[Dheena2003]

அவள் சொன்ன அந்த   அனல் பறக்கும் வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், அந்தப் பையன் அப்படியே அவமானத்தில், கூசிப் போய், முகத்தை எங்கே வைத்துக் கொள்வது என்று தெரியாமல் தரையைப் பார்த்து அப்படியே குனிந்து குறுகிப் போனான். சுற்றியிருந்த அவனது மனைவியும் அம்மாவும் அதிர்ச்சியில் வாயடைத்து நின்றார்கள்.


வர்ஷாவின் இந்த ருத்ர தாண்டவத்தைப் பார்த்து மிரண்டு போன கூட்டத்தில் இருந்து இன்னொரு பெரியவர், லேசாகத் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு முன்னால் வந்தார். "ஏனம்மா... வயசுப் பொண்ணா இருக்கே, இவ்வளவு பெரிய சபையில ஒரு பொம்பளைப் பிள்ளை இப்படியா வாய்க்கு வந்தபடி பச்சையாப் பேசுறது? கொஞ்சம் அடக்க ஒடுக்கம் வேண்டாமா?" என்று வர்ஷாவைக் கண்டிக்க முயன்றார்.

வர்ஷா சட்டென்று தன் ஆக்ரோஷப் பார்வையை அவர் பக்கம் திருப்பினாள். " . "இவ்வளவு நேரம் இந்த ஊரே சேர்ந்து, எந்தத் தப்பும் செய்யாத என் அண்ணனைப் பத்தி அசிங்க அசிங்கமாக் கேவலமாப் பேசிச்சே... அப்போ உன் வாயில என்ன சுன்னியவா வச்சிருந்த? அப்போ எவனும் வந்து கேட்கல, இப்போ நான் திருப்பிப் பேசினா உனக்கு அடக்கம் ஒடுக்கம் கேக்குதாடா?" என்று நாக்கு கூசாமல் வெளுத்து வாங்கினாள். அவளது அந்தத் தெறிக்கவிடும் வார்த்தைகளில் ஒட்டுமொத்த மண்டபமே அரண்டு மிரண்டு போனது

[Dheena2003]

அவள் அத்தோடு நிறுத்தவில்லை; மண்டபத்தின் நடுவே நின்றுகொண்டு, சுற்றிலும் இருந்த அத்தனை ஆண்களையும் பெண்களையும் தன் தீர்க்கமான பார்வையால் ஒரு வலம் வந்தாள். "இனிமேல் என் அண்ணனைப் பத்தியோ, அவனோட ஆண்மையைப் பத்தியோ எந்தத் தேவடியா பையனாச்சும் எதாவது ஒரு வார்த்தை பேசிட்டு விட்டிங்க... கத்தியை எடுத்து உங்க சுன்னியை இழுத்து வச்சு அறுத்தெறிஞ்சிடுவேன், ஜாக்கிரதை!" என்று வர்ஷா விடுத்த அந்தப் பகிரங்கமான எச்சரிக்கையில், அங்கே கூடி இருந்த நூற்றுக்கணக்கான ஆண்களும் அப்படியே ஸ்தம்பித்து, பயத்தில் தங்கள் பேண்ட்டுக்குள் கைகளை மறைத்துக் கொள்ளாத குறையாக நடுங்கிப் போனார்கள்.


இந்தக் கூத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் 'பொட்டை' என்று சொன்னவனின் மனைவி, தன் கணவனின் செயலைக் கண்டு ஆத்திரமடைந்தாள். "யோவ்! உனக்கு இது தேவையாடா? நாக்கில் நரம்பில்லாம எவனையோ போய் வம்பு இழுத்துட்டு, இப்போ இவ்வளவு பெரிய சபையில நம்ம மானத்தையே நடுத்தெருவுல நிக்க வச்சுட்டீயே!" என்று கத்தியவள், எல்லார் முன்னாடியும் தன் கணவனின் மண்டையிலேயே பலமாக இரண்டு போடு போட்டாள்.

அந்த மண்டபத்தில் அப்போது பெண் வீட்டார், மாப்பிள்ளை வீட்டார் என 100-க்கும் மேற்பட்ட ஆண்கள் திரண்டிருந்தார்கள். ஆனால், அந்த ஒற்றைப் பெண் சிங்கத்தின் அசாத்திய துணிச்சலுக்கும், அனல் பறக்கும் பேச்சுக்கும் முன்னால், அங்கே இருந்த ஒட்டுமொத்த ஓநாய் கூட்டமும் தலை குனிந்து நின்றதே தவிர, ஒருத்தனுக்குக் கூட அவளை எதிர்த்து முன்னால் வந்து பேச நெஞ்சில் துணிச்சல் வரவில்லை.

[Dheena2003]

அதுவரை, அவமானத்தாலும் சோகத்தாலும் தலை குனிந்து கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்த அம்மா விஜயாவும், சித்தி பத்மாவும் வர்ஷாவின் அந்த விஸ்வரூபக் காளி அவதாரத்தைக் கண் குளிரப் பார்த்தார்கள். தங்கள் வீட்டுப் பெண் பிள்ளை, தங்கள் குடும்பத்தின் மானத்தைக் காக்க ஒரு அசுர பலத்தோடு நின்று ஒட்டுமொத்தக் கூட்டத்தையும் மண்டியிட வைத்த அந்த வீரத்தைப் பார்த்து, இரு தாயுள்ளங்களின் முகத்திலும் நாட்களுக்குப் பிறகு ஒரு பெருமிதமான புன்னகையும், அசாத்தியமான தைரியமும் குடியேறியது. சசியோ, தன் தங்கை தனக்காகப் புயலென எழும்பிய அந்த மாபெரும் வீரத்தைக் கண்டு, தன் நெஞ்சை நிமிர்த்திப் பெருமையோடு அவளைப் பார்த்தான்.


தன் அண்ணனின் கௌரவத்திற்குப் பங்கம் விளைவித்த ஒட்டுமொத்த ஓநாய் கூட்டத்தையும் தன் அனல் பறக்கும் வார்த்தைகளால் மண்டியிடச் செய்த வர்ஷா, முகம் முழுவதும் வீரத்தின் உக்கிரமும் நெஞ்சில் அசாத்திய கம்பீரமும் ததும்ப, சசியின் கையை மீண்டும் ஒருமுறை அத்தனை உரிமையோடு இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள்; அங்கே கூடி நின்ற நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்கள் பயத்தோடும் பிரமிப்போடும் தங்களை வழிமறிக்காமல் விலகி வழிவிட, தலைகுனிந்து நின்ற அந்தச் சபையை ஒரு அலட்சியப் பார்வையோடு கடந்து, தன் அண்ணனை ஒரு மாவீரனைப் போல மண்டபத்தின் வாசலை நோக்கி நேர்க்கொண்ட பார்வையுடன் கம்பீரமாக வழிநடத்திக் கூட்டிச் சென்றாள் அந்தப் பெண்புலி.



அமைதி அவனது ஆபரணம் என்றால்,

ஆக்ரோஷம் எனது ஆயுதமடா!
என் அண்ணனின் கண்ணில் நீர் வழிந்தால்,
இந்த வர்ஷா காளியாய் மாறுவடா!

யார் சொன்னது அவனைக் குறையுடையோன் என்று?
நாக்கில் நரம்பில்லா நாசகாரக் கூட்டமே!
என் அண்ணனின் கௌரவம் தொட்ட உங்களை,
நடுத்தெருவில் நிக்க வச்சுத் தோலுரிப்பேன்டா!

பெண் புலியாய் நான் வருவேன்,
பேசும் நாக்குகளை அறுத்தெறிவேன்!
என் குடும்பத்து மானத்தைக் காக்க,
எந்த எல்லைக்கும் துணிந்து நிற்பேன்!

அடங்கிப் போக நாம் ஒன்றும் அனாதையல்ல,
அடித்துப் பேசும் சிங்கத்தின் வாரிசுகளடா!
இனி ஒரு சொல் அவதூறு பேசினால்,
உங்கள் சாம்ராஜ்யமே இங்குக் தரைமட்டமடா!

கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொள் என் அண்ணனே,
உன் தங்கை நான் இருக்கும் வரை...
ஒரு எமனும் உன்னை நெருங்க முடியாது,
உன் மானமே என் உயிர் மூச்சடா!

 

[Dheena2003]

நாட்கள் நகர்ந்தன. சசிக்குத் தன் மத்திய அரசுப் பணியில் மீண்டும் சேர்வதற்கான அழைப்புக் கடிதம் வர, கேரளாவுக்குக் கிளம்ப வேண்டிய நாள் வந்தேவிட்டது. அந்த அவலமான சம்பவத்தை இப்போது குடும்பமே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறந்து, பழையபடி சகஜ நிலைக்குத் திரும்பியிருந்தது. அன்று மாலை, கேரளா செல்லும் ரயிலைப் பிடிப்பதற்காகச் சசி ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு வந்திருந்தான். அவனை அன்போடு வழிஅனுப்பி வைக்க அவனது அம்மா விஜயா, சித்தி பத்மா, மற்றும் குறும்புக்காரத் தங்கை வர்ஷா என மூவருமே ஆர்வத்தோடு வந்திருந்தார்கள்.


பிளாட்பாரத்தில் ரயிலுக்காகக் காத்திருந்தபோது, விஜயா தன் மகனின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, தன் முகத்தில் ஒரு தாய்க்கே உரிய அக்கறையையும் பக்குவத்தையும் வரவழைத்துக் கொண்டாள். "சசி, கேரளாவுக்குப் போனதும் எதை நினைச்சும் வருத்தப்படாம தைரியமா உன் வேலையைப் பாருடா. இங்க நாங்க மறுபடியும் உனக்கு ஒரு நல்ல குடும்பத்துல, தங்கமான பொண்ணைப் பார்த்துட்டே இருக்கோம். கூடிய சீக்கிரம் எல்லாம் நல்லபடியா முடியும், கவலைப்படாதே," என்று மென்மையாக அட்வைஸ் கொடுத்தாள்.

[Dheena2003]

அருகில் நின்ற வர்ஷா, தன் பெரியம்மாவின் பேச்சைக் கேட்டதும் உதட்டைக் பிதுக்கி, கண்களை உருட்டி ஒரு நக்கல் எக்ஸ்பிரஷனைக் காட்டினாள். "அண்ணே... இனிமேலும் இவங்க பேச்சைக் கேட்டுப் பொண்ணு பார்ப்பாங்கன்னு நம்பி ஏமாந்துக்கிட்டு இருக்காதே! நீ பேசாம கேரளாவுல வேலை பார்க்கிற இடத்துலயே ஏதாவது ஒரு நல்ல மலையாளிப் பொண்ணைப் பார்த்து, உஷார் பண்ணி லவ் பண்ணிரு. அவங்க வீட்ல சம்மதிச்சதும், அங்கியே தாலியைக் கட்டி இங்க கூட்டிட்டு வந்துரு... அப்புறம் மத்ததை நான் பார்த்துக்கிறேன்!" என்று கையைத் தட்டி மாஸாகச் சொன்னாள்.


அவள் சொன்ன அந்த ' பொண்ணு உஷார்' மேட்டரைக் கேட்டதும், அதுவரை அமைதியாக இருந்த சசிக்குக் தன் தங்கையின் குறும்பான முகத்தைப் பார்த்து, குபுக்கென்று சிரிப்பு வந்துவிட்டது.  



அப்போது பத்மா,   தன் தோளைக் குலுக்கிக் குறும்போடு பேசினாள். "யாரு... இவனா லவ் பண்ணுவான்? ஏண்டி வர்ஷா... ரோட்டுல ஒரு பொண்ணு எதிரே வந்தாலே, தலையை நிமிர்ந்து பார்க்காம, தரையைப் பார்த்துக்கிட்டே நடக்குற லட்சணக்காரன் உன் அண்ணன்! இவன் இன்னைக்குப் போய் ஒரு பொண்ணை லவ் பண்ணி, கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதா? அதுக்கெல்லாம் இந்த ஜென்மத்துல வாய்ப்பே இல்ல ராஜா!" என்று சசியைச் சீண்டினாள்.

[Dheena2003]

வர்ஷா உடனே தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, தன் அம்மாவைப் பார்த்துப் போலி கோபத்தோடு முறைத்தாள். "ஹலோ... அதுக்கு நீங்கதான்மா முழுப் பொறுப்பு! என் அண்ணனை ஒரு 'பொத்தப் புள்ளை' மாதிரி, வெளியுலகமே தெரியாம, ரொம்பப் பொத்திப் பொத்தி வளர்த்தா அவன் இப்படித்தான் இருப்பான். அண்ணே... நீ இதையெல்லாம் நினைச்சுக் கொஞ்சமும் கவலைப்படாதே. உனக்கு ஏதாவது 'லவ் டிப்ஸ்' வேணும்னா என்கிட்ட கேளு, நான் உனக்கு  சொல்லித்தரேன்!" என்று கண்ணடித்து சிக்னல் கொடுத்தாள்.


விஜயா அவளது பேச்சைக் கேட்டுத் திகைத்துப் போய், சட்டென்று வர்ஷாவின் கன்னத்தை ஆசையாகவும் செல்லமாகவும் கிள்ளினாள். "ஆமாடி அம்மா... இவ பெரிய லவ் ஸ்பெஷலிஸ்ட்! இவ மட்டும் இதுக்குள்ள ஒரு பத்து பேரையாவது லவ் பண்ணிருப்பா, அதான் இவளுக்கு இந்த வயசுலேயே லவ் டிப்ஸ் எல்லாம் அத்துப்படியா தெரியுது!" என்று அவளது வால்தனத்தைக் கலாய்த்தாள்.

வர்ஷா உடனே தன் ஷாலை சரிசெய்து, இரு இடுப்பிலும் கைகளை வைத்துக் கொண்டு, நெஞ்சை நிமிர்த்தி  . "ஹலோ பெரியம்மா... நாங்க லவ் பண்ணுனா அதெல்லாம் ஒரு தனி கிளாஸ்! ஆனா, இந்த லவ் பண்ற வித்தையெல்லாம் நான் யாரைப் பார்த்து கத்துக்கிட்டேன் தெரியுமா? எல்லாம் உங்களைப் பார்த்துதான் கத்துக்கிட்டேன்!" என்று  குறும்பாக சொன்னவள்  தன் பேச்சைத் திருப்பினாள்.

[Dheena2003]

விஜயாவுக்கு . கண்கள் அகல விரிய, ஆச்சரியத்தோடும் , "என்னடி சொல்ற... என்னைப் பார்த்தா? என்கிட்ட இருந்து நீ என்னடி கத்துக்கிட்டே?" என்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக்கொண்டு கேட்டாள்.

வர்ஷா தன் கண்களைச் சிமிட்டி, நாக்கைக் கடித்துக் குறும்புப் புன்னகையோடு, "அதான்... பெரியப்பா  இருக்கும்போது நீங்க ரெண்டு பேரும் பண்ணுனீங்களே, அதைச் சொல்லவா வேணும்? பெரியப்பா மடியில நீங்க  உட்கார்ந்துக்கிட்டு, அவர் உங்களுக்கு ஆசையா சாப்பாடு ஊட்டிவிட்டதும்... அப்புறம் ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா சேர்ந்து பாத்ரூம்குள்ள குளிக்கப் போனதும்..." என்று கை ஜாடைகளோடு இன்னும் ஏதோ   சொல்ல வாயெடுத்தாள்.

  

அவள் மேலும் எதையாவது பச்சையாகப் போட்டு உடைத்துவிடுவாள் என்று பயந்த விஜயா, பதறிப்போய் அசுர வேகத்தில் வந்து வர்ஷாவின் வாயைத் தன் கைகளால் பலமாகப் பொத்தினாள். "அடியேய்... சும்மா இருடி வாலு! அங்கே பாரு, உன் அண்ணன் சசி பக்கத்துல நிக்கிறான். அவன் முன்னாடிப் போயா இப்படிப்பட்ட  கதையெல்லாம் பேசுறது? கொஞ்சம் கூட வெட்கமே இல்லாம பேசுறா பாரு... ப்ளீஸ், வாய மூடுடி!" என்று கெஞ்சும் எக்ஸ்பிரஷனோடு  கத்தினாள்.

[Dheena2003]

வர்ஷா விஜயாவின் கையைத் தன் வாயிலிருந்து விலக்கிவிட்டு, சசியைப் பார்த்து சத்தமாகச் சிரித்தாள். "பெரியம்மா... நீங்க இப்படி என் அண்ணனுக்கு ஒண்ணுமே தெரியாம, ரொம்பப் பச்ச மண்ண வளர்த்ததுனாலதான் அவன் இன்னைக்குப் பொண்ணுங்க முன்னாடி நெளிஞ்சிட்டு இருக்கான். அப்பப்போ அவனுக்கு உங்க பழைய லீலைகளையும், ரொமான்ஸ் கதைகளையும் காட்டிக் குடுத்துருக்கணும்! அப்பவாச்சும் அவனுக்கு லவ் பண்ற வித்தையாவது கொஞ்சம் கத்துக்கிட்டிருப்பான்," என்று மீண்டும் பட்டாசு கிளப்பினாள்.

விஜயாவுக்கு வெட்கம் அப்படியே தலைக்கு ஏறியது. முகம் முழுவதும் சிவந்து போக, தன் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டு, வர்ஷாவின் தோள்களில் செல்லமாகத் தட்டினாள். "சும்மா இருடி வாலு! உன்கிட்ட பேசி ஜெயிக்கவே முடியாது...  !" என்று வெட்கமும் சிரிப்பும் கலந்த முகத்தோடு அவளை நகர்த்தித் தள்ளினாள்.

வர்ஷா சும்மா இருக்காமல், தன் அண்ணனின் தோள்களை உலுக்கி, "சரி... பெரியம்மாவோட பழைய கதையை விடு அண்ணா. இப்போ மேட்டருக்கு வருவோம். உனக்கு எந்த மாதிரி பொண்ணு பிடிக்கும்னு முதல்ல என்கிட்ட சொல்லு. அப்பதானே உனக்கு ஏத்த மாதிரி ஒரு ஃபிகரை நான் தேட முடியும்?" என்று தன் இரு புருவங்களையும் வளைத்து, ஒரு குறும்புப் பார்வையோடு ஆவலோடு கேட்டாள்.

 

[Dheena2003]

சசி தன் கைகளில் இருந்த பேக்கின் வாரை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, வர்ஷாவின் அந்தக் நேரடிக் கேள்வியைக் கேட்டு அப்படியே வெட்கத்தில் நெளிந்தான். "அது... அது வந்து... எனக்கு எந்த மாதிரி பொண்ணு பிடிக்கும்னு எப்படிக் கரெக்டா சொல்றதுன்னு தெரியல வர்ஷு..." என்று தன் தலையைக் சொறிந்து கொண்டே மழுப்பினாள்.


அவன் அப்படிச் சொன்னதும், வர்ஷா ஒரு படி மேலே போய், அவனது பட்டுச் சட்டையின் காலரைத் தன் மென்மையான விரல்களால் லேசாகச் சரிசெய்தாள். அவனுக்கு இன்னும் நெருக்கமாக வந்து, தன் முகத்தை அவனது முகத்திற்கு அருகில் கொண்டு சென்று, "ஏன் அண்ணே... ரொம்ப யோசிக்காதே! அப்படியே என்னை மாதிரியே இருக்குற ஒரு பொண்ணு உனக்கு ஓகேவா? என்னை மாதிரி வால்தனம் பண்ற பொண்ணைக் கட்டிக்கப் போறியா?" என்று தன் கண்களை உருட்டி, முகத்தில் ஒரு  குறும்பு பாவத்தை வரவழைத்துக் கேட்டாள்.

அவள் அத்தனை நெருக்கமாக வந்து அப்படிக் கேட்டதும், சசிக்கு என்ன சொல்வதென்றே தெரியாமல் முகம் சிவந்து போனான். தன் தங்கையின் இந்த அதிரடி வால்தனத்திற்கு முன்னால் அவனால் பேச முடியாமல், தன் உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு மேலும் கீழுமாக நெளிந்தபடி நின்றான்.

[Dheena2003]

அப்போது அவர்களுக்கு அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த அம்மா விஜயா, வர்ஷாவின் தலையில் செல்லமாக ஒரு தட்டுத் தட்டினாள். "ஹலோ மேடம்! உன்ன மாதிரியா? உன்ன மாதிரி வாயாடிப் பொண்ணைக் கொண்டு வந்து என் வீட்டுல விட்டா, என் பையன் கதி என்னாகுறது? உன்ன மாதிரி இல்லாம... எல்லா குடும்ப அம்சமும், அடக்க ஒடுக்கமும் கரெக்டா இருக்குற மாதிரி ஒரு நல்ல தங்கமான பொண்ணைத்தான் என் பையனுக்கு நான் பார்த்து வைப்பேன்!" என்று தன் முகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டு சொன்னாள்.


பெரியம்மா அப்படிச் சொன்னதும் வர்ஷாவுக்குப்  கோபம் வந்துவிட்டது. தன் இடுப்பில் கையை வைத்துக்கொண்டு, தன் முகத்தை அழகாகச் சுருக்கி, "ஏன் பெரியம்மா... என்னை மாதிரிப் பொண்ணு கிடைக்கிறதுக்கு என் அண்ணன் குடுத்து வச்சிருக்கணும்! எனக்கு என்ன குறைச்சல் இப்போ? அப்படியே எல்லாரையும் மயக்குற மாதிரி அழகான கண்ணு இல்லையா எனக்கு?" என்று சொல்லித் தன் நீண்ட கண்களைச் சிமிட்டிக் காட்டினாள்.

அத்தோடு நிறுத்தாமல், தன் முகத்தை இன்னும் கொஞ்சம் முன்னால் நீட்டி, "எனக்கு என்ன அழகான மூக்கு இல்லையா? இல்ல உங்களை விடச் சிவப்பா இருக்குற உதடு இல்லையா? இல்ல இந்த ஊருக்கே பாடம் சொல்லித்தர்ற அறிவுதான் எனக்கு இல்லையா? என்னைப்போய் குறை சொல்றீங்களே!" என்று தன் முகத்தின் ஒவ்வொரு பாகத்தையும் தொட்டுக் காட்டி, அழகாகக் கண்ணாடித்தாள்.

[Dheena2003]

இவர்கள் இருவரின் பேச்சையும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த சித்தி பத்மா, வர்ஷாவின் பேச்சைக் கேட்டுத் தன் உதட்டைக் கடித்துச் சிரித்தாள். "ஆமாடி வர்ஷா... உன்கிட்ட கண்ணு, மூக்கு, வாய், அறிவுன்னு எல்லாமே இருக்குடி, நான் இல்லைன்னு சொல்லல. ஆனா... ஒரு பொண்ணுக்கு இருக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான ஒண்ணு உன்கிட்ட இல்லையேடி!" என்று சசியைப் பார்த்துக் குறும்பாகக் கண் சிமிட்டிக் கூறினாள்.


பத்மா அப்படிச் சொன்னதும் வர்ஷாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. தன் முகத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு, "என்னது... என்கிட்ட இல்லாத அந்த முக்கியமான ஒண்ணு? அப்படி என்னத்தக் குறை கண்டுப்பிடிச்சீங்க என் உடம்புல?" என்று ஆவலோடும் கொஞ்சம் சவாலோடும் கேட்டாள்.

பத்மா உடனே வர்ஷாவை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு தீர்க்கமான குறும்புப் பார்வையோடு முழுசாகப் பார்த்தாள். "உன்கிட்ட எல்லாமே இருக்குடி வாலு... ஆனா, ஒரு குடும்பப் பெண்ணுக்கு லட்சணமா இருக்க வேண்டிய அந்த 'சோம்பு' (மார்பு) மட்டும் உன்கிட்ட இன்னும் சரியா வளரலையேடி!" என்று சசிக்கு முன்னாடியே, வர்ஷா அணிந்திருந்த ஷாலை  செல்லமாக லேசாக இழுத்து, அவளது இளம் மார்பகங்களைச் சுட்டிக்காட்டினாள்.

அதுவரை அண்ணனிடம் நறநறவென்று ஓயாமல் பேசிக்கொண்டிருந்த வர்ஷா, தன் சொந்த அம்மாவே தன் அண்ணனுக்கு முன்னால் தன் மார்பைப் பற்றி இவ்வளவு ஓப்பனாகப் பேசுவாள் என்று சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவளது முகம் அப்படியே அதிர்ச்சியிலும், எல்லையற்ற வெட்கத்திலும் ஒரு நொடியில் தக்காளிப் பழம் போலச் சிவந்து போனது

[Dheena2003]

தன் கைகளால் தன் மார்பை அப்படியே பொம்மை போல மூடிக் கொண்ட வர்ஷா, "அய்யோ... அம்மா! அண்ணன் முன்னாடி நின்னு என்ன பேச்சு பேசுற நீ!" என்று வெட்கத்தில் நெளிந்துகொண்டே, ஓடிப்போய் பெரியம்மா விஜயாவின் முதுகிற்குப் பின்னால் தன் முகத்தை மறைத்துப் பதுங்கிக் கொண்டாள். அவளது குறும்பெல்லாம் மறைந்து,  வெட்கத்தில் உருகிப் போனாள்.



அவள் வெட்கப்படுவதைப் பார்த்த சசிக்கு, தன் தங்கையின் இந்த நிலையை நினைத்துச் சிரிப்புத் தாங்கவில்லை. விஜயாவும் பத்மாவும் வர்ஷாவின் அந்த அக்மார்க் வெட்கத்தைக் கண்டு கலகலவென்று சத்தமாக வாய்விட்டுச் சிரித்தார்கள். அந்த ரயில் நிலையத்தின் பரபரப்பான சூழலிலும், அவர்களின் குடும்பத்திற்குள் இருந்த அந்தப் பாசமான குறும்புப் பேச்சு, சசியின் மனதை முழுமையாக லேசாக்கி, ஒரு புதிய புத்துணர்ச்சியைக் கொடுத்திருந்தது.

[Dheena2003]

அதற்குள் தூரத்திலிருந்து 'பேஈஈ... பேஈஈ...' என்று மிக பலத்த சத்தத்துடன் ஹார்ன் அடித்துக் கொண்டு, சசி செல்ல வேண்டிய அந்த எக்ஸ்பிரஸ் ரயில் 'சுக்கு... புக்கு... சுக்கு... புக்கு...' என்ற தாள லயத்தோடு மெதுவாக அந்தப் பிளாட்பாரத்தை நோக்கி வந்து சேர்ந்தது. ரயிலின் இன்ஜின் இவர்களைக் கடந்து செல்ல, ஏசி கோச்சுகள் ஒவ்வொன்றாக இவர்களின் முன்னால் வந்து மெல்ல நின்றன.



அப்பாடா...  எந்த லேட்டும் இல்லாம கரெக்டா ட்ரெயின் வந்துடுச்சுடி!" என்று பத்மா சொல்ல, சசி பெஞ்சின் கீழே வைத்திருந்த   லக்கேஜ் பேக்குகளைத் தூக்கிக் கொண்டு, அவர்கள் நால்வரும்  3rd AC  கோச்சின் படிக்கட்டுகளில் ஏறி உள்ளே நுழைந்தார்கள்.


அப்போது மணி சரியாக இரவு 7 இருக்கும். ரயில் வந்து நின்றுவிட்டாலும், அது புறப்படுவதற்கு இன்னும் ஒரு அரை மணி நேரம் மீதமிருந்தது. "இன்னும் டைம் இருக்குல்ல சசி... நாங்களும் உள்ளே வந்து கொஞ்ச நேரம் உன்கூட உட்கார்ந்துட்டு அப்புறமா கீழே இறங்குறோம்" என்று விஜயா சொல்ல, நாலு பேரும் சசியின் சீட்டைத் தேடி உள்ளே சென்றார்கள்.

[Dheena2003]

சசி மத்திய அரசுப் பணியில், அதுவும் ரயில்வே துறையிலேயே நல்ல பதவியில் வேலை பார்ப்பதால், அவனுக்காகத் துறை ரீதியாகவே அந்த ஏசி கோச்சில் சீட் புக் செய்யப்பட்டிருந்தது. அவர்கள் தங்களின் கேபினுக்குள் சென்று பார்த்தபோது, ஆச்சரியப்படும் விதமாக அந்த ஒட்டுமொத்தக் கோச்சும், அந்த கேபினும் கொஞ்சமும் ஆள் நடமாட்டமில்லாமல் அப்படியே முற்றிலும் காலியாக, நிசப்தமாகக் கிடந்தது.


இதைப் பார்த்த வர்ஷா தன் பெரிய கண்களை உருட்டி, "என்னண்ணே இது... கோச்சே இவ்வளவு வெறிச்சோடி கிடக்கு? நீ மட்டும் இந்த ஏசி ரூம்ல தனியாவா கேரளா வரைக்கும் போகப் போற?" என்று ஆச்சரியத்தோடு  கேட்டாள்.

சசி தன் லக்கேஜ் பேக்குகளை எல்லாம் அந்தப்  சீட்டுக்கு அடியில்  எடுத்து வைத்தான். வைத்தவன் நிமிர்ந்து, "இல்ல வர்ஷு... இது ஆரம்ப ஸ்டேஷன்ங்குறதால இப்போதைக்குக் காலியா இருக்கு. ட்ரெயின் கிளம்பி அடுத்தடுத்த மெயின் ஸ்டேஷன்கள் வரும்போது எல்லா சீட்டும் ஃபுல்லாயிடும்" என்று சிரித்தபடி பதிலளித்தான்.

[Dheena2003]

அது ஒரு தேர்ட் ஏசி கோச் என்பதால், அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட கேபினில் மொத்தம் நான்கு  Berths  மட்டுமே கொண்ட ஒரு பிரத்தியேகத் தனி அறை போல வசதியாக அமைந்திருந்தது. வெளியில் மற்றவர்கள் யாரும் இல்லாததால், அந்த நால்வரும்  அந்த சீட்டுகளில் சௌகரியமாக ஒருவருக்கு ஒருவர் நேருக்கு நேராக அமர்ந்து கொண்டார்கள்.


அங்கே அமர்ந்த அடுத்த நொடியே, வர்ஷாவுக்குள் இருந்த அந்த வால்தனம் மறுபடியும் தலைதூக்கியது. ரயில் நிலையப் பிளாட்பாரத்தில் விட்ட அந்த 'சோம்பு' கதையை மீண்டும் கையில் எடுத்தாள். வர்ஷாவும், பத்மாவும், விஜயாவும் மாறி மாறி ஒருவரை ஒருவர் செம கலாய் கலாய்த்து, அந்த ஏசி அறைக்குள்ளேயே சிரிப்பு மழையைப் பொழிந்தார்கள்.

ஆனால் சசி மட்டும் அவர்களின் அந்தப் பெண்களுக்கே உரிய அந்தரங்கக் கேலிப் பேச்சுகளைக் கேட்டு, வெட்கத்தில் முகம் சிவந்து, தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அமைதியாகச் சிரித்தானே தவிர, அவர்களுக்கு ஏட்டிக்குப் போட்டியாகத் திருப்பி ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமல் அப்படியே அடக்கமாக அமர்ந்திருந்தான்.

[Dheena2003]

அவனது இந்த அதீத அடக்கத்தைப் பார்த்த அம்மா விஜயா, அவனருகே நகர்ந்து வந்து அவனது லட்சணமான கன்னத்தைக் கைகளால் ஆசையோடு பற்றினாள். "ஏண்டா சசி... நாங்க குடும்பப் பொம்பளைங்களே உன்கிட்ட இவ்வளவு ஓப்பனா, ஜாலியாப் பேசுறோம். நீ ஏன்டா இன்னும் ஒரு சின்னப் புள்ளை மாதிரி இப்படி வெட்கப்பட்டுக்கிட்டே இருக்க? இங்க வேற யாருடா இருக்கா உன்னைத் தப்பா நினைக்கிறதுக்கு? நாங்கதானே இருக்கோம்" என்று கூறி, அவனது கன்னத்தில் மென்மையாக "நச்" என்று ஒரு பாச முத்தமிட்டாள்.



அம்மாவைத் தொடர்ந்து வர்ஷாவும் தன் கைகளை ஆட்டி, "ஆமாண்ணே... சும்மா எங்ககூட ஜாலியாப் பேசுண்ணே. நீ ஒருவேளை எங்களை வாயாடி சனியன்களுன்னு திட்டினாலும், எங்களுக்கு எல்லாம் இந்தச் சூடு, சுரணை, மானம் எதுவுமே கிடையாது! அதனால நாங்க உன்னை எப்பவும் தப்பா நினைக்கவே மாட்டோம், நீ ஃப்ரீயாப் பேசு" என்று தன் தோள்களைக் குலுக்கி நக்கலடித்தாள்.


அப்போது சித்தி பத்மா தன் புடவைத் தலைப்பைச் சரிசெய்தபடி, "ஏண்டா சசி... கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி பிளாட்பாரத்துல வச்சு வர்ஷாவை நான் 'உன்கிட்ட சோம்பு இல்லையேடி'ன்னு கிண்டல் பண்ணுனேனே... அப்படினா நிஜமாவே என்னதுன்னு உனக்குத் தெரியுமாடா?" என்று தன் முகத்தில்  குறும்புத்தனத்தைத் தேக்கிக் கொண்டு கேட்டாள்.

[Dheena2003]

அவள் அப்படிக் கேட்டதும், அங்கே இருந்த விஜயா, பத்மா, வர்ஷா ஆகிய மூவரும் "இவன் என்ன பதில் சொல்லப் போறான்" என்ற அதீத ஆர்வத்தோடு சசியின் முகத்தையே கண் சிமிட்டாமல் உற்றுப் பார்த்தார்கள். சசிக்கு அதன் அர்த்தம்   தெரியும்; இருந்தாலும், தன் பெற்ற அம்மா மற்றும் சித்தியின் முன்னிலையில் அதை எப்படித் தன் வாயால் சொல்வது என்று தெரியாமல், வெட்கம் உடம்பைத் துளைக்கத் தன் தலையை அப்படியே கீழ் நோக்கிக் குனிந்து கொண்டு நெளிந்தான்.


அவன் வெட்கப்படுவதைப் பார்த்த வர்ஷா, "அடடா... என் அண்ணனுக்குத் தெரியல போலயே! இரு நானே உனக்குக் கத்துக் குடுக்குறேன்" என்று சொல்லிச் சிரித்தாள். "சும்மா சொல்லுண்ணே... இது பெரிய சோம்பு, இது பித்தளை சோம்பு!" என்று நாக்கு கூசாமல் சொன்னவள், சட்டென்று தன் வலது கையால் பெரியம்மா விஜயாவின் மார்பையும், தன் இடது கையால் தன் சொந்த அம்மா பத்மாவின் மார்பையும் அவர்களின் புடவையோடு சேர்த்து லேசாகத் தன் பிஞ்சு விரல்களால் அழுத்திச் சுட்டிக்காட்டினாள்.

அவள் பண்ணிய அந்த அதிரடி குறும்புத்தனத்தைப் பார்த்த விஜயாவும் பத்மாவும் வெட்கமும் அதிர்ச்சியும் ஒன்றாக முட்ட, "ச்சீ... நாயே! என்னடி பண்ற எரும மாடே!" என்று கத்திக்கொண்டே, அவளை அடிப்பதற்காகத் தங்களின் கைகளை ஓங்கினார்கள். வர்ஷாவோ அவர்களின் அடிகளுக்குப் பயந்து, சீட்டில் பின்னோக்கிச் சரிந்து கலகலவென்று சத்தமாகச் சிரித்தாள்.



விஜயா தன் புடவையைச் சரிசெய்துகொண்டே, வர்ஷாவைப் பார்த்து, "எங்களுக்காவது வயசுக்கு ஏத்த மாதிரி நல்லா சதைப்பிடிப்பா, அடி வாங்குற அளவுக்குக் கனமான சோம்பு (முலைகள்) இருக்குடி! ஆனா உனக்கு அந்த சோம்பே இன்னும் முளைக்காம அப்படியே தட்டையாச்  இருக்கு, நீ எங்களை வந்து கிண்டல் பண்றா பாரு!" என்று பத்மாவுடன் சேர்ந்து கொண்டு வர்ஷாவைத் திருப்பி வாரினாள்.

[Dheena2003]

இப்படித் தன் கண் முன்னாடியே, தன் சொந்த அம்மாவும், சித்தியும், தங்கையும் மாறி மாறித் தங்களின் மார்பழகைப் பற்றியும், அதன் அளவுகளைப் பற்றியும் எந்தவொரு ஒளிவுமறைவும் இல்லாமல் வெட்டவெளிச்சமாகப் பேசிக் கொள்வதைக் கேட்டு, சசியின் ஆண்மைக்குள்ளும் உடம்பிற்குள்ளும் ஒரு புதிய கிளர்ச்சியும், இனம் புரியாத ஒரு காமச் சூடும் லேசாகத் தட்டத் தொடங்கியது. அவனது கண்கள் அந்த ஏசி அறையின் குளுமையிலும் தங்களை அறியாமல் அவர்களின் மார்பகங்களின் அசைவுகளையே ரகசியமாக ரசித்துப் பார்க்கத் தொடங்கின.


'பேஈஈ... பேஈஈ...' என்று ரயில் மீண்டும் ஒருமுறை மிக நீளமாக,  ஹார்ன் அடித்துத் தான் புறப்படுவதற்கான சமிக்ஞையைக் கொடுத்தது. அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டதும் அந்த ஏசி கேபினுக்குள் இருந்த விஜயா திடுக்கிட்டு எழுந்து, "அய்யோ! ட்ரெயின் கிளம்பப் போகுதுடி... வாங்க வாங்க, சீக்கிரம் கீழே இறங்குவோம்" என்று பதற்றத்துடன் பத்மாவையும் வர்ஷாவையும் அவசரப்படுத்தினாள்.

மூவரும் தங்களின் புடவைகளைச் சரிசெய்துகொண்டு, சசியின் தோள்களைத் தட்டி, "பத்திரமா போயிட்டு வாடா சசி" என்று சொல்லிவிட்டு  வேகத்தில் படிக்கட்டுகளில் இறங்கிப் பிளாட்பாரத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்கள். சசி உடனே தன் சீட்டின் அருகில் இருந்த அந்தப் பெரிய கண்ணாடி  ஜன்னல்  வழியே வெளியே பார்க்க, அவனது அம்மா, சித்தி, தங்கை மூவரும் பிளாட்பாரத்தில் அவனையே நோக்கி நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.

[Dheena2003]

சசி ஜன்னல் வழியே தன் கைகளை அசைத்து அவர்களுக்கு டாட்டா காட்டினான். சில நொடிகள் முன்பு வரை அந்த ஏசி கேபினுக்குள்   பேசி, வாய்விட்டுச் சிரித்துக் கலகலப்பாக இருந்த அந்த மூன்று பெண்களின் முகமும், இப்போது சசி தங்களை விட்டுப் பிரிந்து கேரளாவுக்குச் செல்கிறான் என்ற நிஜமான துக்கத்தில் அப்படியே சட்டென்று சோகமாக மாறிப் போனது.


ரயில் சக்கரங்கள் மெதுவாகச் சுழன்று, பிளாட்பாரத்தை விட்டு நகர்ந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  Move ஆகத் தொடங்கியது. வண்டியின் வேகம் லேசாகக் கூடுவதைப் பார்த்த விஜயா, ரயிலோடு இணையாகப் பிளாட்பாரத்தில் சில அடிகள் ஓடி வந்து, "சசி... மனசைத் தளரவிடாம எதற்கும் தைரியமா இருடா என் ராசா! அம்மா உன்னைத் தனியா விடமாட்டேன், வர்ற சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை லீவுல உன்னைப் பார்க்க நான் கேரளாவுக்கே வர்றேன்டா!" என்று சத்தமாகத் தன் பாசக் குரலில் கத்தினாள்.



ரயிலின் உள்ளே இருந்த சசிக்கு அம்மாவின் குரல் கேட்கவில்லை என்றாலும், அவளது உதட்டசைவை வைத்து அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். அவனும் தன் முகத்தில் ஒரு சோகமான புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு, "சரிம்மா... நீங்க பத்திரமா வீட்டுக்குப்போங்க" என்பது போலப் பக்குவமாகத் தன் தலையை அசைத்தான்.

[Dheena2003]

ரயிலின் வேகம் இன்னும் அதிகரிக்க, அந்த எக்ஸ்பிரஸ் வண்டி பிளாட்பாரத்தின் எல்லையைக் கடந்து செல்லத் தொடங்கியது. ஆனாலும், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த அந்த மூன்று பெண்களும், சசியின் முகம் அந்த ஏசி ஜன்னல் வழியே தங்களின் கண்களை விட்டு முழுமையாக மறையும் வரை, தங்களின் கைகளை அசைப்பதை நிறுத்தவே இல்லை.


ரயில் முழுமையாகத் தங்களின் பார்வையை விட்டு மறைந்து, அந்தப் பிளாட்பாரமே வெறிச்சோடிப் போனதும், அதுவரை சசியை வழிஅனுப்புவதற்காகத் தன் துக்கத்தை மறைத்து, முகத்தில் போலிச் சிரிப்போடு கலகலப்பாகப் பேசிக் கொண்டிருந்த வர்ஷாவின் அணை உடைந்தது. அவளது நீண்ட கண்களிலிருந்து கண்ணீர் குளம் போலத் திரண்டு, கன்னங்களில் சடசடவென்று அருவி போலச் சாடியது.



தன் மகள் அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்த விஜயா பதறிப்போய் அவளருகே வந்தாள். தன் புடவை முந்தானையால் வர்ஷாவின் முகத்தில் வழிந்த கண்ணீரை மிகவும் பாசத்தோடு துடைத்துவிட்டாள். "ஏய் வர்ஷா... ஏன்டி இப்படி அழுகுற? இப்பதானேடி எல்லாரும் ஜாலியாப் பேசிட்டு இருந்தோம், அதுக்குள்ள ஏன் இப்படி உடைஞ்சு போயிட்ட?" என்று அவளைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக் கேட்டாள் பெரியம்மா.