[Dheena2003]

தன் பெற்ற அம்மாவின் இப்படி ஒரு ருத்ர தாண்டவ ரூபத்தை சசி தன் வாழ்நாளில்,   பார்த்ததே இல்லை. எப்போதும் சாந்தமாக, அன்பாகப் பேசும் அம்மா இன்று காளியாக நிற்பதைப் பார்த்தவன், போர்வையை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டு பாய்ந்து எழுந்தான்.


வேக வேகமாக ஓடிச் சென்று, மேஜையின் மீது கிடந்த தன் பர்ஸைத்   திறந்தான். ஏற்கனவே புஷ்பாவிற்குக் கொடுப்பதற்காகத் தான் குளித்து முடித்த உடனேயே எண்ணித் தனிப் பாக்கெட்டில் எடுத்து வைத்திருந்த அந்த 7000 ரூபாய் பணத்தை அப்படியே கைகளில் எடுத்தான்.

கைகள் நடுங்க, நடுங்க அந்தப் பணத்தை எடுத்து வந்து புஷ்பாவின் கைகளில் திணித்தான். புஷ்பா அந்தப் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு, கொஞ்சமும் அவசரப்படாமல் விஜயாவின் முன்னாலேயே "ஒன்று, இரண்டு, மூன்று..." என எழுபது நூறு ரூபாய் தாள்களையும் மிகவும் பொறுமையாக எண்ணிப் பார்த்தாள்.

பணம் சரியாக 7000 ரூபாய் இருப்பதை உறுதி செய்து கொண்ட புஷ்பாவின் முகம், காமத்திலிருந்து அப்படியே பணத்தாசைக்கு மாறிப் போனது. "அப்பாடா... உள்ளே வந்து ஒரு மணி நேரம் கூட முழுசா ஆகல... அதுக்குள்ள எந்தவொரு கஷ்டமும் இல்லாம அசால்ட்டா 7000 ரூபாய் சம்பாதிச்சாச்சு!" என்று தனக்குள்ளேயே  சந்தோஷத்தோடு நினைத்துக் கொண்டாள்.

[Dheena2003]

தன் முகத்தில் ஒரு வக்ரமான, கேலியான புன்னகையை வரவழைத்துச் சசியைப் பார்த்து ஒரு கண் சிமிட்டியவள், விஜயாவை ஒரு அலட்சியப் பார்வையோடு கடந்து, தன் ஹேண்ட் பேக்கைத் தூக்கிக் கொண்டு அந்த வீட்டின் பிரதான கதவைத் திறந்து கொண்டு நிதானமாக வெளியேறிச் சென்றாள்.


புஷ்பா வெளியே சென்ற அடுத்த விநாடி, அந்த வீட்டின் கதவு "டமார்" என்று மூடும் சத்தம் கேட்டது. இப்போது அந்தப்  வீட்டில், அந்தப் படுக்கையறையில், வெற்றுடம்போடு போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டு நிற்கும் சசியும்,  காளியாக நிற்கும் அவனது அம்மா விஜயாவும் மட்டுமே நேருக்கு நேராக எஞ்சியிருந்தார்கள். அந்த அறையின் ஏசி குளுமையையும் தாண்டி, ஒரு  புயலுக்கான அனல் காற்று அங்கே வீசத் தொடங்கியது.

புஷ்பா வீட்டை விட்டு வெளியேறிய அடுத்த நொடி, அந்த அறையே மயான அமைதியில் மூழ்கியது. விஜயா தன் கையில் வைத்திருந்த துணிப்பையைத் தரையில் 'பளார்' என்று தூக்கி எறிந்தாள்; அவளது அசாத்திய கோபத்தின் வேகம் அந்த அறையின் ஏசி குளுமையையும் தாண்டி அனலாக வீசியது. "டேய்... என்னடா இது? இப்படிப்பட்ட அசிங்கத்தை என் கண்ணு முன்னாடியே பண்ண உனக்கு எப்படிடா மனசு வந்துச்சு? ஊர் முழுக்க என் மவன் தங்கமான பையன், தப்பு தண்டா தெரியாதவன்னு பெருமையா சொல்லிட்டு இருக்கேன், ஆனா நீ இங்க என்ன காரியம்டா பண்ணிட்டு இருக்க?!" என்று தன் தொண்டை நரம்புகள் புடைக்கக் கத்திப் படபடா வென்று வார்த்தைகளால் விளாசினாள்.

அம்மாவின் அந்த விஸ்வரூபக் கோபத்தைக் கண்ட சசி, பயத்தில் அப்படியே பாய்ந்து போய் கட்டிலின் மூலையில் பதுங்கிக் கொண்டான். போர்வையைத் தன் உடம்போடு சேர்த்து இன்னும் இறுக்கமாகச் சுருட்டிக் கொண்டு, தன் தலையைக் குனிந்தபடி, "அம்மா... அம்மா தயவுசெஞ்சு நான் சொல்றதைக் கேளுமா... நான் தப்பானவன் இல்லைம்மா..." என்று நடுங்கும் குரலில்  . அவனது கண்கள் பயத்தில் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்தன.

[Dheena2003]

"வாய் மூடடா நாசமாப் போனவனே! இன்னும் என்னடா விளக்கம் சொல்லப் போற நீ? நான் வரலைன்னா இந்நேரம் அந்தப் பொம்பளையோட என்னென்ன  பண்ணிருப்ப?!" என்று விஜயா பாய்ந்து வந்து அவனது தோள்களைப் பிடித்து உலுக்கினாள். அவளது   வார்த்தைகளால் அவனது நெஞ்சைத் துளைத்தன. "கல்யாண மேடையில அந்தப் பொண்ணு ஓடிப்போனதுக்கு இந்த ஊரே உன்னை ஆம்பளையான்னு கேட்டுப் பழிச்சப்ப கூட, என் புள்ளை சொக்கத்தங்கம்டான்னு நெஞ்சை நிமித்திப் பேசினேனே... என் நெஞ்சுல இப்போ நீயே கத்தியை இறக்கிட்டியடா!" என்று அலறினாள்.


சசி கட்டிலில் இன்னும் பின்னோக்கி நகர்ந்து சுவரோடு ஒட்டிக்கொண்டான். "அம்மா... அதுக்காகத்தான்மா நான் இதை பண்ணுனேன்!   எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல... ஊரே என்னை ஆம்பளையான்னு கேலி பேசும்போது, எனக்கே என் மேல ஒரு சந்தேகம் வந்துடுச்சுமா.. , அதான் அந்தப் புரோக்கர் பேச்சைக் கேட்டு..கொஞ்சம் ப்ராக்டிகலா ." என்று அழுதுகொண்டே தன் ஆதங்கத்தைக் கொட்டினான்.

"அடீங்கப்பா... பெரிய பிராக்டிகல் நாலெட்ஜ் வளர்க்கக் கிளம்பிட்டாரு என் மகராசன்! டேய், ஆண்மையை நிரூபிக்கிறதுக்கு இப்படி காசு கொடுத்து ஒரு விபச்சாரப் பொம்பளையைத்தான் கூட்டிட்டு வரணுமாடா?!" என்று விஜயா தன் இடுப்பில் கையை வைத்துக்   ஆக்ரோஷத்தோடு கத்தினாள். "உன் தங்கை வர்ஷா அங்க ஊர்ல உனக்காகப் பெண் புலியா நின்னு சண்டை போட்டாளே, அவ முகத்துல இப்போ நான் எப்படிடா முழிப்பேன்? உன் சித்தி பத்மா உனக்காக ஊர் ஊரா நல்ல பொண்ணா தேடிட்டு இருக்காளே, அவகிட்ட இந்த அசிங்கத்தை நான் எப்படிடா சொல்லுவேன்?!" என்று தன் மகனின் நெஞ்சைத் துளைக்கும்படி கேட்டு, அவனது மனசாட்சியை ஒட்டுமொத்தமாக உலுக்கினாள் விஜயா.


விஜயா அப்படித் தன் தங்கை வர்ஷாவையும், சித்தி பத்மாவையும் பற்றிப் பேசித் தன்னை அசிங்கப்படுத்தியதும், அதுவரை பயந்து நடுங்கிப் பதுங்கிக் கிடந்த சசிக்குள்ளும் ஏதோ ஒன்று சுளீரென்று தைத்தது. அவனது பொறுமை எல்லையைக் கடக்க, இந்த முறை அவனும் தன் முகத்தை ஆக்ரோஷமாக மாற்றிக் கொண்டு, அம்மாவுக்கு இணையாகக் கோபப்பட்டான்.

[Dheena2003]

அம்மா... போதும் நிறுத்துங்க! உங்களுக்கு எப்பப் பார்த்தாலும் ஊர்ல இருக்குற சித்தியைப் பத்தியும், வர்ஷாவைப் பத்தியும் மட்டும்தான் கவலைப்படுறீங்க. அவங்களை வச்சு எனக்கு அட்வைஸ் பண்றீங்களே... ஆனா, பெத்த தாயான உங்களுக்கு ஏன் இந்த நிமிஷம் வரைக்கும் என்னைப்பத்தி மட்டும் கொஞ்சம் கூடப் புரியவே இல்லை?!" என்று சசி தன் குரலை உயர்த்தி ஆவேசமாகக் கேட்டான்.


தன் அம்மாவிடம்  எப்போதும் சாந்தமாகப் பேசும் சசி, முதன்முறையாக இப்படித் தடித்த குரலில் எதிர்த்துப் பேசுவதைக் கண்ட விஜயா ஒரு நிமிடம் அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். அவளது கண்கள் விரிய, "என்னடா... என்னை எதிர்த்துப் பேசுறியா?" என்பது போல அவனையே உற்றுப் பார்த்தாள்.

சசி தன் இடுப்பில் சுற்றியிருந்த போர்வையை இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு, கட்டிலில் நேராக நிமிர்ந்து நின்றான். "ஆமாம்மா, பேசுறேன்! அந்தத் திருமண மண்டபத்துல வச்சு, அந்தப் பொண்ணு வேற ஒருத்தனோட ஓடிப்போனதுக்கு, இந்த ஒட்டுமொத்த ஊர்க்காரனுங்களும் என்னை 'பொட்டை பொட்டை'ன்னு சொல்லும்போது என் மனசு எவ்வளவு துடிச்சிருக்கும்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா?!" என்று தன் நெஞ்சில் கையை அடித்துக் கொண்டு கத்தினான்.

"ஊர்ல இருக்குற எவனெவனோ என் ஆண்மையைக் கேலி பேசி, அசிங்கமாப் பழிச்சுப் பேசும்போது, ஒரு கட்டத்துல எனக்கே என் உடம்பு மேல  சந்தேகம் வந்துடுச்சுமா! நான் நிஜமாவே ஒரு ஆம்பளைதானா, இல்ல ஊர்க்காரங்க சொல்றதுதான் உண்மையான்னு எனக்கே ஒரு பயம் வந்துடுச்சு. அந்தச் சந்தேகத்தைத் தீர்த்துக்க வேற வழி தெரியாமத்தான் நான் இந்த  முடிவை எடுத்தேன்!" என்று தன் கண்ணீரோடு உண்மையை உடைத்தான்.

[Dheena2003]

விஜயா அவனது பேச்சைக் கேட்டுத் தன் முகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டு, "என்னடா... நீ பண்ணுன இந்த அசிங்கமான காரியம் நியாயம்தான்னு   என்கிட்டயே சொல்லுறியா   நீ?! தப்பு பண்ணிட்டு அதுக்கு   சப்பக்கட்டு கட்டுறியே, உனக்குக் கொஞ்சமாவது அறிவு இருக்காடா?" என்று தன் கைகளை ஓங்கிக் கோபத்துடன் கேட்டாள்.


சசி கொஞ்சமும் பின்வாங்காமல், "எனக்கு நியாயம், அநியாயம் எதைப்பத்தியும் இப்போ கவலை இல்லைம்மா! ஆனா, நான் இன்னைக்குப் பண்ணின இந்த காரியத்துக்கு நான் மட்டுமே முழுப் பொறுப்பாக முடியாது. என்னை இந்த நிலைமைக்குத் தள்ளுன அந்தப் பாவி மகளும், என்னை அசிங்கமாப் பேசின இந்த உலகமும்தான் இதுக்கு முழுமுதற் காரணம்!" என்று தன் ஆத்திரத்தை உலகத்தின் மீது திருப்பினான்.

"சீ... வாய் மூடுடா!   இப்படிப் பேசுறதுக்கு உனக்கே கொஞ்சம் கூட அசிங்கமா இல்லையாடா சசி?!" என்று விஜயா கேவலமாகப் பார்த்துத் துப்பினாள்.

அம்மாவின் அந்த வார்த்தை   அவனது முகம் அப்படியே அவமானத்திலும் ஆத்திரத்திலும் சிவந்து போக, "ஆமாம்மா... எனக்கு அசிங்கமாவே இல்லை! இப்போ உங்களுக்கு என்ன வேணும்? நான் பண்ணுனது தப்புதான், போதும்!" என்று கத்தினான்.

 . தயவுசெஞ்சு என்னை இப்போதைக்குக் கொஞ்சம் தனியா இருக்க விடுங்கம்மா... உங்களோடு பேச எனக்கு  இஷ்டமும் இல்லை!" என்று  , தன் கோபத்தின் உச்சத்துக்கே சென்று விஜயாவைப் பார்த்துக் கூறியவன் 
 ,  தன் இடுப்பில் இருந்த போர்வையோடு விறுவிறுவென்று படுக்கையறையை விட்டு வெளியே வந்தான். அவனது காலடிகள் கோபத்தில் தரை அதிரும்படி ஹாலை நோக்கிக் கடந்து சென்றன

[Dheena2003]

அங்கே ஹாலுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த மற்றொரு தனி அறைக்குள்   சசி வேக வேகமாக நுழைந்தான். உள்ளே சென்ற அடுத்த விநாடி,   கதவை "பட்டென்..." என்று  வீடே அதிரும் அளவிற்கு  வேகமாக மூடி, உள்பக்கமாகத் தாழிட்டுக் கொண்டான்.


 ஒரு மாபெரும் போர்க்களம் முடிவுக்கு வந்த பிறகு நிலவுமே ஒரு பயங்கரமான நிசப்தம், அதைப் போலத்தான் இருந்தது சசியின் அந்த ஒட்டுமொத்த வீடும். தன் ஆண்மையின் மீது விழுந்த வடுக்களையும், தாயின் முன்னால் அம்பலப்பட்டுப் போன அவமானத்தையும் தாங்க முடியாமல், சசி அந்தத் தனி அறைக்குள் போர்வையோடு சுருண்டு கிடந்தான். இருள் சூழ்ந்த அந்தப் படுக்கையறையில், தன்  குடும்ப கௌரவத்தையும் மீறித் தான் செய்த தவறை நினைத்து வெட்கத்திலும், ஆத்திரத்திலும் அவனது நெஞ்சுக்கூடு விம்மி விம்மி அழ, தலையணையில் முகம் புதைத்துத் தனிமையில் தவித்துக் கொண்டிருந்தான் அந்த மகன்.

மறுபுறம், ஹாலில் இருந்த  சோபாவின் ஓரத்தில், தன் மகனின் கோபப் பேச்சால் நிலைகுலைந்து போய் அப்படியே அசைவற்று அமர்ந்திருந்தாள் அம்மா விஜயா.  கோபத்தின் உச்சத்துக்கே சென்று தன் முகத்திற்கு நேராகக் கதவைச் சாத்திய மகனின் அந்த ருத்ர வடிவத்தையே விக்கித்துப்போய் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். "என் புள்ளையை இந்த உலகம் எந்தளவுக்குக் காயப்படுத்தியிருந்தா, அவன் இப்படி ஒரு விபரீதமான முடிவை எடுத்திருப்பான்" என்று அவனது ஆண்மையின் வலியைத் தன் தாயுள்ளத்தால் மெல்ல உணர்ந்து, அந்த நிசப்தமான இரவில்   அமைதியாக கண்ணீர் வடித்தாள் அந்தத் தாய்.

[Dheena2003]

மறுநாள் அதிகாலையில் சூரியன் உதித்து விடிந்ததும், விஜயா தன் முகத்தில் இருந்த சோகத்தை உதறிவிட்டு விறுவிறுவென்று எழுந்து வீட்டின் அத்தனை ஜன்னல்களையும் திறந்துவிட்டாள். "கண்ட கண்ட வேசி, அசிங்கமான பொம்பளைங்க எல்லாம் கால் வச்சு நம்ம வீட்டோட லட்சுமிகரத்தையே கெடுத்துட்டாளுங்க" என்ற ஆத்திரத்தில், அந்த வீடு முழுவதையும் தண்ணீரை ஊற்றி நன்றாகக் கழுவி, துடைத்துச் சுத்தம் செய்தாள்.  சோபாவில் கிடந்த காண்டம் பாக்கெட்டுகள் என அவளது அசிங்கமான அடையாளங்கள் அத்தனையையும் ஒரு பிளாஸ்டிக் கவரில் அள்ளிப் போட்டு, வீட்டை விட்டு வெளியே கொண்டு போய் குப்பையில் எறிந்தாள்.



வீடு முழுவதும் சுத்தமாக மாறியதும்,  வீடு முழுக்கச் சாம்பிராணி புகை போட்டாள். அந்தப் புகை வீட்டின் மூலை முடுக்குகளிலெல்லாம் பரவி, புஷ்பா விட்டுச் சென்ற அந்த அசிங்கமான காம வாசனையை அடியோடு துடைத்தெறிந்தது. வீடு முழுவதும் மீண்டும் ஒரு மங்களகரமான, தெய்வீகமான நறுமணம் கமழத் தொடங்கியதும், தன் மகனின் மனதில் இருக்கும் அந்த அழுக்கும், குழப்பமும் நீங்கி அவன் நல்வழிப்பட வேண்டும் என்று அந்தத் தாய் மனமுருக இறைவனை வேண்டிக் கொண்டாள்.

[Dheena2003]

மணி ஒன்பதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்க, விஜயா சமையலறையில் பம்பரமாகச் சுழன்று தன் மகனுக்காக டிபன் ரெடி பண்ணிக் கொண்டிருந்தாள். நேற்று இரவு என்னதான் மாபெரும் புயல் வீசியிருந்தாலும், தன் பிள்ளை பசியோடு ஆபீசுக்குச் செல்லக் கூடாது என்ற அந்த ஒரே ஒரு தாயுள்ளத்தின் தவிப்போடு, அவள் சுடச்சுட இட்லிகளை அவித்து எடுத்துக்கொண்டிருந்தாள்.


அதே சமயம், நேற்று இரவு கோபத்தில் தனி அறைக்குள் சென்று கதவைத் தாழிட்டுக் கொண்ட சசி, மெல்லக் கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தான். அவன் வெளியே வந்த அடுத்த நொடி, அவனது நாசியைத் துளைத்தது அந்தத் தெய்வீக நறுமணம்; வீடு முழுவதும் நேற்று இரவின் எந்தவொரு அசிங்கமான சுவடும் இல்லாமல் கமகமவென்று சாம்பிராணி வாசனை நிறைந்து கிடந்தது.

வீட்டின் அந்தப் புனிதமான மாற்றத்தைக் கண்ட சசி, எதுவும் பேசாமல் நேராக பாத்ரூமிற்குள் சென்று தன் காலைக் கடன்களை முடித்தான். நேற்று உடம்பில் ஒட்டியிருந்த அத்தனை காம அழுக்குகளும், மனப் போராட்டங்களும் நீங்குவது போலத் தண்ணீரை அள்ளி ஊற்றிக் குளித்துவிட்டு, தன்  ஆபீஸ் யூனிஃபார்மை அணிந்து கொண்டு  வெளியே வந்தான்.

[Dheena2003]

அவன் குளித்து முடித்து வெளியே வருவதற்குள், விஜயா அவித்த இட்லிகளைத் தட்டில் அடுக்கி, அதற்கு ஏத்த சுவையான சட்னியையும் அரைத்து, டைனிங் டேபிளில் எல்லாவற்றையும் ஆசையோடு எடுத்து வைத்தாள். நேற்று நடந்த சண்டையை மறந்து, தன் மகனுக்குப் பசியார உணவளிக்க வேண்டும் என்று அவள் ஆவலோடு காத்திருந்தாள்.


ஆனால் சசியோ, டைனிங் டேபிளின் பக்கம் தன் பார்வையைக்கூடத் திருப்பவில்லை; அவன் நேராக ஹாலின் ஓரத்தில் இருந்த தன் ஆபீஸ் ஷூக்களை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டு, கையில் தன் பைலைத் தூக்கிக் கொண்டு எவ்வித சத்தமும் இன்றி வீட்டை விட்டு விறுவிறுவென்று வெளியேறினான். அம்மாவின் முகத்தைப் பார்ப்பதற்கோ, அவளிடம் பேசுவதற்கோ அவனுக்கு இன்னும் மனம் வரவில்லை.

தன் மகன் நேராக வந்து சாப்பிடாமல், தன்னை அடியோடு புறக்கணித்துவிட்டு வீட்டை விட்டு வெளியே செல்வதைப் பார்த்த விஜயாவின் நெஞ்சம் அப்படியே பதறிப் போனது. "அய்யோ... நேத்து நைட்டுல இருந்து பையன் வயிறு காஞ்சு போயிருக்கானே, இப்போ காலையிலயும் சாப்பிடாம இவன் பாட்டுக்குக் கிளம்புறானே!" என்று அவளது தாயுள்ளம் துடித்தது.

[Dheena2003]

இவன் சாப்பிடாம இப்போ எங்க போறான்?" என்ற பதற்றத்துடன், சமையலறை கரண்டியை அப்படியே மேஜையில் போட்டுவிட்டு, "சசி... சசி... நில்றா, சாப்பிடாம எங்கடா போற?!" என்று பாசக் குரலில் கத்திக்கொண்டே அவளது கால்கள் சசியின் பின்னாடியே வாசலை நோக்கி ஓடி வந்தன.


ஆனால், அதற்குள் சசி வீட்டின் போர்டிகோவில் நின்ற தன் புல்லட் பைக்கில் ஏறி அமர்ந்து, சாவியைத் திருகி வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்திருந்தான். அம்மாவின் குரல் அவனது காதில் விழுந்தும், அவன் வண்டியின் ஆக்சிலேட்டரை பலமாக முறுக்கி, மின்னல் வேகத்தில் அந்த வீட்டின் காம்பவுண்ட் கேட்டைத் தாண்டிச் சென்றுவிட்டான்.

பையன் தன்னைத் திரும்பிப் பார்க்காமல்,  பசியோடு ஆபிசுக்கு ஓடுவதைக் கண்ட விஜயா, அப்படியே வீட்டின் வாசல் படியிலேயே சில நொடிகள் சிலையாக உறைந்து போய் நின்றாள். அவளது கண்கள் கலங்கி, நெஞ்சுக்குள்  வேதனை வந்து குடியேறியது.

தன் செல்லப் பிள்ளை காலையிலேயே பசியோடும், மனக் காயங்களோடும்  செல்வதையே ஏக்கத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் விஜயா. வண்டி சாலையின் எல்லையைக் கடந்து மறையும் வரை, அவளது பாசப் பார்வை தன் மகனின் வழியையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது; நேற்று நடந்த சம்பவத்தின் வடுக்கள் இன்னும் தங்களின் உறவுக்குள் ஒரு மௌனப் பெருஞ்சுவரை எழுப்பியிருப்பதை அந்தத் தாய் ஆழமாக உணர்ந்தாள்.

[Dheena2003]

என்னதான் சசி தன் அம்மா விஜயாவிடம் கோபமாகப் பேசிவிட்டு வீட்டை விட்டு   கிளம்பி வந்திருந்தாலும், அவனது உள்ளம் அணுஅணுவாகப் பெரும் வேதனையடைந்து காயப்பட்டிருந்தது. ஆபீஸிற்கு வந்தவன் தன் சீட்டில் அமர்ந்து ஃபைல்களைப் புரட்டினாலும், அவனால் தன்  வேலையில் சற்றும் கவனம் செலுத்த முடியாமல் புத்தி தடுமாறினான். தன் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் தாயை எதிர்த்து ஒரு சிறிய வார்த்தை கூடப் பேசாத தான், நேற்று இரவு அத்தனை கோபத்தில் அம்மாவையே எதிர்த்துப் பேசி, முகத்திற்கு நேராகக் கதவைச் சாத்திவிட்டோமே என்ற குற்ற உணர்ச்சி அவனது அடிமனதை உலுக்கிக் குமரிக் கொண்டே இருந்தது.


இங்கு வீட்டில், தன் மகன் காலையில் பசியோடு போனது தாங்காமல் அம்மா விஜயா மதிய நேரமாகியும் சமையலறையிலேயே தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். "காலைலதான் கோவிச்சுட்டு சாப்பிடாம போயிட்டான்... மதியம் சாப்பாட்டு வேளைக்காவது தன் பசி தாங்காமல் கண்டிப்பா வீட்டுக்கு வருவான்" என்று ஆவலோடும் பாசத்தோடும் சமைத்து முடித்துவிட்டு, வீட்டின் பிரதான வாசலையே இமைக்காமல் பார்த்துக் காத்திருந்தாள். ஆனால், மணி இரண்டு கடந்தும் அவனது புல்லட் பைக் சத்தம் கேட்கவே இல்லை; அவன் வீட்டுப் பக்கம் வராததால் அவளது தாயுள்ளம் ஏமாற்றத்தில் வாடியது.

தன் மகனின் இந்த விசித்திரமான பிடிவாதத்தையும், நேற்று நடந்த அந்த விபரீத சம்பவத்தையும் தன் மனதிற்குள் மட்டுமே பூட்டி வைக்க முடியாமல் விஜயாவின் நெஞ்சு வெடிக்கும் நிலைக்கு வந்தது. வேறு வழியின்றி, தன் பாரத்தைக் கொட்டத் தன் போனை எடுத்தவள்,   தன்   தங்கை பத்மாவிற்குத் தடதடவென்று கால் செய்தாள். மறுமுனையில் பத்மா போனை எடுத்த அடுத்த கணமே, விஜயாவால் தன் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் "பத்மா..." என்று கூவி அழுதுவிட்டாள்.

[Dheena2003]

அக்கா அழுவதைக் கேட்டுப் பத்மா பதறிப்போய் என்னவென்று கேட்க, விஜயா கேரளாவுக்குத் தான்  வந்ததில் தொடங்கி, நள்ளிரவில் சசியின் அறைக்குள் நுழைந்தபோது கண்ட அந்த  காட்சி வரை அனைத்தையும் விவரித்தாள். சசி ஒரு விபச்சாரப் பெண்ணை வீட்டிற்குள் கூட்டி வந்து படுக்கையில் அசிங்கமாக லீலைகள் செய்ததையும், அதைத் தட்டிக் கேட்டதற்கு அவன் தன்னை எதிர்த்து  கோபப்பட்டதையும் ஒன்றுவிடாமல் அழுதுகொண்டே கொட்டினாள்.


"நம்ம சசி இப்படி ஒரு அசிங்கமான காரியத்துல இறங்குவான்னு நான் கனவுல கூட நினைக்கலடி பத்மா... அந்தப் பாவி மகள் பண்ணுன துரோகமும், ஊர்க்காரங்க பேசின பழிச்சொல்லும்தான் என் தங்க மகனை இப்படி ஒரு வழியில கொண்டு போய் நிறுத்தியிருக்கு" என்று கண்ணீரோடு தன் தங்கை பத்மாவிடம் போனில் சொல்லிப் புலம்பினாள் விஜயா. அக்காவின் வார்த்தைகளைக் கேட்டுக்   பத்மாவும் அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய், சசியின் இந்த விபரீத மாற்றத்தை எண்ணித் தன் நெஞ்சில் கைவத்துக் கொண்டாள்.

ஆனாலும்  தன் அக்கா விஜயா போனில் அழுது புலம்புவதைக் கேட்டும், பத்மா எவ்விதப் பதற்றமும் அடையாமல் மிகவும் நிதானமாக இருந்தாள். அவள்   அங்க நிலவும் அந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையையும், சசியின் அடிமனதில் இருக்கும் மாபெரும் ஆண்மைத் தவிப்பையும் ஒரு தாயாகவும் சித்தியாகவும் மிகத் துல்லியமாகப் புரிந்து கொண்டாள்.

அவள் தன் அக்கா விஜயாவை மெதுவாகச் சமாதானப்படுத்தி, "அக்கா... முதல்ல அழுகையை நிறுத்து. பாவம்டி நம்ம சசி! அவன் ஏதோ கெட்ட சகவாசத்தாலோ, இல்ல காம வெறியாலோ அந்தப் பொம்பளையைக் கூட்டிட்டு வரலடி. அந்தப் பாவி மகள் பண்ணுன துரோகத்தால, இந்த ஊரே அவனைக் கேலி பேசினப்ப அவனோட மனசு எந்தளவுக்குக் காயப்பட்டிருக்கும்னு கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருக்கா" என்று அன்போடு கூறினாள்.

[Dheena2003]

"வீட்ல நம்ம மூணு பொம்பளைங்க இருந்தும், அந்தத் தங்கமான பிள்ளையோட மனசுக்குள்ள இருந்த அந்த  தவிப்பை, அவனோட ஏக்கத்தைப் புரிஞ்சுக்காம விட்டுட்டோம்கிறதுதான் நிஜம். இப்போ எனக்கே என் மேல தப்பு இருக்கிற மாதிரி தோணுதுக்கா. இதை இப்படியே விட்டிட்டோம்னா, அவன் மனசு இன்னும் உடைஞ்சு நிலைமை கைமீறிப் போயிரும். இதுக்கு மேலயும் நாம அமைதியா பொறுமையா இருக்கக் கூடாது" என்று பத்மா உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கூறினாள்.

  

"அதனால அக்கா... நான் சொல்றதைக் கொஞ்சம் நல்லாக் கேளு. இப்போதைக்கு நீ ஒன்னு பண்ணு..." என்று சொல்லி, சசியின் அந்த ஆண்மைச் சூட்டையும், அவனது மனக் காயங்களையும் தன் பாசத்தால் எப்படித் தணிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு விசித்திரமான,  திட்டத்தை  தன் அக்கா விஜயாவின் காதுகளில் விவரித்துச் சொன்னாள் பத்மா.

பத்மா சொன்ன அந்த விபரத்தைக் கேட்ட அடுத்த கணமே, விஜயாவுக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "என்னடி  பேசுற நீ?! என்னால எப்படிடி அதை பண்ண முடியும்? பெத்த தாயான நான் போயி என் மகன்கிட்ட எப்படி..." என்று வார்த்தைகள் வராமல் தன் நெற்றியைச் சுருக்கிக் கொண்டு, மிகுந்த திகைப்போடும் அதிர்ச்சியோடும் கேட்டாள்.

அதற்குப் பத்மா, "அக்கா... நான் சொல்றது ஒன்னும் விளையாட்டு காரியம் இல்லை! எப்போ விஷயம் இவ்வளவு தூரம் வந்து நிக்குதோ, அதுக்கு அப்புறமும் நம்மளால கௌரவம் பாத்துட்டு சும்மா இருக்க முடியாது. அவனோட அந்த ஏக்கத்தைத் தீர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு நமக்கும் இருக்கு" என்று கூறி, அவளுக்கு மேலும் சில  அறிவுரைகளையும், தாய்க்கே உரிய பாசத்தின் எல்லைகளையும் போனில் மிகத் தெளிவாகக் கூறினாள்.

[Dheena2003]

தங்கையின் அந்தப்   அறிவுரைகளைக் கேட்கக் கேட்க, விஜயாவின் முகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறத் தொடங்கியது. அவளது கோபமும் அதிர்ச்சியும் அடியோடு மறைந்து,  அவளது முகத்தில் ஒரு புதிய பெண்மைக்கான வெட்கமும், ஒரு விசித்திரமான நளினமும் வந்து குடியேறியது. இறுதியில், தன் மகனின் வாழ்க்கைக்காகத் தன் வெட்கத்தைத் துறந்து, "சரிடி பத்மா... நீ சொல்றபடியே நான் செய்யுறேன்" என்று மெல்லிய புன்னகையோடு ஒத்துக்கொண்டாள்.



போனை கட் செய்துவிட்டு, அதைத் தன் கையில் வைத்தபடியே சோபாவில் அமர்ந்திருந்த விஜயாவுக்கு, பத்மா போனில் சொன்ன அந்தப் பிளானை நினைத்துப் பார்க்கப் பார்க்க உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்து  வெட்கம்தான் வந்தது. தன் மார்பில் கிடந்த முந்தானையை லேசாக இழுத்துச் சரிசெய்து கொண்டவள், தன்  அழகை ஒருமுறை கண்ணாடியில் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

[Dheena2003]

சாயங்காலம் நெருங்க நெருங்க, விஜயாவின் நெஞ்சுக்கூடு படபடவென்று  வேகத்தில் அடித்துக் கொண்டது. "பத்மா என்னவோ ஈஸியா சொல்லிட்டா... ஆனா பெத்த தாயான நம்மளால நிஜமாவே இதை பண்ண முடியுமா?" என்று தனக்குத்தானே நூறு முறை கேட்டுக்கொண்டாள். ஒரு மகனிடம் இந்த விஷயத்தை எப்படி ஆரம்பிப்பது, எங்கிருந்து துவங்குவது என்று அவளது  மனதில் பல கேள்விகள் வந்து குடைந்து கொண்டிருந்தன.


இருப்பினும், தன் மகனின் எதிர்காலம்  தான் முக்கியம் என்று ஒரு வழியாக அத்தனையையும் பொறுமையாக நினைத்துத் தன் மனதைத் தேற்றிக் கொண்டாள் விஜயா. தன் வெட்கத்தை ஒரு ஓரமாகத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, பத்மா சொன்னபடியே அந்தப் படுக்கையறையை ஒரு புதிய ஆயுர்வேத மசாஜ் தியேட்டர் போல மாற்றத் தொடங்கினாள்.

முதலில் ஹாலில் வராண்டாவில் கிடந்த அந்தப் பெரிய மர பெஞ்சை "சர... சர்..." என்று சத்தத்தோடு இழுத்து, மெதுவாகப் படுக்கையறையின் நடுப்பகுதிக்குக் கொண்டு வந்து போட்டாள். அதன் பிறகு, அலமாரியில் இருந்த நல்ல சுத்தமான ஒரு பெரிய வெள்ளை டர்க்கி டவலை எடுத்து, அந்த மர பெஞ்சின் மீது அழகாகப் பரப்பி விரித்தாள்.

[Dheena2003]

அடுத்ததாக நேராகக் கிச்சனுக்குச் சென்றவள், அங்கே சமையலுக்கு வைத்திருந்த பியூர் தேங்காய் எண்ணெய் பாட்டிலை எடுத்து வந்தாள். அதை அந்தப் பெஞ்சிற்குப் பக்கத்தில் இருந்த சிறிய மேஜையின் மீது வைத்தவள், அறையில் மங்களகரமாகச் சாம்பிராணி புகையை மீண்டும் ஒருமுறை போட்டு, லைட்டுகளை மங்கலாக எரியவிட்டாள்.


எல்லாம் தயாரானதும் சுவற்றில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள் விஜயா. மணி எட்டை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதே விநாடி, வீட்டின்  வாசலில் இருந்து "டிங்... டாங்..." என்று காலிங் பெல் சத்தம்   ஒலித்தது.

பெல் சத்தம் கேட்டதும் விஜயாவின் அடிவயிற்றில் ஒரு புதிய பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது. "வந்துட்டானா என் ராசா..." என்று தனக்குள்ளேயே நினைத்துக் கொண்டவள், அந்தப் பதற்றத்தை வெளியில் துளியும் காட்டிக் கொள்ளாமல், தன் புடவை முந்தானையைச் சரிசெய்து கொண்டு விறுவிறுவென்று போய் மெயின் கதவைத் திறந்தாள்.

அங்கே வாசலில் சசிதான் நின்று கொண்டிருந்தான். காலையில் கோபமாகப் போனவன், இப்போது தன் அத்தனை ஆத்திரமும் வடிந்து, முகம் முழுவதும் ஒருவிதக் குற்ற உணர்ச்சியோடும் களைப்போடும் காணப்பட்டான். விஜயா அவனைப் பார்த்ததும், "வாடா என் செல்லம்..." என்று மிகவும் கனிவான குரலில் சொல்லி அவனுக்கு வழிவிட்டுப் பின்வாங்கினாள்.

[Dheena2003]

உள்ளே வந்த சசி, தன் தோளில் இருந்த ஆபீஸ் பையை அங்கிருந்த சோபாவின் மீது தூக்கிப் போட்டான். அன்றைய நாளின் உழைப்பும், நேற்று இரவின் மன உளைச்சலும் சேர்ந்து அவனது உடம்பை அடியோடு வறுத்தெடுத்திருக்க, அவன் அப்படியே சோபாவில் சரிந்து சோர்வாக உட்கார்ந்தான்.


அவனது களைப்பான முகத்தைப் பார்த்த விஜயாவின் தாயுள்ளம் உருகியது. "சசி...   இரு, அம்மா உனக்குச் சுடச்சுடக் காபி கொண்டு வர்றேன்" என்று பாசத்தோடு சொல்லிவிட்டுச் சமையலறைக்குள் சென்றாள். ஏற்கனவே பத்மாவின் அறிவுரைப்படி தயார் செய்து வைத்திருந்த மூலிகைகள் கலந்த காபியைச் சூடுபடுத்தி, ஒரு கப்பில் ஊற்றி அவனிடம் கொண்டு வந்து நீட்டினாள்.



பகலில் பசியோடும், மனக் குழப்பத்தோடும் அலைந்த சசிக்கு அந்த நறுமணமிக்கக் காபியைப் பார்த்ததும் குடிக்க வேண்டும் போல் தோன்றியது. அவளிடமிருந்து கப்பை வாங்கி அவன் மெதுவாகக் குடிக்கத் தொடங்க, விஜயா கொஞ்சமும் விலகாமல் அவனது அருகிலேயே சோபாவில் அமைதியாக வந்து உட்கார்ந்தாள்.

[Dheena2003]

காபியை முழுமையாகக் குடித்து முடித்த சசி, அந்த வெத்துக் கப்பை மேஜையின் ஓரமாக வைத்தான். அதற்கு மேல் அவனால் தன் குற்ற உணர்ச்சியைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. சோபாவில் இருந்து மெதுவாகக் கீழே இறங்கியவன், நேராக வந்து தரையில் தன் அம்மாவின் கால்களுக்கு இடையில் அமர்ந்து கொண்டான்.

  

அப்படி அமர்ந்தவன், விஜயாவின் மடியில் தன் தலையை அப்படியே மெதுவாகச் சாய்த்துக் கொண்டான். அவளது இடுப்பைத் தன் இரு கைகளாலும் பலமாக இறுக்கிக் கட்டிக் கொண்டவன், "அம்மா... என்னை மன்னிச்சிடும்மா... நேத்து நைட் தெரியாம உங்ககிட்ட அசிங்கமா எதிர்த்துப் பேசிட்டேன்மா... சாரிம்மா..." என்று தன் நெஞ்சு உருக அழுதுகொண்டே பாசத்தோடு கேட்டுக்கொண்டான். அவனது கண்ணீர் விஜயாவின் புடவையை நனைத்தது.

சசி தன் மடியில் தலைவைத்து அழுததும், விஜயாவின் தாயுள்ளம் அப்படியே உருகிப் போனது. அவனது தலைமுடியை தன் விரல்களால் மெதுவாகக் கோதிவிட்டபடியே, "இல்ல சசி... எனக்கு உன் மேல எந்த ஒரு வருத்தமும் இல்லடா. சொல்லப்போனா, உனக்குள்ள இருந்த அந்த  தவிப்பை ஒரு அம்மாவா நான் சரியாகப் புரிஞ்சுக்காம விட்டுட்டேன். நேத்து நைட் கண்ணாபின்னான்னு கோபத்துல உன்னை ரொம்பக் காயப்படுத்திட்டேன்டா" என்று கனிவோடு கூறி, குனிந்து அவனது தலையில் பாசமாக ஒரு முத்தமிட்டாள்.

[Dheena2003]

"சரிடா, அழுது முடிச்சது போதும்... முதல்ல வா வந்து சாப்பிடு" என்று சசியின் கையைப் பிடித்து மெதுவாகத் தூக்கினாள் விஜயா. அவனை நேராக டைனிங் டேபிளுக்கு அழைத்துச் சென்று, நாற்காலியில் அமரவைத்து, அன்போடு அவனுக்குப் பரிமாறத் தொடங்கினாள்.


காலையில் அவளிடம் கோபித்துக் கொண்டு சரியாகச் சாப்பிடாமல் போனவன், மதியமும் ஆபீஸில் வேலையின் நடுக்கத்தில் ஹோட்டலில் பேருக்குத்தான் ஏதோ கொஞ்சம் சாப்பிட்டிருந்தான். இப்போது தன் அம்மா அன்போடு பரிமாறிய சுடச்சுட மணக்கும் நெய் தோசையைப் பார்த்ததும், சசிக்கு பசி வயிறைக் கிள்ளியது; அவன் எதையுமே யோசிக்காமல் அசாத்திய பசியோடு ஆசையாகச் சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.



அவனுக்குத் தேவையான சட்னியையும் சாம்பாரையும் பக்குவமாகப் பரிமாறிக் கொண்டிருந்த விஜயா, சசியின் சாப்பிடும் வேகத்தைக் கவனித்தாள். எப்போதும் வழக்கமாக மூன்று தோசைக்கு மேல் சாப்பிடாத தன் மகன், இன்று பசியின் உந்துதலால் அஞ்சாவது தோசை வரை தட்டாமல் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவள், "ஏண்டா சசி... இப்படி ஒரு பசியோடு இருக்க? கோபம் வந்துச்சுன்னா என்கிட்ட காட்டுடா, அதுக்காக உன் வயிற்றை இப்படி பட்டினி போடுவியா?" என்று செல்லமாகக் கண்டித்தாள்.

[Dheena2003]

அம்மாவின் பாசமான பேச்சைக் கேட்டு சசி ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தான்; ஆனால், அந்த அவசரத்தில் அவனுக்குச் சட்டென்று தொண்டையில் சாம்பார் புரை தேறியது. அவ்ளோதான், விஜயா பதறிப்போய் உடனடியாக அவனது தலையில் லேசாகத் தட்டிக் கொடுத்து, முதுகைத் தடவிவிட்டாள். பக்கத்தில் இருந்த டம்ளரை எடுத்து அவனுக்குத் தண்ணீரை நீட்டி குடிக்க வைத்தாள்.


அம்மாவின் கனிவான உபசரிப்பில் புரை தணிந்த சசி, ஒரு வழியாகத் தட்டில் இருந்த சாம்பாரையும் சட்னியையும் தன் விரல்களால் வழித்து எடுத்து, தட்டையே துடைத்து நக்கியது போல் அத்தனையையும் சாப்பிட்டு முடித்தான். அவனது வயிறும் மனமும் இப்போதுதான் முழுமையாகக் குளிர்ந்திருந்தது.

சாப்பிட்டு முடித்தவன் தன் வாயைத் துடைத்துக் கொண்டு, "அம்மா... ரொம்ப நாள் கழிச்சு உன் கையால,  இப்படிச் சாப்பிடுறேன். தோசை அவ்வளவு ருசியா இருக்குமா!" என்று நெகிழ்ச்சியோடு கூறி, விஜயாவின் கையைப் பிடித்து அவளது உள்ளங்கையில் பாசத்தோடு ஒரு முத்தமிட்டான்