[Dheena2003]

தன் மார்பின் அளவு சிறியதாக இருக்கிறது என்ற கவலையில் இருந்த வர்ஷா, மெல்லத் தன் அம்மா பத்மாவின் மடியில் சாய்ந்து படுத்துக் கொண்டாள். சோகத்திலும் அவளது குறும்புக்குறைவு ஏற்படவில்லை.

மடியில் படுத்துக்கொண்டே, அண்ணாந்து தன் அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தவள், "போங்கம்மா... உனக்குக் கூட நல்ல எடுப்பான அம்சமான உடம்புதான் இருக்கு. எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி ஆச்சு?" என்று சலித்துக் கொண்டாள்.

அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே, வர்ஷா தன் கையை மேலே உயர்த்தி, பத்மாவின் ஜாக்கெட் அணிந்த மார்பகத்தின் மீது வைத்து, பெரியம்மாவுக்குச் செய்தது போலவே "பாம் பாம்..." என்று லேசாக அமுக்கிக் குறும்பு செய்தாள்.



பத்மா சட்டென்று மகளின் கையைத் தட்டிவிட்டாள். "ஏய் வாலு... கழுதை, கையை எடுடி அங்கிருந்து!" என்று அதட்டினாள். ஆனால், அவளது குரலில் கோபம் எதுவும் இல்லை, தன் செல்ல மகளின் குறும்புத்தனத்தை ரசிக்கும் தாயின் நளினமே இருந்தது.

[Dheena2003]

அருகில் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த விஜயா, தன் தங்கையின் வெட்கத்தையும் மகளின் குறும்பையும் பார்த்துச் சிரித்தாள். பின்னர் வர்ஷாவைத் தேற்றும் தொனியில், "ஏண்டி வர்ஷா, இதுக்கா இப்படி வருத்தப்படுற? உன் அம்மாவுக்கும் நீ படிக்கும்போது, உன்னோட சின்ன வயசுல உன்னை மாதிரியேதான் ரொம்பச் சின்னதா இருந்துச்சு..." என்று அவள் மேலும் ஏதோ சொல்ல வந்தாள்.

ஆனால், விஜயா பேசி முடிப்பதற்குள் வர்ஷா அவளது பேச்சை இடைமறித்தாள். "திரும்பவும் பெருசா என்ன சொல்லிடப் போறீங்க பெரியம்மா? கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் உன் அம்மாவுக்கும் உடம்பு நல்லா பருமனா மாறிடுச்சு, அதுனால நீயும் சீக்கிரம் ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணிக்க, எல்லாம் சரியாயிடும்னுதானே சொல்லப் போறீங்க? எனக்குத் தெரியாதா உங்க பல்லவி!" என்று நக்கலாகக் கேட்டாள்.

விஜயா அவளது குறும்புப் பேச்சைக் கேட்டு, அவளது கன்னத்தை மென்மையாக, செல்லமாகக் கிள்ளினாள். "நிஜமாவே நீ சரியான வாலுடி! நீ சொன்னது என்னவோ உண்மைதான், கல்யாணத்துக்கு அப்புறம்தான் உன் அம்மா உடம்பு இப்படி லட்சணமா மாறுச்சு. ஆனா... அந்தப் பெருமை எல்லாம் பத்து வருஷத்துக்கு முன்னாடி வேற ஒருத்தியோட ஓடிப்போனானே உன் அப்பன், அந்தப் பாவிக்குக் கண்டிப்பா சேராது!" என்றாள்.

[Dheena2003]

வர்ஷாவுக்கு இப்போது ஒரே ஆச்சரியமாகப்  . தன் அம்மாவின் மடியிலிருந்து சட்டென்று எழுந்து அமர்ந்தாள். "அப்படியா பெரியம்மா? அப்பன் ஓடிப்போயிட்டான்னு சொல்றீங்க... அப்புறம் வேற யாரு அம்மாவோட இந்த மாற்றத்துக்குக் காரணம்?" என்று கண்கள் விரியக் கேட்டாள்.


விஜயா தன் தங்கை பத்மாவை ஒருமுறை பார்த்து, அவளுக்கு மட்டும் புரியும் படி ரகசியமாகக் கண்ணடித்தாள். பின்னர் வர்ஷாவின் பக்கம் திரும்பி, "எல்லாம்... உன் பெரியப்பாவோட கைத்திறமைதான்டி!" என்று ஒரு வெடியைத் தூக்கிப் போட்டாள்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் பத்மாவுக்கு முகம் அப்படியே சிவந்து போனது. வெட்கம் தாங்க முடியாமல், அவள் தன் முகத்தை கைகளால் மூடிக் கொண்டு தலை குனிந்தாள். முகம் முழுவதும் நாணம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

[Dheena2003]

அங்கே சோபாவில் தூங்குவது போலப் படுத்திருந்த சசிக்கு, காதில் விழுந்த இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "என்னது... சித்தியோட உடம்பு இந்த அளவுக்கு வளைவு நெளிவுகளோடு மாறுறதுக்கு எங்க அப்பாவோட கைத்திறமைதான் காரணமா? ஐயோ... என்ன கொடுமை இது!" என்று அவனது மனதுக்குள் அதிர்ச்சி அலைகள் பரவினாள். அவனது ஆண்மை இப்போது இன்னும் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது.


வர்ஷா தன் அம்மாவின் மடியிலிருந்து முழுமையாக எழுந்து, பத்மாவின் முகத்தைத் தன் பக்கம் திருப்பினாள். அவளது கண்களை உற்றுப் பார்த்து, "என்னம்மா இது... பெரியம்மா ஏதோ புதுக்கதையா சொல்றாங்க? அவங்க சொல்றது நிஜமாவே உண்மையாமா?" என்று துருவித் துருவிக் கேட்கத் தொடங்கினாள்.

பத்மா தன் வெட்கத்தை மறைத்துக் கொண்டு, "அவ ஒரு லூசுடி வர்ஷா! சும்மா ஏதாச்சும் ஏடாகூடமா உளறிக்கிட்டு இருப்பா. நீ அதையெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்காத, கண்டுக்காம விடு" என்று சமாளிக்க  முயன்றாள். ஆனால், அவளது கண்களில் ஏதோ ஒரு குறும்புத்தனமான கடந்த கால ரகசியமும் வெட்கமும் மின்னிக் கொண்டிருந்தது.

[Dheena2003]

அப்படியே வர்ஷா இப்போது தன் குறும்புப் பார்வையை விஜயாவின் பக்கம் திருப்பினாள். "ஏன் பெரியம்மா... அப்படினா, உங்க ரெண்டு பேரோட இந்த வளர்ச்சிக்கு  எங்க பெரியப்பாதான் காரணமா?" என்று கேட்டு, கண்ணடித்துக் குறும்புச் சிரிப்புச் சிரித்தாள்.


விஜயா உடனே, "அத ... ஏன் கேக்குற, நீ காலேஜுக்குப் போனதும்..." என்று ஏதோ ஒரு பழைய கதையை சுவாரசியமாக ஆரம்பிக்க முயன்றாள்.

அவள் பேசி முடிப்பதற்குள், பத்மா நாணத்தால் முகம் சிவந்து, தன் இருக்கையிலிருந்து வேகமாக எழுந்து வந்து விஜயாவின் வாயை தன் கைகளால் பொத்தினாள். "சும்மா இருடி அக்கா! விபரம் தெரியாத சின்னப் புள்ளைக்கிட்ட எதையாவது தேவையில்லாம பேசிட்டு இருக்காத!" என்று லேசான கோபத்தோடு அதட்டினாள்.

[Dheena2003]

விஜயா, தன் வாயைப் பொத்திய பத்மாவின் கையைத் தட்டிவிட்டாள். "யாருடி இவ... இந்த வாண்டுக்கு விபரம் தெரியாதா? இவளுக்கு மட்டும் இந்நேரத்துக்கு ஒரு கல்யாணத்தைப் பண்ணி வச்சிருந்தா, இந்நேரம் ரெண்டுக்கு மூணு பிள்ளைகளைப் பெத்துப்போட்டுட்டு  உக்காந்திருப்பா! இவளுக்கா விபரம் தெரியாது?" என்று  கேலியாக சொல்ல

 

விஜயா சொன்ன அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு, டைனிங் ஹாலில் இருந்த அந்த மூன்று பெண்களும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கலகலவென்று சத்தமாகச் சிரித்தார்கள். அந்த நள்ளிரவு நேரத்தில் அவர்களின் சிரிப்பொலி அந்த வீடே அதிரும்படி ஒலித்தது.


அங்கே சோபாவில் படுத்திருந்த சசிக்கும், அவர்களின் இந்த லோகாயதமான பேச்சைக் கேட்டு உள்ளுக்குள் பலத்த சிரிப்பு வந்தது. ஆனால், தான் தூங்குவது போல் நடிப்பது அம்பலமாகிவிடும் என்பதால், அவன் தன் உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டு சிரிப்பை மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டான்.

 

[Dheena2003]

பொதுவாகவே, இந்த மூன்று பெண்களும் ஒன்றாகக் கூடிவிட்டால், அந்தப்  வீடே திருவிழா போல கலகலப்பாக மாறிவிடும். சசியின் திருமண வேலைகள் நடக்கும் இந்தச் சூழலில், அவர்களின் மகிழ்ச்சி இன்னும் இரட்டிப்பாகியிருந்தது.


சிறிது நேரம் சிரித்து மகிழ்ந்த பிறகு, விஜயா பத்மாவின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டாள். "நம்ம வீட்டுக்கு வரப்போற மருமகளும், இதே மாதிரி நம்மளோடு ஒண்ணா கலந்து, கலகலப்பா குறும்புத்தனம் உள்ளவளா இருக்கணும்னு கடவுளை வேண்டிக்கிறேன்டி" என்றாள் ஆசையோடு. பத்மாவும் வர்ஷாவும் "ஆமாம் பெரியம்மா, அண்ணியும் நம்மளோடு சேர்ந்துட்டா இந்த வீடே சொர்க்கம் தான்" என்று மனதார வேண்டிக் கொண்டனர்._

அடுத்தடுத்த நாட்களில் சசியின் கல்யாண வேலைகள் மிகத் தீவிரமாக, மின்னல் வேகத்தில் நடக்கத் தொடங்கின. அந்தப்   வீடே உறவினர்களின் வருகையாலும், கல்யாணப் பேச்சுக்களாலும் அ எப்போதும் பரபரப்பாகவே காணப்பட்டது. ஒருபுறம் பெண்கள் புடவைகளும் நகைகளும் பார்த்து ஆலோசித்துக்கொண்டிருக்க, மறுபுறம் ஆண்கள் திருமணத்திற்கான மற்ற ஏற்பாடுகளைக் கவனித்து, வீட்டை ஒரு திருவிழாக் கூடமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

[Dheena2003]

வீட்டின் முகப்பில் இருந்து சாலை வரை பிரம்மாண்டமான பந்தல் போடப்பட்டு, வண்ணமயமான சீரியல் லைட்டுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. இரவு நேரங்களில் அந்த விளக்குகள் அனைத்தும் ஒன்றாக எரியும்போது, அந்த வீடே  ஒரு தேவலோக அரண்மனை போல ஜொலித்தது. வீட்டின் ஒவ்வொரு வாசலிலும், தூண்களிலும் மல்லிகை மற்றும் சாமந்திப் பூக்களால் தொடுக்கப்பட்ட மாலைகள் வளைவு வளைவாகத் தொங்கவிடப்பட்டு, வீடு முழுவதும் ஒரு தெய்வீக நறுமணத்தைப் பரப்பியது.



மண மேடையின் இருபுறமும்  Speakers  பொருத்தப்பட்டு, நாதஸ்வர இசையும், மங்களகரமான திருமணப் பாடல்களும் மெல்லிய சத்தத்தில் ஒலிக்கவிடப்பட்டன. அந்த இசையைக் கேட்கும் போதே, கல்யாணக் களை அக்கம் பக்கத்தினர் வரை தொற்றிக் கொண்டது.


உறவினர்களின் வருகையால் வீடு அத்தனை கலகலப்பாக இருந்தாலும், சசியின் மனதில் மட்டும் ஒரு மெல்லிய சலனம் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. இன்னும் சில மணி நேரங்களில் தனக்குத் திருமணம் நடக்கப் போகிறது, ஒரு புதிய பெண் தன் வாழ்க்கைக்குள் வரப்போகிறாள் என்ற எண்ணமே அவனுக்குள் ஒரு பெரிய சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. குறிப்பாக, அன்றைய இரவு வர்ஷாவும், அம்மாவும், சித்தியும் பேசிய அந்த அந்தரங்கக் குறும்புப் பேச்சுகள் அவனது நினைவுக்கு வந்து, அவனது ஆண்மையை மேலும் ஏதோ செய்தது.

[Dheena2003]

நாளை அதிகாலையிலேயே திருமணம் என்ற நிலை வர, அன்று இரவு சசிக்குச் சுத்தமாகத் தூக்கம் வரவில்லை. வீட்டின் உள்ளே உறவினர்களின் சத்தமும், பாட்டுகளும் ஒலித்துக் கொண்டிருக்க, அவன் யாரிடமும் சொல்லாமல் மெதுவாக எழுந்து வீட்டின் மொட்டை மாடிக்குச் சென்றான். அங்கே குளிர்ந்த நிலவொளியில், தென்றல் காற்று வீச, மாடியின் கைப்பிடிச் சுவரில் சாய்ந்து கொண்டு தனியாக அமர்ந்தான்.


நாளை முதல் தன் பிரம்மச்சரிய வாழ்க்கை முடிவுக்கு வரப்போகிறது என்ற அந்தப் புரிதலும், 36 சைஸ் அழகோடு வரப்போகும் தன் மனைவியைப் பற்றிய கற்பனைகளும் அவனுக்குள் ஒருவித இனிய பதற்றத்தை  ஏற்படுத்தின. கைகளை இறுக்கப் பற்றிக்கொண்டு, நெஞ்சில் படபடப்புடன், நாளை விடியப் போகும் அந்த மங்களகரமான காலைப் பொழுதை எதிர்நோக்கிக் காத்திருக்கத் தொடங்கினான் சசி.



கீழே வீட்டின் உள்ளே, உறவினர்களின் கலகலப்பான சத்தமும், மங்கள இசைப் பாடல்களும் காதைப் பிளந்து கொண்டிருந்தன. நாளை அதிகாலையிலேயே முகூர்த்தம் என்பதால், மாப்பிள்ளையான சசிக்கு உடம்பில் நல்ல தெம்பு இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்த விஜயாவும் பத்மாவும், அவனுக்காக ஒரு பெரிய வெள்ளித் தம்ளரில் சூடான பாதாம் பாலைத் தயார் செய்தார்கள். கையில் அந்தப் பாலோடு சசியின் அறைக்குச் சென்ற விஜயாவுக்கு அங்கே ஏமாற்றமே மிஞ்சியது.

[Dheena2003]

அறையில் சசி இல்லை. படுக்கை அப்படியே வெறுமையாகக் கிடந்தது. "என்னடி இது, பையனைக் காணோம்? இந்நேரத்துக்கு எங்க போயிருப்பான்?" என்று விஜயா பதற்றத்தோடு தன் தங்கை பத்மாவைப் பார்த்துக் கேட்க, பத்மாவும் சுற்றும் முற்றும் தேடிப் பார்த்தாள். அங்கிருந்த டேபிளின் மேல் சசியின் மொபைல் போன் அப்படியே வைக்கப்பட்டிருந்தது. "போன் வேற அவன் ரூமில்தான் இருக்கு அக்கா... போன் செய்யக்கூட முடியாது, எங்க போனான்னு தெரியலையே" என்று பத்மாவும் லேசான கவலையோடு கூறினாள்.


அவர்கள் இருவரும் கையில் பால் கிளாஸுடன் மாடிப் படிக்கட்டுகளுக்கு அருகே நின்று, சசியை எங்கே தேடுவது என்று தெரியாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது, திருமணத்திற்கு வந்திருந்த தூரத்து உறவுப் பெண்மணி ஒருவர் அந்தப் பக்கமாக நடந்து வந்தார். விஜயாவின் முகத்தில் இருந்த பதற்றத்தைப் பார்த்த அவர், "என்னம்மா விஜயா... என்ன விஷயம்? யாரு... நம்ம தம்பியைத் தேடுறீங்களா?" என்று நிதானமாகக் கேட்டார்.

அவர் கேட்டதும் விஜயாவும் பத்மாவும் ஒருசேரத் தங்கள் தலைகளை ஆமாம் என்பது போல பலமாக அசைத்தார்கள். "ஆமாங்க அக்கா, சசியைக் கொஞ்ச நேரமாகக் காணோம். அவனோட ரூம்லயும் இல்லை, போனும் இங்கேயேதான் இருக்கு. நாளைக்குக் கல்யாணத்தை வச்சுக்கிட்டு பையன் எங்க போனானோன்னு பயமா இருக்கு" என்றாள் விஜயா.

[Dheena2003]

அதற்குக் குறும்புடன் சிரித்த அந்தப் பெண்மணி, "அட, இதுக்கு ஏன்மா இவ்வளவு பதற்றப்படுறீங்க? தம்பி கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடிதான் மாடிப் படிக்கட்டு வழியா மொட்டை மாடிக்கு போச்சே... நான் வர்றப்பப் பார்த்தேன். நாளைக்குக் கல்யாணம்ங்கிற குஷியில, காத்து வாங்கப் போயிருக்கும். எதுக்கும் நீங்க மேல போய் பாருங்கம்மா" என்று சொல்லிவிட்டுத் தன் வழியே சென்றாள்.


அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும் இருவருக்கும் லேசாக நிம்மதி வந்தாலும், அதே சமயம் குழப்பமும் நீடித்தது. "இந்நேரத்துக்கு அவன் அங்க தனியா என்ன பண்ணுறான்? மணி பத்தரை ஆகப் போகுது..." என்று விஜயா முணுமுணுத்துக் கொண்டே, கையில் இருந்த பால் கிளாஸோடு மாடிப் படிகளில் வேகமாக ஏறத் தொடங்கினாள். அவளுக்குப் பின்னாடியே பத்மாவும் அவசர அவசரமாகப் படிகளில் ஏறி வந்தாள்.

இருவரும் மூச்சு இரைக்க மொட்டை மாடியின் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தார்கள். அங்கே, குளிர்ந்த நிலவொளியில்  . மாடியின் கைப்பிடிச் சுவரான அந்தச் செங்கல் சுவரின் ஓரத்தில், சசி அப்படியே சுருண்டு, மிகவும் அப்பாவியாக, ஏதோ பெரிய சிந்தனையில் மூழ்கியபடி அமர்ந்திருந்தான். அந்தப்  பந்தல் விளக்குகளின் வெளிச்சம் மாடியின் ஒரு பகுதியில் மட்டும் லேசாகப் பட்டுக் கொண்டிருந்தது

[Dheena2003]

அமர்ந்திருந்த மகனின் பின் தோற்றத்தைப் பார்த்த விஜயாவுக்கு நெஞ்சம் உருகியது. "டேய் சசி..." என்று அவனது பெயரைச் சொல்லி, மிகவும் மென்மையான, பாசமான குரலில் அங்கே இருந்த அமைதியைக் கலைத்துக் குரல் கொடுத்தாள்.


அமைதியான அந்த நள்ளிரவு நேரத்தில், திடீரென்று தன் தாயின் குரல் கேட்டதும், சசி அப்படியே திடுக்கிட்டுப் பின்புறம் திரும்பினான்.  

சசி திடுக்கிட்டுத் திரும்புவதையும், அவனது முகத்தில் இருக்கும் அந்தப் பயத்தையும் பார்த்த விஜயாவுக்கும் பத்மாவுக்கும் பதற்றம் இன்னும் அதிகமானது. "என்னடா ஆச்சு சசி? ஏன் இப்படித் தனியா வந்து உக்காந்திருக்க?" என்று கேட்டுக் கொண்டே, இருவரும் ஒருவிதப் பதற்றத்தோடும், தாய்க்கே உரிய பாசத்தோடும் அவனது அருகில் நெருங்கி வந்து அமர்ந்தார்கள். அவனது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, அவனது முகத்தையே உற்றுப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள்.

[Dheena2003]

"ஒன்னும் இல்லம்மா... சும்மா கீழ ரொம்ப சத்தமா இருந்துச்சு. எல்லாரும் ஒரே பேச்சா பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்களா, தலை வலிக்கிற மாதிரி இருந்துச்சு. அதான் கொஞ்ச நேரம் இங்க அமைதியா, தனியா காத்து வாங்கலாம்னு வந்தேன்," என்றான் சசி. தன் குரலைத் தட்டுத்தடுமாறி இயல்பாக்கிக் கொண்டு, தன் மனதில் ஓடிய , பயத்தையும் மறைக்க முயன்றான்.


ஆனால், தாயின் கண்களை ஒரு மகனால் அத்தனை எளிதில் ஏமாற்றிவிட முடியுமா? விஜயா அவனது அருகில் இன்னும் நெருங்கி அமர்ந்து, அவனது வாடிய முகத்தைப் பார்த்து, தன் மென்மையான கைகளால் அவனது கன்னத்தை வருடினாள். "டேய் சசி... என்கிட்ட உண்மையைச் சொல்லுடா. வேற எதுவும் மனசுக்குள்ள பிரச்னை இல்லையே? பொண்ணைப் பிடிக்காம இல்லையே?" என்று ஒருவிதத் தவிப்போடு கேட்டாள்.

"இல்லவே இல்லம்மா... பொண்ணை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு," என்று மெதுவாகத் தலையசைத்தான் சசி. அவன் உதடுகளால் 'இல்லை' என்று சொன்னாலும், அவனது கண்கள் கலங்குவதையும், அவன் ஏதோ ஒரு பெரிய மனக்குழப்பத்திலும், பாரத்திலும் தவிப்பதையும் விஜயா அவனது தலை அசைவிலிருந்தே துல்லியமாகக் கண்டுகொண்டாள்

[Dheena2003]

மொட்டை மாடியில் சில நொடிகள் அந்த நிசப்தமான குளிர்ந்த காற்று மட்டுமே வீசியது. சசி அமைதியாகத் தன் தாயையும் சித்தியையும் பார்த்தான். பின்னர் மெல்லத் தன் வலது கையால் தன் அம்மா விஜயாவின் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டான்; அதே சமயம் தன் இடது கையால் தன் சித்தி பத்மாவின் கையையும் கோர்த்துக் கொண்டான். "எனக்கு... நாளைக்கு நடக்கப் போற கல்யாணத்தை நினைச்சுதான் ம்மா மனசுக்குள்ள ஏதோ ஒரு இனம்புரியாத பதட்டம் இருக்கு," என்று உடைந்து பேசினான்.


அவனது கையின் நடுக்கத்தை உணர்ந்த பத்மா, அவனது இன்னோர் அருகில் அமர்ந்து, அவனது தலையைத் தன் மடியில் சாய்த்துக் கொள்ளாத குறையாக ஆசையோடு வருடினாள். "அடப்போடா பைத்தியக்காரா! இதுக்காகவா இவ்வளவு தூரம் வந்து தனியா உக்காந்து அழுதுகிட்டு இருக்க? புதுசா வாழ்க்கையைத் தொடங்கப் போற எல்லா ஆம்பளைப் புள்ளைங்களுக்கும் இருக்குற சாதாரண பதட்டம்தான்டா இது. கண்ணை மூடி நிம்மதியா தூங்கு, நாளைக்கு விடிஞ்சா எல்லாம் தானா சரியாயிரும்," என்று அவனது தலைமுடியைக் கோதிவிட்டுத் தேற்றினாள்.

"அதுமட்டும் இல்ல சித்தி... உங்களுக்குத்தான் என்னை பத்தி நல்லா தெரியுமே. நான் வெளிய யார்கிட்டயும் சத்தமா கூடப் பேசத் தெரியாத ஒரு அமைதியான குணம் கொண்டவன். ஆனா, அந்தப் பொண்ணுகிட்ட ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி நான் போன்ல பேசுனேன். அவ பேசுற ஸ்டைலே வேற மாதிரி இருக்கு... ரொம்ப 'ராங்கி' மாதிரி, அதட்டலா பேசுறா சித்தி. அவளோட அந்தப் பேச்சுதான் என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய பயத்தை உண்டாக்கிருச்சு," என்று தன் மனதில் இருந்த  காரணத்தைப் போட்டு உடைத்தான்.

[Dheena2003]

விஜயாவும் பத்மாவும் அவனது முகத்தையே உற்றுப் பார்க்க, சசி தன் மனதில் இருந்த பாரத்தை மேலும் இறக்கினான். "எனக்குக் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம் அவ என்னை மட்டும் நல்லா பார்த்துக்கணும்கிறது முக்கியம் இல்லம்மா. அவ உங்களையும், சித்தியையும், வர்ஷாவையும் சேர்த்து அரவணைச்சுப் போறவளா இருக்கணும். ஆனா அவ போன்ல பேசும்போதே... தனிக்குடித்தனம் போறது, அப்படி இப்படின்னு அவளோட இஷ்டத்துக்குப் பேசுறா. ஒருவேளை அவ நம்ம குடும்பத்தைப் பிரிச்சு, என்னை மட்டும் தனியா கூட்டிட்டுப் போயிட்டா... உங்களை எல்லாம் பிரிஞ்சு என்னால வாழவே முடியாது ம்மா. நான் ரொம்பக் கஷ்டப்படுவேன்," என்று தன் பாசப் போராட்டத்தைக் கொட்டித் தீர்த்தான்.

அவன் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் அவர்கள் மேல் வைத்திருக்கும் ஆழமான பாசமும், குடும்பம் பிரிந்துவிடுமோ என்ற பயமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவனது இந்தத் தூய்மையான தயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்ட விஜயாவும் பத்மாவும் உருகிப் போனார்கள். அவனது கைகளைத் தங்கள் இரு கைகளாலும் இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, "டேய் சசி... நாங்க என்ன விவரம் தெரியாத சின்னப் பிள்ளையாடா? அவ ஆசைப்பட்டா... உன்னைக் கூட்டிட்டுத் தனிக்குடித்தனம் போகணும்னு நினைச்சா, நீ தாராளமா அவகூடப் போய்க்கோடா. நாங்க அதை நினைச்சு எல்லாம் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டோம்," என்றாள் விஜயா பெருந்தன்மையோடு.

அம்மா அப்படிச் சொன்னதும் சசிக்குக் கோபமும் அழுகையும் ஒன்றாக வந்தது. "ஐயோ... அதெல்லாம் என்னால கனவுல கூட முடியாது ம்மா . எனக்கு நீங்க, சித்தி, வர்ஷா எல்லாரும் எப்போதுமே ஒரே வீட்டுல ஒண்ணா, ஒண்ணுக்குள்ள ஒண்ணா சந்தோஷமா இருக்கணும். உங்களை விட்டுட்டு என்னால ஒரு நாள்கூடத் தனியா இருக்க முடியாது," என்று பிடிவாதமாகக் கூறினான்.

தன் வளர்ப்பும், தன் கணவனின் ரத்தமும் வீண் போகவில்லை என்பதை விஜயா அந்த நொடியில் உணர்ந்தாள். இந்த நவீன காலத்திலும் தன் மகன் தங்களை விட்டுப் பிரியக் கூடாது என்பதில் இவ்வளவு உறுதியாகவும், தங்கள் மேல் இவ்வளவு உயிரையே வைத்திருக்கும் பாசக்காரனாகவும் இருக்கிறானே என்று நினைக்கும் போது, இரு சகோதரிகளின் கண்களிலும் ஆனந்தக் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அவனது பாசத்தின் ஆழத்தை நெஞ்சார உணர்ந்து, அவனை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது என்று தங்கள் மனதுக்குள் யோசிக்கத் தொடங்கினார்கள்.

[Dheena2003]

அப்போதுதான் அங்கே ஒரு அழகான மான்குட்டி போல துள்ளித் குதித்து, தன் பட்டுப் பாவாடை சட்டையை அள்ளிப் பிடித்துக் கொண்டு வந்தாள் வர்ஷா. மொட்டை மாடிக்கு வந்தவள், மூவரும் நெருக்கமாக அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்ததும், அவளுக்குள் இருந்த குசும்பு குபுக்கெனத் தொற்றிக் கொண்டது. "என்ன  .. மூணு பேரும் இங்க ஒண்ணா சேர்ந்து   'கட்டிப்பிடி வைத்தியம்' பார்த்துக்கிட்டு இருக்கீங்க போல!" என்று நக்கலாகக் கிண்டல் அடித்துக் கொண்டே அவர்களை நோக்கி வந்தாள்.


அவளது கணீர் குரலைக் கேட்டதும், அதுவரை பாசப் போராட்டத்தில் உருகிக் கொண்டிருந்த விஜயாவும் பத்மாவும் சட்டென்று சுதாரித்துக் கொண்டார்கள். சசியும் தன் முகத்தை மாற்றிக் கொண்டான். வர்ஷாவிடம் மாட்டினால் விடிய விடியக் கலாய்ப்பாளே என்ற பயத்தில், மூவரும் அவசர அவசரமாகத் தங்கள் கண்களில் தேங்கியிருந்த பாசக் கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு, ஒன்றும் தெரியாதவர்கள் போலச் சிரித்த முகத்தோடு அவளைப் பார்த்தார்கள்



ஆனால், வர்ஷாவின் கழுகுக் கண்களுக்கு அது தப்புமா? நேராக வந்து சசியின் முன்னால் கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு நின்றவள், "என்னப்பா இது... பார்த்தா அப்படியே மூணு பேரும் சேர்ந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் வடிச்ச மாதிரி இருக்கு? நாளைக்குக் கல்யாணம்னு அண்ணன் சந்தோஷத்துல அழுதா ஓகே... நீங்க ரெண்டு பேரும் எதுக்கு அழுதுகிட்டு இருக்கீங்க? ஒருவேளை அண்ணன் அண்ணிகிட்ட மாட்டிக்கிட்டு முழிக்கப் போறான்னு நினைச்சு பரிதாபப்பட்டு அழுகுறீங்களா?" என்று  நக்கல் அடிக்கத் தொடங்கினாள்.

[Dheena2003]

அவளது ஓயாத குறும்புப் பேச்சைக் கேட்டுச் சசிக்குச் சிரிப்பு வந்துவிட்டது. தன் பயமெல்லாம் பறந்து போக, சட்டென்று வர்ஷாவின் கையைப் பற்றி இழுத்து, அவளைத் தன் மடியிலேயே  உட்கார வைத்தான். அவளது பட்டுப் போன்ற கன்னத்தை ஆசையோடு, செல்லமாகக் கிள்ளியவன், "நிஜமாவே நீ சரியான வாலுடி வர்ஷா! உன்னைப்போய் எனக்குத் தங்கச்சியாப் பிறக்க வச்சானே அந்த ஆண்டவன்... அதுக்கு பதிலா நீ எனக்குக் அக்காப் பிறந்துருக்கலாம், அப்பவாச்சும் உனக்குக் கொஞ்சம் அடக்கம் இருந்திருக்கும்!" என்று அவளை வம்புக்கு இழுத்தான்.



சசியின் மடியில்   அமர்ந்து கொண்ட வர்ஷா, அவனது கையைத் தட்டிவிட்டு, தன் முகத்தைச் சுருக்கி ஒரு போலி கோபத்தை வரவழைத்துக் கொண்டாள். "டேய் அண்ணா!  அறிவோடுதான் பேசுறியா நீ? ஒருவேளை உனக்கு நான் அக்காவா பிறந்திருந்தா... இந்நேரத்துக்கு எனக்குக் கல்யாணமாகி நான் வேற யாரோ ஒருத்தன் மடியிலதான் உக்கார்ந்துருக்கணும்! இப்போ மாதிரி உன் மடியில உக்காந்து உன்னை வம்புக்கு இழுக்க முடியுமா? நான் தங்கச்சியா பிறந்ததுதான் உனக்குக் குடுத்துவச்ச அதிர்ஷ்டம், தெரிஞ்சுக்கோ!" என்று தன் பாணியில்   பட்டாசு கிளப்பினாள்.


 . வர்ஷா சொன்ன அந்தப் பேச்சில் இருந்த எதார்த்தமான குறும்புத்தனத்தை உணர்ந்த அடுத்த நொடி, மாடியில் இருந்த அந்த அமைதி காணாமல் போய், நாலு பேரும் சேர்ந்து கலகலவென்று சத்தமாக வாய்விட்டுச் சிரித்தார்கள்.  

[Dheena2003]

"ஏண்டி வர்ஷா, உனக்கு வாயிலதான் சனி வீற்றிருக்கு! எப்பப் பார்த்தாலும் எப்படித்தான் இப்படிப் பேசுறியோ!" என்று பத்மா அவளது தலையில் செல்லமாகக் கொட்டினாள். விஜயாவோ, "அவளை விடு பத்மா, அவ வந்தாதான் நம்ம சசி மூஞ்சியில இந்தச் சிரிப்பையாவது பார்க்க முடியுது. நாளைக்கு வரப்போற மருமகளும் இவளோடு சேர்ந்துட்டா, நம்ம வீடு தாங்காதுடி!" என்று சொல்லி மீண்டும் சிரித்தாள்.


வர்ஷா தன் அண்ணனின் தோள்களைக் கட்டிக் கொண்டு, "கவலைப்படாத பெரியம்மா, அண்ணியை நான் என் ரூட்டுக்கு மாத்திடுறேன்!" என்று சசியைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினாள். சசியும் தன் செல்லத் தங்கையின் பாசமான அணைப்பில், தன் மனதில் இருந்த ராங்கி மனைவியைப் பற்றிய பயத்தையெல்லாம் மறந்து, நாளை வரப்போகும் தன் புதிய வாழ்க்கையை முழு மகிழ்ச்சியோடு எதிர்கொள்ளத் தயாரானான்.

மொட்டை மாடியின் குளிர்ந்த தென்றலில், அந்த நான்கு உள்ளங்களும் இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பழைய நினைவுகளையும், எதிர்காலக் கனவுகளையும் பகிர்ந்து கொண்டு மிகவும் ஜாலியாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். வர்ஷாவின் வரவு சசியின் மனபாரத்தை மொத்தமாகக் குறைத்திருந்தது. ஆனால், ஒரு தாயாக விஜயாவின் மனதில் நாளை நடக்கவிருக்கும் திருமணப் பொறுப்புகள் ஒவ்வொன்றாக நிழலாடத் தொடங்கின. தன் நினைவடுக்கில் இருந்த பட்டியலை அவள் சத்தமாகவே சரிபார்க்கத் தொடங்கினாள்.

[Dheena2003]

ஆமா பத்மா, நாளைக்குக் காலைல முகூர்த்தத்துக்கு வேண்டிய பூ, மாலை, அப்புறம் இந்த பந்தல் அலங்காரத்துக்கு வச்சிருக்கக்Extra மல்லிகைப்பூச் சரங்கள் எல்லாம் வர்றதுக்குச் சரியா சொல்லியாச்சுல்ல? கடைசி நேரத்துல பதற்றம் வரக்கூடாது பாரு," என்று விஜயா தன் தங்கை முகத்தைப் பார்த்து ஆவலோடு கேட்டாள்.


பத்மா அவளது கையைப் பற்றி அமைதிப்படுத்தியபடி, "எல்லாம் பக்காவா சொல்லியாச்சு அக்கா. விடியற்காலை அஞ்சு மணிக்கே காரில் எல்லாப் பூக்களும் மாலைகளும் நம்ம வீட்டைத் தேடி வந்துரும்னு அந்தப் பூக்கடைக்காரர் உறுதியா சொல்லியிருக்கார். நீ அதை நினைச்சு விடிய விடியக் கவலைப்பட்டுக்கிட்டு இருக்காதே," என்று தெளிவாகக் கூறினாள்.

"சரி, அதெல்லாம் ஓகே... அப்பறம் நம்ம குடும்ப ஐயர்? அவரு முகூர்த்த நேரத்துக்கு முன்னாடியே வந்து யாக சாலை வளர்க்கிற வேலைகளை ஆரம்பிக்கணுமே, அவருக்குச் சரியான நேரத்தைச் சொல்லிட்டியாடி?" என்று விஜயா அடுத்த கேள்வியைக் கண்சிமிட்டாமல் எழுப்பினாள்.

பத்மா சிரித்துக்கொண்டே, "அக்கா, நம்ம ஐயர் விடியற்காலை நாலு மணிக்கே இங்க வந்துருவாரு. அவருக்கான பூசைப் பொருட்களையும் இன்னைக்கு மாலையே நாம எடுத்து வச்சாச்சு. நீ இப்படி ஒவ்வொண்ணா கேட்டுச் சரிபார்த்துட்டு இருக்கிறதைப் பார்த்தா எனக்குச் சிரிப்புத்தான் வருது," என்றாள். பின்னர் சசியின் பக்கம் திரும்பி, "எல்லாம் சரியாத்தான் இருக்கு அக்கா, இனிமே நாம எல்லாரும் கீழ போய் நிம்மதியா தூங்கப் போலாமா?" என்று கேட்டாள்.

[Dheena2003]

அவர்கள் மூவரும் எழுந்து படிக்கட்டை நோக்கி நகர முயன்றபோது, வர்ஷா தன் பட்டுப் பாவாடையைச் சுழற்றி அவர்கள் முன்னால் வந்து கைகளை நீட்டி மறித்தாள். "இருங்க... இருங்க! மூணு பேரும் பெரிய காரியத்தையெல்லாம் பேசி முடிச்சிட்டீங்க. ஆனா, நாளைக்கு நடக்கப் போற ஒரு  முக்கியமான ஒரு வேலை இருக்கு, அதை மொத்தமா மறந்துட்டீங்களே பெரியம்மா!" என்று தன் குறும்புப் பார்வையால்   கூறினாள்.



அவள் சொன்னதைக் கேட்டு விஜயாவும், பத்மாவும், சசியும் ஒருசேர அவளை உற்றுப் பார்த்தார்கள். "என்னடி விபரம் தெரியாம பேசுற? மணி வேற இப்போ  பன்னிரண்டு ஆகப்போகுது. விடிஞ்சா கல்யாணம், இதுல என்னடி முக்கியமான வேலை வேண்டி கெடக்கு?" என்று பத்மா தன் மகளை லேசாக அதட்டினாள்.


வர்ஷா தன் அண்ணன் சசியின் தோளைத் தொட்டு அசைத்து, கண்ணடித்துச் சிரித்தாள். "பின்ன என்னம்மா... நாளைக்கு ராத்திரி நம்ம அண்ணனோட ஃபர்ஸ்ட் நைட்டுக்கு இந்த வீட்டோட மாஸ்டர் பெட்ரூமை இன்னும் அலங்காரமே பண்ணலையே! அந்த ரூம் அப்படியே வெறிச்சோடித்தான் கிடக்கு. அதை அப்படியேவா விட்றது?" என்று அண்ணனின்  ஆசையைக் கிளறும் விதமாகப்   பேசினாள்.