[Dheena2003]

அவள் மேலும் தொடர்ந்து, "உன் பையன் ரொம்ப யோக்கியன் மாதிரிப் பேசாதே... அவன் கேரளாவுல வேலை பார்க்கிற இடத்துல அவனுக்கு ஏதோ 'ஆம்பளைக் குறை' இருக்குன்னு பேசிக்கிறாங்க! அவனால ஒரு குழந்தையைப் பெத்துக்கக் கூடிய தகுதி இல்லைன்னு விஷயம் தெரிஞ்சுதான், எங்க வீட்டுப் பொண்ணு தன் வாழ்க்கை பாழாயிடக் கூடாதுன்னு ஓடிட்டா!" என்று அந்தப் பெரிய சபையிலேயே அசிங்கமான பழியைத் தூக்கிப் போட்டாள்.


ஒரு பெண்ணே தன் மகனின் ஆண்மையைப் பற்றிக் கேவலமாகப் பழி சுமத்தியதைச் சசியின் சொந்தக்காரர்கள் கேட்டு, அந்தப் பெண் வீட்டார் மேல் பாய்ந்து அடிப்பார்கள் என்றுதான் விஜயா எதிர்பார்த்தாள். ஆனால், காலம் எவ்வளவு கொடூரமானது என்பது அடுத்த நொடியே அவளுக்குப் புரிந்தது

சசியின் சொந்தக்காரர்களில் இருந்த சில பெரியவர்கள், விஜயாவின் அருகில் வந்து, "ஏன் விஜயா... அந்தப் பொண்ணு சொல்றதுலயும் ஏதாச்சும் உண்மை இருக்குமோ? நம்ம சசிக்கு நிஜமாவே அப்படி ஏதும் குறை இருக்கா என்ன? அதை மறைச்சுத்தான் இந்தக் கல்யாணத்தை அவசர அவசரமா ஏற்பாடு பண்ணியா?" என்று அவளது காயத்தில் ஈட்டியைப் பாய்ச்சுவது போலக் கேட்டுவிட்டனர்.

[Dheena2003]

சுற்றிலும் இருந்த சொந்தங்களே தன்னைச் சந்தேகப்படுவதை விஜயாவால் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை. "ஐயோ... என் கணவர் மட்டும் இன்னைக்கு உயிரோடு இருந்திருந்தா, எங்களை இப்படி நடுத்தெருவுல நிக்க வச்சுப் பேச இந்த ஊருக்குத் துணிச்சல் வந்திருக்குமா?" என்று நினைத்து, மேடைப் படிக்கட்டிலேயே அமர்ந்து தலையில் அடித்துக் கொண்டு அழுதாள்.

சசிக்கு உடல் முழுவதும் நடுக்கம் எடுத்தது. தன் அம்மா அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவன், மேடையை விட்டு ஓடிப்போய் அவளைக் கட்டிக்கொண்டான். வர்ஷாவும் பத்மாவும் ஓடிவந்து, விஜயாவையும் சசியையும் சேர்த்து ஒரு சேரக் கட்டிக்கொண்டு அந்தத் திருமணப் பந்தலிலேயே கண்ணீர் விட்டுக் கதறினார்கள்.


இப்போது ஒட்டுமொத்த சபையும் அவர்களைப் பற்றி மிகக் கேவலமாகக் குசுகுசுவென்று பேசத் தொடங்கியது. "பார்த்தியாப்பா... அந்தப் பையனுக்கு அந்த விஷயத்துல ஏதோ பெரிய பிரச்சனையாம். அதான் பொண்ணு உஷாராகி ஓடிப் போயிருக்கு. பாவம், அந்தப் பொண்ணோட வாழ்க்கை தப்பிச்சது!" என்று ஆளாளுக்குப் பேசிக் கொண்டனர்.

[Dheena2003]

மண்டபத்தின் ஒரு ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த சில வாலிபச் சிறுசுகள், சசியைப் பார்த்து நக்கலாகச் சிரித்துக் கொண்டே, "ஏற்பாடு எல்லாம் பலமாத்தான் இருக்கு... மாப்பிள்ளைக்குக் கையில் துப்பாக்கி இருக்கு, ஆனா உள்ளே தோட்டா இல்லையாம்டா!" என்று இரட்டை அர்த்தத்தில் பேசி கைதட்டிச் சிரித்தார்கள்.


தன் காதுகளில் வந்து விழுந்த அந்தப்  அவமானத்தையும், கேலிப் பேச்சுகளையும் கேட்ட சசிக்கு, பூமியே வெடித்துத் தன்னை உள்ளே இழுத்துக் கொள்ளாதா என்று தோன்றியது. "இனி இந்த உலகத்தில் வாழ்வதை விட, இப்படியே தூக்கில் தொங்கி உயிரை விட்டுடலாம்" என்ற ஆத்திரமும் அவமானமும் அவனுக்குள் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. அவனது கைகள் இரும்பைப் போல இறுகின.

அப்போது கூட்டத்தில் இருந்த ஒரு நல்லவர் மட்டும், "ஏம்பா... நாக்கில் நரம்பில்லாம இப்படி ஒருத்தரோட குறையைப் பத்திப் பேசாதீங்க. பாவம், அவங்களே கல்யாணம் நின்னு போச்சேன்னு ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் நடுத்தெருவுல நின்னு அழுதுகிட்டு இருக்காங்க. இதுல உங்க நக்கல் பேச்சு வேற தேவையா?" என்று அவர்களைக் கண்டித்தார்.

ஆனால், அந்தப் பெரிய கூட்டத்திற்கு இவர்களின் கண்ணீரை விட, அங்கே தயாராகியிருந்த கல்யாணச் சாப்பாடுதான் முக்கியமாகப்பட்டது. "சரிப்பா... எப்படியோ கல்யாணம் நின்னு போச்சு. இனிமே இங்க நின்னு என்ன பண்ணப் போறோம்? வாங்க, நேரா போய் அந்தப்  கல்யாணச் சாப்பாடாவது சாப்பிட்டுட்டு ஊருக்குக் கிளம்புவோம்" என்று கூட்டமாக டைனிங் ஹாலை நோக்கி நகரத் தொடங்கினார்கள்.

[Dheena2003]

வந்திருந்த சொந்தங்கள், பந்தங்கள் அனைவரும் தங்களின் பசியைத் தீர்த்துக் கொள்வதற்காகச் சாப்பாட்டுப் பந்தியில் போய் அமர்ந்து, பிரியாணியிலும் சாப்பாட்டிலும் மூழ்கிப் போனார்கள். தங்களுக்குள் சிரித்துப் பேசிக் கொண்டே உணவை ரசித்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

ஆனால், அங்கே அந்தப் பிரம்மாண்டமான மணமேடையின் கீழே... விஜயா, பத்மா, வர்ஷா மற்றும் சசி ஆகிய அந்த நான்கு பேர் மட்டும், தங்களின் ஒட்டுமொத்த மானமும் கௌரவமும் பறிபோன துக்கத்தில், ஆறாத கண்ணீர் கடலில் மூழ்கிக் கிடந்தார்கள். அவர்களின் அழுகைச் சத்தம் அந்த நாதஸ்வர இசையையும் தாண்டி அந்த மண்டபத்தையே உலுக்கியது.



பெற்றவள் நான் இருக்கும்போது...

என் பிள்ளையின் ஆண்மையை
ஊர் கூடிப் பேசுவதா?
மறைந்த என் கணவர் இருந்தால்
இந்த அவமானம் நேருவதா?

தலை நிமிர்ந்து வாழ்ந்த குடும்பம்,
இன்று தரைமட்டமாய் நிற்குதே...
என் வாரிசின் கௌரவத்தை
வார்த்தைகளால் கொல்லுதே!

பத்துத் திங்கள் சுமந்தேனே,
பண்போடு அவனை வளர்த்தேனே...
குறை ஒன்றும் இல்லாத என் தங்க மகனை,
நிரபராதியாய் நடுத்தெருவில் நிறுத்தினேனே!

பெண்ணவள் ஓடிய பிழை மறைக்க,
என் பிள்ளையின் மடியில் பழி போட்டாள்...
நாக்கில் நரம்பில்லாப் பாவிகள் கூட்டமோ,
என் மகனின் நெஞ்சில் ஈட்டி பாய்ச்சியதே!

வாரிசு இல்லை என வதந்தி பேசும் ஊரே,
என் வயிற்று எரிச்சல் உங்களைச் சும்மா விடுமோ?
பெற்றவள் சிந்தும் இந்த ஒற்றைக் கண்ணீர்,
என் மகனின் மானத்தைக் காக்க வழியேதும் தராதோ?

ஆறாத வடுவாய் இந்த அவமானம் போனாலும்,
அம்மாவின் பாசம் உன்னை அணைத்துக் காக்கும்...
என் சிங்கமே, நீ சோர்ந்து போகாதே,
காலம் நமக்கான பதிலை ஒருநாள் உரக்கச் சொல்லும்!

[Dheena2003]

அந்தக் கொடூரமான சம்பவத்திற்குப் பிறகு, நாட்கள் ஒவ்வொன்றும் யுகங்களாக, மிக மெதுவாகக் கழிந்தன. அந்தப் அழகான  வீடு, தன் ஒட்டுமொத்தக் கௌரவத்தையும் இழந்து, ஒரு மயான அமைதியோடு கிடந்தது. தன் சொந்தத் திருமணத்திற்காக முழுதாக ஒரு மாதம் விடுமுறை எடுத்துக்கொண்டு ஆசையோடு ஊருக்கு வந்த சசிக்கு, இப்போது அந்த வீட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் நரகமாகத் தோன்றியது.


இன்னும் மூன்று வாரங்கள் அவனுக்கு விடுமுறை மீதமிருந்த நிலையிலும், இந்த அவமானச் சூழலில் இனிமேல் ஊரில் இருப்பது தேவையற்றது என்று அவன் முடிவு செய்தான். உறவினர்களின் நக்கல் பார்வைகளுக்கும், ஊராரின் குசுகுசுப்புகளுக்கும் நடுவே வாழப் பிடிக்காமல், அடுத்த இரண்டு நாட்களிலேயே கேரளாவுக்குத் தன் வேலைக்குத் திரும்பச் செல்லப் போவதாகத் தன் அம்மாவிடமும் சித்தியிடமும்   கூறினான்.

விஜயாவின் நிலைமை இன்னும் மோசமாக இருந்தது. எப்போதும் பள்ளியில் நூற்றுக்கணக்கான பிள்ளைகளுக்கு மத்தியில் கம்பீரமாக வலம் வந்த அந்த அரசுப் பள்ளி ஆசிரியை, இப்போது வெளியுலகிற்கு முகம் காட்ட அஞ்சி, தன் வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடந்தாள். அவளது கணவர் இல்லாத அந்தப் பெருங்குறையோடு, மகனுக்கு நேர்ந்த இந்த அசிங்கமான பழிச்சொல் அவளது ஒட்டுமொத்த ஆன்மாவையும் உலுக்கி எடுத்திருந்தது.

தன் மகனின் நெஞ்சில் விழுந்திருக்கும் அந்தப் பெரிய வடுவை ஆற்றுவதற்கோ, அவனைச் சமாதானப்படுத்தி அவனுக்குத் தைரியம் சொல்வதற்கோ கூட அவளுக்கு உடலில் தெம்பும் இல்லை, மனதில் ஆளுமையும் இல்லாமல் போயிருந்தது. படுக்கையிலேயே கிடந்தவளுக்கு, வீட்டின் அடுப்பங்கரையில் போய் ஒருவேளை சாப்பாடு சமைப்பதற்குக் கூட இஷ்டம் இல்லாமல், தன் வாழ்க்கையே முடிந்துவிட்டது போன்ற விரக்தியில் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

[Dheena2003]

இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில், தடம் மாறாமல் நின்று அந்த ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தையும் தாங்கிப் பிடித்தது சித்தி பத்மாதான். அவளது சொந்த வாழ்க்கையிலும் கணவனால் கைவிடப்பட்ட பெரும் சோகம் இருந்தாலும், அதை எல்லாம் தள்ளிவைத்துவிட்டு, தன் அக்காவுக்காகவும் சசிக்காகவும் அவள் தைரியமாக நின்றாள். அவளே சமையல் வேலைகள் அனைத்தையும் கவனித்து, இருவரையும் வற்புறுத்திச் சாப்பிட வைத்து, அந்த வீட்டின் அத்தனை பொறுப்புகளையும் தன் தோள்களில் சுமந்து கொண்டாள்.


எப்போதும் அந்த வீட்டில் ஒரு பம்பரம் போலச் சுழன்று திரிந்து, தன் குறும்புப் பேச்சுகளால் எல்லோரையும் சிரிக்க வைக்கும் வர்ஷாகூட இப்போது அடியோடு மாறிப் போயிருந்தாள். அவளது அக்மார்க் நக்கலும், வால்தனமும் அவளது முகத்திலிருந்து முற்றிலும் மறைந்துவிட்டிருந்தது. தன் அண்ணன் சசியின் வாடிய முகத்தையும், பெரியம்மாவின் கண்ணீரையும் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவளது நெஞ்சு உருகியது.



தங்கள் குடும்பத்தின் மீது விழுந்த இந்த அசிங்கமான கரையைத் துடைக்க முடியவில்லையே என்ற ஆதங்கம் அவளுக்குள் இருந்தாலும், எப்படியாவது தன் பேச்சுகளாலும் செய்கைகளாலும் தன் அண்ணனை ஒரு நிமிஷமாவது சிரிக்க வைக்க வேண்டும் என்று அவள் படாத பாடு பட்டாள். ஆனால், சசியின் இதயத்தில் விழுந்த அந்த ஆண்மை குறித்த பழிச்சொல்லின் ஆழம் அத்தனை பெரிதாக இருந்ததால், அவளால் அவனைச் சிரிக்க வைக்க முடியாமல் அவளது முயற்சிகள் அனைத்தும் வீணாகித் திணறினாள்.

[Dheena2003]

ஊரை விட்டு ஓடிப் போகத் துடிக்கும் சசி, படுக்கையில் முடங்கிக் கிடக்கும் விஜயா, வீட்டைத் தாங்கும் பத்மா, சிரிக்க வைக்கப் போராடும் வர்ஷா என அந்த நான்கு பேரின் வாழ்க்கையும், அடுத்த இரண்டு நாட்களில் சசி கிளம்பப் போகும் அந்தப் பயணத்தை நோக்கியே மிகவும் பாரமாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது.

அந்த மயான அமைதியைக் கலைத்துக்கொண்டு, வரவேற்பறையின் நடுவே வந்து சிங்கப் பெண் போல நின்றாள் வர்ஷா. படுக்கையில் முடங்கிக் கிடக்கும் தன் பெரியம்மா விஜயாவையும், சோபாவில் தலையைக் கவிழ்த்து அமர்ந்திருக்கும் அண்ணன் சசியையும் பார்த்து அவளுக்குள் இருந்த ஆக்ரோஷம் வெடித்தது. "இப்போ என்ன ஆச்சுன்னு இங்க ஆளாளுக்கு இப்படி மூஞ்சியைத் தொங்கப்போட்டு முடங்கி வதங்கிப் போய்க் கிடக்குறீங்க? அவ போயிட்டா... இந்த உலகத்துல நம்ம பிள்ளைக்கு வேற பொண்ணுகளே இல்லாமையா போயிட்டா?" என்று வீடே அதிரும்படி சத்தம்போட்டுக் கேட்டாள்.



வர்ஷாவின் அந்த அதிரடிக் குரலில் ஒட்டுமொத்த வீடும் ஒரு நிமிடம் நிசப்தமானது. தன் அண்ணனைப் பழித்த ஊராரின் நாக்குகளுக்குப் பதிலடி கொடுக்க எண்ணியவள், "இன்னையிலிருந்து அன்னைக்கு அந்த மண்டபத்துல நடந்த அசிங்கமான காரியத்தை எல்லாரும் மொத்தமா மறந்துடணும்! அதைப் பத்தி இனி இந்த வீட்டுல ஒரு வார்த்தை கூட யாரும் பேசக்கூடாது. முதல்ல எல்லாரும் எழுந்து முகம் கழுவுங்க, நாம இப்போ நேரா கோவிலுக்குப் போயிட்டு வரலாம். மனசுல இருக்குற பாரமெல்லாம் அந்த சாமி பாதத்துல கரையட்டும்" என்று அதட்டலாக, அதே சமயம் பாசத்தோடு கட்டளையிட்டாள்

[Dheena2003]

அவளது வார்த்தைகளில் ஒரு தாய்க்கே உரிய பேரன்பும், பிடிவாதமும் நிறைந்திருந்தது. சசியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, "எல்லாம் மறந்துடு  அண்ணே...  , நானே முன்னாடி நின்னு என் அண்ணனுக்கு இந்த ஊரே மெச்சும்படி ஒரு தங்கமான பொண்ணைப் பார்த்து முறைப்படி கல்யாணம் பண்ணி வைக்கிறேன்! இந்த மகராசனுக்கு ஒரு மகாராணி இல்லாமையா போயிடுவா? எந்தப் பாவி மகள் போனா நமக்கென்ன, உனக்கு ஏத்த லட்சணமான தேவதை உனக்காகக் காத்துக்கிட்டு இருப்பா" என்று நெஞ்சாரத் தேற்றினாள்.


வீட்டில் இருக்கும் எல்லாரையும் விட வர்ஷா வயதில் மிகவும் சிறியவள்தான். காலேஜ் படிக்கும் ஒரு இளம் பெண் என்றாலும், இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் அவள் காட்டிய அந்தப் முதிர்ச்சியும், பொறுப்பான ஆக்ரோஷமும் விஜயாவுக்கும் பத்மாவுக்கும் ஒரு புதிய எனர்ஜியைக் கொடுத்தது. எப்போதும் குறும்பு மட்டுமே பேசும் அந்த வாலு, இன்று குடும்பத்தின் கௌரவத்தை மீட்டெடுக்க இவ்வளவு உறுதியாகப் பேசுவதைக் கண்டு இரு தாயுள்ளங்களும் வியந்து போயின.

அவளது பேச்சில் இருந்த நியாயமும், தைரியமும் சசியின் உள்ளத்துக்குள் ஒரு புதிய வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சியது. "ஆமாம், ஒரு பாவி மகள் ஓடிப்போனதற்கும், நாக்கில் நரம்பில்லாதவர்கள் பேசிய வதந்திகளுக்கும் நாம் ஏன் இப்படி நம் சொந்த வீட்டிற்குள்ளேயே சிறைப்பட்டு அழுதுகொண்டிருக்க வேண்டும்? நாம் எந்தத் தப்பும் செய்யவில்லையே" என்ற சுயமரியாதை உணர்வு அவனுக்குள் மெல்லத் துளிர்விடத் தொடங்கியது.

[Dheena2003]

படுக்கையிலேயே கிடந்த விஜயா மெதுவாக எழுந்து அமர்ந்தாள். "வர்ஷா சொல்றதுதான் உண்மைடி பத்மா... எத்தனை நாளைக்குத்தான் நாமளும் இப்படி அழுதுகிட்டே வீட்டுக்குள்ள கிடக்க முடியும்? ஊரார் பேசும் பேச்சுக்களுக்கு பயந்து நடுங்குறதை விட, வர்ஷா சொன்னது போல நம்ம மனசு லேசாக அந்த இறைவனின் பாதத்தையாவது போய் தரிசனம் பண்ணிட்டு வரலாம்" என்று கூறி, நாட்களுக்குப் பிறகு தன் புடவைத் தலைப்பால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.


வர்ஷா தந்த அந்தப் பாசிட்டிவ் எனர்ஜியால், அந்தப்   வீட்டில் இருந்த முடக்க நிலை ஒரு வழியாகக் கலைந்தது. சசியும் தன் சோக முகத்தை மாற்றி, "  தயாராகத் தொடங்கினான். பத்மாவும் தன் மகளின் தோளைத் தட்டி, அவளது சமார்த்தியத்தைப் பாராட்டிவிட்டு, அக்காவுடன் சேர்ந்து கிளம்பினாள்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில், அந்த நான்கு பேரும் தங்களின் துயரங்களை அந்த வீட்டுக்குள்ளேயே பூட்டி வைத்துவிட்டு, மன அமைதி தேடி ஊரில் இருக்கும் புகழ்பெற்ற அம்மன் கோவிலுக்குச் செல்வதற்காகத் தங்களின்   காரில் ஏறிப் புறப்பட்டார்கள். கார் வாசலை விட்டு நகரும் போதே, சசியின் மனதில் தன் சிற்றன்னை பெற்றெடுத்த அந்தச் செல்லத் தங்கை வர்ஷாவின் மீது இருந்த பாசமும் மரியாதையும் இன்னும் பல மடங்கு உயர்ந்து நின்றது.

[Dheena2003]

நான்கு பேரும் காரில் இருந்து இறங்கி, கோவிலின் பிரம்மாண்டமான ராஜகோபுரத்தை வணங்கிவிட்டு உள்ளே சென்றார்கள்.



நான்கு பேரும் காரில் இருந்து இறங்கி, கோவிலின் பிரம்மாண்டமான ராஜகோபுரத்தை வணங்கிவிட்டு உள்ளே சென்றார்கள். கருவறையில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த அந்த அகிலாண்டேஸ்வரி அம்மனின் கம்பீரமான தோற்றமும், அர்ச்சகர் கொடுத்த குங்குமப் பிரசாதமும் அவர்களின் மனதிற்குள் ஒரு பெரிய அமைதியைத் தந்தது. வர்ஷா சொன்னது போலவே, அம்மனை மனமுருகிக் கும்பிட்டுவிட்டுப் பிரகாரத்தைச் சுற்றி வரும்போது, சசி மற்றும் விஜயாவின் நெஞ்சில் இருந்த அந்தப் பாரமெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கரைந்து, மனம் லேசான மாதிரி ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது.

வழிபாட்டை முடித்துவிட்டு அவர்கள் நால்வரும் அமைதியாகக் கோவிலை விட்டு வெளியே வந்தார்கள். அப்போது, கூட்டத்திற்கு நடுவிலிருந்து நாற்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க, பார்ப்பதற்கே மிகவும் கௌரவமான தோற்றம்கொண்ட ஒரு பெண்மணி வேகமாக இவர்களை நோக்கி ஓடி வந்தார். அவர் விஜயாவுக்கு மிகவும் பழக்கமான, அக்கா முறை வேண்டி வரும் ஒரு நல்ல தோழி. அவர் சட்டென்று விஜயாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, "விஜயா... மண்டபத்துல நடந்த எல்லா விஷயத்தையும் நான் கேள்விப்பட்டேண்டி. அதுக்காகவா இப்படி ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் வீட்டுக்குள்ளேயே முடங்கிக் கிடக்கிறது? அதெல்லாம் அந்தப் பாவியோட விதி! இப்படி நாலு இடத்துக்கு வெளிய வந்தாதான் மனசும் கொஞ்சம் லேசாகும், எல்லாத்தையும் மறக்க முடியும்" என்று மிகுந்த பாசத்தோடு தேற்றினார்.



அவர் காட்டிய அந்த உண்மையான அன்பும், ஆறுதல் வார்த்தைகளும் விஜயாவின் கலங்கிய இதயத்திற்கு ஒரு மருந்தாக அமைந்தது. விஜயாவும் அவளது கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, "இல்லடி  . ஆரம்பத்துல அதிர்ச்சியில என்ன பண்றதுன்னே தெரியாம முடங்கிட்டோம். ஆனா, இனிமே நாங்க அப்படி இருக்கப் போறது இல்ல. என் பிள்ளையை வச்சுக்கிட்டு நான் தைரியமா வெளிய வருவேன்" என்று வர்ஷாவைத் திரும்பிப் பார்த்துப் புன்னகைத்தபடி உறுதியாகக் கூறினாள்.

[Dheena2003]

அவள் சொன்னதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த அந்தப் பெண்மணி, "ரொம்ப சந்தோஷடி விஜயா! சரி... எப்படியோ கோவிலுக்கு வந்துட்டீங்க, இதோ இந்தக் கோவிலை ஒட்டியிருக்கிற அந்தப் பெரிய கல்யாண மண்டபத்துலதான் இன்னைக்கு என் பேத்திக்குக் காதுகுத்து விசேஷம் நடக்குது. இப்போ கரெக்டா மதியச் சாப்பாடு பரிமாறிக்கிட்டு இருக்காங்க. நீயும் அப்படியே குடும்பத்தோடு நம்ம விசேஷத்துக்கு வாயேன்... உன் கையால என் பேத்தியை ஆசிர்வாதம் பண்ணிட்டு, எல்லாரும் ஒண்ணா உட்கார்ந்து சாப்பிட்டுட்டுப் போகலாம்" என்று மிகவும் அன்போடு, உரிமையோடு அழைத்தார்.

அவர் அவ்வளவு ஆசையாகக் கூப்பிட்டதும் விஜயாவுக்கு ஒரு நிமிடம் தயக்கமாக இருந்தது. இன்னும் சில நாட்களுக்கு முன்புதான் ஒரு மண்டபத்தில் தங்களின் மானமே பறிபோனது, இப்போது மீண்டும் ஒரு விசேஷ மண்டபத்திற்குள் நுழைவதா என்ற லேசான நடுக்கத்தோடு அவள் தன் பின்னால் நின்ற பத்மாவையும் சசியையும் திரும்பிப் பார்த்தாள். ஆனால், அங்கே நின்ற வர்ஷாவும் சசியும் "அம்மாவைக் கூப்பிடுறாங்கல்ல, போயிட்டு வரலாம்" என்பது போலச் சரின்னு பக்குவமாகத் தலை அசைத்தார்கள். அவர்களின் சம்மதத்தைக் கண்ட விஜயா, அந்த அக்காவின் அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு வரச் சம்மதித்தாள்.


விஜயா ஒத்துக்கொண்டதும் அந்தப் பெண்மணியின் முகத்தில் அளவற்ற மகிழ்ச்சி பொங்கியது. "வாங்கோ தம்பி... வாங்கம்மா பத்மா" என்று சசியையும் வர்ஷாவையும் அன்போடு அழைத்தவர், விஜயாவின் கையை விடாமல் அப்படியே பாசத்தோடு பற்றியபடி, கோவிலை ஒட்டி இருந்த அந்தப்  மண்டபத்தை நோக்கி அவர்களைத் தன் கையாலேயே வழிநடத்திக் கூட்டிச் சென்றார். அந்தப் புதிய இடமும், அக்காவின் பாசமும் சசியின் வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு நல்ல மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்ற சுவடு அங்கே தெரியத் தொடங்கியது.

[Dheena2003]

அந்தப் பெண்மணி விஜயாவின் கையைப் பாசத்தோடு பற்றியபடி, காதுகுத்து விசேஷம் நடந்து கொண்டிருக்கும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மண்டபத்திற்குள் கூட்டிச் சென்றாள். ஆனால், மண்டபத்தின் பிரதான வாசலைக் கடந்து அவர்கள் நான்கு பேரும் உள்ளே நுழைந்த அடுத்த நொடியே, அங்கே ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த உறவினர்கள் சிலர், சசியின் முகத்தைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே தங்களுக்குள் குசுகுசுவென்று பேசத் தொடங்கினார்கள்.


"அடியே! அங்கே பாருடி... இவன் தாண்டி அந்தப் பையன்! போன வாரம் அந்தப் பெரிய மண்டபத்துல வச்சு, முகூர்த்த நேரத்துல பொண்ணு இவனை வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு வேற ஒருத்தன் கூட ஓடிப்போச்சே, அந்த மாப்பிள்ளை இவன்தான்டி!" என்று ஒருத்தி தன் பக்கத்தில் இருந்தவளின் கையைத் தட்டி, சசியைச் சுட்டிக்காட்டி ரகசியமாகப் பேசினாள். அந்தப் பேச்சு, சுற்றியிருந்த மற்றவர்களின் காதுகளிலும் போய் விழ, சலசலப்பு இன்னும் அதிகமானது.

அந்தக் குசுகுசுப்புச் சத்தங்கள் சசியின் காதுகளில்   அப்படியே வந்து விழுந்தன. நாட்களுக்குப் பிறகு கோவிலுக்கு வந்து, இப்பதான் அவனது மனம் கொஞ்சம் லேசாகியிருந்தது. ஆனால், இந்த மண்டபத்திற்குள் நுழைந்த சில நிமிடங்களிலேயே, ஊராரின் அந்த நச்சுப் பேச்சுகள் அவனது நெஞ்சை மீண்டும் அணுஅணுவமாகத் துளைத்து எடுத்தன. "இன்னுமா இந்த ஊர் நம்மளைப் பத்தியே பேசிக்கிட்டு இருக்கு? நாம் என்ன பாவம் செய்தோம்?" என்று நினைத்து அவனது மனம் மீண்டும் ரத்தக் கண்ணீர் வடித்தது

[Dheena2003]

அவளுக்குப் பின்னால் வந்து கொண்டிருந்த விஜயாவுக்கும் பத்மாவுக்கும் சுற்றிலும் இருப்பவர்கள் பேசுவது அப்பட்டமாகக் கேட்டது. தன் மகனைப் பற்றி இப்படிப் பொது இடத்தில் வைத்துத் தங்களுக்குள் கேவலமாகப் பேசிக் கொள்வதைக் கேட்டதும், இரு தாயுள்ளங்களுக்கும் அடியவயிற்றில் இருந்து கோபம் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது. பேசாமல் அந்த இடத்திலேயே அவர்களைப் பிடித்துச் சண்டையிடலாம் என்று தோன்றினாலும், அது தங்களை நம்பி அழைத்துவந்த தோழியின் வீட்டு விசேஷம் என்பதால், அந்த நல்ல காரியம் கெட்டுவிடக் கூடாது என்று மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு பொறுத்துக் கொண்டார்கள்.


ஆனால், அங்கே கூடி இருந்த கூட்டத்திற்குத்தான் கொஞ்சமும் இரக்கமே இல்லை. ஒருத்தி, சசியை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு ஏளனப் பார்வையோடு பார்த்துவிட்டு, "ஹே... இந்த பையன்தாண்டி அவசர அவசரமாப் பெண் பார்த்தாங்களே! பார்க்கிறதுக்கு என்னவோ நல்லா லட்சணமா, சினிமா நடிகர் மாதிரிதான் இருக்கான். ஆனா என்ன பண்றது... பாவம், ஆண்டவன் அவனுக்குப்   'அந்தக் குறையை' கொடுத்துட்டானே!" என்று தன் நாக்கில் நரம்பில்லாமல் பட்டவர்த்தனமாகப் பேசினாள்.

அவள் சொன்ன அந்தப் பயங்கரமான பழிச்சொல், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த வர்ஷாவின் காதுகளில் இடியைப் போல வந்து இறங்கியது. ஏற்கனவே தன் அண்ணனின் ஆண்மையைக் கேலி செய்தவர்களை மிதிக்க வேண்டும் என்று வெறியோடு இருந்த வர்ஷாவுக்கு, இப்போது அவளது இளம் இரத்தம் அசுர வேகத்தில் கொதித்துத் தலைக்கு ஏறியது. அவளும் எவ்வளவு நேரம்தான் பொறுத்துப் பார்ப்பாள்? அவளது கைகள் கோபத்தில் நடுங்கத் தொடங்கின

[Dheena2003]

முகமெல்லாம் சிவந்து, கண்கள் அப்படியே நெருப்புப் பிழம்பாக மாற, வர்ஷா தன் வாயைத் திறந்து அந்தப் பெண்களைப் பார்த்துப் பச்சையாக நாலு வார்த்தை கேட்கப் போனாள். "ஏய்... என்னடி பேசிட்டு இருக்கீங்க நாக்கில் நரம்பில்லாம!" என்று ஆக்ரோஷமாகக் கத்தப் போனவளை, அவளது பெரியம்மா விஜயா சட்டென்று அவளது கையை இறுக்கமாகப் பற்றித் தடுத்து நிறுத்தினாள்.


விஜயா வர்ஷாவைத் தன் பக்கமாக இழுத்து, "வேண்டாம் வர்ஷா... தயவுசெஞ்சு இப்போ இங்க எதுவும் சண்டை போட்டுடாதடி! ஏற்கனவே நம்ம வீட்டு விசேஷத்துல அந்தப் பாவி மகள் ஓடிப்போனதால சண்டை சச்சரவாகி, நம்ம குடும்ப மானமே கப்பலேறிப் போயிடுச்சு. இப்போ திரும்பவும் இந்த விசேஷ வீட்டுல நீ சண்டை போட்டா, அது இவங்க வீட்டு நல்ல காரியத்தையும் பாதிக்கும். நமக்கும் இன்னும் கெட்ட பேர்தான் வரும்டி... அமைதியா இரு" என்று கண்ணீரோடு கெஞ்சினாள்.

பெரியம்மாவின் அந்தக் கண்ணீருக்கும், தவிப்பிற்கும் மதிப்பு கொடுத்த வர்ஷா, தன் ஆத்திரத்தை அடக்க முடியாமல் தன் பற்களை நறநறவென்று கடித்துக் கொண்டு, கைகளை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு பலவந்தமாகப் பொறுமை காத்தாள். அவளது கண்கள் மட்டும், தன் அண்ணனைப் பழித்துப் பேசிய அந்தப் பெண்களை அப்படியே எரித்துவிடுவது போல உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன

[Dheena2003]

அதன் பிறகு, அவர்கள் அங்கே ஒரு நிமிடம் கூடத் தாமதிக்க விரும்பவில்லை. விஜயாவும் பத்மாவும் நேராக மேடைக்குச் சென்று, தொட்டிலில் படுத்திருந்த அந்தச் சின்னக் குட்டிப் பாப்பாவுக்கு நெற்றியில் திருஷ்டிப் பொட்டு வைத்து, கைகளில் ஆசிர்வாதப் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, மனதார வாழ்த்தினார்கள். தோழி ஆசையாகக் கூப்பிட்டதால் இந்தச் சடங்கை மட்டும் முடித்துவிட்டு, அவர்கள் மீண்டும் கீழே சபைக்குத் திரும்பி வந்தார்கள்.


கீழே வந்த பிறகும் அங்கிருந்தவர்கள் தங்களை ஒரு விசித்திரமான விநோதப் பிறவிகளைப் பார்ப்பது போலவே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதை அவர்கள் கவனித்தார்கள். "இங்க நாம இன்னும் கொஞ்ச நேரம் நின்னாலும், யாராவது எதாவது எடாகூடமாப் பேசி நம்ம மனசைக் காயப்படுத்துவாங்க" என்பதை விஜயா நாசுக்காகப் புரிந்துகொண்டாள். அதனால், அங்குக் தயாராகியிருந்த கல்யாணச் சாப்பாட்டைக் கூடச் சாப்பிட விரும்பாமல், உடனடியாக அந்த இடத்தை விட்டு நாசுக்காகக் கிளம்ப எத்தனித்தார்கள்.

சசிக்கு அங்கே நிற்பதற்கு ஒரு நொடி கூடப் பிடிக்கவில்லை. அவனது முகம் அப்படியே அவமானத்தில் இருண்டு போயிருந்தது. தன் தலையைக் குனிந்தபடி, யாருடைய முகத்தையும் பார்க்காமல், விறுவிறுவென்று மண்டபத்தின் வாசலை நோக்கி அவன் முன்னால் நடந்து போய்க் கொண்டிருந்தான்.

[Dheena2003]

அவன் முன்னால் போவதைப் பார்த்த வர்ஷா, வேகமாகக் காலடி எடுத்து வைத்து அவனது அருகில் சென்றாள். தன் அண்ணன் எவ்வளவு பெரிய மன உளைச்சலில் இருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்தவள், தன் மென்மையான,  கைகளால் சசியின் வலது கையை அத்தனை இறுக்கமாக, பாசத்தோடு பற்றிக் கொண்டாள். "நான் இருக்கேண்ணே உனக்கு..." என்பது போல அவனது கையைத் தன் கைக்குள் அடக்கி, அவனோடு இணையாக கம்பீரமாக நடந்து சென்றாள்.


அவர்கள் இருவருக்கும் பின்னாடியே, விஜயாவும் பத்மாவும் ஒரு கசப்பான மௌனத்தோடு வந்து கொண்டிருந்தார்கள். தங்களின் சொந்த ஊரிலேயே, தாங்கள் பிறந்து வளர்ந்த மண்ணிலேயே, எந்தத் தப்பும் செய்யாத தன் மகனை இந்த உலகம் இப்படி அசிங்கமாகப் பேசி வதைக்கிறதே என்ற தீராத வலியோடு, அந்தப்  மண்டபத்தின் வாசலைக்   நோக்கிப் பாரமான மனதோடு நடந்தார்கள்.

மண்டபத்தின் வாசலை நோக்கி விறுவிறுவென்று நடந்து போய்க்கொண்டிருந்த அந்த நான்கு பேரின் பின்னாடியே, அந்த நச்சு மனிதர்களின் நக்கல் பார்வைகளும் விஷமப் பேச்சுகளும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருந்தன. அவர்கள் அமைதியாகவும், சண்டைக்கு வராமலும் போவதைப் பார்த்த அங்கிருந்த கூட்டத்திற்குத் துணிச்சல் இன்னும் அதிகமானது. "நாம என்ன பேசினாலும் இவங்க குனிஞ்ச தலை நிமிராம போறாங்க" என்ற ஏளனத்தில், கூட்டத்தின் நடுவிலிருந்து ஒருவன் எல்லையைக் கடந்து கத்தினான்.

[Dheena2003]

"டேய்... பொட்டை!" என்று அவன் சத்தமாக ஊரே கேட்கும்படி சசியைப் பார்த்துச் சொல்லிவிட்டு, தன் பக்கத்தில் இருந்தவர்களோடு சேர்ந்து கலகலவென்று கேவலமாகச் சிரித்தான். அந்த ஒற்றை வார்த்தை, அந்தப்  மண்டபத்தின் சுவர்களில் மோதி எதிரொலித்தது.


மண்டபத்தின் வாசல் படியில் தன் காலை எடுத்து வைத்திருந்த வர்ஷா, அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட அடுத்த கணமே அப்படியே உறைந்து போனாள். அவளது உடம்பில் ஓடிக்கொண்டிருந்த இரத்தம் அத்தனையுமே ஒரு நொடியில் அனலாய்க் கொதித்துத் தலைக்கு ஏறியது. "இதற்கு மேலேயும் நாம் அமைதியாகக் குனிந்து போனால், இந்த உலகத்தில் நம்மள மாதிரி கேவலமானவங்க யாரும் இருக்க முடியாது!" என்று நினைத்தவள், முன்னோக்கி எடுத்து வைத்த தன் காலை அப்படியே பின்னோக்கி வைத்தாள். அவளது முகம் அப்படியே காளி தேவியைப் போலக் கோபத்தில் சிவந்தது.

அதே சமயம், முன்னாடி போய்க்கொண்டிருந்த அம்மா விஜயாவும், சித்தி பத்மாவும் அந்தப் பயங்கரமான வார்த்தையைக் கேட்டதும், அப்படியே ஸ்தம்பித்து நடுவழியில் நின்றுவிட்டார்கள். தங்கள் வீட்டுப் பிள்ளையை, தங்களின் உயிரான சசியை, ஒரு பொது இடத்தில் வைத்து இப்படி நாலாந்தர வார்த்தையால் ஒருவன் பழிப்பதா என்று இரு தாயுள்ளங்களும் அதிர்ச்சியிலும் வேதனையிலும் அப்படியே உறைந்து போயின.

[Dheena2003]

ஆனால் வர்ஷா சும்மா இருக்கவில்லை. அவளது கழுகுக் கண்கள், அந்தக் கூட்டத்திற்கு நடுவிலிருந்து கத்திய அந்த வம்பனைத் துல்லியமாகக் கண்டுபிடித்துவிட்டன. அதுவரை, "பெரியம்மா சொன்னாங்க, சண்டை வேண்டாம், அமைதியாப் போயிடலாம்" என்று தன் அண்ணனின் கையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டு பொறுமை காத்த அந்தப் பெண் சிங்கம், இப்போது தன் அண்ணனின் முகத்தைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.


சசியின் முகத்தைப் பார்த்த வர்ஷாவுக்கு இதயம் வெடிப்பது போலிருந்தது. எப்போதும் அமைதியாக இருக்கும் தன் அண்ணனின் கண்ணில் இருந்து, அந்தப் பேராண்மையின் கௌரவம் பறிபோன துக்கத்தில், அவனது முதல் சொட்டுக் கண்ணீர் அப்படியே எட்டிப் பார்த்துக் கன்னத்தில் வழியத் தொடங்கியது. தன் அண்ணன் அழுவதைக் கண்ட வர்ஷாவால் அதற்கு மேல் தன் ஆத்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை.



வழியும் அவனது அந்த ஒற்றைச் சொட்டுக் கண்ணீரைத் தன் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டாள் வர்ஷா. பின்னர் சசியின் கண்களை நேருக்கு நேர் உற்றுப் பார்த்து, "அண்ணா... உன் கண்ணில் இருந்து வர்ற இந்தக் கண்ணீரைப் பார்த்துட்டு என்னால இன்னும் அமைதியா இருக்க முடியாது அண்ணா! ப்ளீஸ்... என் கையை விடு அண்ணா... இவனுங்களுக்கு இன்னைக்கு நான் யாருன்னு காட்டணும், ப்ளீஸ்!" என்று தன் கண்களாலேயே அவனிடம் கெஞ்சிக் அனுமதி கேட்டாள்.

[Dheena2003]

சசிக்கு உள்ளுக்குள் கோபமும் ஆத்திரமும் எரிமலையாய்ப் பொங்கிக் கொண்டுதான் இருந்தது. அவன் எப்போதும் யாரிடமும் சத்தமாகப் பேசாத ஒரு அமைதியான சூழலில் வளர்ந்தவன். ஆனால், அவனது அந்த உன்னதமான அமைதிக்கே இன்று பங்கம் விளைவித்து, அவனது ஆண்மையையே கேவலமாகப் பேசும் போது அவனது பொறுமையும் எல்லையைக் கடந்தது. அதுவரை தன் தங்கையின் கையை, எங்கே அவள் சண்டைக்குப் போய்விடுவாளோ என்று பயந்து இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்த சசி, அந்த நொடியில் அவளது கையை அப்படியே உதறி விட்டான். "போய் என்னன்னு கேளுடி!" என்பது போல அவளது கையைத் தளர்த்தி விடுவித்தான்.



அவ்வளவுதான்! கை விடுபட்ட அடுத்த நொடி, வர்ஷா ஒரு பெண் சிங்கத்தைப் போலச் சீறிக்கொண்டு பாய்ந்தாள். அவளது சுடிதார்  சலசலக்க, காலடிச் சத்தங்கள் மண்டபமே அதிர, அந்தக் கூட்டத்திற்கு நடுவே நின்றுகொண்டிருந்த அந்தப் பையனை நோக்கி அசுர வேகத்தில் விரைந்து சென்றாள். அவளது ஆக்ரோஷமான வரவைப் பார்த்த ஒட்டுமொத்தக் கூட்டமும் பயத்தில் இருபுறமும் சிதறி வழிவிட்டது.

[Dheena2003]

அந்தப் பையனோ, தன் பக்கத்தில் தன் இளம் மனைவி மற்றும் தன் அம்மாவுடன் நின்றுகொண்டிருந்தான். வர்ஷா தன்னை நோக்கி ஒரு எமனைப் போல, கண்களில் நெருப்பைக் கக்கிக் கொண்டு வருவதைப் பார்த்ததும், அவனுக்குள் இருந்த அந்தப் போலி வீரம் பறந்து போனது. அவன் அப்படியே பயத்தில் தன் தாயின் பின்னாடி பம்மத் தொடங்கினான்.

கிட்ட நெருங்கி வந்த வர்ஷா, அவனுக்கு முன்னால் ஒரு இமயமலையைப் போல நெஞ்சு நிமிர்த்தி, கம்பீரமாக நின்றாள். "டேய்... என்னடா சொன்ன? பொட்டையாடா?" என்று அவனது சட்டையைப் பிடிக்காத குறையாகக் கத்தினாள்.


மண்டபமே நிசப்தமாக, அந்தப் பிரம்மாண்டமான சபையில் கூடியிருந்த அத்தனை பேர் முன்னாடியும் வர்ஷா தன் சிங்கக் குரலில் கர்ஜித்தாள். "உனக்கு என் அண்ணன் ஆம்பளைன்னு நிரூபிக்கணுமாடா? அப்படி உனக்குச் சந்தேகம் இருந்தா, இன்னைக்கு ராத்திரி ஒரு நாள் மட்டும்... உன் பொண்டாட்டியையும், உன்னைப் பெத்த உன் அம்மாவையும் என் வீட்டுல கொண்டு வந்து விட்டுட்டுப் போடா! நைட்டோட நைட்டா  , அவங்களோட புண்டையை எப்படிக் கிழிச்சுத் தொங்க விடுறான்னு பார்த்துட்டு, நாளைக்குக் காலைல அவங்களே வந்து என் அண்ணன்  ஆம்பளைன்னு உன்கிட்ட சாட்சி சொல்லுவாங்கடா! செய்யிறியாடா?" என்று நாக்கு கூசாமல், அசாத்தியமான தைரியத்தோடு அத்தனை பேர் முன்னாடியும் கேட்டாள்.