[Geneliarasigan]

Oh my god your writing skills are unmatchable. Hats off.

Thanks nanba

Mesmerising update

Thank you

அந்தமான் பெண்ணை காட்சி படுத்தும் விதமே தனி அழகு தான். அவளின் பெயரே சொல்லாமல்  இஷிதா என்ற நவீன மோகினியின் வேட்டையை அவள் தொலைவில் இருந்தே முறியடித்து அறிமுகம் செய்துள்ளீர்கள்
இவளின் பெயர் மற்றும் இவளை எப்படி மாறன் மற்றும் மாமலை தேவதைகள் கண்டு பிடிக்க போகிறார்கள் என்று ஆர்வம் வருகிறது

ரொம்ப நன்றி நண்பா

iru veru pengalin azagu varnipu awesome bro...
rukmini intro scenes mei maranthu rasika senjathu..
ishitha ennanum kayadu role character ennano cinematic villi oh thonichu...
but nice introductions and riyaan character new va iruku enna plan terila kadhai nagarvu pakka va podhu...
but idhu epdi connect aka pothu priyanka kuda pakaa avaalah kathukitu iruken...

உங்கள் எதிர்பார்ப்பை வீணாக்க மாட்டேன்

[Geneliarasigan]

Enna bro nan kooda climax for mathivathani nu nenachan
But new character new perspective la kondu vanthurukinga
35 lakhs worth piece ah romba satharanama sakka nu sollitinga
Want more for kayadu scenes bro konjam kayadu ya um varnichu mood aakunga
Rukmini super waiting for their scenes

நீங்க சொல்றது சரி தான் நண்பா. அவ 35 lakhs worth என்றாலும் ருக்மணி முன்னாடி மார்கெட் ரேட் கம்மி என நினைக்கிறேன்..அதை வைத்து ஒரு ஒப்பீடுக்காக சொன்னேன்

Nice Updates. You handle New Characters Is Awesome.

Thanks bro

Romba Nandri
Those two new characters are very surprise and expects more from this story.

Thank you

Superb quality

Thanks

[Geneliarasigan]

நண்பர்களே..!இந்த கதைக்கு இதுவரை 160 பாகங்கள் வெளிவர உறுதுணையாக இருந்த அனைவருக்கும் எனது நன்றிகள்.
இன்னும் மீதம் உள்ள பகுதிகள் பிரியங்கா கூடல் ,இஷிதா கூடல், ருக்மணி கூடல், பிரியங்கா,ருக்மிணி மாய மலை பிரவேசம், டைம் டிராவல், காத்தவராயன் முடிவு..என்னோட அனுமானம் சரி என்றால் இ‌ன்னு‌ம் 12 அல்லது 13 episodes வரும்..வார‌ம் ஒரு update என்றால் 3 மாதத்தில் இ‌ந்த கதை நல்லபடியாக முடிக்க எண்ணி உள்ளேன்..

23/9/2023 தொடங்கிய இந்த கதை 23/9/2026 க்குள் முடிக்க வேண்டும்

[Geneliarasigan]

Nanba Don't Forgot Anu's Length Episodes Updates with Kundalakesi, Arivu & Kathavarayan Finally.

நான் எழுதி தருகிறேன் என்று சொல்லி இருக்கிறேன் நண்பா

[Geneliarasigan]

Episode - 161


பிரியங்காவின் கருப்பு நிற ஆடை நிலைகுலைந்து,கசங்கி மேலேறி அவள் மேனியின் மென்மையை அங்கங்கே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. அந்தத் தளர்ந்த ஆடை, அங்கிருந்து நகரத் துடித்த காத்தவராயனின் ஆவியை ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத காந்தம் போல கட்டிப்போட்டிருந்தது. அவளது அழகும், அந்த இடத்தின் நிசப்தமும் அவனை வெறி கொள்ளச் செய்தது.
தன்னால் நேரடியாகத் தீண்ட முடியாது என்பதை உணர்ந்த ஆவி, காளிங்கனின் உடலை ஒரு கவசமாகத் தேர்ந்தெடுத்தது. மின்னல் வேகத்தில் அவனுள் புகுந்த காத்தவராயன், காளிங்கனின் கண்களில் ஒருவித தீர்க்கமான வெறியைச் சுமந்து பிரியங்காவை நெருங்கினான்.

அவன் உருவம் அவளை நெருங்க நெருங்க, அவனது நீண்ட நிழல் பிரியங்காவின் மேல் ஒரு போர்வையைப் போல படர்ந்தது. நிலவொளியைத் தடுத்துக்கொண்டு காளிங்கன் அவள் முன் நின்றபோது, அவனது பிரம்மாண்டமான நிழல் அவள் உடல் முழுவதையும் போர்த்தியது. அந்த நிழல் அவளது பாதங்களில் தொடங்கி, மெல்ல மெல்ல மேலேறி அவளது கழுத்து வரை படர்ந்தது. அந்த நிழல் தீண்டிய இடமெல்லாம் பிரியங்காவுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத நடுக்கம் பரவியது.


அந்த நிழலின் ஸ்பரிசமே அவளுக்குள் ஒருவித இனம் புரியாத நடுக்கத்தையும், தவிப்பையும் உண்டாக்கியது. காற்று கனக்க, அவளது இதயம் வேகமெடுத்தது. தப்பிக்க நினைத்தவளின் கால்கள் நகர மறுக்க, அவனது நிழலில் சிறைப்பட்டவளாகத் தவித்தாள் பிரியங்கா.


காளிங்கனின் உடலில் புகுந்திருந்த அந்த காத்தவராயன் ஆத்மா, ஒரு வேட்டை மிருகத்தைப் போல அவளைச் சுற்றி வந்தது. பிரியங்காவின் சுவாசக் காற்று சூடாகத் தகித்தது; அவளது மார்புக்கூடு பயத்திலும் கிளர்ச்சியிலும் ஏறி இறங்கியது. அவள் அணிந்திருந்த கருப்பு நிற ஆடை, அவளது ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் ஒத்துழைக்க மறுத்து, தோள்பட்டையிலிருந்து சற்றே சரிந்து அவளது பதற்றத்தை அதிகப்படுத்தியது.

காளிங்கன் (காத்தவராயன்) அவளைத் தொடவில்லை, ஆனால் அவனது நிழல் அவள் பாதங்களிலிருந்து தொடங்கி மெல்ல மெல்ல கழுத்துவரை ஊர்ந்து சென்றது. அந்த நிழல் படும் இடமெல்லாம் அவளுக்குள் ஒரு மின்சாரம் பாய்வது போன்ற உணர்வு.

அவன் அவளது காதருகே குனிந்தபோது, காளிங்கனின் குரலில் காத்தவராயனின் ஆழமான கர்ஜனை ஒலித்தது. "நீ என்னுடையவள் பிரியங்கா,உன் உடம்பில் உள்ள ஒவ்வொரு அங்கமும் எனக்கு சொந்தம்..." என்ற அவனது கிசுகிசுப்பு, அவளது நரம்புகளை முறுக்கேற்றியது.

அவள் பின்வாங்கிச் செல்ல முயன்றபோது, நிலவொளி குளிர்ச்சி அவளது முதுகில் பட்டது. முன்னே காளிங்கனின் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்ட அனல் காற்று, பின்னே நிலவொளி குளிர்ச்சி—இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் சிக்கியவளாக அவள் நெளிந்தாள். அவளது கண்கள் செருகி, உதடுகள் லேசாகத் துடித்தன.

அந்த தோட்டத்தின் மங்கலான ஒளியில், அவளது தவிப்பு வெறும் பயமாக மட்டும் இல்லாமல், ஒருவிதமான மயக்க நிலையை நோக்கி அவளைத் தள்ளியது. தப்பிக்கும் எண்ணம் மெல்ல மறைய, அவனது நிழலின் ஆதிக்கத்திற்குத் தன்னை அறியாமலேயே அடிபணியத் தொடங்கினாள்.


"இது எத்தனை நூற்றாண்டுகள் காத்திருப்பு தெரியுமா பிரியங்கா?" என்று அவன் முழங்கியபோது, அவனது குரலில் காலம் கடந்த ஏக்கமும், அடக்க முடியாத வேட்கையும் கலந்திருந்தது.

காளிங்கனின் ஆண்குருவி அவனது ஆடைக்குள் கட்டுக்கடங்காமல் துடித்து, அவன் நிலையைக் குலைத்தது. அவனது உடல் அனலாகக் கொதித்தது; அந்தப் புல்வெளியின் குளுமை கூட அவனது காமத்தீயை அணைக்கப் போதுமானதாக இல்லை.

மெத்தையில் தவித்துக் கொண்டிருந்த பிரியங்காவை நோக்கி அவன் குனிந்தான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது முகத்தில் பட்டபோது, அது ஒரு நெருப்புப் பிழம்பைப் போல அவளைச் சுட்டது. "உன்னிடம் கலவி கொண்டு கிடைத்த அந்தச் சுகத்திற்கு இணை, இந்த உலகத்தில் வேறு எவளுமே எனக்குத் தந்தது இல்லையடி..." என்று அவன் முனகியபோது, அவனது குரல் தழுதழுத்தது.

அவனது கைகள் நடுங்கின. பல நூற்றாண்டுகளாக ஒரு ஆவியாய் அலைந்து, இன்று ஒரு மானுட உடலைப் பெற்று அவளை நெருங்கும் அந்தத் தருணம், அவனைக் பைத்தியமாக்கியது. அவனது உறுப்பு தாளம் தப்பிக் குதிக்க, அவன் தன் கட்டுக்குள்ளேயே இல்லை.

அவனது வார்த்தைகள் அவளுக்குள் ஒரு பயங்கரமான கிளுகிளுப்பை உண்டாக்கின. அந்த நிழலின் ஆதிக்கம் ஒருபுறம், அவனது வார்த்தைகளின் தீவிரம் மறுபுறம் என அவள் அந்தப் புல்வெளியில் நிலைகுலைந்து போனாள். அவனது ஆண்குருவியின் அந்தத் துடிப்பு, அவனது வேட்கையின் அளவை அவளுக்கு மௌனமாக அறிவித்தது.


"உன் அழகு... பட்டு போன்ற இந்த மேனியை, என் சொந்த உடம்பில் இருந்து ஆசை தீர அணு அணுவாக ருசித்து இருக்க வேண்டும்..." என்று அவன் சொல்லும்போது, அவனது கண்கள் பிரியங்காவின் மேனியை ஒரு தீப்பிழம்பைப் போல வருடின. அவனது குரலில் இழப்பின் வலியும், தாள முடியாத வெறியும் போட்டி போட்டன.

"ஆனால் இப்போ வேறு ஒருவன் உடம்பில் இருந்து உன்னை அனுபவிக்கும் நிலைமைக்கு நீயே உண்டாக்கி விட்டாயே பிரியங்கா!" என அவன் ஆவேசமாகக் குமுறினான். அவன் கைகள் மெத்தையின் நுனியைப் பிடித்து இறுக்கின; காளிங்கனின் நரம்புகள் புடைக்கத் தொடங்கின. தன் சுய உருவத்தில் அவளைத் தீண்ட முடியாமல், ஒரு வாடகை உடலை நாட வேண்டிய கட்டாயத்தை நினைத்து அவனது ஆத்மா கொதித்தது.

அவன் குனிந்து, அவளது கழுத்தோரம் சரிந்து கிடந்த அந்த கருப்பு ஆடையின் விளிம்பைத் தொடாமல் ரசித்தான். "ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும் ரசித்து ரசித்து உன்னைக் கையாண்டிருப்பேன்... இந்த அந்நிய உடம்பின் ஸ்பரிசம் உனக்கு என்னைத் தெரியப்படுத்துமா?" என்று அவன் முனகியபோது, அவனது மூச்சுக்காற்று அவள் உடலில் ஒரு தழும்பைப் போலப் பதிந்தது.

அவனது வார்த்தைகள் ஈட்டிகளாகத் தைக்க, பிரியங்கா பதில் பேச முடியாமல் அந்தப் புல்வெளியில் அசைவற்றுக் கிடந்தாள். நிலவொளியில் அவளது மேனி மின்ன, அதைத் தன் சொந்தக் கைகளால் தீண்ட முடியவில்லையே என்கிற ஆத்திரத்தில், காத்தவராயன் காளிங்கனின் கைகளைத் தன் மார்பில் அடித்துக் கொண்டான்.

காத்தவராயனின் வார்த்தைகள் அந்த நள்ளிரவுத் தோட்டத்தின் அமைதியைக் குலைத்து, ஒருவித காமவெறியை அந்தப் புல்வெளியெங்கும் பரப்பியது. காளிங்கனின் உடலுக்குள் இருக்கும் அந்த ஆத்மா, பழைய நினைவுகளின் எச்சத்தால் பித்து பிடித்துக் கத்தியது.

"உன் இதழ்களின் தீஞ்சுவை... அதை மீண்டும் ஒருமுறை சுவைக்க என் ஆத்மா துடிக்கிறதடி!" என்று அவன் முனகியபோது, அவனது கண்கள் பிரியங்காவின் சிவந்த இதழ்களையே வெறித்தன. காளிங்கனின் கரடுமுரடான கைகள் மெல்ல நடுங்கின.

"என் ஆண்மையை உன் பெண்மையில் நான் செலுத்தும் பொழுது... அப்பப்பா! அப்போது உன் கண்கள் கொடுக்கும் ஒரு போதை இருக்கிறதே... அது மரணத்தையும் மறக்கடிக்கச் செய்யும் அமுதமடி!" என்று அவன் ஆவேசமாகச் சொன்னான். அந்த நினைவின் வீச்சிலேயே காளிங்கனின் ஆண்குருவி கட்டுக்கடங்காமல் துடித்து, அவன் ஆடையை இன்னும் இறுக்கியது.

அவன் அவளது முகம் அருகே தன் முகத்தைக் கொண்டு சென்று, அவளது சுவாசத்தை உள்வாங்கினான். "பெண்மையின் சொர்க்கமடி நீ... பல நூற்றாண்டுகளாக நான் கண்ட கனவுகள் எல்லாம் உன்னோடு கழித்த அந்தச் சில நிமிடங்களுக்கு ஈடாகுமா?" அவனது குரலில் காமம் ஒரு விஷமாக ஏறியிருந்தது.

பிரியங்கா அந்தப் புல்வெளியில் நிலைகுலைந்து கிடந்தாள். அவனது ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவளது பெண்மையைத் தீண்டிச் சென்றது. அவளது உடல் லேசாக வளைந்து கொடுத்தது; அவனது ஆண்மையின் துடிப்பும், அவன் விவரிக்கும் அந்தச் சொர்க்கமும் அவளுக்குள் ஒரு இனம் புரியாத வேட்கையைத் தட்டி எழுப்பியது. அந்த கருப்பு ஆடை அவளது வேகமான மூச்சிற்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் திணறியது.

"இப்போதே... இந்த விநாடியே அந்தச் சொர்க்கத்தை மீண்டும் அடைய வேண்டும்!" என்று காத்தவராயன் (காளிங்கன்) முடிவெடுத்தவனாக, அவளது மேனியை நோக்கித் தன் கரங்களை நீட்டினான்.


"இப்பொழுதும் பாதகம் இல்லை கண்ணே..." என்று அவன் மெல்லச் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பு காளிங்கனின் குரலில் ஒருவித பயங்கரமான கரகரப்போடு வெளிப்பட்டது. மெத்தையில் நிலைகுலைந்து கிடந்த பிரியங்காவின் மேனியை, தன் சொந்த உடலால் தீண்டப் போகும் அந்தத் தருணத்தை அவன் மனக்கண்ணால் பார்த்தான்.

"வரும் அமாவாசைக்கு பிறகு... நான் கொடுக்கும் பலி! அந்த இரத்தத்தின் சூடு தணியும் முன், மண்ணுக்குள் உறங்கும் என் உடலை மீண்டும் பெற்றுவிடுவேன். அதன் பிறகு, இந்த அந்நிய உடம்பு எனக்குத் தேவையில்லை. என் சொந்த மேனியாலேயே உன்னை ஆசை தீர அணு அணுவாக அனுபவிப்பேன்," என்று அவன் முனகியபோது, அவனது கை விரல்கள் அவளது கன்னத்தை வருடின. அந்தத் தீண்டலில் காமம் மட்டுமல்ல, ஒருவித ஆதிக்கமும் கலந்திருந்தது.

அவன் அவளது இதழ்களுக்கு மிக அருகில் சென்று, "உன் பட்டுப் போன்ற மேனி என் மார்பில் உரச, என் ஆண்மையின் முழு வேகத்தையும் உனக்குள் இறக்கும் அந்த நொடிக்காக இன்னும் சில நாட்கள் காத்திருப்பேன். அந்தச் சுகம்... அது வெறும் காமம் இல்லை பிரியங்கா, அது பல நூற்றாண்டுகளின் பசி!" என அவன் ஆவேசமாகக் கூறினான்.

அவனது அந்தச் சபதம் பிரியங்காவை உறைந்து போகச் செய்தது. ஒருபுறம் வரப்போகும் அந்தப் பலியை நினைத்த பயம், மறுபுறம் அவனது தீவிரமான வேட்கை அவளை ஒருவித விசித்திரமான கிளர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. புல்வெளியில் சிதறிக் கிடந்த அவளது கருப்பு ஆடை, அவளது வேகமான இதயத் துடிப்பிற்கு ஏற்ப அசைந்து கொண்டிருந்தது.
"அதுவரை... இந்தத் தவிப்பு இருக்கட்டும். இதுதான் நீ எனக்குத் தரும் விருந்து!" என்று கூறிவிட்டு, காளிங்கனின் உடலை அப்படியே அவளருகே சரித்து, அந்த நிலவொளியில் அவளது அழகை ரசித்தபடி அமர்ந்தான் காத்தவராயன்.

காத்தவராயனின் அந்தக் கதறல், காமம் கடந்த ஒரு தீராத ஏக்கத்தின் ஒலியாக அந்தத் தோட்டம் முழுவதும் எதிரொலித்தது. காளிங்கனின் கரடுமுரடான கைகள் நடுங்க, அவன் மெல்லப் பிரியங்காவின் இடுப்புப் பகுதியை நோக்கி நகர்ந்தான்.

"உன் இடுப்பின் வளைவில் என் முகத்தை புதைத்து... அதில் இருந்த அந்தப் பட்டுப் போன்ற மென்மையில் நான் நிம்மதியாக உறங்கிய அந்த நாட்கள் மீண்டும் வருமா பிரியங்கா?" என்று அவன் விம்மி அழுதான். ஒரு மாவீரனாக, ஆவியாக வலம் வந்த அந்த ஆத்மா, அவளது மேனியின் மென்மையை நினைத்து ஒரு குழந்தையைப் போல ஏங்கியது.

காளிங்கனின் உடல் மெல்லக் குனிந்து, அவளது இடுப்பின் வளைவை நெருங்கியது. அங்கிருந்த கருப்பு ஆடை காற்றில் சற்றே விலகி, அவளது அந்த மென்மையான பகுதியை நிலவொளியில் காட்டியது. அதைப் பார்த்ததும் காத்தவராயனுக்குள் இருந்த பசி இன்னும் பன்மடங்கு பெருகியது. "இங்குதான் என் உலகம் இருந்தது... அந்தச் சிறு வளைவில் தலைசாய்க்கும் போது கிடைத்த நிம்மதி, இந்த அண்ட சராசரத்தில் எங்குமே எனக்குக் கிடைக்கவில்லை," என அவன் முனகினான்.

அவன் அவளது இடுப்புச் சதையின் வெண்மையையும் மென்மையையும் தன் கண்களால் பருகினான். அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது இடுப்பு வளைவில் பட்டபோது, பிரியங்காவுக்குள் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. அவளது உடல் லேசாக வளைந்து கொடுத்தது. அவனது கதறல் அவளை பயமுறுத்தினாலும், அவன் சொல்லும் அந்தப் பழைய காதல் அவளை ஒரு மாய உலகிற்கு அழைத்துச் சென்றது.

"நிச்சயமாக வரும்... அந்த நாட்கள் மீண்டும் வரும்!" என்று அவன் ஆவேசமாகச் சொன்னான். "அமாவாசை இரவில் என் உடல் உயிர்த்தெழும்போது, உன்னை இதே புல்வெளியில் கிடத்தி, உன் இடுப்பு வளைவில் முகம் புதைத்து, உன் வாசத்தை உயிர் வரை இழுத்துக் கொள்வேன். அன்றுதான் என் ஆத்மா நிம்மதியாக உறங்கும்," என்று கூறிக்கொண்டே காளிங்கனின் முகத்தை அவளது இடுப்பு வளைவை நோக்கி மெல்லக் கொண்டு சென்றான்.


பிரியங்காவின் வார்த்தைகள்,அவள் இடுப்பு வளைவை நோக்கி குனிந்த காத்தவராயனை தடுத்து நிறுத்தியது. இதுவரை பயத்தில் உறைந்திருந்தவள், இப்போது ஒருவித இனம் புரியாத ஈர்ப்பால் கட்டுண்டு போனாள்.

பிரியங்காவின் இதழ்கள் மெல்லத் துடித்தன. "நீ யார்?" என்று கேட்டபோதே அவளது குரலில் ஒரு மயக்கம் கலந்திருந்தது. காளிங்கனின் உடலில் இருந்த காத்தவராயனைப் பார்த்து, "நான் ஏன் இந்த காமப் பிடியில் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்? உன் அருகாமை என் தவிப்பை போக்கும் போல இருக்குதே..." என அவளும் முனகியபோது, அந்தப் புல்வெளியே ஒரு விசித்திரமான வெப்பத்தில் தகித்தது.

காத்தவராயனின் ஆவி அவளைச் சுற்றிப் படர்ந்திருந்த அந்த நிழலின் வழியே ஒரு மாயையை உருவாக்கியிருந்தது. பிரியங்காவின் கண்கள் நிலவொளியில் செருகி இருந்தன. அவள் அணிந்திருந்த கருப்பு ஆடை, அவளது நெஞ்சின் வேகமான துடிப்பிற்குத் தாளம் போட்டது. தன் முன்னே இருப்பது ஒரு அந்நிய உடல் என்பதை மறந்து, அதற்குள் இருக்கும் அந்தத் தீராத வேட்கையின் ஆதிக்கத்திற்கு அவள் தன்னை ஒப்படைக்கத் தொடங்கினாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் காத்தவராயனுக்குள் ஒரு பெரும் கர்வம் பிறந்தது. "நான் உன்னவன் பிரியங்கா! காலங்களைக் கடந்து உனக்காகவே அலைந்து கொண்டிருக்கும் உன் பாதி!" என்று காளிங்கனின் குரலில் அவன் கம்பீரமாகச் சொன்னான். அவன் மெல்ல அவளது கை விரல்களைத் தன் கரங்களால் கோர்த்தான்.

அவளது மென்மையான விரல்கள் காளிங்கனின் கரடுமுரடான கைகளுக்குள் சிக்கியபோது, பிரியங்காவுக்குள் ஒரு கிளர்ச்சி அலை பரவியது. "உன் அருகாமை... அது ஏதோ ஒரு பழைய சுகத்தை ஞாபகப்படுத்துகிறது..." என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவள் தன்னிச்சையாக அவனை நோக்கிச் சாய்ந்தாள். அவளது மேனியின் மணம் அவனது நாசியைத் துளைக்க, காத்தவராயனின் கட்டுப்பாடு உடைந்தது.

"இந்தத் தவிப்புதான் உன்னை என்னிடம் சேர்க்கப் போகும் பாலம். உன் பெண்மைக்கு நான் தரப்போகும் அந்தச் சொர்க்கத்திற்காகவே நீ இப்படித் துடிக்கிறாய்!" என்று அவன் கூறி, அவளது முகத்தை இன்னும் நெருங்கினான்.

"நீதான் அந்த காத்தவராயனா?" என அவள் கேட்டபோது, அவளது குரலில் நடுக்கம் இருந்தாலும், அதில் ஒரு ரகசியமான தேடல் இருந்தது. "என் தந்தை உன்னிடம் இருந்து என்னைக் காப்பாற்றத்தான் துடித்தாரா? எனக்கு ஒரு கண்டம் இருக்கு... அது உன் மூலமாகத்தான் வரும் என்று அவர் சொன்ன அந்த ஆபத்து நீதானா?" என்று அவள் முனகியபோது, அவளது கைகள் மெத்தையை இன்னும் பலமாக இறுக்கின.

காளிங்கனின் கண்களில் ஒரு வெற்றிப் புன்னகை அரும்பியது. "ஆமாம் பிரியங்கா! உன் தந்தை சொன்ன அந்த 'கண்டம்' நான்தான். ஆனால், அது உன் உயிருக்கு வரும் ஆபத்து அல்ல... அது உன் பெண்மைக்கு நான் தரப்போகும் 'இன்பக் கண்டம்'!" என்று அவன் முழங்கினான். "உன் தந்தை என்னை ஒரு சாபமாகப் பார்த்தார், ஆனால் நீ என்னை உன்னவன் என்று உன் ஆழ்மனதில் தேடிக்கொண்டிருந்தாய்."

"உன் மூலமாகத்தான் அது வரும் என்று அவர் சொன்னது எவ்வளவு உண்மை பார்த்தாயா?" என்று அவன் அவளது முகத்திற்கு மிக அருகில் வந்து மூச்சுவிட்டான். "இப்போது சொல்... உன் தந்தை சொன்ன அந்தப் பயம் உனக்கு இருக்கிறதா? அல்லது என் அருகாமை தரும் இந்தத் தவிப்பு உனக்குச் சுகமாக இருக்கிறதா?" என அவன் வினவியபோது, பிரியங்காவின் உடல் அவனது வெப்பத்திற்கு இன்னும் நெருக்கமாக நகர்ந்தது.

அந்தப் புல்வெளியில் நிலவொளி இன்னும் பிரகாசமாகப் படர்ந்தது. அவளது கருப்பு ஆடை காற்றில் படபடவென அடித்துக்கொள்ள, "இந்தக் கண்டத்திற்காகத்தான் என் உடல் பல நூற்றாண்டுகளாகக் காத்திருக்கிறது. இது விதியல்ல பிரியங்கா... இது நாம் எழுதிய சரித்திரம்!" என அவன் காளிங்கனின் கைகளால் அவளது கூந்தலை ஆவேசமாக வருடினான்.
பிரியங்காவுக்குத் தெரியும், இது ஆபத்து என்று. ஆனாலும் அவனது அந்த ஆண்மையின் வேகம் அவளது தந்தை சொன்ன எச்சரிக்கைகளை மெல்ல மெல்ல மங்கச் செய்தது. "அந்தக் கண்டம் இப்போதே என்னைத் தீண்டினால் என்ன?" என்கிற எண்ணம் அவளது கண்களில் மின்சாரமாகப் பாய்ந்தது.


"பேரழகி கண்ணே..." என்று அவன் உருகினான். அவனது கண்கள் நிலவொளியில் மின்னும் அவளது இடுப்பு வளைவிலேயே நிலைத்திருந்தன.

"என் முரட்டு கைகளால்... உன் இடுப்பின் அந்தப் பட்டுப் போன்ற மென்மைச் சதைகளை நான் வருடிய நாட்கள் இன்னும் என் விரல் நுனிகளில் தீயாகத் தகிக்குதடி! அங்கிருந்து என் கைகள் மெல்ல மெல்ல உன் அடிவயிற்றின் சூட்டைத் தடவி, உன் பெண்மையின் வாசலை நோக்கி நகரும்..." என்று அவன் வர்ணித்தபோது, காளிங்கனின் கைகள் பிரியங்காவின் ஆடை விலகிய இடுப்புப் பகுதியில் மெல்ல ஊர்ந்தன.

"அப்போது நீ... ஒரு சின்னப் பிள்ளையைப் போல உன் மெல்லிய விரல்களால் என் கைகளுக்கு அணை கட்டித் தடுப்பாயே! 'வேண்டாம்' என்று உன் உதடுகள் சொல்லும், ஆனால் உன் கண்கள் 'வா' என்று என்னை அழைக்குமே... அந்தச் செல்லமான போராட்டமே ஒரு தனி சுகமடி!" அவன் மூச்சுக்காற்று அவளது நாபிக்கமலத்தில் பட்டுத் தெறித்தது.

"உன் தடையை மீறி, என் விரல்கள் உன் பெண்மையின் ஆழத்தைத் தொடும் அந்தத் தருணம்... ஆகா! பிரியங்கா, நான் எத்தனையோ போர்களில் வெற்றி பெற்று வாளை உயர்த்தியிருக்கிறேன். ஆனால், அந்த வெற்றிகளில் கிடைக்காத ஒரு பேரானந்தம், உன் பெண்மையைத் தீண்டும் அந்த ஒரு நொடியில் எனக்குக் கிட்டியதடி! அது போர்க்களத்து வெற்றி அல்ல, அது சொர்க்கத்தின் திறவுகோல்!"

அவன் சொல்லச் சொல்ல, பிரியங்காவிற்குள் ஒரு தாள முடியாத வேட்கை கிளர்ந்தெழுந்தது. அவளது உடல் வில்லாக வளைந்து கொடுக்க, அவனது முரட்டுத்தனமான அந்தப் பேச்சும், நினைவுகளும் அவளை ஒரு போதையில் ஆழ்த்தின. அவனது கைகள் இப்போது வெறும் நினைவாக இல்லாமல், நிஜமாகவே அவளது அடிவயிற்றின் மென்மையை நோக்கி நகரத் தொடங்கின.
"அன்று நீ கொடுத்த அதே தடையை இன்றும் கொடுப்பாயா... அல்லது உன் காத்தவராயனுக்காக இந்த அணைக்கட்டைத் திறந்து விடுவாயா?" என்று அவன் அவளது காதருகே முனகினான்.

காத்தவராயனின் (காளிங்கன்) அந்த முரட்டுத்தனமான கைகள் பிரியங்காவின் இடுப்பில் பட்ட அந்த நொடி, அவளுக்குள் ஒரு பிரம்மாண்டமான உணர்ச்சிப் பெருவெடிப்பு நிகழ்ந்தது. அந்தப் புல்வெளியின் குளுமைக்கும், அவன் கைகளின் அனலுக்கும் இடையே அவள் பித்துப் பிடித்தவள் போல ஆனாள்.

அவனது கரடுமுரடான விரல்கள் அவளது இடுப்பின் மென்மையான சதையில் அழுந்தி வருடியபோது, பிரியங்காவின் முதுகுத்தண்டில் ஒரு மின்னல் பாய்ந்தது போல இருந்தது. அந்த ஸ்பரிசம் வெறும் மேலோட்டமான தீண்டலாக இல்லாமல், அவளது ஆத்மா வரை ஊடுருவியது. அவளது உடல் தன்னிச்சையாக ஒரு சிலிர்ப்பில் நடுங்கியது.

காளிங்கனின் முரட்டுத்தனமான விரல்கள், பிரியங்காவின் கருப்பு நிற ஆடையின் மெல்லிய இடுக்கின் வழியே ஊடுருவி, அவளது இடுப்பின் மென்மையான சதையைத் தீண்டின. அந்த முதல் ஸ்பரிசத்திலேயே பிரியங்காவின் உடல் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போலத் துடித்தது.

அவனது கட்டை விரல் அவளது இடுப்பு வளைவின் தகிக்கும் சதையை மெல்ல வருடியபடி நகர்ந்தது. அந்தச் சதை பட்டுப் போல மென்மையாக இருக்க, அவனது கரடுமுரடான கை விரல்கள் அங்கே ஒரு புதிய கோலமிட்டன. அவனது நகங்கள் லேசாக அவளது இடுப்பில் உரசியபோது, அவளுக்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத கிளர்ச்சி அலை பரவியது.

விரல்கள் மெல்ல மெல்ல அவளது அடிவயிற்றை நோக்கி ஊர்ந்து சென்றன. திடீரென, அவன் தன் விரல்களால் அவளது இடுப்பின் ஓரத்தை சற்று ஆழமாக அழுத்தினான். அந்த அழுத்தத்தில் ஒரு ஆணின் ஆதிக்கமும், பல நூற்றாண்டுகளின் பசியும் கலந்திருந்தது. அந்த இடத்தில் அவன் கொடுத்த அழுத்தம் பிரியங்காவின் நரம்புகளை ஒரு நொடி முறுக்கேற்றியது.



அந்த அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல், அதே சமயம் அந்தச் சுகத்தை அனுபவித்தபடி, பிரியங்காவின் இதழ்கள் மெல்லத் திறந்தன. "ஆஹ்... ம்ம்ம்..." என்று ஒரு மெல்லிய, தாபமான முனகல் அவளிடமிருந்து வெளிப்பட்டது. அந்த ஒலி அந்தத் தோட்டத்தின் காற்றில் கரைந்து, காத்தவராயனை இன்னும் வெறி கொள்ளச் செய்தது. அவளது கண்கள் பாதி மூடிய நிலையில் செருக, அவனது கை விரல்களின் ஆதிக்கத்திற்குத் தன்னை அறியாமலேயே அவள் அடிபணியத் தொடங்கினாள்.

அவனது கைகளின் வெப்பம் அவளது குளிர்ச்சியான மேனியில் படர, அவள் மெத்தையில் லேசாக நெளிந்தாள். அவனது ஒவ்வொரு விரல் அசைவும் அவளது பெண்மையின் ஆழத்தில் ஒரு ரகசிய நடுக்கத்தை உண்டாக்கிக் கொண்டிருந்தது.

அவனது கைகள் அடிவயிற்றை நோக்கி மெல்ல நகர நகர, பிரியங்காவின் மூச்சுக்காற்று சூடானது. அவளது மார்புக்கூடு ஒரு வேகமான தாளத்திற்கு ஆடுவது போல ஏறி இறங்கியது. அந்த நிலவொளியில் அவளது கழுத்து நரம்புகள் துடிப்பது வெளியே தெரிந்தது. 'வேண்டாம்' என்று சொல்ல நினைத்த அவளது அறிவு, அவனது ஆண்மையின் ஆதிக்கத்தில் மௌனமானது.

அவளது இடுப்புச் சதை, அவனது கரடுமுரடான கைகளின் பிடிக்குள் அப்படியே அமுங்கி வழிந்தது. "அப்பாடி... என்ன ஒரு மென்மை!" என்று அவன் முனகியபோது, அவனது விரல் நகங்கள் அந்த வளைவில் ஆழமாகப் பதிந்து ஒரு காமக் கோலமிட்டன. அந்த அழுத்தத்தில் பிரியங்காவின் இடுப்புச் சதை மெல்லச் சிவக்க, அது அவளது மேனிக்கு ஒரு புதிய அழகைத் தந்தது.

அவனது முரட்டு விரல்களின் அழுத்தம் அவளது இடுப்பு வளைவில் ஒரு விசித்திரமான வலியைத் தந்தது, ஆனால் அந்த வலியே அவளுக்கு ஒரு பேரானந்தமாக மாறியது. அவளது கண்கள் பாதி மூடிய நிலையில் செருகின; தலை மெல்ல மெத்தையில் பின்னோக்கிச் சாய்ந்தது. ஒருவித விவரிக்க முடியாத போதையில் அவளது இதழ்கள் மெல்லத் திறந்து, ஒரு மெல்லிய முனகலை வெளிப்படுத்தின.

அவனது கைகள் தன் பெண்மையை நோக்கி நெருங்குவதை உணர்ந்த பிரியங்கா, தப்பிக்க முயலவில்லை. மாறாக, அவளது உடல் அவனது தீண்டலுக்கு வழிவிடுவது போல இன்னும் சற்று வளைந்து கொடுத்தது. அவனது ஒவ்வொரு விரல் அசைவும் அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான வேட்கையைத் தட்டியெழுப்பியது. அந்தப் புல்வெளியின் மென்மை மறைந்து, அவனது கைகளின் வன்மை மட்டுமே அவளுக்கு உலகமாகத் தெரிந்தது.

காத்தவராயனின் அந்த முரட்டுத்தனமான விரல்கள் பிரியங்காவின் இடுப்புச் சதையில் அழுந்தி, அடிவயிற்றை நோக்கி ஒரு நாகத்தைப் போல ஊர்ந்து செல்ல... அந்தத் தீண்டலில் பிரியங்கா நிலை குலைந்து போனாள். அவளது உணர்ச்சிகள் அணை கடந்த வெள்ளமெனப் பெருக, அவளது இதழ்கள் அவளையும் அறியாமல் ரகசியமாய் மொழியத் தொடங்கின.

காத்தவராயன் காளிங்கனின் கண்களால் அவளது இடுப்பை வெறித்தபோது, அவனுக்கு அது வெறும் உடலாகத் தெரியவில்லை. பல நூற்றாண்டுகளாக அவன் கண்ட கனவுகளின் சங்கமமாகத் தெரிந்தது.

நிலவொளியில் மின்னும் அவளது இடுப்பு, யாரோ ஒரு தேர்ந்த சிற்பி பல ஆண்டுகள் தவம் இருந்து செதுக்கிய சந்தனச் சிலைபோல அத்தனை வழவழப்பாகவும், நறுமணம் மிக்கதாகவும் இருந்தது. அவனது விரல்கள் அதன் மேல் படும்போது, சந்தனக் குழம்பில் கை நுழைப்பது போன்ற ஒரு குளுமையையும் மென்மையையும் அவன் உணர்ந்தான்.

அவள் இடுப்பின் நிறம், காய்ச்சியப் பொன்னிறத்தில் நிலவொளி பட்டுக் கறுப்பு நிற ஆடையின் பின்னணியில் இன்னும் தூக்கலாகத் தெரிந்தது. அவன் விரல்கள் அந்த இடுப்பின் மென்மையில் அழுந்தும்போது, அது சூடான பாலில் படிந்திருக்கும் ஏட்டைப் போல அத்தனை மிருதுவாகவும், அதே சமயம் ஒருவித வெப்பத்தைத் தகிப்பதாகவும் இருந்தது. அந்த வெப்பம் அவனது ஆண்மையைத் தீயாய் சுட்டது.

அவளது இடுப்பின் அந்த வளைவு, ஒரு காட்டு ஆறு பாறைகளுக்கு இடையே வளைந்து நெளிந்து செல்லும் அழகைப் போல இருந்தது. அந்த ஆற்றுச் சுழலில் சிக்கிய ஒரு சிறு ஓடத்தைப் போல காத்தவராயனின் ஆசை அங்கே சுழன்று தவித்தது. அந்த வளைவில் அவன் முகம் புதைக்கத் துடித்தது, தாகம் கொண்ட ஒருவன் சுனை நீரைத் தேடி ஓடுவதைப் போல இருந்தது.
அந்த இடுப்பு ஒரு யாளியின் மெல்லிய நரம்பைப் போலத் தெரிந்தது. அவன் விரல்கள் அதில் அழுத்தியபோது, பிரியங்கா வெளிப்படுத்திய முனகல் அந்த யாழிலிருந்து கிளம்பும் ஒரு தெய்வீகமான, அதே சமயம் காமமான இசை போல அந்தத் தோட்டமெங்கும் பரவியது.

அவனது முரட்டு விரல்கள் அவளது இடுப்புச் சதையை அழுத்தியபோது, அது காய்ச்சி ஆறவைத்த புதிய வெண்ணெய்த் திரண்டில் விரல் பதிப்பது போல அத்தனை மென்மையாக உள்வாங்கியது. அந்தச் சதையின் நெகிழ்வுத்தன்மை அவனது ஆண்புலனை இன்னும் துடிக்க வைத்தது.
"பிரியங்கா... இந்த வளைவில்தான் பிரபஞ்சத்தின் அத்தனை இன்பத்தின் மர்மங்களும் ஒளிந்திருக்கின்றன..." என்று அவன் முனகிக்கொண்டே, அந்தச் சந்தனச் சிலையில் தன் நகங்களால் ஒரு ரகசியக் குறியீட்டைப் போல மெல்லக் கீறினான்.

அவள் பாதி மூடிய கண்களுடன், கனவுலகில் மிதப்பவள் போலத் தன் தலையை மெத்தையில் இருபுறமும் அசைத்தபடி மிக மெதுவாக, காற்றில் கரைந்து போகும் குரலில் பேசினாள்:

"ம்ம்ம்... நிறுத்தி விடு காத்தவராயா..." என்று அவள் சொன்னாலும், அவளது குரலில் தடுப்பிற்குப் பதில் ஒருவிதமான அழைப்பு இருந்தது. "உன் கைகளின் இந்த அனல்... இது என் மேனியை உருக்குதடா. உன் விரல்கள் படும் இடமெல்லாம் தீப்பற்றி எரியுது. என்னால் தாங்க முடியவில்லையே..." என்று அவள் விம்மி முனகினாள்.

"தந்தை சொன்ன அந்த கண்டம்... இவ்வளவு சுகமாக இருக்குமா?"என்று அவளது அடிமனது கேட்ட கேள்வியைத் தன் இதழ்களால் மெல்ல உதிர்த்தாள். "என் இடுப்பின் வளைவில் உன் கை விரல்கள் செய்யும் இந்த ஜாலத்திற்கு நான் அடிமையாகி விடுவேனோ என்று பயமாக இருக்கிறது. வேண்டாம்... இன்னும் ஆழமாகத் தீண்டாதே... இல்லை, இல்லை... விட்டுவிடாதே..." எனத் தனக்குள்ளேயே முரண்பட்டாள்.

"எத்தனை நூற்றாண்டுகள் நீ எனக்காகக் காத்திருந்தாயோ தெரியாது..."என்று அவள் முனகியபோது அவளது சுவாசம் காளிங்கனின் முகத்தில் அனலாகப் பட்டது. "ஆனால், இன்று உன் ஸ்பரிசம் எனக்குள் ஒரு புதிய பெண்ணை உருவாக்குகிறது. உன் விரல்களின் அழுத்தம்... அது வலியைத் தரவில்லை, என் பெண்மையின் ஆழத்தில் ஏதோ ஒரு கதவைத் திறக்கிறது. இது கண்டமா இல்லை நான் காணக் காத்திருந்த சொர்க்கமா?"
"உன் ஆண்புலனின் அந்தத் துடிப்பு... அது என் உடம்பையே அதிர வைக்குதடா..." என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் தன் கைகளால் அவனது கையை மெல்லப் பற்றினாள். தடுப்பதற்குப் பதில், அவனது விரல்கள் இன்னும் தன் ஆழத்தைத் தொட வேண்டும் என்கிற வேகத்தில் அவனது கையைத் தன் இடுப்போடு சேர்த்து அழுத்திக் கொண்டாள்.

[Geneliarasigan]

நேற்று இரவு தூக்கம் வரல நண்பர்களே..அதனால் பிரியங்கா ஒரு portion மட்டும் எழுதி போட்டு இருக்கேன்..இது உங்களுக்கு surprise தான்

[Geneliarasigan]

Intha portion nalla irukku bro
But story view kathavarayan thotta udane mathivathani mode ku poi
Rendu perukum sanda varum nu ethirpathan.....
But nice narration super bro....

நண்பா,இந்த கதையை பாகம் 137 இல் இருந்து படித்து பாருங்கள். அதில் இருந்தே காத்தவராயன் பிரியங்காவை கவிழ்க்கும் முயற்சியில் இறங்கி விட்டான்..அவளுக்கு காமத்தை தூண்டி விட்டு விட்டதால் பிரியங்கா இந்த நிலையில் இருக்கிறாள் என்று அடுத்தடுத்த பாகங்களில் சொல்லி இருப்பேன்..அவள் காமத்தில் துடித்து கொண்டு இருக்கும் வேளையில் சண்டை வைத்தால் லாஜிக் மீறலாக இருக்கும் என்று தான் நேரடியாக காம பகுதியை தொட்டேன்..

[Geneliarasigan]

இந்த மாதிரியான ஒரு update தான் உங்ககிட்ட எதிர்பார்த்து இருந்தேன் நண்பா..சூப்பர்..ப்ரியங்கா இடுப்பின் அழகை வர்ணித்த விதம் டக்கர்

Thanks nanba

[Geneliarasigan]

Views மிகவும் குறைவாக போய் கொண்டு இருக்கு..தவறு என்னுடையது தான். நான் Sunday update என சொல்லி விட்டு முன்பே போட்டு விட்டேன்.அதனால் என் கதையை படிக்கும் சில பேர் Sunday என நினைத்து தான் வருவார்கள்..Sunday ஒரு update வரும்..ஆனால் மாலை அல்லது இர‌வு தான் வரும்

[Geneliarasigan]

ஆஹா என்ன ஒரு அருமையான பதிவு. அனு அனுவாக மிகவும் ஆழமாக பிரியங்காவின் ஒவ்வொரு உணர்ச்சி தாகத்தையும் வர்ணித்து பதிவிட்டது என்னை மெய்மறக்க செய்தது. காம தேவதை அனுவின் பதிவை படித்த போது ஏற்பட்ட அதே உணர்வு மீண்டும் என்னை மயக்கியது. மீண்டும் உங்கள் அதே பழைய உரைநடை மிக்க மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது. காம தேவதை அனுவின் பதிவுகளை நீங்கள் எழுத போகும் அந்த தேன் போன்ற பதிவு நான் ஏங்கி தவித்து காத்து கொண்டு இருக்கும் அந்த பதிவு இதே உரைநடையில் எப்படி எல்லாம் இருக்க போகிறதோ என்று என் கற்பனை குதிரையை ஒட்டி பார்த்தால் என் உள்ளே கோடி மின்னல்கள்  வெட்டுகிறது. மிகவும் அருமையான பதிவுக்கு நன்றி நண்பா.

Thank you nanba..much more hornier parts will come

[Geneliarasigan]

So so horny update
Priyanka episode so super

Thank you bro

[Geneliarasigan]

each lines kavithai nadai oda rasikum padiyavum... kathuvin ekkamum pakka va katee irukinga...
priyankavum mun jenmaa koodal sangamamku kathu irukaa pola theerah kamam epo adangumoh...
nice flow brother...each scenes anuvacha feel...keep rocking bro

Thank you nanbaa

[Geneliarasigan]

next update priyanka based ah illa...andaman based ah waiting brother

Next part rukmani portion only Nanba.. already i started to write yesterday..50% portion are completed

[Geneliarasigan]

Yaauyya neeye ippadi pinriye

Thank you nanbaa

[Geneliarasigan]

This is only historical story with todays touch. Easily connectable.

Thank you my friend..

[Geneliarasigan]

Next update almost ready ..editing work pending. Any time will come

[Geneliarasigan]

Episode  - 162

விமானம் போர்ட் பிளேயர் விமான நிலையத்தில் தரை இறங்கியது. சக்கரங்கள் தரையைத் தொட்டபோது ஏற்பட்ட அந்த சிறு அதிர்வு கூட ரியானின் சிந்தனையைக் கலைக்கவில்லை. அவனது கண்கள் போனை வெறித்துக் கொண்டிருந்தன. அதில் அந்தத் தீவு கன்னிகையின் புகைப்படம்—ஒரு தங்கச் சிலையாக, சூரியனைத் தியானிக்கும் அந்த தெய்வீகக் கோலம்!

விமானத்திலிருந்து கீழே இறங்கிய ரியானுக்கு, அந்தமானின் ஈரக் காற்று முகத்தில் பட்டது. ஆனால், அவனது மனதிற்குள் கேள்விகள் அலைகளாக மோதின.
"யார் இவள்? அந்தப் பழங்குடித் தீவில் இவளுக்கு என்ன வேலை?"
"அவள் கழுத்தில் மின்னிய அந்தச் மாலை... அது வெறும் நகையா அல்லது ஏதோ ஒரு ரகசியத்தின் திறவுகோலா?"
அந்தப் பெண்ணின் தளதளவென மின்னும் மேனியும், அந்தப் பௌர்ணமி முகமும் அவனது பிசினஸ் மூளையை முழுமையாக முடக்கிவிட்டன. பெண்கள் என்றால் 'போதை' என்று நினைத்தவனுக்கு, இவள் ஒரு 'தேடல்' ஆக மாறிவிட்டாள்.

விமான நிலையத்தின் லாஞ்சில் (Lounge) அமர்ந்திருந்தபோது, இஷிதா தன் அஸ்திரங்களை மீண்டும் ஏவினாள்.

அவளது சேலையின் முந்தானை வேண்டுமென்றே தோளிலிருந்து நழுவி, அவளது வழவழப்பான தோள்களையும், இடையின் வளைவையும் அப்பட்டமாகக் காட்டியது.
"ரியான்... நீல் தீவு ரிசார்ட் பத்தி ஒரு சின்ன சந்தேகம்..." என்று அவனது தோளுக்கு மிக நெருக்கமாக வந்து, தன் மேனியின் வாசனையை அவனுக்கு விருந்தாக்கினாள்.

ஆனால் ரியான்? அவன் அவளைத் திரும்பிப் பார்க்கக் கூட இல்லை. "ம்... அப்புறம் பார்க்கலாம் இஷிதா," என்று ஒற்றைச் சொல்லில் முடித்துவிட்டு, தன் போனில் அந்தப் பெண்ணின் புகைப்படத்தை 'ஜூம்' (Zoom) செய்து அவளது நீண்ட நளினமான கழுத்தையும், அந்தச் சியாமந்தக மாலையையும் உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

இஷிதாவுக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. எப்போதுமே தன் மேனி அழகைச் சுவைக்கும் ரியானின் கண்கள், இன்று ஏன் தன்னை ஒரு வெறும் கல்லாகப் பார்க்கின்றன?

"இவனுக்கு என்ன ஆச்சு? பிளைட் ஏறும் வரை என் மேனியை வேட்டையாடிய கண்கள், இப்போ எதையோ தேடுதே..." என்று அவள் உள்ளுக்குள் புழுங்கினாள்.

ரியானின் கைகளில் இருந்த போனை அவள் எட்டிப் பார்க்க முயன்றபோது, அவன் சட்டென்று அதை மறைத்துக்கொண்டது அவளது சந்தேகத்தை இன்னும் அதிகமாக்கியது.

ரியான் இப்போது ஒரு பிசினஸ்மேனாக இல்லை; ஒரு மர்மக் கதையின் நாயகனாக மாறிவிட்டான். நீல் தீவு ரிசார்ட்டை விட, அந்தப் பழங்குடித் தீவின் பாறையில் நின்றிருந்த அந்தத் தேவதையை எப்படி அடைவது என்பதே அவனது இப்போதைய வெறி.

"இஷிதா... உன் அழகு எனக்குத் தெரியும். ஆனா இந்தப் பெண்... இவள் ஒரு ஆதி காலத்து ரகசியம் போல இருக்கா. இவளை அடையாம நான் இந்த அந்தமானை விட்டுப் போக மாட்டேன்..


அந்தமானின் ஸ்ரீவிஜயபுரத்தில் உள்ள தனது பிரம்மாண்டமான ஹோட்டலுக்குள் ரியான் நுழைந்தபோது, அவனது வேகம் அங்கிருந்த ஊழியர்களைப் பதற வைத்தது. சொகுசு கார்கள், வரவேற்கும் மாலைகள் என எதையும் அவன் சட்டை செய்யவில்லை. அவனது கண்கள் சிவந்து, ஒருவிதமான வெறியில் இருந்தன.

தனது தனி அறையில் அமர்ந்த ரியான், அங்கிருந்த கிளை மேலாளரை (Branch Manager) உடனடியாக வரவழைத்தான். ரியானின் முகத்தைப் பார்த்தே மேலாளர் நடுங்கத் தொடங்கினார்.

ரியான்: (தனது போனை மேசை மீது வீசி) "இந்த போட்டோவை பாரு... இவ யாரு? எந்த இடத்துல இருக்கா? எனக்கு இப்போவே விபரம் வேணும்!"
அந்தப் புகைப்படத்தில், தங்க மேனி மின்ன,சியாமந்தக மாலையுடன் தியானத்தில் இருந்த அந்தத் தேவதையைப் பார்த்த மேலாளரின் முகம் வெளுத்துப் போனது.

மேலாளர்:"சார்... இது... இது சென்டினல் தீவு (North Sentinel Island)! இங்க போக கவர்மென்ட் தடை விதிச்சிருக்கு சார். அங்க இருக்குற பழங்குடியினர் யாரையும் உள்ள விடமாட்டாங்க. மீறிப் போனா உயிரோட திரும்ப முடியாது சார்!"

ரியான்கோபத்தில் மேசையைத் தட்டி) "முட்டாள்தனமா பேசாதே! யாருமே போக முடியாதுன்னா, இந்தப் பெண் மட்டும் அங்கே எப்படி இருக்கா? இவள் ஒரு பழங்குடிப் பெண் கிடையாது. இவளோட அந்த நீண்ட கழுத்தும், தளதளவென மின்னும் அங்கங்களும் இவள் ஒரு தேவலோகக் கன்னிங்கிறதை சொல்லுது. இவ அங்க இருக்கான்னா, கண்டிப்பா போக ஒரு வழி இருக்கு. அதை நீ கண்டுபிடிச்சே ஆகணும்!"


மேலாளர் செய்வதறியாது கையை விரித்தார். ஆனால், ரியானின் மனதில் அந்தப் பெண்ணை அடையும் வெறி ஒரு காட்டுத்தீயாக எரியத் தொடங்கியது.

ரியான் ஆவேசமாக வெளியேறியதும், மேலாளர் வேர்த்துக் விறுவிறுத்துப் போய் தனது இருக்கையில் அமர்ந்தார். அப்போது, இஷிதா மெல்ல கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த அந்த இளஞ்சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலை, மேலாளரின் கண்களை ஒரு நொடி நிலைகுலையச் செய்தது.

இஷிதாகுரலில் ஒரு போலி அக்கறையுடன்) "என்ன மேனேஜர் சார்... ரியான் சார் ரொம்ப கோபமா போறாரு? உங்களை ரொம்ப மிரட்டிட்டாரா?"

மேலாளர்: (துண்டை எடுத்து முகத்தைத் துடைத்தபடி) "ஆமாம்மா... எதை எதையோ கேட்கிறாரு. அரசாங்கமே தடை செஞ்ச தீவுல இருக்குற ஒரு பொண்ணை எப்படிப் பிடிக்கிறதுன்னு கேட்டா நான் என்ன சொல்லுவேன்?"

இஷிதா: (மேலாளரின் டேபிளுக்கு மிக நெருக்கமாக வந்து, சற்றே குனிந்து) "அவர் அப்படித்தான்... பிசினஸ் வெறியில எதையும் யோசிக்க மாட்டாரு. அந்தப் பொண்ணோட போட்டோவை ஒரு தடவை நானும் பார்க்கலாமா? அப்படி என்னதான் இருக்கு அவகிட்ட?"
மேலாளர் தயங்கினார். ஆனால் இஷிதா தன் கைகளை மேசையின் மீது வைத்து, அவனது கண்களை நேருக்கு நேர் ஊடுருவிப் பார்த்தாள். அவளது வழவழப்பான இடையின் வளைவும், அவளது மேனியிலிருந்து வீசிய அந்த போதை மணமும் மேலாளரின் எச்சரிக்கையை மழுங்கடித்தது.

மேலாளர்:"இந்தாங்கம்மா... ஆனா யாருக்கும் தெரிய வேணாம்." (தனது போனில் இருந்த அந்தப் புகைப்படத்தை அவளிடம் காட்டினார்)
இஷிதா அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும் அவளது இதயம் ஒரு நிமிடம் துடிப்பதை நிறுத்தியது. அந்தப் பெண்ணின் சியாமந்தக மாலையைப் பார்த்ததும் அவள் கண்கள் விரிந்தன.

இஷிதாஒரு தந்திரமான புன்னகையுடன்) "நிஜமாவே மர்மமான அழகிதான். மேனேஜர் சார்... இந்த போட்டோவை என் போனுக்கு ஒரு 'ஷேர்' பண்ண முடியுமா? ரியான் சார் என்ன பண்றாருன்னு நான் இங்கிருந்தே கொஞ்சம் கண்காணிக்க வசதியா இருக்கும்."

மேலாளர்: "அது... சார் தெரிஞ்சா அவ்ளோதான்மா..."

இஷிதா: (மேலாளரின் கையை மெல்லத் தீண்டி, ஒரு டபுள் மீனிங் சிரிப்புடன்) "சார் ஏன் தெரிஞ்சுக்கப் போறாரு? நாம ரெண்டு பேரும் மட்டும் தெரிஞ்சிக்க வேண்டிய 'ரகசியம்' எவ்வளவோ இருக்கும் போது... இது ஒரு சின்ன விஷயம் தானே? நீங்க எனக்கு உதவி பண்ணா... பதிலுக்கு நான் உங்களுக்கு என்ன செய்வேன்னு நீங்களே யோசிச்சுப் பாருங்க!"
அந்த வசீகரப் பேச்சிலும், அவளது தகிக்கும் அங்கங்களின் சீண்டலிலும் வீழ்ந்த மேலாளர், மறுபேச்சின்றி அந்தப் புகைப்படத்தை அவளது போனுக்கு அனுப்பினார்.

இஷிதா: (புகைப்படம் வந்ததும் வெற்றிக் களிப்பில்) "தேங்க்ஸ் சார்! உங்களுக்குத் தேவையான 'பரிசை' சரியான நேரத்துல நான் குடுத்துடுவேன்."
அங்கிருந்து ஒய்யாரமாக வெளியே வந்த இஷிதா, மறைவான ஒரு இடத்தில் நின்று அந்தப் புகைப்படத்தை மீண்டும் பார்த்தாள்.

இஷிதா அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே அது சியாமந்தக மாலை என்று கண்டுகொண்டதற்குப் பின்னால் ஒரு வலுவான பின்னணி இருக்கிறது.

இஷிதா லண்டனில் உள்ள புகழ்பெற்ற பல்கலைக்கழகத்தில் 'ஆர்க்கியாலஜி மற்றும் ஆன்சியண்ட் மெட்டலர்ஜி' (Archaeology and Ancient Metallurgy) பயின்றவள். அதாவது பழங்காலப் பொருட்கள், புதைந்து போன நாகரிகங்கள் மற்றும் அபூர்வமான உலோகங்களின் வேதியியல் தன்மைகளைப் பற்றி ஆராய்வதில் அவள் ஒரு மேதை.

கண்ணால் பார்ப்பதை விட, ஒரு பொருளின் 'வரலாற்றுத் தகிப்பை' அவளது மூளை நொடிப் பொழுதில் கணித்துவிடும்.

அவளது தந்தை,பத்திரிக்கை துறையில் இருந்தவர்,அவளை ஒரு காரணத்துக்காக தான் அவளை இந்த படிப்பை படிக்க வைத்து இருந்தார்.இதனால் அவர் மூலமாக அவளுக்கு பல தகவல்கள் கிடைத்தன. இன்னும் சொல்ல போனால் ஆராதனாவை அந்த மாயமலை காட்டுக்கு அனுப்பிய அதே நபர் தான்..

ஆராதனாவின் அந்த தளதளவென மின்னும் மேனியும், கள்ளமற்ற மனமும் அந்த மர்மங்களை ஈர்க்கும் காந்தமாகச் செயல்படும் என்று அவர் கணக்கு போட்டார்.


ஆனால், அவருக்கு கிடைத்தது என்னவோ ஒரு உக்கிரமான ஆவி—காத்தவராயன்.

ஆராதனா அவரிடம் ரிப்போர்ட்டராக வேலைக்குச் சேர்ந்த முதல் நாளிலிருந்தே, அவளது தளதளவென மின்னும் மேனியும், அந்தத் துடிப்பான நடையும் அவர் மனதிற்குள் ஒரு அசுரத்தனமான வேட்கையை உண்டாக்கியிருந்தது.

மாயமலைக் காட்டில் உலவும் காத்தவராயன் ஆவிக்கு, ஒரு பெண்ணின் தகிக்கும் உடலின் சூடு தேவைப்பட்டது. இஷிதாவின் தந்தை அந்த ஆவியுடன் ஒரு மர்மமான தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொண்டார்.

காத்தவராயன் ஆவி, ஒரு அமானுஷ்யமான வேகத்துடன் ஆராதனாவின் பட்டுப் போன்ற மேனியைச் சிதைக்கத் தொடங்கியது.
அவளது விம்மித் தகிக்கும் மார்புகளையும், துடித்த இடையையும் அந்த ஆவி தன் வசப்படுத்தியபோது, ஆராதனாவின் உடல் தாள முடியாத இன்ப வேதனையில் துடித்தது.

ஆவி கொடுத்த அந்த அசுர சக்தியால், இஷிதாவின் தந்தை ஒரு மிருகமாக மாறினார்.
அவளது பட்டுப் போன்ற மென்மையான மேனியை அவர் ஆக்ரோஷமாகச் சிதைத்தபோது, அவளது விம்மித் தகிக்கும் மார்புகள் அந்த அசுரத்தனமான பிடியில் நசுங்கின.
ஆவியின் துணையோடு அவர் அவளைப் புணர்ந்தபோது, அது ஒரு சாதாரணப் புணர்ச்சியாக இல்லாமல், ஒரு பலி கொடுக்கும் சடங்கு போல இருந்தது. ஆராதனாவின் சிறு இடை வளைந்து நெளிய, அவளது தாள முடியாத இன்ப வேதனையில் துடித்தாள்.

தன் தந்தை ஒரு பெண்ணை எப்படி ஆவியின் துணை கொண்டு வேட்டையாடினார் என்பது இஷிதாவிற்குத் தெரியும். அதனால்தான் அவள் இப்போது ரியானைப் பார்க்கும்போது ஒரு எள்ளலுடன் சிரிக்கிறாள்.

மேலும் சியாமந்தக மணி எங்கே இருக்கிறதோ, அங்கிருக்கும் பாறைகள் கூடத் தங்கமாக மாறும், அந்தச் சூரியனின் ஒளி ஒரு மாலையாகக் கோர்க்கப்பட்டால், அது உலகத்தையே ஆளும் சக்தியைத் தரும்" என்று அவர் இஷிதாவிடம் அடிக்கடி கூறுவார்.

அவர் மர்மமான முறையில் மறைவதற்கு முன்னால், அந்த மாலையின் வடிவத்தையும் அதன் ஒளியின் நுணுக்கங்களையும் இஷிதாவின் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைத்திருந்தார்.

மேலாளரின் போனில் அந்தத் தீவுப் பெண்ணின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தபோது, இஷிதாவின் கண்கள் முதலில் தேடியது அந்தப் பெண்ணின் தளதளவென மின்னும் இடையை அல்ல; அவள் கழுத்தில் இருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாலையைத்தான்!
சாதாரண வைரங்கள் ஒளியைப் பிரதிபலிக்கும் (Reflect), ஆனால் சியாமந்தக மாலை ஒளியை உமிழும் (Emit).
அந்தப் புகைப்படத்தில், சூரிய கதிர்கள் படுவதற்கு முன்னரே அந்த மாலை ஒருவிதமான அக்னி நிறத்தில் ஜொலிப்பதைக் கண்டதும், "இது அதுதான்!" என்று அவளது இரத்தம் துடித்தது.

"அப்பா தேடித் தோற்றுப்போன அந்தப் புதையல், இதோ ஒரு பழங்குடித் தீவில் ஒரு பெண்ணின் கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது!" என்று இஷிதா தனக்குள்ளே சிரித்துக் கொண்டாள்.
அவள் இப்போது ரியானைப் பயன்படுத்துகிறாள்.


ரியான் அந்தப் பெண்ணின் மேனி அழகில் மயங்கிக் கிடக்கும்போது, தான் அந்தப் பெண்ணின் கழுத்தை அறுத்துக்கூட அந்த மாலையைத் திருடத் துணிந்தாள்.

"ரியான்... நீ அந்தப் பெண்ணின் மேனி அழகைத் தேடிப் போ... நான் அவள் கழுத்தில் இருக்கும் அந்த மாலையைத் தேடி வர்றேன். பல ஆயிரம் கோடி மதிப்புள்ள இந்தச் சியாமந்தக மாலை என் கைக்கு வந்தா, அப்புறம் நீயும் எனக்கு வேண்டாம்... இந்த ரத்னா டவர்ஸும் எனக்கு வேண்டாம்! இதுக்காக நான் யாரை வேணும்னாலும் பலி கொடுப்பேன்!"

இஷிதாவின் மனதில் இப்போது ரியான் இரண்டாம் பட்சமாகிவிட்டான். அந்தப் பெண்ணின் கழுத்தில் இருக்கும் அந்த மாலையை அடைய அவள் எந்த எல்லைக்கும் செல்ல துணிந்தாள்..

அந்தமானின் தீவுக்கூட்டங்களில் மிகவும் மர்மமான, ஆபத்தான மற்றும் வெளியுலகத் தொடர்பே இல்லாத ஒரு பகுதி என்றால் அது நார்த் சென்டினல் தீவு (North Sentinel Island) தான். ரியான் அந்தப் புகைப்படத்தைக் காட்டியபோது கிளை மேலாளர் நடுங்கியதற்குக் காரணமான
இந்தத் தீவு நவீன உலகத்திலிருந்து சுமார் 60,000 ஆண்டுகள் பின் தங்கியுள்ளது. இங்கே வசிக்கும் 'சென்டினலீஸ்' பழங்குடியினர் கற்கால மனிதர்களைப் போலவே இன்றும் வாழ்கிறார்கள். இவர்களுக்கு விவசாயம் தெரியாது; வேட்டையாடுவது மற்றும் கடலில் மீன் பிடிப்பது மட்டுமே இவர்களது தொழில்.

இந்திய அரசாங்கம் இந்தத் தீவைச் சுற்றி 5 கடல் மைல் (சுமார் 9 கி.மீ) தூரத்திற்கு யாரும் செல்லக்கூடாது எனத் தடை விதித்துள்ளது. மீறிச் செல்பவர்கள் இந்தியக் கடற்படையால் கைது செய்யப்படுவார்கள் அல்லது தீவுவாசிகளால் கொல்லப்படுவார்கள்.

இந்தத் தீவின் அருகே ஒரு ஹெலிகாப்டர் பறந்தாலோ அல்லது ஒரு சிறு படகு சென்றாலோ, பழங்குடியினர் கடற்கரைக்கு வந்து விஷம் தடவிய அம்புகளாலும், ஈட்டிகளாலும் தாக்கத் தொடங்குவார்கள். 2004 சுனாமிக்குப் பிறகு உதவி செய்யச் சென்ற ஹெலிகாப்டரையே இவர்கள் அம்புகளால் துரத்தியது உலகையே வியப்பில் ஆழ்த்தியது.

இந்தத் தீவில் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள் என்பது இன்றுவரை ஒரு மர்மம் (தோராயமாக 300 முதல் 400 பேர் வரை இருக்கலாம்). இவர்களது மொழி அருகில் இருக்கும் மற்ற அந்தமான் பழங்குடியினருக்குக் கூடப் புரிவதில்லை. இவர்கள் தீவை விட்டு வெளியே வந்ததோ, பிறரை உள்ளே அனுமதித்ததோ சரித்திரத்திலேயே இல்லை.ஒரே ஒருமுறை தவிர..அங்கு தான் இந்த கதையின் ரகசியம் அடங்கி இருக்கிறது..

2018-ல் அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த ஜான் ஆலன் சாவ் என்ற வாலிபர், இவர்களுக்கு மதபோதனை செய்ய ரகசியமாகத் தீவுக்குள் நுழைந்தார். மீனவர்களின் உதவியுடன் தீவின் கரையை எட்டிய அவரை, அங்கிருந்தவர்கள் அம்புகளால் எய்து கொன்று, கடற்கரையிலேயே புதைத்தனர். அவரது உடலை மீட்கக் கூட இந்திய அரசால் இன்றுவரை முடியவில்லை.

இப்படிப்பட்ட ஒரு மரண பூமியில், ஒரு தேவலோகக் கன்னி தியானம் செய்கிறாள் என்றால் அது இயற்கைக்கு மாறானது.

"யாரும் உள்ளே நுழைய முடியாத இடத்தில் அவள் எப்படிச் சென்றாள்?"

"அம்புகளுக்குப் பதில் தியானம் அங்கே எப்படிச் சாத்தியம்?"

ரியான் இப்போது மரணத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. அந்தத் தீவுக்குள் நுழைய ரகசியமான ஒரு 'பேக் டோர்' (Back door) வழி இருக்க வேண்டும் என அவன் நம்புகிறான்.

"அரசாங்கம் போகாது... மக்கள் போகாது... ஆனா ரியான் போவான். ஏன்னா அந்தத் தீவுக்குள்ள இருக்கிறது வெறும் பொண்ணு மட்டும் இல்ல, அவனுடைய வாழ்க்கையை புரட்டிப் போடப்போற ஒரு ரகசியம்!"

அந்தமானின் அமைதியான இரவு, ஒரு நொடியில் ரியானுக்கு சிம்மசொப்பனமாக மாறியது. அவன் தங்கியிருந்த அந்த பிரம்மாண்டமான 'தி கிராண்ட் அந்தமான்' ஹோட்டலின் மையக்கட்டுப்பாட்டு அறை (Server Room) திடீரெனச் செயலிழந்தது.

ஹோட்டல் முழுவதும் அதிநவீன சென்சார் கதவுகள் மற்றும் சாஃப்ட்வேர் மூலம் இயங்கும் பூட்டுகள் (Smart Locks) பொருத்தப்பட்டிருந்தன. திடீரென ஏற்பட்ட அந்த 'சாஃப்ட்வேர் எரர்' (Software Error), ஹோட்டலின் அனைத்து அறைகளையும் 'லாக்' (Lock) செய்தது.

உள்ளே இருப்பவர்கள் வெளியே வர முடியாமலும், வெளியே இருப்பவர்கள் உள்ளே செல்ல முடியாமலும் ஹோட்டலே ஒரு நவீன இரும்புச் சிறையாக மாறியது.

லிஃப்டுகள் பாதியிலேயே நின்றன. ஏசி மெல்ல நின்றுபோக, அறைகளுக்குள் இருந்தவர்களின் மூச்சுக்காற்று சூடாகத் தொடங்கியது.

ரியான் தனது அறையின் பால்கனியில் நின்று கீழே இருந்த கிளை மேலாளரை நோக்கிக் கத்தினான்.

"என்ன நடக்குது இங்கே? கதவு ஏன் திறக்க மாட்டேங்குது? என்னோட செக்யூரிட்டி சிஸ்டம் இப்படி சொதப்ப வாய்ப்பே இல்லையே!"

மேலாளர்: (கீழே இருந்து பதற்றத்துடன்) "சார், மெயின் சர்வரே கிராஷ் (Server Crash) ஆகிடுச்சு. சாஃப்ட்வேர் முழுசா கரப்ட் (Corrupt) ஆகி கிடக்கு. இதைச் சரி பண்ண அந்தமான்ல ஆள் இல்ல சார். சென்னை இல்லன்னா கொல்கத்தால இருந்துதான் இன்ஜினியர் வரணும்!"

ரியான்: "அப்போ இப்போவே வரச் சொல்லு!"

மேலாளர்: "சார், இன்னைக்கு ராத்திரி ஃப்ளைட் கிடையாது. நாளைக்குக் காலைல 5 மணிக்கு வர்ற ஃப்ளைட்ல தான் அவங்க வர முடியும். அதுவரைக்கும் எல்லாரும் ரூம்க்குள்ள தான் இருக்கணும்!"

ஹோட்டலின் ஜன்னல்கள் வழியாகப் பயணிகள் கத்தத் தொடங்கினர். சிலர் கதவுகளைக் காலால் உதைத்தனர். ஹோட்டல் முழுவதும் அலாரம் ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

"எங்களை வெளியே விடுங்க!",

"குழந்தைங்க உள்ள இருக்காங்க!" என்ற கூச்சல்கள் அந்த இரவின் அமைதியைக் குலைத்தன.

ரியானின் பிசினஸ் மூளை ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தது. அந்தப் தேவலோக பெண்ணின் மர்மத்தை, அவன் தற்காலிகமாக மறக்க வேண்டியதாயிற்று. இப்போது அவனது கௌரவமும், ஹோட்டலின் பெயரும் ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தது.

இந்தக் குழப்பத்தை இஷிதா தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளத் துடித்தாள். அவளது அறைக்கு அருகிலேயே ரியானின் அறை இருந்ததால், பால்கனி வழியாக அவனிடம் பேச முயன்றாள்.

இஷிதா: (பால்கனி கம்பியைப் பிடித்தபடி, காற்றில் பறக்கும் கூந்தலைச் சரிசெய்து) "ரியான்... பயப்படாதீங்க. இந்தத் தனிமை கூட ஒரு விதத்துல நல்லதுதான். நாம ரெண்டு பேரும் மட்டும் இப்போ ஒரே மாதிரி 'லாக்' ஆகி இருக்கோம். யாருமே குறுக்கே வர முடியாது!"

ரியான் அவளைத் திரும்பிப் பார்த்தான். ஆனால் அவனது பார்வையில் முன்பு இருந்த அந்தத் தாகம் இல்லை; மாறாக ஒருவிதமான எரிச்சல் இருந்தது. "வாயை மூடு இஷிதா! இங்க ஒரு பெரிய அசம்பாவிதம் நடந்துட்டு இருக்கு!"

ஏசியின் சத்தம் நின்ற அந்த நிசப்தத்தில், ரியானுக்கு ஒரு சந்தேகம் எழுந்தது. ஒரு அதிநவீன சாஃப்ட்வேர் எப்படித் தானாகவே இவ்வளவு மோசமாக முடங்கும்?

இது யாரோ திட்டமிட்டுச் செய்த சதியா?

"ரியான்... நீ பிசினஸைப் பற்றிக் கவலைப்படு. விடிஞ்சதும் அந்தப் புதையலை எப்படி எடுக்குறதுன்னு நான் பிளான் போடுறேன்!" என இருளில் புன்னகைத்தாள்.
விடியலுக்காகக் காத்திருக்கும் அந்த ஹோட்டல், இப்போது ஒரு சைலண்ட் த்ரில்லரின் களமாக மாறியிருந்தது!

ரியானின் கோபம் ஹோட்டலின் அந்த டிஜிட்டல் சிறைக்குள் எதிரொலித்தது. அவன் பால்கனி வழியா குதித்து கீழே இறங்கி ஆபீஸ் வந்தான். ஏசி இல்லாத புழுக்கம், மக்களின் கூச்சல், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகத் தனது கௌரவம் மண்ணாவதை அவனால் தாங்க முடியவில்லை. அப்போதுதான் அந்த ஹோட்டலின் ஐடி மேலாளர் (IT Manager) தயங்கித் தயங்கி முன் வந்தார்.


ஐடி மேலாளர்:"சார்... எனக்குத் தெரிஞ்சு ஒரு பொண்ணு இருக்கா. அவளுக்கு இந்த நெட்வொர்க்கிங் மற்றும் செக்யூரிட்டி சிஸ்டம் பத்தி ஓரளவு தெரியும். அவ நினைச்சா இந்த சாஃப்ட்வேர் எரரைச் சரி பண்ண முடியும்னு தோணுது."

ரியான்: (ஆவேசமாக) "ஓரளவு தெரிஞ்சவங்களை வச்சு நான் என்ன பண்ணட்டும்? ஏற்கனவே சிஸ்டம் கொலப்ஸ் ஆகி கிடக்கு. அவ எதாவது பண்ணி நிலைமை இன்னும் மோசமா ஆனா என்ன பண்றது?"

கிளை மேலாளர்ஒத்து ஊதினார்) "ஆமா சார்... எதுக்கு ரிஸ்க்? காலையில மெயின்லேண்ட்ல இருந்து எக்ஸ்பர்ட் வரட்டும் சார்."

ஐடி மேலாளர்: "சார், இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துல டூரிசம் மினிஸ்டர் நம்ம ஹோட்டலுக்கு வர்றாரு. அவர் வர்றப்போ எல்லா ரூமும் லாக் ஆகி, மக்கள் கத்திட்டு இருந்தா நம்ம லைசென்ஸே கேன்சல் ஆகிடும் சார். நமக்கு வேற வழி இல்லை!"
மினிஸ்டர் என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் ரியான் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். அவனது பிசினஸ் சாம்ராஜ்யத்திற்கு இது ஒரு பெரிய அடி.

ரியான்வெறுப்புடன்) "சரி... என்னமோ பண்ணித் தொலை! அந்தப் பொண்ணு இங்கதான் இருக்காளா? உடனே வரச் சொல்லு!"



அடுத்த நாற்பது நிமிடங்கள் ரியானுக்கு ஒரு யுகமாக நகர்ந்தது. ஹோட்டலின் வரவேற்பு அறை இருட்டிலும், எமர்ஜென்சி விளக்குகளிலும் ஒரு மயான அமைதியுடன் இருந்தது.

அந்த ஹோட்டலின் வரவேற்பு அறையில் நிலவிய அந்த நிசப்தத்தை, அவளது காலடிச் சத்தம் மட்டும் மெல்லக் கிழித்தது. எமர்ஜென்சி விளக்கின் சிவப்பு ஒளி அவள் மீது பட்டுத் தெறிக்க, ரியான் அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றான்.

காலையில் 30,000 அடி உயரத்தில் இருந்து, ஒரு எட்டாத கனவாக அவன் கேமராவில் சிறைபிடித்த அதே தேவதை! சென்டினல் தீவின் மரணப் பிடியில், ஒற்றைக் காலில் தியானம் செய்த அதே தகிக்கும் பேரழகு!
ரியானின் கண்கள் அவளை அணுவணுவாக அளவெடுத்தன.

தியானத்தில் இருந்தபோது பார்த்த அந்தத் தங்க நிற மேனி, இப்போது நவீன உடையில் (Slim fit jeans & white shirt) இன்னும் உக்கிரமாகத் தெரிந்தது.

காலையில் அந்தச் சியாமந்தக மாலை மின்னிய அவளது அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்து, இப்போது காலியாக இருந்தது. ஆனால், அந்த இடத்தில் ஒரு விசித்திரமான ஒளிவட்டம் தெரிவது போல ரியானுக்குத் தோன்றியது.

ரியான் மெல்ல அவளை நெருங்கினான். அவனது இதயம் ஒரு டிரம்மினைப் போல வேகமாகத் துடித்தது.

சர்வர் ரூமின் மங்கலான நீலநிற விளக்குகளுக்கு நடுவே, ரியான் ஒரு சிலையாக உறைந்து நின்றான். அவனது பிசினஸ் மூளை, ஈகோ, அசுரத்தனம் அனைத்தும் அந்தப் பெண்ணின் ஒற்றைப் பார்வையில் சிதறிப் போயின

ரியான் அவளை நெருங்க முயன்றான், ஆனால் அவனது கால்கள் நகர மறுத்தன. காலையில் விமான ஜன்னல் வழியே கண்ட அந்தத் தேவலோகக் கன்னி, இப்போது சில அடி தூரத்தில் நிஜமாகவே நிற்கிறாள் என்பதை அவனது மனதால் நம்ப முடியவில்லை.

அவளது அந்த தங்க மேனி சர்வர் ரூமின் டிஜிட்டல் திரைகளின் ஒளியில் இன்னும் மர்மமாக மின்னியது.

தியானத்தில் இருந்தபோது பார்த்த அதே பௌர்ணமி முகம்... இப்போது தீவிரமான வேலைப்பளுவில் சற்றே சுருங்கிய புருவங்களுடன் இருந்தது.
ரியான் எத்தனையோ பெண்களைப் பார்த்திருக்கிறான், ஆனால் ஒரு பெண்ணின் இருப்பு தன்னை இவ்வளவு தூரம் செயலிழக்கச் செய்யும் என்று அவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. அவனது நாக்கு வறண்டு போயிருந்தது; வார்த்தைகள் தொண்டையிலேயே சிக்கிக் கொண்டன.

அவள் ரியானின் அதிர்ச்சியை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. தனது லேப்டாப்பை சர்வர் ரேக்குடன் (Server rack) இணைத்துவிட்டு, அவளது விரல்கள் விசைப்பலகையில் நாட்டியம் ஆடின.
அவள் குனிந்து வேலையில் மூழ்கியிருந்தபோது, அவளது அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்து ரியானின் பார்வைக்கு ஒரு தகிக்கும் விருந்தாக அமைந்தது.

அவளது ஜாக்கெட் (Sleeve-less top) மற்றும் ஜீன்ஸ் அணிந்த அந்தத் தோற்றம், அவளது தளதளவென மின்னும் இடையின் வளைவை அப்பட்டமாகக் காட்டியது. ரியான் அவளது அழகில் மயங்கி நிற்க, அவளோ ஒரு எந்திரத்தைப் போல குறியீடுகளை (Codes) அடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.


சர்வர் திரையில் இருந்து வெளிப்பட்ட டிஜிட்டல் வெளிச்சம் அவளது கன்னங்களில் பட்டுத் தெறித்தபோது, அவளது தோல் மெருகேற்றப்பட்ட ஒரு தேக்கு மரத்தைப் போல வழுவழுப்பாக மின்னியது.
அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தெய்வீக அமைதி, அவளது அழகிற்கு ஒரு மர்மமான கர்வத்தைத் தந்தது.

அவள் லேப்டாப் திரையை நோக்கி சற்றே குனிந்திருந்தபோது, அவளது அந்த நீண்ட நளினமான கழுத்து ரியானின் கவனத்தை முழுமையாகக் கவர்ந்தது.
அந்தக் கழுத்தின் வளைவு, ஒரு அன்னப்பட்சியின் நளினத்தைக் கொண்டிருந்தது.

காலையில் அங்கு மின்னிய அந்த 'சியாமந்தக மாலை' இப்போது இல்லை என்றாலும், அந்த இடத்தின் தழும்பே இல்லாத மென்மை ரியானை ஏங்க வைத்தது. அவனது விரல்கள் அந்தக் கழுத்துப் பள்ளத்தைத் தீண்டத் துடித்தன.

அவள் நின்றிருந்த கோலம், அவளது பெண்மையின் கர்வத்தை அப்பட்டமாகப் பறைசாற்றியது.

அவள் அணிந்திருந்த அந்த வெள்ளை நிறச் சட்டை (Shirt), அவளது இடையின் மெல்லிய வளைவை மறைக்க முயன்று தோற்றுப்போனது. அவள் கைகளை உயர்த்தி ஒயர்களைச் சரிசெய்யும்போது, அவளது அந்த தளதளவென மின்னும் இடுப்புப் பகுதி லேசாகத் தெரிந்து மறைந்தது.

அந்த ஒரு நொடி தரிசனத்தில், அவளது ஆழமான நாபிக் குழி ஒரு சுழலைப் போல ரியானின் சிந்தனையை இழுத்தது.

அவளது கரிய கூந்தல், காற்றில் அலைபாயாமல் ஒரு சீரான ஒழுங்குடன் அவளது முதுகில் சரிந்து கிடந்தது.
அவள் தலையைச் சற்றே அசைக்கும்போது, அவளது கூந்தலில் இருந்து ஒரு விசித்திரமான மணம் வீசியது—அது விலையுயர்ந்த வாசனைத் திரவியம் அல்ல; மாறாக, நள்ளிரவில் பூக்கும் காட்டுப் பூக்களும், கடல் காற்றும் கலந்த ஒரு தகிக்கும் இயற்கை மணம். அந்த மணம் ரியானின் நரம்புகளை முறுக்கேற்றியது.

அவள் ஒற்றைக் காலில் தியானம் செய்தபோது பார்த்த அதே அந்த நீண்ட, வாழைத்தண்டு போன்ற தொடைகள், இப்போது ஜீன்ஸ் அணிந்திருந்தாலும் அவற்றின் உறுதிப்பாட்டை வெளிப்படுத்தின. அவள் நடக்கும்போது அவளது காலடிகளில் ஒருவிதமான வேகம் இருந்தது; அது ஒரு வேட்டைக்காரியின் நடையைப் போலக் கம்பீரமாகவும், அதே சமயம் ஒரு தேவதையின் நடையைப் போல மென்மையாகவும் இருந்தது.

ரியான் அவளது அழகில் எந்த அளவுக்குக் கிறங்கிப் போயிருந்தான் என்றால், அவனது பிசினஸ் சாம்ராஜ்யமே அந்த ஒரு பெண்ணின் காலடியில் விழுந்தால் கூட அவனுக்குக் கவலையில்லை என்ற நிலை உருவானது.
அவளது அந்தத் தளதளவென மின்னும் அங்கங்கள் மற்றும் எட்ட முடியாத அந்தத் தெய்வீகத் தேஜஸ், ரியானை ஒரு பித்தனாக மாற்றத் தொடங்கிவிட்டது

மெல்லத் தன்னைச் சமாளித்துக் கொண்ட ரியான், அவளது மௌனத்தைக் கலைக்க முற்பட்டான்.

ரியான்குரலைச் சரி செய்தபடி) "யார் நீ? காலையில சென்டினல் தீவுல... மனுஷங்களே போக முடியாத அந்தப் பாறையில எப்படி இருந்த? அப்புறம் அந்த மாலை..."

அவள் ஒரு நிமிடம் கூடத் தலையை நிமிர்த்தவில்லை. "மிஸ்டர் ரியான், இப்போ உங்களோட சர்வர்ல இருக்கிற வைரஸ் ரொம்ப 'பவர்ஃபுல்' ஆனது. நான் அதோட 'சோர்ஸ்' (Source) தேடிட்டு இருக்கேன். நீங்க இல்லாத ரகசியத்தைத் தேடி நேரத்தை வீணாக்காதீங்க!" என்று நாசுக்காக, அதே சமயம் அழுத்தமாக அவனைத் தடுத்தாள்.

ரியானுக்குத் தனது அதிகாரத்தைச் செலுத்தத் தோன்றியது. அவன் அவளுக்கு மிக நெருக்கமாகச் சென்று நின்றான். அவளது மேனியிலிருந்து வீசிய அந்த இயற்கையான வாசனை அவனது நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்தது.

ரியான்: "என்னைப் பத்தி உனக்குத் தெரியாதுன்னு நினைக்கிறேன். நான் ரியான்... 'ரத்னா குரூப்ஸ்' ஓனர். அந்தமான்ல நான் நினைச்சா எதை வேணும்னாலும்..."

அவள் சட்டென்று ஒரு விசையை (Key) அழுத்தினாள். ஹோட்டல் முழுவதும் 'பீப்' சத்தம் கேட்டு, கதவுகள் அனைத்தும் தானாகத் திறக்க ஆரம்பித்தன.

கன்னிநிமிர்ந்து அவனைப் பார்க்காமலேயே) "உங்க அறிமுகம் எனக்குத் தேவையில்லை மிஸ்டர் ரியான். உங்க கதவுங்க இப்போ திறந்துடுச்சு. என்னோட வேலையும் முடிஞ்சுது!"
அவள் லேப்டாப்பை மடக்கிப் பையில் வைத்தாள். ரியான் அவளது அறிமுகத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்க, அவள் அவனை ஒரு சாதாரணக் கல்லைத் தாண்டிச் செல்வது போலக் கடந்து சென்றாள். அவளது அந்த கர்வமான நடை மற்றும் அசைந்து ஆடிய கூந்தல், ரியானின் ஆண்மையைச் சீண்டிப் பார்த்தது.

இஷிதா வெளியே நின்று ரியானின் முகத்தில் இருந்த அந்தத் தோல்வியைப் பார்த்தாள். ரியான் ஒரு பெண்ணிடம் மண்டியிடாவிட்டாலும், அவனது கண்கள் அந்தப் பெண்ணிடம் பிச்சை கேட்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
"யார் இவள்? ரியானையே அலட்சியம் செய்ய இவளுக்கு இவ்வளவு தைரியமா? அந்தச் சியாமந்தக மாலையைப் போலவே இவளும் ஒரு மர்மம்தான்!" என இஷிதா தன் திட்டத்தை மாற்றத் தொடங்கினாள்.
ரியானின் ஹோட்டல் கதவுகள் திறந்துவிட்டன... ஆனால் அந்தத் தீவுப் பெண்ணைப் பற்றிய மர்மக் கதவு இன்னும் இறுக்கமாக மூடியே இருந்தது..

என்னால் முடிந்த அளவு, எனக்கு தெரிந்த அளவு எழுதி இருக்கேன் நண்பர்களே..உங்கள் ஆதரவை comments and likes மூலம் எதிர்பார்க்கிறேன்..

[Geneliarasigan]

Top class nanba

Suspense, thriller,lust எல்லாமே இந்த கதையில் இருக்கு..super super...நீங்க ஒவ்வொரு கேரக்டர் வர்ணிக்கும் பொழுது அய்யோ அப்படி ஆசை பொங்குது.

Vera level pa nee.

Thanks nanbaa

[Geneliarasigan]

Super Update Nanba. Wairing for Priyanka Update

Coming Sunday nanba

[Geneliarasigan]

awesome update bro...mixing with reality about sentinel island...pichu putinga semma....
nice connection about ishitha with her dad and aradhana part reminds la pakka connection...
rukmini pathee riyaan terinjuka romba mena kedanum polae semma...beauty varnichu mei maranthu rasichu padika vachinga
ellam kan munna nadkraa feel oda semma...
ishitha villainism peak akum pola upcoming la....
symanda malai pathee already solli irukinga but adhu romba gap akavae forget...
intha update thrill suspense with real news oda pakka writing keep rocking bro

ரொம்ப ரொம்ப நன்றி நண்பா..