[Dheena2003]

வர்ஷா சொன்ன அந்தப் பேச்சைக் கேட்டதும் பெரியம்மா விஜயா, "அய்யோயோ!" என்று தன் தலையில் கையை வைத்துக் கொண்டாள். "நிஜமாவே அதை நான் மறந்துட்டேண்டி வர்ஷா! கல்யாண அவசரத்துல அந்த முக்கியமான ரூம் அலங்காரத்தை எவளுமே கவனிக்கல பாரு... நல்லவேளை ஞாபகப்படுத்தினாய். வாங்கடி, இப்போதே கையேடு அதையும் முடிச்சிட்டு அப்பறமா தூங்கலாம்," என்று அவசரப்பட்டாள்.


உடனே, மொட்டை மாடியிலிருந்து அந்த நான்கு பேரும் மளமளவென்று படிகளில் இறங்கி, சசிக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான  அறைக்குச் சென்றார்கள். வீட்டின் மற்றப் பகுதிகளில் இருந்த தூரத்து உறவினர்கள் அனைவரும் பகல் அலைச்சலில் நன்றாகத் தூங்கிவிட்டதால், வீடு முழுவதும் நிசப்தமாக இருந்தது. இவர்கள் நான்கு பேர் மட்டும் சத்தமில்லாமல் அந்தப் பெரிய அறைக்குள் நுழைந்தார்கள்.

அறைக்குள் சென்றதும், வர்ஷா பின்னாடியே வந்து அந்தத்  கதவைச் சாத்தி, உள்பக்கமாகத் தாழ்ப்பாள் போட்டாள். வெளியில் இருக்கும் உறவினர்களுக்குத் தெரியாமல், தங்கள் வீட்டுப் பிள்ளையின் முதலிரவு அறையை அத்தனை ரகசியமாகவும், அழகாகவும் மாற்றுவதற்காக அந்த நான்கு பேரும் நள்ளிரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு அந்த அறைக்குள் தங்களைச் சிறைப்படுத்திக் கொண்டார்கள். சசியோ, தன் அம்மா மற்றும் சித்தியின் முன்னிலையில் தன் முதலிரவு அறை அலங்காரத்தில் தானும் பங்கெடுப்பதை நினைத்து வெட்கத்திலும், ஆசையிலும் நெளிந்தபடி நின்றான்.

[Dheena2003]

அறைக்குள் நுழைந்ததும் நான்கு பேரும் ஒரு நொடி கூட வீணாக்காமல் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக வேலையில் இறங்கினார்கள். ஏற்கனவே வாங்கி வைக்கப்பட்டிருந்த புதிய பன்னீர் ரோஜாக்களும், மல்லிகைப் பூச்சரங்களும், பல வண்ண நறுமணப் பூக்களும் அந்த அறை முழுவதையும் அலங்கரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஜன்னல் திரைகள், கட்டிலின் நிலைகள் என ஒவ்வொரு இடத்திலும் பூக்களைக் கோர்த்து, அந்த அறையையே ஒரு நந்தவனம் போல அத்தனை அழகாக மாற்றிக் காட்டினார்கள்.

வர்ஷா ஒரு படி மேலே போய், அந்தப் பெரிய தேக்குமரக் கட்டிலின் மேல் ஏறி நின்று கொண்டாள். மெத்தையின் மேல் அழகாகப் பட்டு விரிப்பை விரித்து, சசியின் தலையணைப் பக்கத்தில் சில ரோஜா இதழ்களை ஆசையோடு தூவிவிட்டாள். தூவிக்கொண்டே, கீழே பூக்களைக் கட்டிக் கொண்டிருந்த தன் பெரியம்மா விஜயாவைப் பார்த்து, "பெரியம்மா... எல்லாம் சரி, ஆனா இந்தக் கட்டில் நல்லா ஸ்ட்ராங்கா தான இருக்கு? அதையாவது முதல்ல செக் பண்ணிப் பார்த்தீங்களா?" என்று தன் குறும்புப் பார்வையை  கேட்டாள்.

அவள் எதைக் கேட்கிறாள் என்று புரியாமல் விஜயா நிமிர்ந்து பார்த்து, "ஏண்டி வர்ஷா அப்படி கேக்குற? நல்ல  தேக்குமரக் கட்டில்டி இது, இதுக்கு என்ன குறைச்சல்?" என்றாள் அப்பாவியாக.

வர்ஷா உடனே தன் முகத்தில்   நக்கல் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டு, "இல்ல பெரியம்மா... நாளைக்கு இந்நேரத்துக்கு நம்ம அண்ணன் சசி உள்ளே   வேகத்துல அடிக்கிற அடியில... இந்தத்  , கட்டில் எல்லாம் உடைஞ்சு விழுந்துடப் போகுது! அப்புறம் அண்ணியோட நிலைமை என்னாகுறது? அதான் ஒரு முன்னெச்சரிக்கையா கேட்டேன்!" என்று சசியைப் பார்த்துக் கண்ணடித்தாள்.

[Dheena2003]

அவள்   பேச்சைக் கேட்டதும், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த சசிக்கு வெட்கம் அப்படியே உடம்பெல்லாம் தின்னு தின்றது. "ஐயோ... இந்த வால்கிட்ட மாட்டிக்கிட்டு படாத பாடு பட வேண்டியிருக்கே" என்று நினைத்தவன், முகம் சிவந்து,   அப்படியே தரையைப் பார்த்து நெளிந்தான்.  

பத்மா தன் மகளின் இந்த எல்லையற்ற குறும்புப் பேச்சைக் கேட்டு, அவளது மண்டையிலேயே செல்லமாக ஒரு கொட்டு வைத்தாள். "ஏய் வர்ஷா! சும்மா இருடி நீ... பெரியவங்க முன்னாடி என்ன பேச்சு பேசிக்கிட்டு இருக்க? அங்கே பாரு, பாவம் அவனே இப்போ என்ன செய்யறதுன்னு தெரியாம வெட்கப்பட்டு நெளிஞ்சிட்டு இருக்கான். அவனைக் போய் இப்படிப் போட்டுப் படுத்துறியே!" என்று மகளைச் செல்லமாகக் கண்டித்தாள்.

மண்டையில் வாங்கிய கொட்டைப் பொருட்படுத்தாத வர்ஷா, கட்டிலிலிருந்து கீழே குதித்து, தன் அம்மா பத்மாவின் தோள்களைக் கட்டிக் கொண்டாள். "போங்கம்மா நீங்க வேற! இப்போ வெட்கப்படுற நம்ம அண்ணன், நாளைக்கு இந்நேரத்துக்கு இந்த அறைக்குள்ள அண்ணியோட தனியா இருக்கும்போது என்னவெல்லாம்   பண்ணப் போறான்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும்! அப்போ அவனோட இந்த அமைதியெல்லாம் எங்க போகும்னு பார்ப்போம்ல!" என்று மறுபடியும் சசியை   சீண்டினாள்.

[Dheena2003]

அவள் பேசி முடித்த தோரணையையும், சசி அங்கு வெட்கத்தில் தவிப்பதையும் பார்த்த பத்மாவும் விஜயாவும் தங்கள் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் திணறினார்கள். "இவளோடு பேசி ஜெயிக்கவே முடியாதுடி" என்பது போல இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, தங்கள் வாய்களைக் கைகளால் பொத்திக் கொண்டு சிரிப்பை மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டார்கள்.



விஜயா தன் மகனின் தோளைத் தட்டி, " சசி, வர்ஷா சும்மா விளையாடறா... நீ எதைப் பற்றியும் யோசிக்காம நிம்மதியா இரு" என்று அவனுக்கு தைரியம் கூறினாள்.


அறையின் அலங்கார வேலைகள் அனைத்தும் நள்ளிரவு ஒரு மணியளவில் ஒரு வழியாக நிறைவுற்றன. அறை முழுவதும் ரோஜா மற்றும் மல்லிகையின் வாசம் ஆளையே மயக்கும் அளவிற்குப் பொங்கி வழிந்தது. நாளை இதே நேரத்தில் சசியின் வாழ்வில் ஒரு புதிய வசந்தம் இந்த அறையில்தான் தொடங்கப் போகிறது என்ற எண்ணம், அங்கிருந்த நான்கு பேரின் மனங்களிலும் ஒரு பேரானந்தத்தையும், அளவற்ற மகிழ்ச்சியையும் நிறைத்தது.

"சரி, வேலை எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சிருச்சு. விடியற்காலை நாலு மணிக்கெல்லாம் ஐயர் வந்துடுவாரு. மாப்பிள்ளை பையன் இன்னும் கொஞ்ச நேரமாவது நிம்மதியாத் தூங்குனாத்தானே நாளைக்கு முகம் பொலிவா இருக்கும்... வாங்க, நாம கிளம்புவோம்" என்று விஜயா மற்ற இருவரையும் கூப்பிட்டுக் கொண்டு அறையை விட்டு வெளியேறத் தொடங்கினாள்.

[Dheena2003]

அவர்கள் கிளம்ப எத்தனித்த போதும், சசியின் முகத்தில் இருந்த அந்தப் பதற்றமும் தவிப்பும் இன்னும் குறையாமல் அப்படியே இருப்பதை விஜயா கவனித்தாள். தன் மகனின் மனதை லேசாக்க எண்ணியவள், அவனருகே வந்து அவனது கன்னத்தை ஆசையோடு வருடி, "நச்" என்று ஒரு பாச முத்தம் கொடுத்தாள். "மனசைப் போட்டு எதுவும் குழப்பிக்காம நிம்மதியா படுத்துத் தூங்குடா என் ராசா... எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்" என்று நெஞ்சாரத் தேற்றினாள்.



அம்மாவின் முத்தமும் பாசமான வார்த்தைகளும் அவனுக்குள் ஒரு பெரிய ஆறுதலைத் தர, அடுத்த கணமே அவனது மறு கன்னத்தில் சித்தி பத்மாவும் அதேபோல் ஒரு பாச முத்தத்தைக் கொடுத்தாள். " சசி, தேவையில்லாத பயத்தை எல்லாம் தூக்கிப் போட்டுட்டு கண்ணை மூடித் தூங்குப்பா" என்று அவனது தோள்களைத் தட்டி அவனுக்குள் இருந்த திருமணப் பதற்றத்தை முழுமையாகப் போக்கினாள்.


அம்மாக்களின் பாச மழையில் நனைந்த சசிக்கு, அவர்கள் கொடுத்த முத்தமும் ஆதரவும் ஒரு புதிய தைரியத்தைக் கொடுத்தது. பத்மாவும் விஜயாவும் கதவை நோக்கி நடக்க, வர்ஷாவும் அவர்களுடன் போவதற்காகத் திரும்பி, தன் அண்ணனைப் பார்த்து ஒரு குறும்புப் புன்னகை வீசினாள். ஆனால், அறையை விட்டு வெளியேறும் முன், கடைசியாக ஒருமுறை அந்த ரோஜாப் பூக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட   முதலிரவு அறையை வர்ஷா சுற்றும் முற்றும் உற்றுப் பார்த்தாள்.

[Dheena2003]

அறையின் அந்த நறுமணச் சூழலையும் மெத்தையையும் பார்த்த வர்ஷாவுக்குள் மீண்டும் வால்தனம் தலைதூக்கியது. "பெரியம்மா... அம்மா... நாளைக்கு இதே நேரத்துல இந்த அறைக்குள்ள இருந்து ஒரே சத்தமாத்தான் வரப்போகுது. அதனால நாம எல்லாரும் நாளைக்கு நைட்டு காதுல நல்லா பஞ்சு வச்சுக்கிட்டுத்தான் தூங்கணும் போல!" என்று சத்தமாகச் சொல்லிச் சிரித்தாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்ட விஜயாவுக்கும் பத்மாவுக்கும் ஒண்ணுமே புரியவில்லை. "ஏண்டி வர்ஷா, நள்ளிரவு நேரத்துல புதுமணத் தம்பதிகள் இருக்குற ரூம்ல இருந்து அப்படி என்னடி சத்தம் வரப்போகுது? ஏன் எல்லாரும் காதுல பஞ்சு வைக்கணும்னு சொல்ற?" என்று விஜயா ஒன்றும் புரியாமல் அப்பாவியாகக் கேட்டாள்.

வர்ஷா உடனே தன் முகத்தில் உலக மகா குறும்புத்தனத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, கண்களை மூடி, "ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்.... ஆஆஆ... ம்ம்ம்கூஹூம்..." என்று காமக் கிளுகிளுப்பு நிறைந்த முனகல் சத்தங்களை அச்சு அசல் அப்படியே செய்து காட்டினாள். "நாளைக்கு நம்ம அண்ணன் சசி, அண்ணியைத் தன் கைக்குள்ள போட்டுட்டு மேல ஏறி  அடிக்கும்போது இந்த அறைக்குள்ள இருந்து இப்படித்தான் சத்தம் வரும் பெரியம்மா!" என்று இரட்டை அர்த்தத்தில் வெட்டவெளிச்சமாகப் பொட்டு அடித்தாள்.



அவ்வளவுதான், வர்ஷா வாயிலிருந்து வந்த அந்த அந்தரங்க ஒலிகளையும், அவளது அக்மார்க் பச்சை வர்ணனையையும் கேட்ட அடுத்த நொடி, விஜயாவுக்கும் பத்மாவுக்கும் விஷயம்  புரிந்துவிட்டது. "ஐயோ... இந்தச் சின்னச் சிறுக்கி வாயில என்ன பேச்சு பேசுறா பாரு! கொஞ்சம் கூடப் வெட்கமே இல்லாம என்னவெல்லாம் வித்தை காட்டுறா!" என்று வெட்கமும் சிரிப்பும் ஒன்றாக முட்ட, பத்மா அவளது கழுத்தைப் பிடித்து வளைத்தாள்

[Dheena2003]

விஜயாவும் பத்மாவும் வர்ஷாவின் குறும்பை நினைத்து வாய்விட்டுச் சிரித்தபடியே, அவளது கழுத்தைக் கைகளால் பிடித்துத் தள்ளிக் கொண்டு, அவசர அவசரமாக அறையை விட்டு வெளியே கூட்டிச் சென்றனர். "நாளைக்குக் கல்யாணத்தை வச்சுக்கிட்டு இவ பண்ற அலப்பறைக்கு ஒரு அளவே இல்லாம போச்சுடி" என்று பத்மா முணுமுணுத்த சத்தம் வெளியிலிருந்து மெதுவாகக் கேட்டது.


அவர்கள் மூவரும் வெளியேறியதும், சசி நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன்  கதவைச் சாத்தி, உள்பக்கமாகத் தாழ்ப்பாள் போட்டான். அறையில் இப்போது மல்லிகையின் நறுமணம் மட்டுமே நிறைந்திருக்க, அவன் மெதுவாக வந்து அந்தப் பட்டு மெத்தையில் சரிந்தான். நாளை விடியப் போகும் அந்த மங்களகரமான கல்யாணத்தைப் பற்றியும், அதன் பிறகு நள்ளிரவில் இதே அறையில் 36 சைஸ் அழகோடு வரப்போகும் தன் மனைவியுடன் நடக்கவிருக்கும் அந்தப்  புதிய முதலிரவு வாழ்க்கையைப் பற்றியும் நினைத்துப் பார்த்த சசியின் முகத்தில், அந்தப் பதற்றத்திற்கு நடுவிலும் ஒரு கள்ளத்தனமான, ஆசையான புன்னகை அரும்பியது.

விடியற்காலை நான்கு மணிக்கே ஐயரின் வருகையோடு அந்தப்   வீட்டில் திருமணப் பரபரப்பு உச்சக்கட்டத்தை எட்டியது. யாகசாலையில் இருந்து எழுந்த ஹோமப் புகையும், மங்களகரமான நாதஸ்வர இசையும் காற்றில் கலந்து அந்த நள்ளிரவு தூக்கத்தை மொத்தமாகக் கலைத்திருந்தது. "அக்கா... ஐயர் கூப்பிடுறாருடி!", "ஏய் வர்ஷா... அண்ணனுக்குப் பட்டு வேட்டியை எடுத்து வச்சியா இல்லையா?" என வீடு முழுவதும் குரல்கள் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருந்தன.

[Dheena2003]

அரசுப் பள்ளி ஆசிரியை விஜயா, அன்றைய தினம் ஒரு தாயாக அத்தனை பொறுப்புகளையும் தன் தோள்களில் சுமந்து கொண்டு, பட்டுப்புடவை முந்தானையை இடுப்பில் சொருகிக் கொண்டு வீட்டின் இங்கேயும் அங்கேயும் மின்னல் வேகத்தில் ஓடினாள். அவளுக்குப் பக்கபலமாகத் தங்கை பத்மா, வந்திருந்த நூற்றுக்கணக்கான உறவினர்களை உபசரிப்பது, சமையல்கட்டு வேலைகளைக் கவனிப்பது என ஒரு நிமிடம் கூட உட்காராமல் சுழன்று சுழன்று வேலை பார்த்தாள்.


திருமணத்தின் பரபரப்பு  வீடு முழுவதையும் ஆட்கொண்டிருந்தது. பந்தலில் கட்டப்பட்டிருந்த நூற்றுக்கணக்கான சீரியல் விளக்குகளின் வெளிச்சமும், அடுக்களையில் பிரம்மாண்டமான கொப்பரைகளில் கல்யாணச் சமையல் கொதித்துக் கொண்டிருந்த அந்த அனலும், உறவினர்களின் ஓயாத நடமாட்டமும் சேர்ந்து     பரபரப்பான சூட்டை உருவாக்கியிருந்தது.

மாப்பிள்ளையான சசி, அதிகாலையிலேயே குளித்து முடித்து, பளபளக்கும் தூய பட்டு வேட்டி மற்றும் பட்டுச் சட்டை அணிந்து, தன் அப்பாவின் கம்பீரமான தோற்றத்தோடு மாப்பிள்ளை அறையில் அமர்ந்திருந்தான். கைகளில் லேசாக வேர்வை அரும்ப, நெஞ்சுக்குள்  வரப்போகும் அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி நினைக்கும் போது, அவனுக்குள் திருமணப் பதற்றம்  இன்னும் அதிகமாக ஏறியது.



அப்போதுதான் அந்த அறைக்குள் ஒரு மான்குட்டி போல ஓடி வந்தாள் வர்ஷா. பட்டுப் பாவாடை சட்டை அணிந்து, தலை நிறைய மல்லிகைப் பூவோடு,   "அண்ணே... இன்னும் என்ன பண்ற? அண்ணி வீட்டார் எல்லாரும் மண்டபத்துக்குக் கிளம்பிட்டாங்களாம். சீக்கிரம் வா,  !" என்று அவசரப்படுத்தினாள்.

[Dheena2003]

அவளது பதற்றத்தையும், அந்த வீட்டின் ஒட்டுமொத்தப் பரபரப்பையும் பார்த்த சசி, மெல்ல எழுந்து நின்றான். "இதோ கிளம்பிட்டேன்டி வாலு" என்று சிரித்தபடி, தன் அம்மா மற்றும் சித்தியின் ஆசிகளைப் பெற்று,   மணப்பெண்ணின் கரம் பிடிப்பதற்காக, திருமண மேடையை நோக்கித் தன் முதல் அடியை எடுத்து வைத்தான்.

     

"சீக்கிரம் மாப்பிள்ளையை மேடைக்கு அழைச்சிட்டு வாங்கோ... நல்ல முகூர்த்த நேரம் நெருங்கிண்டே இருக்கு!" என்று யாகசாலையின் முன்னால் அமர்ந்திருந்த ஐயர், மைக் மூலமாகத் தன் கணீர் குரலில் அவசரப்படுத்தினார். அந்த ஒல கேட்டு, ஒட்டுமொத்தத் திருமண மண்டபத்தின் பார்வையும் மாப்பிள்ளை அறையை நோக்கித் திரும்பியது.

    

[Dheena2003]

ஐயர் சொன்ன அடுத்த கணமே, மாப்பிள்ளை அறையின் கதவு திறந்தது. பட்டு வேட்டியும், ஜரிகை பார்டர் போட்ட பட்டுச் சட்டையும் அணிந்து, அச்சு அசல் தன் தந்தையின் கம்பீரத்தோடு சசி வெளியே வந்தான். அவனது இடதுபுறத்தில் தாய் விஜயாவும், வலதுபுறத்தில் சித்தி பத்மாவும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.



பெற்ற தாயும், தாய்க்கு நிகரான சித்தியும் சசியின் கைகளைத் தங்களின் கைகளால் மிக ஆசையாக, கைத்தாங்கலாகப் பற்றிக் கொண்டார்கள். ஒரு ராஜகுமாரனை அவனது அரண்மனைக்கு அழைத்துச் செல்வது போல, இருபுறமும் இரண்டு தேவதைகள் சூழ, சசியை அவர்கள் மெதுவாகத் திருமண மேடையை நோக்கி அழைத்து வந்தார்கள்.


மாப்பிள்ளை மேடைப் படிக்கட்டுகளில் கால் எடுத்து வைத்த உடனே, அங்கிருந்த தலைமைப்   Photographer சுறுசுறுப்பானார். சசியின் அந்த  , லெச்சணமான தோற்றத்தைப் பார்த்ததும், ஏதோ ஒரு பெரிய தமிழ் சினிமா நடிகர் ஷூட்டிங் ஸ்பாட்டுக்கு வந்தது போல, கேமராவைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடி வந்தார்.

[Dheena2003]

அவர் சசியை சும்மா விடவில்லை; முன்னால், பின்னால், பக்கவாட்டில் என மேடையைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்து, விதவிதமான கோணங்களில் தன் கேமராவின் பிளாஷ் லைட்டுகளை  வேகத்தில் அடிக்கத் தொடங்கினார். அந்தப் பிரகாசமான வெளிச்சத்தில் சசியின் முகம் இன்னும் கூடுதலாக ஜொலித்தது.


பிளாஷ் லைட்டுகள் தன் முகத்தில் தொடர்ச்சியாக விழுந்ததில் சசிக்கு லேசாகக் கண் கூசியது. 



இருந்தாலும், தன் முகத்தில் ஒரு புன்னகையைத் தட்டாமல் வரவழைத்துக் கொண்டான். என்னதான் இருந்தாலும், இன்று அவனது வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான நாள், இந்தத் திருவிழா போன்ற கூட்டத்திற்கு அவனேதானே அசல் 'ஹீரோ'!


கைத்தாங்கலாக அழைத்து வந்த விஜயாவும் பத்மாவும், சசியை மேடையின் நடுவே இருந்த அந்த மகோன்னதமான யாக குண்டத்தின் முன்னால் கொண்டு வந்து நிறுத்தினார்கள். மேடையில் எரிந்து கொண்டிருந்த அந்த ஓம குண்டத்தின் அனலும், சுற்றியிருந்த மலர்களின் நறுமணமும் சசியின் இதயத் துடிப்பை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக்கியது.

[Dheena2003]

மேடையில் இருந்த ஐயர் சசியைப் பார்த்து இன்முகத்தோடு சிரித்தார். "தம்பி, அப்படியே முன்னாடி வந்து... இங்க கூடி இருக்கிற பெரியவா, சின்னவா எல்லாரையும் பார்த்து ஒரு நமஸ்காரம் பண்ணிட்டு, இந்த ஆசனத்துல அன்பா உட்காருங்கோ" என்று வேத மந்திரங்களுக்கு நடுவே பக்குவமாக எடுத்துச் சொன்னார்.



அம்மாவும் சித்தியும் அவனது கைகளை லேசாக அழுத்தி வாழ்த்திவிட்டு மேடையின் ஒருபுறம் ஒதுங்கி நிற்க, சசி நேராக சபையின் முன்னால் வந்து நின்றான். தனக்காகவும், தன் புதிய வாழ்க்கைக்காகவும் அங்கே கூடியிருந்த ஒட்டுமொத்தச் சொந்தங்களையும், ஊர்ப் பெரியவர்களையும் பார்த்துத் தன் இரு கரங்களையும் கூப்பி மனதார நமஸ்காரம் செய்தான்.

[Dheena2003]

சபையினரின் ஆசிர்வாதப் பார்வைகளும், வாழ்த்து ஒலிகளும் அந்த மண்டபம் முழுவதையும் நிறைக்க, சசி மெதுவாகத் தனக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த பட்டு ஆசனத்தில் வந்து அமர்ந்தான். அவனது கண்கள் இப்போது, இன்னும் சில நிமிடங்களில் தனக்கு ஜோடியாக,   பேரழகோடு மணமேடைக்கு வரப்போகும் அந்தப் பெண்ணின் வருகைக்காக ஆவலோடும் காத்திருந்தான் .

சசி மணமேடையில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தாலும், அவனுக்குள் ஒருவித அசௌகரியமும் சங்கடமும் மெல்லத் தலைதூக்கத் தொடங்கியது. மண்டபத்தில் கூடியிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான கூட்டத்தின் அத்தனை கண்களும் அவனையே மொய்த்துக் கொண்டிருந்தன



மேடையில் எரியும் ஓம குண்டத்தின் அனலை விட, தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் நூற்றுக்கணக்கான மனிதர்களின் ஒற்றைப் பார்வை அவனது உடம்பில் அதிக வியர்வையையும் பதற்றத்தையும் வரவழைத்தது. யாரிடமும் அதிகமாகப் பேசாத தன் அமைதியான குணத்திற்கு, இந்த அளவுக்குப் பொதுவெளியில் மையப்புள்ளியாக நிற்பது அவனுக்குப் பெரும் சங்கடத்தைத் தந்தது

[Dheena2003]

கூட்டத்தில் இருந்த கலகலப்பான இளசுகள் முதல், பக்குவப்பட்ட பெருசுகள் வரை ஒருத்தர் கூடத் தன் பார்வையை அவரிடமிருந்து திருப்புவதாகத் தெரியவில்லை. "மாப்பிள்ளை அப்படியே அவங்க அப்பா ஜாடைதான்", "மத்திய அரசு வேலை, பையன் கொடுத்து வச்சவன்" என்று அக்கம் பக்கத்தில் ஆட்கள் தங்களுக்குள் ரகசியமாகப் பேசிக் கொள்வதும், இளம்பெண்கள் அவனது தோற்றத்தைப் பார்த்துத் தங்களுக்குள் சிரித்துக் கொள்வதும் சசியின் கண்ணில் படாமல் இல்லை. இந்தத் தொடர்ச்சியான கவனிப்பால் அவனது கைகள் லேசாக நடுங்கத் தொடங்கின.



" . எப்போதான் இந்த   சடங்குகளும் சம்பிரதாயங்களும் முடியும்? எப்போ பொண்ணை மேடைக்கு அழைச்சிட்டு வருவாங்க?" என்று சசியின் அடிமனது ஏங்கத் தொடங்கியது. இந்த நெரிசலான பார்வைகளிலிருந்து தப்பித்து, தனக்கு வரப்போகும் அந்தப் பெண்ணின் கரம் பிடித்து, தன் உலகத்திற்குள் சுருங்குவதற்கே அவனது மனம் ஆசைப்பட்டது. சடங்குகளை மளமளவென்று நடத்திக் கொண்டிருந்த ஐயரின் கைகளையே ஆவலோடு பார்த்தபடி, அடுத்த கட்ட நகர்விற்காகத் தன் மூச்சைப் பிடித்துக் கொண்டு காத்திருந்தான் சசி.

[Dheena2003]

ஐயர் தன் முன்னால் இருந்த ஹோம குண்டத்தில் நெய்யை வார்த்து, "ஓம் மங்களம் பகவான் விஷ்ணு, மங்களம் கருடத்வஜ, மங்களம் புண்டரீகாக்ஷ, மங்களாய தனோ ஹரி..." என்று சம்ஸ்கிருத மந்திரங்களை கணீர் என்ற குரலில் முழங்கிக் கொண்டிருந்தார். மந்திரம் சொல்லி முடித்தவர், தன் கையில் இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்துவிட்டு, "நல்ல முகூர்த்த நேரம் நெருங்கிண்டே இருக்கு! இனிமே தாமதிக்கக் கூடாது, பொண்ணை சீக்கிரம் மேடைக்கு அழைச்சிட்டு வாங்கோ!" என்று   பெண் வீட்டாருக்கு உத்தரவிட்டார்.


மண்டபத்தில் கூடியிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான கூட்டத்தில் இருந்த அனைவரின் முகத்திலும் ஒரு புதிய ஆவலும் எதிர்பார்ப்பும் குடியேறியது. "மாப்பிள்ளை இவ்வளவு லட்சணமா இருக்காரே, மணப்பொண்ணு எப்படி இருப்பா?" என்று கலகலப்பாகப் பேசிக்கொண்டே, எல்லோருடைய கண்களும் மணப்பெண் மேடைக்கு வரும் அந்தப் பாதையையே ஆவலோடு நோக்கிக் காத்திருந்தன. ஆனால், ஐயர் சொல்லிப் பல நிமிடங்கள் கடந்தும் மணப்பெண் வந்தபாடில்லை.

நேரம் ஆக ஆக, அங்கே கூடி இருந்தவர்களின் ஆவலும் நிசப்தமும் மெல்லக் குறைந்து, ஒருவித மர்மமான அமைதி மண்டபத்தைச் சூழ்ந்தது. மணப்பெண்ணின் நெருங்கிய சொந்தங்கள் மற்றும் பெற்றோர் இருக்கும் பகுதியில் ஏதோ சலசலப்பு ஏற்படுவது சசியின் கண்ணில் பட்டது. அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு, உள்ளுக்குள் குசுகுசுவென்று ரகசியமாகப் பேசத் தொடங்கினார்கள்.

[Dheena2003]

அந்தக் குசுகுசுப்பு அடுத்த சில நொடிகளில் பெரும் பதற்றமாக மாறியது. பெண் வீட்டார் சிலர் தங்கள் இருக்கைகளில் இருந்து திடுக்கிட்டு எழுந்து, கைகளில் மொபைல் போன்களுடன் மண்டபத்தின் பின்புறம் இருக்கும் மணப்பெண் அலங்கார அறைக்குள்  அவசர அவசரமாக ஓடுவதும் நுழைவதுமாக இருந்தார்கள். இதைப் பார்த்த மற்ற உறவினர்களுக்கும் லேசான சந்தேகம் எட்டிப் பார்த்தது.

மணமேடையில் அமர்ந்திருந்த சசிக்கு, இந்த நகர்வுகள் அனைத்தும் ஒரு பெரிய அசௌகரியத்தையும் பயத்தையும் கொடுத்தன. கூட்டத்தில் சலசலப்பு இன்னும் அதிகமாகிக் கொண்டே போக, அவனுக்குள் ஏதோ தப்பாக நடக்கிறது என்ற உள்ளுணர்வு தட்டியது. அவன் தன் கைகளால், மேடைக்குக் கீழே நின்று கொண்டிருந்த தன் தங்கை வர்ஷாவை  சைகை காட்டித் தன் அருகில் அழைத்தான்.


வர்ஷா மேடைப் படிக்கட்டுகளில் ஏறி அவனருகே வந்ததும், சசி அவளது கையைப் பற்றிக்கொண்டு, "வர்ஷா... என்னடி நடக்குது அங்கே? ஏன் எல்லாரும் ஒருமாதிரி பதட்டமாகி எழுந்து ஓடுறாங்க? பொண்ணு ரூம்ல ஏதும் பிரச்னையா?" என்று நெஞ்சில் ஒருவித பயத்தோடு மெதுவான குரலில் கேட்டான்.

[Dheena2003]

தன் அண்ணனின் முகத்தில் இருக்கும் பயத்தைப் பார்த்த வர்ஷா



, "எனக்கும் ஒன்னும் புரியலண்ணே... ஏன் எல்லாரும் இப்படி ஓடுறாங்கன்னு தெரியல" என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் போதே, அவளது பார்வையும் பெண் வீட்டார் அறைப் பக்கம் திரும்பியது. அவளது வார்த்தைகள் பாதியிலேயே நின்றன; அவளது முகத்திலும் பதற்றம் தொற்றிக் கொண்டது.

ஏனென்றால், அந்த மணப்பெண் அறையின் கதவைத் திறந்து கொண்டு, சசியின் சித்தி பத்மா வெளியே வந்தாள். அவளது முகம் அப்படியே வெளுத்துப் போய் இருந்தது. கண்களில் இருந்து கண்ணீர் மளமளவென்று கன்னங்களில் வழிந்தோட, தன் புடவை முந்தானையால் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு அழுதுகொண்டே அவசர அவசரமாக மேடையை நோக்கி ஓடி வந்தாள் பத்மா.



அவளது அந்த அழுகையையும் கோலத்தையும் பார்த்த அடுத்த நொடியே, சசிக்கு அடியவயிற்றில் ஒரு பெரிய மின்னல் வெட்டியது போலிருந்தது. ஏதோ ஒரு மிகப்பெரிய அசுபசகுனம், தன் வாழ்க்கையைத் தலைகீழாக மாற்றப் போகும் ஒரு மோசமான காரியம் நடந்துவிட்டது என்பதை அவனது மனம் துல்லியமாகப் புரிந்துகொண்டது. வர்ஷாவும் தன் அம்மா பத்மா அழுதுகொண்டே வருவதைப் பார்த்து, "அம்மா... என்னம்மா ஆச்சு?" என்று அலறியபடி மேடையை விட்டு இறங்கி அவளை நோக்கி ஓடினாள்.

[Dheena2003]

மண்டபத்தில் இருந்த ஒட்டுமொத்தக் கூட்டமும் இப்போது என்ன நடக்கிறது என்று புரியாமல், தங்கள் இருக்கைகளை விட்டு மொத்தமாக எழுந்து நின்று வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினர். அங்கே எழுந்த சத்தங்களையும் சலசலப்பையும் கண்ட மேடை ஐயரும், தான் சொல்லிக்கொண்டிருந்த சம்ஸ்கிருத மந்திரங்களை பாதியிலேயே சட்டென்று நிறுத்தினார். கையில் இருந்த பூசைப் கரண்டியைத் தட்டில் வைத்துவிட்டு, அவரும் ஒருவித திகைப்போடு தன் ஆசனத்தை விட்டு எழுந்து நின்றார். மண்டபமே ஸ்தம்பித்துப் போனது.

"சித்தி... என்ன சித்தி ஆச்சு? ஏன் இப்படி அழுதுகிட்டு வர்றீங்க? பொண்ணுக்கு ஏதும் உடம்பு சரியில்லையா?" என்று சசி பதற்றத்தின் உச்சத்துக்கே போய் மேடையில் இருந்தபடியே கத்தினான். அவனது நெஞ்சு கூடு கிடுகிடுவென அடித்துக் கொண்டது.


ஆனால், பத்மா அவனுக்குப் பதில் சொல்வதற்குள், மண்டபத்தின் நடுவே நின்றுகொண்டிருந்த கூட்டத்தில் இருந்து யாரோ ஒரு நபர், நாக்கில் நரம்பில்லாமல் சத்தமாகப் பேசினான். "அடப் போங்கப்பா... அந்தப் பொண்ணுக்கு இந்த மாப்பிள்ளையைப் பிடிக்கலையாம்! அதான் விடியற்காலையிலயே யாருக்கும் தெரியாம வேற ஒருத்தன் கூட ஓடிப்போயிடுச்சாம்!" என்று அந்தப்  சபையே அதிரும்படி கத்தினான்.

அந்த வார்த்தைகள் சசியின் காதுகளில் வந்து விழுந்ததும், அவனுக்குத் தலை சுற்றியது. சுற்றியிருந்த விளக்குகளும், மணமேடையும் அப்படியே தலைகீழாகச் சுழல்வது போல இருந்தது. "என்னது... ஓடிப்போயிட்டாளா?" என்று தன் சித்தி பத்மாவை அதிர்ச்சியோடு பார்த்தான்.

[Dheena2003]

பத்மா அதற்கு மேல் தன் அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், மேடையில் ஏறிவந்து சசியை அப்படியே நெஞ்சோடு நெஞ்சாகக் கட்டிக்கொண்டு ஓவென்று கதறி அழுதாள். "ஐயோ சசி... அந்தப் பாவி மகள் நம்ம குடும்பத்தை நடுத்தெருவுல நிப்பாட்டி, அவமானப்படுத்திடுச்சுடா! மாப்பிள்ளையைப் பிடிக்கலை, இந்தத் திருமணத்துல எனக்குக் கொஞ்சமும் இஷ்டம் இல்லைன்னு ஒரு லெட்டர் எழுதி வச்சுட்டு ஓடிப்போய்டுச்சுடா!" என்று சொல்லி மார்பில் அடித்துக் கொண்டாள்.


சசி அப்படியே சிலையாய் ஸ்தம்பித்து நின்றான். அவனது கை கால்கள் அனைத்தும் ஒரு நொடியில் அத்தனையும் மரத்துப் போயின. மத்திய அரசு வேலையில் இருந்து, இவ்வளவு வசதிகளோடு, ஊரே மெச்சும் படி நடக்கவிருந்த அவனது புதிய வாழ்க்கை, ஒரு நிமிடத்தில் சுக்குநூறாக உடைந்து சிதறியது.

மண்டபத்தின் கீழ்த்தளத்தில் இப்போது பெரும் கலவரமே வெடித்தது. பெண் வீட்டாரும், சசியின் தூரத்துச் சொந்தங்கள் சிலரும் ஒருவரையொருவர் சட்டைப் பிடித்து இழுக்காத குறையாக, மிகக் கேவலமான வார்த்தைகளால் சத்தம் போட்டுப் பேசிக் கொண்டு வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டனர்.

அவர்களுக்கு நடுவே, சசியின் அம்மா விஜயா நின்றுகொண்டிருந்தாள். கணவனை இழந்த துயரிலும் தன் மகனுக்காக தைரியமாக நின்ற அந்தப் பள்ளி ஆசிரியை, இப்போது கண்ணீரும் ஆக்ரோஷமும் கலந்த முகத்துடன், பெண் வீட்டாரைப் பார்த்து சிங்கப் பெண் போலக் கேள்விகளை அடுக்கத் தொடங்கினாள்.

[Dheena2003]

உங்களுக்கு என் பையனைப் பிடிக்கலைன்னா, அவனுக்கு இந்த வரன் இஷ்டம் இல்லைன்னா, அதை ஆரம்பத்துலயே சொல்ல வேண்டியதுதானே? எதுக்காகடா நிச்சயம் பண்ணி, பத்திரிக்கை அடிச்சு, இந்த முகூர்த்த நேரம் வரைக்கும் எங்களை ஏமாத்தி இவ்வளவு தூரம் கூட்டிட்டு வந்தீங்க?" என்று தன் முந்தானையை இறுக்கப் பற்றியபடி கத்தினாள்.


"என் பையனுக்கு என்ன குறைச்சல்? அவனுக்கு அழகு இல்லையா, அந்தஸ்து இல்லையா, கௌரவமான மத்திய அரசாங்க வேலை இல்லையா? அப்படி என்ன குறையைக் கண்டுக்கிட்டா உங்க பொண்ணு? என் குடும்ப மானத்தை இப்படிச் சீரழிச்சுட்டீங்களேடா!" என்று தன் நெஞ்சில் கைவைத்துத் துடித்தாள் விஜயா.

ஆனால், அந்தப் பெண் வீட்டார் தரப்பில் இருந்த ஒரு வயதான பெண்மணி, கொஞ்சமும் இரக்கமில்லாமல், நாக்கில் நரம்பில்லாமல் அப்பட்டமாகப் பழியைத் தூக்கிச் சசியின் மேல் போட்டாள். "ஏம்மா விஜயா... அழகு, அந்தஸ்து, அரசாங்க வேலை இருந்தா மட்டும் ஒரு பொண்ணோட வாழ்க்கை சிறப்பா அமைஞ்சிடுமா?" என்று நக்கலாகக் கேட்டாள்.