[Dheena2003]

 எளிமையான குடும்பப் பின்னணியைக் கொண்ட சசியின் வாழ்க்கையில் , விதி ஆடிய கொடூர விளையாட்டால், அந்த ஒரு திருமணம் சசியின் வாழ்க்கையில் ஆறாத வடுவை ஏற்படுத்தியது!

  ஒட்டுமொத்த உலகமும் அவனைக் கேலி செய்து காயப்படுத்திய வேளையில், அவனுக்கு ஆறுதலாக அமைந்தது அவன் குடும்பத்தின் தூய்மையான அன்பு மட்டுமே. 

தாயின் மடி தந்த ஆறுதலும், சித்தியின் தாய்மையான பாசமும், அண்ணனுக்கு ஒரு துயரம் என்றதும் அகிலத்தையே எதிர்க்கும் புயலாய் உருவெடுத்து, அவனுக்குப் பலமான அரணாக நிமிர்ந்து நிற்கிறாள் தங்கை

இப்படி  அனைத்துத் துயரங்களையும் தாண்டி அன்பு மட்டுமே ஜெயிக்கும் என்பதை உணர்த்தும் ஒரு தூய்மையான இன்செஸ்ட் காதல் பயணம் இது

துயரத்தின் இருளை விலக்கி, அன்பின் வெளிச்சம் வீசும் சசியின் மறுமணப் பயணம்!

வாருங்கள், அவனோடு சேர்ந்து நாமும் அந்த இன்ப துன்பங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டு, நம் நெஞ்சில் என்றென்றும் நிலைத்து நிற்கும் ஓர் அற்புதக் குடும்பத்தைக் கண்டு ரசிப்போம்


சசியின் அழைப்பு

என் வாழ்வின் பக்கங்களை உங்கள் கரங்களில் தருகிறேன்,
கொஞ்சம் திருப்பித்தான் பாருங்களேன்!
கண்ணீரும் சிரிப்பும் கலந்த என் கதையில்,
என் தாயின் தாலாட்டு இருக்கும்...
என்னைத் தாங்கும் சித்தியின் பாசம் இருக்கும்...
எனக்காக உலகையே எதிர்க்கும்
என் செல்லத் தங்கையின் சீற்றமும் இருக்கும்!
துயரங்கள் என்னைச் சூழ்ந்தபோது,
இந்த உலகம் என்னை எள்ளி நகையாடியது.
ஆனாலும், அன்பெனும் வெளிச்சம்
என்னை எப்படிக் கரையேற்றியது என்பதை
நீங்கள் உணரும் தருணம் இது!
வாருங்கள்...
என் இன்பத்திலும் துன்பத்திலும்
கொஞ்சம் பங்கெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.
வாசித்து முடிக்கும் வேளையில்,
நாங்களும் உங்கள் குடும்பத்தில்
ஒருவராய் மாறியிருப்போம்!
அன்புடன்,


சசி

---

அம்மா -- விஜயா 

சித்தி -- பத்மா 

தங்கை - வர்ஷா , மற்றும் நம்ம நாயகன் சசி 

என் விரல்கள் எழுதுவது வெறும் கதையல்ல... உங்கள் இதயத்தைத் தொட்டுச் செல்லும் காவியம்! சசியின் வாழ்வியலோடு விரைவில் உங்களைச் சந்திக்கிறேன்....

தீணா 

[Dheena2003]

நண்பர்களே, நீங்க இப்போ படிக்கப் போறது ஏதோ ஒரு கற்பனைக் கதை கிடையாது; இது என் நண்பன் சசியோட வாழ்க்கையில நடந்த நிஜமான உண்மைச் சம்பவம்! அவன் வாழ்க்கையில நடந்த சுவாரசியமான நினைவுகளை வச்சு நான் எழுதின ஒரு காவியம் இது.


இந்தக் கதையைத் தொடங்குறதுக்காகத் தன் வாழ்க்கையில நடந்த அத்தனை சம்பவங்களையும் என்னிடம் பகிர்ந்து, இந்த நாவல் உருவாக முழு உறுதுணையா இருந்த என் அன்பு நண்பன் சசி மற்றும் அவனோட மனைவி வர்ஷா ஆகிய இருவருக்கும் இந்தக் கதையை நான் பெருமையோடு சமர்ப்பிக்கிறேன்!  

[Dheena2003]

விஜயாவுக்கு இப்போது 42 வயது. அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்து வருகிறாள். வகுப்பறையில் நூற்றுக்கணக்கான பிள்ளைகளுக்குக் கல்விப் புகட்டும் போதும், சக ஆசிரியர்களுடன் உரையாடும் போதும் அவளது முகம் இயல்பாகவே இருக்கும். ஆனால், பள்ளி முடிந்து வீடு திரும்பும் அந்த மாலைப் பொழுதுகளில், அவளது மனம் அவளையறியாமலேயே கடந்த கால நினைவுகளில் மூழ்கிவிடுகிறது.

[Dheena2003]

வாழ்க்கை எப்போதும் நாம் நினைப்பது போல அமைவதில்லை என்பதற்கு அவளது வாழ்க்கையே சாட்சியாகிப் போனது. இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்புதான், எதிர்பாராத ஒரு மாரடைப்பால் தன் கணவனைப் பறி கொடுத்தாள். அந்தப் பெருந்துயரிலிருந்து மீள்வது அவளுக்கு அத்தனை எளிதாக இருக்கவில்லை. துணையை இழந்த அந்தத் தனிமையும், வீட்டில் நீடிக்கும் அமைதியும் அவளது நாட்களைப் பாரமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.



அவளது நெஞ்சில் இப்போது இருக்கும் ஒரே நிம்மதியும், பிடிவாதமான பிடிப்பும் அவளது மகன் சசி மட்டும்தான். கணவனைப் பிரிந்த சோகத்திலும் அவளைத் தாங்கிப் பிடிப்பது, தன் மகனுக்கு ஒரு நல்ல வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற அந்த ஒரே ஆசைதான். சசியின் மறுவாழ்வை அவனது திருமணத்தின் மூலமாகத் தொடங்கி வைக்க வேண்டும் என்பதில் அவள் உறுதியாக இருக்கிறாள்.


ஆனாலும், அவளது அடிமனதில் ஒரு தீராத ஏக்கம், எப்போதும் ஆறாத வடுவாக இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. "என் மகனுக்கு ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணி வச்சு, அந்தப் பார்க்க வேண்டிய கடமையைச் செய்யாம, அதுக்குள்ள இப்படிப் பாதியிலேயே போய்ச் சேர்ந்துட்டாரே!" என்று நினைக்கும் போதெல்லாம் அவளுக்குள் அழுகையும், ஏக்கமும் ஒன்றாக முட்டிக்கொண்டு வரும். கணவர் இல்லாத அந்தப் பெருங்குறையோடு, மகனின் புதிய வாழ்க்கையைத் தொடங்குவதற்கான முயற்சியில் இப்போது அவள் இறங்குகிறாள்.

[Dheena2003]

சசி—அப்படியே அவனது அப்பாவின் அச்சு அசல். பார்த்தவுடனே ஒரு தனி மரியாதையை வரவழைக்கும் முகமும், யாரிடமும் அனாவசியமாகப் பேசாத அந்த அமைதியான குணமும் அவனை ஒரு சராசரி, அதே சமயம் கண்ணியமான இளைஞனாகக் காட்டியது. வெளி மனிதர்களிடம் அளந்து பேசி, தன் உலகத்திற்குள் சுருங்கி வாழும் அவனது இந்த அமைதியான முகம், பலருக்கு அவன் ஒரு தனிமை விரும்பி என்ற பிம்பத்தையே கொடுத்திருந்தது.

[Dheena2003]

ஆனால், அந்த அமைதியான முகமூடி எல்லாமே அவனது வீட்டின் வாசல் வரைதான். தன் வீட்டிற்குள் நுழைந்துவிட்டால், அவன் அப்படியே தலைகீழாக மாறிவிடுவான். தன் அம்மாவிடமும், மறைந்த தன் அப்பாவிடமும் அவன் காட்டிய அந்த அன்யோன்யமும், அவர்கள் மத்தியில் அவன் செய்யும் குறும்புத்தனமான கேலிகளும், உண்மையான பாசமும் நிறைந்த அந்த 'குசும்பு' அவனது குடும்பத்திற்கு மட்டுமே தெரிந்த அவனது இன்னொரு அழகான பக்கம்.


நன்றாகப் படித்து, தன் சொந்த உழைப்பால் மத்திய அரசாங்கத்தின் ரயில்வே துறையில் ஒரு நல்ல பணியைப் பெற்றிருக்கிறான். தற்போதைய சூழலில், கேரளாவில் உள்ள ஒரு அழகான பச்சைப் பசேலென்ற கிராமத்து ரயில்வே ஸ்டேஷனில் அவன் வேலை பார்த்து வருகிறான். மத்திய அரசு வேலை என்பதால், கைநிறைய நல்ல சம்பளமும், அந்த ஊரிலேயே ஒரு பிரம்மாண்டமான, வசதிகள் நிறைந்த பெரிய குவார்ட்டர்ஸ் வீடும் அவனுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.

அரசாங்க வேலையில் சேர்ந்து, வசதியான வாழ்க்கை அமைந்தாலும், அவனுக்கு இப்போதுதான் சரியான திருமண வயது கை கூடி வந்திருக்கிறது. ஆரம்பத்தில், "எனக்கு இப்போதைக்குக் கல்யாணமே வேண்டாம்மா" என்று பிடிவாதமாக மறுத்து வந்த சசியின் மனதில், இப்போது மெல்ல மெல்ல மாற்றங்கள் அரங்கேறத் தொடங்கியிருக்கின்றன. அவனது இளமையான உடலும், தனிமை சூழ்ந்த மனமும் இப்போது ஒரு துணையின் தேடலை, அந்த இல்லற ஆசையைத் தீவிரமாக விரும்பத் தொடங்கியுள்ளது. ஆகையால், இப்போது முழு மனதோடு திருமணத்திற்குச் சம்மதித்து, அவனுக்காகத் தீவிரமாகப் பெண் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

[Dheena2003]

விஜயா பள்ளி முடிந்து, மாலையில் தன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். வாசலில் காலணிகளைக் கழற்றிவிட்டு உள்ளே வரும்போதெல்லாம், ஒரு காலத்தில் அவள் வீட்டிற்குள் நுழைந்தவுடனேயே அன்போடு வரவேற்கும் அவளது கணவனின் முகம் தான் முதலில் நினைவுக்கு வரும். அவர் எப்போதும் அமர்ந்திருக்கும் அந்த நாற்காலியும், அவர் வரவேற்கும் அந்த இடமும் இப்போது முற்றிலும் அமைதியாகக் கிடப்பதைக் கண்டு, ஆரம்பத்தில் துடித்தவள், இப்போது அந்தத் தனிமையைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தன் வாழ்க்கையோடு பழகிக்கொண்டாள்.


மனதை லேசாக்கிக் கொள்ள எண்ணியவள், நேராகச் சென்று முகம் கழுவிவிட்டு வந்தாள். பின்னர், ஹாலில் இருந்த அந்தப்  சோபாவில் அமர்ந்து, மேஜை மேல் இருந்த அன்றைய தினசரி செய்தித்தாளைக் கையில் எடுத்து வாசிக்கத் தொடங்கினாள். பக்கங்களைப் புரட்டிக்கொண்டே செய்திகளில் கவனம் செலுத்த முயன்றாலும், அவளது அடிமனது மகனின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய சிந்தனையிலேயே சுழன்றுகொண்டிருந்தது.

அப்போது, வீட்டின்  கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. செய்தித்தாளைப் பக்கத்தில் வைத்துவிட்டு, "யாராக இருக்கும் இந்த நேரத்தில்?" என்ற யோசனையுடன் விஜயா எழுந்து சென்று கதவைத் திறந்தாள். வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தது வேறு யாருமல்ல, சசிக்குத் தீவிரமாகப் பெண் தேடிக் கொண்டிருக்கும் அறுபது வயது மதிக்கத்தக்க அந்தப் பகுதி கல்யாண புரோக்கர் தான்.

"வாங்க அண்ணே! உள்ள வாங்க..." என்று இன்முகத்தோடு அவரை வரவேற்று வீட்டிற்குள் அழைத்து வந்தாள் விஜயா. வரவேற்பறையில் இருந்த  சோபாக்களில் இருவரும் எதிர் எதிரே அமர்ந்து கொண்டனர். வந்தவர் சசியின் வரன் விஷயமாகத்தான் வந்திருப்பார் என்பதை உணர்ந்த விஜயாவின் முகத்தில், ஒரு தாய்க்கே உரிய ஆவலும் எதிர்பார்ப்பும் சட்டென்று குடியேறியது.

புரோக்கர் தன் பையிலிருந்து ஒரு புகைப்படத்தை எடுத்து நீட்டியபடி, "அம்மாடி, நம்ம தம்பிக்கு ஏத்த மாதிரி ஒரு அருமையான வரன் ஒன்னு வந்திருக்குமா. பொண்ணு நல்லா படிச்ச பட்டதாரி. பார்க்குறதுக்கும் லட்சணமா, நம்ம தம்பிக்கு ஜோடியா அப்படியே அச்சு அசல் பொருந்திப் போற மாதிரி இருக்கா... நீங்க முதல்ல இந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துட்டு சொல்லுங்கம்மா," என்று பெருமிதத்தோடு கூறினார்.

[Dheena2003]

அவர் கொடுத்த புகைப்படத்தைக் கையில் வாங்கிப் பார்த்த விஜயாவின் கண்கள் விரிந்தன. புரோக்கர் சொன்னது போலவே, அந்தப் பெண் அத்தனை  லட்சணமாக, பார்த்தவுடனேயே மனதைக் கொள்ளைகொள்ளும் பேரழகுடன் இருந்தாள். "ரொம்ப நல்லா இருக்குண்ணே... சரிங்கண்ணே, நான் கேரளாவுல இருக்கிற என் பையன்கிட்டயும் இதைக் காட்டி, அவனோட சம்மதத்தைக் கேட்டுட்டு உங்களுக்குத் தகவல் சொல்லுறேன்," என்று கூறி, அவருக்குக் காபி உபசாரங்கள் செய்து அன்போடு வழி அனுப்பி வைத்தாள்.


கையில் இருந்த அந்தப் புகைப்படத்தை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் விஜயா. அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் இருந்த லட்சணமும், அமைதியும் அவளுக்குள் ஒரு பெரும் நிறைவைத் தந்தது. தன் மகனின் வாழ்க்கையைத் தொடங்கப் போகும் அந்தப் பெண்ணின் அழகில் சொக்கிப் போனவள், "இதோ... என் மருமகள் வரப்போகிறாள்" என்ற பெருமிதத்தோடு அந்தப் புகைப்படத்தையே ஆசையோடு வருடிப் பார்த்தாள்.

இந்தப் புகைப்படத்தை கேரளாவில்  இருக்கும் தன் மகன் சசிக்கு அனுப்பி அவனிடம்  கேட்பதற்கு முன்னால், விஜயாவுக்கு ஒரு முக்கியக் கடமை இருந்தது. தன் குடும்பத்தின் எந்தவொரு நல்ல காரியமாக இருந்தாலும், முதலில் அவளோடு ஆலோசிப்பதுதான் விஜயாவின் வழக்கம். உடனே தன் மொபைல் போனை எடுத்து, தன் உடன் பிறந்த தங்கையான பத்மாவுக்கு முதலில் கால் செய்தாள்.

[Dheena2003]

பத்மாவும் அதே ஊரில்தான், விஜயா இருக்கும் வீட்டிற்கு அடுத்த தெருவிலேயே வசித்து வருகிறாள். அவளது வாழ்க்கை விஜயாவை விடவும் பெரும் போராட்டங்கள் நிறைந்தது. பாவம், பத்மா தன் கணவனை இழந்து, வாழ்க்கையில் பல கஷ்டங்களை அணுஅணுவமாக அநுபவித்து வருபவள். ஆனால், அவளது கணவன் இறந்து போகவில்லை; பத்து வருடங்களுக்கு முன்பே அவளையும், தன் பெற்ற குழந்தையையும் தவிக்க விட்டுவிட்டு, வேறொரு பெண்ணுடன் ஓடிப் போய்விட்டான்.


கணவன் கைவிட்ட அந்தப் பெருந்துயரிலும், பத்மா சோர்ந்து போகாமல் தன் ஒரே மகளான வர்ஷாவை நெஞ்சார வளர்த்து வருகிறாள். இப்போது வர்ஷாதான் பத்மாவின் உலகம், அவளது மொத்த வாழ்க்கையின் நம்பிக்கையே அவள்தான். தங்களை ஏமாற்றிவிட்டுப் போன கணவனின் நினைவுகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, தன் மகளுக்காகவே ஓடி ஓடி உழைத்து, அவளை ஒரு நல்ல நிலைக்குக் கொண்டு வர பத்மா போராடிக் கொண்டிருக்கிறாள்.

வாழ்க்கையின் சோதனைகளால் கணவனை இழந்த விஜயாவும், கணவனால் கைவிடப்பட்ட பத்மாவும் இப்போது ஒருவருக்கொருவர் பக்கபலமாக இருக்கிறார்கள். இப்போதைக்கு பத்மாவுக்குத் துணையாக விஜயாவும், விஜயாவின் தனிமைக்குத் துணையாக பத்மாவும் மாறிப்போனார்கள். அடுத்தடுத்த தெருக்களில்  வீடுகளில் வசித்தாலும், இருவரின் மனங்களும் பாசத்தால் பிணைக்கப்பட்டு, ஒரே குடும்பமாகவே வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.

அதனாலேயே, இருவர் வீட்டிலும் எந்தவொரு சுபகாரியமாக இருந்தாலும், சிறு விசேஷமாக இருந்தாலும் அது இருவரின் முழு சம்மதத்தோடும், ஆலோசனையோடும் மட்டும்தான் நடக்கும். சசியின் திருமண விஷயத்திலும் பத்மாவின் சம்மதமும், அவளது ஆசியும் விஜயாவுக்கு மிக முக்கியமாகப்பட்டது. அதனால்தான், புரோக்கர் கொடுத்துவிட்டுப் போன அந்த வரனைப் பற்றிப் பேசி, அவளிடம்  கேட்பதற்காக ஆவலோடு போனில் பேசத் தொடங்கினாள் விஜயா.

[Dheena2003]

"ஹலோ, பத்மா... நான் உன்னோட வாட்ஸ்அப்பிற்கு இப்போதான் அந்தப் பொண்ணோட போட்டோவை அனுப்பி வச்சிருக்கேன். பார்த்தியாடி?" என்று போன் எடுத்தவுடனேயே மிகுந்த ஆவலோடும் படபடப்போடும் கேட்டாள் விஜயா. தன் மகனின் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கப் போகும் அந்தப் பெண்ணைப் பற்றித் தன் தங்கை என்ன சொல்லப் போகிறாளோ என்ற எதிர்பார்ப்பு அவளது குரலில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.


மறுமுனையில் போனை ஸ்பீக்கரில் போட்டுவிட்டு, வாட்ஸ்அப்பில் வந்த அந்தப் புகைப்படத்தை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் பத்மா. பு . "ஆமாடி  ! போட்டோவை இப்பதான் பார்த்தேன். பொண்ணு அத்தனை லட்சணமா, அப்படியே நம்ம வீட்டு மகாலட்சுமி மாதிரி இருக்கா... எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குடி" என்று பத்மா தன் முழு சம்மதத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தினாள்.

"பொண்ணு பார்க்க இவ்வளவு அம்சமா இருக்காளே... பொண்ணு வீட்டிலும் நம்ம சசியைப் பார்த்துட்டு ஓகே சொல்லிட்டாங்கன்னா, தம்பியை உடனே கேரளாவுல இருந்து ஊருக்கு வரச் சொல்லிடுவோமா?" என்று பத்மா கேட்க, இருவருமாகப் போனில் அடுத்தகட்ட நகர்வுகளைப் பற்றி மிகத் தீவிரமாகப் பேசத் தொடங்கினார்கள். ஒரு நல்ல காரியம் தங்கு தடையின்றி நடக்க வேண்டுமே என்ற பதற்றமும், ஆசையும் இரு சகோதரிகளின் பேச்சிலும் இழைந்திருந்தது.

[Dheena2003]

அதன்படியே, விஜயா உடனடியாகப் புரோக்கர் மூலமாக சசியின் புகைப்படத்தையும், அவனது மத்திய அரசு ரயில்வே வேலை பற்றிய விபரங்களையும் பெண் வீட்டாருக்கு அனுப்பி வைத்தாள். சசியின் அந்த கம்பீரமான தோற்றமும், அவனது நல்ல குணமும், கௌரவமான அரசு வேலையும் பெண் வீட்டாருக்குப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே மிகவும் பிடித்துப் போய்விட்டது. "இப்படி ஒரு பையன் கிடைக்க நாங்க குடுத்து வச்சிருக்கணும்" என்று அவர்கள் மனதாரப் பாராட்டினார்கள்.


விஷயம் அத்தோடு நிற்கவில்லை; பெண் வீட்டார் சசியின் குடும்பப் பின்னணியை விசாரித்துவிட்டு,   "எங்களுக்குப் பையனை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குங்க. இதோ வர்ற அடுத்த மாசமே சுபமுகூர்த்த நாள் நல்லா இருக்கு, அதனால அடுத்த மாசமே கல்யாணத்தை வச்சிடலாம்" என்று அவர்கள் அவசரமாகச் சொல்லிவிட்டார்கள். இதை சற்றும் எதிர்பாராத விஜயாவுக்கு ஒரே நேரத்தில் ஆச்சரியமும், லேசான பதற்றமும் தொற்றிக் கொண்டது.

"அடுத்த மாசமே கல்யாணமா!" என்று வியந்த விஜயா, தாமதிக்காமல் உடனே கேரளாவுக்குச் சசிக்குக் கால் செய்தாள். "டேய் சசி, பொண்ணு வீட்ல நம்ம போட்டோவைப் பார்த்துட்டு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லிட்டாங்கப்பா. அதோட, அடுத்த மாசமே கல்யாணத்தை வச்சுக்கலாம்னு அவசரப்படுறாங்க. நீ உடனே ஆபீஸ்ல பேசி லீவ் போட்டுட்டு இந்த வாரமே ஊருக்குக் கிளம்பி வாடா" என்று அவனிடம் விபரத்தைக் கூறினாள்.

அம்மாவின் பேச்சைத் தட்டாத சசியும், தன் மேலதிகாரியிடம் பேசி உடனடியாகத் திருமணத்திற்கான விடுமுறையை அனுமதி பெற்றுக்கொண்டு அடுத்த சில நாட்களிலேயே ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தான். அவன் வந்த அடுத்த நாளே, இரு வீட்டாரும் முன்னின்று சசிக்கும் அந்தப் பெண்ணுக்கும் உறவினர்கள் சூழ மிக விமரிசையாகப் பூ வச்சு நிச்சயதார்த்தத்தை நடத்தி முடித்தார்கள்.

[Dheena2003]

நிச்சயதார்த்தம் முடிந்த கையோடு, அடுத்த வாரத்திலேயே கல்யாணத்திற்கான சுப தேதியையும் பெரியவர்கள் முன்னிலையில் குங்குமம் மாற்றி முறைப்படி முடிவு பண்ணினார்கள். "அடுத்த பத்து நாட்களில் திருமணம்"  

எல்லாமே வெறும் இரண்டே வாரத்திற்குள், யாரும் கணிக்க முடியாத வேகத்தில் மிக மளமளவென்று முடிவாகிவிட்டது. "தன் கணவர் இருந்திருந்தால் இந்த நேரத்துல எப்படி ஓடி ஓடி வேலை செய்திருப்பார்" என்று விஜயா ஒரு நிமிடம் கண் கலங்கினாலும், தன் தங்கை பத்மாவின் துணையோடு அந்தப் பெரிய வீட்டைத் திருமணக் கோலத்திற்கு மாற்றும் வேலைகளில் இறங்கினாள்.

அந்தப்  வீட்டில், அடுத்த பத்தே நாட்களில் நடக்க இருக்கும் கல்யாண வேலைகளுக்கான சுறுசுறுப்பும் ஆர்வமும் பொங்கி வழிந்தது. திருமணப் பத்திரிக்கை அடிப்பது, பட்டுப்புடவைகள் எடுப்பது, நகைகள் வாங்குவது என வீடு முழுவதும் உறவினர்களின் நடமாட்டமும், கல்யாணக் களை கட்டிய சத்தமும் ஒட்டுமொத்தப் பகுதியையுமே திருவிழாக் கோலமாக மாற்றியிருந்தது.

அன்று இரவு மணி ஒன்பதைக் கடந்திருந்தது. அந்தப்  வீட்டின் வரவேற்பறையில் இருந்த பெரிய  சோபாவில் சசி அப்படியே சாய்ந்து படுத்திருந்தான். பகல் முழுவதும் கல்யாண வேலைகளுக்காக அலைந்து திரிந்த களைப்பில், அவன் நன்றாகக் கண்களை மூடித் தூங்கிவிட்டதாகவே அங்கிருந்தவர்கள் நினைத்துக் கொண்டார்கள்.

[Dheena2003]

ஹாலில் இருந்த டைனிங் டேபிளைச் சுற்றி விஜயா, பத்மா மற்றும் அவளது மகள் வர்ஷா ஆகிய மூவரும் அமர்ந்து, கல்யாணத்திற்கான அடுத்தகட்ட வேலைகளைப் பற்றி மிகத் தீவிரமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். "கல்யாண மண்டபம் புக்கிங் ஓகே ஆயிடுச்சு, அடுத்து எந்தக் கேட்டரிங் காரங்ககிட்ட ஆர்டர் பண்ணலாம்? மெனு என்னென்ன வைக்கலாம்?" என்று அவர்கள் பட்டியல் போட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.


பேச்சு அப்படியே மெல்ல மெல்ல நகர்ந்து, கடைசியில் பெண் எடுக்க வேண்டிய முகூர்த்தப் பட்டுப்புடவைகள் மற்றும் மணப்பெண்ணுக்கான ஆடை அலங்காரப் பொருட்கள் பக்கம் வந்து நின்றது. அப்போதுதான் விஜயாவுக்கு அந்த விஷயம் நினைவுக்கு வர, தன் தங்கை பத்மாவிடம், "ஆமா பத்மா, அந்தப் பொண்ணுக்கு கல்யாணப் புடவைகளுக்கு ஏத்த மாதிரி  , 'ப்ரா' எல்லாம் தனியா எடுக்கணும்டி. நாளைக்கு ஷாப்பிங் போகும்போது வர்ஷாவையும் கூடக் கூட்டிட்டு வரியா?" என்று கேட்டாள்.

அம்மாக்களின் பேச்சை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த வர்ஷா, இந்த உள்ளாடைப் பேச்சைக் கேட்டதும் சட்டென்று குறும்புத்தனம் தொற்றிக் கொள்ள, "பெரியம்மா... எல்லாம் சரி, ஆனா அண்ணியோட சைஸ் என்னன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா? தப்பான சைஸ்ல எடுத்துடப் போறீங்க!"  

விஜயா சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, மெதுவான குரலில், "அதெல்லாம் பொண்ணு அம்மாகிட்ட போன்ல கேட்டுட்டேண்டி... '36' சைஸ்னு சொன்னாங்க," என்றாள்.

[Dheena2003]

அவ்வளவுதான், 36 என்ற அளவைக் கேட்டதும் வர்ஷாவின் கண்கள் விரிந்தன. "எப்பா... 36-ஆ! என்ன பெரியம்மா சொல்றீங்க? நம்ம மூணு பேரோட சைஸையும் ஒண்ணா சேர்த்துக் கூட்டினா கூட அந்த அளவுக்கு வராது போலயே!" என்று அண்ணியின் அழகையும் தம்பியின் அதிர்ஷ்டத்தையும் நினைத்து செம நக்கலாகக் கமெண்ட் அடித்தாள்.

தங்கள் வீட்டுப் பெண் பிள்ளையே இப்படிப் பட்டவர்த்தனமாகப் பேசுவதைக் கேட்டதும் விஜயாவுக்கு முகம் அப்படியே சிவந்துவிட்டது. "ச்சி... போடி வாயாடி! பெரியவங்க பேசிக்கிட்டு இருக்கோம்ல... என்ன பேச்சு பேசுறா பாரு!" என்று முகத்தைச் சுளிப்பது போலக் காட்டிவிட்டு, அவளையும் அறியாமல் வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே சிரித்தாள். அருகில் இருந்த பத்மாவும் தன் மகளின் குறும்புப் பேச்சைக் கண்டு வாய்விட்டுச் சிரித்தாள்.

வர்ஷா அத்தோடு விடவில்லை; அவளுக்குள் இருந்த குசும்பு இன்னும் அதிகமானது. தன் பெரியம்மாவின் தோளை உலுக்கி, "சரி பெரியம்மா, அண்ணி சைஸை சொல்லிட்டீங்க... அப்படியே உங்களோட சைஸ் என்னன்னு சொல்லுங்களேன், தெரிஞ்சுப்போம்!" என்று கண்சிமிட்டி, வம்பாகக் கேட்டாள்.

[Dheena2003]

விஜயாவுக்கு வெட்கம் தலைக்கேறியது. முகத்தை கைகளால் மூடிக்கொண்டு, "ஏண்டி வர்ஷா... நாளைக்குக் கல்யாணப் பொண்ணுக்குத்தானே எடுக்கப் போறீங்க? அதுக்கு நடுவுல எதுக்குடி என் சைஸைக் கேட்டுக்கிட்டு இருக்க? போடி அங்கட்டு..." என்று செல்லமாகக் கண்டித்தாள்.

"சும்மா சொல்லுங்க பெரியம்மா... நாங்க தெரிஞ்சுக்கிட்டா என்ன தப்பாம்?" என்று வர்ஷா விடாமல் அவளை வளைக்க, விஜயா வேறு வழியின்றி, "ரொம்பத் துள்ளாதடி... நீயே இவ்வளவு பெரிய ஆளாச்சே, நீயே பார்த்துப் கண்டுபிடி பார்ப்போம்!" என்று சவாலாகச் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் வெட்கத்தில் நெளிந்தாள்.

இந்த அத்தனை சுவாரசியமான, அந்தரங்கமான உரையாடல்களும் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது, அங்கே சோபாவில் தூங்குவது போலப் படுத்திருந்தானே சசி...  ! அவன் உண்மையில் தூங்கவே இல்லை. அவர்கள் 'ப்ரா' என்று பேச ஆரம்பித்த அடுத்த நொடியே, அவனது தூக்கம் கலைந்துவிட்டது. கண்களை மட்டும்தான் மூடியிருந்தானே தவிர, அவனது காதுகள் இரண்டும் அந்தப் பக்கமாகவே கூர்மையாகி, அவர்கள் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையையும், அந்த நக்கல் பேச்சையும் ரசித்துக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.

பகலெல்லாம் திருமண வேலைகளில் அலைந்து திரிந்த களைப்பில், சோபாவில் அயர்ந்து தூங்குவது போல் படுத்திருந்த சசிக்கு இப்போது தூக்கம் மொத்தமாகப் பறந்துவிட்டிருந்தது. பெண்களுக்கே உரிய அந்த அந்தரங்கமான, அதீதக் கவர்ச்சியான பேச்சுகள் அவன் காதுகளில் தேனாய் வந்து பாய, அவனது உடம்பிற்குள் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டு, ஆடைகளுக்குள் அவனது ஆண்மை மெல்ல ஆட்டம் காணத் தொடங்கியிருந்தது. கண்களைத் திறந்தால் எங்கே மாட்டிக் கொள்வோமோ என்ற பயத்தில், அவன் மூச்சை அடக்கிக் கொண்டு, நடப்பதையெல்லாம் தன் காதுகளால் மட்டுமே ரசித்துக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்

[Dheena2003]

அங்கே டைனிங் டேபிளருகே, வர்ஷாவின் குறும்புத்தனம் அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்ந்தது. அவள் சட்டென்று எழுந்து வந்து, சோபாவின் அருகே அமர்ந்திருந்த விஜயாவின் பட்டுப்புடவை முந்தானையைப் பற்றி லேசாக இழுத்தாள். விஜயா பதறிப்போய், தன் முந்தானையை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு, "ஏய்... என்னடி பண்ணுற வர்ஷா? கையை விடுடி!" என்று அவளை அதட்டினாள்.

வர்ஷா கொஞ்சமும் அசராமல் தன் குறும்புப் பார்வையை வீசி, "இருங்க பெரியம்மா... நீங்கதானே இப்போ சவால் விட்டீங்க, உங்களோட சைஸை என்னையே பார்த்துப் கண்டுபிடிக்கச் சொல்லி? அதான் டெஸ்ட் பண்ணப் போறேன்!" என்று வழுக்கட்டாயமாக முந்தானையை இழுக்க முயன்றாள்.

அருகில் இருந்த பத்மா தன் மகளின் லீலைகளைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டே, "ஏண்டி வர்ஷா, அதைக் கண்டுபிடிக்கணும்னா புடவை முந்தானையை எடுத்துட்டுதான் பார்க்கணுமோ? உனக்குக் குசும்பு நாளுக்கு நாள் அதிகமாகிட்டே போகுதுடி!" என்று மகளைச் செல்லமாகக் கண்டித்தாள்.

"அட போங்கம்மா, இங்க வேற யார் இருக்கா? நாம மூணு பேர் மட்டும்தானே... சும்மா காட்டுங்க பெரியம்மா. உங்ககிட்ட இருக்கிறதுதானே எங்ககிட்டயும் இருக்கு, இதுல என்ன வெட்கம் வேண்டிக்கிடக்கு?" என்று சொல்லிக்கொண்டே, விஜயா தடுத்து நிறுத்துவதற்குள் அவளது  முந்தானையை வர்ஷா சட்டென்று ஒரே இழுப்பாக விலக்கினாள்.

[Dheena2003]

முந்தானை முழுமையாகச் சரிந்து விழ, விஜயா பதற்றத்துடன் சோபாவில் படுத்திருக்கும் தன் மகன் சசியை ஒருமுறை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தாள்; அவன் நல்ல தூக்கத்தில் இருப்பதாக நினைத்து நிம்மதி அடைந்தாள். ஆனால், சரிந்த முந்தானைக்குள் அவளது அந்த 42 வயதான நளினமான, செழுமையான உடலமைப்பு பிளவுசையும் மீறி விம்மிப் புடைத்துக் கொண்டு, அந்தப் பிரம்மாண்டமான அழகை அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்தியது.



பெரியம்மாவின் அந்த முதிர்ந்த, கம்பீரமான அழகைக் கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வர்ஷா, "இருங்க... சும்மா கண்ணால பார்த்தா அளவு தெரியாது" என்று கூறினாள். அடுத்த நொடி, சற்றும் எதிர்பாராத விதமாகத் தன் இடது கையை நீட்டி, விஜயாவின் அந்த வலதுபுற விம்மிய மார்பகத்தின் மீது வைத்து, ஒரு ஆட்டோவுக்கு ஹார்ன் அடிப்பது போல "பாம் பாம்..." என்று லேசாக, மென்மையாக அழுத்திக் குறும்பு செய்தாள்.



அவளது கை பட்ட அந்த அதிரடித் தீண்டலில் விஜயாவின் உடம்பு ஒரு நிமிடம் நடுங்கிப்போனது. சட்டென்று வர்ஷாவின் கையைப் பட்டென்று தட்டிவிட்டவள், "ச்சி... போடி அரூபி! அங்க ஏண்டி கையை வைக்குற? பெரியவள்னு கொஞ்சம் கூடப் பயமில்லாம விளையாடுறியா?" என்று வெட்கமும், லேசான கோபமும் கலந்த குரலில் அவளைத் தள்ளிவிட்டாள்.

"அட இருங்க பெரியம்மா... கரெக்டா செக் பண்ணிப் பார்க்கிறேன்" என்று சொன்ன வர்ஷா, இந்த முறை இன்னும் லாவகமாக விஜயாவின் மார்பகத்தின் அடியில் தன் கையை வச்சு, அதன் கனத்தையும், அந்த மென்மையையும் கனிவோடு அளந்து பார்த்தாள். ஒரு நிமிடம் அதைத் தன் கைக்குள் அடக்கிப்பார்த்துவிட்டு, சாமர்த்தியமாகத் தன் கையை எடுத்துக்கொண்டு, "ம்ம்... கரெக்டா 34!" என்று சத்தமாக அறிவித்தாள்.

[Dheena2003]

விஜயாவுக்கு ஒரே ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. தன் சரிந்த முந்தானையை அவசரமாக எடுத்து உடம்பை மூடிக்கொண்டே, "அடிப்பாவி... எப்படிடி இவ்வளவு கரெக்ட்டா சொல்லிட்டே? நிஜமாவே 34 தான்டி... உனக்கு எப்படி இந்த வித்தை தெரிஞ்சது?" என்று வியப்போடும் வெட்கத்தோடும் தன் தங்கையைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.



வர்ஷா உடனே தன் முகத்தில் ஒரு நக்கலான புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டு, "பெரியம்மா... நம்ம சசி அண்ணன் உண்மையிலேயே ரொம்பக் குடுத்துவச்சவன் தான்" என்று இழுத்தாள்.


"ஏன், இப்போ அவனுக்கு என்ன?" என்று பத்மா கேட்க, வர்ஷா சத்தமாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "பின்ன என்னம்மா... இந்த 34 சைஸ் அழகை, குழந்தையா இருக்கும்போது நல்லா ரசிச்சுப் பால் குடிச்சவன் நம்ம அண்ணன். இப்போ அடுத்ததா, அவனோட வாழ்க்கையில வரப்போற அந்த அண்ணியோட 36 சைஸ் அழகையும், அதே மாதிரி ரசிச்சு அனுபவிக்கப் போறான்!" என்று இரட்டை அர்த்தத்தில் பட்டவர்த்தனமாகப் பொட்டு அடித்தது போல் பேசினாள்.

[Dheena2003]

அவ்வளவுதான், வர்ஷா சொன்ன அந்த கடைசி வார்த்தைகள் அங்கே சோபாவில் படுத்திருந்த சசியின் காதுகளில் போய் விழுந்ததும், அவனது உடம்பில் ஒரு பிரளயமே வெடித்தது போலிருந்தது. அவனது ஆடைகளுக்குள் இருந்த ஆண்மை, அடக்க முடியாமல் அசுர வேகத்தில் ஆட்டம் கண்டு, இரும்பைப் போல இறுகித் துடிக்கத் தொடங்கியது. அவனால் அதற்கு மேல் கண்களை மூடிக்கொண்டு தூங்குவது போல நடிக்கவே முடியவில்லை; அவனது மூச்சுக்காற்று வேகமாக வெளிவரத் தொடங்கியது.


  


"அம்மா, எனக்கு மட்டும் ஏன்மா இப்படி ரொம்பச் சின்னதா இருக்கு? காலேஜுக்குப் போனா என் பிரெண்ட்ஸ் எல்லாரும் என்னைக் கிண்டல் பண்றாங்க . கொஞ்சம் லூசா இருக்குற டி-ஷர்ட் எதாவது போட்டாக்கூட, என்னைப் பார்த்து 'நீ என்ன ஃபிலாட்டா இருக்கியே'ன்னு கலாய்க்கிறாங்கம்மா..." என்று வர்ஷா தன் குறும்புத்தனமெல்லாம் மறைந்து, திடீரென்று மிகுந்த சோகத்தோடு தன் அம்மா பத்மாவின் மடியில் முகம் புதைத்துக் கூறினாள்.

[Dheena2003]

வர்ஷா சொன்னது உண்மையும்கூட. அவளுக்கு அந்த வயதிற்கேற்ற சதைப்பற்று இல்லாமல், மார்பகங்கள் மிகவும் சிறியதாகவே இருந்தன. இப்பதான் ஏதோ ஒரு டென்னிஸ் பால் அளவுக்குக் கொஞ்சமாக உருவகம் பெற்று வளரத் தொடங்கியிருந்தன. அவள் சில நேரங்களில் பிரா போடாமல் சாதாரண உடையில் இருந்தால் கூட, பார்க்கிறவர்களுக்குப் பெரிதாக எந்த வித்தியாசமும் தெரியாத அளவிற்குத்தான் அவளது உடலமைப்பு இருந்தது.


தன் தோழிகளின் கேலிப் பேச்சுகள் ஒருபுறம் காயப்படுத்த, தன் கண்ணெதிரே இருக்கும் தன் பெரியம்மா விஜயாவும், பெற்ற அம்மா பத்மாவும் நல்ல கம்பீரமான, ஆண்களின் கண்களைச் சட்டென்று ஈர்க்கும் அளவிலான செழுமையான மார்பழகோடு இருப்பதை அவள் கவனித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறாள். அவர்களின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான தோற்றத்தோடு தன்னை ஒப்பிட்டுப் பார்த்து அவளுக்குள் ஒரு தாழ்வுமனப்பான்மை ஏற்கனவே இருந்தது.

அதுமட்டுமில்லாமல், இப்போது தன் அண்ணனுக்கு மனைவியாக, இந்த வீட்டிற்கு மருமகளாக வரப்போகும் அந்தப் பெண்ணுக்கோ இவர்களைவிடப் பெரியதாக 36 சைஸ் மார்பகம் இருக்கிறது என்ற உண்மை தெரிந்ததிலிருந்து, அவளது மன உளைச்சல் இன்னும் அதிகமாகிவிட்டது. "இந்த வீட்டில் இருக்கும் எல்லாரும் இவ்வளவு எடுப்பாக இருக்கும்போது, நான் மட்டும் ஏன் இப்படி வற்றிப் போய் இருக்கிறேன்?" என்ற ஏக்கம் அவளை நிஜமாகவே வாட்டியது.

வர்ஷாவின் இந்தத் திடீர் சோகத்தையும், அவளது ஏக்கத்தையும் பார்த்த பத்மாவும் விஜயாவும் அவளருகே நெருங்கி அமர்ந்தனர். அவளது கன்னத்தை வருடி, "ஏண்டி வர்ஷா, இதுக்கா இப்படி மனசைக் கெடுத்துக்கிட்டு கவலைப்படுற? வயசும் உடம்பும் வளர வளர எல்லாமே தானா மாறும்டி, இதுக்கெல்லாம் போய் வருத்தப்படலாமா?" என்று அவளுக்குத் தைரியம் சொல்லித் தேற்றத் தொடங்கினர். சோபாவில் இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த சசிக்கு, வர்ஷாவின் இந்த வெகுளித்தனமான கவலை ஒருபுறம் பரிதாபத்தையும், மறுபுறம் அவளது உடலைப் பற்றிய வர்ணனை அவனுக்குள் மேலும் ஒரு கிளர்ச்சியையும் ஏற்படுத்தியது.