[anaamika]

మూడో అంకం

CHAPTER – 12

బ్రహ్మం, ప్రతి సోమవారం ఉదయం తొమ్మిది గంటలకు, వారంలో ఐదు రోజులు తన అలవాటు ప్రకారం, బంజారా  హిల్స్లోని ఒక బిల్డింగ్లోని అండర్ గ్రౌండ్ గ్యారేజ్లో తన ప్రత్యేక స్థలంలో కారుని పార్క్ చేశాడు. అక్కడి నుండి లిఫ్ట్ వరకు పది అడుగుల దూరం చురుకుగా నడిచి, చెక్కతో అందంగా చేసిన లిఫ్ట్ ఎక్కి, ఐదవ అంతస్తుకు వెళ్ళడానికి బటన్ నొక్కాడు. లిఫ్ట్ నెమ్మదిగా పైకి కదిలింది.

బ్రహ్మంకు సోమవారం ఉదయాలు సాధారణంగానే చిరాకుగా ఉంటాయి.  అందుకు కారణం, అతని క్లయింట్లు వారాంతంలో తమ భయాలను, అనుమానాలను పెంచుకుని, పెట్టుబడులు, బుకింగ్లు, ప్రమోషన్లు, ఇంటి సమస్యల గురించి ఫిర్యాదులు చేయడానికి సిద్ధంగా ఉంటారు.  అందుకే సోమవారం ఉదయం అతని కోసం చాలా ఫోన్ మెసేజ్లు ఎదురు చూస్తూ ఉంటాయి. ఈ రోజు, లిఫ్ట్ అద్దంలో చూసినప్పుడు అతని ముఖం మరింత చిరాకుగా కనిపించింది.

పైకి వెళ్లేటప్పుడు, బ్రహ్మం తనను తాను మరోసారి నిశితంగా చూసుకునేవాడు.  రాబోయే ఫోన్ కాల్స్కు సిద్ధంగా ఉన్నాడా లేదా అని నిర్ధారించుకునేవాడు.  అతని జుట్టు సరిగ్గా ఉందా, కళ్లజోడు శుభ్రంగా ఉందా, ముఖంపై చిన్న వెంట్రుకలు కూడా లేకుండా ఉందా అని చూసుకునేవాడు.  సాధారణంగా, ఈ సమయం అతని సూట్ నుండి చిన్న నలకను తొలగించడానికి, టైని సరిచేసుకోవడానికి, రుమాలును చక్కగా పెట్టుకోవడానికి, మరియు షూస్కి మెరుపు కోసం కింది నుండి షూషైన్ అబ్బాయిని పిలవాలా వద్దా అని ఆలోచించడానికి ఉపయోగపడేది.

బ్రహ్మం సాధారణంగా తన గురించి చాలా జాగ్రత్తగా ఉంటాడు, కానీ ఈ రోజు అలా లేడు, ఈ ఉదయం కాదు, గత కొన్ని రోజులుగా కూడా అంతే.

స్మిత కనిపించకుండా పోవడం అతన్ని బాగా కలవరపెడుతోంది.  అతని క్లయింట్స్లో స్మిత అతనికి చాలా ప్రత్యేకమైనది.  అతను ఆమెను ఎంతగానో ఇష్టపడేవాడు, ఆమెతో కలిసి పనిచేయడం ఆనందించేవాడు, ఆమెను బాగా అర్థం చేసుకునేవాడు.  పెళ్లి చేసుకోని బ్రహ్మంకు ఒక కూతురు లేదన్న బాధ ఉండేది. స్మిత ఆ లోటును కొంతవరకు తీర్చేది.

స్మిత యొక్క చంచల స్వభావం, ఆమె ప్రవర్తన, ఆమె తొందరపాటు చర్యల గురించి బ్రహ్మంకు తెలుసు.  అయితే గత రెండేళ్లుగా ఆమె ప్రవర్తనలో మార్పు వచ్చింది.  స్మిత కనిపించకుండా పోయిన మొదటి రెండు రోజులు అతను పెద్దగా కంగారు పడలేదు, కానీ సునీత మాత్రం మొదటి నుంచే ఆందోళన చెందింది.  రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ బ్రహ్మం కూడా కంగారు పడటం మొదలుపెట్టాడు.  స్మితకు ఏమీ కాలేదని, ఆమె దారి తప్పిపోయిందని ఎలాంటి ఆధారం లేనందున, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఫిర్యాదు చేయడం వల్ల ఉపయోగం ఉండదని అతనికి తెలుసు. అందుకే అతను తన స్నేహితుడైన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారిని కలిసి మాట్లాడాడు.  అతను వచ్చిన విషయం బయటకు పొక్కడంతో, ఈ రోజుల్లో ఏది దాచాలన్నా కుదరదు అని అర్థం అయింది.  చివరికి టీవీలో వివరణ ఇవ్వడం ద్వారా బ్రహ్మం పరిస్థితిని చక్కదిద్దాడు. లేకపోతే అది పెద్ద సమస్యగా మారి ఉండేది.

అయితే, ఈ ఉదయానికి, స్మిత గురించి బ్రహ్మం కి భయం వేయడం మొదలుపెట్టింది. ఏదో ప్రమాదం జరిగిందని, స్మిత చాలా ఇబ్బందుల్లో ఉందని, అతనితో గానీ, సునీతతో గానీ మాట్లాడలేకపోతోందని అతనికి అనిపించింది.  ఆమె దారి తప్పిపోయి ఉండొచ్చు లేదా ఎవరో కిడ్నాప్ చేసి ఉండొచ్చు అని అనుకున్నప్పటికీ, డబ్బు కోసం డిమాండ్ చేయకపోవడంతో ఆ ఆలోచనను అతను కొట్టిపారేశాడు.  సాధారణంగా ఎవరికైనా జరగబోయే  ప్రమాదాల గురించి ఆలోచిస్తూ, అతను మూడు విషయాలపై ఎక్కువగా దృష్టి పెట్టాడు.

ఒకటి, జ్ఞాపకశక్తి పోవడం (Amnesia).  ఇలా గుర్తింపు కోల్పోవడం చాలా అరుదు, కానీ జరుగుతుంది. స్మిత కు జ్ఞాపకశక్తి పోయి, తను ఎవరో, ఎక్కడి నుండి వచ్చిందో తెలియకపోతే, అది ఆమె కనిపించకుండా పోవడానికి కారణం కావచ్చు.  బ్రహ్మం మొన్నటికి మొన్న ఒక మనోవైద్యుడిని కలిసి దీని గురించి మాట్లాడాడు.  కానీ స్మిత కు తన గురించి తెలియకపోతే, ఇతరులకు తెలుస్తుంది కదా అని అతను అనుకున్నాడు.  ఎవరో ఒకరు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు సమాచారం ఇస్తారని అతనికి అనిపించింది.

రెండు, ప్రమాదవశాత్తు గాయం కారణంగా కోమాలోకి వెళ్లడం. స్మిత తన ఉదయపు నడకలో గేటు తెరిచి, రోడ్డు పక్కన ఉన్న దారిలో నడుస్తూ ఉండగా, హిట్ అండ్ రన్ కేసులో చిక్కుకుని ఉండొచ్చు లేదా చెట్టు పడిపోయి గాయపడి ఉండొచ్చు.  గత వారం బ్రహ్మం, సునీత, ఇంటి పనిమనుషులు చాలాసార్లు చుట్టుపక్కల వెతికారు, కానీ స్మిత జాడ కనిపించలేదు.  ఒకవేళ ఎవరైనా ఆమెను గుర్తించలేని స్థితిలో చూసి, ఆమె దగ్గర ఐడీ లేకపోవడంతో, దగ్గరలోని హాస్పిటల్కు తీసుకెళ్లి ఉండొచ్చు.  అక్కడ ఆమె వేరే పేరుతో కోమాలో ఉండొచ్చు.  సునీత అన్ని హాస్పిటల్స్లో, క్లినిక్స్లో స్మిత గురించి చెప్పి వెతికింది, కానీ ఫలితం లేదు.

మూడు, ఎవరో వ్యక్తితో ఆవేశంలో పారిపోవడం.  స్మిత ఇంతకుముందు కూడా ఇలా చేసిందని బ్రహ్మం అనుకున్నాడు. కానీ ఇప్పుడు అతను దానిని పూర్తిగా నమ్మడం లేదు, సునీత కూడా నమ్మలేదు. స్మిత లో వచ్చిన మార్పులు, ఆమె కనిపించకముందు రాత్రి ఆమె ప్రవర్తన చూస్తే, ఇది జరిగే అవకాశం చాలా తక్కువనిపించింది.  ఇంకా, ఆమె తన స్నేహితులను చాలా జాగ్రత్తగా ఎంచుకుంటుంది.  ఆమెకు ఎవరైనా నచ్చితే, బ్రహ్మం కు లేదా సునీత కి తెలుస్తుంది.  స్మిత ఎక్కడికైనా విశ్రాంతి కోసం వెళ్లి ఉంటుందని సునీత అనుకుంది, కానీ అది కూడా నమ్మదగినదిగా అనిపించలేదు.  ఎందుకంటే స్మిత తన వాళ్ళను బాధపెట్టేంత సున్నితంగా ఉండదు, తప్పకుండా ఇప్పటివరకు వాళ్ళతో మాట్లాడేది.

ఇప్పటికే పదమూడు రోజులు అయిపోయాయి.  బ్రహ్మం మనసులో ఆందోళన చెందుతున్నాడు.

స్మిత కనిపించకుండా పోయి పదమూడు రోజులు అయిందంటే చాలా భయంకరంగా ఉంది.  ఆమె ఎలా మాయమైందో ఎవరికీ అర్థం కావడం లేదు.  ఎంత ఆలోచించినా, ఏం జరిగిందో తెలియడం లేదు.

తార్కిక వ్యక్తిగా, బ్రహ్మం ప్రతి మానవ పజిల్కు సమాధానం లేదా వివరణ కనుగొనవచ్చని నమ్మడంపై గర్వపడేవాడు. అన్నింటికంటే, మానవ మెదడు భూమిపై అత్యంత సమర్థవంతమైన కంప్యూటర్, మరియు ఈ కంప్యూటర్కు సరైన నేపథ్య సమాచారం మరియు ఊహించదగిన ఎంపికలు అందించబడితే, అది అనివార్యంగా సహేతుకమైన సమాధానాలను అందిస్తుంది. అయినప్పటికీ, ఇక్కడ తెలిసిన పరిమాణం ఉంది. స్మిత. ఆమె గురించి సమాచారం మరియు గణాంకాలు పుష్కలంగా అందుబాటులో ఉన్నాయి. మీరు ఆమె రూపం, ఆమె ప్రవర్తనా విధానాలు, ఆమె ఆలోచనలు, ఆమె ఆకాంక్షలు, ఆమె స్నేహితులు మరియు శత్రువుల డైరెక్టరీ గురించి తెలిసిన వాటిని కంప్యూటర్లోకి అందించారు మరియు ప్రింట్-అవుట్ కోసం వేచి ఉన్నారు. మీకు ప్రింట్-అవుట్ వచ్చినప్పుడు, అది ఖాళీగా ఉంది.

ఇంత గొప్ప తార్కిక సాధనం కూడా విఫలం కావడం ఆశ్చర్యంగా ఉంది.  సునీత, ఐ చింగ్ (an ancient Chinese book of divination and a source of Confucian and Taoist ఫిలాసఫీ - Answers to questions and advice may be obtained by referring to the text accompanying one of 64 hexagrams, selected at random) గురించి చెప్పింది.  అది మన మెదడు కంటే బాగా పని చేస్తుందని అంది.

ఇప్పుడు బ్రహ్మం సమాధానాలు వెతికే వ్యాపారంలో ఉన్నాడు.  కానీ ఈసారి అతను ఏమి చేయాలో తెలియక అయోమయంలో ఉన్నాడు.  రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ అతని భయం, నిరాశ ఎక్కువవుతున్నాయి.

ఎలివేటర్ తలుపు తెరుచుకుంది.  ఐదవ అంతస్తులో నీలి కార్పెట్తో ఉన్న కారిడార్ కనిపించింది.  అక్కడే అతని ఆరు గదుల ఆఫీస్ ఉంది.

మనసు బాగోలేక బ్రహ్మం లిఫ్ట్ నుండి దిగి ఆఫీసు వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు.

కొన్ని రహస్యాలు ఎప్పటికీ రహస్యాలుగానే ఉండిపోతాయని బ్రహ్మం కు తెలుసు.  చరిత్రలో ఇలాంటివి చాలా జరిగాయి.  1809లో బ్రిటన్ రాయబారి బెంజమిన్ జర్మనీలో కనిపించకుండా పోయాడు.  1913లో రచయిత అంబ్రోస్ మెక్సికోలో మాయమయ్యాడు.  1930లో ఒక న్యాయమూర్తి టాక్సీలో ఎక్కి తిరిగి కనిపించలేదు.  రోనోక్ ద్వీపంలోని ప్రజలు, మేరీ సెలెస్ట్ అనే ఓడ సిబ్బంది.. ఇలా చాలా మంది అకస్మాత్తుగా మాయమైపోయారు.

వాళ్ళందరూ ఎలా మాయమయ్యారో ఎవరికీ తెలియదు.

వాళ్ళ గురించి ఎప్పటికీ ఎలాంటి సమాచారం లేదు.

స్మిత కూడా ఇలాగే మాయమైపోతుందా?  లేదు, అలా జరగకూడదు అని బ్రహ్మం అనుకున్నాడు.  ప్రపంచంలోనే అత్యంత ప్రసిద్ధ నటి ఇలా అదృశ్యం కావడం ఏమిటి?  కానీ ఇదే నిజం.  స్మిత కనిపించకుండా పోయి పదమూడు రోజులు అయిపోయాయి.

బ్రహ్మం తన ఆఫీసు తలుపు మీద తన పేరు చూశాడు.  దాని కింద "పర్సనల్ మేనేజ్మెంట్" అని రాసి ఉంది.  సిగ్గుతో తల దించుకుని లోపలికి వెళ్ళాడు.

రిసెప్షనిస్ట్ ఆఫీసు, సెక్రటరీ క్యాబిన్ దాటి, ఎవరినీ పట్టించుకోకుండా, బ్రహ్మం తన విశాలమైన ఆఫీసులోకి వెళ్ళాడు.  గోడ మీద ఉన్న తన క్లయింట్స్ ఫోటోలను కూడా చూడలేదు.  స్మిత ఫోటో మాత్రం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.  దాని మీద "మీ స్నేహితురాలు ఎప్పటికీ, ఎప్పటికీ ప్రేమతో, స్మిత" అని రాసి ఉంది.

బ్రహ్మం నేరుగా తన టేబుల్ దగ్గరకు వెళ్ళాడు.  టేబుల్ మీద ఫోన్ మెసేజ్లు, ఉత్తరాలు చాలా ఉన్నాయి.  అతను తన కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.  పని మొదలు పెట్టే ముందు, కాసేపు తన భావాల గురించి ఆలోచించాడు.

గత పదమూడు రోజుల్లో పది రోజులు బ్రహ్మం ఉదయం స్మిత ఇంటికి ఫోన్ చేయడం అలవాటుగా చేసుకున్నాడు.  అతను తన ప్రైవేట్ ఫోన్ తీసుకుని, స్మిత నంబర్కు డయల్ చేశాడు.

మొదటి రింగ్లోనే ఫోన్ ఎత్తారు.  ఈ రోజుల్లో ఫోన్ కాల్స్లో ఆలస్యం ఉండదు.

"సునీతా, నేను బ్రహ్మం ని."

"ఏమైనా సమాచారం ఉందా?"

"లేదు, ఏం లేదు. నీకు ఏమైనా తెలిసిందా?"

"నాకు కూడా ఏం తెలియదు, బ్రహ్మం.  ఇలా ఎంతకాలం భరించాలో నాకు అర్థం కావడం లేదు.  చాలా భయంగా ఉంది."

ఆమెను ఓదార్చడానికి ప్రయత్నించాడు.  చిన్న చిన్న విషయాల గురించి మాట్లాడకుండా, ఏదో ఒక మంచి జరుగుతుందని, త్వరలోనే తెలుస్తుందని చెప్పాడు.  రోజులో మళ్ళీ మాట్లాడతానని చెప్పాడు.

ఫోన్ పెట్టేసిన తర్వాత, బ్రహ్మం తన టేబుల్పై ఉన్న మెసేజ్లను చూశాడు.  స్మిత గురించిన సమాచారం ఏమైనా ఉందేమోనని వెతికాడు.  కానీ ఆమె పేరు ఎక్కడా కనిపించలేదు.  మిగిలినవన్నీ అతని క్లయింట్స్, ఏజెంట్లు, బ్రోకర్లు, పిఆర్ వ్యక్తుల పేర్లు.  అతను మెసేజ్లను పక్కకు పెట్టి, ఉత్తరాలను మూడు కుప్పలుగా చేశాడు.

అతని కార్యనిర్వాహక కార్యదర్శి  ఉత్తరాల కవర్లను తెరిచి పెట్టింది. బ్రహ్మం వాటిని చూస్తూ, రిటర్న్ అడ్రస్లను గుర్తుపెట్టుకున్నాడు.  ఏ ఉత్తరంలో ఏముంటుందో ఊహించాడు.  తన సమాధానాలను మనసులోనే అనుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.

ఉత్తరాలు చూస్తున్నప్పుడు, ఒక కవర్ మిగతా వాటికన్నా భిన్నంగా అనిపించింది.  అది తెరవలేదు.  అతని సెక్రెటరీ సాధారణంగా ఇలాంటివి వదలదు.  బహుశా అది "పర్సనల్" లేదా "కాన్ఫిడెన్షియల్" అని రాసి ఉండటం వల్ల తెరవకుండా ఉండి ఉంటుంది.

కవర్ మీద నల్లటి అక్షరాలతో "పర్సనల్ & ఇంపార్టెంట్" అని రాసి ఉంది.

బ్రహ్మం ఆ కవర్ను మిగతా వాటిలోంచి తీసి పక్కన పెట్టాడు.  దానిని కాసేపు పరిశీలించాడు.  రిటర్న్ అడ్రస్ లేదు.  మేడ్చెల్ లో పోస్ట్ చేసినట్టు ఉంది.  చౌక కవర్.  ఎక్కడైనా దొరుకుతుంది.  దాని మీద అతని పేరు, అడ్రస్ చేతితో రాసి ఉన్నాయి.

కవర్ను తిప్పి తెరిచి, లోపల ఉన్న పేపర్లను బయటకు తీశాడు.  అతనికి ఏదో జరగబోతోందని అనిపించింది.  త్వరగా ఉత్తరాన్ని విప్పి టేబుల్ మీద పరిచాడు.

అతను వ్రాత శైలిని, i మీద చిన్న చుక్కలను, y యొక్క తోకలు మూసివేయకపోవడాన్ని వెంటనే గుర్తించాడు.

పేజీ తిప్పి, రెండో పేజీ చివరన ఏం రాసి ఉందో చూశాడు.

అక్కడ రాసి ఉంది - "స్మిత."

చివరికి!

మళ్ళీ మొదటి పేజీకి వెళ్లి, పై నుండి చదవడం మొదలుపెట్టాడు:

To, మిస్టర్ బ్రహ్మం, కాన్ఫిడెన్షియల్

ప్రియమైన బ్రహ్మం,

నా గురించి నువ్వు కంగారు పడుతున్నావని నాకు తెలుసు.  ఈ ఉత్తరం ద్వారా నీకు అన్ని విషయాలు తెలుస్తాయి.

ఈ ఉత్తరం నాకు చెప్పి రాయిస్తున్నారు.  ఇది నేను రాసినట్లు ఉండాలని నా చేతితో రాస్తున్నాను.

నన్ను జూన్ 18న కిడ్నాప్ చేశారు.  అప్పటి నుండి నన్ను బంధించి ఉంచారు. కొన్ని విషయాలు ఆలోచించి నిర్ణయించే వరకు నిన్ను సంప్రదించలేదు.

నేను క్షేమంగా ఉన్నాను. ఈ ఉత్తరంలో చెప్పినట్టు చేస్తే నన్ను సురక్షితంగా విడిచిపెడతారు.  షరతులు పాటించకపోతే లేదా మీరు వాటిని మార్చడానికి ప్రయత్నిస్తే, నా ప్రాణానికి ప్రమాదం కలుగుతుంది.  డబ్బు, చెల్లింపు పద్ధతి, రహస్యంగా ఉంచడం.. ఇవన్నీ సరిగ్గా జరగాలి. లేకపోతే నన్ను చంపేస్తారు.  ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు.  నా విడుదల షరతులు ఇవి:

నా ప్రాణం కోసం డిమాండ్ చేయబడిన ransom మొత్తం అయిదు కోట్ల రూపాయలు (5,00,00,000) నగదు రూపంలో, సాధారణ పరిమాణపు నోట్లతో. నోట్ల యొక్క డినామినేషన్లు 1000, 500, 100, 50, 20 అయి ఉండాలి. మొత్తం మొత్తంలో 1000 వి 15000, 500 వి 53,000, 100 వి 50,000, 50 వి 50,000 మరియు 20 వి 50,000 నోట్లు ఉండాలి. బిల్లులలో సగం మాత్రమే కొత్తవిగా ఉండాలి. మిగిలిన సగం చెలామణిలో ఉండాలి. గరిష్టంగా 8 బిల్లులు వరుస క్రమ సంఖ్యలను కలిగి ఉండవచ్చు, కానీ ఒక క్రమంలో ఎప్పుడూ ఎక్కువ ఉండకూడదు. ఒక్క బిల్లు కూడా కనిపించేలా లేదా కనిపించకుండా గుర్తించబడకూడదు అనేది అత్యవసరం. ప్రతి బిల్లును రసాయనంగా పరీక్షించే వరకు నేను విడుదల చేయబడను. ఇది నా విడుదలను పన్నెండు గంటలు ఆలస్యం చేస్తుందని భావిస్తున్నారు. ఒక్క బిల్లు గుర్తించబడినట్లు తేలితే, అది నాకు ఖచ్చితమైన మరణాన్ని సూచిస్తుంది.

డబ్బును అయిదు గోధుమరంగు సూట్కేసుల్లో పెట్టాలి.  అయిదు సూట్కేసులు మోయడానికి వీలుగా ఉండాలి.  పెద్ద సూట్కేసు మూడు అడుగుల కంటే తక్కువ పొడవు, రెండు అడుగుల కంటే తక్కువ ఎత్తు ఉండాలి.  చిన్న సూట్కేసు మిగిలిన డబ్బు పట్టేంత పెద్దదిగా ఉండాలి.

Ransom డబ్బు సిద్ధంగా ఉన్నప్పుడు, ఒక వార్తాపత్రికలోని "పర్సనల్స్" విభాగంలో ఒక ప్రకటన ఇవ్వాలి.  జూలై 2, బుధవారం ఉదయం పేపర్లో అది కనిపించాలి.  డబ్బు సిద్ధంగా ఉందని, ఎక్కడ పెట్టాలో చెప్తే అక్కడ పెడతామని చెప్పే ప్రకటన ఇలా ఉండాలి: “ప్రియమైన సంగీత, అంతా సర్దుకుపోయింది.  నీ రాక కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను.  ప్రేమతో, నాన్న.”

ప్రకటన కనిపించినప్పుడు, నేను మీకు రెండవ, చిన్న గమనికను వ్రాస్తాను, మీ కార్యాలయ చిరునామాకు ప్రత్యేక డెలివరీ ద్వారా పంపబడుతుంది. మీరు డబ్బును ఎప్పుడు మరియు ఎక్కడ వదలాలి అని అది మీకు చెబుతుంది. జూలై 3, గురువారం మరియు జూలై 4, శుక్రవారం రోజులలో ఒకదానిలో డెలివరీ చేయడానికి మిమ్మల్ని మీరు ఖాళీగా ఉంచుకోండి. మీరు డెలివరీ చేసినప్పుడు, మీరు ఎవరితోనూ కలిసి ఉండకూడదు లేదా ఎవరూ మిమ్మల్ని అనుసరించకూడదు.

బ్రహ్మం, ఈ గమనిక గురించి లేదా తదుపరి గమనిక గురించి ఎవరికీ తెలియజేయవద్దని నేను మిమ్మల్ని వేడుకుంటున్నాను. అధికారులకు సమాచారం అందిస్తే, ఇక్కడ తెలుస్తుంది మరియు ఇది నా తక్షణ ఉరిశిక్షను సూచిస్తుంది. నా జీవితం పూర్తిగా మీ చేతుల్లో ఉంది. నన్ను విఫలం చేయవద్దు.

ఎల్లప్పుడూ,

మీ స్మిత.

బ్రహ్మం ఒళ్ళు గగుర్పొడవటం, వెన్నులో చలి పుట్టడం అనుభవించాడు.

ఆ ఉత్తరం చూసి, దానిలోని భయంకరమైన విషయాలు చదివి అతను షాక్ అయిపోయాడు, భయపడిపోయాడు.  అతను మళ్ళీ ఉత్తరం చదవడం మొదలుపెట్టాడు.  "డబ్బు, చెల్లింపు విధానం సరిగ్గా లేకపోతే నన్ను చంపేస్తారు...", "గుర్తు పెట్టిన బిల్లులు కనిపిస్తే నా ప్రాణం పోతుంది...", "సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెబితే నన్ను వెంటనే చంపేస్తారు..." అని స్మిత రాసిన మాటలు అతన్ని భయపెట్టేశాయి.

మరియు ఎటువంటి సందేహం లేకుండా ఆమె అతనితో చెప్పింది, ఆమె జీవించే అవకాశం లేదా లేకపోవడం యొక్క భారం అతనిది మరియు అతనిది మాత్రమే.

షరతులు నెరవేర్చకపోతే లేదా మీ ద్వారా మార్చబడితే, అది మీరు నా ప్రాణాన్ని కోల్పోతున్నారని అర్థం.

నా జీవితం పూర్తిగా మీ చేతుల్లో ఉంది.

నన్ను విఫలం చేయవద్దు.

బ్రహ్మం దిగ్భ్రాంతికి గురై, కళ్ళు మూసుకుని కుర్చీలో వెనక్కి వాలిపోయాడు.  "దేవుడా!" అని గట్టిగా అన్నాడు.

అతను ఎప్పుడూ ఇలాంటి పరిస్థితిలో ఉండలేదు.  అతను ప్రశాంతంగా ఉండి, ఏ సంక్షోభంలోనైనా స్పష్టంగా ఆలోచించగలగడం వల్లే అతను ఇంత విజయం సాధించాడు.  అదే అతని బలం.  కానీ ఇప్పుడు అతను పూర్తిగా కలవరపడిపోయాడు.

అయితే, ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ అతను ఇలాంటి సంక్షోభంలో చిక్కుకోలేదు.  ఒక మనిషి ప్రాణం అతని చేతుల్లో ఉండటం ఇదే మొదటిసారి.  అది కూడా అతనికి అత్యంత ప్రియమైన స్మిత ప్రాణం.

ఇప్పుడు తెలిసిన నేరం చాలా ఆశ్చర్యకరంగా, భయంకరంగా ఉంది.  స్మిత పరిస్థితి అతన్ని చాలా కలవరపెట్టింది.  చాలాసేపటి వరకు అతను కదలకుండా ఉండిపోయాడు.

అతను మొదట దానిని నమ్మలేకపోయాడు.  నమ్మకపోవడం అనేది అతను తేలికగా తీసుకోగల విషయం.  కిడ్నాప్ ఉత్తరాన్ని ఎవరో సరదాగా చేశారని, మోసం చేశారని అనుకోవడం అతనికి సులభంగా, హాయిగా అనిపించింది.  దానివల్ల అతని భుజాలపై ఉన్న బాధ్యత కొంచెం తగ్గినట్లు అనిపించింది.

ఖచ్చితంగా అదే అయి ఉంటుంది, అని అతను తనను తాను నమ్మించడానికి ప్రయత్నించాడు.  స్మిత కనిపించకుండా పోయిందని ఎవరికో తెలిసి ఉంటుంది.  బహుశా పని మనుషులు ఎవరికైనా చెప్పి ఉంటారు.  ఆ వ్యక్తి డబ్బు కోసం ఇలాంటి మోసం చేసి ఉంటాడు.

ఖచ్చితంగా అదే నిజం అయి ఉంటుంది.  స్మిత లాంటి సెలబ్రిటీని కిడ్నాప్ చేయడానికి ఎవరూ సాహసించరు.  ముఖ్యమంత్రిని లేదా ప్రధానమంత్రిని కిడ్నాప్ చేయడానికి ఆలోచించినట్లే ఇది కూడా అంతే అసాధ్యం.

బ్రహ్మం చాలా కాలం సినిమాల్లో, నటులతో కలిసి ఉన్నాడు.  అతను కల్పనా ప్రపంచంలో జీవించాడు.  అందుకే ఇలాంటి భయానక విషయాలను కూడా సినిమా కథలాగే భావించాడు.  ఇది కూడా ఒక కల్పనే అని అనుకున్నాడు.

Ransom లేఖను మరింత నిశితంగా చూస్తూ, అతను రచయిత యొక్క చేవ్రాతను చూడగలిగాడు. మొదటి చూపులో స్మిత చేతికి సహేతుకమైన నమూనాగా ఉన్నప్పటికీ, నిజానికి నిజమైన దాని యొక్క పేలవమైన అనుకరణ.

అతని తలలోని కలవరం తగ్గింది.  అతనికి స్పష్టత వచ్చింది.  ఉత్తరం నకిలీ అయితే, దానిని సీరియస్గా తీసుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.  విస్మరించవచ్చు.  అతని మనసు ప్రశాంతపడుతుంది.  ఇంకొకరి ప్రాణం గురించి అతను భయపడాల్సిన అవసరం లేదు.  అతని రోజు మామూలుగా సాగిపోతుంది.

బ్రహ్మం కుర్చీలో నిటారుగా కూర్చున్నాడు.  అతనికి కొంత బాధ్యత ఉంది.  అయిదు కోట్ల కోసం వచ్చిన మోసపూరిత ఉత్తరాన్ని సాధారణ దృష్టితోనే చూడాలి.  దాని గురించి తెలుసుకోవాలి.  ఉత్తరంలో చెప్పిన ఆస్తి ఉందో లేదో చూడాలి.  దాని వల్ల లాభం వస్తుందా లేదా అని తెలుసుకోవాలి.

సరే, అతను దానిని మామూలుగా పరిశీలిస్తాడు, పని చేశాననిపించేలా పైపైన చూస్తాడు. తర్వాత దాని గురించి ఆలోచించడం మానేస్తాడు. అతను ముందుకు వంగి, స్పీకర్ఫోన్ ఆన్ చేసి, సెక్రటరీకి రింగ్ చేశాడు. ఆమె వాయిస్ వినిపించింది. "చెప్పండి, మిస్టర్ బ్రహ్మం ?"

"గత సంవత్సరం స్మిత కరెస్పాండెన్స్ ఫైల్ను తీసుకురండి. వెంటనే తీసుకురండి."

"ఓకే సర్"

అతను అసహనంతో ఫైల్ కోసం ఎదురు చూస్తూ, అతని వేళ్లు డెస్క్పై కొట్టడం ప్రారంభించాయి. ఆ అమ్మాయి అక్కడ ఏమి చేస్తోంది? ఒక గంట గడిచినట్లు అనిపించింది. అతను తన డిజిటల్ డెస్క్ గడియారాన్ని చూశాడు. ఒక నిమిషం గడిచింది.

మనిలా ఫోల్డర్ను పట్టుకుని ఆమె దట్టంగా కార్పెట్ చేసిన నేలపై అతని వైపు నడుస్తోంది.

అతని చేయి చాచి ఆమె చేతి నుండి ఫైల్ను దాదాపుగా లాగేసుకున్నాడు.

అతను క్షమాపణ చెప్పలేదు. "ధన్యవాదాలు," అని అతను తన శ్వాస మెల్లిగా పీలుస్తూ అన్నాడు. వెంటనే, అతను ఫైల్ ఫోల్డర్ను తన ముందు డెస్క్పైకి పెట్టి దానిని తెరిచాడు. దానిని పరిశీలించడం ప్రారంభించబోతూ, ఆమె ఇంకా అక్కడే ఉందని, తన డెస్క్ ముందు తిరుగుతోందని అతను గ్రహించాడు. ఆమె ఆందోళనగా తనను పరిశీలిస్తున్నట్లు అనిపించి అతను తన కళ్ళు పైకి ఎత్తాడు.

"ఏమిటి విషయం?" అని అతను మొరటుగా అడిగాడు.

ఆమె కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది. "సారీ. మిమ్మల్ని చూసి కంగారు పడ్డాను. మీరు బాగానే ఉన్నారా, మిస్టర్ బ్రహ్మం ?"

"నేను బాగానే ఉన్నానా అంటే?"

"నాకు తెలీదు."

"నేను బాగానే ఉన్నాను.  పర్ఫెక్ట్గా ఉన్నాను.  ఇప్పుడు నన్ను వదిలిపెట్టు.  నేను పనిలో ఉన్నాను."

తలుపు మూసుకునే వరకు అతను వేచి ఉన్నాడు, ఆ తరువాత మళ్ళీ మనిలా ఫోల్డర్పై వంగిపోయాడు. అతను స్టేపుల్ చేసిన లేఖలను త్వరగా తిప్పాడు, సునీత కు అతనిది, స్మిత తరపున సునీత అతనిది మరియు చివరికి అతను స్మిత నుండి వివిధ ప్రదేశాల నుండి అతని స్వంత, తెలిసిన వాలు లిపిలో వ్రాసిన మూడు లేఖలను గుర్తించాడు.

అతను ఫోల్డర్ను పక్కన పడేసాడు మరియు మూడు అసలైన మరియు ప్రామాణికమైన స్మిత లేఖలను నకిలీ Ransom లేఖతో పాటు వరుసలో ఉంచాడు.

అతను వాటిని నిశితంగా అధ్యయనం చేశాడు, పదం కోసం పదం మరియు అక్షరం ద్వారా అక్షరం పోల్చాడు.

ఐదు నిమిషాలలో అది ముగిసింది.

అతనికి తెలిసింది.

స్మిత జీవితం పూర్తిగా అతని చేతుల్లో ఉంది.

సందేహం లేదు, అస్సలు లేదు. Ransom లేఖ పూర్తిగా స్మిత రాసిందే, నిజమైన స్మిత రాసింది.

అది మోసం అయి ఉంటే బాగుండునని అతను అనుకున్నాడు.  కానీ అది అతని భ్రమ మాత్రమే.  జరగకూడనిది జరిగిపోయింది.  రుజువు అతని కళ్ళముందు ఉంది.  స్మిత ను కిడ్నాప్ చేశారు.  ఆమెను కాపాడాలంటే డబ్బు చెల్లించాలి.  ఇక తప్పించుకునే అవకాశం లేదు.  డబ్బు సిద్ధం చేయాలి, అది కూడా వెంటనే.

అయిదు కోట్లు. బ్రహ్మం ఇంతకుముందు చాలా డీల్స్లో పాల్గొన్నాడు.  అతను అయిదు కోట్లు కాదు, పది, యాభై కోట్లు కూడా సేకరించాడు.  కానీ ఎప్పుడూ ఇరవై నాలుగు గంటల్లో కాదు.  నగదు రూపంలో, నిర్దిష్ట బిల్లుల్లో, కొన్ని బిల్లులు కొత్తవి, కొన్ని పాతవి అయి ఉండాలనే షరతులతో ఎప్పుడూ చేయలేదు.  ఇంకా దారుణం ఏంటంటే, ఇదంతా రహస్యంగా చేయాలి.

పైనున్న కంప్యూటర్ సమాచారం తీసుకుంటోంది.  వేగంగా, నిశ్శబ్దంగా పనిచేస్తోంది.  ఏం చేయాలో ఆలోచిస్తోంది.

బ్రహ్మం ఈ విషయం గురించి ఎవరికీ చెప్పకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు.  సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు, CBI కి అస్సలు చెప్పకూడదు.  ఇదంతా అతను ఒక్కడే చేయాలి.

ఆపరేషన్ బ్రహ్మం.

అతను ఒక పూజారిలాగా లేదా సైకో అనలిస్ట్లాగా రహస్యం కాపాడతాడు.

అయితే, ఒక వ్యక్తికి మాత్రం చెప్పాలి.  సునీత ను కలిసి ఆమెకు విషయం చెప్పాలి.  కిడ్నాపర్లకు ఇచ్చిన మాటను అతను ఉల్లంఘించడం లేదు. స్మిత విషయంలో సునీత, అతను ఒకేలా ఆలోచిస్తారు.  వాళ్ళు ఇద్దరులా కనిపిస్తారు, కానీ స్మిత విషయంలో ఒకే వ్యక్తిలా ప్రవర్తిస్తారు.

సునీత తో పాటు ఇంకొకరికి కూడా చెప్పాలి.  అది కూడా వెంటనే, ఆలస్యం చేయకుండా.

డబ్బున్న వ్యక్తి.

వెంటనే అతని మనిషి ఎవరో అతనికి తెలిసిపోయింది.  చాలా మంది ఉన్నా, సరైన వ్యక్తి ఒకడే ఉన్నాడు.

రమాకాంత్.  అతను కంట్రీ క్లబ్లో బ్రహ్మం తో కలిసి గోల్ఫ్ ఆడేవాడు.  ఒక ప్రైవేట్ బ్యాంక్ ప్రెసిడెంట్ కూడా.

అతను సరైన వ్యక్తి కావడానికి రెండు కారణాలు ఉన్నాయి.

రమాకాంత్ క్లయింట్ ఖాతాల నుండి రుణాలు మరియు ఫైనాన్సింగ్ వరకు బ్రహ్మం యొక్క అన్ని బ్యాంకింగ్ పనులను నిర్వహించాడు. వారి సంబంధం ఒక దశాబ్దం పైగా సన్నిహితంగా మరియు నిరాటంకంగా ఉంది. రమాకాంత్ మరియు అతని బ్యాంకు బ్రహ్మం తో మాత్రమే కాకుండా, స్మిత సినిమాలు నిర్మించే మరియు ఆమె ఒప్పందాన్ని కలిగి ఉన్న అరోరా ఫిల్మ్స్కు కూడా భారీ ఫైనాన్సింగ్ చేసారు.

రమాకాంత్ ఒక ఆర్థిక నిపుణుడు.  ఒక రాత్రిలో అయిదు కోట్లు ఎక్కడ దొరుకుతాయో అతనికి తెలుసు.  అతని బ్యాంక్ వాల్ట్లో అతని దగ్గర అంతకంటే ఎక్కువే ఉండొచ్చు.  లేకపోతే, హైదరాబాద్ లోని RBIతో మాట్లాడి అయినా డబ్బు తెస్తాడు.  ఇక నోట్ల కట్టల విషయం - సగం కొత్తవి, సగం పాతవి, వందలు, యాభైలు, ఇరవై కట్టలు, వేర్వేరు సిరీస్ నంబర్లు.. ఇవన్నీ రమాకాంత్ కు తెలుసు.  అతను ఇతర బ్యాంకర్లతో మాట్లాడి, సరైన నోట్ల కట్టలు సంపాదిస్తాడు.

ఇంకా, రమాకాంత్ సరైన వ్యక్తి కావడానికి ఒక ముఖ్యమైన కారణం ఉంది.  అతను ఎప్పుడూ తన క్లయింట్స్ వ్యక్తిగత విషయాల గురించి మాట్లాడడు.  చాలా రిజర్వ్డ్గా, నిశ్శబ్దంగా ఉంటాడు.  పదేళ్లలో బ్రహ్మం పెళ్ళి చేసుకున్నాడా లేదా అని కూడా అడగలేదు.  రమాకాంత్ ఆఫీసు చాలా పవిత్రమైనది.  ఇంకా, అతను గోల్ఫ్ ఆడేటప్పుడు కూడా మోసం చేయడు.  చివరిగా, అతను బ్రహ్మం నుండి తన ఆస్తిని హామీగా అడగడు.  ఒకవేళ అడిగినా, బ్రహ్మం మాటను నమ్మి అతని రియల్ ఎస్టేట్, బాండ్లను తీసుకుంటాడు.

బ్రహ్మం ఇంకొక విషయం గురించి ఆలోచించాడు.

బ్యాంకర్కు డబ్బు దేనికి కావాలో చెప్పాలా?  రమాకాంత్ కు Ransom లేఖ చూపించాలా?  చెప్పడం సురక్షితమే అనిపించింది, కానీ స్మిత రహస్యంగా ఉంచమని చెప్పింది కదా అని ఆలోచించాడు. బ్రహ్మం రుణం అడిగినప్పుడే, నగదు కావాలని, కొన్ని ప్రత్యేక కట్టల్లో కావాలని, కొత్తవి, పాతవి కట్టలు కలపి ఉండాలని చెప్పినప్పుడే రమాకాంత్ కు అర్థమైపోతుంది.  అతను కూడా సినిమాలు చూస్తాడు, పుస్తకాలు చదువుతాడు.  అతను అడగడు, చెప్పాల్సిన అవసరం కూడా లేదు.  రహస్యం కాపాడబడుతుంది.

బ్రహ్మం ఉత్తరాన్ని మడిచి జేబులో పెట్టుకున్నాడు.  కుర్చీలో నుండి లేచేటప్పుడు అతనికి ఒక సందేహం వచ్చింది.  కిడ్నాపర్లు డబ్బు కోసం పదమూడు రోజులు ఎందుకు ఆగారు?  ఈ పదమూడు రోజుల్లో స్మిత ఎలాంటి కష్టాలు అనుభవించి ఉంటుందో అని అతను ఆలోచించాడు.

ఆ ఆలోచనలను అతను వెంటనే విడిచిపెట్టాడు.  అతను దాని గురించి ఆలోచించాలనుకోలేదు.  తన బిడ్డ క్షేమంగా తిరిగి రావాలని మాత్రమే కోరుకున్నాడు.

అతను గది దాటి పరిగెత్తాడు. తలుపు గుండా బయటకు ఎలివేటర్ వైపు వెళ్ళాడు.

[anaamika]

శరత్ నోట్ బుక్ — July 2

ఇప్పుడు బుధవారం ఉదయం చాలా ఆలస్యం అయింది.  స్వర్గధామం లో మేము ఉన్నన్ని రోజుల్లో ఇదే ముఖ్యమైన రోజు అని అందరూ అనుకుంటున్నారు.  అందుకే తాగి సంబరాలు చేస్తున్నారు.  నేను మాత్రం దీనిని రికార్డ్ చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాను.

నేను కాస్త దూరంగా వచ్చాను.  అందరూ తాగి ఉన్నారు, నన్ను పట్టించుకోరు.  మా క్యాబిన్ నుండి అర మైలు దూరంలో వేప చెట్ల నీడలో ఒక చోటు చూసుకున్నాను.  చెట్టుకు వెనక్కి తిరిగి, ఎండ తగలకుండా కూర్చుని, నేను చూసినవి, విన్నవి, నా అభిప్రాయాలు రాస్తున్నాను.

కొన్ని గంటల క్రితం, ఇన్సూరెన్స్ వ్యక్తి మోటార్ సైకిల్ లో పట్టణం బయటికి వెళ్ళాడు. పేపర్ తీసుకురావడానికి.  దారి చాలా ప్రమాదకరమైనది, కొండలతో నిండింది.  అయినా అతను తొందరగానే తిరిగి వచ్చాడు.  మేము టిఫిన్ తిని ప్లేట్లు సర్దుతుండగా, అతను గట్టిగా కేక వేసి పేపర్ను టేబుల్ మీద విసిరాడు.

"మనం కోటీశ్వరులం అయిపోయాం!" అని గట్టిగా అన్నాడు.

మేమంతా పేపర్ చుట్టూ చేరాము.  పేపర్ "క్లాసిఫైడ్ యాడ్స్" పేజీకి మడిచి ఉంది.  "లాస్ట్ అండ్ ఫౌండ్", "పర్సనల్స్" కాలమ్లో ఆరు ప్రకటనలు ఉన్నాయి.  ఒక ప్రకటనను సర్కిల్ చేశారు.  అది ఇలా ఉంది:

“ప్రియమైన సంగీత, అంతా సర్దుకుపోయింది.  నీ రాక కోసం ఎదురు చూస్తున్నాను.  ప్రేమతో, నాన్న.”

మేము అతిథికి చెప్పిన పదాలే ఇవి.  మేనేజర్ మా సందేశం అందుకున్నాడని, మా ప్రతిపాదన నచ్చిందని, పెట్టుబడి పెట్టడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడని చెప్పడానికి ఆమె తన ఉత్తరంలో ఈ పదాలు ఉపయోగించింది.  మేనేజర్ ఉత్తరాన్ని నిజమని నమ్ముతాడా అని నేను అనుమానించాను.  కానీ స్మిత "సంగీత" అని తన ముద్దు పేరు ఉపయోగించడం (ఆమె దగ్గరి వాళ్ళు మాత్రమే ఇలా పిలుస్తారు అని చెప్పింది) చూసి మేనేజర్ నమ్మాడు.  అందుకే ప్రకటన ఇచ్చాడు.

మేము ప్రకటన చూడగానే మెకానిక్కి పట్టలేని సంతోషం వచ్చింది.  అతను ఇన్సూరెన్స్ వ్యక్తిని కౌగిలించుకుని, వీపుపై కొడుతూ, "చూశావా, నేను చెప్పాను కదా మనం సాధిస్తామని! నా ఐడియా పని చేసింది! అయిదు కోట్లు మన సొంతం!" అని కేకలు వేశాడు.

మాలో మరింత మితభాషి పెద్దవాడు, అకౌంటెంట్, వారి సంబరాలను నిరోధించడానికి ప్రయత్నించాడు, "మనకు ఇంకా రాలేదు, కాబట్టి మనం వేడుక చేయడానికి ముందు వేచి ఉందాం" అని చెప్పాడు. కానీ అతని సంప్రదాయవాదం మెకానిక్ చేత పక్కకు నెట్టబడింది, అతను "ఇది బ్యాంకులో ఉంది! ఇది మనది, అంతే, మనందరిది!" అని జపించాడు.

అతని ఉత్సాహం అందరికీ పాకింది.  చివరికి అకౌంటెంట్ కూడా సంబరాల్లో కలిసిపోయాడు.

నేను మొదట్నుంచీ ఈ పనిని ఒప్పుకోకపోయినా, అందరూ సంతోషంగా ఉండగా నేను మాత్రం వేరుగా ఉండకూడదని అనుకున్నాను.  అందుకే నవ్వి నా శుభాకాంక్షలు తెలిపాను.

ఇన్సూరెన్స్ వ్యక్తి విస్కీ, ఐస్, గ్లాసులు తెచ్చాడు.  మన సెలవుల్లో ఇదే మరపురాని రోజు అని చెప్పి, అందరం కలిసి తాగుదాం అని అన్నాడు.

నేను కూడా వారితో కలిసి ఒక డ్రింక్ తీసుకున్నాను.  అందరూ "ఇదే మరపురాని రోజు" అని టోస్ట్ చేస్తుంటే, నేను కూడా వారితో పాటు నవ్వాను.  కానీ నిజానికి అది నా జీవితంలో అంత ముఖ్యమైన రోజు కాదు.  అతిధి ప్రేమను గెలుచుకున్న రోజే నా జీవితంలో అత్యంత సంతోషకరమైన రోజు.  ప్రేమ వల్ల కలిగే ఆనందం డబ్బుతో వచ్చే ఆనందం కన్నా ఎంతో గొప్పది.

మేము డ్రింక్స్ తీసుకుని లివింగ్ రూమ్కి వెళ్తుండగా, నాకు ఒక విషయం అర్థమైంది.  ప్రపంచంలోనే అత్యంత అందమైన మహిళతో సెక్స్ చేసినా, అకస్మాత్తుగా వచ్చిన సంపదతో దానిని పోల్చలేం.  పురుషులకు నిజమైన ఆనందం సెక్స్లో కాదు, డబ్బులో ఉంటుంది.  గొప్పోళ్ళు, ధనవంతులు ఈ విషయాన్ని ఎప్పుడైనా గమనించారో  లేదో నాకు తెలియదు.  నేను మాత్రం ఈ అభిప్రాయంతో పూర్తిగా ఏకీభవించను.  నేను చాలా భిన్నంగా ఆలోచిస్తాను.

నేను నా డ్రింక్ నెమ్మదిగా తాగుతూ ఉన్నాను, మిగతా వాళ్ళు బాటిల్ పట్టుకుని మళ్ళీ మళ్ళీ తాగుతున్నారు.

ఆ తర్వాత చాలా ఆసక్తికరమైన సంభాషణ జరిగింది.  నేను అందులో పాల్గొనకూడదని అనుకున్నాను, కానీ తప్పనిసరిగా పాల్గొనాల్సి వచ్చింది.

సోఫాలో పడుకుని ఉన్న మెకానిక్ సంతోషంతో ఉబ్బితబ్బిపోయాడు.

"ఒక్కొక్కరికీ కోటీ పాతిక," అని అతను నమ్మలేకపోతూ తనలో తాను అనుకుంటున్నాడు.  అతని గొంతులో ఇంత సంతోషం నేను ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ వినలేదు.  "ఊహించుకోండి, శనివారం మన జీవితాలు ఎలా మారిపోతాయో ఊహించుకోండి.  ఇక చింతలు ఉండవు, కష్టాలు ఉండవు. ఇక పోరాటం ఉండదు. మనం గొప్పోళ్ళుగా ఉండగలము."

"ఇంకా నమ్మలేకపోతున్నాను" అని ఇన్సూరెన్స్ వ్యక్తి సంతోషంగా అన్నాడు. "నేను మొదట ఏమి చేస్తానో నాకు తెలియదు."

"మనం మన హృదయపూర్వకంగా ఆనందించవచ్చు" అని అకౌంటెంట్ అంగీకరించాడు, అయితే అతను చాలా వ్యక్తిగతంగా ఉండే ఆలోచనాత్మకమైన సలహా ముక్కను జోడించాడు. "ఖచ్చితంగా, ప్రధాన మొత్తంలో ఎక్కువ భాగాన్ని పన్ను రహిత బాండ్లలో పెట్టుబడి పెట్టడం తెలివైన పని. ఇది డబ్బును చాలా త్వరగా చెదరగొట్టకుండా కాపాడుతుంది మరియు మీకు క్రమం తప్పకుండా ఆదాయాన్ని ఇస్తుంది."

"ముందుగా, నాకు ఎప్పుడూ కావాలనిపించినవన్నీ కావాలి" అని మెకానిక్ అన్నాడు.

"అంటే ఏమిటి?" అని ఇన్సూరెన్స్ వ్యక్తి అడిగాడు.

మెకానిక్ ముఖం చూస్తే, పేద అనాథను ధనవంతులు దత్తత తీసుకున్నట్లు అనిపించింది.  ఇది అతని మొదటి క్రిస్మస్.  అందంగా అలంకరించిన క్రిస్మస్ చెట్టు కింద చాలా బహుమతులు ఉన్నాయి.  అతను వాటిని చూసి ఎలా సంతోషపడతాడో అలా ఉన్నాడు.

"డబ్బుతో నేనేం చేయాలనుకుంటున్నాను?" అని మెకానిక్ చాలా సంతోషంగా, ఆలోచనలో పడ్డాడు.  అతను అంతగా ఊహలు చేసేవాడు కాదు.  కానీ అందరిలో ఒక రహస్య స్థానం ఉంటుంది, అక్కడ వాళ్ళు తమ కలలను దాచిపెడతారు.  చెప్పడానికి సిగ్గుపడతారు.  ఇప్పుడు డబ్బు వచ్చింది కాబట్టి, మెకానిక్ తన కలల గురించి చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.  ఇవి ఇప్పుడు నిజం కాబోతున్నాయి.

"ఒకటి మాత్రం ఖచ్చితం," అని అతను అన్నాడు. "నేను చాలా కాలం పని చేయను.  ఇక ఎప్పుడైనా పని చేస్తే నా కోసం మాత్రమే చేస్తాను.  ముందుగా ఒక కొత్త అపార్ట్మెంట్ వెతకాలి.  ఒక పెద్ద సింగల్ రూమ్ గది కొనాలి.  లేదా బీచ్ హౌస్ కొనాలి.  లేదా బంజారా హిల్స్ లో ఎక్కడైనా కొనాలి."

"బీచ్ ప్రాపర్టీ చాలా ఖరీదైనది" అని అకౌంటెంట్ గుర్తు చేశాడు.

"నువ్వు ఇప్పుడు ఒక కోటీశ్వరుడితో మాట్లాడుతున్నావు" అని మెకానిక్ నవ్వుతూ అన్నాడు. "సముద్రం దగ్గర నాకంటూ ఒక ఇల్లు ఉంటుంది.  అక్కడ ప్రతి రాత్రి పార్టీలు చేస్తాను.  బీచ్లో తిరిగే అందమైన అమ్మాయిలందరినీ పిలుస్తాను.  తర్వాత ఒక మంచి స్పోర్ట్స్ కారు కొంటాను.  ఎరుపు ఫెరారీ లేదా లంబోర్ఘిని లాంటిది.  ఇండియన్ ప్లేబాయ్లాగా తిరుగుతాను.  ఆ తర్వాత, ఆ అకౌంటెంట్ చెప్పినట్లు కొంత పెట్టుబడి పెడతాను.  ఒక రేసింగ్ కారు కొంటాను.  తెల్లటి, ఆకుపచ్చ పోర్స్చే.  దాన్ని నేనే బాగు చేసి, రేసుల్లో పాల్గొని, ప్రైజులు గెలుస్తాను.  ఇవన్నీ తర్వాత.  ఇంకా చాలా ఉన్నాయి."  అతను తన గ్లాస్ను ఇన్సూరెన్స్ వ్యక్తి వైపు చూపిస్తూ, "నువ్వేం చేస్తావు?" అని అడిగాడు.

ఇన్సూరెన్స్ వ్యక్తి ముఖం సంతోషంతో, మద్యం మత్తుతో ఎర్రగా అయిపోయింది.  అతను కాస్త ఆలోచించి, "నిజం చెప్పాలంటే, నాకు చాలా డబ్బు వస్తే ఏం చేయాలో నేను చాలాసార్లు ఊహించుకున్నాను.  నాకు ఒక ఐడియా ఉంది.  నీలాగే నేను కూడా వెంటనే ఉద్యోగం వదిలేస్తాను.  సేల్స్మెన్ ఉద్యోగం కొంత సరదాగా ఉంటుంది, కానీ రోజూ అదే పని చేయడం చాలా కష్టం.  ఎప్పుడూ నవ్వుతూ, అందంగా మాట్లాడుతూ, మోసం చేస్తూ ఉండాలి.  చాలాసార్లు అవమానించబడాల్సి వస్తుంది.  ఇక చాలు, నాకు వద్దు" అన్నాడు.

"సరే, ఉద్యోగం వదిలేశాక ఏం చేస్తావు?" అని అకౌంటెంట్ అడిగాడు.

"ముందుగా, నా పిల్లల మీద కొంత డబ్బు ఫిక్స్డ్ చేస్తాను.  వాళ్ళ భవిష్యత్తు కోసం.  తర్వాత ఇల్లు కొంటాను.  రెండు అంతస్తుల ఇల్లు.  వెనకాల స్విమ్మింగ్ పూల్ ఉండాలి.  ఇల్లు నా భార్యకి నచ్చినట్లుగా అలంకరించమని చెప్తాను.  ఆమెకు ఎప్పటి నుంచో ఆ కోరిక ఉంది.  తర్వాత ఒక మంచి గోల్ఫ్ క్లబ్లో చేరుతాను.  రోజూ గోల్ఫ్ ఆడుతూ, మంచి వాళ్ళతో కలిసి తిరుగుతాను.  స్టాక్ మార్కెట్లో పెట్టుబడి పెడతాను.  నేను బాగా సంపాదించగలనని నమ్ముతున్నాను.  ఇక హాబీ విషయానికి వస్తే.. ఇది ఎవరికీ చెప్పలేదు, ఎందుకంటే చాలా హాస్యాస్పదంగా అనిపించింది.  కానీ ఇప్పుడు డబ్బు ఉంది కాబట్టి నిజం చేయొచ్చు.  నేను ఫుట్బాల్లో మళ్ళీ చేరాలనుకుంటున్నాను.  ఆడటం కాదు, కోచ్గా.  హైదరాబాద్ లోనే ఉండాలని లేదు.  ముంబై, బెంగుళూరు, చెన్నైసిటీ ఎక్కడైనా ఫుట్బాల్ టీమ్ను టేకోవర్ చేసే వాళ్ళతో కలిసి పని చేస్తాను.  కోచింగ్ స్టాఫ్లో ఒక సభ్యుడిగా ఉంటాను.  అది నాకు చాలా థ్రిల్లింగ్గా ఉంటుంది.  నా కాలేజ్ రోజులు గుర్తుకొస్తాయి.  ఇవన్నీ చేస్తే చాలా ఏళ్ల వరకు బిజీగా ఉండొచ్చు.  ఓహ్, ఇంకొకటి" - అతను అకౌంటెంట్ వైపు తిరిగి - "నువ్వు రిటైర్ అవ్వకపోతే, నా పెట్టుబడుల గురించి, టాక్స్ల గురించి నువ్వే చూసుకోవాలి."

"నన్ను నమ్మినందుకు ధన్యవాదాలు" అని అకౌంటెంట్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.  "నేను ఇప్పుడే రిటైర్ అవ్వాలని అనుకోవడం లేదు.  నా ప్రణాళికలు మీతో పోలిస్తే చాలా చిన్నవిగా అనిపిస్తాయి.  ఈ వయసులో మారడం కష్టం.  నేను నా అకౌంటింగ్ పనిని, నేను ఉండే ప్రాంతాన్ని వదులుకోలేను.  ఒకవేళ కుదిరితే, ఇదే ఏరియాలో కొంచెం పెద్ద ఇల్లు కొంటాను.  లేదా ఉన్న ఇంటినే కొంచెం పెద్దది చేస్తాను.  నా వ్యాపారాన్ని కూడా విస్తరించాలని అనుకుంటున్నాను.  ఒక పార్టనర్ను చేర్చుకుని, మంచి ఆఫీస్ తీసుకుంటాను."

"ఏం చెప్తున్నావు?" అని మెకానిక్ ఆటపట్టించాడు. "అవన్నీ చాలా బోరింగ్ విషయాలు.  నువ్వు ఇంకా బాగా చెప్పగలవు.  నీ దగ్గర కోటీ పాతిక వుంది.  కొంచెం ఎంజాయ్ చెయ్యాలి కదా?  ఆ మసాజ్ పార్లర్లలో ఒకటి కొనేయొచ్చు."

అకౌంటెంట్ కొంచెం నవ్వి, "నాకూ కొన్ని ఆలోచనలు ఉన్నాయి.  ప్రస్తుత బాస్ గారి 'ది బర్త్డే సూట్' నైట్క్లబ్లో పెట్టుబడి పెట్టాలని అనుకుంటున్నాను.  నేను ఆయన అకౌంట్స్ చూసుకుంటాను కాబట్టి, దాని విలువ నాకు తెలుసు.  ఆయన నన్ను పార్టనర్గా తీసుకోవడానికి ఒప్పుకుంటారని అనుకుంటున్నాను.  ఇది మంచి సైడ్ బిజినెస్ అవుతుంది.  ఇక అమ్మాయిల విషయానికి వస్తే.. ఒక మంచి, అందమైన అమ్మాయిని చూసి, ఆమెకు అపార్ట్మెంట్ ఇస్తాను.  ఆమె నా సహాయానికి కృతజ్ఞతగా ఉంటుంది.  నా పెళ్ళికి కూడా ఇబ్బంది కలిగించదు.  అది చాలా ఆనందంగా ఉంటుంది."

"మీరు దానిని మళ్లీ చెప్పవచ్చు!" అని మెకానిక్ అంగీకరించాడు.

"ఒకటి - ఒక చివరి విషయం," అని అకౌంటెంట్ దాదాపు సిగ్గుతో అన్నాడు. "నేను శ్రీనగర్ దగ్గర ఉన్నహుంజాకు వెళ్లాలనుకుంటున్నాను."

"దేనికి వెళ్లాలి?" అని మెకానిక్ పునరావృతం చేశాడు.

నేను అతనికి చెప్పగలిగేవాడిని, కానీ నేను వెనుకనే ఉండి, మాట్లాడుతున్న అకౌంటెంట్కు అవకాశం ఇచ్చాను. "మీకు తెలుసు కదా, నేను హెల్త్ ఫుడ్ తినడం మొదలుపెట్టాను.  అందుకే, మంచి ఆరోగ్యాన్ని ఇచ్చే ఏ విషయమైనా, అది వ్యాయామం అయినా, ప్రదేశం అయినా, నాకు ఆసక్తి ఉంటుంది.  హైదరాబాద్ లో ఎక్కువ కాలం బతకడం కష్టం."

"నిజమే" అని ఇన్సూరెన్స్ వ్యక్తి అన్నాడు. "మా దగ్గర యాక్చురియల్ టేబుల్స్ ఉన్నాయి.  ఇండియాలో పురుషుల సగటు ఆయుర్దాయం చాలా తక్కువ.  ఇంకా ఇరవై ఐదు దేశాలు మనకంటే ముందున్నాయి.  స్వీడన్, నార్వేలో మగవాళ్ళు డెబ్బై రెండు సంవత్సరాల వరకు బతుకుతారు.  ఐస్లాండ్, నెదర్లాండ్స్లో డెబ్బై ఒకటి సంవత్సరం వరకు."

"హుంజాలో అయితే," అని అకౌంటెంట్ అన్నాడు, "తొంభై ఏళ్ళు, కొన్నిసార్లు నూట నలభై ఏళ్ల వరకు కూడా బతుకుతారు."

"హుంజా అంటే ఏమిటో ఇంకా చెప్పలేదు?" అని మెకానిక్ అడిగాడు.

అకౌంటెంట్ సయోధనంగా తల ఊపాడు. "హుంజా ఒక మారుమూల చిన్న దేశం, రెండు వందల మైళ్ల పొడవు, ఒక మైలు వెడల్పు, ఉత్తర పాకిస్తాన్లోని హిమాలయ లోయలో ఉంది. ఇది అలెగ్జాండర్ ది గ్రేట్ సైన్యం నుండి ముగ్గురు గ్రీక్ దేశద్రోహులు తమ పర్షియన్ భార్యలతో లోయకు పారిపోయి స్థాపించారని భావిస్తారు. హుంజా అనేక విధాలుగా ప్రత్యేకమైనది. ఇది వంశపారంపర్య వారితో పాలించబడుతుంది మరియు దీని జనాభా సుమారు ముప్పై ఐదు వేలు. హుంజాలో కస్టమ్స్ వ్యక్తులు లేరు, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు లేరు, సైనికులు లేరు, జైళ్లు లేవు, బ్యాంకులు లేవు, పన్నులు లేవు, విడాకులు లేవు, కడుపులో పుండ్లు లేవు, కొరోనరీలు లేవు, క్యాన్సర్ లేదు మరియు దాదాపుగా నేరం లేదు. లేదా ఇది మనం మాసోచిస్టిక్గా వృద్ధాప్యం అని పిలిచేది లేదు. హుంజాలో, వారికి యవ్వన సంవత్సరాలు, మధ్య సంవత్సరాలు, గొప్ప సంవత్సరాలు ఉన్నాయి. హుంజాలో చాలా మంది శతాధిపతులు ఉన్నారు. సందర్శించే పరిశీలకులు హుంజుకుట్లలో ఎక్కువ మంది ఎనభై మరియు తొంభై సంవత్సరాల వరకు జీవిస్తారని, జనాభాలో ఎక్కువ శాతం వంద సంవత్సరాలు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ వయస్సును పొందుతారని గుర్తించారు. హుంజాలో, పురుషులు డెబ్బై మరియు ఎనభై సంవత్సరాల వయస్సులో కూడా శక్తిమంతులు మరియు సంతానం ఉత్పత్తి చేయగలరు."

"అవునా!" అని మెకానిక్ ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు. "ఎలా?"

"కారణం ఎవరికీ తెలియదు. అనేక అంశాలు ఉండవచ్చు. కానీ ఒక అంశం ఖచ్చితంగా ఆహారం అయి ఉండాలి. హుంజాలోని సగటు వ్యక్తి రోజుకు వెయ్యి తొమ్మిది వందల ఇరవై మూడు కేలరీలు తీసుకుంటాడు. మీరు చూస్తారు, ప్రజలు సేంద్రీయ రైతులు మరియు వారు సహజమైన ఆహారాలు, ప్రాసెస్ చేయని, వండని ఆహారాలను మాత్రమే తింటారు. అందుకే నేను-" అకౌంటెంట్ సంకోచించాడు, సిగ్గుతో నవ్వాడు. "బాగా, మీరు నన్ను తినడం చూసే ఆరోగ్యకరమైన ఆహారం, ఇది సాధారణ హుంజా ఆహారం నుండి స్వీకరించబడింది. మీకు తెలుసు, శుద్ధి చేయని బార్లీ రొట్టె, ఎండిన ఆప్రికాట్లు, స్క్వాష్, చికెన్, బీఫ్ స్టీవ్, ఆపిల్స్, టర్నిప్స్, పెరుగు, టీ. కానీ - బాగా, నేను కేవలం హుంజా ఆహారాన్ని అనుసరించడం కంటే ఎక్కువ వెళ్లాలని నేను ఎల్లప్పుడూ ఆరాటపడ్డాను. నా నిజమైన ఆశయం హుంజాను సందర్శించడం, దాని రహస్యాలను తెలుసుకోవడం మరియు దాని ఫౌంటెన్ ఆఫ్ యూత్లో పాల్గొనడం. వాస్తవానికి, నేను మిమ్మల్ని ఒక రహస్యంలోకి అనుమతించడానికి నేను అభ్యంతరం చెప్పను. సంవత్సరాలుగా, నేను నా కార్యాలయంలోనే సిద్ధంగా పాస్పోర్ట్ను ఉంచాను, నిరంతరం దానిని పునరుద్ధరిస్తున్నాను, ఒకవేళ అలాంటి పర్యటన సాధ్యమైతే. కానీ పర్యటన ఎల్లప్పుడూ నా సామర్థ్యానికి మరియు సమయ పరిమితులకు మించి ఉంది. ఇప్పుడు, డబ్బు మరియు సమయం రెండూ కలిగి ఉన్న నేను, వచ్చే ఒకటి రెండు సంవత్సరాలలో పర్యటన చేస్తానని ఆశించాలి."

"మీరు నన్ను కూడా తీసుకెళ్లవచ్చు," అని ఇన్సూరెన్స్ వ్యక్తి చెప్పాడు. "మీరు మీ నూరవ పుట్టినరోజు తర్వాత కూడా శక్తిమంతులుగా ఉండే అవకాశాలపై నేను కొన్ని యాక్చురియల్ టేబుల్స్ను పరిశోధించాలనుకుంటున్నాను."

"నేను ట్రిప్ ఏర్పాటు చేసినప్పుడు మీకు తెలియజేస్తాను" అని అకౌంటెంట్ అతనికి వాగ్దానం చేశాడు.

మెకానిక్ నా వైపు చూసి, "చాలా డబ్బు వచ్చినందుకు నువ్వు చాలా సైలెంట్గా ఉన్నావు" అన్నాడు.

"నేను వింటున్నాను" అని అన్నాను.

"నువ్వు కూడా అభిమాన సంఘంలో ఉన్నావు.  యాక్టివ్గా ఉండాలి.  మేమంతా మా డబ్బు ఖర్చు చేస్తున్నాం.  నువ్వు ఏం చేస్తావు?"

వాస్తవానికి, నేను ఎలా ఖర్చు చేస్తానో ఆలోచించలేదు, చెడుగా సంపాదించిన లాభాలలో నా వాటా. నేను నిజంగా శ్రద్ధగా వింటున్నాను మరియు కల నిజమైనప్పుడు ఏమి చేస్తాం అనే ఈ సంభాషణ ఫలితంగా అనేక తీర్మానాలను రూపొందిస్తున్నాను. సంపద యొక్క ఈ ఫాంటసీ, చాలా మందికి, ఎలా పూర్తిగా కప్పివేసిందో మరియు చివరికి లైంగిక సంతృప్తి యొక్క అసలు ఫాంటసీని ఎలా భర్తీ చేసిందో నేను మళ్ళీ గమనించాను. ఇది, క్రమంగా, నన్ను ఒక ఊహాగానానికి దారితీసింది. కొత్త ఫాంటసీ వాస్తవికతగా మారిన తర్వాత, పాతది అయినట్లుగా, ఇది కూడా చివరికి ఆటగాళ్లలో ప్రతి ఒక్కరికీ వారి సెక్స్ అతిధి తో ఉన్నంత అసంతృప్తికరంగా మారుతుందా అని నేను ఆశ్చర్యపోయాను.

"బాగా, నువ్వు దానిని ఎలా ఖర్చు చేస్తావు ?" అని మెకానిక్ పునరావృతం చేశాడు.

"నాకు తెలియదు," అని నేను నిజాయితీగా సమాధానం చెప్పాను. "బహుశా నేను పార్ట్ టైమ్ ఉద్యోగాన్ని వదులుకోగలను, ఇది ఎల్లప్పుడూ నా రచన సమయాన్ని తగ్గించింది. నేను ఇప్పుడు పూర్తి సామర్థ్యంతో పూర్తి సమయం రాయగలను అని నేను అనుకుంటున్నాను. నేను కొంతకాలం హైదరాబాద్ ను విడిచిపెట్టి, వ్యక్తిగత అనుభవం కోసం మరియు సృజనాత్మక ఉద్దీపన కోసం పారిస్లో కొంత కాలం ఉండాలని అనుకుంటున్నాను."

"ఫ్రెంచ్ అమ్మాయిల గురించి ఏం చెప్తావు?" అని మెకానిక్ కాస్త కుదురుగా అన్నాడు.

నేను పట్టించుకోలేదు. "నేను చాలా ప్రయాణం చేయాలనుకుంటున్నాను.  ప్రపంచం చూడాలి, వేరే వాళ్ళు ఎలా బతుకుతారో తెలుసుకోవాలి.  ఒక రచయితకు ప్రయాణం చాలా ముఖ్యం.  మల్లోర్కా, వెనిస్, ఫ్లోరెన్స్, సమర్కండ్, ఏథెన్స్, ఇస్తాంబుల్.. ఇలా చాలా చోట్ల ఆగాలనుకుంటున్నాను.  ఇంకా ఆలోచించలేదు.  డబ్బు గురించి, ఖర్చుల గురించి పెద్దగా ఆలోచించలేదు."

"నువ్వు సినిమా ప్రొడ్యూసర్ కావచ్చు" అని ఇన్సూరెన్స్ వ్యక్తి అన్నాడు. "నీకంటూ కొంతమంది హీరోయిన్లను పెట్టుకుని, సినిమాలు తీయొచ్చు."

"లేదు" అని అన్నాను. "సినిమాల్లో నాకు ఆసక్తి లేదు.  సినిమాలు చూడటం, వాటి గురించి చదవడం నాకు ఇష్టం.  డబ్బుతో కొనగలిగేవి నాకు పెద్దగా ఏమీ లేవు.  నిజం చెప్పాలంటే, నేను ఇక్కడ ఉన్న దానితో చాలా సంతోషంగా ఉన్నాను.  నాకు ఇంతకంటే ఎక్కువ ఏమీ వద్దు."

మెకానిక్ ఇంకొక డ్రింక్ పోసుకున్నాడు. "నువ్వు ఇంకా చిన్నపిల్లోడివి.  నీకు డబ్బు చేతికి వచ్చాక నీ అభిప్రాయం మారుతుంది" అన్నాడు.

"డబ్బు సంగతి ఏమిటి?" అని ఇన్సూరెన్స్ వ్యక్తి అడిగాడు. "మద్యం కాస్త తగ్గించి, చివరి ఉత్తరం రాయడం మొదలుపెట్టాలి కదా?  డబ్బు ఎలా తీసుకోవాలో కూడా ఆలోచించాలి."

"అయ్యో, చింతించకు" అని మెకానిక్ అన్నాడు. "డబ్బు మనకు వచ్చేసింది.  ఇక మిగిలినదంతా ఆటోమేటిక్గా అయిపోతుంది.  కొంతసేపు ఎంజాయ్ చేద్దాం.  ఇలాంటి రోజు జీవితంలో ఒక్కసారే వస్తుంది.  తర్వాత మిగిలిన పని పూర్తి చేద్దాం."

అప్పుడు, ఎవరికీ తెలియకుండా నేను అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాను.

కాస్త ఒంటరిగా ఉండాలని, నా పరిస్థితి గురించి ఆలోచించాలని బయటికి వచ్చాను.

నాకు ఇప్పుడే ఒక విషయం తట్టింది.  అందరూ తమ అదృష్టానికి సంబరాలు చేసుకోవడంలో బిజీగా ఉన్నారు, కానీ మనకు ఇంత డబ్బు రావడానికి కారణమైన వ్యక్తికి ఏం జరిగిందో చెప్పడం ఎవరూ గుర్తు చేసుకోలేదు.  ఆమెకు కూడా విషయం తెలియాలి కదా.  ఒప్పందం కుదిరిందని, త్వరలోనే ఆమె తన అభిమానుల ముందుకు వస్తుందని తెలుసుకోవాలని అనుకుంటుంది.

నేను ఇప్పుడు నా నోట్బుక్ను మూసివేసి, సమాచారాన్ని ఆమెకు అందజేస్తాను.

***

[anaamika]

మిగతావాళ్ళు లివింగ్ రూములో తాగి తందానా చేస్తున్నారు. శరత్ తిరిగి వచ్చినా ఎవరూ చూడలేదు.

ఎవరికీ కనిపించకుండా అతను కారిడార్లో స్మిత గదిలోకి వెళ్ళాడు.

ఆమె ఊదా రంగు స్వెటర్, బ్రౌన్ స్కర్ట్ వేసుకుని, కాళ్ళు ముడుచుకుని, సోఫా లో పుస్తకం చదువుతూ కూర్చుని ఉంది.  అతను లోపలికి వెళ్ళగానే ఒక విషయం గమనించాడు.  శనివారం ఉత్తరం పంపినప్పటి నుండి మిగతా ముగ్గురు ఆమెతో శారీరక సంబంధం పెట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించలేదు.  డబ్బే అన్నిటికంటే ముఖ్యమైనదని, అదే పెద్ద ఆనందమని దీనిని బట్టి తెలుస్తోంది. డబ్బు పెద్ద సంభోగం అనేదానికి తగినంత సాక్ష్యం.

అతను స్వయంగా మరింత స్థిరంగా ఉన్నాడు. అతను ప్రతి రాత్రి ఆమెను సందర్శించాడు, అయినప్పటికీ నాలుగు రాత్రులలో రెండు రాత్రులలో మాత్రమే లైంగిక సంపర్కం కలిగి ఉన్నాడు. వారు శనివారం రాత్రి ప్రేమలో పడ్డారు. ఆమెకు ఆదివారం నెలసరి నొప్పులు వచ్చాయి మరియు సోమవారం మరియు మంగళవారం ఉదయం వరకు ఆమెకు పీరియడ్ కొనసాగింది. నిన్న రాత్రి, ఆమె అతనిని మళ్లీ స్వీకరించడానికి సిద్ధంగా ఉంది. వారి కలయిక కల్తీ లేని ఆనందంగా ఉంది.

అతన్ని చూడగానే, ఆమె పుస్తకంలో పేజీ గుర్తు పెట్టి, దాన్ని పక్కన పెట్టింది.  అతను ఇచ్చిన నాటకాల పుస్తకం చదువుతూ ఉండటం అతనికి నచ్చింది.

ఆమె ఎదురుగా కూర్చుని, ఆమె కంగారును దాచడానికి ప్రయత్నిస్తోందని అతను గ్రహించాడు.

"హలో, బంగారం" అని ఆమె చిరునవ్వుతో అంది.  కానీ వెంటనే మళ్ళీ కంగారుగా కనిపించింది. "నువ్వు వచ్చావని సంతోషంగా ఉంది.  బయట చాలా శబ్దం వినిపిస్తోంది.  ఏమి జరుగుతోంది?"

"ఈ విషయం నీకు ఎవరో ఒకరు చెప్పాలని అనుకున్నాను.  నీ మేనేజర్ బ్రహ్మం ఉత్తరం అందుకున్నాడు.  ఉదయం పేపర్ లో ప్రకటన కూడా ఇచ్చాడు.  అన్నీ సిద్ధం చేశాడు.  డబ్బు రెడీగా ఉంది.  నా స్నేహితులు చాలా సంతోషంగా ఉన్నారు.  నీకు ఎలా ఉంది?"

ఆమె ఊపిరి పీల్చుకోవడం అతను చూశాడు.  కానీ ఆమె సంతోషంగా కనిపించలేదు.  "నేను ఏం చెప్పాలో నాకు తెలియదు.  మిమ్మల్ని వదిలి వెళ్ళడం నాకు బాధగా ఉంది.  నిజంగా.  అయితే, అన్నీ సవ్యంగా జరిగాయని తెలిసి నాకు ఊరటగా ఉంది.  నన్ను నిందించకు.  వేరే దారి లేదు.  డబ్బు అందకపోతే నన్ను చంపేసేవాళ్ళు."

"చంపేస్తారా?" అని అతను ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు.  "అది అసాధ్యం.  అలా ఎప్పటికీ జరగదు.  అది కేవలం బెదిరింపు మాత్రమే.  డబ్బు చెల్లించేలా చేయడానికి."

"నాకు అంత నమ్మకం లేదు.  ఏది ఏమైనా, ఆ బెదిరింపు వల్ల నాకు భయంగా ఉంది.  స్వేచ్ఛగా ఉంటానని సంతోషంగా ఉంది." ఆమె కాసేపు ఆగి, "డబ్బు ఎప్పుడు తీసుకుంటారు? రేపా, శుక్రవారమా?" అని అడిగింది.

"ఖచ్చితంగా, ఎల్లుండి. జూలై నాలుగో తేదీ, శుక్రవారం.  బ్రహ్మం కు డబ్బు ఎక్కడ పెట్టాలో చెప్పే రెండో ఉత్తరం పంపడానికి మాకు ఒక రోజు ఎక్కువ కావాలి."

"మీరు దానిని ఎప్పుడు పంపబోతున్నారు?" అని ఆమె ఆందోళనగా అడిగింది. "నాల్గవ తేదీ సెలవు అని మరచిపోవద్దు. మెయిల్ డెలివరీలు ఉండవు."

"మిస్టర్ బ్రహ్మం ఏ సందర్భంలోనైనా దానిని పొందుతారు. మేము అతని స్వంత కార్యాలయం సమీపంలోని పోస్ట్ ఆఫీస్ నుండి ప్రత్యేక డెలివరీ ద్వారా పంపుతున్నాము. మేము ఈ రోజు మధ్యాహ్నం దానిని పరిష్కరించాలి. పొడవైన వ్యక్తి బహుశా దానిని మీకు నిర్దేశిస్తాడు. ఇది సంక్షిప్తంగా ఉంటుంది. అప్పుడు నేను దానిని ఈ రాత్రి లేదా రేపు ఉదయం చివరిగా మెయిల్ చేస్తాను. మిస్టర్ బ్రహ్మం రేపు మరియు శుక్రవారం అతని కార్యాలయంలో అందుబాటులో ఉండాలని చెప్పారు, కాబట్టి అతను అక్కడ ఉంటాడని నేను ఖచ్చితంగా అనుకుంటున్నాను. అతను దానిని సకాలంలో పొందుతాడు."

"అయితే నన్ను ఆ తర్వాత వదిలేస్తారా?"

"డబ్బు ఇక్కడికి రాగానే వదిలేస్తాం."

"కెమికల్ టెస్టులు చేయడానికి ఎంత టైమ్ పడుతుంది?"

"రసాయన పరీక్షలు ఉండవు. కట్టలు గుర్తించబడవని నిర్ధారించుకోవడానికి మేము కేవలం మోసం చేసాము. ఇప్పుడు ఎవరూ వాటిని గుర్తించరు. డబ్బు ఇక్కడ ఉన్న తర్వాత, వారు దానిని విభజిస్తారని నేను అనుకుంటున్నాను. అప్పటికి మనమందరం ప్యాక్ చేసి ఉండాలి. మేము నీ కళ్లకు గంతలు కట్టి, హైదరాబాద్ లో సురక్షితంగా మిమ్మల్ని వదిలిపెట్టే చోటికి తీసుకెళ్తాము. మేము నీ మణికట్టు చుట్టూ ఉన్న త్రాడులను వదులు చేస్తాము, తద్వారా మేము వెళ్లిపోయిన తర్వాత, నిన్ను నువ్వే స్వయంగా విడిపించుకోవచ్చు, కళ్ళకు గంతలు తొలగించి, సమీపంలోని ఇల్లు లేదా సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్కు వెళ్లి మిమ్మల్ని తీసుకెళ్లమని మిస్టర్ బ్రహ్మం కు కాల్ చేయవచ్చు. ఇది అంత సులభం. డబ్బు ఇక్కడకు తీసుకువచ్చిన తర్వాత, మీరు విడుదల చేయబడతారు."

ఆమె కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉంది.  ఆమె ముఖం గంభీరంగా ఉంది.  అతని వైపు చూసి, "నన్ను నిజంగా వదిలేస్తారని నీకెలా తెలుసు?" అని అడిగింది.

ఆమె భయపడటం చూసి అతను ఆశ్చర్యపోయాడు.  "అదే కదా ఒప్పందం, స్మితా.  నిన్ను ఎందుకు వదలకుండా ఉంచుతారు ?"

ఆమె చాలా సీరియస్గా ఉంది. "మిమ్మల్ని నమ్మొచ్చు.  ఇద్దరిని నమ్మొచ్చు.  కానీ ఆ పొడవైన, నీచుడైన వ్యక్తిని నమ్మలేను."

"మమ్మల్ని ముగ్గురినీ నమ్ముతావు కదా?  మేము ఎక్కువ మందిమి.  అతను ఒప్పుకోవాల్సిందే."

ఆమె సులభంగా నమ్మలేదు. "అతను ఇంతకు ముందు రెండుసార్లు తన మాటను నిలబెట్టుకోలేదు. అతను ఏమి అంగీకరించినా మరియు మీరు నాకు ఏమి వాగ్దానం చేసినా. అతను నన్ను అత్యాచారం చేయకూడదని మీకు మాట ఇచ్చాడు, కానీ అతను ఒంటరిగా ఇక్కడికి వచ్చి నన్ను అత్యాచారం చేశాడు. Ransom డబ్బును సేకరించడానికి ఎటువంటి ప్రయత్నం చేయబడదని అతను మీకు వాగ్దానం చేశాడు, కానీ అతను ముందుకు వెళ్లి మనం ఇక్కడ కలిగి ఉన్నదాన్ని Ransom కోసం కిడ్నాప్గా మార్చాడు. ఇప్పుడు అతను మిగతా మీతో పాటు, మీరందరూ చెల్లించిన తర్వాత నన్ను విడుదల చేస్తానని వాగ్దానం చేశాడు. అతను ఇతర సమయాల్లో చేసిన దానికంటే ఈసారి తన మాటను ఎలా నిలబెట్టుకుంటాడని నేను ఎలా నమ్మాలి ?"

"కానీ ఈసారి వేరేగా ఉంది.  ఇది చివరి పని. డబ్బు" అన్నాడు శరత్.  "మిమ్మల్ని వదిలేయడం తప్ప అతను ఇంకేం చేస్తాడు?"

ఆమె ఏదో చెప్పాలనుకుంది, కానీ చెప్పలేదు.  ఆమె మనసులో ఏదో భయం ఉంది.  అతను ఆమె తనతో చెప్పాలని అనుకున్నాడు.

అతను ఎదురు చూస్తూ ఉన్నాడు.

"నాకు తెలీదు" అని ఆమె చివరికి అంది. "మిమ్మల్ని నమ్మినా, అతన్ని నమ్మలేను.  అతను చాలా క్రూరమైనవాడు.  ఎవరైనా అడ్డు వస్తే ఏమి చేయడానికైనా వెనకాడడు.  నేను అతని గురించి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్తే ప్రమాదం అని అనుకోవచ్చు."

శరత్ తల ఊపి, "అలా జరగదు.  నువ్వు అతన్ని వెతకవని, మళ్ళీ కలవవని అతనికి తెలుసు.  అతనికి అలాంటి ఆలోచన కూడా రాలేదు.  హింస గురించి చెప్తే, అతను చాలా మందిలాగే తన కోపాన్ని లోపలే దాచుకుంటాడు.  నువ్వు భయపడాల్సిన అవసరం లేదు, స్మితా.  అతనికి కావలసింది దొరికింది.  డబ్బుకు రక్తం అంటకూడదని అతను అనుకుంటాడు.  డబ్బు రాగానే నిన్ను వదిలేస్తాం" అన్నాడు.

ఆమె మళ్ళీ మౌనంగా ఉంది. "సరే, నువ్వు చెప్తే నమ్ముతాను.  నా ప్రాణం నీ చేతుల్లో ఉంది.  డబ్బు తీసుకున్నాక, ఆ పొడవైన వ్యక్తి తన మాట నిలబెట్టుకునేలా చూడాలి."

శరత్ చేయి పైకెత్తి, "నీకు నా మాట ఇస్తున్నాను.  అతన్ని నేను చూసుకుంటాను.  మా అమ్మానాన్నల మీద ఒట్టు" అన్నాడు.

ఆమె కొంచెం నవ్వి, "సరే, మళ్ళీ మీ మాట నమ్ముతాను" అంది.

"నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను."

ఆమె దగ్గరికి వచ్చి అతనిని ముద్దు పెట్టుకుని, చెంపను నిమిరింది. "నేను కూడా నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను.  గుర్తుంచుకోండి, నేను మిమ్మల్ని నమ్ముతున్నాను."

'కలల రాజు' వెళ్ళిపోయాడు. స్మిత సోఫా లో కూర్చుని తలుపు వైపు చూస్తూ ఉండిపోయింది.

తాను అతనితో అబద్ధం చెప్పానని ఆమెకు తెలుసు.

అతను బలహీనుడు.  ఇంకా ఇద్దరు కూడా అంతే.  రాహుల్ అంతటి శక్తి, పట్టుదల ఎవరికీ లేవు.  తనకు తప్ప.

బతకాలంటే, స్మిత తనని తప్ప ఇంకెవరినీ నమ్మకూడదు అని ఆమె నిర్ణయించుకుంది.

ఆమె పుస్తకం తీసుకుంది, కానీ తెరవలేదు.

ఆమె తీవ్రంగా ఆలోచిస్తోంది.  తన ప్రణాళిక గురించి ఆలోచిస్తోంది.  ఆమె ప్రణాళిక చాలా ప్రమాదకరమైనది, కానీ తప్పదు.  ఇది ఆమెకు ఉన్న ఒకే ఒక దారి.

స్మిత వెనక్కి కూర్చుని, అక్కడ ఉన్న సిగరెట్ ప్యాక్ నుండి ఒకటి తీసుకుని వెలిగించింది.  తర్వాత ఏం చేయాలో ఆలోచించడం మొదలుపెట్టింది.

శరత్ లివింగ్ రూమ్కి తిరిగి వచ్చేసరికి, మిగతా వాళ్ళు మరింతగా తాగి ఉన్నారు.  రాహుల్ సోఫా మీద పడుకుని, ఏదో పాట పాడుతున్నాడు.  రంజిత్ కుర్చీలో కూరుకుపోయాడు, కళ్ళు తేడాగా ఉన్నాయి.  ఆది కూడా తాగి, నిలబడలేకపోతున్నాడు.  సీసా కోసం తడబడుతూ వెళ్తున్నాడు.  అందరూ చిందరవందరగా ఉన్నారు.

"హే, హే, ఇక్కడ ఎవరున్నారో చూడండి," అని రాహుల్ పిలిచాడు. "స్వయంగా మాస్టర్మైండ్ ఇక్కడికి వచ్చారు, ప్రజల కోసం. ప్రతి ఒక్కరూ, శతాబ్దపు మాస్టర్ క్రిమినల్ను కలవండి, అభిమాన సంఘం అధ్యక్షుడు, ఆధునిక కాలంలోనే అతిపెద్ద దోపిడీని విజయవంతంగా నిర్వహించినందుకు మరియు బోనస్గా మాకు చాలా మధురమైన పూకుని అందించినందుకు క్రెడిట్ పొందాలి. హాయ్, మిస్టర్ శరత్. ఈ రోజు, మీరు ఒక మగాడు."

రాహుల్ చప్పట్లు కొట్టడం మొదలుపెట్టాడు. రంజిత్, ఆది కూడా అతనితో పాటు చప్పట్లు కొట్టారు.

శరత్ కు నవ్వాలని లేదు, కానీ గొడవ పడాలని లేదు.  అందుకే వాళ్ళతో కలిసిపోయాడు.  ఒంగి నమస్కరించాడు.  "ధన్యవాదాలు మిత్రులారా.  మీతో కలిసి ఇక్కడ ఉండటం నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది" అన్నాడు.

"కాస్త కూర్చొని డ్రింక్ వెయ్యి" అని రాహుల్ అన్నాడు.  "నువ్వు కూడా తాగాలి."

"సరే" అన్నాడు శరత్.

శరత్ కాఫీ టేబుల్ దగ్గరికి వెళ్ళి, ఆది చేతిలో ఉన్న ఖాళీ స్కాచ్ బాటిల్ తీసుకున్నాడు.  గ్లాస్లో పోసుకుంటూ, రాహుల్ మిగతా వాళ్ళతో మాట్లాడుతూ ఉండటం విన్నాడు.

"అవును, నిజంగా నమ్మలేకపోతున్నాను.  శరత్ కల నిజమవుతుందని ఎవరైనా అనుకున్నారా?  నేనైతే అనుకోలేదు.  కానీ ఇప్పుడు మనం నలుగురు రాజుల్లాగా ఉన్నాం.  ప్రపంచంలోనే అందరికంటే గొప్ప వ్యక్తితో ఉన్నాం.  ఇంకా చాలా డబ్బు కూడా వస్తోంది.  చాలా బాగుంది.  మనం మొదట్లో సంభోగం చేయడం మొదలుపెట్టినప్పుడు ఇంత పెద్ద లాభం ఉంటుందని ఎవరు అనుకున్నారు?  కొంతకాలం బాగానే అనిపించింది.  ఆ తర్వాత కొంచెం బోర్గా అనిపించింది.  అవును, అదంతా చాలా బాగుంది." అతను లేచి, మిగతా వాళ్ళను చూసి, "మనం విడిపోయే ముందు ఒక విషయం చెప్పాలి.  నన్ను తక్కువగా చూడొద్దు, కానీ మీకు తెలుసా?  స్మిత ని ఉద్రేకం పొందేలా చేసింది నేనే.  నమ్మకపోతే ఆమెను అడగండి" అన్నాడు.

శరత్ తన డ్రింక్ మింగి, రాహుల్ ని చిరాకుతో చూశాడు. అతను గొప్పలు చెప్పుకునేవాడిని చెప్పాలి. "అది నిజం కాదు," అని శరత్ చెప్పాడు. "ఆమె నాతో కూడా ఒక ఉద్రేకం పొందింది."

"సరే, మనలో ఇద్దరు," అని రాహుల్ చెప్పాడు.

"అబద్ధం" అని రంజిత్ తాగుతూ అన్నాడు. "నేను కూడా ఆమెను సంతోషపెట్టాను.  ఆమెను అడగండి చెప్తుంది."

"నేను కూడా" అని ఆది అన్నాడు.

"మీరందరూనా?" రాహుల్ ముఖం కోపంగా మారింది. "ఆమె అబద్ధం చెప్తోంది.  మీరు చాలా మంచివారని, మిమ్మల్ని ఎక్కువగా ప్రేమిస్తున్నానని, మిమ్మల్ని మాత్రమే పట్టించుకుంటానని ఎవరికైనా చెప్పిందా?  నాకైతే అదే చెప్పింది.  మీకు కూడా అదే చెప్పిందా?"

రంజిత్ తేన్పుకున్నాడు.  "నన్ను కూడా బెస్ట్ అని చెప్పింది."

ఆది తల ఊపాడు. "నన్ను కూడా."

శరత్ కు కోపం వచ్చింది. "ఆమె మీకు ఏమి చెప్పినా, మర్యాదగా చెప్పింది.  స్మిత నన్ను మాత్రమే ప్రేమిస్తుంది.  ఎందుకుంటే, మీరు ఆమెను డబ్బు కోసం వాడుకున్నారని ఆమెకు తెలుసు.  నేను మాత్రం ఆమెను ఆమె కోసమే ప్రేమించాను.  అది ముఖ్యం.  నేను ఆమెను ఇబ్బంది పెట్టను, కానీ ఆమెను అడిగితే, నన్నే ప్రేమిస్తున్నానని చెప్తుంది.  ఒక మహిళ ప్రేమిస్తే, ఒక మగాడికి తెలుస్తుంది."

రంజిత్ మళ్ళీ తేన్పుకున్నాడు. "అంటే, నువ్వు, నేను, మనమందరం.  ఆమెకు మనమందరం నచ్చాము.  అంతే కదా?  నాకు ప్రత్యేకంగా ఉండాల్సిన అవసరం లేదు.  నాకు కావలసింది నాకు దొరికింది.  ఆమెను ఎలా చూశానో, ఎలా వాసన చూశానో నేను ఎప్పటికీ మరచిపోలేను.  ఆమెకు బికినీ, పెర్ఫ్యూమ్ ఇచ్చినప్పుడు.  బహుశా నా భార్యకు కూడా అలాంటివి కొనివ్వాలి."

"ఒక్క నిమిషం ఆగండి," అని రాహుల్ అన్నాడు, సోఫాపై పూర్తిగా నిటారుగా కూర్చున్నాడు. "నీవు ఏమి మాట్లాడుతున్నావు, రంజిత్ ? నేను బికినీ లేదా పెర్ఫ్యూమ్ చూడలేదు. అవి ఎక్కడి నుండి వచ్చాయి? మేము అలాంటివి ఏవీ తీసుకురాలేదు."

రంజిత్ సిగ్గుతో భుజాలు ఎగరేశాడు. "నేను, వాటిని కొన్నాను. పెద్ద ఖర్చు చేసేవాళ్లలో చివరివాడిని. ఒక రాత్రి, ఆమె సహకరించడం ప్రారంభించిన తర్వాత, ఆమె నాకు కొన్ని విషయాలు కొనమని అడిగింది, తద్వారా ఆమె నాకు మరింత అందంగా కనిపించగలదు. అది అర్థం చేసుకోదగినది. మహిళలు ఎల్లప్పుడూ తమను తాము ఉత్తమంగా చూపించుకోవాలని కోరుకుంటారు. కాబట్టి నేను మరియు శరత్ ఆహార సామాగ్రిని తీసుకోవడానికి కామారెడ్డి కి వెళ్లినప్పుడు, నేను స్మిత కోసం కొన్ని అదనపు వస్తువులను తీసుకువచ్చాను. మీకు తెలుసని నేను అనుకున్నాను."

"మా సామాగ్రి కాకుండా మీరు మహిళల వస్తువుల కోసం అక్కడ షాపింగ్కు వెళ్లారా? ఆమె మిమ్మల్ని వాటి కోసం పంపిందా?" రాహుల్ మాటలు తడబడుతున్నాయి, కానీ అతను తేరుకుంటున్నట్లు కనిపించాడు.

"అందులో తప్పేమీ లేదు, రాహుల్," అని రంజిత్ వాదించాడు. "ఎవరి కోసం అని ఎవరూ ఊహించలేరు. పురుషులు ఎల్లప్పుడూ తమ భార్యలు మరియు ప్రియురాళ్ల కోసం వస్తువులు కొనడానికి వెళతారు. ఆ దుకాణాలు దేని కోసం."

"నాకు ఇది నచ్చలేదు" అని రాహుల్ మొండిగా అన్నాడు. "నేను ఆడవాళ్ళను నమ్మను.  ఈమె విషయంలో ఇంకా అనుమానంగా ఉన్నాను.  మొదట, ఆమె మనందరితో అబద్ధం చెప్పిందని తెలిసింది.  తర్వాత, నిన్ను వాడుకుందని తెలిసింది."

రంజిత్ కొట్టిపారేస్తూ, "ఏం చెప్తున్నావు రాహుల్ ?  ఆమె నన్నేం వాడుకుంటుంది?  ఆమె రెండు వారాలుగా గదిలో బందీగా ఉంది కదా!" అన్నాడు.

"నాకు తెలీదు" అని రాహుల్ అన్నాడు. "నాకు ఏదో తేడాగా ఉంది.  కాశ్మిరు లో ఉన్నప్పుడు ఎలా భయంగా ఉండేదో అలా ఉంది.  ఎప్పుడు వెనక్కి చూడాలో తెలియదు.  ఆమెను నమ్మలేకపోతున్నాను.  బహుశా మీరు ఎక్కడ షాపింగ్ చేశారో చెప్పే ఏదైనా గుర్తు వదిలేశారని ఆమె అనుకుంటుందేమో."

"నేను ప్రతిదీ తనిఖీ చేశాను," అని రంజిత్ గట్టిగా చెప్పాడు. "కానీ ఆమె మనం ఎక్కడ ఉన్నామో - పట్టణం - అని తెలుసుకున్నా, అది ఆమెకు ఎలా సహాయపడుతుంది?"

ఇంకా ఏకాగ్రతతో, రాహుల్ తన కాళ్ళపై తడబడుతూ నిలబడ్డాడు. "నేను మీకు చెప్తున్నాను నాకు ఇది నచ్చలేదు. బహుశా ఆమె మరికొంత తెలుసుకుని ఉండవచ్చు. ఆమె మరికొంత తెలుసుకుంటే నేను ఆమెను ఇక్కడ నుండి బయటకు వెళ్లనివ్వను. మీరు ఆమె గదిలో పెట్టిన ప్రతి వస్తువును నేను పరిశీలిస్తాను - ఖచ్చితంగా ఉండటానికి—"

"రాహుల్, ఆమెను వదిలేయ్" అని శరత్ లేచి అన్నాడు. "చిన్న విషయాన్ని పెద్దది చేయకు.  ఏమీ లేదు.  చివరి ఉత్తరం రాయడానికి ఆమె అవసరం.  ఆమెను ఇబ్బంది పెట్టకు."

"నేను ఇక్కడ బాసుని, నా దారికి అడ్డు రావద్దు" అన్నాడు రాహుల్.

రాహుల్ కారిడార్లోకి దూసుకుపోయాడు మరియు బెడ్రూమ్ వైపు పరుగు ప్రారంభించాడు. ఆది మరియు రంజిత్ తెరిచిన ద్వారం వద్దకు చేరుకునే సమయానికి అతను ఆమె తలుపు వద్దకు చేరుకున్నాడు, దానిని తెరిచి, లోపలికి వెళ్ళాడు. వారు అతనిని గదిలోకి అనుసరించారు. వెనుకబడి ఉన్నశరత్, జోక్యం చేసుకోవాలా వద్దా అని నిర్ణయించడానికి ప్రయత్నిస్తూ, బయట ఆగిపోయాడు. అతను రాహుల్ ని వ్యతిరేకించకూడదని, దీనికి అర్హమైన దానికంటే ఎక్కువ చేయకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు, ఎందుకంటే రాహుల్ కేవలం తాగుడుతో పెరిగిన పారానోయా నుండి నటిస్తున్నాడని మరియు అనుమానాస్పదంగా ఏమీ కనుగొనలేడని అతను ఖచ్చితంగా అనుకున్నాడు. అతని పారానోయిడ్ భయాలు తగ్గిన తర్వాత, అతను శాంతపడతాడు. తర్వాత వాళ్ళు తమ పని చూసుకోవచ్చు అని అనుకున్నాడు.

శరత్ లోపల ఏమి జరుగుతుందో గమనించాడు. బెడ్రూమ్ మధ్యకు చేరుకున్నరాహుల్, మొదటిసారి చూస్తున్నట్లుగా తాగుతూ దానిని పరిశీలిస్తూ నిలబడ్డాడు.

అతని ప్రవర్తనతో భయపడిన స్మిత, సోఫా నుండి త్వరగా వచ్చి రాహుల్ వైపు వెళ్ళింది. "ఏమిటి? ఏదైనా సమస్య ఉందా?"

"వదిలేయ్" అన్నాడు.  ఆమెను చూసి, "ఈ డ్రెస్ ఎప్పుడు వేసుకున్నావు?  ఎక్కడి నుండి తెచ్చావు?" అని అడిగాడు.

స్మిత కంగారుగా తన స్కర్ట్ను తాకుతూ, రంజిత్ ను చూసి, రాహుల్ తో, "మీ ఫ్రెండ్ కొనిచ్చాడు" అని అంది.

"అవును, నాకు తెలుసు" అన్నాడు. "నీ బట్టలు ఎక్కడ ఉన్నాయి?"

"డ్రాయర్లలో ఉన్నాయి.  చూపిస్తాను" అని చెప్పి రాహుల్ ని దాటబోతుంటే, అతను ఆమె చేయి పట్టుకుని వెనక్కి లాగి, "నాకు అడ్డు రావద్దు" అన్నాడు.

అతను డ్రాయర్ల దగ్గరికి తడబడుతూ వెళ్లి, ఒక్కొక్కటిగా లాగాడు.  ఆమె కొద్దిపాటి బట్టల్ని వెతికి, కొన్నిటిని తిప్పి చూసి, నేలకేసి విసిరేశాడు.

ఆ తర్వాత బాత్రూమ్లోకి వెళ్ళాడు.

కళ్ళు తిరుగుతున్న ఆది స్మిత దగ్గరికి వచ్చి, భుజం మీద తట్టి, "పర్వాలేదు" అన్నాడు. "మిమ్మల్ని వదిలేసే ముందు అతను అన్ని సరిగ్గా ఉన్నాయో లేదో చూస్తున్నాడు."

స్మిత కృతజ్ఞతతో తల ఊపింది, కానీ రాహుల్ ఎప్పుడు వస్తాడా అని భయంగా ఎదురుచూస్తూ ఉంది.

బాత్రూమ్ నుండి టాయిలెట్ వస్తువులను కదిలించే శబ్దాలు, మెడిసిన్ క్యాబినెట్ తలుపు తెరిచి, మూసివేయబడే శబ్దం, ఏదో ఒకటి నేలపై బౌన్స్ అయ్యే శబ్దం వినిపించాయి.

చివరికి, రాహుల్ ఖాళీ చేతులతో మరియు స్పష్టంగా నిరుత్సాహంగా బయటకు వచ్చాడు.

అతను ఆమెను క్లుప్తంగా చూశాడు, ఆపై పుస్తకాల కుప్పను గుర్తించాడు. అతను పుస్తకాల వైపు నడక ప్రారంభించాడు. స్వయంచాలకంగా, ఆమె అతనిని అడ్డుకోవడానికి కొన్ని అడుగులు వేసింది, ధైర్యంగా కనిపించడానికి మరియు దాచడానికి ఏమీ లేదని అతనికి చూపించడానికి ప్రయత్నించింది. "మీరు ఏమి వెతుకుతున్నారు?" అని ఆమె అడిగింది. "నాకు చెబితే బహుశా నేను సహాయపడగలను—"

అకస్మాత్తుగా రాహుల్ కి కోపం వచ్చింది.  ఆమెను పక్కకు నెట్టబోయి, ఆమె భుజాలు పట్టుకుని గట్టిగా ఊపాడు.  "నువ్వు మాకు సహాయం చేస్తావని అనుకుంటున్నావా, అబద్ధాలకోరు?  మా అందరినీ మోసం చేశావు.  మమ్మల్ని వెధవల్ని చేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నావు" అని కోపంగా అన్నాడు.  ఆమెను మళ్ళీ గట్టిగా ఊపుతూ, "మా గురించి నీకు ఏం తెలుసు?  సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఏం చెప్పాలనుకుంటున్నావు?" అని అడిగాడు.

"ఏమీ లేదు, నిజంగా" అని ఆమె అంది.  అతను ఆమె గొంతు పట్టుకున్నాడు.  ఆమె ఊపిరాడలేక, "ఆపు, నన్ను చంపేస్తున్నావు" అని కేకలు వేసింది.

"అబద్ధాలు చెప్పడం ఆపకపోతే నిన్ను చంపేస్తాను.  నిజం చెప్పు.  మేమే బెస్ట్ అని చెప్పి మమ్మల్ని ఎందుకు మోసం చేశావు?  రంజిత్ ను మాకు చెప్పకుండా నీ కోసం వస్తువులు కొనమని ఎందుకు చెప్పావు?"

"ఆపు, అది తప్పు" అని రంజిత్ అన్నాడు.

రాహుల్ రంజిత్ ను పట్టించుకోలేదు.  అతని వేళ్ళు ఇంకా స్మిత గొంతు మీదే ఉన్నాయి.  "నేను నిన్ను కనిపెట్టాను.  ఇక నన్ను మోసం చేయలేవు.  దాదాపు రెండు వారాలుగా వాళ్ళు నిన్ను వాడుకుంటున్నారు.  నువ్వు ఏదో తెలుసుకోవాలని చూస్తున్నావు.  సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పడానికి ఏదో తెలుసుకున్నావు కదా?  ఏం తెలుసో చెప్పు.  లేకపోతే నిన్ను చంపేస్తాను.  మాట్లాడు" అని గద్దించాడు.

"ఏమీ లేదు!  నువ్వు పిచ్చిగా ప్రవర్తిస్తున్నావు" అంది ఆమె.

కోపంతో అతను ఆమెను గట్టిగా కొట్టాడు.  ఆమె వెనక్కి పడిపోయింది. ఆది, రంజిత్ అతని వెనకాలే వస్తుండగా, అతను ఆమె వైపుకు వెళ్తున్నాడు.

అతను ఆమెను కోపంగా చూస్తూ, "నిజం చెప్పు, లేకపోతే నీ నోరు పగలగొడతాను" అన్నాడు.

ఆమె చేయి ముఖాన్ని కాపాడుకోవడానికి పైకి ఎత్తి, "వద్దు, వద్దు" అని భయంగా అంది.

"నువ్వే తెచ్చుకున్నావు" అన్నాడు.  అతను కాలు వెనక్కి తీశాడు.  ఆది అతన్ని ఆపడానికి ముందుకు వచ్చాడు.

స్మిత ఆదిని చూసి, "ప్లీజ్, ఆదినారాయణ గారు, నాకు ఏమీ తెలీదని చెప్పండి!" అని వేడుకుంది.

రాహుల్ స్తంభించిపోయాడు. ఆమెను చూస్తూ, ఆపై నెమ్మదిగా, అతను తిరిగాడు మరియు అతని కళ్ళు గందరగోళ పడుతున్న అకౌంటెంట్పై స్థిరపడ్డాయి. తర్వాత ఆది ని చూసి, "ఓహో, ఇప్పుడు ఆది గారు అన్నమాట.  అంటే నిజం బయటపడింది.  ఆమె మన పేర్లలో ఒకటి తెలుసుకుంది.  నాకు కావలసింది అంతే" అన్నాడు.  స్మితని వదిలి, రంజిత్ ను, తర్వాత శరత్ ను చూశాడు.  తల ఊపి, "సరే, మిగతా వాళ్ళం ఆది గారి నుండి కొంచెం వివరణ వినాలి.  సరేనా?  రండి" అన్నాడు.

అతను తలుపు వైపు వెళ్ళాడు.

ఆది కదిలి, భయపడిన కుందేలులాగా స్మిత ని చూసి, మిగతా వాళ్ళ వెనకాలే తడబడుతూ వెళ్ళాడు.

స్మిత పడిపోయిన చోటే ఉండిపోయింది.  తన తీర్పు కోసం ఎదురుచూస్తున్న ఖైదీలాగా వాళ్ళను చూస్తూ ఉంది.

***

[anaamika]

good narrative

Thank you 

[anaamika]

అప్డేట్ లు బాగున్నాయి

ధన్యవాదాలు 

[anaamika]

రాహుల్ నోట్ బుక్ అని రాసారు, శరత్ అని రాయడానికి బదులు!

నా తప్పుని చూపించినందుకు చాలా సంతోషం.

ఇంగ్లీష్ నుండి తెలుగు కి convert చేసి కాపీ పేస్ట్ చేస్తున్నప్పుడు చూసుకోలేదు.

:)

[anaamika]

రాహుల్ నోట్ బుక్ అని రాసారు, శరత్ అని రాయడానికి బదులు!

నా తప్పుని సరిదిద్దుకున్నాను

[anaamika]

ఇరవై నిమిషాల తర్వాత, రాహుల్ నిలబడ్డాడు, మిగతావాళ్ళు కూర్చున్నారు. రాహుల్ తన అభిమాన సంఘ సభ్యులని విచారణ చేయడం ఆపేశాడు. అతను కొంచెం తేరుకున్నాడు, కానీ మళ్ళీ ఇంకో విస్కీ పోసుకున్నాడు. పెద్ద గుటక వేసి, పెదాలు చప్పరించి, గ్లాసుని కాఫీ టేబుల్ మీద పెట్టాడు.

"సరే, ఇదిగో మనకు అర్థమైంది," అతను అన్నాడు. "మనకు తెలిసినంత వరకు, ఆ అమ్మాయికి రంజిత్ పేరు గానీ, శరత్ పేరు గానీ, నా పేరు గానీ తెలియదు. మన గురించి ఆమెకు ఏమీ తెలీదు.  అంటే, ఇది నీ వల్లే అయింది, ఆది. నువ్వే మన విషయం బయటపెట్టి, ఆమెకు దారి చూపించావు."

"నేను నీకు చెప్పాను, అది ఎలా జరిగిందో నాకు తెలియదు," ఆది అన్నాడు, అయోమయంతో తల ఊపుతూ. "అది అలా బయటకు వచ్చేసింది."

"ఆమె నిన్ను రెచ్చగొట్టలేదని, మోసం చేయలేదని, నీకు ఖచ్చితంగా తెలుసా?"

"నాకు ఖచ్చితంగా తెలుసు. అది ఎలా జరిగిందో ఆమెకు ఎలాంటి సంబంధం లేదు. ఇది పూర్తిగా పొరపాటు, ప్రమాదవశాత్తు జరిగింది. నాకు అది బాగా గుర్తుంది. ఈ వారం ప్రారంభంలో, మేము పూర్తి చేసిన తర్వాత, నేను దుస్తులు ధరిస్తున్నాను, చాలా సంతోషంగా ఉన్నాను, నేను నా భార్య గురించి ఆమెకు ఏదో చెబుతున్నాను. అయితే, నా భార్య పేరు ప్రస్తావించలేదు. నా భార్య ఇంటి మరమ్మతులలో నా నైపుణ్యాలను చూసి ఎలా ఆశ్చర్యపోయిందో మరియు ఆకట్టుకుందో గురించి నేను చెబుతున్నాను. నేను నా భార్య నాతో మాట్లాడే విధానాన్ని అనుకరించడం ప్రారంభించాను, మరియు నాకు తెలియకుండానే నేను కమల నా పేరును ఎలా ఉచ్చరిస్తుందో అలా చెప్పేశాను - మరియు చాలా ఆలస్యం అయిన తర్వాత, నేను ఆమెకు నా పేరు చెప్పేశానని గ్రహించాను. నేను చాలా కలత చెందాను, కానీ ఆమె నన్ను వినలేదని నాకు ప్రమాణం చేసింది. నేను ఆమె మాటను నమ్మాను. తరువాత, ఆమె నా పేరు విన్నా కూడా, ఆందోళన చెందడానికి ఏమీ లేదని నేను నిర్ణయించుకున్నాను. ఆమె దానిని పునరావృతం చేయడానికి ఎటువంటి కారణం ఉండదు. ఎందుకు మళ్ళీ చెబుతుంది? నేనెవరిని?"

"నువ్వెవడివి?" రాహుల్ ఎదురుగా అడిగాడు. "ఆమె ఎప్పటికీ దాచిపెడుతుందని అనుకుంటే, నువ్వు మా అందరిలోకీ వెర్రి వెంగళప్పవి."

"సరే, అది నిజమైతే, నా పొరపాటుకు నేను మాత్రమే బాధపడతాను," ఆది అన్నాడు, అమరవీరుడిలా. "ఆమెకు మీ పేర్లు గానీ మీరు ఎవరు గానీ తెలియదు. మనమంతా దానిపై అంగీకరించాము. కాబట్టి మీ ముగ్గురు సురక్షితంగా ఉన్నారు."

రాహుల్ తల ఊపి, రంజిత్ కు విజ్ఞప్తి చేశాడు. "రంజిత్, అతను కాలేజీకి వెళ్ళిన వ్యక్తి అయి ఉండి ఎంత తెలివి తక్కువగా ఉన్నాడో నువ్వు అతనికి చెప్పు." అతను మళ్ళీ ఆది వైపు తిరిగాడు. "నీకు మాత్రమే ప్రమాదం ఉంది, మరియు మేము సురక్షితంగా ఉన్నాము, అవునా? దేవుడా, నువ్వు ఎంత తెలివి తక్కువగా ఉన్నావో నేను నమ్మలేకపోతున్నాను. శుక్రవారం డబ్బు తీసుకుని ఆమెను విడిచిపెట్టిన తర్వాత ఏమి జరుగుతుందని నువ్వు అనుకుంటున్నావు? నేను హాట్షాట్ శరత్ లాగా రచయితను కాను, కానీ ఇది నేను నీకు వివరించగలను. మనం ఆమెను విడిచిపెడతాము. ఆమె స్వేచ్ఛగా ఉంటుంది. ఆమె తన మేనేజర్కు లేదా ఎవరికైనా కాల్ చేస్తుంది. వారు ఆమెను కలవడానికి తొందరపడతారు. ఆ తర్వాత, వారు ఎక్కడికి వెళ్తారు? ఫిరంగుల నుండి వచ్చిన షాట్ లాగా నేరుగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల వద్దకు వెళ్తారు. అవును. నేరుగా సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు. ఆమెకు ఏమి జరిగిందో, ఆమెకు తెలిసినదంతా చెబుతుంది, నలుగురు వ్యక్తులు పాల్గొన్నట్లు, మరియు ఆమె నలుగురిలో ఒకరి పేరు మాత్రమే తెలుసు మరియు అతని పేరు మిస్టర్ ఆదినారాయణ. సరే, తర్వాత ఏమి జరుగుతుంది? సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తనిఖీ చేస్తారు, అతని ఇల్లు, అతని కార్యాలయం కనుగొంటారు, రెండింటినీ చుట్టుముడతారు, మన స్నేహితుడు మిస్టర్ ఆదిని  పట్టుకుంటారు."

రాహుల్ కలవరపడిన అకౌంటెంట్ వైపు తిరిగాడు. "సరే, మిస్టర్ ఆది, నిన్ను పట్టేశారు. మంచిగా మాట్లాడమని చెబుతారు. నువ్వు చెప్పవు. పొరపాటు జరిగిందని అంటావు. నిన్ను లైన్అప్లో పెడతారు. నీ డిస్గైజ్ లేకపోయినా, ఆమె నిన్ను గుర్తుపడుతుంది. అయినా, నీకు సంబంధం లేదని అంటావు. అప్పుడు థర్డ్ డిగ్రీ మొదలుపెడతారు. ఎందుకంటే వాళ్ళు నీతో మాట్లాడించాలని, మిగతా పేర్లు, మా పేర్లు చెప్పించాలని అనుకుంటారు. నిన్ను ఒక రూమ్లో పెడతారు, మొహం మీద బ్లైండింగ్ లైట్, నీళ్ళు ఉండవు, తిండి ఉండదు, బాత్రూమ్ ఉండదు, నిద్ర లేకుండా ఇరవై నాలుగు గంటలు, నలభై ఎనిమిది గంటలు నిద్రపోనివ్వకుండా చేస్తారు—"

"లేదు," ఆది ఒప్పుకోలేదు, "ఇలాంటివి ఇకపై చేయరు. మీరు సినిమాల్లో చూసే వాటి గురించి మాట్లాడుతున్నారు. నేటి చట్టాన్ని అమలు చేసే అధికారులు చాలా మానవత్వంతో ఉంటారు, మరియు ప్రతి పౌరుడికి అతని హక్కులు ఉంటాయి."

రాహుల్ గుర్రుమన్నాడు. "దేవుడా, నీలాంటి అమాయకుడు మరియు తెలివి తక్కువ వ్యక్తితో ఎవరైనా ఎలా మాట్లాడగలరు, ఆది ? కాశ్మీరు లో ఖైదీలను మేము ఎలా విచారించామని నువ్వు అనుకుంటున్నావు? హైదరాబాద్ లో డ్రగ్స్ మరియు ఇతర విషయాల కోసం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు పట్టుకున్న నా స్నేహితులు—సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వారిని ఎలా చెప్పేలా చేశారని నువ్వు ఎలా అనుకుంటున్నావు? నేను నీకు దానిలోని మర్యాదపూర్వకమైన భాగాన్ని మాత్రమే చెప్పాను, ఆది, పూర్తి నిజం కాదు ఎందుకంటే నీకు దానిని తట్టుకునే శక్తి లేదని నాకు తెలుసు. కానీ వారు మీ గోళ్ళను కొన్ని తీసివేసినప్పుడు మీరు ఏమి చెబుతారు? లేదా మిమ్మల్ని తొమ్మిది లేదా పది సార్లు పిచ్చల్లో తంతే? లేదా మీ చర్మంపై వెలిగించిన సిగరెట్ల చివరలను పెడితే? మీరు చాలా చెబుతారు. మీరు పాడతారు. మీరు మాట్లాడుతారు. మీరు చాలా మాట్లాడుతారు. మరియు మీరు వారికి చెప్పేది మిస్టర్ రంజిత్, మిస్టర్ శరత్ మరియు నీ నిజమైన పేరు, మిస్టర్ రాహుల్. ఆపై వారు కిడ్నాప్, దోపిడీ, అత్యాచారం కోసం మమ్మల్ని పట్టుకోవడానికి వస్తారు. మరియు మనలో ఎవరూ, మేము ఎప్పటికీ వెలుగు చూడము."

ఆదికి చెమటలు పట్టడం మొదలైంది. "అలా జరగదు, అస్సలు," అన్నాడు. "ఆమె చెప్పినా, నేను చెప్పను. మీ పేర్లు చెప్పేలోపు చచ్చిపోతాను."

రాహుల్ గుర్రుమని, కొంచెం వెనక్కి తగ్గాడు. "సరే, నువ్వు మాట్లాడవనే అనుకుందాం.  అది ఒక డౌట్ అనుకుందాం. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు నిన్ను పట్టుకునే వరకు తెలీదు.  కానీ నేను చెప్పేది అది కాదు. నువ్వు విషయం కాదు, ఆది. నువ్వు మాట్లాడటం కాదు ముఖ్యం. ఆమె మాట్లాడటమే ముఖ్యం. ఆమె మాట్లాడలేకపోతే, మనకు ఏ సమస్య ఉండదు. అప్పుడు నువ్వు సేఫ్. నేను సేఫ్. రంజిత్, శరత్ సేఫ్.  ఆమె నీ పేరుతో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల దగ్గరికి వెళ్ళకపోతే, మనమంతా సేఫ్, కోటీశ్వరులం అయిపోతాం. ఇప్పుడు అర్థమైందా?"

ఆది వణికిపోతూ, "నాకు ఖచ్చితంగా అర్థం కాలేదు," అన్నాడు.

రంజిత్, "స్వేచ్ఛగా మాట్లాడు," అన్నాడు.

రాహుల్ రిలాక్స్ అయి, చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. "మనం ఇందులో కలిసి ఉన్నాం, నా మాట వినండి. నేను కాశ్మీరు లో ఉన్నప్పుడు, బతకడం ఎలాగో నేర్చుకున్నాను. నన్ను నమ్మండి. మేము ఫీల్డ్లో ఎవరినీ నమ్మలేదు - అంటే బతికున్న వాళ్ళని కాదు, ఏడు నుంచి డెబ్బై ఏళ్ల మధ్య ఉన్న వాళ్ళని కాదు. వాళ్ళకి చెప్పకూడనిది తెలుసు అని అనుమానం వచ్చినా నమ్మలేదు. వాళ్ళని కాల్చి చంపేసేవాళ్ళం. అప్పుడు మాట్లాడేవాళ్ళు ఉండరు, మన గురించి చెడుగా చెప్పేవాళ్ళు ఉండరు." కాసేపు ఆగి, "ఇక్కడ కూడా అంతే. ఇది యుద్ధభూమి. ఆమె లేదా మనం. అందుకే మీకు అర్థమయ్యేలా చెబుతున్నాను, ఆమె నోట్ రాసిన తర్వాత, ఆమెను వదిలించుకోవాలి. చిటికిన వేలు అంత ఈజీగా, ఆమె మాయం. ఆమెను వదిలించుకుంటే, మన సమస్య పోతుంది. అంతే సంగతి."

"లేదు!" ఆది షాక్ అయ్యాడు. "నువ్వు సీరియస్గా చెప్పట్లేదు, రాహుల్. నువ్వు—మమ్మల్ని ఆటపట్టిస్తున్నావు."

"మిస్టర్ ఆది, నేను జోకులు వెయ్యను. ఇది ఆమె లేదా మనం."

"లేదు, నేను దానిని అంగీకరించను. Cold-blooded murder? నువ్వు నీ ఇంద్రియాలను కోల్పోయావు. లేదు, ఎప్పటికీ, నేను దానిని ఎప్పటికీ అనుమతించను." అతను తెల్లగా మారిపోయాడు. "కిడ్నాప్లో పాల్గొనడం, ఆపై అత్యాచారం, ఆపై Ransom ధనం, అవి మన మనస్సాక్షి మోయలేని నేరాలు."

శరత్ చాలా షాక్ అయ్యాడు, గొంతు కూడా పెగలలేదు, కానీ ఇప్పుడు చెప్పాల్సిన టైమ్ అనిపించింది. "నేను ఆది తో వంద శాతం ఏకీభవిస్తున్నాను. డబ్బు తీసుకోవడం వరకే. హత్య అనేది కుదరదు. మనకు ప్రాబ్లం వచ్చినా రాకపోయినా, నా చేతులకి రక్తం అంటడం నేను ఒప్పుకోను."

రాహుల్ అతన్ని పురుగులా చూసి, రంజిత్ వైపు తిరిగాడు. "నువ్వు వీళ్ళకంటే కొంచెం ప్రాక్టికల్గా ఉంటావు, రంజిత్. నువ్వు ఏమంటావు?"

రంజిత్ కొంచెం ఇబ్బందిగా కదిలాడు. "నువ్వు చెప్పేది నాకు అర్థమవుతోంది, రాహుల్. మనం కష్టమైన పరిస్థితిలో ఉన్నాము. కానీ నిజాయితీగా, అన్ని లాభాలు మరియు నష్టాలను పరిగణనలోకి తీసుకుంటే, నేను ఆది మరియు శరత్ తో ఏకీభవిస్తాను. ఆమెను చంపడం అవసరం అని నేను అనుకోను. మొదట, అది ప్రాణాంతక నేరం—"

"నీకు చట్టం గురించి పూర్తిగా తెలుసా ?"

"హత్య ఏదో విధంగా మరింత దారుణం," అని రంజిత్ అన్నాడు. "రెండవది, మనకు కష్ట సమయంలో ఆమె సజీవంగా అవసరం కావచ్చు. అంటే, మనం Ransom ధనం తీసుకున్న తర్వాత ఏదైనా తప్పు జరిగితే, మనల్ని మనం రక్షించుకోవడానికి ఆమెను బందీగా ఉంచుకుంటాము."

"ఒకసారి మనం ఆమెను విడిచిపెడితే, ఆమెను విడిచిపెట్టినట్లే. ఆమె స్వేచ్ఛగా ఉంటుంది. ఆది కారణంగా మనం ప్రమాదంలో ఉంటాము."

"నేను దానిని మించి ఆలోచిస్తున్నాను," అని రంజిత్ అన్నాడు. "మనం డబ్బు సంపాదించామని అనుకుందాం, కానీ మనల్ని వెంబడిస్తున్నారని లేదా ఏదో ఒకటి తెలుసుకుంటే? ఆమె సజీవంగా ఉన్నంత వరకు మనం సురక్షితంగా ఉంటాము. మనం ఆమెతో మళ్లీ దాక్కోవాల్సి వచ్చినా లేదా ఆమెను వేరే విధంగా మార్పిడి చేయాల్సి వచ్చినా కూడా."

"నాకు అర్థం కాలేదు," రాహుల్ మొండిగా అన్నాడు. "ఆమె బతికున్నంత వరకు, ఆది గురించి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పగలదు, అతను చెప్పాలనుకున్నా లేకపోయినా, అతను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను మన దగ్గరికి తీసుకురాగలడు."

"సరే, అలా అయితే, ఇంకో రెండు మార్గాలు ఉన్నాయి," అన్నాడు రంజిత్. శరత్ వింటూ, రంజిత్ రాజీ పడాలని చూస్తున్నాడని, ఏదో ఒక పరిష్కారం కనుక్కోవాలని ప్రయత్నిస్తున్నాడని అర్థమైంది. రంజిత్ చెప్పడం కొనసాగించాడు. "ఆమెకు ఆది పేరు మాత్రమే తెలుసు, మన పేర్లు తెలీదు కాబట్టి, ఆమెను వదిలేసే ముందు బెదిరించవచ్చు. బాగా భయపెట్టాలి. ఆమెను గమనిస్తూ ఉంటామని, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు వెళ్ళి ఆది పేరు చెబితే, ఆమెను పట్టుకుంటామని చెప్పాలి. మనం దాక్కుని ఆమె కోసం ఎదురు చూస్తాం. అలా చేస్తే ఆమె భయపడుతుంది."

"లేదు, నేను కూడా దానిని నమ్మలేను, కాబట్టి ఆమె ఎందుకు నమ్మాలి?"

"సరే, అయితే నా రెండవ ఆలోచన వినండి. ఇది పని చేస్తుంది. ఇది జరిగితే—నేను అలా అనుకోను, కానీ అది జరిగితే—మేము ఆది దేశం విడిచి వెళ్ళడానికి, విదేశాలకు వెళ్ళడానికి, సమీప భవిష్యత్తులో వేడి తగ్గే వరకు మరియు మొత్తం విషయం మరచిపోయే వరకు అక్కడ ఉండటానికి ఏర్పాటు చేయవచ్చు."

"అతను విమానం లేదా నౌక ఎక్కే ముందే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అతనిని పట్టుకుంటారు."

"మనం ఆమెను విడుదల చేయడానికి ముందే అతను బయలుదేరితే కాదు."

రాహుల్ ఆ ఆలోచనను పరిశీలించాడు. "దేశ బహిష్కరణ గురించి ఏమిటి?" అని అతను అడిగాడు. శరత్ ఈ ప్రత్యామ్నాయాన్ని నొక్కి చెప్పడానికి అవకాశం తీసుకున్నాడు. "హుంజా. అతను ఎలాగైనా హుంజాకు వెళ్లాలనుకుంటున్నాడు. అతను అక్కడ ఉన్నాడని ఎవరికీ తెలియదు."

"లేదా అల్జీరియా లేదా లెబనాన్ వంటి ప్రదేశం," అని రంజిత్ జోడించాడు.

ఇప్పటి వరకు, టెన్నిస్ మ్యాచ్లో ప్రేక్షకుడు వలె, ఆది రాహుల్ నుండి రంజిత్ కు, రాహుల్ నుండి రంజిత్ కు తన తలను తిప్పుతూ ఉన్నాడు, అతను అటు ఇటు కొట్టబడుతున్నాడని గ్రహించలేనంతగా సుదీర్ఘమైన మాటల దాడితో ఆకర్షితుడయ్యాడు.

మాటల దాడి ముగిసింది. ఆది తాను ప్రేక్షకుడు కాదని, ఒక పాల్గొనేవాడని గ్రహించాడు, ఎందుకంటే రాహుల్ అతనిని ఉద్దేశించి మాట్లాడుతున్నాడు. "సరే, అది పని చేయగలదని నేను అనుకుంటున్నాను. మేము నిన్ను దారి నుండి తప్పించగలిగితే, ఆది, మేము ఆ మహిళను వదిలించుకోవాల్సిన అవసరం ఉండదు. నువ్వు శుక్రవారం విమానాశ్రయం నుండి బయలుదేరడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి. ఆమెను విడిచిపెట్టే ముందు, మనలో ఒకరు నిన్ను అక్కడికి తీసుకువెళ్లాలి, నువ్వు బయలుదేరడం చూడాలి."

"వెళ్ళిపోవడమా?" ఆది కళ్ళజోడు తీసి, ముగ్గురు వైపు చూసి, మళ్ళీ పెట్టుకున్నాడు. "నేను వెళ్ళలేను. ఇది కరెక్ట్ కాదు. నా బిజినెస్, నా క్లయింట్స్ ఏమవుతారు? నా భార్య ఒప్పుకోదు."

"నీ భార్య సంగతి తర్వాత," అన్నాడు రాహుల్. "మనం మన ప్రాణాల గురించి మాట్లాడుతున్నాం, నీ ప్రాణం కూడా కలిపి."

"కానీ అలా హడావుడిగా వెళ్ళిపోవడం కుదరదు.  సిద్ధంగా ఉండాలి కదా—"

"నువ్వు సిద్ధంగానే ఉన్నావు," అన్నాడు రాహుల్. "నీ దగ్గర పాస్పోర్ట్ ఉంది. డబ్బు ఉంటుంది. నీ ప్రాణం ఉంటుంది. ఇంకా ఏం కావాలి?"

"లేదు, విను, నీకు అర్థం కావట్లేదు. ఎవరూ ఇలా హఠాత్తుగా దేశం వదిలి వెళ్ళిపోరు. నా పనులన్నీ చక్కదిద్దుకోవాలి, ప్లాన్ చేసుకోవాలి—మరియు నాకు ఇది నచ్చలేదు. నేను ఎప్పటికీ ఏదో వేరే దేశంలో ఉండాలనుకోను."

"నువ్వు ఎప్పటికీ ఉరిశిక్ష పడే ఖైదీలాగా చిన్న రాతి గదిలో ఉండాలనుకుంటున్నావా?" అని రాహుల్ అన్నాడు.

"ఖచ్చితంగా కాదు, కానీ—"

రంజిత్ మధ్యవర్తిత్వం చేయడానికి ముందుకు వంగి అన్నాడు. "నన్ను ఒక సూచన చేయనివ్వండి. మనం స్మితకు హాని చేయకూడదని ముగ్గురం అంగీకరించాము. అది పరిష్కరించబడింది. ఆది పేరు గురించి ఆమెకు తెలిసిన దానితో ఆమెను విడుదల చేయడం ఎంత ప్రమాదకరమైనదో పరిశీలించడానికి మనకు ఇంకా సమయం ఉంది. ఆది తన పేరును మార్చుకుని, నార్త్ లో ఎవరూ అతనిని కనుగొనలేని మరొక నగరంలో దాక్కోవచ్చు—"

"నేను చేస్తాను!" ఆది ఏదో ఒక పరిష్కారం దొరికిందని సంతోషించాడు.

"సరే, ఏమైనప్పటికీ, రేపు వరకు తుది నిర్ణయం వాయిదా వేయవచ్చు. డబ్బు ఇక్కడకు వచ్చిన తర్వాత స్మిత ను విడుదల చేసే ముందు. అప్పుడు బహుశా మనం ఆదిని అతని సాధారణ రూపానికి పునరుద్ధరించవచ్చు. మనలో ఒకరు అతనిని అతని ఇంటికి తీసుకువెళ్లి, అతని భార్య మరియు మరదలిని తీసుకుని, వారిని కొంతవరకు ఒంటరిగా ఉన్న ప్రదేశానికి రైలులో పంపించవచ్చు."

"కానీ నేను కమలకి ఎలా చెప్పాలి?" ఆది అడిగాడు.

"నీ బిజినెస్లో ఈజీ," అన్నాడు రంజిత్. "డబ్బు విషయంలో గొడవ అయింది, ఒక క్లయింట్ నిన్ను మోసం చేయడానికి అతని అకౌంట్స్ మార్చావని అనుకుంటున్నాడు. అతను నీ మీద కేసు వేస్తాడు. నీ లాయర్ నిన్ను కొంతకాలం కనిపించకుండా ఉండమని చెప్పాడు. నీ భార్య ఒప్పుకోకపోతే, నీ దగ్గర ఉన్న డబ్బు చూస్తే సర్దుకుంటుంది. రేపు ఇదే చేయాల్సి వస్తుంది, ఆది."

"సరే, ఏదో ఒకటి చేద్దాం," అన్నాడు ఆది తొందరగా, విషయం ముగించాలని, అందరినీ కూల్ చేయాలని చూస్తూ. "చంపే పనిలో ఉండకూడదు అంతే, నేను ఏమైనా చేస్తాను."

రంజిత్ రాహుల్ ని చూసి నవ్వాడు. "సరేనా, రాహుల్ ? హ్యాపీనా?"

రాహుల్ మిగిలిన విస్కీని తాగేశాడు. "ఆది అక్కడ లేకపోతే, ఆ అమ్మాయి అతని పేరు చెప్పే అవకాశం ఉండదు. నేను ఆమెను వదిలేస్తాను."

"ఓకే," అన్నాడు రంజిత్, లేచి, కిచెన్ వైపు వెళ్తూ. "మరో బాటిల్ తెస్తాను."

శరత్, తన ముందు జరిగిన దానిలో పాల్గొనకుండా దూరంగా ఉండి, జరిగిన డ్రామాను ఆసక్తిగా గమనించాడు.

అతన్ని మొదట ఆకర్షించింది ఏమిటంటే, రాహుల్ గురించి స్మిత చెప్పినది ఎంత నిజమో అని. ఆమె, ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, రాహుల్ ని నమ్మలేమని, అతను ఎప్పుడూ మాట తప్పేస్తాడని చెప్పింది. తన ప్రాణం కాపాడుకోవడానికి అతను ఎంతకైనా తెగిస్తాడని భయపడింది, ఊహించింది. రాహుల్ ఎలా ప్రవర్తిస్తాడో అనే విషయంలో స్మిత చెప్పింది నిజమైందని, తాను తప్పు చేశానని శరత్ ఒప్పుకోవాల్సి వచ్చింది. ఆమెను డబ్బు కోసం వదిలేసే సమయం దగ్గరపడుతుండగా, అతను అలా అనుకున్నాడు. బ్రహ్మం తో చేసిన ఒప్పందం ప్రకారం నడుచుకుంటానని తన తల్లిదండ్రుల మీద ఒట్టు పెట్టానని శరత్ గుర్తు చేసుకున్నాడు. ఇప్పుడు స్మిత కి అతను ఇచ్చిన తన ప్రామిస్ను మనసులో మళ్ళీ గుర్తు చేసుకున్నాడు.

ఇంకా ఆశ్చర్యం కలిగించిన విషయం ఏమిటంటే, స్వర్గధామం లో ఉన్నప్పుడు అతను దాని గురించి ఆలోచిస్తూనే ఉన్నాడు - అతని ముగ్గురు స్నేహితులు మామూలు, సగటు మనుషులమని (అంటే మంచి, చట్టాన్ని పాటించే, పన్ను కట్టే పౌరులు) చెప్పుకున్న వాళ్ళు, ఎలా తమ స్వార్థం కోసం అనాగరికుల్లాగా మారిపోయారు అనేది. అతని కళ్ళ ముందే, ముగ్గురు పెద్దవాళ్ళు, ఎవరైనా సర్వే చేస్తే ఇండియా కు ప్రాతినిధ్యం వహించే వ్యక్తులుగా ఎంపిక చేయబడతారో అలాంటి వాళ్ళు. ఒక వింతైన కానీ పెద్దగా హాని చేయని ఫాంటసీలో పాల్గొన్నారు. కిడ్నాప్లో కాస్త జాగ్రత్తగా ఉన్నారు. ఆ తర్వాత ఆశతో, పరిమితులతో ఉన్న ఒప్పించేవారి నుండి అదుపు లేకుండా రేప్ చేసేవారిగా మారిపోయారు. ఇంకా దిగజారిపోయి నేరస్తుల్లాగా కిడ్నాప్ చేసి బాధితురాలిని తిరిగి ఇవ్వడానికి డబ్బు డిమాండ్ చేశారు. చివరకు, ఇంకొక ప్రాణం తీయడం గురించి మాట్లాడే హంతకులుగా మారిపోయారు.

మనం నాగరికంగా ఉన్నామని అనుకున్నది శరత్ చూశాడు. మనలో ప్రతి ఒక్కరిలోనూ ఒక క్రూరమైన జంతువు ఉందని, అది మళ్ళీ బయటకు వస్తుందని, దానిని ఒక సన్నని పొర కప్పివేసింది అని అనుకున్నాడు.

రంజిత్ కిచెన్ నుండి తిరిగి వచ్చి రాహుల్ గ్లాస్లో ఇంకాస్తా విస్కీ పోయడాన్ని అతను చూశాడు.

"సరే, అబ్బాయిలూ," రాహుల్ తన డ్రింక్ను పైకెత్తి అన్నాడు, "మన ఫ్రెండ్షిప్కి మరియు మీకు తెలుసు కదా, దాని కోసం." అతని గొంతు మత్తుగా ఉంది మరియు అతను విస్కీ గ్లాస్లో మూడో వంతు తాగేటప్పుడు కళ్ళు మూసుకుపోతున్నాయి. "సరే, మనం చివరి స్టెప్ గురించి మాట్లాడుకోవాలి - అంటే, ఇంకా ఏమి చేయాలి - హే, నువ్వు, శరత్, నీ పేరేమిటో చెప్పు, ఇంకేం చేయాలి?"

శరత్ అనునయంగా అన్నాడు, "బ్రహ్మం అయిదు సూట్కేసుల డబ్బు ఎక్కడ వదలాలన్న విషయంపై మనం ఒక తుది నిర్ణయం తీసుకోవాలి. ఖచ్చితమైన ప్రదేశం ఎక్కడ అన్నది. అతడికి ఒక గడువు ఇచ్చి, ఆ అయిదు కోట్లు అక్కడ ఉంచాలని చెప్పాలి. మనం అతడికి మళ్లీ హెచ్చరిక ఇవ్వాలి, ఆపరేషన్ను ఒంటరిగా చేయాలని. మన మనిషిని గమనిస్తే లేదా అనుసరిస్తే, స్మిత రక్షణకి కాస్త ప్రమాదం వచ్చే అవకాశం ఉంటుంది."

"నిశ్చయంగా," రాహుల్ పలికాడు. "బలంగా చెప్పు."

"మనం కూడా అంత సమర్ధతతో చెప్పవలసినది ఏమిటంటే, Ransom తీసుకున్న తరువాత మిస్టర్ బ్రహ్మం స్మితని ఎప్పుడు, ఎక్కడ కలవాలో ఇది సింపుల్గా వ్రాయబడాలి. ఇది స్మితతో రాసే రెండవ మరియు చివరి ఉత్తరం యొక్క ప్రధానాంశం అవుతుంది. తర్వాత, నేను దాన్ని పోస్ట్ చేయడం ప్రారంభిస్తాను. తరువాత, మనం ఎవరు వెళ్ళాలి అనేదాని మీద ఒక ఒప్పందం చేసుకోవాలి. ఆ తర్వాత మనం రహస్య ప్రాంతాన్ని తిరిగి ప్యాక్ చేసి,  మనమిక్కడ ఉన్నట్లు వున్నసాక్ష్యాలను శుభ్రపరచాలి. ఇది మొత్తం వ్యవహారం పూర్తయ్యిందని అనిపిస్తుంది."

రాహుల్ తన కాళ్లపై నిలబడడానికి పోరాడుతూ, సమతుల్యం కాపాడుకోవడంలో ఇబ్బంది పడ్డాడు. శరత్ అతన్ని ఇంతవరకు అంతగా మత్తులో ఉండడం చూడలేదు.

"మీరే చూసుకోండి," అని అతను గొణుగాడు. "నేను నా వంతు అయిపోయింది. మీరు మీది చేసుకోండి. నేను బాగా తాగాను, ఒప్పుకుంటున్నాను.  నేను కొంచెం సేపు పడుకొని నిద్రపోతాను. సరేనా?"

"సరేలే," అని శరత్ అన్నాడు. "మీరు దానిని మాకు వదిలెయ్యండి."

"సరే," అన్నాడు రాహుల్. "మేము నీకే వదిలేస్తున్నాం. నువ్వే కదా రచయితవు, షరతూ..."

"శరత్."

"నేను షరతూ అనే అంటాను, కాబట్టి నాతో గొడవ పడకు. నువ్వే రచయితవు కాబట్టి, ఏం రాయాలో నీకు తెలుసు, ఆమెతో రాయించు. ఆలస్యం చేయకు. పని పూర్తి చేసి, ఈరోజు రాత్రి లాస్ట్ మెయిల్ కంటే ముందు మేడ్చెల్ పోస్ట్ ఆఫీస్ నుండి స్పెషల్ డెలివరీలో పంపించు.  సరేనా?"

"సరే," అన్నాడు శరత్.

***

[anaamika]

గత రెండు రోజుల్లో చర్చించిన చాలా ప్రదేశాలలో, ఒక ప్రదేశం బ్రహ్మం మరియు వారికి దగ్గరగా ఉండటం వలన, అది ఒంటరిగా ఉండటం వలన, రంజిత్ కు దాని స్థానం తెలుసు కాబట్టి ఎంచుకున్నారు. రంజిత్ కు ఆ ప్రదేశం తెలిసి ఉండటం వల్ల, అతన్నే శుక్రవారం సరుకు తెచ్చుకోవడానికి పంపాలని నిర్ణయించారు.

శరత్ ను రెండవ మరియు చివరి Ransom నోట్ను రూపొందించడానికి మరియు స్మిత కు దానిని చెప్పడానికి నియమించారు. అతను ఇంతకుముందు మోటార్ సైకిల్ ని మార్పు పాయింట్కు తీసుకెళ్లడానికి, ఆపై డెలివరీ ట్రక్కును హైదరాబాద్ లోకి నడపడానికి, మేడ్చల్ లోని పోస్టాఫీస్లో కీలకమైన లేఖను పంపడానికి స్వచ్ఛందంగా ముందుకు వచ్చాడు.

ఆది ఉత్సాహంగా క్యాబిన్ను ఖాళీ చేయడానికి ముందు దాని భద్రతా క్లియరెన్స్ను పర్యవేక్షించే బాధ్యతను స్వీకరించాడు. వారి వస్తువులన్నీ సాయంత్రానికి ప్యాక్ చేయబడాలి, రంజిత్ దానితో తిరిగి వచ్చినప్పుడు శుక్రవారం మోటార్ సైకిల్ ద్వారా రవాణా చేయడానికి మరియు డెలివరీ ట్రక్కులో ఉంచడానికి సిద్ధంగా ఉండాలి. వారు పట్టణానికి తిరిగి తీసుకెళ్లకూడని ఏవైనా సామాగ్రిని పర్వత ప్రాంతంలోని మారుమూల ప్రదేశంలో పాతిపెడతారు.

మధ్యాహ్నం తర్వాత, ప్రతిదీ ఏర్పాటు చేయబడింది. పూర్తి చేయవలసినది బ్రహ్మం కు చివరి Ransom లేఖను చెప్పడం మాత్రమే. రాహుల్ నిద్రపోతూ ఉండగా, ఆది, రంజిత్ సహాయంతో, ప్యాకింగ్ మరియు భద్రతా తనిఖీని చేస్తుండగా, శరత్ వరండాలోకి వెళ్లి స్మిత కు చెప్పే నోట్ను రూపొందించాడు మరియు త్వరలో బ్రహ్మం కు మెయిల్ చేస్తాడు.

ఇప్పుడు, ముసాయిదా, కొన్ని రూల్డ్ పేపర్లు,  బాల్ పాయింట్ పెన్ను జాగ్రత్తగా గ్లౌజులు వేసుకున్న చేతిలో పట్టుకుని (Ransom లేఖ మీద వేలిముద్రలు పడకుండా), శరత్ మళ్ళీ స్మిత తో తన గదిలో ఒంటరిగా ఉన్నాడు.

రాహుల్ కొట్టిన చోట తన గడ్డం మీద తడి టవల్ పెట్టుకుని ఆమె చైజ్ లాంజ్లో కూర్చుని ఉంది.

"నీకు పర్వాలేదా?" శరత్ కంగారుగా అడిగాడు.

"కేవలం గాయం మాత్రమే," ఆమె అంది. "వాపు తగ్గించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను." ఆమె డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ను అతను శుభ్రం చేయడం చూసింది మరియు రెండు నిటారుగా ఉన్న కుర్చీలను టేబుల్ వద్దకు తెచ్చాడు. "అతను ఒక క్రూరమైన దుర్మార్గుడు," ఆమె కొనసాగించింది. "వాడొక రాక్షసుడు," అంది. "ఎలా వచ్చాడో చూశావా? ఎంత పిచ్చిగా ఉందో!"

"అతను ఫుల్లుగా తాగి ఉన్నాడు," శరత్ అన్నాడు.  ఆమెను కాసేపు చూశాడు. "వాళ్లందరికీ విడివిడిగా, నువ్వు వాడినే ఎక్కువగా ప్రేమిస్తున్నావని చెప్పావా?"

"నేను ఇంకేం చేయగలను? నువ్వు నా స్థానంలో ఉంటే అదే పని చేసేవాడివి."

"అవును, అలాగే అనుకుంటున్నాను."

ఆమె టవల్ను పక్కన పెట్టింది. "ఇప్పుడు నువ్వు నన్ను ఎంత మోసపూరితంగా ఉన్నానో అని ఆలోచిస్తున్నావు, నేను నీతో కూడా అంతే మోసపూరితంగా ఉన్నానా అని. దాని గురించి ప్రశ్నించవద్దు, ఎందుకంటే నేను మోసపూరితంగా లేను. నేను నీతో నిజంగానే చెప్పాను. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పినప్పుడు, నేను నిజంగానే చెప్పాను. నేను ఇప్పుడు కూడా అదే భావిస్తున్నాను. నువ్వు ఇతరులలాంటి వాడివి కాదు. నువ్వు ప్రత్యేకమైనవాడివి. నన్ను నమ్ము."

అతని బిగువు తగ్గిపోయింది.  అతనికి చాలా రిలీఫ్ అనిపించింది. "నిన్ను నమ్మాలని ఉంది, స్మితా."

పేపర్లు, పెన్ను పక్కన పెట్టి, గ్లౌజ్ తీసేసి, సిగరెట్ ప్యాకెట్ కోసం వెతికాడు. ఒకటి తన కోసం తీసుకుని, ఆమెకు కూడా ఒకటి ఇచ్చాడు. ఇద్దరికీ వెలిగించాడు. ఆమె తన కుడి చేతిని పైకి ఎత్తింది. సిగరెట్ వేళ్ల మధ్యలో ఉంది, పొగ వస్తోంది. "చూడు నన్ను. ఇంకా వణుకుతున్నాను."

"క్షమించు. వారం అంతా సాఫీగా సాగుతున్నప్పటికీ, ఇది ఒక చెడ్డ సన్నివేశం. ఇది తొందరగా సర్దుకుంటుంది. సర్దుకుపోయింది. అతను తాగుడు మత్తులో నిద్రపోతున్నాడు. ఈ రాత్రికి, రేపు పొద్దుటికి తేరుకుంటాడు. అంతా బాగానే అవుతుంది."

"అవుతుందా?" ఆమె సందేహంగా అంది. "నేను చాలా పెద్ద తప్పు చేశాను, అవునా?—మిస్టర్ ఆదినారాయణ పేరు నాకు తెలుసు అని చెప్పేసి. అది ఎలా జరిగిందో నాకు తెలియదు. నేను చాలా భయపడ్డాను. అది అలా వచ్చేసింది. అప్పటి నుండి నేను దాని గురించి చాలా బాధపడుతున్నాను." ఆమె అతని ముఖంలో కొంత ప్రతిస్పందన, కొంత సాధ్యమయ్యే ఓదార్పు కోసం చూసింది, కానీ అతని ముఖం ఏ భావవ్యక్తం చేయలేదు. "మీరంతా ఇక్కడి నుండి బయటకు వెళ్లి దాని గురించి చర్చించారు, అవునా?"

"మేము చర్చించాము, ఖచ్చితంగా."

ఆమె తన భయంకరమైన తప్పు యొక్క పరిణామాలను మరింత బాధాకరంగా కొనసాగించింది. "మీరు చర్చించినప్పుడు ఏమి జరిగింది? అతను నన్ను చంపాలనుకుంటున్నాడు, అవునా?"

శరత్ కాస్త తటపటాయించాడు, కానీ నిజం చెప్పక తప్పలేదు. "అవును. కానీ గుర్తుపెట్టుకో, వాడు బాగా తాగి ఉన్నాడు. మామూలుగా అయితే అంత దూరం వెళ్ళేవాడు కాదు. వాడు అప్పుడు వాడిలా లేడు. తాగి ఉంటే అలానే ఉంటారు.  ఇంకా, ఇదంతా అయిపోయాక తనకేం అవుతుందో అని భయపడ్డాడు. నిన్ను నమ్మట్లేదు." వెంటనే, శరత్ ఆమెను ధైర్యపరచడానికి ప్రయత్నించాడు. "కానీ నువ్వేం కంగారు పడకు. ఏం పర్వాలేదు. మేమంతా చూసుకున్నాం. మేమంతా ముగ్గురం కలిసి వాడిని గట్టిగా నిలదీశాము. అలాంటి పిచ్చి పనులు ఎవ్వరం ఒప్పుకోం. మేం హత్యలు చేసేవాళ్ళం కాదు."

"కానీ అతనలాగే చేస్తాడు."

"అలా కాదు, నన్ను నమ్ము స్మితా. వాడు కోపంగా, క్రూరంగా ఉండొచ్చు, అరుస్తూ ఉండొచ్చు, కానీ నిజంగా టైమ్ వచ్చినప్పుడు ఏం చేయడు. తన భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచిస్తాడు. వాడు హత్య చేయడు, మేమూ అలాంటిది కలలో కూడా అనుకోం."

"కానీ అతను ప్రయత్నిస్తే?"

"అతను చేయడు, నేను నీకు చెప్తున్నాను. అతను దాని గురించి మళ్ళీ ఆలోచిస్తే, సరే, మేము ఇప్పటి నుండి ప్రతి నిమిషం అతనిని గమనిస్తూ ఉంటాము. నువ్వు స్వేచ్ఛగా ఉండటానికి ముందు దాదాపు ముప్పై ఆరు గంటలు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి, కొంచెం ఎక్కువ కావచ్చు. నిన్ను విడుదల చేసే వరకు మేము అతనిని నీకు దూరంగా ఉంచుతాము."

"నేను ఆశిస్తున్నాను."

"ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, బ్రహ్మం శుక్రవారం రోజు మా సూచనలను అనుసరించాలి."

"అతను చేస్తాడు. అతను చేస్తాడని మీకు తెలుసు."

"ఇంకా మరొక విషయం ఏమిటంటే, నీకు మా మిగిలిన వారి పేర్లు తెలియవు."

"నేను ప్రమాణం చేస్తున్నాను, నాకు తెలియదు."

"నువ్వు విడుదలైన తర్వాత ఆదినారాయణ పేరును సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పకూడదు."

"నేను అసలు అలా అనుకోను. ఎందుకు చేయాలి? నన్ను వదిలేశాక, ఇక్కడి నుండి బయటపడి క్షేమంగా ఇంటికి వెళ్ళాక, ఈ విషయం అంతా మర్చిపోవాలనుకుంటున్నాను, నీ గురించి తప్ప. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెబితే నాకేం లాభం? ఏం లాభం లేదు. నా పేరు చెడ్డగా ప్రచారం కావడం నాకు ఇష్టం లేదు. ఆ పాపం మనిషిని, అతని భార్యను ఎందుకు ఇబ్బంది పెట్టాలి? మిమ్మల్ని ఇప్పుడు నన్ను కాపాడేంత వరకు వాడిని బాధపెట్టాలని నేను కలలో కూడా అనుకోను."

"అప్పుడు నీకు చింతించవలసినది ఏమీ లేదు, స్మితా. నాకు నువ్వు మాట ఇచ్చావు. నేను నీకు మాట ఇచ్చాను." అతను తన సిగరెట్ను విసిరేసాడు, తన గ్లోవ్ను ధరించాడు, కాగితాలు మరియు పెన్ను తీసుకున్నాడు, టేబుల్ వైపు చూపిస్తూ చెప్పాడు."చివరి లేఖ రాసేద్దాం. నాకు ఇష్టం లేకపోయినా ఒప్పుకున్నాను. ఆ లేఖ నీకు స్వేచ్ఛ ఇస్తుంది, ఇక మొదలు పెట్టు."

"సరే, రెడీగా ఉన్నాను." ఆమె లేచి నిలబడి, సిగరెట్ పీకను నలిపేసి, అతని వెనకాల డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ దగ్గరికి వెళ్ళింది.

అతను ఆమెకు కుర్చీ లాగి ఇచ్చాడు, ఆమె కూర్చుంది. అతను ఇంకో కుర్చీ తీసుకుని, ఆమె ముందు ఖాళీ పేపర్ పెట్టి, పెన్ను అందించాడు. ఆమె పెన్ను పట్టుకుంది, కానీ చేయి వణుకుతోంది. "ఇంకా వణుకుతున్నాను," అంది. "ఎక్కువ రాయాల్సి ఉండదని అనుకుంటున్నాను. రాయగలనో లేదో తెలియదు."

"ఎక్కువ సేపు ఉండదు. నువ్వు చేయగలవు. తొందరగా అయిపోతుంది."

ఆమె పేపర్ మీద పెన్ను పట్టుకుని రెడీగా ఉంది, అతను రాసిన ముసాయిదాను విప్పాడు.

"రెడీనా, స్మితా ?"

"ఇంతకంటే రెడీగా ఉండలేను."

"నేను స్పీడ్గా చెప్తుంటే లేదా స్లోగా చెప్తుంటే చెప్పు."

"సరే."

"ఇదిగో." అతను నెమ్మదిగా చెప్పడం ప్రారంభించాడు. "'మిస్టర్ బ్రహ్మం కు. రహస్యమైనది. ప్రియమైన బ్రహ్మం. ఇవి మీ తుది సూచనలు మరియు మీరు నన్ను మళ్లీ చూడాలనుకుంటే వీటిని ఖచ్చితంగా అనుసరించాలి. పికప్ రోజు శుక్రవారం, జూలై నాల్గవ తేదీ. హైవేపై ఉత్తరం వైపు వెళ్లండి, ఆపై తూప్రాన్ వూరు లోకి తిరగండి, ఆపై ఊరిలోని నుండి పూర్తిగా బయటికి వచ్చి ఎడమవైపు తిరగండి. మీరు ఒక టెంపుల్ చూసే వరకు సుమారు పది నిమిషాలు డ్రైవ్ చేయండి. ఆపై దానిని దాటి అయిదు కిలోమీటర్ ల వరకు డ్రైవ్ చేయండి. మీరు రహదారి నుండి ఎడమవైపు అడవిలోకి వచ్చి ఒక పెద్ద రాతి బండను చూసే వరకు నడపండి. ఆ రాతి బండ యొక్క దక్షిణ వైపున ఉన్న మార్గానికి వెళ్లండి. 20 అడుగులు నడవండి. రహదారిపై ఉన్నట్రాఫిక్ దృష్టికి కనిపించకుండా ఆ రాతి బండ వెనుక అయిదు సూట్కేసులను వదిలివేయండి. దీనిని మధ్యాహ్నం 12 గంటల నుండి 1 గంటల మధ్య చేయండి. వెంటనే ఆ ప్రాంతం నుండి బయలుదేరండి. దయచేసి —"

"ఓహ్, ఛీ, ఆగండి," ఆమె ఆపింది. "చివరి లైన్ మొత్తం చెడగొట్టాను.  చాలా కంగారుగా ఉంది.  దీన్ని కొట్టేయనివ్వండి."

"టెన్షన్ పడకు."  ఆమె కొట్టేసే వరకు వెయిట్ చేశాడు. "చివరి వాక్యం మళ్ళీ చెప్తాను. రెడీగా ఉన్నావా? ఇదిగో. 'మధ్యాహ్నం పన్నెండు నుండి ఒంటి గంట మధ్యలో చెయ్యాలి. వెంటనే అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోవాలి.' " కాసేపు ఆగాడు. "అర్థమైందా?"

"అవును, అనుకుంటా. చేయి బాగా వణుకుతోంది, రాత అర్థం కావట్లేదు."

"ఇంకా కొంచెం ఉంది. ముఖ్యమైనదంతా రాసేశాం. నీ భద్రత అతను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు దూరంగా ఉండటం మీద ఆధారపడి ఉందని గుర్తు చెయ్యాలి అంతే."

"మరియు పత్రికలు," ఆమె అతనికి గుర్తు చేసింది. "అతను దాని గురించి ఎలాంటి సూచనను పత్రికలకు తెలియజేయకూడదు."

"మంచిది." అతను తన ముసాయిదాను పరిశీలించాడు. "తదుపరి వాక్యాన్ని, 'దయచేసి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు మరియు పత్రికలకు తెలియజేయకుండా ఖచ్చితంగా ఉండండి' అని చేద్దాం."

"నేను ఇంకా గట్టిగా రాస్తాను, మన ఇద్దరి కోసమే. ఇది పేపర్లలో వస్తే లేదా అతను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్పకుండా జాగ్రత్తగా ఉండకపోతే నేను పూర్తిగా చిక్కుల్లో పడిపోతాను."

"సరే, ఎంత గట్టిగా రాయగలవో అంత గట్టిగా రాయి. ఇది స్పష్టంగా ఉందో లేదో నేను చూస్తాను."

ఆమె రాయడం తిరిగి ప్రారంభించింది, ఆపై ఆగిపోయింది. "నేను శుక్రవారం విడుదల చేయబడతానని మరియు అతను నా నుండి కాల్ కోసం నా ఇంట్లో వేచి ఉండాలని నేను అతనికి చెప్పాలనుకుంటున్నాను."

శరత్ కాస్త తటపటాయించాడు. స్మిత ను వదిలేసే ముందు ఆదిని అతని భార్యతో, మరదలితో ఊరి నుండి పంపించేయాల్సి వస్తుందని గుర్తు చేసుకున్నాడు. "సరే, అంత కచ్చితంగా చెప్పకపోవడమే మంచిది. కొన్ని కారణాల వల్ల, నిన్ను రేపు కాకుండా ఎల్లుండి, అంటే శనివారం కూడా వదలొచ్చు."

"కానీ శనివారం, అంటే ఐదో తేదీ కల్లా అవుతుంది కదా?" ఆమె కంగారుగా అడిగింది.

"ఖచ్చితంగా."

"సరే, నన్ను శనివారం లోపు వదిలేస్తారని ఆశిస్తున్నానని చెప్తే ఎలా ఉంటుంది? అప్పుడు బ్రహ్మం కంగారు పడడు, మీరు మోసం చేశారని అనుకోడు."

"అది బాగుంటుంది."

ఆమె రాయడం మొదలుపెట్టి, తిట్టుకుని, విసుగ్గా పెన్ను విసిరేసింది.

"ఇది చాలా భయంకరంగా ఉంది," ఆమె ఫిర్యాదు చేసింది. "నేను ఏడ్చేస్తానేమో. నా నరాలు పూర్తిగా చిరిగిపోయాయి. నేను నా చేతిని నియంత్రించలేకపోతున్నాను. చూడు." ఆమె కాగితాన్ని పైకి పట్టుకుంది. "నా స్వంత రాతగా నేను దానిని గుర్తించలేకపోతే, బ్రహ్మం దానిని ఎలా గుర్తిస్తాడు? ఇది నా నుండి వచ్చిందని అతను నమ్మకపోవచ్చు. నిజంగా, ఇది దాదాపు చదవడానికి వీలు లేకుండా ఉంది—"

అతను నోట్ను పరిశీలించి సందేహపడ్డాడు. "నాకు తెలియదు. ఇది కొంచెం కష్టంగా ఉంది—"

"దీన్ని మళ్ళీ రాస్తాను.  ఖచ్చితంగా రాయాలి.  అతనికి సూచనలు అర్థం కావాలి, ఇది నా చేతి రాత అని, నేను బతికే ఉన్నానని తెలియాలి."

శరత్ గడియారం వైపు చూశాడు. "మనకు టైమ్ తక్కువగా ఉంది—"

"ఎక్కువ టైమ్ పట్టదు, జస్ట్ మళ్ళీ రాయాలి అంతే. నేను కొంచెం కూల్ అవ్వడానికి, స్థిమిత పడటానికి పది, పదిహేను నిమిషాలు చాలు. తర్వాత జాగ్రత్తగా రాస్తాను. అరగంట, నలభై నిమిషాల్లో రెడీ అయిపోతుంది."

"సరే స్మితా, అలాగే చెయ్యి.  కొంచెం స్థిమిత పడు, పని కానిచ్చేయ్.  కొన్ని పేపర్లు, ఒక కవర్ ఉన్నాయి." అతను లేచాడు. "ముప్పై నలభై ఐదు నిమిషాల్లో వస్తాను. ఓకేనా?"

"రెడీగా ఉంచేస్తాను.  వీలైనంత తొందరగా పంపించేయాలి."

అతనికి ముద్దు పెట్టింది. అతను వెళ్ళే వరకు చూసింది.  అతని అడుగుల చప్పుడు హాల్లో దూరం అయ్యే వరకు వింది.

చివరికి ఆమె టేబుల్ దగ్గరికి వచ్చి, కొత్త పేపర్ తీసుకుని, పెన్ను పట్టుకుంది.

ఆపై, క్షణం ఆలోచించిన తర్వాత, ఆమె పెన్ను కాగితంపై పెట్టింది. జాగ్రత్తగా, దృఢమైన మరియు స్థిరమైన చేతితో, ఆమె రాయడం ప్రారంభించింది.

***

[anaamika]

బ్రహ్మం గుర్తు తెచ్చుకున్నంత వరకు ఇది చాలా వేడిగా వున్న జూలై నాలుగో తేదీ.

సిల్క్ రుమాలుతో చెమట తుడుచుకుంటూ, తన షర్టు వెనక భాగం కారు సీటుకు అతుక్కుపోకుండా ముందుకు వంగి, బ్రహ్మం తన కారు ఏసీలో గ్యాస్ చెక్ చేయడం మర్చిపోయినందుకు తనని తిట్టుకున్నాడు (కానీ ఈ మధ్య రోజుల్లో పీడకల లాంటి పరిస్థితుల్లో చాలా విషయాలు మర్చిపోయాడు). సునీత గేట్ తెరవడానికి బటన్ నొక్కే వరకు ఓపికగా ఎదురు చూస్తున్నాడు.

స్టీరింగ్ పట్టుకుని, చాలాసేపు వెయిట్ చేశాక, అతను ఎంత నీరసంగా ఉన్నాడో అర్థం అయింది. టెంపరేచర్ ఎంత ఉందో అనుకున్నాడు. చెమట చూస్తుంటే, కనీసం 38  డిగ్రీలు లేదా ఎక్కువ ఉంటుంది అనుకున్నాడు, కానీ తర్వాత అది వేడి, చెమట వల్ల కాదనిపించింది. బహుశా 28 డిగ్రీలే ఉంటుంది. ఈ వేడి అంతా ఉదయం జరిగిన గొడవలు, ముఖ్యంగా గత రెండు గంటలుగా చేస్తున్న పనుల వల్ల ఒత్తిడితో పుట్టింది అనిపించింది.

ఈ రోజు ఉదయం, అంతా బంద్ అయిపోయింది, హాలిడే వీకెండ్ కావడంతో అందరూ వెళ్లిపోయారు. అతను తన ఆఫీస్ బిల్డింగ్ గ్రౌండ్ ఫ్లోర్లో, స్పెషల్ డెలివరీ లెటర్ కోసం ఎదురు చూస్తూ కింద వెయిట్ చేస్తున్నాడు. అది రాకపోతే ఏం చేయాలి అని భయపడుతున్నాడు, ఒకవేళ వస్తే ఏం చేయాలో అని టెన్షన్ పడుతున్నాడు.

స్పెషల్ డెలివరీ ఉదయం పది పదికి వచ్చింది.

బ్రహ్మం లిఫ్ట్లో ఐదో ఫ్లోర్కి వెళ్ళి, తన ఆఫీస్లో ఒంటరిగా కూర్చుని, స్మిత రాసిన రెండో లేఖను జాగ్రత్తగా చదివాడు.  సునీత కి ఫోన్ చేసి హడావుడిగా చదివి వినిపించే ముందు దాన్ని మూడుసార్లు చదివాడు.

ఆమె, "దేవుడా, థాంక్స్. ఎప్పుడు వెళ్తున్నావు?" అంది.

"పదకొండున్నరకి," అన్నాడు. "చాలా టైమ్ తీసుకుంటున్నాను. తూప్రాన్ వూరు దాటాక నాకు దారి తెలీదు. కానీ చెప్పిన దారి అయితే క్లియర్గానే ఉంది."

సూచనలు సరిగ్గా పని చేశాయి. మొదట్లో, అడవిలోకి వెళ్తున్నప్పుడు, టూరిస్టులు, చూడ్డానికి వచ్చిన వాళ్ళు, బైకర్ల గురించి భయపడ్డాడు. కానీ టెంపుల్ చేరుకున్నాక, తన కారుతో కొండల్లో ఎత్తైన, వంకర దారిలో వెళ్ళాక, ట్రాఫిక్ తగ్గిపోయింది. మళ్ళీ డ్రైవ్ చేయడం మొదలుపెట్టాడు. త్వరలోనే అతను పూర్తిగా ఒంటరిగా ఉన్నాడు. ఎవరూ కనిపించలేదు, ఏమీ కనిపించలేదు, నిర్మానుష్యంగా ఉంది. అతను ఒక్కడే ఉన్నట్టు, ఎవరో బెదిరిస్తున్నట్టు అనిపించింది.

ఆ తర్వాత, జాగ్రత్తగా, రాన్సమ్ నోట్లో చెప్పినట్టే చేశాడు. పెద్ద రాతి బండ అతని ఎడమవైపు కనిపించింది. అతను తన కారుని రాయిని దాటాక రోడ్డు పక్కన ఉన్న ఖాళీ స్థలంలో పార్క్ చేసి, అయిదు సూట్కేసులను బండ దగ్గరికి తెచ్చి, దాని చుట్టూ తిరిగి, బండ వెనుక ఉన్న దారిని కనుక్కున్నాడు. బరువు ఎక్కువ అవ్వడం వల్ల, ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతూ, చెప్పిన దూరం నడిచాడు. ముందు మూడు బ్రౌన్ బ్యాగ్ లు, తర్వాత ఇంకో రెండు బ్యాగ్ లు, రాతి వెనుక దారిలో పెట్టి, రోడ్డు మీద నుండి కనిపించకుండా, రాతి పైభాగంలో ఉన్న గ్యాప్లో పెట్టాడు.

వెనక్కి వెళ్తూ, ఈ ఏరియాలో ఎక్కడో ఒకరు లేదా ఎక్కువ మంది తనని చూస్తున్నారా, లేకపోతే దగ్గరలో ఎక్కడైనా స్నైపర్ తనని గురి పెట్టి చూస్తున్నాడా అని అనుమానించాడు. బండ దగ్గర నుండి వెనక్కి వస్తుంటే, స్మిత కిడ్నాపర్ లేదా కిడ్నాపర్లు ఈ చోటుని బాగా ఎంచుకున్నారని అర్థం అయింది. అయిదు సూట్కేసులు రోడ్డు నుండి కనిపించవు. పని అయిపోయిందని అనుకుని, ఆ భయంకరమైన సీన్ నుండి వీలైనంత త్వరగా బయటపడాలని అనుకున్నాడు. అలసిపోయి, తల తిరుగుతున్నా, ఎక్సర్సైజ్, టెన్షన్, వేడి వల్ల, నిమిషంలోపే తన కారు దగ్గరికి చేరుకున్నాడు.

తన పవర్ఫుల్ లగ్జరీ కారులోపల, కిటికీలు మూసేసి, ఇంజిన్ స్టార్ట్ చేసి, టైర్లు కిచకిచలాడుతూ, దొంగల మార్కెట్ నుండి, అడవి లాంటి ప్రదేశం నుండి దూరంగా వెళ్ళే వరకు బ్రహ్మం సురక్షితంగా ఫీల్ అవ్వలేదు.

ఈ అనుభవం అతనికి గుర్తు చేసింది - అతను దేని గురించి ఆలోచించకూడదు అనుకున్నాడో, స్మిత పరిస్థితి ఎలా ఉందో, ఆమె ఎలా ఫీల్ అవుతుందో. ఈ చిన్న విషయం అతనిని ఇంత భయపెడితే, ఆమె పరిస్థితి ఇంకెంత భయంకరంగా ఉంటుందో. కొండల నుండి తూప్రాన్ ఊరి వైపు డ్రైవ్ చేస్తూ, అతను ఆమె కోసం, తనకి చాలా ఇష్టమైన వ్యక్తి కోసం మనసులో ప్రార్థించాడు.

ఇప్పుడు కూడా, నోట్లో చెప్పినట్టే, అతను స్మిత ఇంటికి చేరుకున్నాడు. అతని కారు ఆమె రెండు అంతస్తుల ఇంటి గేటు వైపు ఉంది. అతని కళ్ళు డాష్బోర్డ్పై ఉన్న గడియారం మీద ఉన్నాయి.

ఒంటి గంట ఐదు నిమిషాలు అయింది.

స్మిత పికప్ ఒకటి తర్వాత ఎప్పుడో జరుగుతుందని సూచించింది. ఒకటి తర్వాత ఎంత సేపటికి అని అతను ఆలోచించాడు. ఇది ఇప్పుడు, ఐదు నిమిషాల తర్వాత జరుగుతోందా? లేదా ఇది ఇప్పుడు అరగంటలో జరుగుతుందా? లేదా గంటలో జరుగుతుందా? ఏమి జరుగుతుందో అని అతను ఊహించకూడదని ప్రయత్నించాడు. అతను తన మనస్సును ముందుకు సాగించాలి. ఈ రోజు తర్వాత ఎప్పుడో. రేపు ఎప్పుడో. ఈ రోజు, శుక్రవారం లేదా రేపు, శనివారం, స్మిత మళ్లీ వారితో సురక్షితంగా మరియు హాని లేకుండా తిరిగి వస్తుంది.

ఇదో పెద్ద టెన్షన్. సునీత, అతను ఇద్దరూ ఫోన్ దగ్గర కూర్చుని, ఈ మధ్యాహ్నం, రాత్రి, బహుశా రేపు కూడా ఫోన్ మోగే వరకు, ఆమె గొంతు వినే వరకు ఎదురు చూస్తూ ఉండాలి.

ఒక లోహపు శబ్దం వినిపించింది. విండ్షీల్డ్ నుండి చూస్తే, ఆటోమేటిక్ గేట్ తెరుచుకోవడం కనిపించింది.

బ్రహ్మం కాలు బ్రేక్ మీద నుండి యాక్సిలేటర్ మీదకు మారింది. గేట్ ని దాటి లోపల వున్న రోడ్ మీదుగా, చెట్ల గుండా, కొండపై ఉన్న ఆమె పెద్ద ఇంటి వైపు కారు ను తిప్పాడు.

ఇంటి ముందు ఆగి, కారు ను నీడలో పార్క్ చేసి, తొందరగా లోపలికి వెళ్ళాడు.

పెద్ద, అందమైన ముందు తలుపు తెరుచుకుంది. సునీత లావుగా, కంగారుగా కనిపించింది. ఆమె వేసుకున్న ప్యాంట్ సూట్ కి, ఆమె ముఖానికి అస్సలు పొంతన లేదు. ఆమె నోట్లో సిగరెట్ ఉంది, పొగ వస్తూనే ఉంది. ఆమె కాళ్ళ దగ్గర స్మిత చిన్న కుక్క భయంగా మొరుగుతోంది.

సునీత కంగారుగా, ఏమిటి అని చూస్తుంటే, బ్రహ్మం ఆమె చెంపపై ముద్దు పెట్టి, కుక్కని నిమిరి, పెద్ద ఏసీ హాల్లోకి వెళ్ళాడు. సునీత సూర్యుడిని కవర్ చేసేసరికి, బ్రహ్మం తన జాకెట్ను కుర్చీపై పడేశాడు.

"నేను అనుకున్నంత వేడిగా ఉందా, లేకపోతే నాలో ఏదైనా తేడా ఉందా ?" అని అడిగాడు.

"పనిమనిషితో నీకు కూల్ డ్రింక్ తెప్పిస్తాను."

"డైట్ పెప్సీ," ఆమె వెళ్ళిపోతుంటే అన్నాడు.

అతను గదిలో అటూ ఇటూ తిరుగుతూ, స్మిత ఫోటోలు, పెయింటింగ్లు చూడకుండా ఉండాలని ప్రయత్నించాడు. ఖాళీగా, నిస్సహాయంగా అనిపించింది.  చెప్పిన పనులన్నీ చేశాక ఏం చేయాలో తెలియక ఆలోచిస్తున్నాడు.

సునీత కూల్ డ్రింక్, ఐస్తో నిండిన గ్లాస్తో తిరిగి వచ్చింది. బ్రహ్మం కు ఇచ్చింది. తర్వాత తన పాత సిగరెట్ నుండి కొత్త సిగరెట్ వెలిగించింది. అతను సిప్ చేసి, గ్లాస్ను కింద పెట్టి, మళ్ళీ అటూ ఇటూ తిరగడం మొదలుపెట్టాడు.

సునీత కూర్చుంది. "పిల్లిలా కంగారు పడుతున్నారు," అంది.

"కాదా?"

"ఇంకా టెన్షన్గా ఉంది." ఆమె చేతులు గట్టిగా పట్టుకుని, అతను ఇంకేమైనా చెప్తాడేమో అని చూసింది. చివరికి ఆగలేకపోయింది. "ఏంటి? నాకు చెప్పరా ?"

బ్రహ్మం ఉలిక్కిపడ్డాడు. గదిలో ఇంకెవరో ఉన్నారని ఇప్పుడే తెలుసుకున్నట్టు ఆమె వైపు వచ్చాడు. "చెప్పడానికి ఏముంది?"

"మీరు డబ్బు వదిలిపెట్టడానికి అడవికి వెళ్లారు కదా. మీరు దానిని వదిలిపెట్టారా?"

"నేను దానిని వదిలిపెట్టాను."

"ఎప్పుడు?"

అతను బంగారు చేతి గడియారాన్ని చూశాడు. "నలభై నిమిషాల క్రితం. చాలా సమయం ఉంది."

"ఎవరైనా మిమ్మల్ని చూసారా?"

"అనుకోను. ఇంత వేడిలో హాలిడే టైంలో ఎవరు కొండల్లోకి వెళ్తారు? అందరూ బీచ్ లకి వెళ్తారు." అతను తన డ్రింక్ వెతుక్కుని, తాగాడు. "లోయలో అయితే అగ్నిగుండం లాగా ఉంది. చల్లటి గాలి కూడా లేదు. కొండల్లో కాస్త నయం."

"సరైన చోటునే కనుక్కున్నారా?"

"ఖచ్చితంగా అదే చోటే పెట్టాను," బ్రహ్మం అన్నాడు. "సూచనలు క్లియర్గా ఉన్నాయి. అక్కడ నేనొక్కడినే ఉన్నాను, ఎంత చూసినా ఎవరూ కనిపించలేదు. ఆ సూట్కేసులు మోయడం, రాళ్ళ బస్తాలు మోసినట్టుంది—"

"బంగారు ముద్దలు అనుకో. అయిదు కోట్ల విలువైనవి."

"నేను రోడ్డు నుండి దారిలో నడవడం మొదలుపెట్టినప్పుడు, ఒక పిచ్చి ఆలోచన వచ్చింది. సెక్యూరిటీ అధికారి ఆఫీస్ వాళ్ళు, ఫారెస్ట్ రేంజర్, లేదంటే ఫైర్ గార్డ్ ఎవరైనా నన్ను చూస్తే? కొత్త సూట్కేసులు పట్టుకుని ఎవరూ లేని చోట ఏం చేస్తున్నాడని అనుకుంటాడు. నన్ను ప్రశ్నించడానికి వస్తాడు, సూట్కేసులు తెరవమని అంటాడు. ఆ డబ్బులన్నీ చూస్తాడు. నేను చాలా చెప్పాల్సి వస్తుంది. మొత్తం విషయం బయటపడుతుంది. పాపం స్మిత దొరికిపోతుంది. నిజంగా, అదంతా నా మైండ్లో తిరుగుతూనే ఉంది. ఇంకో విషయం కూడా నన్ను టెన్షన్ పెట్టింది. కిడ్నాపర్ ఎక్కడో దగ్గరలో దాక్కొని, బైనాక్యులర్తో నన్ను ఫాలో అవుతున్నాడని. నిజం చెప్తున్నా, సునీతా, చాలా భయంగా ఉంది."

"నేను ఉదయం నుంచే భయపడిపోయాను, అక్కడ లేకపోయినా. మీరు ఎంత టెన్షన్ పడ్డారో ఊహించగలను," అని సునీత అంది.

"అంతా వేస్ట్," అన్నాడు బ్రహ్మం. "నేను, నువ్వు ఏం ఫీల్ అవ్వట్లేదు. స్మిత గురించే ఆలోచిస్తున్నాను. అంటే, ఆమె ఎంత టెన్షన్ పడుతుందో."

"దాని గురించి వద్దులే. నువ్వు చేయాల్సింది చేశావు. ఆమె కాల్ కోసం ఎదురు చూడటమే మిగిలింది. ఎప్పుడొస్తుందో అని చూస్తున్నాను."

"నాకు టెన్షన్ అదే. కాల్ వస్తుందా లేదా అని. నువ్వు ఫోన్లు చెక్ చేశావు కదా? అన్ని పనిచేస్తున్నాయా?"

"అవి పనిచేస్తున్నాయి, బ్రహ్మం."

"ఇంకెవరైనా ఫోన్ చేస్తే, వెంటనే కట్ చెయ్. ఒక్క సెకను కూడా లైన్ బిజీగా ఉండకూడదు."

"ఫోన్లు రావు. హాలిడే వీకెండ్ కదా. ఏమీ తెరుచుకోలేదు. నన్ను కొన్ని రోజులకు ఒకసారి ఇబ్బంది పెట్టే రిపోర్టర్లు ఒకరిద్దరు కాల్ చేస్తారేమో, కానీ—"

"వాళ్ళకి ఏం చెప్తావు? ఇంకా కాంటాక్ట్ లో లేదని చెప్తావా?"

"అదే చెప్పాను ఇంతకుముందు. నెక్స్ట్ టైమ్ ఆమె మెక్సికోలో వెకేషన్లో ఉందని, అక్కడి నుండి లెటర్ వచ్చిందని చెప్దామని అనుకున్నాను. వాళ్ళని వదిలించుకోవడానికి అంతే."

"మంచిది. పేపర్ లో రాసిన మొదటి ఆర్టికల్ తర్వాత ఇంకేమీ ప్రింట్ కాలేదు. మనం దీన్ని సైలెంట్గా ఉంచగలిగామని అనుకుంటున్నాను." బ్రహ్మం తన కోటు దగ్గరికి వెళ్లి ఒక సిగరెట్ తీశాడు. దాన్ని విప్పుతూ, తనలో తాను అనుకున్నాడు, "దీన్ని సీక్రెట్గా ఉంచాం. అది ఒకటి మంచి విషయం. అయినా—తెలీదు—టెన్షన్ పడుతూనే ఉన్నాను."

సునీత అర్థం చేసుకున్నట్టు తల ఊపింది. "టెన్షన్ పడటానికి కారణం ఉంది. ఆమె ఖైదీగా ఉంది. ఎక్కడ ఉందో దేవుడికే తెలుసు. కానీ వాళ్ళకి డబ్బులు అందాక, వదిలేస్తారని అనుకుంటున్నాను - వాళ్ళు, అతను, ఎవరో నేరస్తులు."

బ్రహ్మం సిగరెట్ను ఆలోచిస్తూ నమిలాడు. "నాకు ఎక్కువగా బాధపెట్టేది ఆమె రెండు ఉత్తరాల్లోని టోన్. ఆమె చాలా నిరాశగా ఉంది."

"ఆమెకు ఏం రాయమన్నారో అదే రాసి ఉంటుంది. నువ్వు డెలివరీ చేసేలా చేయడానికి వాళ్ళు ఆమెని అలా రాయమని చెప్పారు."

"అయినా, స్టైల్ ఆమెదే. నేను ఎక్కువ ఆలోచిస్తున్నానేమో, సునీతా, కానీ—" అతను ముఖం చిట్లించి తల ఊపాడు. "ఏదో తేడా జరుగుతుందేమో అని భయంగా ఉంది."

"నువ్వు సూచనలు కరెక్ట్గా ఫాలో అయితే, ఏం తప్పు జరగదు." ఆమె కొంచెం ఆగి, "కరెక్ట్గానే ఫాలో అయ్యావు కదా?" అంది.

"అవును, కరెక్ట్గానే చేశాను. చెప్పాను కదా. అవి చాలా సింపుల్గా ఉన్నాయి. ఈరోజు ఉదయం ఫోన్లో నీకు చదివి వినిపించాను."

"నేను టెన్షన్లో వినలేదు, గుర్తు లేదు."

"సరే, నువ్వే చూడు." బ్రహ్మం తన కోటు దగ్గరికి వెళ్లి, జేబులో నుండి రెండో ఉత్తరం తీశాడు. "ఇదిగో." సునీత కి ఇచ్చాడు. "నేను అందులో చెప్పిన ప్రతిదీ చేశాను."

సునీత ఉత్తరం విప్పి, నీట్ గా ఉన్న చేతిరాతను చూసింది. "ఇది స్మిత రాసిందే, ఖచ్చితంగా. చాలా నీట్గా ఉంది. చేతులు వణకలేదు. టిక్ కూడా లేదు. ఆమె ప్రశాంతంగానే ఉంది." సునీత కనుబొమ్మలు ముడుచుకుని, "చదువుతాను" అంది.

ఆమె నెమ్మదిగా తనలో తాను చదువుకుంది.

To,          బుధవారం, జులై 02

Mr.బ్రహ్మం - personal & confidential

డియర్ బ్రహ్మం,

ఇవి నీ చివరి సూచనలు. నన్ను మళ్ళీ చూడాలంటే వీటిని కరెక్ట్గా ఫాలో అవ్వాలి. పికప్ రోజు శుక్రవారం, జూలై నాల్గవ తేదీ. హైవేపై ఉత్తరం వైపు వెళ్లండి, ఆపై తూప్రాన్ వూరు లోకి తిరగండి, ఆపై ఊరిలోని నుండి పూర్తిగా బయటికి వచ్చి ఎడమవైపు తిరగండి. మీరు ఒక టెంపుల్ చూసే వరకు సుమారు పది నిమిషాలు డ్రైవ్ చేయండి. ఆపై దానిని దాటి అయిదు కిలోమీటర్ ల వరకు డ్రైవ్ చేయండి. మీరు రహదారి నుండి ఎడమవైపు అడవిలోకి వచ్చి ఒక పెద్ద రాతి బండను చూసే వరకు నడపండి. ఆ రాతి బండ యొక్క దక్షిణ వైపున ఉన్న మార్గానికి వెళ్లండి. 20 అడుగులు నడవండి. రహదారిపై ఉన్నట్రాఫిక్ దృష్టికి కనిపించకుండా ఆ రాతి బండ వెనుక అయిదు సూట్కేసులను వదిలివేయండి. దీనిని మధ్యాహ్నం 12 గంటల నుండి 1 గంటల మధ్య చేయండి. వెంటనే ఆ ప్రాంతం నుండి బయలుదేరండి. అక్కడి నుండి వెంటనే వెళ్ళిపోవాలి. న్యూస్ పేపర్లో వార్తలు వస్తే నేను చిక్కుల్లో పడతాను. అందరూ సైలెంట్గా ఉండాలి. నన్ను శనివారం వదిలేస్తారని అనుకుంటున్నాను. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు సమాచారం ఇవ్వకూడదు. నేను బయటపడాలంటే, నువ్వు ఒక్కడివే సీక్రెట్గా చేయాలి. నేను చెప్పినట్టు చెయ్యి. అంతా బాగా జరిగితే నా నుండి కాల్ వస్తుంది.

ప్రేమతో

     స్మిత సంగీత

రాన్సమ్ నోట్ చదివి, దానిని చూస్తూ, సునీత కనుబొమ్మలు ముడుచుకున్నాయి. "కొంచెం తేడాగా ఉంది," బ్రహ్మం ను చూస్తూ అంది.

"ఏంటి?"

"అంతా క్లియర్గా, సింపుల్గా ఉంది, ఒక్క విషయం తప్ప. ఆమె సంతకం చేసిన విధానం." సునీత మళ్ళీ నోట్ చూసింది. "స్మిత సంగీత. వింతగా ఉంది. ఆమెకు మిడిల్ నేమ్ ఎప్పుడూ లేదు."

"అది ఆమె మిడిల్ నేమ్ అనుకున్నాను."

"లేదు—"

"ఇంకా, అది మొదటి రాన్సమ్ నోట్లో కూడా ఉపయోగించింది. పేపర్ లో క్లాసిఫైడ్స్లో యాడ్ పెట్టమని చెప్పింది గుర్తుందా? 'డియర్ సంగీత' అని స్టార్ట్ చేయమని చెప్పింది. సంగీత ఒకప్పుడు ఆమె పేరులో భాగం కాబట్టి ఆమె అలా చేసిందని అనుకున్నాను. అప్పుడే అది నిజంగా ఆమె రాసిందని తెలుస్తుంది."

"లేదు," సునీత ఆలోచిస్తూ ఉత్తరాన్ని మడిచి బ్రహ్మం కు తిరిగి ఇచ్చింది. "లేదు, ఆమె పర్సనల్ లైఫ్, పాస్ట్ గురించి నాకు అన్నీ తెలుసు. నీకు ఆమె బిజినెస్ విషయాలే తెలుసు, బ్రహ్మం. కానీ నాకు ఆమె గురించి మొత్తం తెలుసు. సంగీత అనే పేరు ఎప్పుడూ లేదు. అర్థం కాలేదు. నాకు తెలిసి ఉంటే—“

ఆమె మాట ఆగిపోయింది. కూర్చోబోతుండగా ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. కళ్ళు పెద్దగా తెరిచింది.

"బ్రహ్మం ! నాకు ఇప్పుడే గుర్తొచ్చింది—"

అతను ఆమె దగ్గరికి వెళ్ళాడు. "ఏమైంది, సునీతా ? ఏమైనా ఉందా—?"

"అవును, నిజంగా," అతని చేతులు పట్టుకుని అంది. "బ్రహ్మం, నువ్వు వెంటనే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు, CBIకి ఫోన్ చేయాలి! చెప్పాలి! వాళ్ళు మనకు కావాలి!"

"సునీతా, నీకు ఏమైంది? మనల్ని హెచ్చరించారు. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెబితే, స్మిత చనిపోతుంది. లేదు—నేను చేయలేను—"

"బ్రహ్మం, నువ్వు తప్పకుండా చేయాలి," సునీత బతిమాలింది.

"ఎందుకు? నీకు ఏమైంది? నీకు ఏం గుర్తొచ్చింది? మనం సంగీత అనే మిడిల్ నేమ్ గురించి మాట్లాడుతున్నాం కదా—"

"అవును, అదే!" సునీత అతని చేయి పట్టుకుని ఊపింది. "ఆమె పేరు ఉపయోగించడం. నాకు గుర్తొచ్చింది. దాదాపు మర్చిపోయాను. చాలా ఏళ్ల క్రితం, నేను ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు. స్మిత చిన్నపిల్లలా ఉండేది, ఎప్పుడూ ఆటలాడేది. ఒకసారి—" ఆమె గుర్తు చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది, కానీ గుర్తుకు రావడం లేదు. "ఎప్పుడో, ఏదో కారణం చేత, నాకు సరిగ్గా గుర్తు లేదు, ఆమె 'సంగీత' అనే పేరుకి పిచ్చిగా మారిపోయింది—అనుకుంటా—అవును ఎందుకు గుర్తుకు రావడం లేదో—స్మిత 'సంగీత' పేరు పట్టుకుని, నేను ఉదయం నా టేబుల్పై పెట్టిన నోట్స్లో, లేదా ఎప్పుడైనా బయటకి వెళ్లినప్పుడు రాసిన ఉత్తరాల్లో 'స్మిత సంగీత' అని రాసేది. నేను రాసిన దాంట్లో అసలు విషయం కోడ్లో దాగి ఉందని చెప్పడానికి. 'సంగీత' అని రాయడం ఒక టిప్, అర్థం కాలేదా? అంటే కోడ్లో ఇంకో విషయం ఉందని—అది చాలా తక్కువ వాడేది, ఒకటి రెండు సార్లు మాత్రమే, ఎవరికీ తెలియకూడనిది ఏదైనా చెప్పాలనుకున్నప్పుడు. సాధారణంగా, అది చిన్న విషయం అయ్యుంటుంది—కానీ ఈసారి, ఇప్పుడు, అది చాలా సీరియస్ విషయం, మనకు చెప్పాలనుకున్నది ఏదో ముఖ్యమైన విషయం—'సంగీత' అని రాసింది, నాకు గుర్తుంటుందని ఆశిస్తోంది—"

బ్రహ్మం షాక్ అయిపోయి, సునీత మాటలు ఆపడానికి ప్రయత్నించాడు. "ఆగు, ఆగు, కాస్త ఆగు. స్మిత 'సంగీత' అని రాసి, తన లెటర్లో ఏదో సీక్రెట్ మెసేజ్ ఉందని చెప్తుంటే—"

"అదే చేస్తుంది, కరెక్ట్గా అదే!"

"సరే, సునీతా, కాస్త ప్రశాంతంగా ఉండు—వినూ—నువ్వు ఆమెతో ఆ ఆట ఆడితే, ఆమె నీకు అర్థం చేసుకోవడానికి నోట్స్ రాసి ఉంటే, నువ్వు వాటిని అర్థం చేసుకుంటే, నీకు కోడ్ తెలిసి ఉండాలి. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను పిలవడం ఎందుకు రిస్క్? వాళ్ళు మనకు అవసరం లేదు. కోడ్ చెప్పు, మనం రాన్సమ్ నోట్ ని అర్థం చేసుకుందాం."

"బ్రహ్మం, బ్రహ్మం, అదే విషయం, నీకు అర్థం కావడం లేదా? నాకు ఆ దౌర్భాగ్యపు కోడ్ గుర్తు లేదు! ఇది చాలా కాలం క్రితం. అంటే, స్మితకు గుర్తుంటుంది—ఆమెకు అన్నీ గుర్తుంటాయి—మరియు నేను గుర్తుంచుకుంటానని ఆమె ఆశిస్తోంది, కానీ నాకు గుర్తు లేదు! నేను 'సంగీత'ని ఆ విధంగా ఉపయోగించి నన్ను సందేశాన్ని డీకోడ్ చేయడానికి హెచ్చరించడం కూడా గుర్తుంచుకోవడం ఆశ్చర్యంగా ఉంది."

బ్రహ్మం కు చిరాకు వచ్చింది. "సునీతా, కాస్త తేరుకో. ఒక విషయం గుర్తుంటే, ఇంకో విషయం కూడా గుర్తుంటుంది. 'సంగీత' అని రాస్తే ఏం చేయాలి? ప్రతి రెండో పదాన్ని లెక్కించి డీకోడ్ చేయాలా? లేక ప్రతి అక్షరం మరో అక్షరానికి బదులుగా ఉంటుందా, అంటే 'a' అంటే 'e' అని అర్థమా? ఆలోచించు, ప్లీజ్!"

సునీత కంట్రోల్ తప్పిపోయింది. కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. "నేను చేయలేను, బ్రహ్మం, ప్లీజ్ నన్ను నమ్ము, నాకు గుర్తుకు రావడం లేదు. ఎంత ప్రయత్నించినా గుర్తుకు రావడం లేదు. గుర్తుంటే బాగుండేది, కానీ గుర్తు లేదు. దేవుడా, ఎంత ప్రమాదంలో ఉన్నామో, స్మిత ప్రాణం ప్రమాదంలో ఉంది, అక్కడ ఏం జరుగుతుందో—"

పరిస్థితి ఎంత సీరియస్గా ఉందో, వాళ్ళ పరిస్థితి, ఈ కొత్త విషయం... వాళ్ళు చేసింది సరిపోదని, ఇంకేదో తెలుసుకోవాలని స్మిత చెప్పాలనుకుంటుందని బ్రహ్మం ముఖంలో కనిపించింది. అతను నెమ్మదిగా తల ఊపాడు. "అవును, నువ్వు చెప్పింది నిజమే. మనం ఇంకేదో తెలుసుకోవాలని ఆమె చెప్తోంది. 'సంగీత' అంటే కోడ్ మెసేజ్ అని నీకు ఖచ్చితంగా తెలిస్తే."

"బ్రహ్మం, నిజంగా, ఖచ్చితంగా నిజం," సునీత ఊపిరి పీల్చుకుంటూ అంది. "ఆమె రిస్క్ చేసింది— ప్రాణం కూడా పణంగా పెట్టింది— ఏదో మనకు చెప్పాలనుకుంది కాబట్టి, అది చాలా ముఖ్యమైన విషయం అయి ఉంటుంది."

ఆమె బ్రహ్మం ను కళ్ళు పెద్దవి చేసి చూసింది, ఏం చెప్పాలనుకుంటుందో చెప్పలేకపోయింది.

"ఏం ముఖ్యమైన విషయమని అనుకోవాలి ?" బ్రహ్మం అడిగాడు.

"కిడ్నాపర్లు డబ్బు తీసుకున్నాక వదిలేస్తామని చెప్పినా వాళ్ళు మాట నిలబెట్టుకోరని ఆమె మనకు చెప్పాలనుకుంటుందని నేను అనుకుంటున్నాను. వాళ్ళు ఆమెను చంపేస్తారు. బహుశా—బహుశా ఆమె విడుదల కోసం ఎదురు చూడొద్దని చెప్తోంది, ఎందుకంటే అది జరగదు—మరియు ఆమె ఎక్కడ ఉందో, ఎక్కడ వెతకాలి అనేదానికి క్లూ ఇవ్వాలనుకుంటుంది, ఆలస్యం కాకముందే ఆమెను కాపాడటానికి. ఇంకేమీ అయి ఉండదు. అదే అయి ఉంటుంది."

"అవునా ?" ఆలోచించడానికి ప్రయత్నిస్తూ అన్నాడు బ్రహ్మం.

"మనం ఆమె సందేశాన్ని డీకోడ్ చేయాలి, బ్రహ్మం. మనం స్వయంగా చేసే ప్రమాదం తీసుకోలేము. నేను పూర్తిగా మరచిపోయిన ఇంత సంక్లిష్టమైన విషయాన్ని గుర్తుంచుకోవడానికి మనం వేచి ఉండలేము. మాకు నిపుణులు కావాలి. సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు మరియు CBIకి డీకోడింగ్ నిపుణులు ఉన్నారు. వారు దానిని వేగంగా చేయగలరు. మరియు వారు ఏమి తెలుసుకున్నా, వారు దానిపై వేగంగా చర్య తీసుకుంటారు. ఇది జీవితం లేదా మరణం, స్మిత జీవితం లేదా మరణం, మనం సమయం వృధా చేస్తున్నాము. నువ్వు వదిలిపెట్టిన డబ్బు తీసుకున్న తర్వాత, చాలా ఆలస్యం అవుతుంది. దయచేసి, దయచేసి, బ్రహ్మం, చాలా ఆలస్యం కాకముందే మనం ఏదో ఒకటి చేయాలి."

బ్రహ్మం సునీత ని చూసి, గదిని చుట్టూ చూసి, దగ్గరలోని ఫోన్ దగ్గరకు పరిగెత్తాడు.

రిసీవర్ పట్టుకుని, 100 డయల్ చేశాడు.

స్పందన కోసం ఎదురు చూశాడు, రాగానే, "ఆపరేటర్, ఇది ఎమర్జెన్సీ. నన్ను హైదరాబాద్ సెక్యూరిటీ అధికారి కమీషనర్ కి  కనెక్ట్ చేయండి" అన్నాడు.

[anaamika]

CHAPTER – 13

హైదరాబాద్ సెక్యూరిటీ అధికారి డిపార్ట్మెంట్ మూడవ అంతస్తులో, సెలవు మధ్యాహ్నం సాధారణంగానే ఉంది. కానీ, ఒక రూమ్ లో మాత్రం ఏదో జరుగుతోంది.

రూమ్ మధ్యలో, కమిషనర్ అర్జున్ ఫోన్లో మాట్లాడుతున్నారు. ఆయన సన్నగా, కండలు తిరిగిన మధ్య వయస్కుడైన సెక్యూరిటీ అధికారి అధికారి. ఆయన సిబ్బంది తమ పనుల్లో ఉన్నట్టు నటిస్తున్నా, ఏదో జరుగుతోందని వాళ్ళకి తెలుసు.

"అవును, ఇది చాలా పెద్ద విషయం," అని కమిషనర్ అర్జున్ ఫోన్లో పునరావృతం చేశారు, "కాబట్టి మీరు ఏమి చేస్తున్నా సరే, వెంటనే ఈ రూమ్ కు రండి. నేను మిమ్మల్ని విచారణ గదిలో కలుస్తాను."

కాసేపటి క్రితం, అర్జున్ తన నమ్మకమైన సహాయకుడు ACP మహేందర్ కోసం రూమ్కి వచ్చాడు. మహేందర్ కింది అంతస్తులో ఉన్నాడని తెలిసి, ఫోన్ చేసి పిలిచాడు. ఇప్పుడు, ఫోన్ పెట్టేసి, ఆ రూమ్ నుండి బయటికి వస్తూ, తన సహోద్యోగుల ప్రశ్నార్థక చూపులను పట్టించుకోలేదు. వెనక్కి తిరిగి, గోడకి ఉన్న తలుపు గుండా వెళ్ళి, పుస్తకాల అరలు, సెక్రటరీల డెస్క్లు, ఇంకా చనిపోయిన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల ఫోటోల మధ్య నుండి నడుచుకుంటూ వెళ్ళాడు.

తన ఆఫీస్లోకి వెళ్ళి, అర్జున్ డెస్క్ మీద ఉన్న కాగితాలు, స్క్రాచ్ ప్యాడ్ తీసుకున్నాడు. అతనున్న ఏరియా వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు. మహేందర్ కోసం ఇంటరాగేషన్ రూమ్కి వెళ్ళాలనుకున్నాడు, కానీ లిఫ్ట్ దగ్గరే అతన్ని కలవడం మంచిదనిపించి, ఆలోచన మార్చుకున్నాడు.

అర్జున్ బయటికి వచ్చి కారిడార్లోకి రాగానే, పైన ఉన్న గడియారం వైపు చూశాడు. ఆగి, తన వాచ్ని కారిడార్ క్లాక్తో సింక్ చేశాడు. అతని వాచ్ ఫాస్ట్గా ఉంది, అందుకే టైమ్ 1:47కి సెట్ చేశాడు. కోటు సగం వరకే వేసుకున్నాడు, ఒక చేత్తో కాగితాలు, స్క్రాచ్ ప్యాడ్ పట్టుకున్నాడు. ఇదివరకూ చాలాసార్లు చేసినట్టుగానే, కాగితాలు కిందపడకుండానే కోటు మొత్తం వేసుకున్నాడు.

కాసేపట్లో, అర్జున్ కి తనకిష్టమైన సహాయకుడు, చాలా కేసుల్లో తనతో పాటు పని చేసిన ACP మహేందర్, లిఫ్ట్ దగ్గర నుండి మూల తిరుగుతూ తన వైపు వస్తున్నట్టు కనిపించాడు. తొందరగా వెళ్లాలని, అర్జున్ పెద్ద అడుగులు వేస్తూ మహేందర్ ని సగం దారిలోనే కలిశాడు.

మహేందర్, సన్నగా, చురుకుగా, పసిపిల్లాడిలా, ముప్పై ఏళ్లలో ఉన్నాడు. అర్జున్ కన్నా పదేళ్లు చిన్నవాడు.  "ఏదో పెద్ద విషయం అయి ఉంటుంది, అందుకే అంత తొందరపడుతున్నావు," అన్నాడు. "నన్ను కూడా ఆగమని చెప్పలేదు," అని కాస్త చిరాకుగా అన్నాడు. "సరే, ఏంటో చెప్పు? ఏమిటి ఈ దాపరికాలు? ఫోన్ చేసి, పెద్ద విషయం అని చెప్పి రమ్మన్నావు. చెప్పు అర్జున్, ఏం విషయం?" (వాళ్ళిద్దరి మధ్యా అంతులేని స్నేహం వుంది. ఒకరిని ఒకరు పేర్లతో పిలుచుకునేంత చనువు వుంది)

కారిడార్లో ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకోవడానికి చుట్టూ చూసి, అర్జున్ తన స్వరను తగ్గించి, "అతి పెద్ద రకం. కిడ్నాప్." అన్నాడు.

"ఎవరిని?"

అర్జున్ కాగితాల నుండి స్క్రాచ్ ప్యాడ్ తీసి మహేందర్ కి ఇచ్చాడు. "నా రాత అర్థం అయితే చూడు," అన్నాడు.

మహేందర్ కళ్ళు పేజీ మీద ఆగిపోయాయి. కనుబొమ్మలు పైకెత్తాడు.  " నిజమా? ఆమెనా? నమ్మలేకపోతున్నాను."

"నమ్మాల్సిందే."

మహేందర్ మళ్ళీ చదువుతున్నాడు. పేజీ తిప్పాడు. తర్వాత పేజీ ఖాళీగా ఉంది.  "ఇంతేనా, అర్జున్ ?" అన్నాడు ఆశ్చర్యంగా.

"ఇప్పుడే ఫోన్లో నాకు తెలిసింది అంతే. ఆమె మేనేజర్ బ్రహ్మం చెప్పాడు. అతను ఇంకా ఎక్కువ మాట్లాడటానికి సిద్ధంగా లేడు. కానీ ఒక టైమ్ ప్రాబ్లం ఉందని మాత్రం చెప్పాడు.  అతను డిమాండ్ చేసిన డబ్బు—"

"అదిగో కనిపిస్తోంది. అయిదు కోట్లు."

"—కానీ ఎక్కడో చెప్పడానికి భయపడ్డాడు. అర్థం చేసుకోగలను. వాళ్ళు ఆమె గురించి భయపడుతున్నారు.  సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వస్తే చంపేస్తామని బెదిరించారు. కాబట్టి దీన్ని చాలా జాగ్రత్తగా డీల్ చేయాలి."

"ఎప్పుడూ అంతే."

"అవును, ఎప్పుడూ అంతే. కిడ్నాప్ కేసులు చాలా సున్నితంగా ఉంటాయి.  ఇది మరీనూ. ఆమె చాలా విలువైన వ్యక్తి. చివరి సారి ఆక్టర్ రాజకుమార్ కిడ్నాప్ లాంటిది తప్ప, ఇంత పెద్ద కేసు నేను వినలేదు."

"మీరు చెప్పింది నిజమే," అన్నాడుమహేందర్. "విశాల్ ని పిలుస్తున్నారా?"

"ఇంకా పిలవలేదు.  కొంచెం తెలుసుకున్నాక పిలుస్తాను.  ఇరవై నాలుగు గంటల్లో వాళ్ళే వస్తారు. కానీ ఈ కేసు ఇరవై నాలుగు గంటల్లో తేలిపోతుంది. విశాల్ కి తర్వాత చెప్తాను.  ఇప్పుడు ఇది మన కేసు. మనం కదలాలి."

మహేందర్ ప్యాడ్ చూస్తున్నాడు. "సమాచారం ఎందుకు ఇంత తక్కువగా ఉంది?"

"చెప్పాను కదా. టైమ్ వేస్ట్ చేయకూడదని అతను ఫోన్లో ఎక్కువ చెప్పలేదు. ఒకటి తర్వాత ఎప్పుడైనా డ్రాప్ తీసుకోవచ్చు.  బ్రహ్మం, స్మిత సెక్రటరీ సునీత ఏదో కనిపెట్టారు. ఏదో క్లూ దొరికింది. దానితో వాళ్ళు ఈ కేసుని వాళ్ళంతట వాళ్ళుHandle చేయగలమని అనుకోవడం లేదు. బాధితురాలి కోసం, వాళ్ళు సైలెంట్గా ఉండాలని, కిడ్నాపర్స్ని నమ్మాలని అనుకున్నారు. కానీ ఇప్పుడు ఏదో జరిగింది. వాళ్ళు భయపడుతున్నారు. వాళ్ళకి మన హెల్ప్ కావాలి. అందుకే మనం బ్రహ్మం, సునీత దగ్గరికి వెళ్ళాలి. వాళ్ళు బాధితురాలి ఇంట్లో ఉన్నారు.  అక్కడ ఏం జరిగిందో తెలుసుకుని, మనం ఎంత ఇన్వాల్వ్ అవ్వాలో డిసైడ్ చేద్దాం."

"నేను రెడీ."

మహేందర్ లిఫ్ట్ దగ్గరికి వెళ్తుంటే, అర్జున్ ఆపాడు. "ఇప్పుడే కాదు. ఈ కేసు ఇంకొద్ది గంటల్లో పెద్దదవుతుంది. అందుకే నేను అంతా సిద్ధంగా ఉంచాలనుకుంటున్నాను. డీజీపీ నాకు ఫుల్ పవర్ ఇచ్చాడు. స్మిత దేశంలోనే కాదు, ప్రపంచంలోనే పెద్ద సెలబ్రిటీలలో ఒకరు."

"నేను ఏం చేయాలి?"

"నేను నా సెక్రటరీ కి వైర్లెస్ లో ఒక సందేశం పెడుతున్నాను.  అది వెంటనే అందరికీ చేరిపోతుంది. తర్వాత నేను స్మిత ఎస్టేట్కి వెళ్తున్నాను. డీజీపీ నన్ను టీమ్ హెడ్గా పెట్టాడు. మహేందర్, నిన్ను నా అసిస్టెంట్గా చేస్తున్నాను. ముందుగా నువ్వు ఇక్కడే కొంత పని చేయాలి. తర్వాత స్మిత ఎస్టేట్ కి నాతో రా, అక్కడ కలిసి పని చేద్దాం."

"చెప్పు, అర్జున్."

"నా డెస్క్ తీసుకో. ఒక చిన్న టీమ్ ఏర్పాటు చెయ్యి.  బేసిక్ పనులు, ఇన్వెస్టిగేషన్, కాల్స్ అన్నీ చూసుకో. నీకు తెలుసు కదా. పది మందితో మొదలుపెట్టు. నా ప్యాడ్లో రాసినవి చదివి వాళ్ళకి చెప్పు." అర్జున్ ప్యాడ్ నుండి పేపర్ తీసి మహేందర్ కి ఇచ్చాడు. "వాళ్ళకి బ్రీఫ్ చెయ్యి. మన నుండి సమాచారం వచ్చే వరకు ఎవరూ మాట్లాడకూడదు. టీమ్ని రెడీగా ఉంచు. టైమ్ లేదు. నా డెస్క్కి వెళ్ళు.  స్మిత ఇంటి లో కలుద్దాం. అడ్రస్ నీ దగ్గర ఉంది."

మహేందర్ సరదాగా సెల్యూట్ చేశాడు. "అవును సార్.  బోర్ కొడుతుందనుకున్న జూలై ఫోర్త్ చాలా హడావుడిగా ఉండబోతోంది."

"మంచిదే జరుగుతుందని ఆశిస్తున్నాను. ఇది చాలా ప్రమాదకరమైన విషయం, మహేందర్. వెళ్ళు. ఆల్ ది బెస్ట్."

మహేందర్ చుట్టూ తిరిగాడు మరియు అర్జున్ విభాగం వైపు పరిగెత్తడం ప్రారంభించాడు.

అర్జున్ అతనిని కొంతసేపు ఆలోచనాత్మకంగా చూశాడు, ఆపై ఎలివేటర్ల వైపు మూల మలుపు తిరిగాడు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత, రెండో అంతస్తులో, హైదరాబాద్ సెక్యూరిటీ అధికారి డిపార్ట్మెంట్ ఆటోమేటెడ్ ఇన్ఫర్మేషన్ నెట్వర్క్ ఆఫీస్లోకి వెళ్ళే డోర్ దగ్గరికి నడిచాడు.

లోపలికి వెళ్ళగానే, ఆటోమేటెడ్ వాంట్/వారెంట్ సిస్టమ్ చూసి, అర్జున్ కి క్రిస్మస్కి ముందు బొమ్మల షాప్లో పిల్లల్లా అనిపించింది.  IBM కంప్యూటర్లు, డిస్ప్లేలు, టేప్స్ చూస్తూ, అతను టెలిటైప్ మెషిన్ దగ్గరికి వెళ్ళాడు. హాలిడే కావడంతో ఒక ఆపరేటర్ మాత్రమే ఉంది.  ఆ మెషిన్తో అతను రాసినది టేప్లోకి మారి, రాష్ట్రమంతా, దేశమంతా మెసేజ్ వెళ్తుంది.

మెషిన్ దగ్గర ఉన్నది రమ్య.  సీరియస్ గా ఉండేది, బ్లాక్ హెయిర్, కొంచెం డల్ స్కిన్, కానీ మంచి కళ్ళు ఉన్నాయి.  ముప్పై ఏళ్లలో ఉంటుంది.  చాలా తెలివైనది, మెకానికల్ స్కిల్స్ కూడా బాగా ఉన్నాయి.  కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం ఒక జర్నలిస్ట్ ఆమెను పెళ్లి చేసుకునే వరకు సింగిల్గానే ఉండిపోయింది.  అర్జున్ ఆమె పెళ్లికి వెళ్ళాడు.  ఆమెకు మంచి ఫ్రెండ్స్ ఉన్నారని, ముఖ్యంగా పెద్దవాళ్ళు కూడా ఫ్రెండ్స్ అని వరుడికి చూపించడానికే వెళ్ళాడు.

"హాయ్ రమ్య," అన్నాడు. "పెళ్ళైన తర్వాత ఎలా ఉంది?"

ఆమె చదువుతున్న పుస్తకం పక్కన పెట్టి, "హలో సర్. బాగున్నాం.  రాజు తో అంతా బాగానే ఉంది. ఈరోజు కొంచెం పని ఉంటే బాగుండేది," అంది.

"ఏమో, ఉండొచ్చు."

"ఏదైనా ఉందా?"

మాట్లాడటం అయిపోయాక, అర్జున్ తన సెక్రటరీ రాసిన మెసేజ్ని ఆమెకి ఇచ్చాడు.

"ఇక్కడ వైర్లెస్ నెట్వర్క్ కోసం నేను సిద్ధం చేసిన బులెటిన్ ఉంది. కానీ నేను ఇది ఇంకా పంపాలని అనుకోవడం లేదు. కానీ ఇప్పుడే పంపొద్దు.  నీ దగ్గరే ఉంచు. నేను ఫీల్డ్లో ఉంటాను మరియు బహుశా ఒక గంటలో దీనిని ప్రసారం చేయడం అవసరమా లేదా అని నాకు బాగా తెలుస్తుంది."

"హోమ్ మినిస్టర్ కి ఇంకా ఢిల్లీ కా ?"

"ఇంకా చెప్పలేను. త్వరలోనే తెలుస్తుంది.  ఒకటి గుర్తుపెట్టుకో, రమ్యా, నా నుండి ఫోన్ వచ్చే వరకు ఇది బయటికి వెళ్లకూడదు. అర్థమైందా?"

"అర్థమైంది. మీరు చెప్పే వరకు ఏమీ పంపను."

"సరే. నేను తొందరగా వెళ్ళాలి."

అర్జున్ బయటికి వెళ్ళిపోయాడు, రమ్య ప్రేమగా టాటా చెప్పింది.

***

[anaamika]

I am writing as - స్పందన కోసం ఎదురు చూశాడు, రాగానే, "ఆపరేటర్, ఇది ఎమర్జెన్సీ. నన్ను Hyderabad security officer commissioner కి  కనెక్ట్ చేయండి" అన్నాడు.

but it is showing as - స్పందన కోసం ఎదురు చూశాడు, రాగానే, "ఆపరేటర్, ఇది ఎమర్జెన్సీ. నన్ను హైదరాబాద్ సెక్యూరిటీ అధికారి కమీషనర్ కి  కనెక్ట్ చేయండి" అన్నాడు.

What the hell is happening ?

Can anyone clarify this doubt.

[anaamika]

I have not used "Security Officer" but it is coming automatically even in the comment also.

I think only the Admin can clarify the doubt.

[anaamika]

టెలిటైప్ మెషిన్ పక్కన చెయ్యి పెట్టుకుని, మెసేజ్ పట్టుకుని, చదవకుండానే రమ్య కి హమ్మయ్యా అనిపించింది.

చాలా బోర్ కొట్టిన, ఒంటరి రోజు.  సిటీలో అందరూ హాలిడే ఎంజాయ్ చేస్తుంటే, ఆమె మాత్రం పనిలో ఉండాల్సి వచ్చింది.  రాజు కూడా ఖాళీగా ఉంటే, ఇంకా చిరాకుగా ఉండేది.  అదృష్టం ఏంటంటే, రాజు తన కొత్త బాస్ని ఇంప్రెస్ చేయడానికి, ఒక టీవీ టీమ్లో ఒక న్యూస్ రైటర్కి బదులు పని చేయడానికి ఒప్పుకున్నాడు.  అతను టీవీ స్టూడియోకి ముందుగానే వెళ్ళిపోయాడు. ఆమె ఇంటికి వెళ్ళేసరికి ఇంకా పని చేస్తూనే ఉంటాడు.

రమ్య సెక్యూరిటీ అధికారి డిపార్ట్మెంట్ ఆటోమేటెడ్ ఇన్ఫర్మేషన్ నెట్వర్క్లో పని చేయడం ఇష్టపడేది, కానీ బిజీ రోజుల్లో మాత్రమే. క్రైమ్ గురించి లేదా పరారీలో ఉన్న వ్యక్తి గురించి బులెటిన్లు రావడం, వాటిని లా ఎన్ఫోర్స్మెంట్ టెలిటైప్ సిస్టమ్ ద్వారా పంపడం ఆమెకు చాలా ఎగ్జైటింగ్గా ఉండేది. దేశంలోని అన్ని ముఖ్య నగరాల్లో ఈ వ్యవస్థ వుంది. ఒక వార్త ని ప్రసారం చెయ్యగానే  లైన్ అవతల ఉన్నవాళ్ళు ఎలా రియాక్ట్ అవుతారో, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, హోమ్ గార్డులు, హైవే పెట్రోల్ వాళ్ళు సమాచారాన్ని ఎలా ఉపయోగిస్తారో ఊహించుకునేది. కొన్నిసార్లు ఆమె పంపిన సమాచారం ఏం అయిందో తెలిసేది. అప్పుడు ఆమె నిజంగానే లా అండ్ ఆర్డర్కి ఏదో కాంట్రిబ్యూట్ చేస్తున్నట్టు ఫీలయ్యేది.

ఆమె ఆలోచిస్తూ ఉండగానే, ఆమె కళ్ళు చేతిలో ఉన్న బులెటిన్లోని మొదటి లైన్పై పడ్డాయి.

ఆమె కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. ఆమె అభిమాన నటి, ఆమె దైవం!

ఆమె మరింత చదవకముందే, ఆమె మోచేతి వద్ద ఉన్న టెలిఫోన్ మోగింది. ఆమె అంతరాయానికి చిరాకుపడి దానిని తీసుకుంది మరియు వెంటనే మరోవైపు రాజు స్వరం, ఆమె భర్త స్వరం - భర్త, ఆమె దానిని అలవాటు చేసుకోవాల్సి ఉంటుంది - విని సంతోషించింది.

"రమ్యా ?" అన్నాడు. "నేను ఫోన్ చేస్తున్నాను—"

"రాజు, నువ్వు నమ్మలేవు," అంది, "స్మిత ని కిడ్నాప్ చేశారు."

"ఏంటి? నిజంగానా!"

"నిజమే. అర్జున్ సర్ ఇప్పుడే బులెటిన్ ఇచ్చారు. నువ్వు కాల్ చేసే టైమ్కి నేను అది చదవడం మొదలుపెట్టాను."

"వావ్, ఇది నిజంగా షాకింగ్ న్యూస్," అన్నాడు, ఆమెలాగే ఎగ్జైట్మెంట్తో. "ఏమైనా డీటెయిల్స్ తెలుసా?"

"నేను ఇప్పుడే చదువుతున్నాను—" ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. "రాజు, విను, నేను నీకు చెప్పకూడదు.  అలా అనేశాను. నువ్వు మర్చిపోతావు కదా?"

"ఏం మాట్లాడుతున్నావు? మనం పెళ్ళి చేసుకున్నాం కదా? నన్ను నమ్మకపోతే ఇంకెవరిని నమ్ముతావు?"

"నిన్ను నమ్ముతున్నాను, కానీ ఇక్కడి రూల్స్ నీకు తెలుసు కదా.  ఇలాంటి కేసుల్లో, నాకు చెప్పే వరకు పంపకూడదని చెప్పారు.  అర్జున్ సర్ దీనిని సీక్రెట్గా ఉంచాలా, లేదా ఆమెకు ప్రమాదం లేకుండా పంపొచ్చా అని తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నారు అనుకుంటా."

"సరే, దాని గురించి ఇంక వద్దు," అన్నాడు రాజు. "నిన్ను ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పడానికి ఫోన్ చేశాను—"

"నేను కూడా నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను."

"—ఇంకా ఈరోజు ఇంటికి తొందరగా వస్తానని చెప్పడానికి.  న్యూస్ తక్కువగా ఉంది. మా ఎడిటర్ పాత ఫీచర్స్కి ఎక్కువ టైమ్ ఇస్తున్నారు.  బయట హోటల్ లో తిని సినిమాకి వెళ్దామా?"

"సరే, రాజు. రాజు, విను—"

"సారీ, హనీ, పిలుస్తున్నారు. ఆరు గంటలకు కలుద్దాం."

ఫోన్ కట్ అయిపోయింది. ఆమె చిరాకుగా ఫోన్ పెట్టేసింది.  చెప్పిన విషయం గురించి జాగ్రత్తగా ఉండమని చెప్పాలనుకుంది. కానీ, భర్తను నమ్మకపోతే ఇంకెవరిని నమ్ముతానని అనుకుంది.

కానీ పది నిమిషాల తర్వాత, ఆమె తన అనుకోకుండా చేసిన తప్పు గురించి ఆందోళన చెందడం ప్రారంభించింది.

ఆమె కంగారు పడటం మొదలుపెట్టింది. ఎందుకంటే, వాళ్ళు కలిసి ఉన్న కొద్ది సమయంలోనే, రాజు ఎంత పెద్ద ధ్యేయం కలవాడో ఆమెకు తెలుసు.  కొత్త జాబ్లో మంచి పేరు తెచ్చుకోవాలని అతను ఎంత ఆత్రుతగా ఉన్నాడో కూడా తెలుసు.  TV ఎడిటర్ లాంటి పెద్ద సెలబ్రిటీ దగ్గర పని చేయడం తనకిది మంచి అవకాశం అనుకున్నాడు.  ఆ ఎడిటర్ తనను గమనించేలా చేయడానికి ఎప్పుడూ ప్రయత్నించేవాడు.

రాజు ఆవేశంలో, సెక్యూరిటీ అధికారి డిపార్ట్మెంట్ సీక్రెట్ న్యూస్ని తన బాస్కి చెప్పేయొచ్చు. అలా చేస్తే, జీతం పెంచడానికి, మంచి పొజిషన్ కోసం, మన భవిష్యత్తు కోసం చేశానని చెప్తాడు. లేదా, ఎడిటర్ కి ఏమీ చెప్పలేదని, అతను తన గూఢచారుల ద్వారా కిడ్నాప్ గురించి తెలుసుకున్నాడని చెప్తాడు.

తన రాజు ని నమ్మకపోవడం ఆమెకు సిగ్గుగా అనిపించింది, అయినప్పటికీ, ఆమె తన స్థానం గురించి మరియు అర్జున్ వంటి దయగల అధికారులు తనపై ఉంచిన విశ్వాసం గురించి ఆలోచించాలి.

ఒక తప్పును సరిదిద్దాలని నిర్ణయించుకుని, అతను తనకు నివేదించిన దానిలో తాను పొరపాటు పడ్డానని, బులెటిన్ సందేశాన్ని తాను తప్పుగా చదివానని, చివరికి స్మిత ను కిడ్నాప్ చేయలేదని రాజు కి చెప్పాలని నిర్ణయించుకుని, ఆమె రాజు కార్యాలయానికి ఫోన్ చేసింది.

అతని లైన్ బిజీగా ఉంది.

ఆమె మళ్ళీ, మళ్ళీ ఫోన్ చేసింది.  బిజీ సిగ్నల్ వచ్చింది.

ఆమె నాల్గవ ప్రయత్నంలో, ఆమెకు రింగ్ మరియు సమాధానం వచ్చింది. ఒక కార్యదర్శి ఆమెతో, క్షమించండి, కానీ మిస్టర్ రాజు పని మీద బయట ఉన్నారని చెప్పింది.

రమ్య ఫోన్ నెమ్మదిగా పెట్టేసింది. రాజు చేస్తున్న పనికి స్మిత కి సంబంధం ఉండకూడదని దేవుడిని ప్రార్థించింది.  స్మిత లాంటి సెలబ్రిటీని కిడ్నాప్ చేయడానికి ఎవరికి అంత పిచ్చి ఉంటుంది అని అనుకుంది.

***

రంజిత్ డెలివరీ ట్రక్ డ్రైవ్ చేస్తూ, హైవే కలిసే చోట సిగ్నల్ రెడ్ అవ్వగానే బ్రేక్ వేశాడు.

కామారెడ్డి నుండి హైదరాబాద్ వరకు ట్రాఫిక్ చాలా ఎక్కువగా ఉంది. సిగ్నల్ దగ్గర ఆగితే, రంజిత్ కి పిల్లలని చూసి అసూయ వేసింది. ఇంత వేడిలో వాళ్ళు ఆడుకుంటూ ఉంటారు. వాళ్ళు తన గురించి ఏమనుకుంటారో అని ఆలోచించాడు. పాపం, హాలిడే రోజున ట్రక్ డ్రైవర్ పని చేస్తున్నాడని జాలి పడతారేమో. పిల్లలు పెద్దవాళ్ళని గమనిస్తారా, జాలి పడతారా అనేది డౌట్.

అసలు విషయం ఏంటంటే, హైవే దగ్గరికి వచ్చేసరికి, రంజిత్ కి తన మీదే జాలి వేసింది.  హాలిడే రోజున ఇంత పని చేయాల్సి రావడం, ఇంత ప్రమాదకరమైన పని మీద వెళ్లాల్సి రావడం అతనికి చాలా కష్టంగా అనిపించింది.

సిగ్నల్ దగ్గర ఆగి, దగ్గరలో వున్నపెద్ద చెరువుని చూశాడు.  అక్కడంతా సగం బట్టల్లో ఉన్న వాళ్ళతో నిండి ఉంది.  కారు వదిలేసి, స్విమ్మింగ్ ట్రంక్స్ కొనుక్కుని, వాళ్ళతో కలిసి చెరువు లో ఎంజాయ్ చేయాలనిపించింది.

అతనికి వెంటనే తన పిల్లలు గుర్తుకు వచ్చారు. వాళ్ళు ఊరి నుండి తిరిగి వచ్చి ఉంటారు. తన భార్య వాళ్ళని ఆ చెరువు కి తీసుకొచ్చిందా, ఆ గుంపులో ఎక్కడైనా ఉన్నారా అని ఆలోచించాడు. కానీ అది కుదరదు అనిపించింది. భార్య కి గుంపులంటే నచ్చదు. ఆమె ఇంట్లోనే ఏదో పని చేస్తూ ఉంటుంది. పిల్లలు పక్కింటి వాళ్ళ స్విమ్మింగ్ పూల్లో వాళ్ళ పిల్లలతో ఆడుకుంటూ ఉంటారు.

రంజిత్ వెనుక హార్న్ మోగింది.  సిగ్నల్ గ్రీన్ అయిందని అతనికి అర్థమైంది.

ట్రక్కుని హైవే వైపు తిప్పి, కుడివైపు లేన్లో వెళ్తూ, నార్త్ వైపు వెళ్ళాడు.  వెంటనే అతనిలో రెండు రకాల ఆలోచనలు మొదలయ్యాయి.

అతని మత్తులాంటి ఫీలింగ్ పోయి, చాలా టెన్షన్గా అనిపించింది. ఫుట్బాల్ ఆడే రోజుల్లో తప్ప, ఇంత టెన్షన్ ఎప్పుడూ ఫీల్ అవ్వలేదు. ఇది భయం కాదు. అతని పనిలో ఉన్నవాళ్ళకి లెక్కలు తెలుసు.  ఒక నలభై ఏళ్ల వ్యక్తి అనారోగ్యంతో చనిపోయే అవకాశాలు, దొంగల వల్ల గాయపడే అవకాశాలు, బాత్ టబ్లో కాలు జారే అవకాశాలు అన్నీ తెలుసు. యాక్సిడెంట్లో చనిపోతే, కార్ యాక్సిడెంట్ వల్ల చనిపోయే అవకాశాలే ఎక్కువ (మగవాళ్ళకి ఆడవాళ్ళకంటే మూడు రెట్లు ఎక్కువ చాన్స్లు ఉన్నాయి).  కింద పడి చనిపోయే అవకాశాలు ఎక్కువ.  అగ్ని ప్రమాదం లేదా నీళ్ళలో మునిగి చనిపోయే అవకాశాలు కూడా ఉన్నాయి.  ఇప్పుడు, బ్రహ్మం వాళ్ళని మోసం చేస్తాడా, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు చెప్తాడా, స్మిత ని చంపేసి కిడ్నాపర్ని పట్టిస్తాడా అనే దానిపై లెక్కలు వేశాడు. బ్రహ్మం మాట నిలబెట్టుకోకపోవడానికి వెయ్యికి ఒకటి చాన్స్ ఉంది.

రంజిత్ కి ఎలాంటి డౌట్స్ లేవు. అయిదు కోట్లు అయిదు బ్రౌన్ బ్యాగ్స్లో ప్యాక్ చేసి, ఒంటి గంటకి ముందు ఫోర్ట్రెస్ రాక్ వెనకాల లోయ లాంటి సందులో పెట్టేసి ఉంటారు.  డబ్బు తీసుకోవడం చాలా సులభం, బాత్ టబ్లో కాలు పెట్టడం కంటే కూడా తక్కువ రిస్క్.

అతను ఎందుకు అంత కంగారుగా ఉన్నాడు?  దానికి సమాధానం దొరకగానే అతని ఆలోచనలు మారిపోయాయి.  తన మీద తనకు జాలి వేసుకోవడం మానేశాడు. ఎందుకంటే, ట్రాఫిక్ని బట్టి, ముప్పై నలభై నిమిషాల్లో అతను కోటీశ్వరుడు అవుతాడు, లేదా కనీసం అర్ధ కోటీశ్వరుడు అయినా అవుతాడు. ఇది అతని జీవితంలోనే అతి ముఖ్యమైన రోజు అని తెలుసుకోవడం చాలా ఎక్సైటింగ్ గా ఉంది.

చెరువు లో స్నానం చేస్తున్న వాళ్ళని చూస్తూ, ఈ మామూలు ట్రక్ డ్రైవర్ గురించి, అతను ఏం చేశాడో, ఏం చేస్తున్నాడో, త్వరలో కోటీశ్వరుడు అవుతాడని తెలిస్తే ఆ పిల్లలు ఏమనుకుంటారో అని ఆలోచించాడు.  అతను ఎందుకు కంగారుగా ఉన్నాడో ఇప్పుడు అర్థమైంది.  అంత డబ్బు అక్కడ వేచి ఉంది, అతని జీవితకాలపు కల, ఎవరూ లేని చోట ఉంది.  అతను ఇంకా అక్కడికి వెళ్ళి డబ్బు తీసుకోవాలి, ఆనందించాలి, సొంతం చేసుకోవాలి.  పెద్ద మొత్తం చేతికి అందే వరకు ఆగలేకపోతున్నాడు.  ఎవరైనా దాన్ని తీసుకునేలోపు అందుకోవాలని తొందరపడుతున్నాడు.  ఎవరైనా హైకింగ్కి వెళ్ళేవాడు లేదా స్కౌట్ లేదా ఇంకెవరైనా సూట్కేస్లు చూసి, తెరిచి, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఇస్తే?  అయ్యో దేవుడా.

అతను ఆక్సిలేటర్ పై కాలు పెట్టాడు, కానీ ఎక్కువసేపు కాదు, ఎందుకంటే ట్రాఫిక్ మళ్లీ పేరుకుపోయింది.

అతను వేగాన్ని తగ్గించాడు. అతను చాలా దగ్గరగా ఉన్నప్పుడు, అజాగ్రత్తకు, అవకాశాలు తీసుకోవడానికి ఇది సమయం కాదు.

అతని చూపు విండ్షీల్డ్ నుండి పక్కన సీటులో ఉన్న పాత షాట్గన్పై పడింది. ఎవరైనా కనిపిస్తే కవర్ చేసుకోవడానికి. అతను టీ-షర్ట్, ఖాకీ ప్యాంట్స్ వేసుకున్నాడు. షాట్గన్ పట్టుకుని, చిన్న జంతువులని వేటాడేవాడిలా కనిపిస్తాడు. వేట సీజన్స్ అతనికి తెలుసు. జూలైలో, ఇంకా సంవత్సరం పొడవునా కుందేళ్ళు, అడవి పిట్టలని వేటాడొచ్చు. ఫోర్ట్రెస్ రాక్ దగ్గర ప్రైవేట్ ల్యాండ్ ఉంది. అతను ఒకప్పుడు అక్కడ ల్యాండ్ కొనాలనుకున్నాడు, కానీ డబ్బులు లేవు. ఎవరైనా ఆపితే, తన స్నేహితుడి పొలంలో చిన్న జంతువులని వేటాడటానికి వెళ్తున్నానని చెప్తాడు.

ట్రక్ డాష్బోర్డ్ క్లాక్ పని చేయట్లేదు.  రంజిత్ స్టీరింగ్ నుండి చెయ్యి తీసి వాచ్లో టైమ్ చూసుకున్నాడు. ట్రాఫిక్ వల్ల దాదాపు గంట లేట్ అయ్యాడు. బ్రహ్మం డబ్బు పెట్టిన వెంటనే అతను అక్కడికి వెళ్ళాలనుకున్నాడు.  ఇప్పుడు కనీసం గంటన్నర లేట్ అవుతుంది.

పర్వాలేదు.

ఆలస్యమైనా పర్వాలేదు.

అతను ప్లాన్ వేసుకున్నాడు. అయిదు సూట్కేస్లు తీసుకున్నట్టు ఊహించుకున్నాడు. దాక్కునే చోటికి వెళ్ళాడు. డబ్బు పంచుకున్నారు. సాయంత్రం అయింది. స్మిత చేతులు కట్టి, కళ్ళు మూసి, నోటికి టేప్ వేసి, కొంచెం మత్తు మందు ఇచ్చి ఒక గంటసేపు స్పృహ లేకుండా చేస్తారు. ఆమెను ట్రక్ వెనకాల దాచి, ఆ ప్రదేశానికి, కొండలకి, కామారెడ్డి కి గుడ్ బై చెప్తారు. సిటీకి తిరిగి వచ్చి, మేడ్చెల్ మీదుగా వచ్చి సికింద్రాబాద్ దగ్గర ఆగిపోతారు.  అక్కడ ఆమెను విప్పేసి వదిలేస్తారు. ఆమె కొంచెం సేపటికి తేరుకుని, కట్లు విప్పి, దగ్గరలోని ఇంటికి నడుచుకుంటూ వెళ్ళి ఫోన్ చేసేసరికి, వీళ్ళు నలుగురు ఎక్కడికో వెళ్ళిపోతారు.

ఈరోజు రాత్రి పది లేదా పదకొండు గంటలకల్లా అతను ఇంటికి తిరిగి వస్తాడు. భార్య పిల్లలతో తిరిగి కలుస్తాడు. కోటి రూపాయలతో. అతను తన ఆకస్మిక సంపదను వివరించే కల్పిత పెట్టుబడిని అభివృద్ధి చేసే వరకు అతను దానిని ఎక్కడో కనిపించకుండా ఉంచాలి. ఈరోజు రాత్రి, ఈరోజు రాత్రి, అతను తన కుటుంబంతో సురక్షితంగా మరియు క్షేమంగా ఉంటాడు, వారి జీవితాంతం ఎవరికీ ఎలాంటి చింత ఉండదు.

అప్పుడు అతనికి ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది.

బహుశా ఈరోజు రాత్రి కాదు, ఛీ. అతను ఆది గురించి, స్మిత ఆది పేరు తెలుసుకోవడం గురించి మరియు రాహుల్ స్మిత ను అంతం చేయాలనుకోవడం గురించి మరియు స్మిత కొంతకాలం పట్టణం నుండి బయటకు వెళితే ఆది హాని చేయకూడదనే రాజీ గురించి ప్రమాదకరమైన సంగతి మొత్తాన్ని మరచిపోయాడు.

దీనర్థం ఏమిటంటే అతని ఇంటికి తిరిగి రావడం రేపటి వరకు ఆలస్యం అవుతుంది. జీవితాంతం భద్రత మరియు వ్యక్తిగత భద్రత ఇరవై నాలుగు గంటల ఆలస్యం పెద్ద విషయం కాదు.

అప్పుడు అతనికి ఒక భయంకరమైన ఆలోచన వచ్చింది. రాహుల్ గురించి. రాహుల్ చివరికి స్మిత విషయంలో ఒప్పుకున్నాడు. కానీ రాహుల్ చాలా మోసగాడు.  ఈరోజు రాత్రి లేదా రేపు, ఆది ని హైదరాబాద్ నుండి ఒకటి రెండు సంవత్సరాలు బయటకి పంపడం సరిపోదని అతను అనుకోవచ్చు. స్మిత ని చంపేస్తేనే వాళ్ళు సేఫ్గా ఉంటారని అనుకోవచ్చు.

ఇది, రంజిత్ తనలో తాను అనుకున్నాడు, అతను ఒప్పుకోడు.

అతను గతంలో కొన్ని తప్పు పనులు చేశాడు. మోసాలు చేశాడు. వ్యాపారంలో అబద్ధాలు చెప్పాడు, మోసం చేశాడు. అందరూ చేస్తారు.  కిడ్నాప్, రేప్లో కూడా పాల్గొన్నాడు. కానీ, ఆమె కూడా ఒప్పుకుంది కదా.  ఇక డబ్బు విషయానికి వస్తే, ఆమె దాని గురించి పట్టించుకోదు. ఇవన్నీ చాలు, రంజిత్ అనుకున్నాడు.  ఇంకా ఎక్కువ తప్పులు చేయకూడదు.

హత్యకు మాత్రం సపోర్ట్ చేయకూడదు.

అలాంటి పరిస్థితి రాకపోవచ్చు, కానీ వస్తే, లేదా రాహుల్ ఏమైనా ప్రాబ్లం చేస్తే, రాహుల్ కి మాత్రమే గన్ లేదని అతనికి గుర్తు చేయాలి.  ఒక పాత వేట తుపాకీ ఉంటే, అంతా సర్దుకుంటుంది.

అతను కంటి చివరగా ఒక అందమైన అమ్మాయిని చూశాడు. పొడవుగా, తెల్లగా, నల్లటి జుట్టుతో, ఎరుపు రంగు స్విమ్సూట్లో రోడ్డు పక్కన నిలబడి ఉంది.  పెదవులు ఉబ్బెత్తుగా, శరీరం సన్నగా, నిండుగా ఉన్న రొమ్ములతో, నాభి అందంగా ఉంది. చెరువు కి వెళ్ళడానికి లేదా సరదాగా ఎవరినైనా పిలుచుకుని వెళ్ళడానికి అక్కడ నిలబడి ఉంది.

"బేబీ, బేబీ," అని పిలవాలనిపించింది. "రంజిత్ కోసం వెయిట్ చేయి. అతను వస్తాడు.  అప్పుడు అతను కోటీశ్వరుడు అవుతాడు.  బేబీ, నీకు రంజిత్ నచ్చుతాడు."

అసలు ఇప్పుడే, అతను రంజిత్ ని, రిచ్ రంజిత్ ని, అతను చేయబోయే ఎంజాయ్మెంట్ని ప్రేమించాడు.

ఆక్సిలేటర్ మీద ఇంకా గట్టిగా నొక్కాడు.

ఓ రాతి బండా, ఇరవై అడుగులు, నేను వస్తున్నాను !

***

[anaamika]

Super

[anaamika]

విశాలమైన స్మిత ఎస్టేట్ బయట, నల్లటి కారులో, కానిస్టేబుల్ శంకర్ తన రేడియోతో పని చేస్తూ కూర్చున్నాడు.  అది అతడిని హైదరాబాద్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల సమాచార కేంద్రానికి నేర సమాచారాన్ని వెంటనే పొందే మొబైల్ టెలిప్రింటర్కు అనుసంధానించింది.  నీడలో కూడా, శంకర్ వేడితో ఇబ్బంది పడుతూ, స్తంభించిన ఆపరేషన్ను ముందుకు నడిపే సంకేతం కోసం ఆ ఖరీదైన తలుపు వైపు చూస్తున్నాడు.

చల్లటి స్మిత లివింగ్ రూమ్లో, ఇంటి పనివాడు షాన్డిలియర్ కింద అర్ధ వృత్తాకారంలో కుర్చీలను అమర్చాడు.  ఈ వ్యూహాత్మక సమావేశంలో పాల్గొంటున్న వారిపై ఒత్తిడి పెరుగుతోంది.

సమావేశానికి కేంద్ర బిందువుగా, సునీత నీరసంగా, బలహీనంగా, నర్వస్గా అలసిపోయి కూర్చుంది. ఆమె పక్కనే బ్రహ్మం కాళ్ళు క్రాస్ చేసి, సిగరెట్ పొగతో ఊపిరాడకుండా చేస్తున్నాడు.  ఆమెకు ఎదురుగా, టాస్క్ ఫోర్స్ కానిస్టేబుల్ కిషన్ తన పసుపు ప్యాడ్పై నోట్స్ తీసుకోవడం ఆపి, కూర్చున్నాడు.  కిషన్ వెనుక, మహేందర్ కుర్చీని గట్టిగా పట్టుకుని, అతని ముఖంలో చిరాకు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.  వెనుక, పనివాళ్ళు ఒకరి చేతులు మరొకరు పట్టుకుని, ఆందోళనగా వింటున్నారు.

ఆ సమయంలో కదులుతున్న ఏకైక వ్యక్తి అర్జున్ మాత్రమే.  కిడ్నాప్ లేఖల రెండు కాపీలను పట్టుకుని, తీవ్రంగా ఆలోచిస్తూ, తదుపరి ఏం చేయాలో నిర్ణయించడానికి అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నాడు.

అతను ఇరవై ఐదు నిమిషాల క్రితం కిషన్ తో కలిసి వచ్చాడు. పది నిమిషాల క్రితం, ఊపిరి పీల్చుకుంటూ మహేందర్ వారితో చేరాడు, అతనికి వెంటనే పరిస్థితిని వివరించారు.

స్మిత జూన్ 18న ఉదయం హఠాత్తుగా కనిపించకుండా పోవడం, జూన్ 30న మొదటి కిడ్నాప్ లేఖ రావడం, జూలై 2న రహస్య ప్రకటన వెలువడటం, ఈరోజు జూలై 4న రెండవ కిడ్నాప్ లేఖ అందడం వంటి స్మిత గురించి తమకు తెలిసిన కొద్దిపాటి సమాచారాన్ని బ్రహ్మం మరియు సునీత అర్జున్ కు హడావుడిగా అందించారు.  బ్రహ్మం తాను మధ్యాహ్నం అయిదు కోట్లు నగదుతో నిండిన అయిదు సూట్కేసులను ఎక్కడ దాచాడో వివరంగా చెప్పాడు.

బ్రహ్మం స్మిత — లేదా కిడ్నాపర్ — సూచనలను అక్షరాలా పాటించాలని, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను దీనికి దూరంగా ఉంచి బాధితురాలి భద్రతకు హామీ ఇవ్వాలని అనుకున్నట్లు వివరించాడు. కానీ సునీత స్మిత వారికి చేరవేసిన ఆధారాలను గుర్తించినప్పుడు, స్మిత తన కిడ్నాపర్ లేదా కిడ్నాపర్లను నమ్మలేమని మరియు ఆమె ఇంకా ఏదో చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తోందని బ్రహ్మం చివరికి గ్రహించాడు. అప్పుడే బ్రహ్మం వీలైనంత త్వరగా నిపుణుల సహాయం అవసరమని అర్థం చేసుకున్నాడు మరియు అతను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లను పిలిచాడు.

ఆ తర్వాత, అర్జున్ "సంగీత" సంతకం ఎందుకు ఉపయోగించారో తెలుసుకోవడానికి సునీతను చాలా వివరంగా ప్రశ్నించాడు.

"స్మిత సంగీత" అనే సంతకం రెండవ కిడ్నాప్ లేఖలో ఎక్కడో ఒక రహస్య కోడ్ దాగి ఉందని సూచించింది. సునీత దీనిని ఖచ్చితంగా నిర్ధారించింది, అయితే కోడ్ తనకు గుర్తు లేదని ఒప్పుకుంది.

ఇప్పుడు వారు ఒక నిర్ణయానికి రాలేకపోతున్నారు. విలువైన క్షణాలు గడిచిపోతున్నాయని, కంటికి కనిపించని టైమ్ బాంబ్ పేలి, వారి ఆశలన్నింటినీ చిన్నాభిన్నం చేస్తుందేమోనని అందరూ భయపడుతున్నారు.

అర్జున్ అటూ ఇటూ నడవడం ఆపి, సునీత ని మళ్ళీ ప్రశ్నించాడు. "మిస్ సునీత, స్మిత మీకు ఉత్తరాలు రాసేటప్పుడు ఉపయోగించిన కోడ్ గురించి ఏమైనా గుర్తుందా? కచ్చితంగా ఏమీ గుర్తు లేదా?"

"లేదు, నిజంగా ఏమీ గుర్తు లేదు.  నాకు ఎంత గుర్తు చేసుకోవాలని ప్రయత్నించినా, గుర్తుకు రావడం లేదు."

"మీరు అలాంటి కోడ్ ఉండేదని, మీకు మరియు మిస్ స్మిత కు అది తెలుసని చెబుతున్నారా?"

"ఖచ్చితంగా, నాకు తెలుసు," అని సునీత ఆగ్రహంగా అంది. "మేము ఆ ఆట ఆడుతూ ఎంత సరదాగా ఉండేదో నాకు గుర్తుంది. మేము ఇద్దరం కోడ్ను జ్ఞాపకం పెట్టుకున్నాము. నాకు అది పూర్తిగా తెలుసు."

"మీకు అది పూర్తిగా గుర్తుంటే, అది అంత సంక్లిష్టంగా ఉండకపోవచ్చు.  మీకు ఏదైనా అసాధారణమైన జ్ఞాపకశక్తి ఉంటే తప్ప, ఏదైనా గుర్తుంచుకోగలరు."

"స్మిత కు అలాంటి జ్ఞాపకశక్తి ఉంది.  ఒక సాయంత్రంలోనే మొత్తం షూటింగ్ స్క్రిప్ట్ గుర్తుపెట్టుకోగలదు. నాకైతే అలా కాదు.  ఏదైనా గుర్తుంచుకోవాలంటే మళ్ళీ మళ్ళీ చదవాలి.  ఇక, నాకు అంత మంచి జ్ఞాపకశక్తి లేదు కాబట్టే ఆ కోడ్ గుర్తు లేదు."

"ఇది చాలా సులభమైన కోడింగ్ పద్ధతి అయి ఉంటుంది," అర్జున్ అన్నాడు. "కోడ్ పుస్తకం లేదా అక్షరాలను మార్చడానికి, కలపడానికి పట్టికలు చూడాల్సిన అవసరం ఉండదు.  ఎందుకంటే అలా ఉంటే, మీ ఇంట్లో లేదా ఆఫీసులో ఎక్కడో ఒక కాగితంపై రాసిపెట్టి ఉండవచ్చు."

"లేదు, లేదు, మా దగ్గర అలాంటిదేమీ లేదు. మీరు చెప్పిందే నిజం.  అది చాలా సులభమైన పద్ధతి అయి ఉంటుంది."

అర్జున్ సునీత వెనుక గది వైపు చూశాడు. "పనిమనుషులు మీరో, మిస్ స్మితానో దాని గురించి మాట్లాడుకోవడం విని ఉంటే, వారికి ఏమైనా గుర్తుండే అవకాశం ఉంది..."

సునీత తల ఊపి లేదు అంది. "లేదు. స్మిత వారిని పనిలో పెట్టుకునే ముందే ఇదంతా జరిగింది."

అర్జున్ చేతులెత్తేశాడు. "ఇలా లాభం లేదు."  అతను తన చేతిలోని కిడ్నాప్ లేఖలను ఊపుతూ అన్నాడు, "మన దగ్గర చాలా మంది క్రిప్టోగ్రాఫర్లు ఉన్నారు, వాళ్ళు ఈ కోడ్ను ఇప్పుడే పరిష్కరించగలరు.  కానీ మనకు ఫుల్ టైమ్ క్రిప్టోగ్రాఫర్ అవసరం లేదు.  అలాంటి కేసులు చాలా అరుదుగా వస్తాయి. ముంబై లో ఒక ప్రొఫెసర్ ఉన్నాడని తెలిసింది.  గత పదేళ్లలో అతన్ని ఒకటి రెండు సార్లు ఉపయోగించారు.  మేము అతని కోసం వెతికాము, కానీ అతను హాలిడేకి వెళ్ళిపోయాడు. ఎక్కడికి వెళ్ళాడో ఎవరికీ తెలియదు.  ఇప్పుడు మనం హైదరాబాద్ లోని స్టేట్ క్రిమినల్ ఐడెంటిఫికేషన్ అండ్ ఇన్వెస్టిగేషన్ డివిజన్కు ఫోన్ చేయాలి—"

"లేదా CBI కి కూడా చెప్పొచ్చు," బ్రహ్మం అన్నాడు. "వాళ్ల దగ్గర నిపుణులు చాలా మంది ఉంటారు."

"—లేదా ఢిల్లీ లోని CBI, అవును. మేము వారిని సంప్రదించవచ్చు మరియు రాబోయే పది నిమిషాల్లో నేను అలా చేయాలని అనుకుంటున్నాను. మేము ఈ నోట్లలోని విషయాలను హైదరాబాద్ మరియు ఢిల్లీ రెండింటికీ అసలైన వాటి యొక్క ఖచ్చితమైన ప్రతిరూపాలను కలిగి ఉండే విధంగా పంపుతాము. మిస్ స్మిత సందేశాన్ని వారు త్వరగా, చాలా త్వరగా అర్థం చేసుకోగలరని నేను ఖచ్చితంగా అనుకుంటున్నాను. ” అతను ఆగిపోయాడు, ఆపై తల ఊపాడు. “కానీ మన ప్రయోజనాల కోసం తగినంత త్వరగా కాదు అని నేను భయపడుతున్నాను. ఈ రెండవ కిడ్నాప్ లేఖలోని విషయాలను ఫోన్ ద్వారా తెలియజేయడం ద్వారా మనం సమయం పొందవచ్చు, అయితే కోడ్ యొక్క స్వభావం విషయాల వలె వ్రాత శైలిని కూడా కలిగి ఉండవచ్చు. క్రిప్టోగ్రాఫర్లు ఖచ్చితమైన నోట్ను దృశ్యమానంగా పరిగణించగలగాలి. కానీ ప్రతిదీ చాలా వేగంగా జరుగుతుందని అనుకుంటే, ప్రసారం, నిపుణుల పని, కోడ్ బ్రేక్ చేయడం, అర్థంచేసుకున్న సందేశంతో మాకు తిరిగి కాల్ చేయడం, మొత్తం సమయం—కనీసం, కనీసం, రెండు గంటలు అవుతుంది అని నేను చెబుతాను. నువ్వు అంగీకరిస్తావా, మహేందర్ ?"

మహేందర్ పూర్తిగా ఒప్పుకున్నాడు. "కమిషనర్, రెండు గంటలు తక్కువ అంచనా.  నాకు మూడు గంటల దాకా పడుతుందని అనిపిస్తోంది."

అర్జున్ బ్రహ్మం తో అన్నాడు, "చూశారుగా, ఇదే మన సమస్య.  మిస్ స్మిత ను కిడ్నాప్ చేసిన డబ్బు చేతులు మారుతున్న సమయంలో మమ్మల్ని పిలిచారు.  ఇప్పుడు మనం చేయగలిగేవి చాలా ఉన్నాయి.  ఈ కిడ్నాప్ లేఖలను క్రిప్టోగ్రాఫర్లకు పంపిస్తాం.  అన్ని ఆధారాల కోసం పెద్ద టీమ్ను రంగంలోకి దింపుతాం.  కొంతమంది సిబ్బంది ఈ ఏరియాలో తిరిగి అందరినీ విచారిస్తారు.  కొంతమంది మిస్ స్మిత స్నేహితులను, తెలిసిన వాళ్ళను కలుస్తారు.  ఇంకొంతమంది మిస్ స్మిత ఉత్తరాలను, ఫ్యాన్ మెయిల్ను ఇక్కడ, అరోరా స్టూడియోస్లో బెదిరింపు లేఖల కోసం వెతుకుతారు.  ఈ దర్యాప్తుకు రెండు, మూడు, నాలుగు రోజులు పట్టొచ్చు, అసలు ఏదైనా తెలుస్తుందో లేదో కూడా తెలియదు.  ఇక, మిస్ స్మిత కిడ్నాప్ నోట్లో దాచిన మెసేజ్ను కనుక్కోవడం ఉత్తమ మార్గం.  అది మనకు ఉపయోగపడుతుందో లేదో కూడా తెలియదు.  ఏదైతేనేం, ఆమె ఏం చెప్పాలనుకుంటుందో తెలుసుకోవడానికి చాలా గంటలు పడుతుంది.  మిస్టర్ బ్రహ్మం, మిస్ సునీత, నేను మీకు నిజం చెప్పాలనుకుంటున్నాను.  మనకు అంత టైమ్ లేదు."

"బహుశా కిడ్నాపర్ తన ఒప్పందంలోని భాగాన్ని నిలబెట్టుకుంటాడు," అని బ్రహ్మం నమ్మకం లేకుండా అన్నాడు. "కిడ్నాప్ డబ్బు అతని వద్దకు వచ్చిన తర్వాత, అతను స్మిత ను అతను వాగ్దానం చేసినట్లుగా విడుదల చేస్తాడేమో."

అర్జున్ సానుభూతితో తల ఊపాడు. "ఖచ్చితంగా, అలా జరిగే అవకాశం ఉంది. నన్ను ఇబ్బంది పెట్టేది ఏమిటంటే—మిమ్మల్ని కూడా ఇబ్బంది పెట్టి ఉండాలి, లేకపోతే మీరు మమ్మల్ని ఇందులో దించేవారు కాదు—మిస్ స్మిత తాను రాస్తున్న నోట్ను నమ్మవద్దని మనకు స్పష్టంగా చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. నన్ను కలవరపెట్టేది అదే. మిస్ స్మిత తన తక్షణ భద్రత గురించి ఆందోళన చెందుతున్నట్లు అనిపిస్తోంది."

"ఖచ్చితంగా, అదే—అదే మమ్మల్ని భయపెడుతోంది," అని బ్రహ్మం కుర్చీలో బలహీనంగా కూర్చుంటూ అన్నాడు.

"కాబట్టి," అర్జున్ కొనసాగించాడు, వారి ముందు చిన్న వృత్తంలో నెమ్మదిగా నడుస్తూ, కళ్ళు క్రిందికి చూస్తూ, "నేను నా మనస్సులో అభివృద్ధి చెందుతున్న ఒక ఆలోచనకు వస్తున్నాను. ఇది కొత్త కార్యాచరణ, ఇది తక్షణ ఫలితాలను ఇస్తుంది, కానీ నేను మీ అనుమతి లేకుండా దీనిని చేపట్టలేను. ఎందుకంటే, నిజాయితీగా, ఇది కొంత ప్రమాదాన్ని కలిగి ఉంటుంది."

"మాకు చెప్పండి," అని సునీత అత్యవసరంగా అంది.

అర్జున్ ఆగాడు. "కిడ్నాపర్ లేదా కిడ్నాపర్లు తమ ఒప్పందంలోని భాగాన్ని నిలబెట్టుకోవాలని అనుకోవడం లేదన్న సిద్ధాంతంపై మనం ముందుకు సాగాలి. వారు కిడ్నాప్ డబ్బును తీసుకోవాలని, కానీ స్మిత ను విడుదల చేయకూడదని అనుకుంటున్నారని మనం ఊహించుకోవాలి."

"వారు ఆమెను చంపుతారని మీరు నిజంగా అనుకుంటున్నారా?" సునీత ఉక్కిరిబిక్కిరి అయింది.

"నాకు తెలియదు. వారు చేయకపోవచ్చు. కానీ అలా జరిగే ప్రమాదం ఉంది అనే ప్రాతిపదికన మనం చర్య తీసుకోవాలి."

"అవును," అని బ్రహ్మం అన్నాడు. "దయచేసి కొనసాగించండి, కమిషనర్."

"ధన్యవాదాలు. సమయం విలువైనది, కాబట్టి నన్ను అంతరాయం లేకుండా కొనసాగించనివ్వండి." అర్జున్ తాను చెప్పబోయే దాని గురించి క్లుప్తంగా ఆలోచించాడు, ఆపై మాట్లాడాడు. "మనం ప్రమాదాన్ని ఊహిస్తున్నట్లయితే, మనం మన గడువు అంచున ఉన్నామనే వాస్తవాన్ని ఎదుర్కోవాలి. కిడ్నాప్ లేఖలో డబ్బును ఒంటి గంటకు ముందు నిర్దేశిత డ్రాప్లో ఉంచాలని స్పష్టంగా పేర్కొంది. మిస్టర్ బ్రహ్మం అందుకు కట్టుబడ్డాడు. ఇది కిడ్నాపర్—చూడకూడదని కోరుకునే ఇద్దరు లేదా ముగ్గురు కిడ్నాపర్లలో ఒకరు—బహుశా పదిహేను నిమిషాల తర్వాత లేదా అరగంట తర్వాత ఆ రాయి ప్రదేశం లో కనిపించాలని యోచించి ఉండవచ్చు. సరే, నేను ఒకటిన్నర గంటల ముందు కాదని అనుకుంటున్నాను. అదే సమయంలో, అతను రెండున్నర లేదా మూడు తర్వాత డబ్బును అక్కడ ఎక్కువసేపు ఉంచే ప్రమాదం తీసుకుంటాడని నేను సందేహిస్తున్నాను. అర్జున్ తన స్టీల్ కేస్డ్ చేతి గడియారాన్ని చూశాడు. "ఇప్పుడు సమయం రెండు ఇరవై ఎనిమిది. అంటే డబ్బు తీసుకోబడింది లేదా తీసుకోబోతున్నారు. డబ్బు తీసుకోబడితే, స్మిత విడుదల అవుతుందని ఆశించడం మినహా మనం వెంటనే చేయగలిగేది ఏమీ లేదు. ఆమె విడుదల కాకపోతే, ఆమె కోడ్ చేసిన సందేశం అర్థం చేసుకోవడానికి మరియు అది మనకు ఏదైనా ఉపయోగకరమైనది అందిస్తుందని ఆశించడం మినహా మనం వేచి ఉండాలి. మరోవైపు, డబ్బు ఇంకా తీసుకోకపోతే, మనం ఇంకా ఏదైనా చేయవచ్చు—కానీ మనం వెంటనే చర్య తీసుకుంటేనే."

"అది ఏమిటి?" బ్రహ్మం ఆత్రుతగా అడిగాడు.

"డ్రాప్ సైట్లో కిడ్నాపర్ లేదా వాళ్ళ మనిషిని పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించండి. అతనిని చుట్టుముట్టి పట్టుకోండి. అతనిని ప్రాణాలతో పట్టుకోండి. మనకు అతను దొరికితే, మనం అతనిని మాట్లాడేలా చేయవచ్చు. మిస్ స్మిత ను ఎక్కడ ఉంచారో మనం త్వరగా తెలుసుకోవచ్చు మరియు ఆమెను రక్షించడానికి మాకు చాలా మంచి అవకాశం ఉంటుంది."

అర్జున్ ఆగిపోయాడు. అతని ఆలోచన గురించి వాళ్ళు ఆలోచించడానికి కాసేపు నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

"నాకు భయంగా ఉంది," సునీత అంది.

"ప్రకటన ఇచ్చి, డబ్బు వదిలిపెట్టి, పికప్లో సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు జోక్యం చేసుకోకూడదని మేము మాట ఇచ్చాము." బ్రహ్మం అన్నాడు.

"నాకు తెలుసు," అని అర్జున్ అన్నాడు. "మీరు వారిని డబ్బును హాని లేకుండా తీసుకోవడానికి అనుమతించడానికి అంగీకరించారు. మరియు వారు, ప్రతిగా, వారు స్మిత ను హాని లేకుండా విడుదల చేస్తామని వాగ్దానం చేశారు. కానీ ఇప్పుడు వారు తమ ఒప్పందంలోని భాగాన్ని నిలబెట్టుకుంటారని మేము నమ్మడం లేదు. అప్పుడు, మీరు దానిలోని మీ భాగాన్ని నిలబెట్టుకోవడం గురించి ఎందుకు ఆందోళన చెందాలి?"

"వాళ్ళ మనిషిని ఆకస్మికంగా దాడి చేసి పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించడంలో ఎంత ప్రమాదం ఉంటుంది?" బ్రహ్మం అడిగాడు.

"అతను అక్కడ ఉంటే, అతనిని పట్టుకోవడంలో మాకు ఎలాంటి సమస్య ఉండదు. అతను ఒంటరి వ్యక్తి అయితే మరియు మిస్ స్మిత ను ఎక్కడో బంధించి ఉంచితే, అతను ఆమె వద్దకు మనల్ని నడిపించేలా చేస్తాము. కానీ అతను ఒంటరి వ్యక్తి కాదు అని నేను చాలా సందేహిస్తున్నాను. ఈ కేసు ఒక వ్యక్తి చేసిన పనిలా కనిపించడం లేదు. అవసరమైన ప్రణాళిక మొత్తం, ఈ ఎస్టేట్లోకి చొరబడటం, మిస్ స్మిత వంటి ప్రముఖ వ్యక్తిని కిడ్నాప్ చేయడంలో ఉన్న ఇబ్బందులు, ఆమెను లొంగదీసుకోవడం, ఆమెను తీసుకెళ్లడం, ఇంత కాలం ఆమెను ఉంచడం వంటి వాటిని పరిగణలోకి తీసుకుంటే, కనీసం ఇద్దరు నేరస్థులు, ఇద్దరు లేదా అంతకంటే ఎక్కువ మంది పాల్గొని ఉండాలి. ఇది, వాస్తవానికి, ప్రమాదాన్ని పెంచుతుంది. నేను దానిని స్పష్టంగా చెప్పాలని మీరు కోరుకుంటున్నారా?"

"దయచేసి చెప్పండి," అని బ్రహ్మం అన్నాడు. "ఏమీ దాచవద్దు."

"సరే. ఇద్దరు కిడ్నాపర్లు డ్రాప్ పాయింట్కు వెళ్లొచ్చు. ఒకడు డబ్బు తీసుకోవడానికి, మరొకడు దూరంగా ఉండి తన పార్ట్నర్ను కాపాడటానికి.  సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు వస్తే, ఒకడిని పట్టుకోవచ్చు, కానీ రెండో వాడు తప్పించుకుని స్మిత కు హాని కలిగించే ప్రమాదం ఉంది.  అయితే, అది జరిగే అవకాశం తక్కువ, ఎందుకంటే తూప్రాన్ నుండి బయటకు వెళ్లే అన్ని దారులను మూసివేయొచ్చు.  కానీ, రెండో వాడు తప్పించుకోలేకపోయినా, ఇంకొక వ్యక్తికి సమాచారం అందించగలడు.  స్మిత బహుశా అక్కడే, వాకీ-టాకీ రేంజ్లో ఉంటే ప్రమాదం.  అప్పుడు మన ప్లాన్ బెడిసికొడుతుంది.  కానీ స్మిత అంత దగ్గరలో ఉండకపోవచ్చు.  డబ్బు తీసుకోవడానికి ఒకరు మాత్రమే వస్తారని అనుకుంటున్నాను."

"మీరు చెప్పింది నిజమని అనుకుందాం," అని బ్రహ్మం అన్నాడు. "మీ మనుషులు ఆ స్థలాన్ని చుట్టుముట్టి, ప్రతి నిష్క్రమణను నిరోధించి, కిడ్నాపర్లను పట్టుకోవడంలో విజయం సాధించారని అనుకుందాం. ఈ కార్యకలాపాలన్నీఅందరి దృష్టిని ఆకర్షిస్తాయి, కాదా? ఏమి జరిగిందో ఖచ్చితంగా బయటకు వస్తుంది."

"ఖచ్చితంగా, ఒక గంటలోపు తెలిసిపోతుంది అని నేను భయపడుతున్నాను."

"స్మిత ను కాపాడటానికి వదిలివేయబడిన రెండవ కిడ్నాపర్, ఆమె ఎక్కడ ఉంచబడిందో, రేడియో లేదా టెలివిజన్ ద్వారా తన భాగస్వామిని పట్టుకున్నట్లు తెలుసుకోవచ్చు..."

"అవును, అతను చివరికి దాని గురించి వింటాడు."

బ్రహ్మం ముఖం ముడుచుకున్నాడు. "కాబట్టి మీరు పట్టుకున్న వ్యక్తి మాట్లాడేలోపు, మిమ్మల్ని స్మిత వద్దకు తీసుకెళ్లేలోపు, అతని భాగస్వామి—స్మిత ను చంపి పారిపోయి ఉండవచ్చు."

"అది సాధ్యమే."

బ్రహ్మం తల ఊపాడు. "ప్రమాదకరం, చాలా ప్రమాదకరం."

"నేను దానిని ఖండించడం లేదు. అదే సమయంలో, మీరు అసలు చర్య తీసుకోకపోవడం, కిడ్నాపర్లు డబ్బు తీసుకున్న తర్వాత మిస్ స్మిత ను హాని లేకుండా విడుదల చేస్తారని పూర్తిగా నమ్మడం కంటే ఇది ప్రమాదకరమైనదా కాదా అని మీరు పరిగణించాలి."

బ్రహ్మం కాస్త తడబడ్డాడు. "నాకు తెలియదు." అతను సునీత వైపు చూశాడు. "నీవు ఏమి అనుకుంటున్నావు, సునీతా ?"

ఆమె అయోమయంలో ఉంది. "నాకు కూడా తెలియదు. రెండు మార్గాలు ప్రమాదకరమైనవిగా కనిపిస్తున్నాయి. నేను దీనిని నీకు వదిలివేస్తున్నాను, బ్రహ్మం. నీవు తీసుకునే ఏదైనా నిర్ణయానికి నేను కట్టుబడి ఉంటాను."

బ్రహ్మం తన చేతులతో ముఖాన్ని కప్పుకున్నాడు మరియు తన కళ్ళద్దాలపై తన కణతలను మర్దన చేశాడు. "వారు—వారు డబ్బు తీసుకున్న తర్వాత ఆమెను సురక్షితంగా విడుదల చేయాలని అనుకోవచ్చు—మరియు మనం జోక్యం చేసుకుంటే, ఆమె సజీవంగా బయటపడటానికి ఆమెకున్న ఒక అవకాశాన్ని మనం పాడు చేసి ఉండవచ్చు."

"అవును," అని అర్జున్ అన్నాడు.

"వారు ఆమెను విడుదల చేయాలని అనుకోకపోతే, మరియు వారిలో ఒకరిని పట్టుకునే అవకాశాన్ని మనం కోల్పోతే, ఆమెను మరణం నుండి రక్షించడానికి ఉన్న ఏకైక అవకాశాన్ని కూడా మనం కోల్పోతాము."

"అది కూడా నిజం," అని అర్జున్ అన్నాడు.

"ఇది భయంకరమైన సందిగ్ధత, భయంకరమైనది," అని బ్రహ్మం అన్నాడు. "మన నిర్ణయం తీసుకునే ముందు దీని గురించి కొంచెం ఎక్కువ చర్చించగలమా?"

అర్జున్ నిలబడి, చేతులు నడుముపై పెట్టుకుని, బ్రహ్మం ను చూస్తూ అన్నాడు, "బ్రహ్మం, మనకు రెండు దారులు ఉన్నాయి.  ఒకటి, ఏమీ చేయకుండా, ఏం జరుగుతుందో చూస్తూ ఉండటం.  ఇందులో టైమ్ ప్రాబ్లం ఉండదు.  రెండవది, నా మనుషులు రంగంలోకి దిగి పరిస్థితిని తమ చేతుల్లోకి తీసుకోవడం.  ఇందులో టైమ్ చాలా ముఖ్యం.  కాబట్టి, ఏదైనా నిర్ణయం తీసుకోవాలంటే, టైమ్ను దృష్టిలో పెట్టుకోవాలి.  దీని గురించి ఇంకా మాట్లాడొచ్చు.  ఎంతసేపు?  ఇంకో ఒక్క నిమిషం.  ఆ తర్వాత మీరైనా నిర్ణయం తీసుకోవాలి, లేదా మమ్మల్ని తీసుకోనివ్వాలి."

***

[anaamika]

Super super super fantastic wonderful అనామిక గారు సూపర్

నచ్చినందుకు చాలా సంతోషం

[anaamika]

అంతా కలలో జరిగినట్లుగా, చాలా బాగా, అతను ఊహించిన దానికంటే ఎక్కువే జరిగింది. హైవేపై రద్దీ దాటి, అడవి లోకి ప్రవేశించి, ఎడమవైపు తిరిగిన వెంటనే, అతను వేగంగా వెళ్లడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ దారి అతనికి తెలుసు, పైకి వెళ్లే కొద్దీ ట్రాఫిక్ తగ్గిపోయింది.

కొండల్లో పైకి, చుట్టూ తిరుగుతూ, నిటారుగా ఉన్న దారిపై దృష్టి పెట్టి, అతను వెనకబడిన నివాసాల గుర్తులను గమనించాడు. అక్కడక్కడ పచ్చని ప్రదేశాల మధ్య, చిన్న గుడిసెలు, కొండపై ఇళ్ళు కనిపించాయి.  త్వరలోనే టెంపుల్ గేట్ వచ్చింది. (పిల్లలు టెంపుల్ ముందు నిలబడి ఉండగా, గైడ్ పుస్తకంలో చదివినది అతనికి గుర్తుకు వచ్చింది: "చంద్రుడు, అగ్నిని మనిషి యొక్క మొదటి జీవన మరియు మరణ చిహ్నాలుగా నమ్ముతారు కాబట్టి దీనికి మూన్ ఫైర్ టెంపుల్ అని పేరు. ఇది ఏ ప్రత్యేక మతానికి చెందినది కాదు, కేవలం శాఖాహారం మరియు హింసను విసర్జించడానికి మాత్రమే.")  ఆ గేట్ దాటిన తర్వాత, అతను మరో ప్రపంచంలోకి అడుగుపెట్టినట్లు అనిపించింది - నిర్మానుష్యమైన, వదిలివేయబడిన, అడవి లాంటి ప్రదేశం, ఎక్కడా జీవం లేదు.

అక్కడి నుండి బయలుదేరిన పద్దెనిమిది నిమిషాల తర్వాత, అతనికి దగ్గరలో ఆ పెద్ద బండరాయి కనిపించింది—ఆకాశానికి వ్యతిరేకంగా నిలబడిన ఎర్రటి రాయి బండ.  అతను తన పిల్లలతో భార్య తో కలిసి చాలాసార్లు అక్కడికి వెళ్ళాడు, ఆ ప్రాంతాన్ని చూశాడు.

మరో నిమిషంలో, పెద్ద బండరాయి నీడ అతని ట్రక్కును కమ్మేసింది.  ఎక్కడ పార్క్ చేయాలో ఆలోచిస్తూ అతను వేగం తగ్గించాడు.  బండరాయి దాటి రోడ్ పక్కన ఒక ఖాళీ స్థలం ఉంది, కానీ అక్కడ పార్క్ చేయడం అతనికి నచ్చలేదు.  కొండ చుట్టూ తిరుగుతూ, సైడ్ రోడ్ కోసం చూస్తూ డ్రైవ్ చేసుకుంటూ వెళ్ళాడు.  చివరికి, బండరాయికి దాదాపు రెండు వందల గజాల దూరంలో, సామానుల బరువును బట్టి అతను అనుకున్న దానికంటే కొంచెం దూరంలో, అతనికి ఒక మంచి సైడ్ రోడ్ కనిపించింది.  అది పెద్ద హైకర్ల దారి, పొదలను దాటి లోపలికి వెళ్తోంది.  అతను ట్రక్కును ఆ దారిలోకి తిప్పి, హైవే నుండి కనిపించకుండా ఒక చోట పార్క్ చేశాడు.

వెంటనే, అతను నడుచుకుంటూ రోడ్డుని చేరుకుని, బండరాయి వైపు వెనక్కి నడవడం ప్రారంభించాడు. దారి లో ఎవరూ లేరు.  ఎవరైనా ఎదురైతే అతని వేషధారణ చూసి అనుమానించరని అతను అనుకున్నాడు.  అతను చిన్న వేటగాడిలా ఉన్నాడు - షాట్గన్ భుజాన వేసుకుని, స్నేహితుడి పొలానికి వేటకు వెళ్తున్నట్లున్నాడు.

బండరాయి దగ్గరపడుతుండగా, అతను ఆగి తన వాచ్ చూసుకున్నాడు.  రెండున్నర అయింది.  అతను అనుకున్నదానికంటే చాలా ఆలస్యం అయిందని, స్వర్గధామం లోని దాగు ప్రదేశానికి ఒకటి రెండు గంటలు ఆలస్యంగా వెళ్తానని అర్థం చేసుకున్నాడు.  అబ్బాయిలు కంగారుపడుతూ ఉంటారు, ఏమైందో అని భయపడుతూ ఉంటారు.  కానీ అతను డబ్బుతో తిరిగి వస్తే, వాళ్ళ కోపం పోయి, సంతోషపడతారు.

అతను మళ్ళీ నడవడం మొదలుపెట్టి, నీడలోకి చేరుకున్నాడు. బండరాయి అతనిపై ఎత్తుగా ఉంది - పురాతన బండరాయి, దాని రాయి గోడలు, షెల్ఫ్లు, వాతావరణానికి గురైన రాతిలో చెక్కిన గుహలతో. అతను దాని ముందు ఆగిపోయాడు.

రంజిత్ చివరి క్షణాలకు చేరుకున్నాడు.

రాతి కుప్పను చూస్తూ, తన మైండ్లో ఉన్న మెటల్ డిటెక్టర్ అది స్వచ్ఛమైన బంగారమని నిర్ధారించింది.

అతను ఇక్కడికి ఒక పేద మధ్యతరగతి వ్యక్తిగా వచ్చాడు.  ఇక్కడి నుండి మాత్రం కోటీశ్వరుడిగా వెళ్తాడు.

అతను ఆ అద్భుతానికి తల ఊపి, ఊపిరి పీల్చుకుని, షాట్గన్ను భుజానికి గట్టిగా అదిమి పట్టుకుని, మళ్ళీ ముందుకు నడవడం ప్రారంభించాడు.

బండరాయి దక్షిణ వైపుకు చేరుకున్న అతను, అక్కడ ముళ్ల కంచె శిథిలాలు చూశాడు.  అతను గుర్తుపెట్టుకున్నట్లే ఉంది.  కంచెలో ఒక చోట తెరిచి ఉంది.  రోడ్డు నుండి కొంచెం పైకి, బండరాయి పక్కన ఒక ఇసుక దారి ఉంది, అది దాదాపు యాభై అడుగుల వరకు వెళ్తుంది.  దారికి కుడి వైపున, బండరాయి నుండి పైకి చొచ్చుకు వచ్చిన పదునైన రాయి ఉంది.  దారి, రాయి రెండూ అక్కడ ఒక నిటారుగా ఉన్న కొండ దగ్గర ఆగిపోయాయి.  దూరంగా చెరువు మెరుస్తూ కనిపిస్తోంది.  దారికి ఎడమ వైపున, పొదలతో కప్పబడిన చిన్న కొండ ఉంది, అది కిందికి వెళ్లి పచ్చిక బయలుగా మారుతోంది.

రంజిత్ వెనక్కి తిరిగాడు. రోడ్డుకి అవతల వైపున, మురికి, ఎండిన గడ్డి, పొదలు, పేవ్మెంట్ నుండి కిందికి విస్తరించి ఉన్న చిన్న పొలం ఉంది. అతని వెనుక కానీ, రోడ్డుపై ఎక్కడా ఎవరూ కనిపించలేదు. అతని ముందున్న దారి అతని కోసం మాత్రమే ఉంది.

అతను ఊపిరి పీల్చుకుని, కంచెలోంచి లోపలికి అడుగు పెట్టాడు.

చాలా జాగ్రత్తగా, ఇరవై అడుగుల దూరం కొలిచి అడుగులు వేయడం మొదలుపెట్టాడు.

ఒకటి, రెండు, మూడు, నాలుగు, ఐదు, ఆరు, ఏడు, ఎనిమిది, తొమ్మిది, పది, పదకొండు...

బండరాయి నీడ నుండి బయటపడి, అతను మండుతున్న ఎండలోకి వచ్చాడు. తల వంచుకుని, షాట్గన్ భుజానికి అదిమి పట్టుకుని, దారిలో ఎగిరిపోయిన పక్షిని, దగ్గరగా వచ్చి వెళ్ళిపోయిన తేనెటీగను పట్టించుకోకుండా, బండరాయి చుట్టూ నిర్ణయించిన దూరం వరకు అడుగులు లెక్కిస్తూ నడవడం కొనసాగించాడు.

పదిహేను అడుగులు, పదహారు, పదిహేడు, పద్దెనిమిది, పందొమ్మిది... ఇంతలో గోధుమరంగు తోలు మెరుపు అతనికి కనిపించింది.  అతను ముందుకు దూకి, బండరాయి వెనుక చూశాడు.  అక్కడ అయిదు ఉబ్బిన గోధుమరంగు సూట్కేసులు ఉన్నాయి.  అవి ఖచ్చితంగా సూట్కేసులే, నిధి, బ్లాక్-బియర్డ్ దోపిడి సొమ్ము.

వాటిని చూడగానే అతని కళ్ళు చెమర్చాయి.  అభిమాన సంఘం సాధించిన విజయానికి అతను చాలా సంతోషించాడు.  బ్రహ్మం, నువ్వు ఎక్కడున్నా, నీకు చాలా కృతజ్ఞతలు.  స్మితా, నువ్వు చాలా మంచిదానివి.

రంజిత్ ముందుకు దూకి, సూట్కేసుల ముందు మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు. వాటిని తెరిచి చూడాలనిపించింది, కానీ అతను ఖచ్చితంగా ఉన్నాడు.  ఇప్పుడు సమయం వృథా చేయడానికి లేదు.  అతను తల వెనక్కి తిప్పి, ఎవరూ చూడటం లేదని నిర్ధారించుకున్నాడు.  నీలి ఆకాశం, మేఘాలు లేని ఆకాశాన్ని చూస్తూ కాసేపు ఆనందించాడు.

అతను ఒంటరిగా ఉన్నాడు, అతను సురక్షితంగా ఉన్నాడు, అతను భూమి యొక్క ఆశీర్వదించబడిన వారిలో ఒకడు, ఒక ధనవంతుడు, చాలా ధనవంతుడు, ప్రసిద్ధ దాత మిస్టర్ రంజిత్.

షాట్గన్ను కిందపెట్టి, ఒక సూట్కేస్ను పట్టుకుని నిటారుగా నిలబెట్టాడు, తర్వాత ఇంకో సూట్కేస్ను సరి చేశాడు. అవి బరువుగా ఉన్నాయి, కానీ అతను చాలా సంతోషంగా ఉండటం వల్ల బరువు అనిపించలేదు. అతను నిలబడ్డాడు. షాట్గన్ను తీసుకుని కుడి భుజానికి అదిమి పట్టుకున్నాడు. కుడి చేతితో చిన్న సూట్కేస్ను, ఎడమ చేతితో పెద్ద సూట్కేస్ను ఎత్తాడు.

ఎండలో కళ్ళు మిటకరించుకుంటూ, అతను బరువున్న సంచులను ఇసుక దారి గుండా కిందకు తీసుకువెళ్ళాడు.  కొండలు, లోయలు దాటి దూరంగా చెరువు కనిపించింది - అతను ధనవంతుడయ్యాక మొదటిసారి చూస్తున్నాడు.  ఇక అందాలను చూడటం మానేసి, సూట్కేస్ హ్యాండిల్స్ను గట్టిగా పట్టుకుని, తన ట్రక్ వైపు నడవడం మొదలుపెట్టాడు.  ఈ బరువుతో, ట్రక్కు దగ్గరకు చేరుకోవడానికి పదిహేను నిమిషాలు పడుతుందని అనుకున్నాడు.  అతను బండరాయి చుట్టూ రోడ్డు వైపు నడవడం కొనసాగించాడు.

సగం దూరం వచ్చాడు, బరువుతో మూలుగుతున్నాడు.  రెండు వంతుల దూరం వచ్చాడు, చెమటలు పడుతున్నాయి.  అకస్మాత్తుగా ఆగిపోయాడు.

తల పైకి ఎత్తి విన్నాడు.  ఏమీ లేదు.  తర్వాత, ఏదో వినిపించింది, చాలా చిన్న శబ్దం.

వినిపించాలని ప్రయత్నించాడు. అప్పుడు అతనికి వినిపించింది.  దూరం నుండి ఒక చిన్న, ఎక్కువ శబ్దంగల క్లిక్-క్లిక్ లాంటి శబ్దం వస్తోంది.

వింతగా ఉంది.

ఖచ్చితంగా వినాలని అతను చాలాసేపు నిశ్చలంగా నిలబడ్డాడు.

నిశ్శబ్దం.  మళ్ళీ వినిపించింది, అదే శబ్దం బిగ్గరగా, స్పష్టంగా, బాగా వినిపించింది.  ఆ శబ్దం ఇక్కడ, ఈ నిర్మానుష్య ప్రదేశంలో వింతగా, కలవరపెట్టేలా ఉంది.  ఇక్కడ పక్షుల పాటలు, కీటకాల శబ్దాలు, రంజిత్ శ్వాస తప్ప మరేమీ ఉండకూడదు.

అతను ఆ వింత శబ్దం ఎటువైపు నుండి వస్తోందో చూడటానికి తల వంచాడు.  అప్పుడే ఆ శబ్దం మారి, గలగలలాడే శబ్దంలా వినిపించింది.  క్షణంలోనే అది హెలికాప్టర్ శబ్దమని, ఎటువైపు నుండి వస్తోందో తెలుసుకున్నాడు.

హెలికాప్టర్ తిరుగుతున్న, కొడుతున్న శబ్దం అతనికి వినిపిస్తోంది.

అతను వెనక్కి తిరిగి, చెరువు వైపు చూశాడు.  దూరంగా ఉన్న కొండల వెనుక నుండి హెలికాప్టర్ వేగంగా అతని వైపు వస్తూ కనిపించింది.

హెలికాప్టర్పై ఏముందో, అది ఎలా ఉందో చూడటానికి అతను కళ్ళు చిన్నవి చేశాడు.  అతని కొడుకు ద్వారా అతనికి విమానాల గురించి కొంత తెలుసు, కానీ అతను హెలికాప్టర్ను గుర్తించలేకపోయాడు.  ఒకటి మాత్రం ఖచ్చితం - శబ్దం బిగ్గరగా అవుతోంది.  అంతేకాదు, ఆ శబ్దం ఒక్కసారిగా రెండు శబ్దాలుగా మారింది.

రంజిత్ మళ్ళీ వెనక్కి తిరిగి, రోడ్డు మీదుగా ఆకాశంలోకి చూశాడు.  అక్కడ, తూర్పు వైపు నుండి, కొండల మీదుగా, బండరాయి వైపు వస్తున్న మరో హెలికాప్టర్ కనిపించింది - మొదటిదానిలాగే ఉంది.

రంజిత్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది, కానీ అతను కంగారుపడకూడదని నిర్ణయించుకున్నాడు.

ఇవి ఏదైనా అయి ఉండొచ్చు, ముఖ్యంగా హాలిడే వీకెండ్లో. ఇవి రెగ్యులర్ హెలికాప్టర్లు కావచ్చు - రద్దీగా ఉండే వీకెండ్స్లో ఇవి ఎప్పుడూ నీటిపైన, బీచ్లపైన, రోడ్లపైన తిరుగుతూ ఉంటాయి. విమానాశ్రయం నుండి హోటల్కు VIPలను తీసుకెళ్లే హెలికాప్టర్లు కావచ్చు, లేదా ఇంకేదైనా ఎమర్జెన్సీ డ్యూటీలో ఉండొచ్చు.

బహుశా కావొచ్చు.

అతను అటు ఇటు చూశాడు. ఒకదాని నుండి మరొకదానికి, మరియు ఇప్పుడు వాటి రూపాంతరం మరింత అనుమానాస్పదంగా కనిపించింది, ఎందుకంటే రెండూ స్పష్టంగా క్రిందికి దిగుతున్నాయి, మరింత క్రిందికి మరియు రెండూ దగ్గరవుతున్నాయి, బండరాయి వాటి నిర్ణీత హెలిప్యాడ్ లాగా.

సహజంగా, రంజిత్ బరువున్న సూట్కేసులను వదిలేశాడు, నేలపై పడేసాడు.  వెంటనే మోకాళ్లపై పడి, కనిపించకుండా ఉండాలని బండరాయి వైపు పాకడం మొదలుపెట్టాడు.

వణుకుతూ, నమ్మలేకపోతూ, హెలికాప్టర్లు దగ్గరగా వస్తున్నట్లు చూశాడు.

ఇప్పుడు వాటి రంగు కనిపించింది. రెండు హెలికాప్టర్లూ ఆకుపచ్చ రంగులో ఉన్నాయి.  అప్పుడే అతనికి ఏదో ప్రమాదం జరగబోతోందని అనిపించింది.

"కంగారు పడకు, రంజిత్," అని తనను తాను అనుకున్నాడు, కానీ అతను కంగారు పడ్డాడు. సూట్కేసులను పట్టుకుని పారిపోవాలనుకున్నాడు. కానీ భయంతో కదలలేకపోయాడు. సూట్కేసులు పోతే పోనీ.  పరిగెత్తడానికి ధైర్యం చాలలేదు.  ఖచ్చితంగా తెలిసే వరకు కనిపించకుండా ఉండటమే మంచిది.  అతను షాట్గన్ను వదిలి, నేలపై బోర్లా పడుకున్నాడు.

హెలికాప్టర్ శబ్దాలు ఇప్పుడు ఉరుములాగా, చెవులకు పెద్దగా వినిపిస్తున్నాయి. నేలపై పడుకుని, శరీరం బిగదీసుకుని, భూమి కొద్దిగా కదులుతున్నట్లు అతను గ్రహించాడు. తల పైకెత్తి ఎడమవైపు చూసి, భయపడ్డాడు.

ఒక పెద్ద, ఆకుపచ్చ రంగు షార్క్ లాంటి హెలికాప్టర్ అతను పడుకున్న దారి పక్కన ఉన్న పొదల్లో దిగుతోంది. అతను వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.  రెండవ హెలికాప్టర్ కూడా దిగుతుండటం చూసి భయపడ్డాడు.

ఆ క్షణంలో, అతను వాటిని గుర్తు పట్టాడు.  విద్యుత్ షాక్ కొట్టినట్లు అతని శరీరం వణికిపోయింది.

రెండు హెలికాప్టర్లూ A-4 బెల్ జెట్ రేంజర్లు.

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు !!

ధూళి కమ్ముకుంది. ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతూ, దగ్గుతూ, ఏం జరుగుతుందో రంజిత్ కు అర్థమైంది.

వాళ్ళు దిగిపోయారు.

అతను లేచి నిలబడి, దుమ్ము, రేణువుల మధ్య కళ్ళు చిన్నవి చేసి, ఇది కల కాదని నిర్ధారించుకున్నాడు.

అప్పుడు అతను స్వయంగా చూశాడు. దగ్గరలో ఉన్న హెలికాప్టర్, దారి కింద, యాభై గజాల దూరంలో నేలపై ఉంది. దాని బ్లేడ్ తిరగడం ఆగిపోయింది. అది భయంకరంగా నిశ్చలంగా ఉంది. ఇప్పుడు కాక్పిట్ తలుపు తెరుచుకుంటోంది.

రంజిత్ జెట్ రేంజర్ డోర్ నుండి ఒక వ్యక్తి బయటకు రావడం చూశాడు.  తెల్లటి హెల్మెట్, కాకీ యూనిఫాం వేసుకున్న లావుపాటి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ అధికారి తుపాకీ తీస్తున్నాడు.  దేవుడా, అది కూడా స్మిత్ అండ్ వెస్సన్ .38 రివాల్వర్ - హోల్స్టర్ నుండి బయటకు వస్తూనే భయంకరంగా ఉంది.

భయపడిపోయిన రంజిత్ ఇక ఆగలేదు.  తన షాట్గన్ను తీసుకుని, వంగి, డబ్బు దాచిన చోటుకు పారిపోవడం మొదలుపెట్టాడు.  బండరాయి ఆశ్రయం కోసం పరుగెత్తుతూ, తడబడుతూ, రాయి మూల మలుపు తిరిగి, వెనుక ఉన్న ఇరుకైన ప్రదేశంలో పడిపోయాడు.  అక్కడ రాయికి ఆనుకుని, ఊపిరి పీల్చుకుంటూ పడుకున్నాడు.

కొద్దిసేపటికి, అతను తల పైకెత్తి చూశాడు.  నమ్మలేకుండా, దృశ్యాన్ని చూశాడు - ఇద్దరు, ముగ్గురు, నలుగురు, ఐదుగురు! - హెల్మెట్లు, యూనిఫాంలు, మెరిసే బ్యాడ్జ్లతో, అందరూ తుపాకులు పట్టుకుని, పైకి వస్తున్నారు.  మరో కదలిక అతని దృష్టిని ఎడమవైపుకు తిప్పింది.  అక్కడ ముగ్గురు, నలుగురు, ఐదుగురు ఉన్నారు.  ఇంకో హెలికాప్టర్ నుండి ఐదుగురు, ఒకేసారి రోడ్డు దాటి, కంచెలోంచి దూకి, నెమ్మదిగా వస్తున్న తమ తోటి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లతో కలిసిపోవడానికి పరిగెత్తుతున్నారు.

స్తంభించిపోయిన రంజిత్ అలాగే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. వాళ్ళు దగ్గరగా వస్తున్నారు, వాళ్ళ లావుపాటి, భయంకరమైన ముఖాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

రంజిత్ పారిపోవాలనుకున్నాడు, కానీ ఎక్కడికి వెళ్ళాలో తెలియలేదు. భయంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అయిపోయాడు.  పైనున్న బండరాయిని, కింద ఉన్న అగాధాన్ని చూశాడు. ఎక్కడా దారి లేదు. అతను చిక్కుకుపోయాడు.

ఇది జరగకూడదు, కానీ జరుగుతోంది.  అతను మోసపోయాడు.  అందరూ మోసపోయారు.

మోసగాళ్ళారా!

సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు, హంతకులు, అతనిని పట్టుకోవడానికి వస్తున్నారు.

లేదు. లేదు, అలా జరగకూడదు. అతనికి కాదు. ఇది అన్యాయం. అంతా తప్పుగా ఉంది. ఏదో పొరపాటు జరిగి ఉంటుంది.  అది పొరపాటు అని తెలిసి వాళ్ళంతా వెళ్ళిపోతారు.  ఈ భయంకరమైన కల కరిగిపోతుంది.  ఇది ఎప్పుడూ జరగనట్లు అవుతుంది.

వాళ్ళు ఇంకా దగ్గరగా వస్తున్నారు, ఉచ్చు బిగుసుకుంటోంది.  అతను మూలలో చిక్కుకున్న కుక్కలా అయిపోయాడు.  అతను ఎవరో, నిజంగా ఎవరో వాళ్ళకి తెలియదా? అతను నేరస్థుడు కాదు, రౌడీ కాదు, ఇలాంటివి చేసే వ్యక్తి కాదు.  అతను మిస్టర్ రంజిత్, ఫుట్బాల్ హీరో, ఎవరెస్ట్ లైఫ్ ఇన్సూరెన్స్ కంపెనీలో ముఖ్యమైన వ్యక్తి.  ఒక భార్యకి భర్త, ఇద్దరు పిల్లల తండ్రి.  అందరికీ స్నేహితుడు.   సొంత ఇల్లు కూడా ఉంది, నిజాయితీపరుడు.

ఇరవై గజాల దూరంలో, ఒక లావుపాటి, కనికరం లేని ముఖం ముందు ఒక వింత వస్తువు కనిపించింది.

అది మెగాఫోన్.  చీర్లీడర్లు రంజిత్ ను ప్రోత్సహించడానికి, "రంజిత్ ది గ్రేట్, రంజిత్ ది ఇన్విన్సిబుల్, మ్యాన్ ఆఫ్ ఐరన్, హోల్డ్ దట్ లైన్" అని చెప్పడానికి ఉపయోగించే మెగాఫోన్ లాంటిది.

మెగాఫోన్ నుండి కేరింతలు వస్తాయని ఎదురుచూశాడు, కానీ బదులుగా బుల్హార్న్లో పెద్ద గొంతు వినిపించింది.

"మీరు చుట్టుముట్టబడ్డారు! మీ రైఫిల్ కింద పడేయండి! చేతులు పైకెత్తండి! చేతులు పైకెత్తి బయటకు రండి!"

అతను పిచ్చివాడయ్యాడు.

రంజిత్ కు ఇలా చేస్తారా?

లేదు, ఎప్పటికీ కాదు !

పిచ్చిగా, అతను షాట్గన్ను భుజానికి ఎక్కించుకుని, గోడపై బారెల్ పెట్టి, గురి లేకుండా కాల్చడం మొదలుపెట్టాడు - అక్కడ, ఇక్కడ, రీలోడ్ చేస్తూ, ఎక్కడ పడితే అక్కడ కాల్చాడు. అతను ఎవరో చెప్పాడు, తనను వదిలి వెళ్ళిపోమని ఆదేశించాడు. కానీ పొంచివున్న, దగ్గరవుతున్న, కాకీ యూనిఫాం వేసుకున్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఎవరూ కింద పడలేదు, అతని కాల్పులకు ప్రతిస్పందించలేదు.

చివరి రెండు షెల్స్ కోసం వెతుక్కుంటూ, తొందరగా రీలోడ్ చేస్తుండగా, వాళ్ళ నిశ్శబ్దం అతన్ని ఆశ్చర్యపరిచింది.  అప్పుడే అతనికి స్పృహ వచ్చింది, ఏం జరుగుతుందో పూర్తిగా అర్థం చేసుకున్నాడు.

అతను మరో షాట్ కాల్చాడు, అతని దగ్గర ఒకే ఒక షెల్ ఉందని చూశాడు.  నిజం అతనికి అర్థం కావడంతో తుపాకీపై పట్టు వదులుకున్నాడు.

వాళ్ళు అతనిని సజీవంగా పట్టుకోవాలని ఆర్డర్ చేశారు కాబట్టే అతను కాల్చినప్పుడు వాళ్ళు తిరిగి కాల్చలేదు.  స్మిత ను ఎక్కడ దాచిపెట్టారో చెప్పమని అతన్ని కొట్టడానికి, చిత్రహింసలు పెట్టడానికి, మాట్లాడించడానికి వాళ్ళు అతనిని సజీవంగా కోరుకుంటున్నారు.

ఇక మొత్తం కుళ్ళిన, నీచమైన కథ అంతా బయటకు వస్తుంది.

వార్తాపత్రికల మొదటి పేజీల్లో తన ఫోటో వస్తుంది, టీవీల్లో తన గురించి వార్తలు వస్తాయి, కోర్టులో నేరారోపణలు ఎదుర్కొని శిక్ష పడుతున్నట్లు ఊహించుకున్నాడు.  భార్య కళ్ళలో, పిల్లల కళ్ళలో, అతని క్లయింట్ల, వ్యాపార సహచరుల, స్నేహితుల కళ్ళలో తనను తాను చూసుకున్నాడు.  అందరూ తనను ఎలా చూస్తారో, ఎంత అసహ్యించుకుంటారో అని ఊహించుకుని భయపడ్డాడు.

నగ్నంగా, అందరికీ తెలిసిపోయింది.  ఒక వక్రబుద్ధి గల అత్యాచారిగా, కిడ్నాపర్గా, దోపిడీదారుడిగా, అసహ్యకరమైన రాక్షసుడిగా అందరికీ కనిపిస్తాను.

పాపం భార్య, పాపం నా పిల్లలు.  మిమ్మల్ని ఎంతగానో ప్రేమిస్తున్నాను.

బుల్హార్న్లో బిగ్గరగా, స్పష్టంగా తీర్పు వినిపించింది.

"మీకు ఏ మాత్రం అవకాశం లేదు! లొంగిపోండి! మీ రైఫిల్ను కింద పడేయండి! నిలబడండి మరియు మీ చేతులు పైకి ఎత్తి ముందుకు రండి!" అని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు హెచ్చరించారు.

లేదు.  లేదు.  లేదు.

అతను అలా చేయకూడదు, ఎప్పటికీ చేయకూడదు.  భార్య కు ఇలాంటి బాధ కలిగించకూడదు.  "నేను నిన్ను ఎంతగానో ప్రేమిస్తున్నాను," అని అతను మనసులో అనుకున్నాడు.  తన పిల్లలకు ఇలాంటి కష్టం కలిగించకూడదు.  పాపం నా పిల్లలు, నా అందమైన పిల్లలు.  "డాడీ మిమ్మల్ని ప్రేమిస్తున్నాడు, ఎప్పటికీ ప్రేమిస్తాడు" అని మనసులో అనుకున్నాడు.

బుల్హార్న్ అతని చెవిలో భయంకరంగా మారుమోగుతోంది, అతన్ని పిచ్చివాడిని చేస్తోంది.

"మీకు లొంగిపోవడానికి కేవలం ఐదు సెకన్లే సమయం ఉంది!  లేదంటే మేము మిమ్మల్ని పట్టుకోవడానికి వస్తున్నాము!"

లేదు!

బుల్హార్న్.

"ఒకటి… రెండు… మూడు… నాలుగు…

లేదు, నేను ఎప్పటికీ లొంగిపోను !

అతని పాలసీ, అతని ఇన్సూరెన్స్ పాలసీ...  దానిలో పరిహారం గురించి ఏముంది—

"ఐదు!"

అతనికి కళ్ళు మసకబారాయి.  కాకీ రంగు దుస్తులు వేసుకున్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు అతని వైపు వేగంగా పరిగెత్తుకుంటూ వస్తున్నారు, ఒక పెద్ద అలలా అతనిని ముంచెత్తడానికి, బంధించడానికి వస్తున్నారు.

"నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను, నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నానునునునును" అని అతను మనసులో అనుకున్నాడు.

అతను షాట్గన్ బారెల్ను తన నోటిలో పెట్టుకున్నాడు.  అది మండుతున్నట్లు వేడిగా ఉంది.  కళ్ళు మూసుకున్నాడు.  బొటనవేలు ట్రిగ్గర్పైకి వెళ్లి, గట్టిగా వెనక్కి లాగాడు.  ఒక్క క్షణంలో అంతా ముగిసిపోయింది.

***

[anaamika]

SO, RANJITH SACRIFICED HIS LIFE WITHOUT GIVING ANY CLUE! VERY EXCITING!
THE HELICOPTERS MAY CONTINUE SEARCHING THE VICINITY AND THE FORCES
COMBING THE ADJACENT AREA!!

The helos can not search inch by inch specially in mountains with jungles. And moreover they are hiding in the house. So they can not point out where smitha can hide with the kidnappers.
Anyway thanks for the interest. Those episodes will come soon. 

[anaamika]

Story is going nicely.  Keep going......

Thanks for the support.