத்தம் கேட்டதும் ரியானின் முகம் மலர்ந்தது.

பிரபஞ்சத்தின் இருளை வானத்துச் சூரியன் விரட்டியது; ஆனால், ரியானின் மனதில் இருந்த கர்வத்தையும், குழப்பத்தையும் இந்தக் கன்னிகையின் ஒரு முகம் காட்டிய அமைதி விரட்டியடித்தது.

அவளது பாதங்கள் அந்த ஈரமான மணலில் பதியும் போது, அந்தச் சின்னஞ்சிறு தடம் கூட ஒரு கவிதை போலத் தெரிந்தது.
சூரியனின் முதல் ஒளி அவளது முகத்தில் விழுந்தபோது, அவளது கண்கள் அந்த அதிகாலைக் கடலை விட ஆழமாகவும், தீர்க்கமாகவும் இருந்தன.

அவளது புருவங்கள் இயற்கையிலேயே செதுக்கப்பட்டது போல ஒரு வில்லின் நாணாய் வளைந்திருந்தன. அந்தப் புருவங்களின் அசைவில் ஒருவிதமான அதிகாரமும், அதே சமயம் ஒரு பெண்ணிற்கே உரிய நளினமும் குடி கொண்டிருந்தன.

அதிகாலைப் பனித்துளிகள் அவளது கன்னங்களில் பட்டுத் தெறிக்க, அவை முத்துக்களைப் போல ஜொலித்தன. சூரியனின் இளஞ்சிவப்பு நிறம் அவளது இதழ்களில் ஒட்டிக்கொண்டது போல ஒரு மென்மையான நிறம்.

விடியற்காலத்து ஆகாயம் எவ்வளவு தெளிவா இருக்குமோ, அவ்வளவு தெளிவாக இருந்தன அவளது கண்கள். அதில் நேற்று பார்த்த அந்த அசுரத்தனமான மிடுக்கு மறைந்து, ஒரு அமைதியான கடலின் ஆழம் தெரிந்திருந்தது.

மெல்லிய கடற்கரைக் காற்றில் அவளது கூந்தல் அலைபாயும் போது, அது கரையைத் தழுவும் அலைகளுக்குப் போட்டி போடுவது போல இருந்தது.

அவள் அணிந்திருந்த அந்த வெள்ளை நிற 'ஒயிட் டாப்' (White Top), வாக்கிங் சென்ற வேகத்தில் மேலெழும்ப, அவளது இடையின் வளைவுகள் மின்னல் கீற்றாய் வெளிப்பட்டன. அந்த வெண்மை நிறத்திற்கும், அவளது மேனி நிறத்திற்கும் இடைப்பட்ட அந்த இடுப்புப் பகுதி, அதிகாலைச் சூரியனின் ஒளியில் ஒரு சந்தனச் சிலையைப் போலத் தெரிந்தது


வாக்கிங் சென்ற வேகத்தில், அவளது நெற்றியில் அரும்பிய வியர்வை முத்துக்கள் மெல்ல வழிந்து, கன்னங்களின் வழியே இறங்கி அவளது அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தில் சங்கமித்தன. சூரிய ஒளி அந்த வியர்வைத் துளிகளில் பட்டுத் தெறிக்கும்போது, அவள் உடலே வைரங்களால் இழைக்கப்பட்டது போல மின்னியது.

நடைப்பயிற்சியின் களைப்பால் அவளது மார்புக்கூடு சீராக ஏறி இறங்கியது. அந்த வேகமான சுவாசமும், அதனுடன் கலந்த அவளது மேனி வாசனையும் காற்றில் கலந்து ரியானின் நாசிகளைத் துளைத்தன. அவள் சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அவளது கழுத்து நரம்புகள் மெலிதாகத் துடிப்பது ரியானுக்குள் ஒருவிதக் காமத் தகிப்பை உண்டாக்கியது.

வியர்வையினால் அவளது மெல்லிய பருத்தி உடை அங்கங்கே மேனியோடு ஒட்டிக் கொண்டு, அவளது உடல்வாகை மறைக்காமல் அப்படியே பிரதிபலித்தது. நனைந்த அந்தத் துணியின் வழியே தெரிந்த அவளது மேனி நிறம், விடியற்காலத்துச் சூரியனின் பொன்னிறத்திற்குப் போட்டி போட்டது.

காற்றில் அலைபாய்ந்த அவளது கூந்தல் இழைகள் வியர்வையோடு கலந்து அவளது கன்னங்களில் ஒட்டியிருந்தன. அந்த ஈரமான தோற்றமும், களைப்பினால் சிவந்திருந்த அவளது முகமும் அவளுக்கு ஒரு அமானுஷ்யமான கவர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

ரியான் கையில் இருந்த தேநீர் கோப்பை நழுவும் நிலைக்குச் சென்றான். நேற்று அவளை வெறும் அழகாகப் பார்த்தவன், இன்று அந்த வியர்வை வழியும் மேனியின் தகிப்பில் தன்னை மொத்தமாக இழந்து நின்றான். அவளது ஒவ்வொரு அசைவும் அவனுக்குள் ஒரு பிரளயத்தை ஏற்படுத்தியது. அந்த அதிகாலைக் குளிரிலும், அவளைப் பார்த்த ரியானுக்கு மட்டும் வியர்க்கத் தொடங்கியது.



கடற்கரையின் ஈரக் காற்று அவள் மேனியில் பட்ட வியர்வையை உலர்த்த முயல, அது அவளது மேனி வாசனையை இன்னும் வீரியமாக ரியானின் பக்கம் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. டீக்கடையில் கொதிக்கும் பாலின் வாசமும், கடலின் உப்புக் காற்றும், அவளது வியர்வை மணமும் கலந்து ஒரு விசித்திரமான போதையை ரியானுக்குள் ஏற்றியது.

அவள் ரியானுக்கு மிக அருகில் வந்து நின்றாள். அவளது அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தில் இன்னும் சில வியர்வைத் துளிகள் சூரிய ஒளியில் வைரங்களாக மின்னிக் கொண்டிருந்தன. நடைப்பயிற்சியின் களைப்பால் சீராக ஏறி இறங்கும் அவளது மார்புக்கூடும், நனைந்து மேனியோடு ஒட்டியிருந்த அந்த உடையும் ரியானின் பார்வையைச் சிதறச் செய்தன. ரியான் அங்கே இருப்பதை அவள் நன்றாக அறிந்திருந்தாள்; ஆனால், அந்த அலட்சியமே அவளுக்கு ஒரு தனி அழகைக் கொடுத்தது.

"ஒரு குளுக்கோஸ் பாக்கெட் கொடுங்க..." என்று அவள் டீக்கடைக்காரரிடம் கேட்டபோது, அந்தக்குரல் ரியானின் காதுகளில் தேனாகப் பாய்ந்தது.

ரியான் தன் கையில் இருந்த தேநீர் கோப்பையை மேசையில் வைத்துவிட்டு, அவளது கண்களைத் தீர்க்கமாகப் பார்த்தான்.
ரியான்: "என்னைப் பார்த்ததும் அதிர்ச்சியா இருக்கா? நான் இவ்வளவு சீக்கிரம் உன்னைத் தேடி வருவேன்னு எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டேன்னு நினைக்கிறேன்."

அவள் மெல்லத் தன் தலையைச் சரித்து, அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்து இன்னும் எடுப்பாகத் தெரியும்படி ஒரு மாயப் புன்னகையைப் பூத்தாள். அந்தப் புன்னகையில் காமம் கலந்த கேலியும், ஒரு பேரரசிக்கே உரிய நிதானமும் இருந்தது.

அவள்: "நிச்சயமா இல்லை ரியான்... ஒரு சின்ன மாற்றம் அவ்வளவுதான். உங்க பணத்திமிரில ஆட்களை ஏவி என்னை விபரங்களைத் தெரிஞ்சுக்க முயற்சிப்பீங்கன்னு நினைச்சேன். ஆனா, நீங்களே நேர்ல வந்து நிக்கிறீங்க... உங்க ஈகோ (Ego) உங்களை இவ்வளவு தூரம் துரத்திட்டு வரும்னு நான் எதிர்பார்க்கல."

அவள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவளது நெற்றிப் பொட்டில் இருந்து வழிந்த ஒரு வியர்வைத் துளி, அவளது புருவத்தின் ஓரமாக ஊர்ந்து, கன்னத்தின் மேடுகளைக் கடந்து, அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்தில் வந்து நின்றது. ரியான் அந்தத் துளியையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவள் மெல்லத் தன் தலையைச் சாய்த்து, தன் கைகளால் கூந்தலைத் தூக்கி முடிக்கும்போது, அவளது அக்குள் மடிப்புகளின் வழியாகப் படர்ந்திருந்த அந்த இளஞ்சூட்டு வியர்வை மணம் காற்றில் கலந்து ரியானின் உணர்ச்சிகளைச் சுண்டி இழுத்தது.

வாக்கிங் சென்ற வேகத்தில் அவளது மெல்லிய பருத்தி உடை வியர்வையால் நனைந்து, அவளது மேனியோடு ஒன்றிப்போயிருந்தது. சூரிய ஒளி அவளது முதுகின் வழியாகப் பாயும்போது, அந்த ஈரமான துணியின் ஊடே அவளது தோலின் மென்மையும், முதுகுத்தண்டின் நேர்த்தியான வளைவும் ரியானின் கண்களுக்கு ஒரு விருந்தாக அமைந்தது. அவள் மூச்சு வாங்கும் ஒவ்வொரு முறையும், அவளது மார்புக்கூடு சீராக உயர்ந்து தாழ்ந்தது; அது அவளது ஆடையின் எல்லைகளைத் தாண்டி ஒரு தகிக்கும் அதிர்வை அவனுக்குள் ஏற்படுத்தியது.

அவள் குளுக்கோஸ் பாக்கெட்டைப் பிரிக்கும்போது, அவளது விரல்களின் அசைவில் ஒரு விசித்திரமான நளினம் இருந்தது. வாயோரம் ஒட்டியிருந்த அந்த இனிப்புத் துகள்களை அவள் தன் நுனி நாவால் மெல்லத் துழாவியபோது, ரியானின் இதயம் ஒரு நிமிடம் துடிக்க மறந்தது. அவள் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்த அந்தப் பார்வையில், "என்னை நெருங்க உனக்குத் தகுதி இருக்கிறதா?" என்ற சவாலும், அதே சமயம் ஒரு பெண்ணிற்கே உரிய காந்த ஈர்ப்பும் கலந்திருந்தது.

அவள்: "மீண்டும் சொல்றேன்... என்னைப்பத்தின விபரங்கள் ஒண்ணும் பெரிய ரகசியம் இல்லை. ஆனா அதை உங்களுக்குச் சொல்ல எனக்கு விருப்பம் இல்லை. விருப்பம் இல்லாத ஒரு விஷயத்தை பலவந்தமா வாங்க முடியுமான்னு பாருங்க ரியான்!"

அவள் அப்படிச் சொல்லிவிட்டுத் திரும்பியபோது, அவளது கூந்தலிலிருந்து தெறித்த ஒரு சிறு வியர்வைத் துளி ரியானின் கையில் பட்டது. அந்தச் சிறு துளி நெருப்பாக மாறி அவனது நரம்புகளைச் சூடாக்கியது. ஒரு 'ஐடி அனலிஸ்ட்' (IT Analyst) ஆக அவள் காட்டிய அந்தத் தெளிவும், ஒரு பெண்ணாக அவள் வெளிப்படுத்திய அந்தத் தகிக்கும் அழகும் ரியானை முழுமையாக அவளிடம் மண்டியிடச் செய்தன.


அப்போது, காற்றின் திசையிலிருந்து வந்த அந்த ஒரு சொல், அந்த இடத்தின் வெப்பத்தையே சட்டெனக் குறைத்து ஒரு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது.

"சிற்பிகா!"

அவள் பெயர் 'சிற்பிகா' என்று தெரிந்த அந்த நொடி, ரியானின் இதயத்தில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. அவன் தேடிய மர்மத்தின் முதல் முடிச்சு அவிழ்ந்த மகிழ்ச்சியில், அந்தப் பெயரை உச்சரித்த திசையை நோக்கித் திரும்பினான். ஆனால், அங்கே அவன் கண்ட காட்சி அவனது ரத்தத்தையே உறைய வைத்தது.


அதிகாலைச் சூரியனின் வெளிச்சம் அங்கே படர்ந்திருந்தாலும், அந்த உருவம் நின்றிருந்த இடம் மட்டும் ஒரு அடர்ந்த நிழலுக்குள் இருப்பது போலத் தோன்றியது. ரியான் திகைத்துப் போனான். அங்கே நின்று கொண்டிருந்தவன் இந்த நாகரிக உலகிற்கும், அந்தமானின் ஸ்ரீவிஜயபுரத்திற்கும் (Srivijayapuram) துளியும் சம்பந்தம் இல்லாதவன் போலத் தெரிந்தான்.

அவனது மேனி நிலக்கரியை விடக் கறுப்பாக, சென்டினல் (Sentinel) தீவின் அடர்ந்த காடுகளைப் பிரதிபலித்தது. அவன் அணிந்திருந்த விசித்திரமான ஆபரணங்களும், கையில் இருந்த அந்த மரத்தாலான ஆயுதமும் அவனை ஒரு வேட்டைக்காரனாகக் காட்டின.

"இவன்... இவன் அப்படியே சென்டினல் தீவு ஆதிவாசிகளைப் (Sentinelese) போலவே இருக்கிறானே!" என்று ரியானின் உள்மனம் அலறியது. யாராலும் நெருங்க முடியாத, வெளி உலகத்தையே உள்ளே அனுமதிக்காத அந்தத் தீவின் மனிதன், ஹேடோவின் இந்தப் பகல் வெளிச்சத்தில் எப்படி நிற்கிறான்?


சிற்பிகா அந்த உருவத்தைப் பார்த்ததும், அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த மெல்லிய கேலி மறைந்து, ஒரு ஆழ்ந்த விசுவாசமும் ரகசியமும் குடியேறியது. அவளது நீண்ட நளினமான கழுத்தில் வழிந்த அந்த வியர்வைத் துளிகள் இப்போது பயத்தினால் அல்ல, ஏதோ ஒரு பெரிய கடமைக்காகத் துடிப்பது போலத் தெரிந்தது.

அவள் மெல்ல அந்த உருவத்தை நோக்கி நகரத் தொடங்கினாள். ரியான் அந்தத் திகைப்பிலிருந்து மீள முடியாமல் சிலையாக நின்றான்.

ரியான்தனக்குள்) "சிற்பிகா... இவள் ஒரு ஐடி அனலிஸ்ட் (IT Analyst) என்று சொன்னது வெறும் வேஷமா? இந்த ஆதிவாசி உருவத்திற்கும் இவளுக்கும் என்ன தொடர்பு? ஒரு நாகரிகப் பெண்ணுக்காகவா சென்டினல் தீவின் மர்மங்கள் இங்கே கரை ஒதுங்கி இருக்கின்றன?"

கடற்கரைக் காற்று இப்போது பலமாக வீசியது. அந்த ஆதிவாசி உருவத்திடம் இருந்து ஏதோ ஒரு விசித்திரமான ஒலி கேட்க, சிற்பிகா அந்தத் திசையை நோக்கிப் பாய்ந்தாள். ரியான் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அந்த இரண்டு உருவங்களும் அதிகாலைப் பனிமூட்டத்திற்குள் மாயமாய் மறைந்தன.
கையில் ஆறிய தேநீர் கோப்பையுடன் ரியான் மட்டும் நின்றிருந்தான். அவனது காதுகளில் இன்னும் அந்தப் பெயர் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது... "சிற்பிகா!" ..

ஹாய் நண்பர்களே..!ஒரு வருஷத்துக்கு மேலாக நான் இந்த கதைக்கு update எதுவும் கொடுக்கவில்லை என்றாலும் பொறுமையாக என் மேல் நம்பிக்கை வைத்து காத்திருந்த அனைவருக்கும் நன்றி .மேலும் தொடர்ந்து ஆதரவும் கொடுத்து வரீங்க. நான் திரும்ப எழுத வந்த பொழுது என் மனசில் இருந்த ஒரே எண்ணம்,வாரம் ஒருமுறையாவது update கொடுக்க வேண்டும் என்பதே. அதை இதுவரை சரியாக செய்து வருகிறேன்..கதை எழுதுவதால் எனக்கும் ஒரு நல்ல பொழுதுபோக்கு.படிக்கும் உங்களுக்கும் அதே தான்..நான் எழுதும் கதை உங்களை திருப்திபடுத்த வேண்டும் என்பதே என் எண்ணம். என் கதைகள் மென் காமம் மட்டுமே,வன்புணர்வு வராது. கெட்ட வார்த்தை வராது.. 200 update வரை கொண்டு செல்ல வேண்டும் என ஆசை இருக்கு..ஆனா அளவு கதையை நீட்டிக்க முடியுமா என தெரியல


அடுத்து பிரியங்கா update

[Geneliarasigan]

ஆஹா மிகவும் அருமையான பதிவு நண்பா. ஒவ்வொரு பதிவிலும் உங்களுடைய வரிகளின் தரம் உயர்ந்து கொண்டே போகிற்து தங்கம் விலை போல. அடுத்த பிரியங்காவின் பதிவுக்காக காத்திருக்கிறேன் நண்பா.

உங்கள் பாராட்டுக்கு ரொம்ப நன்றி நண்பா..என்னோட ஒரு வேண்டுகோள்..படங்களை நீங்கள் போடுங்க. ஆனா ஒரே.  நேரத்தில் அதிகபடியான படங்களை பதிவேற்ற வேண்டாம்.சீரான இடைவெளி போட்டா ரொம்ப நல்லா இருக்கும்..நீங்க போடும் படங்கள் நன்றாக இருக்கு.

[Geneliarasigan]

மிக மிக அழகான பெயர் சிற்பிகா
அவளின் மறைமுகம் பல கேள்விகளை எழுப்புகிறது
அடுத்து என்ன என்று....

முடிச்சுகள் மேலும் மேலும் அவிழும் நேரம் இது

[Geneliarasigan]

Very well narration nanba..pothai yaetrum pathivu

நன்றி நண்பா

வியர்வைத் துளி ஒன்று
அவள் நெற்றியில் பிறந்து
கழுத்தின் வழியே பயணித்த போது,
அவன் இதயம்
தன் துடிப்பை மறந்தது.
அவள் புன்னகை—
ஒரு பெண்ணின் அழகல்ல,
போருக்கு முன் சிரிக்கும்
ஒரு பேரரசியின் நிதானம்.
“என்னை பலவந்தமா புரிஞ்சுக்க முடியுமா?”
என்ற அவள் வார்த்தைகள்,
அலைகளைவிட கொந்தளித்தன.
காற்றில் கலந்து வந்த
அவள் கூந்தலின் ஈர மணம்,
ரியானின் நினைவுகளை
சிறை பிடித்தது.
கையில் ஆறிய தேநீர்…
இதயத்தில் எரியும் பெயர்…
காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது—
“சிற்பிகா…”

சூப்பர்