15-06-2024, 02:58 PM
హాస్య కథలు
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
Comedy హాస్య కథలు - సుట్టకోసంRunning
Showing only the posts of k3vv3: 132 of 165 posts. Show all posts
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
![[+]](https://xossipy.com/images/bootbb/collapse_collapsed.png)
17-06-2024, 04:41 PM
![[Image: image-2024-06-17-164040094.png]](https://i.ibb.co/bFKbw9x/image-2024-06-17-164040094.png)
బదరీనాథ్ ఓ ప్రభుత్వోద్యోగి. ఆ మధ్యే హైదరాబాద్ కు బదిలీ అయి వచ్చాడు. ఆ మహా నగరంలో హఠాత్తుగా అద్దె ఇల్లు దొరకడమంటే అంత సులభం కాదు. అదీ - ఆఫీసుకు దగ్గరలో!... మొత్తానికి ఎలాగో కొలీగ్స్ సాయంతో ఓ రెసిడెన్షియల్ కాంప్లెక్స్ లో ఫ్లాట్ ఒకటి సంపాదించగలిగాడు, అద్దె కొంచెం ఎక్కువైనా.
కొత్త ఊరు. కొత్త సంసారం... ఆ ఏరియాకు చెందిన కుకింగ్ గ్యాస్ సప్లయ్ ఏజెన్సీ కి వెళ్లి రిజిష్టర్ చేసుకోబోతే, ఐ.డి. తో పాటు అడ్రెస్ ప్రూఫూ కావాలన్నారు. అదీ - అతని పేరులో!... అలాగే, బ్యాంక్ లో ఎకౌంట్ ఓపెన్ చేద్దామని వెళ్తే - అడ్రెస్ ప్రూఫ్ తో పాటు, అదే బ్రాంచ్ లో అకౌంట్ ఉన్న ఖాతాదారు చేత ఇంట్రడక్షన్ కూడా కావాలన్నారు.
కరెంట్ బిల్లు బిల్డర్ పేరులో ఉంది. అతను తన ఫ్లాట్ లో అద్దెకు ఉంటున్నట్లు ఇంటి ఓనర్ రాసిచ్చే లెటర్ కూడా చెల్లదట. ప్రభుత్వపరమైన గుర్తింపు కాగితమే కావాలట!
ఎవరో సలహా ఇవ్వడంతో, తన డిపార్ట్మెంట్ ఐ.డి. ని ఉపయోగించి గవర్నమెంట్ (బి.ఎస్.ఎన్.ఎల్) టెలిఫోన్ ల్యాండ్ లైన్ కనెక్షన్ తీసుకున్నాడు బదరీనాథ్, వేయి రూపాయల డిపాజిట్ కట్టి, నిజానికి అతనికి సెల్ ఫోన్ ఉంది. ల్యాండ్ లైన్ అవసరం లేదు. ఐనా అడ్రెస్ ప్రూఫ్ కోసం కనెక్షన్ తీసుకోకతప్పలేదు.
దాంతో బ్యాంక్ అకౌంట్ ఓపెన్ చేసి, గ్యాస్ ఏజెన్సీ లో పేరు నమోదు చేసుకుని తేలికగా ఊపిరి పీల్చుకున్న బదరీనాథ్ - అసలు సమస్య ఆ తరువాతే ఆరంభమౌతుందని ఊహించలేదు, పాపం!
ముప్పయ్ ఐదేళ్ళ బదరీనాథ్ ది చిరు కుటుంబం - భార్య కమల, పదేళ్ళ కూతరు రాధిక, తల్లి లక్ష్మమ్మాను.
ఓ సారి ఫోన్ మ్రోగితే లక్ష్మమ్మ వెళ్లి రిసీవర్ తీసింది.
ఆమె 'హలో!" అనగానే - అటువైపు నుండి, "హాయ్, స్వీటీ! నిన్నటి నుంచి నీకోసం ట్రై చేస్తూంటే రెస్పాన్స్ లేదేమమ్మా?" అన్న మగ గొంతుక.
"ఏయ్, ఎవరు నువ్వు?" గట్టిగా అడిగింది లక్ష్మమ్మ.
"ఎంత అలిగితే మాత్రం? బాయ్ ఫ్రెండ్ నే తెలియనట్టు నటిస్తావా! నా సెల్ లో చార్జ్ ఐపోయింది డియర్! అందుకే ఇందులో," అన్నాడతను. "ఏయ్, స్వీటీ! సాయంత్రం లవర్స్ పార్క్ కు వెళ్దాం, రెడీగా ఉండు, అక్కడ ఐస్ క్రీమూ, నీ కోపం పోయేలా స్వీట్ నథింగ్సూ తో ఎంజాయ్ చేద్దాం. ఓకే?"
"ఎవడ్రా నువ్వు? ఎవరు కావాలి?" కోపంగా అంది ఆవిడ.
"నువ్వే, నువ్వే... నువ్వే కావాలి!" కొంటెగా అన్నాడు అతను. అంతలోనే, "మీవాళ్లెవరైనా పక్కనున్నారేమిటీ... తెలియనట్టు నటిస్తున్నావ్?... ఓకే! ఈవెనింగ్..." అంటూ, ఫోన్లో
ముద్దులు పెట్టాడు.
చటుక్కున రిసీవర్ పెట్టేసి, అప్రయత్నంగా బుగ్గ తుడుచుకుంది లక్ష్మమ్మ.
"దరిద్రపుగొట్టు వెధవ! నన్ను లవర్స్ పార్క్ కు రమ్మంటాడా! నాకు ముద్దులు కూడా పెడతాడా!!... బదిరీని రానియ్, సెక్యూరిటీ అధికారి కంప్లెయింట్ ఇప్పించి, ఆ పోకిరిగాడి తిక్క కుదుర్చుతాను..." అంటూ కోపంతో గింజుకుంటున్న అత్తగారి వంక తెల్లబోయి చూసి, "ఏమయిందత్తయ్యా?" అనడిగింది కమల.
ఆవిడ జరిగిందంతా చెప్పి, "నా వయసుక్కూడా గౌరవం లేకుండా నోటికి వచ్చినట్టు వాగుతాడా! వాడికెంత ధైర్యం?" అంది మండిపడుతూ.
కమల నవ్వాపుకుంటూ, "టెలిఫోన్లో మీరు అతనికి కనిపించరు కదండీ? బహుశా అతను తన గర్ల్ ఫ్రెండ్ ఎవరికో చేస్తే... అది రాంగ్ నంబరుకు, మనకు వచ్చుంటుంది" అంది.
ఆవిడ "ఔనా!?" అంటూ విస్తుపోయి, "గర్ల్ ఫ్రెండ్ ఐతే మాత్రం... ఫోన్లో ఆ ముద్దులేమిటీ, అసహ్యంగా!' అంది.
'అది జెనెరేషన్ గ్యాప్!' అని అత్తగారితో అనబోయి ఊరుకుంది కమల.
సాయంత్రం ఆఫీసు నుండి వచ్చాక తల్లి ఆనాటి తన టెలిఫోన్ అనుభవం గురించి చెబుతూంటే... పడిపడి నవ్వారు బదరీనాథ్, రాధికలు.
"నాన్నమ్మా! తప్పకుండా అది తాతయ్యే అయుంటాడు!" అంటూ ఆవిడను రాధిక ఆట పట్టిస్తూంటే...
"తప్పు!" అంటూ కూతురి నెత్తి మీద మురిపెంగా చిన్న మొట్టికాయ వేసింది కమల.
బదరీనాథ్ ల్యాండ్ లైన్ కు రాంగ్ కాల్స్ విరివిగా వస్తూండేవి. వాటిలో తరచుగా వచ్చే కాల్ - రాష్ట్ర మంత్రి ఏడుకొండలు కోసం! రోజుకు అర డజను సార్లైనా అతని కోసం ఫోన్ చేస్తూంటారు, ఎవరెవరో. అది మంత్రి గారి నివాసం కాదనీ, రాంగ్ నంబరనీ చెప్పినా కొందరు నమ్మేవారు కాదు... తమ నంబరూ, మంత్రి గారి నంబరూ పక్క పక్క వయ్యుంటాయనుకునేవాడు బదరీనాథ్. అతని కాల్స్ తమకు వచ్చినట్టే, తమ కాల్స్ అతనికి వెళ్తున్నాయేమోనన్న అనుమానం కూడా కలిగేది. ఆ విషయమై ఒకటి రెండు సార్లు టెలిఫోన్ డిపార్ట్మెంట్ కు పిర్యాదు చేసినా పరిస్థితిలో మార్పులేదు.
ఓరోజు రాత్రి టీవీ లో న్యూస్ వాచ్ చేస్తూన్న బదరీనాథ్ కుటుంబాన్ని ఓ వార్త ఆశ్చర్యపరిచింది... ఆ రోజు ఉదయం మంత్రి ఏడుకొండలు తన పదవికి రాజీనామా చేసాడని తెలిసి అతని అభిమానులు, మద్దతుదారులూ అతని నివాసానికి ఊరేగింపుగా వెళ్లారు. అతను ఎట్టి పరిస్థితులలోనూ రిజైన చేయడానికి వీల్లేదంటూ నినాదాలు చేసారు. రాజీనామాను ఉపసంహరించుకోవాలంటూ గొడవ చేసారు. అది కేవలం గాలి వార్త అని చెప్పినా వినిపించుకోలేదు.
మంత్రి గారింటి ఆడంగులే ఆ నిజం చెప్పారంటూ వక్కాణించారు. ఆ గుంపును చెదరగొట్టడానికి సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు లాఠీ ఛార్జ్ కూడా చేయవలసి వచ్చింది... తరువాత, మహేశ్వరం లో పర్యటిస్తున్న మంత్రి గారే స్వయంగా వచ్చి, అది అబద్ధపు వార్త అనీ, కిట్టనివారెవరో దానిని పుట్టించి ఉంటారనీ చెప్పాకగానీ, జనాలు కుదుటపడలేదు.
"మంత్రి గారి రాజీనామా నిజమే అయ్యుంటుంది. ముఖ్యమంత్రితో ఏ విషయం లోనో అభిప్రాయభేదం వచ్చుంటుంది. ఆవేశంతో రిజైన్ చేసేసి ఉంటాడు గురుడు. మద్దతుదారుల ఒత్తిడితో ఉపసంహరిచుకుని ఉంటాడు" వ్యాఖ్యానించాడు బదరీనాథ్.
"అంతే అయ్యుంటుంది. నిప్పు లేనిదే పొగరాదు కదా!" అంది లక్ష్మమ్మ.
"మంత్రి గారి రాజీనామా సంగతి ఆయన ఇంట్లోవాళ్ళే చెప్పారంటున్నారు కదా!" అంది కమల.
అంతలో ఏదో గుర్తుకు వచ్చిన రాధిక 'కెవ్వు' మని అరచింది.
త్రుళ్ళిపడ్డా రంతా.
భయపడ్డ అత్తగారు కంగారుగా గుండెల పైన ఊసుకుంటూంటే - కూతురి వంక కోపంగా చూసింది కమల.
"ఏమయిందే? ఎందుకలా గుండెలు అవిసిపోయేలా అరిచావ్?" అంది కోపంగా.
ఆ పిల్ల చెప్పింది ఆలకించి మొదట తెల్లబోయినా, ఆ తరువాత పడిపడి నవ్వారంతా.
ఆరోజు ఉదయం... ల్యాండ్ లైన్ మ్రోగింది. పెద్దవాళ్ళంతా ఎవరి పనులలో వాళ్ళు బిజీగా ఉండడంతో, రాధిక వెళ్లి రిసీవర్ తీసింది.
"మంత్రి గారు ఉన్నారండీ?" అని అడిగారు ఎవరో అటువైపు నుండి.
రోజుకు పదిసార్లు వచ్చే మంత్రి గారి కాల్స్ తో విసుగెత్తిపోయి ఉన్నారు ఇంట్లో అందరూ. అందుకే కొంటెగా, "మంత్రి గారు లేరు. రిజైన్ చేసేసారు!" అని జవాబిచ్చి, ఫోన్ కట్ చేసేసింది ఆ పిల్ల.
ఆ తరువాత ఫోన్ మళ్ళా మళ్ళా రింగ్ ఐనా అట్టెండ్ అవ్వలేదు...
మంత్రి ఏడుకొండలు 'రాజీనామా' వార్తకు మూలం రాధిక అని గ్రహించేసరికి, ఓ పక్క "అలా చెప్పడం తప్పుకాదటే, దయ్యం!" అంటూ ఆ పిల్లను మురిపెంగా మందలిస్తూనే... మరో పక్క రాత్రంతా నవ్వలేక చచ్చింది బదరీనాథ్ కుటుంబం.
ఐతే -
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
17-06-2024, 04:42 PM
టెలిఫోన్స్ - ముఖ్యంగా, ల్యాండ్ లైన్స్ - కేవలం నవ్వించే సన్నివేశాలకే దారితీస్తాయనుకున్న బదరీనాథ్ - అది ఎల్లప్పుడూ నిజం కాదనీ, ఏడ్పించగలవు కూడాననీ తెలుసుకోవడానికి అట్టే రోజులు పట్టలేదు. కొండొకసారి అది హార్ట్ ఎటాక్స్ కూడా తెప్పిస్తుందనడానికి తానే నిదర్శనం అయ్యాడు.
ఆ రోజు సాయంత్రం - ఆఫీసు నుండి వచ్చి, వాష్ చేసుకుని, సోఫాలో కూర్చుని కాఫీ సిప్ చేస్తూ వార్తా పత్రిక చదువుతున్నాడు బదరీనాథ్. ఓ కాగితం తెచ్చి తండ్రికి ఇచ్చింది రాధిక.
దాన్ని చూడగానే, 'అమ్మో!' అంటూ గుండె పట్టుకుని సోఫాలో ఒరిగిపోయాడు బదరీనాథ్.
లబో దిబో మంటూ డాక్టర్ కు ఫోన్ చేసింది కమల.
డాక్టర్ వచ్చి బదరీనాథ్ ను పరీక్షించాడు. "ఏదో పెద్ద షాకే తిన్నట్టున్నాడు. కరెంటు తీగ ఏదైనా పట్టుకున్నాడా?" అనడిగాడు.
"లేదు. ఈ టెలిఫోన్ బిల్లు ముట్టుకున్నాడు," అని జవాబు ఇచ్చింది రాధిక.
"అదీ సంగతి! అందుకే హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చింది," అంటూ బదరీనాథ్ కు ఇంజెక్షన్ ఇచ్చాడు. దాంతో కొంతసేపటికి కళ్ళు తెరిచాడు బదరీనాథ్.
"పరవాలేదు. మైల్డ్ ఎటాకే. మందులు వేసుకుని రెస్ట్ తీసుకుంటే సరయిపోతుంది" అంటూ మందులు రాసిచ్చాడు డాక్టర్. "ఎందుకైనా మంచిది... కొన్నాళ్ళపాటు టెలిఫోన్ బిల్లులూ, కరెంట్ బిల్లులూ అతనికి చూపించకండి".
కమలకు కొన్ని జాగ్రతలు చెప్పి... ఫీజు జేబులో వేసుకుని, మెడిసిన్ చెస్ట్ తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు అతను.
బదరీనాథ్ కోలుకునేసరికి వారం రోజులు పట్టింది.
భర్త పూర్తిగా కోలుకున్నట్టు నమ్మకం కలిగాక - ఎందుకైనా మంచిదని డాక్టర్ రాసిచ్చిన మందులవీ దగ్గర పెట్టుకుని, "ఏమిటండీ, ఈ దారుణం? రెండు నెలలకు యాభై వేల బిల్లేమిటి!? అన్ని కాల్స్ ల్యాండ్ లైన్ నుండి మనమెప్పుడు చేసాం?" అంది కమల ఆశ్చర్యము, ఆగ్రహమూ మిళితం కాగా.
బిల్లు తీసుకుని దానికి జతపరచియున్న కాల్స్ వివరాలను పరిశీలించిన బదరీనాథ్ నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.
అర్థరాత్రి వేళ... ఇంటర్నేషనల్ కాల్స్... దుబాయ్, పాకిస్థాన్, సాల్మన్ ఐలెండ్స్, క్రిస్ట్మస్ ఐలెండ్స్ వగైరా దేశాలకు చేయబడినట్టు ఆ రికార్డ్ చెబుతోంది! వాటి కారణం గానే బిల్లు మొత్తం యాభై వేలు అయింది!!
అయోమయంలో పడిపోయాడు బదరీనాథ్. తాను కాని, తన కుటుంబం కాని ఇంటర్నేషనల్ కాల్స్ ఎన్నడూ చేయలేదు. కనీసం - అమెరికాకు కూడా. ఎందుకంటే, తన బంధుమిత్రులెవరూ విదేశాలలో లేరు. పుట్టంతా స్వదేశంలోనే ఉంది... పైగా, దుబాయ్, పాకిస్థాన్ లు తప్పిస్తే... సాల్మన్ ఐలెండ్స్, క్రిస్ట్మస్ ఐలెండ్స్ పేర్లు ఎప్పుడూ విననుకూడా లేదు.
అంతలోనే హఠాత్తుగా గుర్తుకు వచ్చింది అతనికి - తన ల్యాండ్ లైన్ కు అసలు ఐ.ఎస్.డి. ఫెసిలిటీయే లేదన్న విషయం!... నవ్వాలో ఏడవాలో తెలియలేదు అతనికి.
ఐతే అతని కుటుంబం మాత్రం ఏడ్చింది, ఆ టెలిఫోన్ బిల్లు మూలంగా... ఆరోగ్యంగా ఉన్న మనిషికి హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చినందుకు!... టెలిఫోన్ బిల్లుకు డాక్టర్ బిల్లు కూడా తోడయినందుకు!!
బిల్లు తీసుకుని టెలిఫోన్ డిపార్ట్మెంట్ కు వెళ్ళాడు బదరీనాథ్. జూనియర్ ఇంజనీర్ ను కలుసుకుని విషయం చెప్పాడు.
ముందుగా బిల్లు పేచేసి, ఆనక కంప్లెయింట్ రాసివ్వమన్నాడతను.
బదరీనాథ్ తెల్లబోయి, "చేయని కాల్స్ కు నేనెందుకు బిల్లు కట్టాలి?" అనడిగాడు.
అతను నవ్వి, "అదంతే. 'పే ఫస్ట్ - ప్రొటెస్ట్ లేటర్' అన్నది మా డిపార్ట్మెంట్ తంబ్ రూల్!" అన్నాడు.
ఆ రూల్ తన కేసుకు వర్తించదని అతనికి నచ్చజెప్పబోయాడు బదరీనాథ్. ఫలితం లేకపోయింది.
డిపార్ట్మెంట్ హెడ్ జనరల్ మేనేజర్ (జి.ఎమ్) దగ్గరకు వెళ్ళాడు బద్రీనాథ్. తన గోడు వెళ్ళబోసుకున్నాడు.
బదరీనాథ్ చెబుతూన్నది సానుభూతితో, సావధానంగా ఆలకించాడు జనరల్ మేనేజర్.
"ఎక్చేంజ్ లన్నీ కంప్యూటరైజ్డ్. పొరపాట్లకు ఆస్కారం లేదు. మీరో, మీ కుటుంబ సభ్యులలో ఎవరో ఆ కాల్స్ ను చేసి మరచిపోయుంటారు," అన్నాడు కూల్ గా.
"కంప్యూటర్స్ ను ఆపరేట్ చేసేది మనుషులే. పొరపాటు ఎలాగో జరిగిపోయింది. అది మా దగ్గర మాత్రం కాదు" చికాకును అణుచుకుంటూ అన్నాడు బదరీనాథ్. "జరిగిన పొరపాటును సరిదిద్దవలసిందిగా మిమ్మల్ని కోరుతున్నాను".
"సారీ సార్! మా జేయీ చెప్పింది నిజమే. మా సిస్టం ఎంతగా స్ట్రీమ్ లైన్ అయిందంటే... మొదట మీరు బిల్ పే చేస్తే తప్ప మీ కంప్లయింట్ ను యాక్సెప్ట్ చేయదు" అన్నాడు
జి.ఎమ్. పొలైట్ గా.
బదరీనాథ్ తెల్లబోయాడు. "బట్, వై షుడ్ ఐ వే?"
"మీ టెలిఫోన్ డిస్కనెక్ట్ అవకుండా ఉండడానికి" చిరునవ్వుతో సమాధాన మిచ్చాడు జి.ఎమ్.
"దెన్, ఐ విల్ డిమాండ్ సి. బి. ఐ ఇంక్వైరీ!" కోపంగా అన్నాడు బదరీనాథ్.
అతని వంక జాలిగా చూసాడు జి.ఎమ్. బదరీనాథ్ కు వార్తా పత్రికలను చదివే అలవాటు లేదా అని అడిగాడు. రోజూ వాటితోనే ముఖం కడుగుతానని చెప్పాడు బదరీనాథ్, అలా ఎందుకు అడిగాడో అర్ధం కాక.
"మరైతే ఇటీవల దేశంలో జరుగుతున్న సంఘటనల గురించి మీకు తెలిసే ఉండాలే!" అన్నాడు జి.ఎమ్.
"ఏ సంఘటనలను గురించి మీరు మాట్లాడేది?"
"అదే - బాంబ్ బ్లాస్ట్స్... మొదట బోంబే లో, తరువాత డిల్లీ లో, ఆ మధ్య మన హైదరాబాద్ లో. రేపు ఎక్కడో!?" అన్నాడు జి.ఎమ్.
ఆ రోజు సాయంత్రం - ఆఫీసు నుండి వచ్చి, వాష్ చేసుకుని, సోఫాలో కూర్చుని కాఫీ సిప్ చేస్తూ వార్తా పత్రిక చదువుతున్నాడు బదరీనాథ్. ఓ కాగితం తెచ్చి తండ్రికి ఇచ్చింది రాధిక.
దాన్ని చూడగానే, 'అమ్మో!' అంటూ గుండె పట్టుకుని సోఫాలో ఒరిగిపోయాడు బదరీనాథ్.
లబో దిబో మంటూ డాక్టర్ కు ఫోన్ చేసింది కమల.
డాక్టర్ వచ్చి బదరీనాథ్ ను పరీక్షించాడు. "ఏదో పెద్ద షాకే తిన్నట్టున్నాడు. కరెంటు తీగ ఏదైనా పట్టుకున్నాడా?" అనడిగాడు.
"లేదు. ఈ టెలిఫోన్ బిల్లు ముట్టుకున్నాడు," అని జవాబు ఇచ్చింది రాధిక.
"అదీ సంగతి! అందుకే హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చింది," అంటూ బదరీనాథ్ కు ఇంజెక్షన్ ఇచ్చాడు. దాంతో కొంతసేపటికి కళ్ళు తెరిచాడు బదరీనాథ్.
"పరవాలేదు. మైల్డ్ ఎటాకే. మందులు వేసుకుని రెస్ట్ తీసుకుంటే సరయిపోతుంది" అంటూ మందులు రాసిచ్చాడు డాక్టర్. "ఎందుకైనా మంచిది... కొన్నాళ్ళపాటు టెలిఫోన్ బిల్లులూ, కరెంట్ బిల్లులూ అతనికి చూపించకండి".
కమలకు కొన్ని జాగ్రతలు చెప్పి... ఫీజు జేబులో వేసుకుని, మెడిసిన్ చెస్ట్ తీసుకుని వెళ్ళిపోయాడు అతను.
బదరీనాథ్ కోలుకునేసరికి వారం రోజులు పట్టింది.
భర్త పూర్తిగా కోలుకున్నట్టు నమ్మకం కలిగాక - ఎందుకైనా మంచిదని డాక్టర్ రాసిచ్చిన మందులవీ దగ్గర పెట్టుకుని, "ఏమిటండీ, ఈ దారుణం? రెండు నెలలకు యాభై వేల బిల్లేమిటి!? అన్ని కాల్స్ ల్యాండ్ లైన్ నుండి మనమెప్పుడు చేసాం?" అంది కమల ఆశ్చర్యము, ఆగ్రహమూ మిళితం కాగా.
బిల్లు తీసుకుని దానికి జతపరచియున్న కాల్స్ వివరాలను పరిశీలించిన బదరీనాథ్ నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.
అర్థరాత్రి వేళ... ఇంటర్నేషనల్ కాల్స్... దుబాయ్, పాకిస్థాన్, సాల్మన్ ఐలెండ్స్, క్రిస్ట్మస్ ఐలెండ్స్ వగైరా దేశాలకు చేయబడినట్టు ఆ రికార్డ్ చెబుతోంది! వాటి కారణం గానే బిల్లు మొత్తం యాభై వేలు అయింది!!
అయోమయంలో పడిపోయాడు బదరీనాథ్. తాను కాని, తన కుటుంబం కాని ఇంటర్నేషనల్ కాల్స్ ఎన్నడూ చేయలేదు. కనీసం - అమెరికాకు కూడా. ఎందుకంటే, తన బంధుమిత్రులెవరూ విదేశాలలో లేరు. పుట్టంతా స్వదేశంలోనే ఉంది... పైగా, దుబాయ్, పాకిస్థాన్ లు తప్పిస్తే... సాల్మన్ ఐలెండ్స్, క్రిస్ట్మస్ ఐలెండ్స్ పేర్లు ఎప్పుడూ విననుకూడా లేదు.
అంతలోనే హఠాత్తుగా గుర్తుకు వచ్చింది అతనికి - తన ల్యాండ్ లైన్ కు అసలు ఐ.ఎస్.డి. ఫెసిలిటీయే లేదన్న విషయం!... నవ్వాలో ఏడవాలో తెలియలేదు అతనికి.
ఐతే అతని కుటుంబం మాత్రం ఏడ్చింది, ఆ టెలిఫోన్ బిల్లు మూలంగా... ఆరోగ్యంగా ఉన్న మనిషికి హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చినందుకు!... టెలిఫోన్ బిల్లుకు డాక్టర్ బిల్లు కూడా తోడయినందుకు!!
బిల్లు తీసుకుని టెలిఫోన్ డిపార్ట్మెంట్ కు వెళ్ళాడు బదరీనాథ్. జూనియర్ ఇంజనీర్ ను కలుసుకుని విషయం చెప్పాడు.
ముందుగా బిల్లు పేచేసి, ఆనక కంప్లెయింట్ రాసివ్వమన్నాడతను.
బదరీనాథ్ తెల్లబోయి, "చేయని కాల్స్ కు నేనెందుకు బిల్లు కట్టాలి?" అనడిగాడు.
అతను నవ్వి, "అదంతే. 'పే ఫస్ట్ - ప్రొటెస్ట్ లేటర్' అన్నది మా డిపార్ట్మెంట్ తంబ్ రూల్!" అన్నాడు.
ఆ రూల్ తన కేసుకు వర్తించదని అతనికి నచ్చజెప్పబోయాడు బదరీనాథ్. ఫలితం లేకపోయింది.
డిపార్ట్మెంట్ హెడ్ జనరల్ మేనేజర్ (జి.ఎమ్) దగ్గరకు వెళ్ళాడు బద్రీనాథ్. తన గోడు వెళ్ళబోసుకున్నాడు.
బదరీనాథ్ చెబుతూన్నది సానుభూతితో, సావధానంగా ఆలకించాడు జనరల్ మేనేజర్.
"ఎక్చేంజ్ లన్నీ కంప్యూటరైజ్డ్. పొరపాట్లకు ఆస్కారం లేదు. మీరో, మీ కుటుంబ సభ్యులలో ఎవరో ఆ కాల్స్ ను చేసి మరచిపోయుంటారు," అన్నాడు కూల్ గా.
"కంప్యూటర్స్ ను ఆపరేట్ చేసేది మనుషులే. పొరపాటు ఎలాగో జరిగిపోయింది. అది మా దగ్గర మాత్రం కాదు" చికాకును అణుచుకుంటూ అన్నాడు బదరీనాథ్. "జరిగిన పొరపాటును సరిదిద్దవలసిందిగా మిమ్మల్ని కోరుతున్నాను".
"సారీ సార్! మా జేయీ చెప్పింది నిజమే. మా సిస్టం ఎంతగా స్ట్రీమ్ లైన్ అయిందంటే... మొదట మీరు బిల్ పే చేస్తే తప్ప మీ కంప్లయింట్ ను యాక్సెప్ట్ చేయదు" అన్నాడు
జి.ఎమ్. పొలైట్ గా.
బదరీనాథ్ తెల్లబోయాడు. "బట్, వై షుడ్ ఐ వే?"
"మీ టెలిఫోన్ డిస్కనెక్ట్ అవకుండా ఉండడానికి" చిరునవ్వుతో సమాధాన మిచ్చాడు జి.ఎమ్.
"దెన్, ఐ విల్ డిమాండ్ సి. బి. ఐ ఇంక్వైరీ!" కోపంగా అన్నాడు బదరీనాథ్.
అతని వంక జాలిగా చూసాడు జి.ఎమ్. బదరీనాథ్ కు వార్తా పత్రికలను చదివే అలవాటు లేదా అని అడిగాడు. రోజూ వాటితోనే ముఖం కడుగుతానని చెప్పాడు బదరీనాథ్, అలా ఎందుకు అడిగాడో అర్ధం కాక.
"మరైతే ఇటీవల దేశంలో జరుగుతున్న సంఘటనల గురించి మీకు తెలిసే ఉండాలే!" అన్నాడు జి.ఎమ్.
"ఏ సంఘటనలను గురించి మీరు మాట్లాడేది?"
"అదే - బాంబ్ బ్లాస్ట్స్... మొదట బోంబే లో, తరువాత డిల్లీ లో, ఆ మధ్య మన హైదరాబాద్ లో. రేపు ఎక్కడో!?" అన్నాడు జి.ఎమ్.
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
17-06-2024, 04:43 PM
"దేశంలో జరుగుతూన్న బాంబ్ బ్లాస్ట్స్ కూ, నా టెలిఫోన్ బిల్లుకూ ఏమిటి సంబంధం?" అయోమయంగా, అనుమానంగా చూసాడు బదరీనాథ్.
"ఉంది, సార్! బాలీవుడ్ యాక్టర్ సంజయ్ దత్ ను మీరు ఎరుగుదురనుకుంటాను?" మందహాసం చేసాడతను.
"ఆఫ్ కోర్స్, మున్నాభాయ్ ని ఎరుగనివారు ఎవరుంటారు!?
అదంతా ఎక్కడకు దారి తీస్తోందో ఇంకా బోధపడడం లేదు బదరీనాథ్ కు.
"నౌ, లుక్, మై లెర్నెడ్ సార్! ఆ సూపర్ స్టార్ కు అండర్ వరల్డ్ తో సంబంధం ఉందన్న అనుమానం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఎలా కలిగిందంటారు?"
అతని ప్రశ్నతో బదరీనాథ్ మస్తిష్కం అర్జెంట్ గా ఆలోచనల అగాధం లోకి జారిపోయింది... సంజయ్ దత్ ఇంట్లోని ల్యాండ్ లైన్ నుండి దుబాయ్ వంటి దేశాలకు చేయబడ్డ కొన్ని
ఫోన్ కాల్స్ ఆధారంగా... సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తీగ లాగితే డొంకంతా కదిలింది. దఫాలుగా శ్రీకృష్ణ జన్మస్థానానికి కూడా వెళ్లివచ్చాడు అతను. ఆ కేసింకా ఓ కొలిక్కి రాలేదు...
'తన ఫోన్ బిల్లుకూ, సంజయ్ దత్ కేసుకూ సంబంధం ఏమిటో? అదంతా ఎక్కడకు దారి తీస్తున్నట్లో!?'... పజ్లింగ్ గా చూసాడు బదరీనాథ్.
"మీకు ఇంకా బోధపడలేదా?!" ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు జి.ఎమ్. "ఐతే, మీకు బుర్రకు ఎక్కేలా చెప్పడం నా విద్యుక్త ధర్మం!"
బ్లాంక్ గా చూసాడు బదరీనాథ్.
"మీరు ఫోన్ బిల్ గురించి సి.బి.ఐ. దర్యాప్తును డిమాండ్ చేస్తానన్నారు. రైట్?" అన్నాడు జి.ఎమ్. "కాని, సి.బి.ఐ రంగం లోకి దిగితే ఏమౌతుందో తెలుసా?"
"ఏమౌతుంది?"
"మీ కప్ బోర్డ్ లో స్కెలెటెన్స్ ను సృష్టించగలదు ఆ ఏజెన్సీ..."
"వాడ్డూ యూ మీన్?"
"మీ కాల్స్ గమ్యం దుబాయ్, పాకిస్థాన్ వంటి దేశాలు అని మీరు విస్మరించకూడదు".
"బట్, ఆ కాల్స్ మేం చేయలేదు" గుర్తుచేశాడు బదరీనాథ్.
"అని మీరంటున్నారు. కాని, ఆ విషయంలో సి.బి.ఐ. ఆలోచనలు వేరేలా ఉండొచ్చును!" మందహాసం చేసాడు జి.ఎమ్. "దె కుడ్ ఈవెన్ ట్రేస్ యూ టు ద ఇంటర్నేషనల్ టెర్రరిస్ట్ గ్రూప్స్..."
అదిరిపడ్డాడు బద్రీనాథ్. "ఇటీజ్ రిడిక్యులస్!" ప్రొటెస్ట్ చేసాడు. "నా ఫోన్ కు అసలు ఐ.ఎస్.డి. ఫెసిలిటీయే లేదు!"
"ఓహ్, దట్ కుడ్ స్పెల్ ఫరదర్ ట్రబుల్ ఫర్ యూ..." అన్నాడు జి.ఎమ్. "రెండు మూడేళ్ళ క్రితం హైదరాబాద్ లో ఓ ఫేక్ టెలిఫోన్ ఎక్చేంజ్ రాకెట్ ను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బర్స్ట్ చేసారు, గుర్తుందా? ప్రభుత్వానికి కోట్ల రూపాయల ఆదాయాన్ని నష్టం కలిగిస్తూ ప్రైవేట్ కంపెనీలకూ, బిజినెస్ మెన్ కూ రహస్యంగా ఇంటర్నేషనల్ కాల్స్ ను తక్కువ రేటుకు కనెక్ట్ చేసేది ఆ ముఠా... మీరూ అలాగే ఏ దొంగ ఎక్చేంజ్ ద్వారానో అంతర్జాతీయ కాల్స్ ను చేస్తున్నట్లు సి.బి.ఐ. దర్యాప్తు లో తేలవచ్చును!"
హతశుడయ్యాడు బదరీనాథ్. హఠాత్తుగా జబ్బుపడ్డవాడిలా ఐపోయాడు.
"ఐతే నన్నిప్పుడు ఏం చేయమంటారు?" నిస్సహాయంగా అడిగాడు.
"నేనే కనుక మీ స్థానంలో ఉంటే గప్ చుప్ గా బిల్లు చెల్లించేసేవాణ్ణి!" సజెస్ట్ చేసాడతను.
"మై గాడ్! యాభై వేలు! అకారణంగా!!" ఉలికిపడ్డాడు బదరీనాథ్.
"ఇంక్వైరీ వరకు వెళ్తే... అది మరింత కాస్ట్లీ ఆఫైర్ కావచ్చును!"
"బట్, అంత సొమ్ము నేనెక్కన్నుంచి తేను?"
"దట్స్ యువర్ ప్రొబ్లెమ్!" తాపీగా అన్నాడు జి.ఎమ్. "యూ బెట్టర్ గెట్ ద హెల్ ఔటాఫ్ హియర్... బిఫోర్ ద సి.బి.ఐ. స్మెల్స్ ఎ ర్యాట్!"
మెసేజ్ మెదడులో సూటిగా నాటుకోవడంతో - చటుక్కున లేచి నిలుచున్నాడు బదరీనాథ్...
తక్షణమే ఆఫీసుకివ వెళ్లి ప్రావిడెంట్ ఫండ్ నుండి లోన్ కు అప్లై చేసాడు - జి.ఎమ్. సలహా ప్రకారం టెలిఫోన్ బిల్ ను 'గప్ చుప్ గా' పే చేసేయడం కోసమని...!!
విషయం ఆలకించిన బదరీనాథ్ కుటుంబం అవాక్కయింది.
కమల తేరుకుని, "ఏమండీ! ఇవాళ దినపత్రికలో చూసాను - ప్రభుత్వం పోస్టాఫీసుల ద్వారా వ్యక్తిగత గుర్తింపు కార్డులను జారీ చేస్తోందట. అందులో చిరునామాతో పాటు అవసరమైన ఇతర వివరాలవీ ఉంటాయట. ఆ కార్డ్ అన్నిటికీ ఉపయోగిస్తుందట," అని చెప్పింది.
ఆమె పలుకులు బదరీనాథ్ చెవులలో అమృతం పోసాయి.
"నిజంగా? ఐతే ఇప్పుడే టెలిఫోన్ డిపార్ట్మెంట్ కు అప్లికేషన్ ఇచ్చేస్తాను, మన ల్యాండ్ లైన్ తీసేయమని!" అన్నాడు, హృదయాన్ని తేలికపరచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ.
"ఉంది, సార్! బాలీవుడ్ యాక్టర్ సంజయ్ దత్ ను మీరు ఎరుగుదురనుకుంటాను?" మందహాసం చేసాడతను.
"ఆఫ్ కోర్స్, మున్నాభాయ్ ని ఎరుగనివారు ఎవరుంటారు!?
అదంతా ఎక్కడకు దారి తీస్తోందో ఇంకా బోధపడడం లేదు బదరీనాథ్ కు.
"నౌ, లుక్, మై లెర్నెడ్ సార్! ఆ సూపర్ స్టార్ కు అండర్ వరల్డ్ తో సంబంధం ఉందన్న అనుమానం సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఎలా కలిగిందంటారు?"
అతని ప్రశ్నతో బదరీనాథ్ మస్తిష్కం అర్జెంట్ గా ఆలోచనల అగాధం లోకి జారిపోయింది... సంజయ్ దత్ ఇంట్లోని ల్యాండ్ లైన్ నుండి దుబాయ్ వంటి దేశాలకు చేయబడ్డ కొన్ని
ఫోన్ కాల్స్ ఆధారంగా... సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు తీగ లాగితే డొంకంతా కదిలింది. దఫాలుగా శ్రీకృష్ణ జన్మస్థానానికి కూడా వెళ్లివచ్చాడు అతను. ఆ కేసింకా ఓ కొలిక్కి రాలేదు...
'తన ఫోన్ బిల్లుకూ, సంజయ్ దత్ కేసుకూ సంబంధం ఏమిటో? అదంతా ఎక్కడకు దారి తీస్తున్నట్లో!?'... పజ్లింగ్ గా చూసాడు బదరీనాథ్.
"మీకు ఇంకా బోధపడలేదా?!" ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు జి.ఎమ్. "ఐతే, మీకు బుర్రకు ఎక్కేలా చెప్పడం నా విద్యుక్త ధర్మం!"
బ్లాంక్ గా చూసాడు బదరీనాథ్.
"మీరు ఫోన్ బిల్ గురించి సి.బి.ఐ. దర్యాప్తును డిమాండ్ చేస్తానన్నారు. రైట్?" అన్నాడు జి.ఎమ్. "కాని, సి.బి.ఐ రంగం లోకి దిగితే ఏమౌతుందో తెలుసా?"
"ఏమౌతుంది?"
"మీ కప్ బోర్డ్ లో స్కెలెటెన్స్ ను సృష్టించగలదు ఆ ఏజెన్సీ..."
"వాడ్డూ యూ మీన్?"
"మీ కాల్స్ గమ్యం దుబాయ్, పాకిస్థాన్ వంటి దేశాలు అని మీరు విస్మరించకూడదు".
"బట్, ఆ కాల్స్ మేం చేయలేదు" గుర్తుచేశాడు బదరీనాథ్.
"అని మీరంటున్నారు. కాని, ఆ విషయంలో సి.బి.ఐ. ఆలోచనలు వేరేలా ఉండొచ్చును!" మందహాసం చేసాడు జి.ఎమ్. "దె కుడ్ ఈవెన్ ట్రేస్ యూ టు ద ఇంటర్నేషనల్ టెర్రరిస్ట్ గ్రూప్స్..."
అదిరిపడ్డాడు బద్రీనాథ్. "ఇటీజ్ రిడిక్యులస్!" ప్రొటెస్ట్ చేసాడు. "నా ఫోన్ కు అసలు ఐ.ఎస్.డి. ఫెసిలిటీయే లేదు!"
"ఓహ్, దట్ కుడ్ స్పెల్ ఫరదర్ ట్రబుల్ ఫర్ యూ..." అన్నాడు జి.ఎమ్. "రెండు మూడేళ్ళ క్రితం హైదరాబాద్ లో ఓ ఫేక్ టెలిఫోన్ ఎక్చేంజ్ రాకెట్ ను సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు బర్స్ట్ చేసారు, గుర్తుందా? ప్రభుత్వానికి కోట్ల రూపాయల ఆదాయాన్ని నష్టం కలిగిస్తూ ప్రైవేట్ కంపెనీలకూ, బిజినెస్ మెన్ కూ రహస్యంగా ఇంటర్నేషనల్ కాల్స్ ను తక్కువ రేటుకు కనెక్ట్ చేసేది ఆ ముఠా... మీరూ అలాగే ఏ దొంగ ఎక్చేంజ్ ద్వారానో అంతర్జాతీయ కాల్స్ ను చేస్తున్నట్లు సి.బి.ఐ. దర్యాప్తు లో తేలవచ్చును!"
హతశుడయ్యాడు బదరీనాథ్. హఠాత్తుగా జబ్బుపడ్డవాడిలా ఐపోయాడు.
"ఐతే నన్నిప్పుడు ఏం చేయమంటారు?" నిస్సహాయంగా అడిగాడు.
"నేనే కనుక మీ స్థానంలో ఉంటే గప్ చుప్ గా బిల్లు చెల్లించేసేవాణ్ణి!" సజెస్ట్ చేసాడతను.
"మై గాడ్! యాభై వేలు! అకారణంగా!!" ఉలికిపడ్డాడు బదరీనాథ్.
"ఇంక్వైరీ వరకు వెళ్తే... అది మరింత కాస్ట్లీ ఆఫైర్ కావచ్చును!"
"బట్, అంత సొమ్ము నేనెక్కన్నుంచి తేను?"
"దట్స్ యువర్ ప్రొబ్లెమ్!" తాపీగా అన్నాడు జి.ఎమ్. "యూ బెట్టర్ గెట్ ద హెల్ ఔటాఫ్ హియర్... బిఫోర్ ద సి.బి.ఐ. స్మెల్స్ ఎ ర్యాట్!"
మెసేజ్ మెదడులో సూటిగా నాటుకోవడంతో - చటుక్కున లేచి నిలుచున్నాడు బదరీనాథ్...
తక్షణమే ఆఫీసుకివ వెళ్లి ప్రావిడెంట్ ఫండ్ నుండి లోన్ కు అప్లై చేసాడు - జి.ఎమ్. సలహా ప్రకారం టెలిఫోన్ బిల్ ను 'గప్ చుప్ గా' పే చేసేయడం కోసమని...!!
విషయం ఆలకించిన బదరీనాథ్ కుటుంబం అవాక్కయింది.
కమల తేరుకుని, "ఏమండీ! ఇవాళ దినపత్రికలో చూసాను - ప్రభుత్వం పోస్టాఫీసుల ద్వారా వ్యక్తిగత గుర్తింపు కార్డులను జారీ చేస్తోందట. అందులో చిరునామాతో పాటు అవసరమైన ఇతర వివరాలవీ ఉంటాయట. ఆ కార్డ్ అన్నిటికీ ఉపయోగిస్తుందట," అని చెప్పింది.
ఆమె పలుకులు బదరీనాథ్ చెవులలో అమృతం పోసాయి.
"నిజంగా? ఐతే ఇప్పుడే టెలిఫోన్ డిపార్ట్మెంట్ కు అప్లికేషన్ ఇచ్చేస్తాను, మన ల్యాండ్ లైన్ తీసేయమని!" అన్నాడు, హృదయాన్ని తేలికపరచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ.
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
28-06-2024, 05:03 PM
దొంగ గారి పెళ్ళి - సి. చంద్రయ్య
![[Image: image-2024-06-28-170321184.png]](https://i.ibb.co/BcBWVSP/image-2024-06-28-170321184.png)
కూతురు కోరినదానికి నవ్వాలో, ఏడవాలో, నవ్వి ఏడవాలో, ఏడ్చి నవ్వాలో అర్థం కాలేదు భీముడికి. పన్నేండేళ్ల వయసున్నప్పుడు కూతురు 'అలీబాబా అరడజను దొంగలు ' కావాలంది. తీసుకొచ్చి సంతోషపెట్టాడు. తరువాత 'మంచిదొంగ ' కావాలంది. తీసుకొచ్చి తనూ సంతోషపడ్డాడు. ఆ తరువాత భలేదొంగ, గజదొంగ... ఇలా దొంగలకు సంబంధించిన సినిమాలను కూతురు అడగడం, భీముడు తెచ్చివ్వడం జరిగింది. ఇప్పుడు 'దొంగ మొగుడు ' కావాలంది. "సరేలే తల్లీ... రాత్రి డ్యూటీ నుంచి వచ్చేటప్పుడు తెస్తాలే" అన్నాడు భీముడు యధాలాపంగా. "తెచ్చేదేంటి డాడీ? తీసుకురావాలి. నేనడుగుతున్నది సినిమాలో దొంగమొగుడు కాదు డాడీ... నిజమైన దొంగమొగుడు"
ఈ మాటకు భీముడు సెకనులో అరవయ్యో వంతు సమయం షాక్ కు గురై వెంటనే తేరుకున్నాడు. దొంగ అంత వేగంగా తేరుకోవాలి. లేకపోతే దొరికిపోతాడు. తేరుకున్న తరువాత ఆలోచనలో పడ్డాడు. కాకి కడుపున కాకే పుడుతుంది. పిల్లి కడుపున పిల్లే పుడుతుంది. దొంగ కడుపున దొంగే పుడుతుందా?! కాకపోతే, ఈ దొంగ బుద్దులు ఎలా ఒంటబట్టాయి?
భీముడు ఒప్పుకున్నాడు. ఒప్పుకోక ఏంచేస్తాడు? ఒక్కగానొక్క కూతురాయె... పైగా తల్లిలేని బిడ్డాయె. తన కూతురికి చిన్నప్పటినుండీ కోరితే కొండమీద కోతినైనా తీసుకొచ్చి ఇచ్చాడు. ఇప్పుడు దొంగమొగుడిని తీసుకురాలేడా?
భీముడు దొంగ సంబంధాల వేటలో పడ్డాడు. కానీ, అతడికి మొదటి అడుగే ఎలా వేయాలో అర్థం కాలేదు. తనకు తెలిసిన దొంగలంతా తన ఈడువారే! వాళ్లకు మగపిల్లలున్నారో, లేదో తెలీదు. ఒకవేళ వున్నా ఆ పిల్లలు దొంగ వృత్తిలో దిగి వున్నారో, దిగుతారో తెలియదు. పైగా, ఏ దొంగనైనా నీ కొడుకు దొంగతనం చేస్తాడా అంటే చెప్పుచ్చుకుని దరువేయడా? ఈ ఆలోచనా క్రమంలో భీముడి మెదడులో ఓ నక్షత్రం తళుక్కున మెరిసి దారి చూపింది.
రైల్వేస్టేషన్ కెళ్లి 'దొంగలున్నారు జాగ్రత్త ' అని రాసివున్న బోర్డులో తన కూతురికి మ్యాచ్ అయ్యే దొంగబ్బాయి కోసం చూశాడు. కానీ, అక్కడున్న మొహాలు అతడికి నచ్చలేదు. కూతురు ఎంత దొంగమొగుదు కావాలంటే మాత్రం కొండముచ్చుల్లా వున్న దొంగ ముచ్చుల్ని ఎలా కట్టబెట్టగలడు? ఎంత దొంగైనా కన్నతండ్రే కదా! చివరకు సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ కి కూడా వెళ్లి ఎంక్వైరీ చేశాడు.
తనకు నచ్చిన యువదొంగ దొరకలేదు, అయినా అతడు ఆగిపోలేదు. ఇంకో ఆలోచన వచ్చింది. వచ్చిందే తడవుగా పెన్ను, కాగితం తీసుకున్నాడు. తల పైకెత్తి తిరుగుతున్న సీలింగ్ ఫ్యానుకేసి చూసి రాయడం మొదలుపెట్టాడు.
'దొంగ కావలెను ' అని రాసి దానికింద అండర్ లైన్ చేశాడు... దానికింద...
అమ్మాయి పేరు : మనోహరి
రంగు : పట్టపగలు
వయసు : రెండు అర్థరాత్రులకు మూడు తక్కువ.
ఎత్తు : కిటికీకి ఎక్కువ, ద్వారానికి తక్కువ.
ఆస్తి : తండ్రి వయసంత.
వరుడికి వుండవలసిన లక్షణాలు...
రంగు : చిమ్మచీకటి (రాత్రుల్లో కనిపించకుండా వుండడానికి.)
చూపు : కత్తిలా ( బ్యాగులో ఏముందో తెలుసుకోవడానికి.)
వేళ్లు : కత్తెర్లాంటి (కత్తెర చేతిలో పెట్టుకు తిరిగితే ప్రమాదకరం.)
పళ్లు : బ్లేడులాంటి (బ్లేడుకు పదును తగ్గినప్పుడు ఉపయోగం.)
పైన తెలిపిన అమ్మాయికి, కింద తెలిపిన అర్హతలున్న యువదొంగలు తమ బయోడేటాను కింది అడ్రసుకు పంపగలరు. అని తన అడ్రసును రాశాడు. ఒకసారి తను రాసింది తిరిగి చదువుకున్నాడు. సంతృప్తిగా నవ్వుకున్నాడు. పత్రికలో యాడ్ ఇవ్వడానికి బయలుదేరాడు.
భీముడిచ్చిన ప్రకటన బాగానే పనిచేసింది. ఎప్పుడూ ఆ వీధి మొహం కూడా చూడని పోస్టుమాన్, ఓ పేద్ద సంచిని మోయలేక మోయలేక మోసుకుంటూ భీముడింటి లోగిలిలో పడేసి "నిద్రపోతున్నవాడిని లేపావు కదయ్యా... ఇంతకీ ఇన్ని కవర్లు వచ్చాయేంటి?" అని అడిగి సమాధానం కోసం కూడా ఎదురు చూడకుండా వెళ్లిపోయాడు. బయోడేటాలను సార్టవుట్ చేయడానికి దాదాపుగా నెలరోజులు పట్టింది. వచ్చిన అప్లికేషన్లలోనుండి తనకు మంచిదనిపించిన ఒకదానిని సెలెక్ట్ చేసి కూతురికి చూపించాడు. ఆమెకూ నచ్చింది. ఆ యువదొంగ అప్లికేషనులోని సెల్ నంబరుకి ఫోన్ చేసి "మీ ఇంటికి రేపొస్తున్నాం... మీకేమీ అభ్యంతరం లేదుగా!" అన్నాడు. "లేదు" అంది అవతల యువదొంగ గొంతు.
భీముడు, మనోహరి యువదొంగ ఇంటికెళ్లారు. యువదొంగ తల్లిదండ్రులు "రండి... రండి... మీకోసమే ఎదురు చూస్తున్నాం. ప్రజలంతా క్షేమమేనా?" అని సాదరంగా ఆహ్వానిస్తూ అఓపలికి తీసుకెళ్లారు. ఈ పలకరింపు అర్థంగాక యువదొంగ సర్హ "అదేమిటి అలా అడుగుతున్నారు? ఎవరైనా అందరూ బావున్నారా? అని అడుగుతారు. కానీ, మీరు మాత్రం....." ఆర్థోక్తిలో ఆగిపోయింది. "ఒసే పిచ్చిమొహమా! దొంగలు ఎప్పుదు క్షేమంగా వుంటారు/ అహ... ఎప్పుడుంటారని? ప్రజలు క్షేమంగా వున్నప్పుడే కదా!" అని గీతోపదేశం చేసి "సరే, నువ్వెళ్లి కాఫీలు పట్టుకురా!" అన్నాడు.
"చిటికెలో తేనూ" అంటూ అఓపలికెళ్లి వెంటనే తిరిగి వచ్చింది కాఫీ ట్రేతో...
మనోహరి కాఫీ చప్పరిస్తూ "పాలు చాలా చిక్కగా వున్నాయి. ఇంత చిక్కని పాలంటే... రేటు చాలా ఎక్కువనుకుంటా..."
"నేనూ అదే అనుకుంటున్నా... ఏ కేటగిరీ పాలు కావాలి? పల పాలా? నీళ్ల పాలా? అని చెప్పి మరీ పోస్తున్న ఈరోజుల్లో... ఇంత చిక్కని పాలంటే..." భీముడికి కూడా అదే అనుమానం. ఈ తండ్రీ కూతుళ్ల అనుమానాలు చూసి యువదొంగ తల్లిదండ్రులు ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకుని కిసుక్కున నవ్వుకున్నారు.
"అడిగితే ఎవడు పోస్తాడు ఇంత చిక్కని పాలు? నేనే తెల్లవారు జామున వెళ్లి ఒక్కోరోజు ఒక్కో ఇంట్లో పాలు పితుక్కొచ్చుకుంటాను" మీసం మెలేశాడు యువదొంగ తండ్రి.
"మంచిపని చేశారు. నాకూ ఇలా చేయాలని వుంది. కానీ, పాలు పితకడం చేతగాక వెళ్లడం లేదు. ఇంతకీ అబ్బాయి....?" ప్రశ్నార్థకంగా యువదొంగ తండ్రివైపు చూశాడు భీముడు.
"కూల్ డ్రింక్స్ కొట్టుకొస్తానని వెళ్లాడు... వచ్చేస్తూ వుంటాడు" అన్నాడు యువదొంగ తండ్రి.సరిగ్గా అప్పుడే యువదొంగ ఖాళీ చేతులతో వచ్చాడు.
"కూల్ డ్రింక్స్ ఏవిరా?"
"వీలు పడలేదు డాడీ!"
"నా కడుపున చెడబుట్టావు కదురా... నా పరువును పుల్కాట్లో కలిపేశావు కదురా..." అంటూ మీటరెత్తు ఎగిరాడు. దొంగమొగుఛు కావాలనుకుంటే ఉత్త మొగుడు దొరికేలా వున్నాడనుకుని మనోహరి తండ్రి చెవిలో "కూల్ డ్రింక్ కూడా కొట్టుకురాలేని మొగుడు నాకొద్దు డాడీ" అని అనేసరికి ఆయన కూడా మనోహరి చెవిలో "నే మాట్లాడతాలే! నువ్వుండమ్మా" అన్నాడు.
ఈ గుసగుసలు గమనించిన యువదొంగ తండ్రి "మీరేమీ కంగారు పడకండి... ఈకాలంలో దొంగతనం చేయడం ఎంత కష్టమో దొంగలు... మీకు తెలియంది కాదు. కాలు బయట పెట్టిన ప్రతిసారీ కాసులతో రాలేం కదా!" అని సర్ది చెప్పబోతూంటే భీముడు "మీరు చెప్పిందీ నిజమే... కానీ, మా మనోహరి కోరికే... దొంగమొగుడు కావాలని... దాని కోసమేమా ప్రయత్నం." కూతురివైపు ప్రేమగా చూశాడు. మనోహరి తన తండ్రికి తనపైగల ప్రేమకు మురిసిపోతూ "సరేనండీ... మీరింతగా చెబుతున్నారు కాబట్టి... నాదో కండిషన్. ఇప్పుడు జరుగుతున్నది పరిచయ చూపులనుకుందాం. నేను మళ్లీ ఒకరోజు పెళ్లిచూపులు ఏర్పాటు చేస్తాను. అందులో నెగ్గితే ఓకే" అని గంట కొట్టింది. "పెళ్లిచూపుల్లో నెగ్గడమేంటి?" యువదొంగ, అతడి తల్లిదండ్రులు మూకుమ్మడిగా నోళ్లు తెరిచారు. "ముందు మీరు నోళ్లు మూసుకోండి. తరువాత ఏంచేయాలో చెబుతాను." అంది మనోహరి. భీముడు కూడా తన కూతురి మనసులో ఏముందో పసిగట్టలేకపోయాడు. అందరూ మనోహరి వైపు కళ్లార్పకుండా చూస్తున్నారు. ఆమె నోట్లో నుండి ఏం మాటలు ఊడిపడతాయా... అని ఎదురు చూస్తున్నారు.
"నేను ఏదైనా ఒక ఇంటిని చూపిస్తాను. ఆ ఇంట్లో దొంగతనం... నా కళ్లముందే చేయాలి. పైగా, మనుషులున్న ఇంట్లో... అలా చేయగలిగితేనే పెళ్లిచూపులు విజయవంతం అయినట్టు" అని మనోహరి తేల్చేసరికి యువదొంగ రెండు కేజీల ఖంగు తిన్నాడు.
కూతురు కోరినదానికి నవ్వాలో, ఏడవాలో, నవ్వి ఏడవాలో, ఏడ్చి నవ్వాలో అర్థం కాలేదు భీముడికి. పన్నేండేళ్ల వయసున్నప్పుడు కూతురు 'అలీబాబా అరడజను దొంగలు ' కావాలంది. తీసుకొచ్చి సంతోషపెట్టాడు. తరువాత 'మంచిదొంగ ' కావాలంది. తీసుకొచ్చి తనూ సంతోషపడ్డాడు. ఆ తరువాత భలేదొంగ, గజదొంగ... ఇలా దొంగలకు సంబంధించిన సినిమాలను కూతురు అడగడం, భీముడు తెచ్చివ్వడం జరిగింది. ఇప్పుడు 'దొంగ మొగుడు ' కావాలంది. "సరేలే తల్లీ... రాత్రి డ్యూటీ నుంచి వచ్చేటప్పుడు తెస్తాలే" అన్నాడు భీముడు యధాలాపంగా. "తెచ్చేదేంటి డాడీ? తీసుకురావాలి. నేనడుగుతున్నది సినిమాలో దొంగమొగుడు కాదు డాడీ... నిజమైన దొంగమొగుడు"
ఈ మాటకు భీముడు సెకనులో అరవయ్యో వంతు సమయం షాక్ కు గురై వెంటనే తేరుకున్నాడు. దొంగ అంత వేగంగా తేరుకోవాలి. లేకపోతే దొరికిపోతాడు. తేరుకున్న తరువాత ఆలోచనలో పడ్డాడు. కాకి కడుపున కాకే పుడుతుంది. పిల్లి కడుపున పిల్లే పుడుతుంది. దొంగ కడుపున దొంగే పుడుతుందా?! కాకపోతే, ఈ దొంగ బుద్దులు ఎలా ఒంటబట్టాయి?
భీముడు ఒప్పుకున్నాడు. ఒప్పుకోక ఏంచేస్తాడు? ఒక్కగానొక్క కూతురాయె... పైగా తల్లిలేని బిడ్డాయె. తన కూతురికి చిన్నప్పటినుండీ కోరితే కొండమీద కోతినైనా తీసుకొచ్చి ఇచ్చాడు. ఇప్పుడు దొంగమొగుడిని తీసుకురాలేడా?
భీముడు దొంగ సంబంధాల వేటలో పడ్డాడు. కానీ, అతడికి మొదటి అడుగే ఎలా వేయాలో అర్థం కాలేదు. తనకు తెలిసిన దొంగలంతా తన ఈడువారే! వాళ్లకు మగపిల్లలున్నారో, లేదో తెలీదు. ఒకవేళ వున్నా ఆ పిల్లలు దొంగ వృత్తిలో దిగి వున్నారో, దిగుతారో తెలియదు. పైగా, ఏ దొంగనైనా నీ కొడుకు దొంగతనం చేస్తాడా అంటే చెప్పుచ్చుకుని దరువేయడా? ఈ ఆలోచనా క్రమంలో భీముడి మెదడులో ఓ నక్షత్రం తళుక్కున మెరిసి దారి చూపింది.
రైల్వేస్టేషన్ కెళ్లి 'దొంగలున్నారు జాగ్రత్త ' అని రాసివున్న బోర్డులో తన కూతురికి మ్యాచ్ అయ్యే దొంగబ్బాయి కోసం చూశాడు. కానీ, అక్కడున్న మొహాలు అతడికి నచ్చలేదు. కూతురు ఎంత దొంగమొగుదు కావాలంటే మాత్రం కొండముచ్చుల్లా వున్న దొంగ ముచ్చుల్ని ఎలా కట్టబెట్టగలడు? ఎంత దొంగైనా కన్నతండ్రే కదా! చివరకు సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్ కి కూడా వెళ్లి ఎంక్వైరీ చేశాడు.
తనకు నచ్చిన యువదొంగ దొరకలేదు, అయినా అతడు ఆగిపోలేదు. ఇంకో ఆలోచన వచ్చింది. వచ్చిందే తడవుగా పెన్ను, కాగితం తీసుకున్నాడు. తల పైకెత్తి తిరుగుతున్న సీలింగ్ ఫ్యానుకేసి చూసి రాయడం మొదలుపెట్టాడు.
'దొంగ కావలెను ' అని రాసి దానికింద అండర్ లైన్ చేశాడు... దానికింద...
అమ్మాయి పేరు : మనోహరి
రంగు : పట్టపగలు
వయసు : రెండు అర్థరాత్రులకు మూడు తక్కువ.
ఎత్తు : కిటికీకి ఎక్కువ, ద్వారానికి తక్కువ.
ఆస్తి : తండ్రి వయసంత.
వరుడికి వుండవలసిన లక్షణాలు...
రంగు : చిమ్మచీకటి (రాత్రుల్లో కనిపించకుండా వుండడానికి.)
చూపు : కత్తిలా ( బ్యాగులో ఏముందో తెలుసుకోవడానికి.)
వేళ్లు : కత్తెర్లాంటి (కత్తెర చేతిలో పెట్టుకు తిరిగితే ప్రమాదకరం.)
పళ్లు : బ్లేడులాంటి (బ్లేడుకు పదును తగ్గినప్పుడు ఉపయోగం.)
పైన తెలిపిన అమ్మాయికి, కింద తెలిపిన అర్హతలున్న యువదొంగలు తమ బయోడేటాను కింది అడ్రసుకు పంపగలరు. అని తన అడ్రసును రాశాడు. ఒకసారి తను రాసింది తిరిగి చదువుకున్నాడు. సంతృప్తిగా నవ్వుకున్నాడు. పత్రికలో యాడ్ ఇవ్వడానికి బయలుదేరాడు.
భీముడిచ్చిన ప్రకటన బాగానే పనిచేసింది. ఎప్పుడూ ఆ వీధి మొహం కూడా చూడని పోస్టుమాన్, ఓ పేద్ద సంచిని మోయలేక మోయలేక మోసుకుంటూ భీముడింటి లోగిలిలో పడేసి "నిద్రపోతున్నవాడిని లేపావు కదయ్యా... ఇంతకీ ఇన్ని కవర్లు వచ్చాయేంటి?" అని అడిగి సమాధానం కోసం కూడా ఎదురు చూడకుండా వెళ్లిపోయాడు. బయోడేటాలను సార్టవుట్ చేయడానికి దాదాపుగా నెలరోజులు పట్టింది. వచ్చిన అప్లికేషన్లలోనుండి తనకు మంచిదనిపించిన ఒకదానిని సెలెక్ట్ చేసి కూతురికి చూపించాడు. ఆమెకూ నచ్చింది. ఆ యువదొంగ అప్లికేషనులోని సెల్ నంబరుకి ఫోన్ చేసి "మీ ఇంటికి రేపొస్తున్నాం... మీకేమీ అభ్యంతరం లేదుగా!" అన్నాడు. "లేదు" అంది అవతల యువదొంగ గొంతు.
భీముడు, మనోహరి యువదొంగ ఇంటికెళ్లారు. యువదొంగ తల్లిదండ్రులు "రండి... రండి... మీకోసమే ఎదురు చూస్తున్నాం. ప్రజలంతా క్షేమమేనా?" అని సాదరంగా ఆహ్వానిస్తూ అఓపలికి తీసుకెళ్లారు. ఈ పలకరింపు అర్థంగాక యువదొంగ సర్హ "అదేమిటి అలా అడుగుతున్నారు? ఎవరైనా అందరూ బావున్నారా? అని అడుగుతారు. కానీ, మీరు మాత్రం....." ఆర్థోక్తిలో ఆగిపోయింది. "ఒసే పిచ్చిమొహమా! దొంగలు ఎప్పుదు క్షేమంగా వుంటారు/ అహ... ఎప్పుడుంటారని? ప్రజలు క్షేమంగా వున్నప్పుడే కదా!" అని గీతోపదేశం చేసి "సరే, నువ్వెళ్లి కాఫీలు పట్టుకురా!" అన్నాడు.
"చిటికెలో తేనూ" అంటూ అఓపలికెళ్లి వెంటనే తిరిగి వచ్చింది కాఫీ ట్రేతో...
మనోహరి కాఫీ చప్పరిస్తూ "పాలు చాలా చిక్కగా వున్నాయి. ఇంత చిక్కని పాలంటే... రేటు చాలా ఎక్కువనుకుంటా..."
"నేనూ అదే అనుకుంటున్నా... ఏ కేటగిరీ పాలు కావాలి? పల పాలా? నీళ్ల పాలా? అని చెప్పి మరీ పోస్తున్న ఈరోజుల్లో... ఇంత చిక్కని పాలంటే..." భీముడికి కూడా అదే అనుమానం. ఈ తండ్రీ కూతుళ్ల అనుమానాలు చూసి యువదొంగ తల్లిదండ్రులు ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకుని కిసుక్కున నవ్వుకున్నారు.
"అడిగితే ఎవడు పోస్తాడు ఇంత చిక్కని పాలు? నేనే తెల్లవారు జామున వెళ్లి ఒక్కోరోజు ఒక్కో ఇంట్లో పాలు పితుక్కొచ్చుకుంటాను" మీసం మెలేశాడు యువదొంగ తండ్రి.
"మంచిపని చేశారు. నాకూ ఇలా చేయాలని వుంది. కానీ, పాలు పితకడం చేతగాక వెళ్లడం లేదు. ఇంతకీ అబ్బాయి....?" ప్రశ్నార్థకంగా యువదొంగ తండ్రివైపు చూశాడు భీముడు.
"కూల్ డ్రింక్స్ కొట్టుకొస్తానని వెళ్లాడు... వచ్చేస్తూ వుంటాడు" అన్నాడు యువదొంగ తండ్రి.సరిగ్గా అప్పుడే యువదొంగ ఖాళీ చేతులతో వచ్చాడు.
"కూల్ డ్రింక్స్ ఏవిరా?"
"వీలు పడలేదు డాడీ!"
"నా కడుపున చెడబుట్టావు కదురా... నా పరువును పుల్కాట్లో కలిపేశావు కదురా..." అంటూ మీటరెత్తు ఎగిరాడు. దొంగమొగుఛు కావాలనుకుంటే ఉత్త మొగుడు దొరికేలా వున్నాడనుకుని మనోహరి తండ్రి చెవిలో "కూల్ డ్రింక్ కూడా కొట్టుకురాలేని మొగుడు నాకొద్దు డాడీ" అని అనేసరికి ఆయన కూడా మనోహరి చెవిలో "నే మాట్లాడతాలే! నువ్వుండమ్మా" అన్నాడు.
ఈ గుసగుసలు గమనించిన యువదొంగ తండ్రి "మీరేమీ కంగారు పడకండి... ఈకాలంలో దొంగతనం చేయడం ఎంత కష్టమో దొంగలు... మీకు తెలియంది కాదు. కాలు బయట పెట్టిన ప్రతిసారీ కాసులతో రాలేం కదా!" అని సర్ది చెప్పబోతూంటే భీముడు "మీరు చెప్పిందీ నిజమే... కానీ, మా మనోహరి కోరికే... దొంగమొగుడు కావాలని... దాని కోసమేమా ప్రయత్నం." కూతురివైపు ప్రేమగా చూశాడు. మనోహరి తన తండ్రికి తనపైగల ప్రేమకు మురిసిపోతూ "సరేనండీ... మీరింతగా చెబుతున్నారు కాబట్టి... నాదో కండిషన్. ఇప్పుడు జరుగుతున్నది పరిచయ చూపులనుకుందాం. నేను మళ్లీ ఒకరోజు పెళ్లిచూపులు ఏర్పాటు చేస్తాను. అందులో నెగ్గితే ఓకే" అని గంట కొట్టింది. "పెళ్లిచూపుల్లో నెగ్గడమేంటి?" యువదొంగ, అతడి తల్లిదండ్రులు మూకుమ్మడిగా నోళ్లు తెరిచారు. "ముందు మీరు నోళ్లు మూసుకోండి. తరువాత ఏంచేయాలో చెబుతాను." అంది మనోహరి. భీముడు కూడా తన కూతురి మనసులో ఏముందో పసిగట్టలేకపోయాడు. అందరూ మనోహరి వైపు కళ్లార్పకుండా చూస్తున్నారు. ఆమె నోట్లో నుండి ఏం మాటలు ఊడిపడతాయా... అని ఎదురు చూస్తున్నారు.
"నేను ఏదైనా ఒక ఇంటిని చూపిస్తాను. ఆ ఇంట్లో దొంగతనం... నా కళ్లముందే చేయాలి. పైగా, మనుషులున్న ఇంట్లో... అలా చేయగలిగితేనే పెళ్లిచూపులు విజయవంతం అయినట్టు" అని మనోహరి తేల్చేసరికి యువదొంగ రెండు కేజీల ఖంగు తిన్నాడు.
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
03-07-2024, 05:10 PM
కథల్లేవూ - ప్రతాప వెంకట సుబ్బారాయుడు
![[Image: image-2024-07-03-170702253.png]](https://i.ibb.co/Rhdtj5w/image-2024-07-03-170702253.png)
నిర్మాతకి కథ వినిపించే మంచి అవకాశం దొరికింది రచయిత రాజుకి. అందుకే తెగ ఇదై పోతున్నాడు. ఆయనని కలుసుకోవాలన్నది అతని చిరకాల వాంఛ. ఆయనకి తన కథ నచ్చితే తన పంట పండినట్టే. ఆయన మెగా ప్రొడ్యూసర్ మరి. తన దగ్గర సెంటిమెంటుతో కూడినవి..ఆర్ధ్రతతో నిండి మనసుని పిండేసే మంచి కథలూ ఉన్నాయి.
ఆయన్ని కలిసే అవకాశం కోసం ఎన్నాళ్ళగానో ఎదురుచూశాడు. ఏ దేవుడి వరమో ఇన్నాళ్ళకి ఫలించింది. దీన్ని సద్వినియోగం చేసుకోవాలి. అందుకే తెగ ఇదై పోతున్నాడు. ఆయన రమ్మన్న హోటల్‍కి వెళ్ళి, రూములో ఇంద్రుడిలా ధగ ధగ లాడుతున్న నిర్మాతని చూసి ఎనాళ్ళుగానో తపస్సు చేస్తే ఎదుట నిలబడిన వేలుపులా తోచి వంగి వంగి నమస్కరించాడు.
"రావయ్యా..రా..మొత్తానికి నీ టైము బావుందయ్యా..అందుకే నా టైము సంపాదించగలిగావు..అది సరే గాని ముందు కథ చెప్పడం మొదలెట్టవయ్యా మన కాడ ఆట్టే టైము లేదు." అన్నాడు.
"అలాగేనండి..మరేమో ఓ ఊళ్ళో హీరో వుంటాడండి. అతను మామూలుగా జనంలో కలసిపోయి..
"ఏందయ్యా..మరీ ఇంత సప్పగా వుంది? కథంటే జనంచేత కతాకలి ఆడించాల..ఆఁ"
"ఇది వినండి..ఓ హీరో ఊళ్ళో అందర్లో డిఫరెంట్‍గా వుంటాడు. అతనికో చెల్లెలు వుంటుంది.."
"ఆగవయ్యా ఆగు..ఇదే ఇసయం మీద ఎన్ని సినిమాలు రాలేదు సెప్పు..కాస్త కొత్తగా ఏవన్నా వుంటే సెప్పవయ్యా మగడా.."
"మరండీ..ఒకావిడ హాస్పిటల్లో కొడుకుకోసం కుమిలిపోతూ వుంటుంది..కొడుకు తల్లికోసం తాపత్రయపడుతూ.."
"ఛత్ ఏం కథలయ్యా అయి..నాకే సిరాకు తెప్పిస్తున్నాయి..జనం సీట్లలో కూర్చోవాలా వద్దా?"
"పోనీ ఇది వినండి..హీరోకి సంగీతం అంటే ప్రాణం. కళలంటే కళ్ళు. అలాంటి అతను.."
"ఏవయ్యా! నేనేమన్నా అవార్డు సినిమా తీస్తానని ఏ ప్రెస్ మీట్లో నన్నా చెప్పానా? ఎందుకయ్యా బుర్ర తినేస్తున్నావు?.."
రాజుకి మనసంతా బాధగా వుంది. కథ పూర్తిగా చెప్పనిస్తే దాని పస తెలుస్తుంది. అసహనంగా మధ్యలో ఆపేస్తున్నాడు. ఎలా? రాక రాక వచ్చిన అవకాశం. చేజారిపోతోంది.
"సార్..మరి.."
"వద్దయ్యా..వద్దు..ఇంకోపాలి మంచి కతుంటే పట్రా అప్పుడు చూద్దాం..నా మూడ్ మొత్తం చెడిందయ్యా..వెళ్ళు.."అని బలవంతానా రాజుని పంపించేశాడు.
ఆ సంఘటన తర్వాత మూస కథలతో ఆయనవి మూడు సినిమాలు రిలీజయ్యాయి.
ప్రెస్ మీట్లో.."సార్ మీ సినిమాల్లో కొత్తదనమేం లేదని అంటున్నారు..ప్రేక్షకులు. దీనికి మీరేమంటారు?"ఆయన్ని అడిగాడు జర్నలిస్టు.
"కథలకి కరువొచ్చిందండి..మాకు మాత్రం కొత్తగా తియ్యాలని వుండదా? మంచి కథలు రాసేవాళ్ళు పత్రికలు దాటి రావడంలేదు..అన్నీ మేము సదవలేం కదా! ఇండస్ట్రీలో ఉన్నవాటితోటే మేము సినిమాలు తియ్యాల్సి వస్తోంది..రాడానికి రెడీగా వుంటే..వచ్చే కొత్త నీటిని ఆపడానికి మేమెవరమండి..ఆఁ"
టీ వీ లో ఆ ఇంటర్వ్యూ చూస్తూ బాధగా నిట్టూర్చాడు రాజు.
***
నిర్మాతకి కథ వినిపించే మంచి అవకాశం దొరికింది రచయిత రాజుకి. అందుకే తెగ ఇదై పోతున్నాడు. ఆయనని కలుసుకోవాలన్నది అతని చిరకాల వాంఛ. ఆయనకి తన కథ నచ్చితే తన పంట పండినట్టే. ఆయన మెగా ప్రొడ్యూసర్ మరి. తన దగ్గర సెంటిమెంటుతో కూడినవి..ఆర్ధ్రతతో నిండి మనసుని పిండేసే మంచి కథలూ ఉన్నాయి.
ఆయన్ని కలిసే అవకాశం కోసం ఎన్నాళ్ళగానో ఎదురుచూశాడు. ఏ దేవుడి వరమో ఇన్నాళ్ళకి ఫలించింది. దీన్ని సద్వినియోగం చేసుకోవాలి. అందుకే తెగ ఇదై పోతున్నాడు. ఆయన రమ్మన్న హోటల్‍కి వెళ్ళి, రూములో ఇంద్రుడిలా ధగ ధగ లాడుతున్న నిర్మాతని చూసి ఎనాళ్ళుగానో తపస్సు చేస్తే ఎదుట నిలబడిన వేలుపులా తోచి వంగి వంగి నమస్కరించాడు.
"రావయ్యా..రా..మొత్తానికి నీ టైము బావుందయ్యా..అందుకే నా టైము సంపాదించగలిగావు..అది సరే గాని ముందు కథ చెప్పడం మొదలెట్టవయ్యా మన కాడ ఆట్టే టైము లేదు." అన్నాడు.
"అలాగేనండి..మరేమో ఓ ఊళ్ళో హీరో వుంటాడండి. అతను మామూలుగా జనంలో కలసిపోయి..
"ఏందయ్యా..మరీ ఇంత సప్పగా వుంది? కథంటే జనంచేత కతాకలి ఆడించాల..ఆఁ"
"ఇది వినండి..ఓ హీరో ఊళ్ళో అందర్లో డిఫరెంట్‍గా వుంటాడు. అతనికో చెల్లెలు వుంటుంది.."
"ఆగవయ్యా ఆగు..ఇదే ఇసయం మీద ఎన్ని సినిమాలు రాలేదు సెప్పు..కాస్త కొత్తగా ఏవన్నా వుంటే సెప్పవయ్యా మగడా.."
"మరండీ..ఒకావిడ హాస్పిటల్లో కొడుకుకోసం కుమిలిపోతూ వుంటుంది..కొడుకు తల్లికోసం తాపత్రయపడుతూ.."
"ఛత్ ఏం కథలయ్యా అయి..నాకే సిరాకు తెప్పిస్తున్నాయి..జనం సీట్లలో కూర్చోవాలా వద్దా?"
"పోనీ ఇది వినండి..హీరోకి సంగీతం అంటే ప్రాణం. కళలంటే కళ్ళు. అలాంటి అతను.."
"ఏవయ్యా! నేనేమన్నా అవార్డు సినిమా తీస్తానని ఏ ప్రెస్ మీట్లో నన్నా చెప్పానా? ఎందుకయ్యా బుర్ర తినేస్తున్నావు?.."
రాజుకి మనసంతా బాధగా వుంది. కథ పూర్తిగా చెప్పనిస్తే దాని పస తెలుస్తుంది. అసహనంగా మధ్యలో ఆపేస్తున్నాడు. ఎలా? రాక రాక వచ్చిన అవకాశం. చేజారిపోతోంది.
"సార్..మరి.."
"వద్దయ్యా..వద్దు..ఇంకోపాలి మంచి కతుంటే పట్రా అప్పుడు చూద్దాం..నా మూడ్ మొత్తం చెడిందయ్యా..వెళ్ళు.."అని బలవంతానా రాజుని పంపించేశాడు.
ఆ సంఘటన తర్వాత మూస కథలతో ఆయనవి మూడు సినిమాలు రిలీజయ్యాయి.
ప్రెస్ మీట్లో.."సార్ మీ సినిమాల్లో కొత్తదనమేం లేదని అంటున్నారు..ప్రేక్షకులు. దీనికి మీరేమంటారు?"ఆయన్ని అడిగాడు జర్నలిస్టు.
"కథలకి కరువొచ్చిందండి..మాకు మాత్రం కొత్తగా తియ్యాలని వుండదా? మంచి కథలు రాసేవాళ్ళు పత్రికలు దాటి రావడంలేదు..అన్నీ మేము సదవలేం కదా! ఇండస్ట్రీలో ఉన్నవాటితోటే మేము సినిమాలు తియ్యాల్సి వస్తోంది..రాడానికి రెడీగా వుంటే..వచ్చే కొత్త నీటిని ఆపడానికి మేమెవరమండి..ఆఁ"
టీ వీ లో ఆ ఇంటర్వ్యూ చూస్తూ బాధగా నిట్టూర్చాడు రాజు.
***
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
12-07-2024, 11:54 AM
బ్లెస్ మై రిక్షావాలా..! - రామదుర్గం మధుసూధనరావు
![[Image: image-2024-07-12-115358629.png]](https://i.ibb.co/DrJ6GKy/image-2024-07-12-115358629.png)
"బ్లెస్ మై పేరెంట్స్...బ్లెస్ మై టీచర్...బ్లెస్ మై రిక్షావాలా...'
కేవలం ఈ మాటలే నా స్థాయిని అమాంతం పెంచేశాయ్. నా నోటి వెంట వచ్చే ఈ మాటల కోసం చుట్టుపక్కల అమ్మలక్కలు... ఇంటికొచ్చే బంధువులు చెవులింతగ చేసుకుని వినేవారు. పాపం అమ్మ అయితే మనోడింక ఎక్కడిదాకా పోతాడో...అంటూ ఈస్ట్ మన్ కలర్ లో కలలు కంటూ తెగ మురిసి పోయేది. నేను కాన్వెంట్ చేరడమనేది ...మా ఇంటివాళ్లకు ఓ నవరసభరిత చిత్రం చూసి నంత గొప్ప అనుభూతి కల్గించిన విషయం. ప్రతి రోజూ కాన్వెంటుకు తీసుకెళ్లడానికి ఓ జట్కా రీతిలో ఉన్న రిక్షా ఉండేది. దానిపై సాయిబాబా కాన్వెంటు...అంటూ మిలమిల మెరిసే అక్షరాలుండేవి. యూనిఫాం నిక్కరు, షర్టు, టై కట్టుకుని, నల్ల షూలు వేసుకుని చిన్నసైజు ట్రంకుపెట్టెలాంటి తెల్లరంగు పెట్టెను ఊపుకొంటూ..ఎక్కడ్లేని వగలుపోతూ కాన్వెంటుకు వెళుతుంటే...చుట్టుపక్కల వాళ్లు అబ్బబ్బా...ఈడు సూడు కానుమెంటుకు ఎట్టా పోతుండాడో..మా దిస్టే తగల్తాదేమో...అక్కా మీ వోడికి సాయంత్రము రాగానే దిస్టి తీయండి... అంటూ ముచ్చటపడేవారు. ఈ మాటలు వింటున్న కొద్దీ అమ్మ కళ్లల్లో మెరుపులే కనిపించేవి.
ఆ రోజుల్లో కాన్వెంటు చదువు అంటే దుబారా కింద లెక్క! బాగా డబ్బున్నోళ్లు చేసే కొన్ని అతి పనుల్లో కాన్వెంటు పంపించేదొకటి. ఎందుకంటే పైసా ఖర్చు లేకుండా మునిసిపల్ కాలేజీ ఇంటికి దగ్గరగా ఉంటే...ఎవుడు కాన్వెంటుకు పంపుతాడు? మధ్యతరగతి కంటే కాస్త దిగువన ఉన్న కుటుంబం మాది. అయినా నాన్న నన్ను కాన్వెంటుకు పంపే సాహసం ఎందుకు చేశారో మరి? కమానులో చుట్టుపక్కల పిల్లోళ్లు దగ్గర్లోని హావనపేట మునిసిపల్ కాలేజీకు వెళతుంటే...నేను మాత్రం టింగురంగా అంటూ సోగ్గాడిలా సాయిబాబా కాన్వెంటుకు వెళ్లేవాణ్ని. నన్ను కాన్వెంటుకు చేర్పించడంలో నాన్న ఆలోచనలేంటో నాకు తెలీదు. ఆ మాటకొస్తే ఇంట్లో ఎవరికి మాత్రం తెలుసు? అందరూ నన్ను ప్రత్యేకంగా చూడటం ...ఆ వయసులోనే నాకు తెలుస్తుండటంతో నాకు పండగలా ఉండేది.
కాన్వెంటు నుంచి ఇంటికి వచ్చిందే తడువు...పెట్టె పడేసి తుర్రుమంటూ వీధిలోకి పరిగెత్తేవాణ్ని. నా ఫ్రెండ్స్ అందరూ ఆటల్లో కేరింతలు కొడుతుంటే...నేను నా విద్యా ప్రదర్శన లో తలమునకలై పోయేవాణ్ని. కట్టలపై కూర్చొన్న కొందరు సరదా కోసం నన్ను పిలిచి... "ఒరేయ్...మీ కానుమెంటులో ఏం సెబుతారప్పా...' అనగానే నేను బుంగ మూతి పెట్టుకుం టూ "ఓ..చాలా..ప్రేయరు..రైములు..ఎ ఫర్ యాపిలు..' కళ్లు చక్రాల్లా తిప్పుతూ అంటుంటే..." అదంతా బేకులేదు గానీ...ఏదీ..అదేద్రా..బ్లెస్సు...అది చెప్పు...చెప్పరా రేయ్.. అంటూ తెగ బంగపోతుంటే...వారిని ఊరించి ఊరించి...నేను "బ్లెస్ మై పేరెంట్స్...' అంటూ అందుకో వడం...భలే మజాగా ఉండేది. కమానులో కాన్వెంటుకు వెళ్లేది నేనొక్కణ్ణే కావడంతో ...నాకు చాలా మర్యాదలు దక్కేవి. అంతా సజావుగా నడుస్తోంది అనుకుంటుంటే...ఓ అవాంతరం వచ్చి పడింది. అదీ నాకుగా నేను తెచ్చిపెట్టుకుందే! అంత పెద్ద అవాంతరమౌతుందని దేవుని తోడు నాకు తెలీదు. నాకెందుకు ఆ బుద్ది పుట్టిందో తెలియదుగానీ...ఓ రోజు మధ్యాహ్నం కాన్వెంటు లంచ్ కు వదలినపుడు...సక్కగా నడచుకుంటూ సాయిబాబానగర్ లోని చిట్టమ్మత్త ఇంటికెళ్లిపోయాను. ఆ వేళలో నన్ను చూసి అత్తమ్మ బిత్తరపోయింది. "ఇదేందిరా...ఇట్టా వచ్చేసినవ్..ఇంటికెళ్లలేదా?' అంటూ తెగ ఇదైపోయింది. పైగా అప్పట్లో వెంటనే సమాచారం అందించేందుకు ఫోన్లు లేవాయె. అమ్మనాన్నకంగారుపడిపోతారని అత్తమ్మకు తెలుసు. "ఎంత పని చేస్తివిరా...ఎవ్రుకి చెప్పకుండా వస్తే ఎలా?...' అని గొణుక్కొంటూ నన్ను ఎలాగోలా సాయంత్రానికల్లా జాగ్రత్తగా ఇంటికి చేర్చింది. ఇంక అక్కడ్నుంచి అసలు రాద్దాంతం సురూ...
నాన్నకు ఈ విషయం తెలీగానే ఒక్కసారిగా అగ్గిరాముడే అయ్యాడు. ఎందుకురా అట్లా వెళ్లావ్? దారి తప్పి ఏదైనా అయిఉంటే ఏంటి గతి? అంటూ అమ్మ పాపం తెగ బాధపడిపోయిం ది. నాన్నకు రెండురకాల కోపాలు ఒక్కసారిగా వచ్చాయి. ఒకటి నేను చెప్పా పెట్టకుండా దాదాపు అర కిలోమీటరు దూరంలో ఉన్న చిట్టమ్మత్త ఇంటికి పోలోమంటూ వెళ్లడం...రెండోది ఆ కాన్వెంటువాళ్లు నన్నెలా వదిలేశారన్నది. నేరుగా కాన్వెంటుకు వెళ్లి వారిని నిలదీశారు... "ఆ చినపిలగాణ్ని ఎలా పడితే అలా వదిలేస్తారా? కనీసం చూసుకోరా? వాడికేమైనా అయితే ఎవరిది బాధ్యత?' ఒక్కసారిగా ప్రశ్నల వర్షం కురిపించాడు. వారు ఏమాత్రం చలించక... మమ్మల్నేం చేయమంటారు సర్? లంచ్ టైంలో ఇంటికొస్తా డనుకుంటాం గానీ...ఎక్కడికో పోతాడని ఎలా తెలుస్తుంది?...అయినా ఇంత చిన్నోడికి ఇవేం పాడుబుద్ధులు? అంటూ విసుక్కున్నారు. నాన్న చేసేదేమీ లేక ఇంటికొచ్చారు. ఏరా బుద్దుందా నీకు...ఎవడు వెళ్లమ న్నాడ్రా? అంటూ భయంకరంగా తిట్టిపోశాడు. ఇంత రచ్చ అవుతున్నా...నాన్న ఎందుకు కోప్పడుతున్నాడో అమ్మెందుకు బాధ పడుతోందో ఎంత బుర్రగోక్కున్నా పిసరంత కూడా అర్థం కాలేదు. కాసేపు గోడకానుకుని కూర్చొన్నా...నాన్న ట్యూషన్ మొదలెట్టగానే... మెల్లగా నేను వీధిలోకి జారుకున్నా..
నేను ఎంత పెద్ద సాహసం చేశానో...నా ఫ్రెండ్స్ వద్ద గానీ తెలిసిరాలేదు. నన్ను చూడగానే చుట్టుముట్టేసి...రే రే బలే పోయిండావే...కాన్మెంటు గేటుకాడ ఎట్టా మిస్ కొట్టినావురా..హీరో అంటే నీవేరా నాయనా! ఒకే రీతిగా పొగుడుతుంటే...ఫరవాలేదు ఘనకార్యమే చేశానని సంబరపడిపోయాను. అయితే దాని ఫలితం ఎలా ఉంటుందో రెండ్రోజులకుగానీ తెలిసిరాలేదు. ఇంక ఆ వెధవ కాన్వెంటు బంద్...అంటూ అక్క చదివే అర్ధగేరి బసవనగౌడ మునిసిపల్ కాలేజీకు చేర్పించాడు. అక్కడైతే నాపై అక్క కన్నేసి ఉంటుందని. విచిత్రమేమంటే ఇదే...ఆ కాలేజీ మా చిట్టమ్మత్త ఇంటికి ఆమడదూరంలో ఉంటుంది. నేను కొవ్వెక్కి ఏ దారిలో వెళ్లానో...ఆ దారే నాకు దిక్కయింది. రోజూ చచ్చినట్టు ఆ దారంటే కాలేజీకు వెళ్లాల్సి వచ్చంది. మరో మాట లేకుండా కాలేజీకు రెడీ అయిపోయాను. నిజానికి సోకుగా కాన్వెంటు వెళ్లాల్సింది పోయి మునిసిపల్ కాలేజీ దారి పట్టినందుకు కుమిలి కుమిలి ఏడ్వాల్సిన నేను ఏ మాత్రం సిగ్గులేకుండా అక్క వెంట సిద్ధమయ్యాను. అరె...కాలేజీ యూనిఫాం పోయిందే...బ్లెస్ మై టీచర్ అంటూ అడిగినోళ్లు...అడగనోళ్ల ముందు గొంతెత్తి పాడే ఛాన్స్ పోయిందే అన్న బాధ ఏమాత్రం కలగలేదు. కానీ కలగలేదు అనడం కన్నా అంతదూరం ఆలోచించే మెదడు లేకపోయిందనడమే సరి. అక్కకు మాత్రం తోడు దొరికానని సంతోషం.
రోజూ అక్కా నేనూ ఇంటి నుంచి కాలేజీకు నడచుకుంటూ వెళ్లేవాళ్లం. అక్కేమో... ఇంతేసి పేద్ద సంచి తగలించుకుని వచ్చేది. నాకు ఏదో చిన్న సంచి వెదికి మెళ్లో వేసి, ఇక పదరా సామీ...నీ బతుక్కిదే పదివేలు...అంటూ అమ్మ సాగనంపింది. దారిలో చిన్న మార్కెట్...కొంచెం ముందెళిత గోషాస్పత్రి. దాని కాంపౌండుకు ఆనుకుని ఓ పెద్ద ట్రాన్స ఫార్మర్. దాన్ని చూడగానే మళ్లీ బుర్ర పాదరసంలా మారిపోయింది. ఓ రోజు కాలేజీకు వెళ్లే ముందు ట్రాన్స్ ఫార్మర్ అంచున అమ్మ ఇచ్చిన పైస పెట్టాను. వచ్చేముందు అక్కతో అన్నా...మనం కాలేజీకెళ్లే ముందు పైసా ఉంచా...ఇప్పుడుందో లేదో చూద్దామని..వెళ్లి చూశాం. పైసా నిక్షేపంలా అక్కడే ఉంది. మాకు ఏదో పెద్ద నిధి కనుక్కొన్నంత ఆనందం వేసింది. అక్కకు ఇదో త్రిల్లింగ్ సినిమా అనిపించింది.పాపం ఇన్నాళ్లు అదే తోవలో కాలేజీ కెళుతున్నా... ఇలాంటి ఆలోచన రాలేదు. ఇక అప్పట్నుంచి రోజూ కాలేజీకెళ్లేటప్పుడు పైసలు పెట్టడం...వచ్చేముందు తీసుకురావడం ఓ పెద్ద ఆటలా మారింది. రోజులు గడుస్తున్న కొద్ది కొత్త అలవాట్లు వచ్చి చేరుకున్నాయి. కాలేజీ ఎదురుగా సాయిబాబా గుడి. మెట్లెక్కి వెళ్లాలి. రోజూ ఇంటికెళ్లేముందు గుడి వద్ద ఆగేవాళ్లం. అంటే మాకేదో భక్తి ముంచుకొచ్చిం దనుకుంటే పొరపాటే! గుడి రెండో మెట్టు వద్ద చప్పట్లు కొడితే ఝణ్..ఝణ్..అంటూ ఓ విచిత్ర శబ్దం వినిపించేది. మా కాలేజీ పిల్లలందరికీ ఈ విషయం తెలుసు. వారు రోజులో ఏదో ఓ సమయంలో అక్కడికెళ్లి చప్పట్లు కొట్టేవారు. కొన్ని సార్లు పూజారి పై నుంచి రేయ్.. వెళ్లండి... వెళ్లండీ... అంటూ కేకలేసేవారు. పాపం ఆ మానవుడి మాటలు వినేవారెవరు? ఆ చప్పట్ల జట్టులో నేనూ చేరాను. రోజూ క్రమం తప్పకుండా ఆ మెట్టు దగ్గర నిలబడి చప్పట్లు కొట్టేసి..హమ్మయ్య ఓ పనైంది...అని తృప్తిగా వచ్చేవాణ్ని. కాలేజ్లో ఏం చెప్పేవారో...నాకు ఎంత అబ్బిందో...అన్నఅవుటాఫ్ సిలబస్ ప్రశ్నల్ని , సందేహాల్ని పక్కన పెడితే...ప్రతి రోజూ ఠంచనుగా అక్కవెంట కాలేజీకు అంతదూరం హాయిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లడం...ఏన్నో కబుర్లు...మరెన్నో పిచ్చి పిచ్చి ప్రశ్నలతో ఆమెను తెగ విసిగించడంతో కాలం సాగిపోతోంది.
ఓ రోజు నాన్న అక్కకు నాకు కొత్త బ్యాగులు కుట్టిస్తానని ప్రకటించాడు. పాపం పోనీలే కాన్వెంటు నుంచి కాలేజీకు మారాడని అనుకున్నాడేమో...ఏమైతేనేం ఆ మాట విన్న ప్పట్నుంచి నాకు కాలునిలువ లేదు. ఓ శుభముహూర్తాన ఖాకీ బట్ట కొని మా ఆస్థాన టైలర్ కు వేశాడు. అది మొదలు మనసులో ఒకటే ఆరాటం. సంచి ఎప్పుడొస్తుంది... రేపా...ఎల్లుండా..మర్నాడా...అక్కను రోజూ విసిగించి చంపేవాణ్ని. అక్కకూ లోలోన సంతోషం ఉన్నా...ఓ పట్టాన బైట పెట్టేది కాదు. నాకైతే రోజూ రాత్రి బ్యాగు గురించే కలలు. అమ్మ నన్ను ప్రేమగా పిలిచి..ఇదిగోరా...నీ బుజ్జి సంచి.. అంటూ నిగనిగలాడే కొత్త సంచిని మెళ్లో వేస్తున్నట్టు...అంగరాజ్యానికి అధిపతిగా చేస్తున్నా...పో ఇక ఏలుకో...ఇదిగో సంచి అంటూ నాన్న ఒకింత రాజసంతో విసిరినట్టు...చిత్తం ప్రభూ అంటూ వినయంగా అందుకుం టున్నట్టు..ఏవేవో పిచ్చి పిచ్చి కలలు. బ్యాగు పుణ్యమా అని నా ఆలోచన మొత్తం దాని గురించే అయిపోయింది. ఇంటికొచ్చే దారి మారిపోయింది.
రోజూ బడి నుంచి వచ్చేటపుడు ఆ టైలరంగడి ముందునుంచే వచ్చేవాళ్లం. ఆ '' టైలర్ సాబ్...చాలా గంభీరంగా ఉండేవాడు. అసలు మాట్లాడేవాడు కాదు. మేం కాళ్లీడ్చుకుంటూ వెళ్లి అతని ముందు నిలుచుంటే...కనీసం తలెత్తి చూసేవాడు కాదు. ఈ యప్పకు ఎంత టెక్కురా నాయనా...అనుకునేవాళ్లం. కానీ ఆ కొత్త సంచి యావ వదిలితేగా! కాలేజీలో సారుని చూసినా టైలరుసాబే కనిపించేవాడు. సారు పాఠం చెబుతుంటే...వినబుద్ధేసేది కాదు. ఎపుడెపుడు సాయంకాలం అవుతుందా...ఆ టైలరు షాపు ముందు వాలిపోదామా అన్నట్టుండేవాణ్ని. ఎంత లేదన్నా కనీసం ఓ పాతిక సార్లయినా ఆ కొట్టుచుట్టూ తిరిగి ఉంటాం. కానీ ఆ టైలరప్పకు కనికరమే లేకపోయింది. పోయిన ప్రతిసారీ ఏదో చెప్పి పంపేవాడు. ఒక్కోసారి చూపుల్తోనే షో కేసులో బట్టను చూపి...ఇంక కుట్టేస్తా అనేవాడు. మరోసారి ఇదిగో తడుపుతున్నానంటూ చిన్న ఇనుపబకెట్లో సగం తడిసిన గుడ్డను చూపేవాడు. ఏదో మాయ చేసేవాడు కానీ ఎప్పుడూ కుట్టను అని మాత్రం చెప్పేవాడు కాదు. అసలు ఆ బ్యాగును తగిలించుకునే ఆదృష్టం ఈ భుజాలకుందో లేదో అనుకుని తెగ బాధపడే వాణ్ని.
ఈ కొత్త బ్యాగు ప్రహసనం కొనసాగుతుండగానే...మరో గ్రాచారం వచ్చి పడింది. కాన్వెంటులో అతివేషాలు వేసినందుకు దారుణంగా దెబ్బతిన్నామన్న కనీస జ్ఞానం లేకపాయె...అందుకే ఈ గ్రాచారం.కాలేజీకు పెద్ద గేటు ఉంది. తెరచిన గేటులోంచి బుద్ధిగా వెళ్లాలి కదా...ఉహూ...ఆ గేటుకు వేలాడుతూ...అలా తోసుకుంటూ లోనికి వెళ్లవాణ్ని. అలా సర్రుమంటూ వెళుతుంటే ఏదో మజా. నేనే కాదు... మా క్లాసులో అందరూ ఇట్టాగే వెళ్లేవారు. ఓ సారి ఈ సర్కసులో నా బొటనవేలు గేటు సందులో ఇరుక్కుపోయింది.ఇంక ఒకటే రక్తం. నొప్పితో గావుకేకలు పెడుతుంటే పాపం అక్క గాబరాపడిపోయింది. సాయంత్రం ఇంట్లో ఈ విషయంగా మళ్లీ చర్చ...రచ్చ. నిన్నేమో చెప్పాపెట్టకుండా వెళ్లాడు...ఇవాళ ఇలా వంటిపై తెచ్చుకున్నాడు. రేపేం చేస్తాడో...వీడితో ఎలా వేగను? రాన్రానూ మొండిఘటమవుతున్నాడు అని అమ్మ చుట్టుపక్కలోళ్లతో చెబుతూ కన్నీరు పెట్టుకుంది. ఏం చేయాలో పాలుపోక నాన్న తలపట్టు కున్నాడు. వీణ్నేం చేయాలి? ఎక్కడేసినా ఏదో చేస్తున్నాడే...అనుకున్నాడేమో. ఇక లాభం లేదనుకుని నన్ను ఎత్తుకెళ్లి ఇంటివద్ద ఉన్న హావన్నపేట మునిసిపల్ కాలేజ్లో పడేశాడు.
హావన్నపేట కాలేజీ అనగానే ఎగిరిగంతేశాను. నిజానికైతే సిగ్గుతో చితికి పోవాలి. క్లాసులు పెరగాల్సింది పోయి స్కూళ్ల నెంబరు పెరుగుతోందని. ఇంతకూ నేనంత సంబరపడిపోవడానికి కారణం... కమాను ఫ్రెండ్స్ తోపాటు చుట్టుపక్కల గేరీ పిలగాళ్లు అదే కాలేజీలో ఉండటం. రోజూ ఏంచక్కా అందరితో కలిసి వెళ్లవచ్చు. అమ్మ కూడా.."పోనీలే కళ్లెదుటే తిరుగుతుంటాడు అనుకుందేమో...శాంతించింది. రఘు,చెంద్రి అందరూ నేను వారితోపాటే అని సంతోషించారు. రఘు..పోనీలేరా...ఈ స్కూలే బావుంటుంది. అంత దూరం పోతే ఏమొస్తుందీ...కాళ్లనొప్పులంతే! అని తేల్చేశాడు. హావన్నపేట కాలేజీ ఇంటికి చాలా దగ్గరవడంతో ఇంటర్వెల్ క్కూడా ఇంటికి పరిగెత్తుకొచ్చేవాణ్ని. అమ్మ చక్కెరో, బెల్లం ముక్కో ఇస్తే నిక్కరు జేబులో వేసుకోవడం మళ్లీ పరుగుతీయడం. కాలేజీ బ్యాగులో స్లేటు, బలపాలతోపాటు బొగరీ,గోలీలు వచ్చి చేరాయి.కాలేజీలో కిష్టప్ప సారు అంటే అందరికీ హడల్!
ఆయన క్లాసులోకి రావడం రావడంతోనే...అందరి వీపులపై దభ్..దభ్...అంటూ దెబ్బలు పడ్డాకే అటెండెన్స్ పిలిచేవాడు. నరసప్ప సారు చాలా నెమ్మది. నవ్వుతూ పాఠాలు చెప్పేవాడు. ఒకటోతరగతికి మేడమ్ ఉండేది. ఇంతలావు కళ్లద్దాలతో అందరినీ హడలెత్తించేది. ఓ సారి నా పక్కనున్నోడు "ఒరేయ్...టీచర్ ని సోడాబుడ్డీ అనరా...నీకు నిజంగ దయిర్యముంటే' అంటూ రెచ్చగొట్టాడు. తెంపరితనం తప్ప మరేం లేని నేను టీచర్ క్లాసులో ఉంటే...గాఠిగా..."సోడాబుడ్డీ' అంటూ అరిచేశా. మేడమ్ మొహం ఎర్రగా కంది పోయింది. బైటకు వచ్చి చొక్కా పట్టుకుని క్లాసులోకి లాక్కెళ్లింది. చెంపై లాగి ఇచ్చేసరికి...అది పూరీలా ఒక్కసారి పొంగింది. నాలుగు వేళ్ల వాతలు ఎర్రగా తేలాయి. సాయంత్రం కందిపోయిన చెంపతో ఇంటికెళ్లాను. నన్నలా చూడగానే అమ్మకు ఒక్కసారి ఆ టీచర్ పై కోపం తన్నుకొచ్చింది. "ఛీ..ఛీ ఏం మనిషి...చిన్నోణ్ని ఇలా కొట్టేస్తారా ఎవరైనా? దవడ చూడు ఎలా వాచిందో...చేతులు పడిపోనూ...' అంటూ టీచర్ ను దుమ్మెత్తి పోసింది. "ఇంతమంది పిల్లలుంటే...నా కొడుకే దొరికాడా కొట్టడానికి...' అంటూ చుట్టుపక్కలోళ్లతో అంటుంటే..."నీ కొడుకు చేసిన వెదవపని మాత్రం తక్కువా ఏంటి? అని చెప్పేవారు ఎవరూ లేరు కాబట్టి...దీనాతిదీనంగా మొహమేసుకుని అమ్మ కొంగు పట్టుకుని ఎక్కిళ్లు పెట్టాను.
అమ్మ చుట్టుపక్కలోళ్లతో చెప్పుకుందే గానీ ఈ విషయం నాన్నదాకా తీసుకెళ్లలేదు. ఆయనకు గానీ కోపం వస్తే ఈసారి ఎత్తుకెళ్లి ఏ చెరువులో విసిరేస్తాడో అని భయపడి ఉంటుంది. సాయిబాబా కాన్వెంటుతో అట్టహాసంగా మొదలైన నా కాలేజీ ముచ్చట...వినాయకుడి పెళ్లిలా...నిలకడలేని పిల్లి సంసారంలా పదహారిళ్లు తిరిగి...చివరికి హావన్నపేట మునిసిపల్ కాలేజీకు చేరుకుంది.
అమాయకత్వం....ఆటపాటలపై ఎక్కడలేని ఆరాటం...వీటి మధ్య కుంటినడకన చదువు . ఆ చదువుతో మెదడు కుదుళ్లు గట్టిపడ్డాయో లేవో చెప్పలేను కానీ...ఒక జీవితానికి సరిపడా ఆనందపు రంగుల్ని మాత్రం మనసు అక్కడే అద్దుకుంది. నాగరికత పౌడరు రాసుకునే అవసరం లేని స్వచ్ఛమైన సందర్భాలవి.అప్పట్లో మమ్మల్ని తన సుకుమారత్వంతో ప్రభావితం చేసిన నరసప్ప సారును తర్వాతర్వాత చాలా సార్లు కలుసుకున్నాను. ఉద్యోగంలో చేరిన తొల్నాళ్లలో సార్ ని కలిసినపుడు వద్ధాప్య ఛాయలు బాగా కనిపించేవి. వణుకుతున్న స్వరంతో..." ఏమప్పా బాగుండావా...వచ్చినపుడల్లా మాట్లాడిస్తుంటావు...సానా సంతోషం! మీకు మేమేం సెప్పిండామో గుర్తులేదు..కానీ మీరు పలకరిస్తుంటే ప్రాణానికి కుశాలంగా ఉంటుంది నాయనా! ' అంటుంటే కళ్లల్లో నీళ్లు చివ్వున చిమ్మేవి. మనసును మానవీయంగా మలచింది ఈ టీచర్లే కదా...వీరే జీవితంలో ఎదురుకాకుంటే...అంటూ మనసు కొద్దిగా బెంగపడుతుంటుంది కూడా!!
"బ్లెస్ మై పేరెంట్స్...బ్లెస్ మై టీచర్...బ్లెస్ మై రిక్షావాలా...'
కేవలం ఈ మాటలే నా స్థాయిని అమాంతం పెంచేశాయ్. నా నోటి వెంట వచ్చే ఈ మాటల కోసం చుట్టుపక్కల అమ్మలక్కలు... ఇంటికొచ్చే బంధువులు చెవులింతగ చేసుకుని వినేవారు. పాపం అమ్మ అయితే మనోడింక ఎక్కడిదాకా పోతాడో...అంటూ ఈస్ట్ మన్ కలర్ లో కలలు కంటూ తెగ మురిసి పోయేది. నేను కాన్వెంట్ చేరడమనేది ...మా ఇంటివాళ్లకు ఓ నవరసభరిత చిత్రం చూసి నంత గొప్ప అనుభూతి కల్గించిన విషయం. ప్రతి రోజూ కాన్వెంటుకు తీసుకెళ్లడానికి ఓ జట్కా రీతిలో ఉన్న రిక్షా ఉండేది. దానిపై సాయిబాబా కాన్వెంటు...అంటూ మిలమిల మెరిసే అక్షరాలుండేవి. యూనిఫాం నిక్కరు, షర్టు, టై కట్టుకుని, నల్ల షూలు వేసుకుని చిన్నసైజు ట్రంకుపెట్టెలాంటి తెల్లరంగు పెట్టెను ఊపుకొంటూ..ఎక్కడ్లేని వగలుపోతూ కాన్వెంటుకు వెళుతుంటే...చుట్టుపక్కల వాళ్లు అబ్బబ్బా...ఈడు సూడు కానుమెంటుకు ఎట్టా పోతుండాడో..మా దిస్టే తగల్తాదేమో...అక్కా మీ వోడికి సాయంత్రము రాగానే దిస్టి తీయండి... అంటూ ముచ్చటపడేవారు. ఈ మాటలు వింటున్న కొద్దీ అమ్మ కళ్లల్లో మెరుపులే కనిపించేవి.
ఆ రోజుల్లో కాన్వెంటు చదువు అంటే దుబారా కింద లెక్క! బాగా డబ్బున్నోళ్లు చేసే కొన్ని అతి పనుల్లో కాన్వెంటు పంపించేదొకటి. ఎందుకంటే పైసా ఖర్చు లేకుండా మునిసిపల్ కాలేజీ ఇంటికి దగ్గరగా ఉంటే...ఎవుడు కాన్వెంటుకు పంపుతాడు? మధ్యతరగతి కంటే కాస్త దిగువన ఉన్న కుటుంబం మాది. అయినా నాన్న నన్ను కాన్వెంటుకు పంపే సాహసం ఎందుకు చేశారో మరి? కమానులో చుట్టుపక్కల పిల్లోళ్లు దగ్గర్లోని హావనపేట మునిసిపల్ కాలేజీకు వెళతుంటే...నేను మాత్రం టింగురంగా అంటూ సోగ్గాడిలా సాయిబాబా కాన్వెంటుకు వెళ్లేవాణ్ని. నన్ను కాన్వెంటుకు చేర్పించడంలో నాన్న ఆలోచనలేంటో నాకు తెలీదు. ఆ మాటకొస్తే ఇంట్లో ఎవరికి మాత్రం తెలుసు? అందరూ నన్ను ప్రత్యేకంగా చూడటం ...ఆ వయసులోనే నాకు తెలుస్తుండటంతో నాకు పండగలా ఉండేది.
కాన్వెంటు నుంచి ఇంటికి వచ్చిందే తడువు...పెట్టె పడేసి తుర్రుమంటూ వీధిలోకి పరిగెత్తేవాణ్ని. నా ఫ్రెండ్స్ అందరూ ఆటల్లో కేరింతలు కొడుతుంటే...నేను నా విద్యా ప్రదర్శన లో తలమునకలై పోయేవాణ్ని. కట్టలపై కూర్చొన్న కొందరు సరదా కోసం నన్ను పిలిచి... "ఒరేయ్...మీ కానుమెంటులో ఏం సెబుతారప్పా...' అనగానే నేను బుంగ మూతి పెట్టుకుం టూ "ఓ..చాలా..ప్రేయరు..రైములు..ఎ ఫర్ యాపిలు..' కళ్లు చక్రాల్లా తిప్పుతూ అంటుంటే..." అదంతా బేకులేదు గానీ...ఏదీ..అదేద్రా..బ్లెస్సు...అది చెప్పు...చెప్పరా రేయ్.. అంటూ తెగ బంగపోతుంటే...వారిని ఊరించి ఊరించి...నేను "బ్లెస్ మై పేరెంట్స్...' అంటూ అందుకో వడం...భలే మజాగా ఉండేది. కమానులో కాన్వెంటుకు వెళ్లేది నేనొక్కణ్ణే కావడంతో ...నాకు చాలా మర్యాదలు దక్కేవి. అంతా సజావుగా నడుస్తోంది అనుకుంటుంటే...ఓ అవాంతరం వచ్చి పడింది. అదీ నాకుగా నేను తెచ్చిపెట్టుకుందే! అంత పెద్ద అవాంతరమౌతుందని దేవుని తోడు నాకు తెలీదు. నాకెందుకు ఆ బుద్ది పుట్టిందో తెలియదుగానీ...ఓ రోజు మధ్యాహ్నం కాన్వెంటు లంచ్ కు వదలినపుడు...సక్కగా నడచుకుంటూ సాయిబాబానగర్ లోని చిట్టమ్మత్త ఇంటికెళ్లిపోయాను. ఆ వేళలో నన్ను చూసి అత్తమ్మ బిత్తరపోయింది. "ఇదేందిరా...ఇట్టా వచ్చేసినవ్..ఇంటికెళ్లలేదా?' అంటూ తెగ ఇదైపోయింది. పైగా అప్పట్లో వెంటనే సమాచారం అందించేందుకు ఫోన్లు లేవాయె. అమ్మనాన్నకంగారుపడిపోతారని అత్తమ్మకు తెలుసు. "ఎంత పని చేస్తివిరా...ఎవ్రుకి చెప్పకుండా వస్తే ఎలా?...' అని గొణుక్కొంటూ నన్ను ఎలాగోలా సాయంత్రానికల్లా జాగ్రత్తగా ఇంటికి చేర్చింది. ఇంక అక్కడ్నుంచి అసలు రాద్దాంతం సురూ...
నాన్నకు ఈ విషయం తెలీగానే ఒక్కసారిగా అగ్గిరాముడే అయ్యాడు. ఎందుకురా అట్లా వెళ్లావ్? దారి తప్పి ఏదైనా అయిఉంటే ఏంటి గతి? అంటూ అమ్మ పాపం తెగ బాధపడిపోయిం ది. నాన్నకు రెండురకాల కోపాలు ఒక్కసారిగా వచ్చాయి. ఒకటి నేను చెప్పా పెట్టకుండా దాదాపు అర కిలోమీటరు దూరంలో ఉన్న చిట్టమ్మత్త ఇంటికి పోలోమంటూ వెళ్లడం...రెండోది ఆ కాన్వెంటువాళ్లు నన్నెలా వదిలేశారన్నది. నేరుగా కాన్వెంటుకు వెళ్లి వారిని నిలదీశారు... "ఆ చినపిలగాణ్ని ఎలా పడితే అలా వదిలేస్తారా? కనీసం చూసుకోరా? వాడికేమైనా అయితే ఎవరిది బాధ్యత?' ఒక్కసారిగా ప్రశ్నల వర్షం కురిపించాడు. వారు ఏమాత్రం చలించక... మమ్మల్నేం చేయమంటారు సర్? లంచ్ టైంలో ఇంటికొస్తా డనుకుంటాం గానీ...ఎక్కడికో పోతాడని ఎలా తెలుస్తుంది?...అయినా ఇంత చిన్నోడికి ఇవేం పాడుబుద్ధులు? అంటూ విసుక్కున్నారు. నాన్న చేసేదేమీ లేక ఇంటికొచ్చారు. ఏరా బుద్దుందా నీకు...ఎవడు వెళ్లమ న్నాడ్రా? అంటూ భయంకరంగా తిట్టిపోశాడు. ఇంత రచ్చ అవుతున్నా...నాన్న ఎందుకు కోప్పడుతున్నాడో అమ్మెందుకు బాధ పడుతోందో ఎంత బుర్రగోక్కున్నా పిసరంత కూడా అర్థం కాలేదు. కాసేపు గోడకానుకుని కూర్చొన్నా...నాన్న ట్యూషన్ మొదలెట్టగానే... మెల్లగా నేను వీధిలోకి జారుకున్నా..
నేను ఎంత పెద్ద సాహసం చేశానో...నా ఫ్రెండ్స్ వద్ద గానీ తెలిసిరాలేదు. నన్ను చూడగానే చుట్టుముట్టేసి...రే రే బలే పోయిండావే...కాన్మెంటు గేటుకాడ ఎట్టా మిస్ కొట్టినావురా..హీరో అంటే నీవేరా నాయనా! ఒకే రీతిగా పొగుడుతుంటే...ఫరవాలేదు ఘనకార్యమే చేశానని సంబరపడిపోయాను. అయితే దాని ఫలితం ఎలా ఉంటుందో రెండ్రోజులకుగానీ తెలిసిరాలేదు. ఇంక ఆ వెధవ కాన్వెంటు బంద్...అంటూ అక్క చదివే అర్ధగేరి బసవనగౌడ మునిసిపల్ కాలేజీకు చేర్పించాడు. అక్కడైతే నాపై అక్క కన్నేసి ఉంటుందని. విచిత్రమేమంటే ఇదే...ఆ కాలేజీ మా చిట్టమ్మత్త ఇంటికి ఆమడదూరంలో ఉంటుంది. నేను కొవ్వెక్కి ఏ దారిలో వెళ్లానో...ఆ దారే నాకు దిక్కయింది. రోజూ చచ్చినట్టు ఆ దారంటే కాలేజీకు వెళ్లాల్సి వచ్చంది. మరో మాట లేకుండా కాలేజీకు రెడీ అయిపోయాను. నిజానికి సోకుగా కాన్వెంటు వెళ్లాల్సింది పోయి మునిసిపల్ కాలేజీ దారి పట్టినందుకు కుమిలి కుమిలి ఏడ్వాల్సిన నేను ఏ మాత్రం సిగ్గులేకుండా అక్క వెంట సిద్ధమయ్యాను. అరె...కాలేజీ యూనిఫాం పోయిందే...బ్లెస్ మై టీచర్ అంటూ అడిగినోళ్లు...అడగనోళ్ల ముందు గొంతెత్తి పాడే ఛాన్స్ పోయిందే అన్న బాధ ఏమాత్రం కలగలేదు. కానీ కలగలేదు అనడం కన్నా అంతదూరం ఆలోచించే మెదడు లేకపోయిందనడమే సరి. అక్కకు మాత్రం తోడు దొరికానని సంతోషం.
రోజూ అక్కా నేనూ ఇంటి నుంచి కాలేజీకు నడచుకుంటూ వెళ్లేవాళ్లం. అక్కేమో... ఇంతేసి పేద్ద సంచి తగలించుకుని వచ్చేది. నాకు ఏదో చిన్న సంచి వెదికి మెళ్లో వేసి, ఇక పదరా సామీ...నీ బతుక్కిదే పదివేలు...అంటూ అమ్మ సాగనంపింది. దారిలో చిన్న మార్కెట్...కొంచెం ముందెళిత గోషాస్పత్రి. దాని కాంపౌండుకు ఆనుకుని ఓ పెద్ద ట్రాన్స ఫార్మర్. దాన్ని చూడగానే మళ్లీ బుర్ర పాదరసంలా మారిపోయింది. ఓ రోజు కాలేజీకు వెళ్లే ముందు ట్రాన్స్ ఫార్మర్ అంచున అమ్మ ఇచ్చిన పైస పెట్టాను. వచ్చేముందు అక్కతో అన్నా...మనం కాలేజీకెళ్లే ముందు పైసా ఉంచా...ఇప్పుడుందో లేదో చూద్దామని..వెళ్లి చూశాం. పైసా నిక్షేపంలా అక్కడే ఉంది. మాకు ఏదో పెద్ద నిధి కనుక్కొన్నంత ఆనందం వేసింది. అక్కకు ఇదో త్రిల్లింగ్ సినిమా అనిపించింది.పాపం ఇన్నాళ్లు అదే తోవలో కాలేజీ కెళుతున్నా... ఇలాంటి ఆలోచన రాలేదు. ఇక అప్పట్నుంచి రోజూ కాలేజీకెళ్లేటప్పుడు పైసలు పెట్టడం...వచ్చేముందు తీసుకురావడం ఓ పెద్ద ఆటలా మారింది. రోజులు గడుస్తున్న కొద్ది కొత్త అలవాట్లు వచ్చి చేరుకున్నాయి. కాలేజీ ఎదురుగా సాయిబాబా గుడి. మెట్లెక్కి వెళ్లాలి. రోజూ ఇంటికెళ్లేముందు గుడి వద్ద ఆగేవాళ్లం. అంటే మాకేదో భక్తి ముంచుకొచ్చిం దనుకుంటే పొరపాటే! గుడి రెండో మెట్టు వద్ద చప్పట్లు కొడితే ఝణ్..ఝణ్..అంటూ ఓ విచిత్ర శబ్దం వినిపించేది. మా కాలేజీ పిల్లలందరికీ ఈ విషయం తెలుసు. వారు రోజులో ఏదో ఓ సమయంలో అక్కడికెళ్లి చప్పట్లు కొట్టేవారు. కొన్ని సార్లు పూజారి పై నుంచి రేయ్.. వెళ్లండి... వెళ్లండీ... అంటూ కేకలేసేవారు. పాపం ఆ మానవుడి మాటలు వినేవారెవరు? ఆ చప్పట్ల జట్టులో నేనూ చేరాను. రోజూ క్రమం తప్పకుండా ఆ మెట్టు దగ్గర నిలబడి చప్పట్లు కొట్టేసి..హమ్మయ్య ఓ పనైంది...అని తృప్తిగా వచ్చేవాణ్ని. కాలేజ్లో ఏం చెప్పేవారో...నాకు ఎంత అబ్బిందో...అన్నఅవుటాఫ్ సిలబస్ ప్రశ్నల్ని , సందేహాల్ని పక్కన పెడితే...ప్రతి రోజూ ఠంచనుగా అక్కవెంట కాలేజీకు అంతదూరం హాయిగా నడుచుకుంటూ వెళ్లడం...ఏన్నో కబుర్లు...మరెన్నో పిచ్చి పిచ్చి ప్రశ్నలతో ఆమెను తెగ విసిగించడంతో కాలం సాగిపోతోంది.
ఓ రోజు నాన్న అక్కకు నాకు కొత్త బ్యాగులు కుట్టిస్తానని ప్రకటించాడు. పాపం పోనీలే కాన్వెంటు నుంచి కాలేజీకు మారాడని అనుకున్నాడేమో...ఏమైతేనేం ఆ మాట విన్న ప్పట్నుంచి నాకు కాలునిలువ లేదు. ఓ శుభముహూర్తాన ఖాకీ బట్ట కొని మా ఆస్థాన టైలర్ కు వేశాడు. అది మొదలు మనసులో ఒకటే ఆరాటం. సంచి ఎప్పుడొస్తుంది... రేపా...ఎల్లుండా..మర్నాడా...అక్కను రోజూ విసిగించి చంపేవాణ్ని. అక్కకూ లోలోన సంతోషం ఉన్నా...ఓ పట్టాన బైట పెట్టేది కాదు. నాకైతే రోజూ రాత్రి బ్యాగు గురించే కలలు. అమ్మ నన్ను ప్రేమగా పిలిచి..ఇదిగోరా...నీ బుజ్జి సంచి.. అంటూ నిగనిగలాడే కొత్త సంచిని మెళ్లో వేస్తున్నట్టు...అంగరాజ్యానికి అధిపతిగా చేస్తున్నా...పో ఇక ఏలుకో...ఇదిగో సంచి అంటూ నాన్న ఒకింత రాజసంతో విసిరినట్టు...చిత్తం ప్రభూ అంటూ వినయంగా అందుకుం టున్నట్టు..ఏవేవో పిచ్చి పిచ్చి కలలు. బ్యాగు పుణ్యమా అని నా ఆలోచన మొత్తం దాని గురించే అయిపోయింది. ఇంటికొచ్చే దారి మారిపోయింది.
రోజూ బడి నుంచి వచ్చేటపుడు ఆ టైలరంగడి ముందునుంచే వచ్చేవాళ్లం. ఆ '' టైలర్ సాబ్...చాలా గంభీరంగా ఉండేవాడు. అసలు మాట్లాడేవాడు కాదు. మేం కాళ్లీడ్చుకుంటూ వెళ్లి అతని ముందు నిలుచుంటే...కనీసం తలెత్తి చూసేవాడు కాదు. ఈ యప్పకు ఎంత టెక్కురా నాయనా...అనుకునేవాళ్లం. కానీ ఆ కొత్త సంచి యావ వదిలితేగా! కాలేజీలో సారుని చూసినా టైలరుసాబే కనిపించేవాడు. సారు పాఠం చెబుతుంటే...వినబుద్ధేసేది కాదు. ఎపుడెపుడు సాయంకాలం అవుతుందా...ఆ టైలరు షాపు ముందు వాలిపోదామా అన్నట్టుండేవాణ్ని. ఎంత లేదన్నా కనీసం ఓ పాతిక సార్లయినా ఆ కొట్టుచుట్టూ తిరిగి ఉంటాం. కానీ ఆ టైలరప్పకు కనికరమే లేకపోయింది. పోయిన ప్రతిసారీ ఏదో చెప్పి పంపేవాడు. ఒక్కోసారి చూపుల్తోనే షో కేసులో బట్టను చూపి...ఇంక కుట్టేస్తా అనేవాడు. మరోసారి ఇదిగో తడుపుతున్నానంటూ చిన్న ఇనుపబకెట్లో సగం తడిసిన గుడ్డను చూపేవాడు. ఏదో మాయ చేసేవాడు కానీ ఎప్పుడూ కుట్టను అని మాత్రం చెప్పేవాడు కాదు. అసలు ఆ బ్యాగును తగిలించుకునే ఆదృష్టం ఈ భుజాలకుందో లేదో అనుకుని తెగ బాధపడే వాణ్ని.
ఈ కొత్త బ్యాగు ప్రహసనం కొనసాగుతుండగానే...మరో గ్రాచారం వచ్చి పడింది. కాన్వెంటులో అతివేషాలు వేసినందుకు దారుణంగా దెబ్బతిన్నామన్న కనీస జ్ఞానం లేకపాయె...అందుకే ఈ గ్రాచారం.కాలేజీకు పెద్ద గేటు ఉంది. తెరచిన గేటులోంచి బుద్ధిగా వెళ్లాలి కదా...ఉహూ...ఆ గేటుకు వేలాడుతూ...అలా తోసుకుంటూ లోనికి వెళ్లవాణ్ని. అలా సర్రుమంటూ వెళుతుంటే ఏదో మజా. నేనే కాదు... మా క్లాసులో అందరూ ఇట్టాగే వెళ్లేవారు. ఓ సారి ఈ సర్కసులో నా బొటనవేలు గేటు సందులో ఇరుక్కుపోయింది.ఇంక ఒకటే రక్తం. నొప్పితో గావుకేకలు పెడుతుంటే పాపం అక్క గాబరాపడిపోయింది. సాయంత్రం ఇంట్లో ఈ విషయంగా మళ్లీ చర్చ...రచ్చ. నిన్నేమో చెప్పాపెట్టకుండా వెళ్లాడు...ఇవాళ ఇలా వంటిపై తెచ్చుకున్నాడు. రేపేం చేస్తాడో...వీడితో ఎలా వేగను? రాన్రానూ మొండిఘటమవుతున్నాడు అని అమ్మ చుట్టుపక్కలోళ్లతో చెబుతూ కన్నీరు పెట్టుకుంది. ఏం చేయాలో పాలుపోక నాన్న తలపట్టు కున్నాడు. వీణ్నేం చేయాలి? ఎక్కడేసినా ఏదో చేస్తున్నాడే...అనుకున్నాడేమో. ఇక లాభం లేదనుకుని నన్ను ఎత్తుకెళ్లి ఇంటివద్ద ఉన్న హావన్నపేట మునిసిపల్ కాలేజ్లో పడేశాడు.
హావన్నపేట కాలేజీ అనగానే ఎగిరిగంతేశాను. నిజానికైతే సిగ్గుతో చితికి పోవాలి. క్లాసులు పెరగాల్సింది పోయి స్కూళ్ల నెంబరు పెరుగుతోందని. ఇంతకూ నేనంత సంబరపడిపోవడానికి కారణం... కమాను ఫ్రెండ్స్ తోపాటు చుట్టుపక్కల గేరీ పిలగాళ్లు అదే కాలేజీలో ఉండటం. రోజూ ఏంచక్కా అందరితో కలిసి వెళ్లవచ్చు. అమ్మ కూడా.."పోనీలే కళ్లెదుటే తిరుగుతుంటాడు అనుకుందేమో...శాంతించింది. రఘు,చెంద్రి అందరూ నేను వారితోపాటే అని సంతోషించారు. రఘు..పోనీలేరా...ఈ స్కూలే బావుంటుంది. అంత దూరం పోతే ఏమొస్తుందీ...కాళ్లనొప్పులంతే! అని తేల్చేశాడు. హావన్నపేట కాలేజీ ఇంటికి చాలా దగ్గరవడంతో ఇంటర్వెల్ క్కూడా ఇంటికి పరిగెత్తుకొచ్చేవాణ్ని. అమ్మ చక్కెరో, బెల్లం ముక్కో ఇస్తే నిక్కరు జేబులో వేసుకోవడం మళ్లీ పరుగుతీయడం. కాలేజీ బ్యాగులో స్లేటు, బలపాలతోపాటు బొగరీ,గోలీలు వచ్చి చేరాయి.కాలేజీలో కిష్టప్ప సారు అంటే అందరికీ హడల్!
ఆయన క్లాసులోకి రావడం రావడంతోనే...అందరి వీపులపై దభ్..దభ్...అంటూ దెబ్బలు పడ్డాకే అటెండెన్స్ పిలిచేవాడు. నరసప్ప సారు చాలా నెమ్మది. నవ్వుతూ పాఠాలు చెప్పేవాడు. ఒకటోతరగతికి మేడమ్ ఉండేది. ఇంతలావు కళ్లద్దాలతో అందరినీ హడలెత్తించేది. ఓ సారి నా పక్కనున్నోడు "ఒరేయ్...టీచర్ ని సోడాబుడ్డీ అనరా...నీకు నిజంగ దయిర్యముంటే' అంటూ రెచ్చగొట్టాడు. తెంపరితనం తప్ప మరేం లేని నేను టీచర్ క్లాసులో ఉంటే...గాఠిగా..."సోడాబుడ్డీ' అంటూ అరిచేశా. మేడమ్ మొహం ఎర్రగా కంది పోయింది. బైటకు వచ్చి చొక్కా పట్టుకుని క్లాసులోకి లాక్కెళ్లింది. చెంపై లాగి ఇచ్చేసరికి...అది పూరీలా ఒక్కసారి పొంగింది. నాలుగు వేళ్ల వాతలు ఎర్రగా తేలాయి. సాయంత్రం కందిపోయిన చెంపతో ఇంటికెళ్లాను. నన్నలా చూడగానే అమ్మకు ఒక్కసారి ఆ టీచర్ పై కోపం తన్నుకొచ్చింది. "ఛీ..ఛీ ఏం మనిషి...చిన్నోణ్ని ఇలా కొట్టేస్తారా ఎవరైనా? దవడ చూడు ఎలా వాచిందో...చేతులు పడిపోనూ...' అంటూ టీచర్ ను దుమ్మెత్తి పోసింది. "ఇంతమంది పిల్లలుంటే...నా కొడుకే దొరికాడా కొట్టడానికి...' అంటూ చుట్టుపక్కలోళ్లతో అంటుంటే..."నీ కొడుకు చేసిన వెదవపని మాత్రం తక్కువా ఏంటి? అని చెప్పేవారు ఎవరూ లేరు కాబట్టి...దీనాతిదీనంగా మొహమేసుకుని అమ్మ కొంగు పట్టుకుని ఎక్కిళ్లు పెట్టాను.
అమ్మ చుట్టుపక్కలోళ్లతో చెప్పుకుందే గానీ ఈ విషయం నాన్నదాకా తీసుకెళ్లలేదు. ఆయనకు గానీ కోపం వస్తే ఈసారి ఎత్తుకెళ్లి ఏ చెరువులో విసిరేస్తాడో అని భయపడి ఉంటుంది. సాయిబాబా కాన్వెంటుతో అట్టహాసంగా మొదలైన నా కాలేజీ ముచ్చట...వినాయకుడి పెళ్లిలా...నిలకడలేని పిల్లి సంసారంలా పదహారిళ్లు తిరిగి...చివరికి హావన్నపేట మునిసిపల్ కాలేజీకు చేరుకుంది.
అమాయకత్వం....ఆటపాటలపై ఎక్కడలేని ఆరాటం...వీటి మధ్య కుంటినడకన చదువు . ఆ చదువుతో మెదడు కుదుళ్లు గట్టిపడ్డాయో లేవో చెప్పలేను కానీ...ఒక జీవితానికి సరిపడా ఆనందపు రంగుల్ని మాత్రం మనసు అక్కడే అద్దుకుంది. నాగరికత పౌడరు రాసుకునే అవసరం లేని స్వచ్ఛమైన సందర్భాలవి.అప్పట్లో మమ్మల్ని తన సుకుమారత్వంతో ప్రభావితం చేసిన నరసప్ప సారును తర్వాతర్వాత చాలా సార్లు కలుసుకున్నాను. ఉద్యోగంలో చేరిన తొల్నాళ్లలో సార్ ని కలిసినపుడు వద్ధాప్య ఛాయలు బాగా కనిపించేవి. వణుకుతున్న స్వరంతో..." ఏమప్పా బాగుండావా...వచ్చినపుడల్లా మాట్లాడిస్తుంటావు...సానా సంతోషం! మీకు మేమేం సెప్పిండామో గుర్తులేదు..కానీ మీరు పలకరిస్తుంటే ప్రాణానికి కుశాలంగా ఉంటుంది నాయనా! ' అంటుంటే కళ్లల్లో నీళ్లు చివ్వున చిమ్మేవి. మనసును మానవీయంగా మలచింది ఈ టీచర్లే కదా...వీరే జీవితంలో ఎదురుకాకుంటే...అంటూ మనసు కొద్దిగా బెంగపడుతుంటుంది కూడా!!
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
24-07-2024, 09:36 PM
పూర్ణారావు - పూతరేకులు - ఆదూరి హైమావతి.
![[Image: image-2024-07-24-213512747.png]](https://i.ibb.co/JjgTkzx/image-2024-07-24-213512747.png)
పూర్ణారావు వీధి బళ్ళో సారీ ఆ ఊర్లో ఉన్న ప్రభుత్వపాఠశాల వీధికి ఎదురుగా ఒక చిన్న వసారాలో ఉండటాన దాన్నంతా వీధిబడి అనిపిలుస్తారు అంతే. నేనేం చులకనచేయడం లేదు సుమండీ! మావాడు , నేనూ కూడా ఆబళ్ళో అప్పటికి ఐదోతగతి వెలగ బెడుతు న్నాం.
ఒకరోజు సాయంకాలం బళ్ళోనుంచీ వచ్చేసరికి వసారాలో వాళ్ల తాతతో పాటుగా కూర్చునున్న ముగ్గురిలో ఒకాయన పూర్ణారావును చూసి తన చేతిలో దాచుకునున్న సంచీలోంచీ ఒక పొట్లాం తీసి,
" ఇంద బాబూ ! పూర్ణా తిను. పూతరేకుల్లెండి కరణంగారూ! మా తోడల్లుడు విశాఖపట్టణం నుంచీ తెచ్చాడు. అక్కడి ప్రత్యేక తీపి వంటకం లేండి. చాలా బావుంటుంది రుచి" అంటూ వాళ్లతాతకు చెప్పి, వీడిచేతికి అందించాడు.
ఆ పొట్లాం అందుకుని ఛెంగున బామ్మ దగ్గరకెళ్ళాడు పూర్ణా. వాడికి తీపి వంటకాలంటే మాహా ఇష్టం. కిటీకీలోంచీ అంతా వింటున్న బామ్మ బానమ్మ "పూర్ణా! వాటి నలాగే పడమటి వాకిలినుంచీ, పట్టుకెళ్ళి మన రైతు రామయ్య పిల్లాడు కుమార్ కు ఇచ్చిరా! పాపం వాడు పొద్దుటినుంచీ ఏమైనా తిన్నాడోలేదో! వాడి అమ్మా నాయనా పొలం పనులకెళ్ళి ఇంకా వచ్చి ఉండరు. " అని హుకుం జారీ చేసింది ,మెల్లని గొంతుతోనే.
పూర్ణారావు ప్రాణం గిలగిలా కొట్టుకుంది. కొత్త కొత్త తీపి తినుబండా రాలు తినాలని వాడికి మహా ఉబలాటం. వాళ్ల బామ్మ ఏదీ పడనివ్వదు. తామిద్దరిదీ తీపి రక్తశరీరం కావటాన వాడికీ వస్తుందని ఆమెభయం.
వాడి ఆరోగ్యం ఏమైపోతుందోని ఆమె ఆవేదన, అమ్మా నాయనా దూరంగా ఉన్నారాయె! బళ్ళోకూడా వాడిమీద రైతురామన్న కొడుకు కుమారును నిఘాపెట్టింది.
"వెధవ , వాడికి తీపులంటే ఇష్టం ,ఏమన్నా తిండాడేమో చూస్తూ ఉండు కుమార్! నీకు తినను బొరుగులూ బెల్లం పెడతాను " అని లంచంకూడా ఏర్పాటు చేసిది. లంచం మరిపి తెల్లవారు దాటుకున్న దేశం కదా మనది.!
అందుకని పాపం పూర్ణకు బళ్ళోనూ , చాటుగా కూడా ఏమీ తినను పడట్లేదు. ఆరైతు రామన్న కొడుకు కుమార్ వెధవ రోజూ బళ్ళోకొస్తాడు. వాడికి చదువుకంటే పూర్ణా మీద నిఘా అంటే మహా ఇష్టం, ఎందుకంటే వాళ్ళబామ్మ రోజూ పెట్టే బొరుగులూ బెల్లం మహిమ.
ఐతే కుమార్ గాడు చదువు లోనూ మంచిగానే ఉంటాడు. మా అందరికీ వాడో ప్రతిపక్షం గాడు.వాడి మార్కులు చూసి మా అమ్మనాన్నలు మమ్మల్ని తిడుతుంటారు . నేనన్నీ నిశ్శబ్దంగా గమనించుకుంటూ ఉండేవాడిని.
ఒకకంట పంతుళ్లనూ, మరోకంట పూర్ణనూ చూస్తూ ఉంటాడు కుమార్ గాడు. అలా అలవాటై వాడికి పెద్ద సి ఐ డి ఉద్యోగం వచ్చింది చదువయ్యాక .
ప్రస్తుతానికి వద్దాం.
పూర్ణా అలా ఆ పూతరేకుల పొట్లం పట్టుకెళ్ళి కుమార్ గాడికిచ్చి దూ రం నుంచీ వాడు ఒక్కోపూతరేకూ తింటూ ' ఆహా ఏమి రుచి " అంటూ ఉంటే , ' ఓరినీ అదృష్టం చెడా!' అని మస్సులో తిట్టుకుంటూ చూస్తూ చూస్తూ ఇంటికొచ్చి స్నానం చేసి ఒక్కపూతరేకూ తిననివ్వని ,అసలది ఎలావుంటుదో, దానిరుచి ఎలావుంటుందో చూడనివ్వని బామ్మ మీద కోపంతో ఆమెకేసి చూడకుండా, మాట్లాడకుండా వెళ్ళి చదువుకోసాగాడు.
బామ్మ" వాడికి ఇష్టమైన బెండకాయ వేపుడు, పెసర అప్పడాలూ వేయించి వాడి దగ్గరకొచ్చి ఘుమ ఘుమాయిస్తున్న నేతితో ముద్దలు చేసి నోట్లో పెట్టబోగా ముఖం పక్కకు తిప్పేసుకుని , ముక్కుతో కమ్మని నేతి వాసన పీల్చుకున్నాడు.
మాది పక్కిల్లేకనుక నేనంతా మా కిటికీలోంచీ రహస్యంగా పూర్ణాను గమనిస్తూ ఉంటాను.
"మా బాబుగా! మా పూర్ణాగా , పూర్ణమంటే ఎంత కమ్మని వంటకం, ఏదీ ఒక్కమారు నోరుతెరూ మానాయనగా!" అంటూ బుజ్జగిస్తూ పెడుతుండగా ,మెల్లిగా ముద్దమీద ముద్ద లాగించి "ఏంటిబామ్మా! నన్ను ఒక్కటీ తిననివ్వక అన్నీ వాడికి ఇచ్చిరమ్మనావ్!" అన్నాడు.
"నాయనా! పూర్ణా! ఎవరుచేసారో, ఎన్నాళ్ళ క్రితం చేశారో , చేతులవీ బాగా కడుక్కుని చేశారో లేదో! మనకెలా తెలుస్తుంది నాయనా! నీ ఆరోగ్యం పాడైతే మేమేం చేయాలిచెప్పు. నీకోసమే నాయనా! పూత రేకులదేముంది ? ఎప్పుడైనా తినవచ్చు ఆరోగ్యం ముఖ్యం కదా!" అంటూ బుజ్జగిస్తూ పాలన్నం కడుపునిండాపెట్టేసింది.
" మరి కుమార్ గాడికెందుకు ఇవ్వమన్నావ్? వాడి ఆరోగ్యం పాడైతేనో? " మా పూర్ణాకు సందేహం ఉంచుకునే అలవాటే లేదు.
" వాళ్ళకు అరుగుతాయినాన్నా ! వాళ్లు బాగా కష్టం చేసే మనుషులు కదా!సరే గానీ ఇహ వెళ్లిపడుకో."అంటూ వాడిని మరిపించింది బామ్మ పూతరేకులనుంచీ.
మీకు అసలు ఉపోద్ఘాతం చెప్పకుండా కధలో కొచ్చేశానాయె. వాళ్ళిల్లూ మాఇల్లూ పక్కపక్కనే, కాంపౌండ్ వాలే అడ్దం.
పూర్ణారావు నేనూ చిన్ననాటినుండీ చెలికాళ్ళం లెండి. వాడి అమ్మ మహా తెలివైంది. పదోక్లాసులో స్టేట్ ఫస్ట్ ర్యాంకు రావటాన ఇంటర్ చదివేప్పుడే పోస్టల్ జాబ్ వచ్చింది. తాలుకాఫీసులో పనిచేసే వాళ్ళ నాన్న , ఆమె తెలివితేటలూ,పనిలో నేర్పరితనమూ విని , ఆమెను వివాహ మాడాడు, పెద్దల అనుమ్మతితోనే లేండి. అమ్మా,నాన్నా ఉద్యోగ పనులతో తీరికలేక కొట్టుమిట్టాడు తుండగా పెద్దల పోరుపడలేక వీడ్నికనేసి వాళ్లబామ్మా, తాతాగార్లకు అప్పగిం చేసి ,ఊపిరి పీల్చేసుకుని , హాయిగా ఉద్యోగాల పనుల్లోపడి పోయారు. మళ్ళా ఇంకోబిడ్దను కనే ,ఓపికా తీరికా లేక , ఏకైక వారసుడైన వజ్రం ముక్కలాండి పూర్ణారావును బామ్మా తాతా అపురూపంగా చూసుకోసా గారు.
అసలు విషయానికొస్తాను .నాకు చిన్న నాటి కబుర్లంటే మాహా ఇదిలేండి.
మరునాడు బళ్ళోకెళ్లగానే కుమార్ గాడు వచ్చి " పూర్నారావ్ పూర్నారావ్! అబ్బా! ఆపూతరేకులెంత బావున్నాయోయ్! నిజంగా అవి తినని జన్మ వృధా. రోజా రేకులకంటే మెత్తగా తియ్యగా వున్నాయి" అంటూ పురిపెట్టాడు.
అంతా వాడి చుట్టూ మూగారు " ఏంటి? ఏంటని?" . కుమార్ అంతా చెప్పి " పూర్ణారావు ఎంత మంచి వాడంటే పూతరేకులు తెచ్చి నాకు ఇచ్చాడు.నేను అదే తినడం పూతరేకులుట తియ్యగా వున్నాయి. --" అంటూ చెప్తుండగానే ,క్లాసులోకి పంతులుగారు వచ్చేశారు.
"ఏంట్రా ఆమాటలు ?" అంటూనూ.
కుమార్ గాడు ‘పూత ‘ అనిచిన్నగా అంటూ ‘రేకులు’ అని గట్టిగా అన్నాడు. ధర్మరాజు “'అశ్వత్థామ హతః,' అని పెద్దగా అని 'కుంజరః' అనే పదాన్ని మెల్లగా ద్రోణుడికి వినబడకుండా పలికినట్లు , ఎందుకంటే పంతులుగారు 'ఎప్పుడూ నీకు తిండి ధ్యాసేనుట్రా?' అని నాలుగంటిస్తారని వాడి భయం.
"ఈరోజు పాఠమదేరా కుమార్ !" అంటూ’ గృహాల రకాలూ’ చెప్తూ' సిమెంటు రేకులు, యాస్ బెస్టాష్ రేకులు ' అంటూ పంతులు గారు చెప్పుకుపోయారు.కుమార్ వీపు భద్రంగా ఉంది ఆరోజుకు.
మా అందరి అదృష్టమాని మాకాలేజ్లో 6,7 తరగతులు వచ్చాయి. పై ఊరికి వెళ్లకుండా ఉండూర్లోనే 7వరకూ చదివాం. ఆతర్వాత మళ్ళా పదోక్లాస్ వరకూ వచ్చింది. ఆడుతూ పాడుతూ ఇంట్లోనే తింటూ తిరుగుతూ పదోక్లాస్ ఐందనిపించాం.ఆతర్వాత మేం ఇంటర్ కు పై ఊరికెళ్ళాల్సి వచ్చింది.
పూర్ణ మనస్సులో మాత్రం పూతరేకులు నిల్చిపోయాయి. అప్పుడప్పుడూ నాతో "ఒరే శివా! ఎప్పటికైనా పూత రేకులు కడుపారా తినాలిరా!"అనేవాడు పాపం.
ఎందుకంటే అప్పుడప్పు డూ కుమార్ పూతరేకుల ప్రస్తావన మా పూర్ణా వద్ద తెస్తూనే ఉన్నాడు. "పూర్ణారావ్! మళ్ళా ఎవ్వరూ మీకు పూతరేకులు ఇవ్వలేదేంట్రా! ఇస్తే మీ బామ్మ నాకు పంపిస్తారేమోనీ!" అని గెలికేవాడు. మా పూర్ణాకు ఉడుకు పుట్టేది.
" ఒరే శివా! ఎప్పటికైనా వీడి ముందే పూతరేకులు తినాలిరా! ఈ వెధవకు పెట్టకుండా" అనేవాడు.
ఇప్పుడు కాస్త ఎదిగాం కదా! ఇంటర్లో చేరాం, చదువుమీద ధ్యాస పెట్టాం.
పూర్ణారావు కాపలాకోసమో , రక్షణకోసమో, లేక దయతోనో కానీ కుమార్ నూ తానే ఫీజు కట్టించి మాతోపాటు ఇంటర్ లో చేర్పించింది,పూర్ణా బామ్మ . వారిది పేదలను ఆదుకునే స్వభావం అంతా చదువుకుని పైకి రావాలని వారి ఆశయం కూడా.
అంతా ఉదయాన్నే టిఫిన్ తినేసి బస్ లో కాలేజికెళ్ళేవాళ్ళం . మధ్యాహ్న భోజనం మా అందరికీ మా ఉరినుంచీ క్యారేజీలు వచ్చేవి. అంతా ఒక చోట కూర్చుని తినేసి క్లాసులకు వెళ్ళేవాళ్లం.
ఐతే అక్కడా కుమర్ నుమా పూర్ణా మీద నిఘాకు పెట్టనే పెట్టింది వాడి బామ్మ. బయట ఎక్కడా ఏమీ తినకుండా కట్టు బాటన్నమాట. ఎలాగో ఇంటర్ ఐపోయాక డిగ్రీలోకి వెళ్ళాం.
మా వాడు సులువని బి.కాం ఆపైన ఎం.కాం చేసేసి ఒక బ్యాంక్ లో మంచి ఉద్యోగం విజయవాడలో సంపాదించాడు.
నేనుబి.ఎస్సీ, ఆపైన ఎమ్మెస్సీ చేసేసి విజయ వాడలోనే ఒక కాలేజ్ లో లెక్చరరుగా చేరిపోయాను.మాపెద్దల నిర్ణయం మేరకు త్వరగా వివాహం కూడా చేసేసుకున్నాను.
కుమార్ డిగ్రీ అయ్యాక పోలీ స్ ఆఫీసయ్యాడు, అదీ సి.సి.డీ గా. వాడి వివాహమూ ఐంది.
మాముగ్గురిలోకీ మా పూర్ణా ఇంకే ఇంకా వివాహం కాలేదు. ముగ్గురం కలుసుకున్నప్పుడు నవ్వుకునేవారం మా బాల్య గురించీ చెప్పుకుంటూ. కుమార్ మాత్రం అప్పుడప్పుడూ "పూతరేకుల మాటేంటి పూర్ణారావ్? " అంటుండేవాడు.
ఐతే కధ ఇంకా పూర్తికాలేదండీ! అసలు కధ ఇక్కడే ఉంది.
మా తల్లిదండ్రులూ ఏకైక కుమారుడినైన నావద్ద కు విజయవాడకు వచ్చేశారు.పూర్ణా తల్లిదండ్రులూ రిటర్ మెంట్ ముందు విజయవాడ కు బదిలీ చేయించుకుని వచ్చేశారు. పూర్ణా తాత బామ్మకూడా వారిపొలాలన్నీ అమ్మేసుకుని పిల్లలతో ఈ వృధ్ధాప్యం లో హాయిగా గడపవచ్చని విజయవాడకు వచ్చేశారు. రైతు రామయ్య కూడా కుమార్ దగ్గరికి విజయవాడ వచ్చేశారు. సో అంతా విజయ వాడ వాస్తవ్యులమయ్యాం.
పూర్ణా బామ్మ నాకు రోజూ ఫో చేసి " ఏమయ్యా! శివా ! మీ ఇద్దరికీ వివాహాలయ్యాయి.మా మనవడి సంగతేంటీ? ఇదేనుటయ్యా స్నేహమంటే?మావాడిని పెళ్ళికాని ప్రసాద్ లా వుంచుతావా ఏంటయ్యా!!" అనసాగింది.
అదేదో నాతప్పైనట్లు. నేను నవ్వుకుని ఈమారు ఎలాగైనా మావాడిని ఒకింటివాడిని చేయాలని గట్టి నిర్ణయానికొచ్చాను.
ఎన్ని సంబంధాలు చూసినా ,పిల్ల చదువుకున్నదైనా , ఉద్యోగస్తు రాలైనా మావాడు నచ్చట్లేదు. వాడితో వాడి బామ్మ మొహమాటానికి ఒకటి రెండు సంబంధాలు చూడను పూర్ణాతో వెళ్ళిన నాకు చూచాయగా వాడి మనసు తెలిసొచ్చింది.
వాళ్ళ బామ్మా,తాతలకూ, అమ్మా ,నాన్నలకూ నచ్చిన ఒక లెక్చరర్ సంబంధం గురించీ చెప్పింది వాళ్లబామ్మ.
" పిల్ల బంగారు తల్లిరా శివా! కుటుంబ మర్యాదా బావుంది. సాంప్రదాయమైనవారు , జాతకాలూ కలిశాయి , ఎలాగైనా ఈసంబం ధం కుదిరేలా చూడునాయనా!" అంటూ బాధపడింది.
విచరించగా మా కాలేజీలో ఆ అమ్మాయి 'తెలుగు లెక్చరర్ 'గా ఉద్యోగం చేస్తున్నదని తెలుసుకుని ,నేను కాస్త పరిచయం చేసుకున్నాను, సహోద్యోగిగా.
ఒకరోజు మా కాలేజ్ లో ఒక బ్యాంక్ బ్రాంచ్ పెట్టారు పిల్లల సౌకర్యంకోసం.దాని ప్రారంభోత్సవానికి మా పూర్ణా వచ్చాడు బ్యాంక్ తరఫున. అందరికీ టిఫిన్ , కాఫీ ఏర్పటు చేయడంలో నేను కల్చరర్ క్లబ్ నిర్వహిస్తున్నందున ముందుకువచ్చి ఆ ఏర్పాట్లు చేసాను.
అతిధులందరికీ దగ్గరుంది తెలుగు లెక్చరర్ చిన్మయి పిల్లలచేత టిఫిన్ ,కాఫీలు అతిధులకు అందించడంలో నాకు సాయపడింది.
చేతికి టిఫిన్ ప్లేట్ రాగానే పక్కనే ఉన్న నేను" పూర్ణా ! ఇవేరా పూతరేకులు అంటే! రుచి చూడు "అన్నాను.వాడు అలవాటు ప్రకారం అటూ ఇటూ చూస్తుండగా " కుమార్ లేడు లేరా! ఇక్కడ. తినెయ్ " అన్నాను. సరదాగా నవ్వుకుంటూ తినేశాడు. నా ప్లేట్ లోది కూడా ఎవ్వరూ చూడకుండా వాడిప్లేట్లోకి మార్చేసి మెల్లిగా చెవిలో,
" తినేసెయ్ !హోం మేడట. ఆమె మాకాలేజ్ లో లెక్చరర్ , వాళ్ళింట్లో చేసినవిట, ఆమె కల్చరర్ క్లబ్ మెంబర్ ,నాతో పాటుగా ఇలాంటి ఫంగ్షన్ లో నాకు హెల్ప్ చేస్తుంటుంది. " అన్నాను.
వాడు మహదానందంగా తినేసి నాకేసి కృతజ్ఞతగా చూశాడు.
ఫంగ్షన్ ఐపోయి వెళ్ళిపోయాం.
ఆమర్నాడు ఆదివారం " పూర్ణా! అదేదో సంబంధం చెప్తున్నారు బామ్మగారు , వెళ్ళి చూడరాదుట్రా!పెద్ద వాళ్ళను, నిన్నింతకాలం సాకిన వాళ్లను బాధపెట్టకూడదురా! నేనూ నీకు తోడుగా వస్తాను పద" అని నేనే , ఒప్పించి వెంట బెట్టుకునివెళ్ళాను. మేమిద్దరమే వెళ్లాం.
వెళ్లగానే వారు చాలా మర్యాదగా ఆహ్వానించారు. లాంఛనంగా టిఫిన్ పెట్టారు. చూస్తే ప్లేట్లో పూతరేకులు. మా వాడు నాకేసి చూశాడు.
నేను కాస్త చొరవతీసుకుని " ఇవి విశాఖ లో పేరుమోసిన తీపిపిండివంట కదండీ ! కాకినాడ కాజా, విశాఖ పూతరేకూ అంటారు" అన్నాను కొద్దిగా తుంచి నోట్లో పెట్టుకుంటూ.
ఆయజమాని " మాది విశాఖపట్టణమేనండీ! మా ఇంట్లో ఇవి చేయడం ప్రత్యేకత. "అన్నాడు.
"ఎలాచేస్తారండీ !ఏదో తమాషాగా ఉన్నాయి " అన్నాను.
" ఒక పెద్ద ప్రత్యేకమైన కుండ ఉంటుందండీ!దానిమీద ఒక బట్టను ముందుగా దీనికోసమని తయారు చేసుకున్న, దోసె పిండి వంటి బియ్యపు పిండిలో ముంచి ఆబట్టను క్రింద బోర్లించి సెగమీద ఉంచిన కుండ మీద అద్దుతారు. వెంటనే అది పెద్ద అట్టులాగా ఊడి వస్తుంది. దాన్ని తీసి పరిచి దానిమీద నెయ్యి రాస్తూ పంచదార పొడి లేదా బెల్లపు పొడి చల్లుతూ మడతలు వేస్తారు. చిన్నతనంలో మా అమ్మగారితో పాటు నేనూ చేసేవాడిని సరదాగా. మాశ్రీమతీ, మా అమ్మాయీ కూడా చేయితిరిగిన పూతరేకుల తయారీ వాళ్ళు , చాలా బాగాచేస్తారు." అని చెప్పి, " బావున్నాయా!" అని అడిగాడు.
" నేను మావాడికేసి చూస్తూ కన్నుగీటి ," బావున్నా”యన్నాను.
కాఫీ అయ్యాక, ఆయజమాని లోపలకెళ్ళి , ఏదోమాట్లాడి వచ్చాడు. మరికాస్సేపటికి ,ఆయన శ్రీమతి అనుకుంటాను వారి అమ్మాయితో కలసి వచ్చింది. ఇద్దరూ ఎదురుగా ఉన్న సోఫాలో కూర్చున్నారు. వారికి కనపడకుండా మావాడిని గిల్లాను , తలెత్తి చూడమని సైగచేస్తూ.
మావాడు తలెత్తి ఆమెకేసి చూస్తుండగా ,నేనూ అప్పుడే చూస్తున్నట్లు " ఓహ్ ! మీరా! చిన్మ్యై గారూ!" అన్నాను.ఇద్దరి చూపు లూ కలిశాయి,.నావికాదండీ! మా పూర్ణవీ, చిన్మ్యై వీ కలిశాయి. ఇహ చెప్పేదేముందీ!చూపులుకలిసిన శుభవేళ ఎందుకు మరి ఈ ఆలస్యం అన్నట్లు , మావాడు బయటికి రాగానే " ఒరే శివా! నాకు నచ్చేసిందిరా! ఎలాగైనా ఈ సంబంధం కుదర్చరా! పుణ్యముంటుంది." అన్నాడు.
రోగి కోరిందీ , వైద్యుడు చెప్పిందీ ఒకే పధ్యం ఐంది. మావాడు ఒకింటివాడయ్యాడు.వారి వివాహ విందులో పూతరేకులే ముందుగా వడ్డించిన వంటకం. ఐతే వంటవారి చేత చేయించారు లెండి, పెళ్ళికూతురి చేత కాదు.
చివరి మాటండీ! వారింట్లో ప్రతిరోజూ పూతరేకులే ఉపాహారమండీ! కచ్చ తీరాతింటున్నాడు పూర్ణారావు పూతరేకులను.
కావలిస్తే మీరూ వచ్చి తినవచ్చు.
****
పూర్ణారావు వీధి బళ్ళో సారీ ఆ ఊర్లో ఉన్న ప్రభుత్వపాఠశాల వీధికి ఎదురుగా ఒక చిన్న వసారాలో ఉండటాన దాన్నంతా వీధిబడి అనిపిలుస్తారు అంతే. నేనేం చులకనచేయడం లేదు సుమండీ! మావాడు , నేనూ కూడా ఆబళ్ళో అప్పటికి ఐదోతగతి వెలగ బెడుతు న్నాం.
ఒకరోజు సాయంకాలం బళ్ళోనుంచీ వచ్చేసరికి వసారాలో వాళ్ల తాతతో పాటుగా కూర్చునున్న ముగ్గురిలో ఒకాయన పూర్ణారావును చూసి తన చేతిలో దాచుకునున్న సంచీలోంచీ ఒక పొట్లాం తీసి,
" ఇంద బాబూ ! పూర్ణా తిను. పూతరేకుల్లెండి కరణంగారూ! మా తోడల్లుడు విశాఖపట్టణం నుంచీ తెచ్చాడు. అక్కడి ప్రత్యేక తీపి వంటకం లేండి. చాలా బావుంటుంది రుచి" అంటూ వాళ్లతాతకు చెప్పి, వీడిచేతికి అందించాడు.
ఆ పొట్లాం అందుకుని ఛెంగున బామ్మ దగ్గరకెళ్ళాడు పూర్ణా. వాడికి తీపి వంటకాలంటే మాహా ఇష్టం. కిటీకీలోంచీ అంతా వింటున్న బామ్మ బానమ్మ "పూర్ణా! వాటి నలాగే పడమటి వాకిలినుంచీ, పట్టుకెళ్ళి మన రైతు రామయ్య పిల్లాడు కుమార్ కు ఇచ్చిరా! పాపం వాడు పొద్దుటినుంచీ ఏమైనా తిన్నాడోలేదో! వాడి అమ్మా నాయనా పొలం పనులకెళ్ళి ఇంకా వచ్చి ఉండరు. " అని హుకుం జారీ చేసింది ,మెల్లని గొంతుతోనే.
పూర్ణారావు ప్రాణం గిలగిలా కొట్టుకుంది. కొత్త కొత్త తీపి తినుబండా రాలు తినాలని వాడికి మహా ఉబలాటం. వాళ్ల బామ్మ ఏదీ పడనివ్వదు. తామిద్దరిదీ తీపి రక్తశరీరం కావటాన వాడికీ వస్తుందని ఆమెభయం.
వాడి ఆరోగ్యం ఏమైపోతుందోని ఆమె ఆవేదన, అమ్మా నాయనా దూరంగా ఉన్నారాయె! బళ్ళోకూడా వాడిమీద రైతురామన్న కొడుకు కుమారును నిఘాపెట్టింది.
"వెధవ , వాడికి తీపులంటే ఇష్టం ,ఏమన్నా తిండాడేమో చూస్తూ ఉండు కుమార్! నీకు తినను బొరుగులూ బెల్లం పెడతాను " అని లంచంకూడా ఏర్పాటు చేసిది. లంచం మరిపి తెల్లవారు దాటుకున్న దేశం కదా మనది.!
అందుకని పాపం పూర్ణకు బళ్ళోనూ , చాటుగా కూడా ఏమీ తినను పడట్లేదు. ఆరైతు రామన్న కొడుకు కుమార్ వెధవ రోజూ బళ్ళోకొస్తాడు. వాడికి చదువుకంటే పూర్ణా మీద నిఘా అంటే మహా ఇష్టం, ఎందుకంటే వాళ్ళబామ్మ రోజూ పెట్టే బొరుగులూ బెల్లం మహిమ.
ఐతే కుమార్ గాడు చదువు లోనూ మంచిగానే ఉంటాడు. మా అందరికీ వాడో ప్రతిపక్షం గాడు.వాడి మార్కులు చూసి మా అమ్మనాన్నలు మమ్మల్ని తిడుతుంటారు . నేనన్నీ నిశ్శబ్దంగా గమనించుకుంటూ ఉండేవాడిని.
ఒకకంట పంతుళ్లనూ, మరోకంట పూర్ణనూ చూస్తూ ఉంటాడు కుమార్ గాడు. అలా అలవాటై వాడికి పెద్ద సి ఐ డి ఉద్యోగం వచ్చింది చదువయ్యాక .
ప్రస్తుతానికి వద్దాం.
పూర్ణా అలా ఆ పూతరేకుల పొట్లం పట్టుకెళ్ళి కుమార్ గాడికిచ్చి దూ రం నుంచీ వాడు ఒక్కోపూతరేకూ తింటూ ' ఆహా ఏమి రుచి " అంటూ ఉంటే , ' ఓరినీ అదృష్టం చెడా!' అని మస్సులో తిట్టుకుంటూ చూస్తూ చూస్తూ ఇంటికొచ్చి స్నానం చేసి ఒక్కపూతరేకూ తిననివ్వని ,అసలది ఎలావుంటుదో, దానిరుచి ఎలావుంటుందో చూడనివ్వని బామ్మ మీద కోపంతో ఆమెకేసి చూడకుండా, మాట్లాడకుండా వెళ్ళి చదువుకోసాగాడు.
బామ్మ" వాడికి ఇష్టమైన బెండకాయ వేపుడు, పెసర అప్పడాలూ వేయించి వాడి దగ్గరకొచ్చి ఘుమ ఘుమాయిస్తున్న నేతితో ముద్దలు చేసి నోట్లో పెట్టబోగా ముఖం పక్కకు తిప్పేసుకుని , ముక్కుతో కమ్మని నేతి వాసన పీల్చుకున్నాడు.
మాది పక్కిల్లేకనుక నేనంతా మా కిటికీలోంచీ రహస్యంగా పూర్ణాను గమనిస్తూ ఉంటాను.
"మా బాబుగా! మా పూర్ణాగా , పూర్ణమంటే ఎంత కమ్మని వంటకం, ఏదీ ఒక్కమారు నోరుతెరూ మానాయనగా!" అంటూ బుజ్జగిస్తూ పెడుతుండగా ,మెల్లిగా ముద్దమీద ముద్ద లాగించి "ఏంటిబామ్మా! నన్ను ఒక్కటీ తిననివ్వక అన్నీ వాడికి ఇచ్చిరమ్మనావ్!" అన్నాడు.
"నాయనా! పూర్ణా! ఎవరుచేసారో, ఎన్నాళ్ళ క్రితం చేశారో , చేతులవీ బాగా కడుక్కుని చేశారో లేదో! మనకెలా తెలుస్తుంది నాయనా! నీ ఆరోగ్యం పాడైతే మేమేం చేయాలిచెప్పు. నీకోసమే నాయనా! పూత రేకులదేముంది ? ఎప్పుడైనా తినవచ్చు ఆరోగ్యం ముఖ్యం కదా!" అంటూ బుజ్జగిస్తూ పాలన్నం కడుపునిండాపెట్టేసింది.
" మరి కుమార్ గాడికెందుకు ఇవ్వమన్నావ్? వాడి ఆరోగ్యం పాడైతేనో? " మా పూర్ణాకు సందేహం ఉంచుకునే అలవాటే లేదు.
" వాళ్ళకు అరుగుతాయినాన్నా ! వాళ్లు బాగా కష్టం చేసే మనుషులు కదా!సరే గానీ ఇహ వెళ్లిపడుకో."అంటూ వాడిని మరిపించింది బామ్మ పూతరేకులనుంచీ.
మీకు అసలు ఉపోద్ఘాతం చెప్పకుండా కధలో కొచ్చేశానాయె. వాళ్ళిల్లూ మాఇల్లూ పక్కపక్కనే, కాంపౌండ్ వాలే అడ్దం.
పూర్ణారావు నేనూ చిన్ననాటినుండీ చెలికాళ్ళం లెండి. వాడి అమ్మ మహా తెలివైంది. పదోక్లాసులో స్టేట్ ఫస్ట్ ర్యాంకు రావటాన ఇంటర్ చదివేప్పుడే పోస్టల్ జాబ్ వచ్చింది. తాలుకాఫీసులో పనిచేసే వాళ్ళ నాన్న , ఆమె తెలివితేటలూ,పనిలో నేర్పరితనమూ విని , ఆమెను వివాహ మాడాడు, పెద్దల అనుమ్మతితోనే లేండి. అమ్మా,నాన్నా ఉద్యోగ పనులతో తీరికలేక కొట్టుమిట్టాడు తుండగా పెద్దల పోరుపడలేక వీడ్నికనేసి వాళ్లబామ్మా, తాతాగార్లకు అప్పగిం చేసి ,ఊపిరి పీల్చేసుకుని , హాయిగా ఉద్యోగాల పనుల్లోపడి పోయారు. మళ్ళా ఇంకోబిడ్దను కనే ,ఓపికా తీరికా లేక , ఏకైక వారసుడైన వజ్రం ముక్కలాండి పూర్ణారావును బామ్మా తాతా అపురూపంగా చూసుకోసా గారు.
అసలు విషయానికొస్తాను .నాకు చిన్న నాటి కబుర్లంటే మాహా ఇదిలేండి.
మరునాడు బళ్ళోకెళ్లగానే కుమార్ గాడు వచ్చి " పూర్నారావ్ పూర్నారావ్! అబ్బా! ఆపూతరేకులెంత బావున్నాయోయ్! నిజంగా అవి తినని జన్మ వృధా. రోజా రేకులకంటే మెత్తగా తియ్యగా వున్నాయి" అంటూ పురిపెట్టాడు.
అంతా వాడి చుట్టూ మూగారు " ఏంటి? ఏంటని?" . కుమార్ అంతా చెప్పి " పూర్ణారావు ఎంత మంచి వాడంటే పూతరేకులు తెచ్చి నాకు ఇచ్చాడు.నేను అదే తినడం పూతరేకులుట తియ్యగా వున్నాయి. --" అంటూ చెప్తుండగానే ,క్లాసులోకి పంతులుగారు వచ్చేశారు.
"ఏంట్రా ఆమాటలు ?" అంటూనూ.
కుమార్ గాడు ‘పూత ‘ అనిచిన్నగా అంటూ ‘రేకులు’ అని గట్టిగా అన్నాడు. ధర్మరాజు “'అశ్వత్థామ హతః,' అని పెద్దగా అని 'కుంజరః' అనే పదాన్ని మెల్లగా ద్రోణుడికి వినబడకుండా పలికినట్లు , ఎందుకంటే పంతులుగారు 'ఎప్పుడూ నీకు తిండి ధ్యాసేనుట్రా?' అని నాలుగంటిస్తారని వాడి భయం.
"ఈరోజు పాఠమదేరా కుమార్ !" అంటూ’ గృహాల రకాలూ’ చెప్తూ' సిమెంటు రేకులు, యాస్ బెస్టాష్ రేకులు ' అంటూ పంతులు గారు చెప్పుకుపోయారు.కుమార్ వీపు భద్రంగా ఉంది ఆరోజుకు.
మా అందరి అదృష్టమాని మాకాలేజ్లో 6,7 తరగతులు వచ్చాయి. పై ఊరికి వెళ్లకుండా ఉండూర్లోనే 7వరకూ చదివాం. ఆతర్వాత మళ్ళా పదోక్లాస్ వరకూ వచ్చింది. ఆడుతూ పాడుతూ ఇంట్లోనే తింటూ తిరుగుతూ పదోక్లాస్ ఐందనిపించాం.ఆతర్వాత మేం ఇంటర్ కు పై ఊరికెళ్ళాల్సి వచ్చింది.
పూర్ణ మనస్సులో మాత్రం పూతరేకులు నిల్చిపోయాయి. అప్పుడప్పుడూ నాతో "ఒరే శివా! ఎప్పటికైనా పూత రేకులు కడుపారా తినాలిరా!"అనేవాడు పాపం.
ఎందుకంటే అప్పుడప్పు డూ కుమార్ పూతరేకుల ప్రస్తావన మా పూర్ణా వద్ద తెస్తూనే ఉన్నాడు. "పూర్ణారావ్! మళ్ళా ఎవ్వరూ మీకు పూతరేకులు ఇవ్వలేదేంట్రా! ఇస్తే మీ బామ్మ నాకు పంపిస్తారేమోనీ!" అని గెలికేవాడు. మా పూర్ణాకు ఉడుకు పుట్టేది.
" ఒరే శివా! ఎప్పటికైనా వీడి ముందే పూతరేకులు తినాలిరా! ఈ వెధవకు పెట్టకుండా" అనేవాడు.
ఇప్పుడు కాస్త ఎదిగాం కదా! ఇంటర్లో చేరాం, చదువుమీద ధ్యాస పెట్టాం.
పూర్ణారావు కాపలాకోసమో , రక్షణకోసమో, లేక దయతోనో కానీ కుమార్ నూ తానే ఫీజు కట్టించి మాతోపాటు ఇంటర్ లో చేర్పించింది,పూర్ణా బామ్మ . వారిది పేదలను ఆదుకునే స్వభావం అంతా చదువుకుని పైకి రావాలని వారి ఆశయం కూడా.
అంతా ఉదయాన్నే టిఫిన్ తినేసి బస్ లో కాలేజికెళ్ళేవాళ్ళం . మధ్యాహ్న భోజనం మా అందరికీ మా ఉరినుంచీ క్యారేజీలు వచ్చేవి. అంతా ఒక చోట కూర్చుని తినేసి క్లాసులకు వెళ్ళేవాళ్లం.
ఐతే అక్కడా కుమర్ నుమా పూర్ణా మీద నిఘాకు పెట్టనే పెట్టింది వాడి బామ్మ. బయట ఎక్కడా ఏమీ తినకుండా కట్టు బాటన్నమాట. ఎలాగో ఇంటర్ ఐపోయాక డిగ్రీలోకి వెళ్ళాం.
మా వాడు సులువని బి.కాం ఆపైన ఎం.కాం చేసేసి ఒక బ్యాంక్ లో మంచి ఉద్యోగం విజయవాడలో సంపాదించాడు.
నేనుబి.ఎస్సీ, ఆపైన ఎమ్మెస్సీ చేసేసి విజయ వాడలోనే ఒక కాలేజ్ లో లెక్చరరుగా చేరిపోయాను.మాపెద్దల నిర్ణయం మేరకు త్వరగా వివాహం కూడా చేసేసుకున్నాను.
కుమార్ డిగ్రీ అయ్యాక పోలీ స్ ఆఫీసయ్యాడు, అదీ సి.సి.డీ గా. వాడి వివాహమూ ఐంది.
మాముగ్గురిలోకీ మా పూర్ణా ఇంకే ఇంకా వివాహం కాలేదు. ముగ్గురం కలుసుకున్నప్పుడు నవ్వుకునేవారం మా బాల్య గురించీ చెప్పుకుంటూ. కుమార్ మాత్రం అప్పుడప్పుడూ "పూతరేకుల మాటేంటి పూర్ణారావ్? " అంటుండేవాడు.
ఐతే కధ ఇంకా పూర్తికాలేదండీ! అసలు కధ ఇక్కడే ఉంది.
మా తల్లిదండ్రులూ ఏకైక కుమారుడినైన నావద్ద కు విజయవాడకు వచ్చేశారు.పూర్ణా తల్లిదండ్రులూ రిటర్ మెంట్ ముందు విజయవాడ కు బదిలీ చేయించుకుని వచ్చేశారు. పూర్ణా తాత బామ్మకూడా వారిపొలాలన్నీ అమ్మేసుకుని పిల్లలతో ఈ వృధ్ధాప్యం లో హాయిగా గడపవచ్చని విజయవాడకు వచ్చేశారు. రైతు రామయ్య కూడా కుమార్ దగ్గరికి విజయవాడ వచ్చేశారు. సో అంతా విజయ వాడ వాస్తవ్యులమయ్యాం.
పూర్ణా బామ్మ నాకు రోజూ ఫో చేసి " ఏమయ్యా! శివా ! మీ ఇద్దరికీ వివాహాలయ్యాయి.మా మనవడి సంగతేంటీ? ఇదేనుటయ్యా స్నేహమంటే?మావాడిని పెళ్ళికాని ప్రసాద్ లా వుంచుతావా ఏంటయ్యా!!" అనసాగింది.
అదేదో నాతప్పైనట్లు. నేను నవ్వుకుని ఈమారు ఎలాగైనా మావాడిని ఒకింటివాడిని చేయాలని గట్టి నిర్ణయానికొచ్చాను.
ఎన్ని సంబంధాలు చూసినా ,పిల్ల చదువుకున్నదైనా , ఉద్యోగస్తు రాలైనా మావాడు నచ్చట్లేదు. వాడితో వాడి బామ్మ మొహమాటానికి ఒకటి రెండు సంబంధాలు చూడను పూర్ణాతో వెళ్ళిన నాకు చూచాయగా వాడి మనసు తెలిసొచ్చింది.
వాళ్ళ బామ్మా,తాతలకూ, అమ్మా ,నాన్నలకూ నచ్చిన ఒక లెక్చరర్ సంబంధం గురించీ చెప్పింది వాళ్లబామ్మ.
" పిల్ల బంగారు తల్లిరా శివా! కుటుంబ మర్యాదా బావుంది. సాంప్రదాయమైనవారు , జాతకాలూ కలిశాయి , ఎలాగైనా ఈసంబం ధం కుదిరేలా చూడునాయనా!" అంటూ బాధపడింది.
విచరించగా మా కాలేజీలో ఆ అమ్మాయి 'తెలుగు లెక్చరర్ 'గా ఉద్యోగం చేస్తున్నదని తెలుసుకుని ,నేను కాస్త పరిచయం చేసుకున్నాను, సహోద్యోగిగా.
ఒకరోజు మా కాలేజ్ లో ఒక బ్యాంక్ బ్రాంచ్ పెట్టారు పిల్లల సౌకర్యంకోసం.దాని ప్రారంభోత్సవానికి మా పూర్ణా వచ్చాడు బ్యాంక్ తరఫున. అందరికీ టిఫిన్ , కాఫీ ఏర్పటు చేయడంలో నేను కల్చరర్ క్లబ్ నిర్వహిస్తున్నందున ముందుకువచ్చి ఆ ఏర్పాట్లు చేసాను.
అతిధులందరికీ దగ్గరుంది తెలుగు లెక్చరర్ చిన్మయి పిల్లలచేత టిఫిన్ ,కాఫీలు అతిధులకు అందించడంలో నాకు సాయపడింది.
చేతికి టిఫిన్ ప్లేట్ రాగానే పక్కనే ఉన్న నేను" పూర్ణా ! ఇవేరా పూతరేకులు అంటే! రుచి చూడు "అన్నాను.వాడు అలవాటు ప్రకారం అటూ ఇటూ చూస్తుండగా " కుమార్ లేడు లేరా! ఇక్కడ. తినెయ్ " అన్నాను. సరదాగా నవ్వుకుంటూ తినేశాడు. నా ప్లేట్ లోది కూడా ఎవ్వరూ చూడకుండా వాడిప్లేట్లోకి మార్చేసి మెల్లిగా చెవిలో,
" తినేసెయ్ !హోం మేడట. ఆమె మాకాలేజ్ లో లెక్చరర్ , వాళ్ళింట్లో చేసినవిట, ఆమె కల్చరర్ క్లబ్ మెంబర్ ,నాతో పాటుగా ఇలాంటి ఫంగ్షన్ లో నాకు హెల్ప్ చేస్తుంటుంది. " అన్నాను.
వాడు మహదానందంగా తినేసి నాకేసి కృతజ్ఞతగా చూశాడు.
ఫంగ్షన్ ఐపోయి వెళ్ళిపోయాం.
ఆమర్నాడు ఆదివారం " పూర్ణా! అదేదో సంబంధం చెప్తున్నారు బామ్మగారు , వెళ్ళి చూడరాదుట్రా!పెద్ద వాళ్ళను, నిన్నింతకాలం సాకిన వాళ్లను బాధపెట్టకూడదురా! నేనూ నీకు తోడుగా వస్తాను పద" అని నేనే , ఒప్పించి వెంట బెట్టుకునివెళ్ళాను. మేమిద్దరమే వెళ్లాం.
వెళ్లగానే వారు చాలా మర్యాదగా ఆహ్వానించారు. లాంఛనంగా టిఫిన్ పెట్టారు. చూస్తే ప్లేట్లో పూతరేకులు. మా వాడు నాకేసి చూశాడు.
నేను కాస్త చొరవతీసుకుని " ఇవి విశాఖ లో పేరుమోసిన తీపిపిండివంట కదండీ ! కాకినాడ కాజా, విశాఖ పూతరేకూ అంటారు" అన్నాను కొద్దిగా తుంచి నోట్లో పెట్టుకుంటూ.
ఆయజమాని " మాది విశాఖపట్టణమేనండీ! మా ఇంట్లో ఇవి చేయడం ప్రత్యేకత. "అన్నాడు.
"ఎలాచేస్తారండీ !ఏదో తమాషాగా ఉన్నాయి " అన్నాను.
" ఒక పెద్ద ప్రత్యేకమైన కుండ ఉంటుందండీ!దానిమీద ఒక బట్టను ముందుగా దీనికోసమని తయారు చేసుకున్న, దోసె పిండి వంటి బియ్యపు పిండిలో ముంచి ఆబట్టను క్రింద బోర్లించి సెగమీద ఉంచిన కుండ మీద అద్దుతారు. వెంటనే అది పెద్ద అట్టులాగా ఊడి వస్తుంది. దాన్ని తీసి పరిచి దానిమీద నెయ్యి రాస్తూ పంచదార పొడి లేదా బెల్లపు పొడి చల్లుతూ మడతలు వేస్తారు. చిన్నతనంలో మా అమ్మగారితో పాటు నేనూ చేసేవాడిని సరదాగా. మాశ్రీమతీ, మా అమ్మాయీ కూడా చేయితిరిగిన పూతరేకుల తయారీ వాళ్ళు , చాలా బాగాచేస్తారు." అని చెప్పి, " బావున్నాయా!" అని అడిగాడు.
" నేను మావాడికేసి చూస్తూ కన్నుగీటి ," బావున్నా”యన్నాను.
కాఫీ అయ్యాక, ఆయజమాని లోపలకెళ్ళి , ఏదోమాట్లాడి వచ్చాడు. మరికాస్సేపటికి ,ఆయన శ్రీమతి అనుకుంటాను వారి అమ్మాయితో కలసి వచ్చింది. ఇద్దరూ ఎదురుగా ఉన్న సోఫాలో కూర్చున్నారు. వారికి కనపడకుండా మావాడిని గిల్లాను , తలెత్తి చూడమని సైగచేస్తూ.
మావాడు తలెత్తి ఆమెకేసి చూస్తుండగా ,నేనూ అప్పుడే చూస్తున్నట్లు " ఓహ్ ! మీరా! చిన్మ్యై గారూ!" అన్నాను.ఇద్దరి చూపు లూ కలిశాయి,.నావికాదండీ! మా పూర్ణవీ, చిన్మ్యై వీ కలిశాయి. ఇహ చెప్పేదేముందీ!చూపులుకలిసిన శుభవేళ ఎందుకు మరి ఈ ఆలస్యం అన్నట్లు , మావాడు బయటికి రాగానే " ఒరే శివా! నాకు నచ్చేసిందిరా! ఎలాగైనా ఈ సంబంధం కుదర్చరా! పుణ్యముంటుంది." అన్నాడు.
రోగి కోరిందీ , వైద్యుడు చెప్పిందీ ఒకే పధ్యం ఐంది. మావాడు ఒకింటివాడయ్యాడు.వారి వివాహ విందులో పూతరేకులే ముందుగా వడ్డించిన వంటకం. ఐతే వంటవారి చేత చేయించారు లెండి, పెళ్ళికూతురి చేత కాదు.
చివరి మాటండీ! వారింట్లో ప్రతిరోజూ పూతరేకులే ఉపాహారమండీ! కచ్చ తీరాతింటున్నాడు పూర్ణారావు పూతరేకులను.
కావలిస్తే మీరూ వచ్చి తినవచ్చు.
****
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
16-08-2024, 01:54 PM
తోటకూర - మల్లాది ఉష
![[Image: image-2024-08-16-135149492.png]](https://i.ibb.co/d0yw15G/image-2024-08-16-135149492.png)
తోటకూర మీద కథ ఏంటి అని ఆశ్చర్య పోకండి.నిజమే మా తోట కూర .ఆ రోజుల్లో ఊరంతా కథలు కథలు గా చెపు కునే వారు.పెద్డ మేడ వాళ్ల కథ విన్నారా? తోట కూర తిని పిచ్చెక్కిందిట.పాపం పెద్ద ఆవిడతో ఆడపిల్లలు ఉన్నరుట. ఈ విథంగా రకరకాల కథలు
2. అసలు జరిగిందేమిటంటే ,నేను ఇంటర్మీడియట్ చదువు తున్నరోజులు.మాఅమ్మ ,మా అన్నయ డిల్లి వెళారు. మాఅమ్మమ్మ మాకు కాపలా. మేము ఐదుగురు అక్కచెళ్లెళ్ళం.ఇంట్లో కూరలు లేవు ఎవరెయ్డినా తెండిరా అని అందరిని అడిగింది. అందరికి ఏదో కారణాలు,సాకులు.ఎవరికి వాళ్లం బిజీ పాపం.. ఆవిడ మాటలు ఎవ్వరం పట్టించు కోలేదు. ఇంతలో మా తోటమాలి వచ్చాడు వయస్సు లో పెద్దవాడు, వాడికి ఎవరూ లేరు, మా అమ్మ వాడికి పని ఇచ్చి డబ్బులిచ్చేది. మా తోట పని చేసే వాడు వాడు అమ్మమ్మ సమస్య తీర్చాడు .పెద్దమ్మ గారూ తోటలో తోటకూర ఉంది తేనా అని అడిగాడుట ఆవిడ సమస్య తీరింది.అమ్మమ్మ కూర చేసింది
మేమందరం బోజనానికి ఇంటికి వచ్చాము.వాళ్ళు గబగబా తిని వెళ్ళారు నాకు వెధవ అలవాటు నెమ్మదిగా తినేదాన్ని,మా అమ్మమ్మ నా కు కబుర్లు చెప్పుతూ అన్నం నోటో్్ల కుక్కేది , ఆ రోజు కూడా అదే చేసింది.నేను ఆ రోజు మినిస్టరు గారు వసు్తన్నారు కాలేజిలో పాట పాడాలి హడావిడి మరి అమ్మమ్మ వినకుండా గిన్న కాళి చేసి వదిలంది
4. ఇంకేముంది సోఫాలో కుార్చున్న దాన్ని అక్కడే తూలి పోయాను. మా అక్కలు విపరీతంగా నవ్వులట. అమ్మమ్మ తల తిరుగుతోంది అని మంచం మీద వాలి పోయ్దిుందిట చూసి మా అక్కలు పక్కింటికి వెళ్లి డాక్టరు కి ఫోను చేస్తామని వెాళ్ళారుట. పాపం ఆవిడికి వీళ్ల స్తితి చూసి నీళ్లిద్దామని వెళ్లేటప్పటికి వీళ్లు వాళ్ల ఇంట్లో పుస్తకా లు చింపి ఇంటికి వచ్చారుట.
5. ఇంతలో మా చెల్లెలు కాలేజీ నించి వచ్చిఇంట్లో అందరిని చూసి కంగారు పడి ముందు అద్దె కున్నవాళ్లకి చెప్పి ఊళ్లో ఉన్న మా బాబా్య్ గారి అబ్బాయ్య కి చెప్పిందిట. మా కింద అద్దెకున్న వాళ్లు వచ్చి వెండి సామాను బీరువాలో పెట్టి తాళం వేసి ఇంటికి తాళం వేసి కూర్చున్నారుట
6. మా కజ్జిన్ వచ్చి అమ్మమ్మని ఆసుపత్రి కి ఎడ్మిట్ చేసి అమ్మకి ఫోను చేసారుట. వాళ్లు రైలు లో వచ్చేటప్పటికి రెండు రోజులు పట్టింది.నాకు మెలుకువ వచ్చింది కానీ చేతులూ కాళ్లు కదల్లేదు
7. అన్నయ్య మామయ్యకి ఫోను చేసాడు.మా మామయ్య లాయరు.సహజంగా వ్రుత్తి పరంగా లాయరు అవ్వటంతో ఏం తింటే ఇలా అయ్యంది అని ఆరా తీసారు. ఇలా ఎందుకయ్యిందని రిసర్చ్ చేసారు
8. మా పక్క మేడలో ఫార్మా కంపెనీ ఉండేది వాళ్లు మందులు ఎండ పెట్టేవారు. వాళ్ళ మందులు ఏమయ్యనా మా తోటలో పడ్డాయా? తోటకూర వేసిన చోట కలుపు మొక్కలు మొలిచాయా?అవి చూడకుండా మాలి కోసాడా?
9. మా మామయ్య రిసర్చలో తేలిందేమిటంటే తోట కూరలో ఉమ్మెత్తాకు కలిసిందిట.ఉమ్మెత్త ఆకు మెదడు మీద పని చేస్తుందట. శారీరిక ఆరోగ్యంలో మెదడు కీలక పాత్ర వహిస్తుంది. అందుకే అది మా అందర్నీ రక రకాలుగా హింసించింది.
10. మా అమ్మమ్మ మైకం లోకి వెళ్లింది, నాకు రెండేళ్లు నరాల బలహీనతతో కాలి వేళ్లు మెలి తిరిగేవి నడవలేక పోయే దాన్ని.భగవంతుడి దయ వలన మా అక్కలు కోరుకున్నారు.ఉమ్మెత్త చాలా డేంజరండోయ్. మా మామయ్య చెప్పిన విషయం ఏమిటంటే కోర్టు కేసుల్లో తప్పుడు సాక్ష్యాలు చెప్పడానికి ఉమ్మెత్త ఇస్తారుట. ఇదండీ మా తోట కూరకధ
11. ఇదంతా చదివి తోటకూర తినటం మానలేదండోయ్ ఇవ్వాళ మా ఇంట్లో తోట కూర పులుసేనండోయ్.
తోటకూర మీద కథ ఏంటి అని ఆశ్చర్య పోకండి.నిజమే మా తోట కూర .ఆ రోజుల్లో ఊరంతా కథలు కథలు గా చెపు కునే వారు.పెద్డ మేడ వాళ్ల కథ విన్నారా? తోట కూర తిని పిచ్చెక్కిందిట.పాపం పెద్ద ఆవిడతో ఆడపిల్లలు ఉన్నరుట. ఈ విథంగా రకరకాల కథలు
2. అసలు జరిగిందేమిటంటే ,నేను ఇంటర్మీడియట్ చదువు తున్నరోజులు.మాఅమ్మ ,మా అన్నయ డిల్లి వెళారు. మాఅమ్మమ్మ మాకు కాపలా. మేము ఐదుగురు అక్కచెళ్లెళ్ళం.ఇంట్లో కూరలు లేవు ఎవరెయ్డినా తెండిరా అని అందరిని అడిగింది. అందరికి ఏదో కారణాలు,సాకులు.ఎవరికి వాళ్లం బిజీ పాపం.. ఆవిడ మాటలు ఎవ్వరం పట్టించు కోలేదు. ఇంతలో మా తోటమాలి వచ్చాడు వయస్సు లో పెద్దవాడు, వాడికి ఎవరూ లేరు, మా అమ్మ వాడికి పని ఇచ్చి డబ్బులిచ్చేది. మా తోట పని చేసే వాడు వాడు అమ్మమ్మ సమస్య తీర్చాడు .పెద్దమ్మ గారూ తోటలో తోటకూర ఉంది తేనా అని అడిగాడుట ఆవిడ సమస్య తీరింది.అమ్మమ్మ కూర చేసింది
మేమందరం బోజనానికి ఇంటికి వచ్చాము.వాళ్ళు గబగబా తిని వెళ్ళారు నాకు వెధవ అలవాటు నెమ్మదిగా తినేదాన్ని,మా అమ్మమ్మ నా కు కబుర్లు చెప్పుతూ అన్నం నోటో్్ల కుక్కేది , ఆ రోజు కూడా అదే చేసింది.నేను ఆ రోజు మినిస్టరు గారు వసు్తన్నారు కాలేజిలో పాట పాడాలి హడావిడి మరి అమ్మమ్మ వినకుండా గిన్న కాళి చేసి వదిలంది
4. ఇంకేముంది సోఫాలో కుార్చున్న దాన్ని అక్కడే తూలి పోయాను. మా అక్కలు విపరీతంగా నవ్వులట. అమ్మమ్మ తల తిరుగుతోంది అని మంచం మీద వాలి పోయ్దిుందిట చూసి మా అక్కలు పక్కింటికి వెళ్లి డాక్టరు కి ఫోను చేస్తామని వెాళ్ళారుట. పాపం ఆవిడికి వీళ్ల స్తితి చూసి నీళ్లిద్దామని వెళ్లేటప్పటికి వీళ్లు వాళ్ల ఇంట్లో పుస్తకా లు చింపి ఇంటికి వచ్చారుట.
5. ఇంతలో మా చెల్లెలు కాలేజీ నించి వచ్చిఇంట్లో అందరిని చూసి కంగారు పడి ముందు అద్దె కున్నవాళ్లకి చెప్పి ఊళ్లో ఉన్న మా బాబా్య్ గారి అబ్బాయ్య కి చెప్పిందిట. మా కింద అద్దెకున్న వాళ్లు వచ్చి వెండి సామాను బీరువాలో పెట్టి తాళం వేసి ఇంటికి తాళం వేసి కూర్చున్నారుట
6. మా కజ్జిన్ వచ్చి అమ్మమ్మని ఆసుపత్రి కి ఎడ్మిట్ చేసి అమ్మకి ఫోను చేసారుట. వాళ్లు రైలు లో వచ్చేటప్పటికి రెండు రోజులు పట్టింది.నాకు మెలుకువ వచ్చింది కానీ చేతులూ కాళ్లు కదల్లేదు
7. అన్నయ్య మామయ్యకి ఫోను చేసాడు.మా మామయ్య లాయరు.సహజంగా వ్రుత్తి పరంగా లాయరు అవ్వటంతో ఏం తింటే ఇలా అయ్యంది అని ఆరా తీసారు. ఇలా ఎందుకయ్యిందని రిసర్చ్ చేసారు
8. మా పక్క మేడలో ఫార్మా కంపెనీ ఉండేది వాళ్లు మందులు ఎండ పెట్టేవారు. వాళ్ళ మందులు ఏమయ్యనా మా తోటలో పడ్డాయా? తోటకూర వేసిన చోట కలుపు మొక్కలు మొలిచాయా?అవి చూడకుండా మాలి కోసాడా?
9. మా మామయ్య రిసర్చలో తేలిందేమిటంటే తోట కూరలో ఉమ్మెత్తాకు కలిసిందిట.ఉమ్మెత్త ఆకు మెదడు మీద పని చేస్తుందట. శారీరిక ఆరోగ్యంలో మెదడు కీలక పాత్ర వహిస్తుంది. అందుకే అది మా అందర్నీ రక రకాలుగా హింసించింది.
10. మా అమ్మమ్మ మైకం లోకి వెళ్లింది, నాకు రెండేళ్లు నరాల బలహీనతతో కాలి వేళ్లు మెలి తిరిగేవి నడవలేక పోయే దాన్ని.భగవంతుడి దయ వలన మా అక్కలు కోరుకున్నారు.ఉమ్మెత్త చాలా డేంజరండోయ్. మా మామయ్య చెప్పిన విషయం ఏమిటంటే కోర్టు కేసుల్లో తప్పుడు సాక్ష్యాలు చెప్పడానికి ఉమ్మెత్త ఇస్తారుట. ఇదండీ మా తోట కూరకధ
11. ఇదంతా చదివి తోటకూర తినటం మానలేదండోయ్ ఇవ్వాళ మా ఇంట్లో తోట కూర పులుసేనండోయ్.
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
24-08-2024, 02:08 PM
బాబాయి గారి భోషాణం - మల్లాది ఉష
![[Image: image-2024-08-24-140436208.png]](https://i.ibb.co/2PM4JLB/image-2024-08-24-140436208.png)
మా బాబాయ్య రిటైర్ అయ్యారుట మా ఊరిలోసెటిల్ అవుతారుట అన్న వార్త విని చాలా ఆనందం అయ్యింది.
అప్పటికి మేము ఈ ఊరు వచ్చి పదిహేను ఏళ్ళు అయ్యింది.మాకు ఇద్దరు పిల్లలు.స్కూళ్ళకి వెళ్తున్నారు.మా వారు తన వ్యాపారంతో బిజీ.నాకురకరకాల స్నేహితు లతో కాలక్షేపం.జీవితం ఒక గాడిలో పడ్డట్టే.ఇలంటి సమయంలో వీరి కబురు రావటం బాగానేవుంది.చిన్నప్పట్నుంచి వాళ్ళంటే నాకువిపరీతమయ్నన ఆరాధన..వాళ్ళు దేశవిదేశాల్లో పెద్ద ఉద్యోగాలుచేసి బాగా జీవితం గడిపారు .రెండేళ్ళ ఓకసారి మా పుట్టింటికి వచ్చేవారు.చిన్నప్పుడే తండ్రిని పోగోట్టుక్కున్న నాకు వీళ్ళు మా ఇంట్లో ఉండడం చాలా ఆనందంగా ఉండేది. అమ్మ మంచివంటలు చేయ్యించేది.ఇంట్లో దర్జీ,కంసాలి,మాలిష్ వాడూ మొత్తానికి వాళ్ళు ఉన్నన్నాళ్ళు ఒక పండగ లాఉండేది.ఇక మాకు అన్నీ ఫారెన్ బట్టలే..అలాటి వాళ్ళు మా సిటీలో సెటిల్ అవుతారంటే సంబరంగా ఉండదూ?
ఇక మన కధలోకివద్దాం.అప్పుడు మా అమ్మ ,అత్తగారు మా ఇంట్లో ఉండేవారు.ఇల్లంతూ బోలెడు సందడిగా ఉండేది.మా అమ్మ వాళ్ళ చెల్లెలు గురించి ఆవిడ భర్త గురించి చాలా గొప్పగా చెప్పేది మా అత్తగారు బోసినోటితో ఆశ్చర్యంగా వినేవారు.
ఆ మంచి రోజు రానే వచ్చింది..వాళ్ళు ఇల్లు కొనుక్కున్నారు.మాకు పదిహేను కిలోమీటర్ల దూరం.వాళ్ళకి అన్నీ కుదిరేవరకూ మాఇంటికి వచ్చిపోతుండేవాళ్ళు.వాళ్ళని గొప్పగా చూపించు కోటానికి చాలా పార్టీలు కూడాఇచ్చేదాన్ని.రోజులు సరదాగా గడిచిపోతున్నాయ్యి.
ఒక శనివారం పొద్దున్నే మాఇంటికి వచ్చారువీకెండ్ కదా అల్లుడుగారు ఇంట్లో వుంటారనివచ్చామమ్మా అన్నారు .మా వారు లేదండీ నాకు పని ఉంది అని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు.మా మనసులూ ఇళ్ళూ పెద్దవే కాబట్టి సంతోషంగా వప్పుకున్నాము.చాలా కబుర్లు చెప్పారు.విదేశాల్లో పార్టీలు ఎలా జరుగుతాయో ఎంత గ్రాండ్ గా చేస్తారో చెప్తుతున్నారు.మేమందరమూ నోళ్ళువెళ్ళబెట్టి విన్నాము.అలా సాయంత్రం అయ్యిందిమావారువచ్చారు.కాఫీలు తాగుతుండగా “అమ్మాయీ నీ కోసం వంద మందికి సరిపోయే డిన్నర్ సెట్ ఉంచాను వంద మందికి అవలీలగా భోజనాలు పెట్టోచ్చు చాలా బరువు గా ఉండటంతో తేలేక పోయాము.”అన్నారు.అంతె కాఫీ తో వేడివేడి పకోడీ రెడీ.ఆదివారం బ్రహ్మాండంగా వంటలతో మధ్యాహ్నం భోజనం పెట్టాము.మా అత్తగారు చాలా సాయంచేసారు.నాకు మనసులో కొరేల్,లెనోక్స్,పరుగుపరుగున వచ్చి ఇంట్లో పడ్డట్టు ఫీలింగ్.
ఆదివారం సాయంకాలం అనుకుంటా అందరం కూర్చున్నప్పుడు నెమ్మదిగా చెప్పారు మేము మా అబ్బాయ్యి దగ్గరకు వెళ్దామనుకుంటున్నాము ఇక్కడ సామాను అమ్మేసి వెళ్దామనుకుంటున్నామని ,అరే ఎందుకని అని అడిగితె ఇక్కడ వాతావరణం మాకు కుదరట్లేదు అన్నారు.నా ఉత్సాహం చూసి మావారు నా భుజంతట్టి ఆశపడకు వాళ్ళకి కావల్సిన సహాయం చెయ్యి అన్నారు.ఆ మాటలు చాలా చేదుగా అనింపించినాయ్.ఫోండీ మీరు ఎప్పుడూఅంతే అని విసుక్కున్నాను.
నీ సహాయం కావాలమ్మా అన్నారు.నీకు బోలెడుమంది స్నేహితులు ఉన్నారు కదా సామాను అమ్మాలనుకుంటున్నాము ఎలా మొదలు పెట్టాలో తెలియట్లేదు కొంచెం అమ్మిపెట్టమ్మా అన్నారు.స్వతహాగా ఎవరయ్యినా సహాయం అడిగితే పులి అయ్యేనాకు అంతటి వాళ్ళు వచ్చిఅడిగితే “పులి” అయ్యా
మర్నాటిోనించి నా ప్రాజెక్టు మొదలు, రోజూ వాళ్ళింటికి వెళ్ళటం వస్తువులన్నీ తెరవటం వాటికి రేట్లు వెయ్యటం చిన్న స్లిప్స్ మీద రాయటం.ఇవ్వన్ని లిస్ట్ చేసిమొత్తానికి 50,వేలు వచ్చేట్టు చేసాను.మా స్నేహితులకు ఫోనులు చేసాను.
ఆదివారం తొమ్మిది నుంచి సాయంకాలం ఆరు వరకూ సేల్.నిజం చెపొద్దుా కొన్ని వస్తువులు మీద నాకళ్ళుపడ్డాయ్యి.ఇంట్లో మావారికి చెప్పే వచ్చాను నచ్చినవి తీసుకుంటాను అని.అందుకని నాకు నచ్చినవాటికి నేను డబ్బు ఇచ్చేస్తాను బాబాయ్యి అన్నాను.ఎందుకమ్మా ఆ భోషాణం నీకే కదా అన్నారు.అప్పుడు నా మనస్సులో అమెరికాలో నార్డ్స్టామ్ మాల్ నడిచివస్తునట్టుగా మన గరుడామాల్ నాకు ఇచ్చేస్తునట్టుగాదాన్ని ఆశగా చూస్తుూ పని చేస్తున్నాను.మాఅత్తగారు ,మాఅమ్మ కొన్ని లిస్టులో వేసుకున్నారు.
ఆదివారం 9గంటలయ్యింది అక్కడ చుట్టుపక్కలవాళ్ళుమా స్నేహితులు ఒక్కొక్కళ్ళువస్తువులు చూసి కొంటున్నారు.నాకు నచ్చిన వస్తువులు వెళ్ళిపోతున్నాయ్యి.ఆ ట్రంకు చూస్తుంటే మళ్ళీ సంబాళించుకుంటున్నాను.ట్రంకుని చూస్తుంటే కళ్ళు టపటప లాడు తున్నాయ్యి.
ఇప్పటికి పాఠకులు ఉత్కంఠతో చదువుతున్నారని తెలుసు.ఆభోషాణంలో ఏముందా అనిమీరు అనుకుంటున్నారుకదా, మరి నేనేమనుకోవాలిీ!బాబాయ్యి నేను ఇంటికి వెళ్తాను పిల్లలు చూస్తూ వుంటారు కాలేజ్ నిం చి వచ్చివుంటారు అని టాక్సీ పిలిచాను ఆటో పట్టదుగా మరి.ఇంటికి వచ్చాను.అత్తగారు అమ్మ ఎదురు వచ్చారు భోషాణం చూ స్తూ .మేము పైావాటాలో ఉండేవాళ్ళం.ఎదురుకుండా బేకరీవాడి సహాయంతో పైకి చేరవేసాము.తర్వాత సమస్య తాళం ఎలా బద్దలకొట్టాలి?మా అత్తగారు రోకలిబండ తెచ్చి ఒక్కదెబ్బవేసారు.ఠం తాళంతెరుచుకుంది.
ఎవరయ్యినా ఏదన్నా ఊరికే తీసుకోవటం ఇష్టం లేని మావారు నిర్లప్తంగా పిచ్చివాళ్ళని చూసినట్టుగా చూసారు. పిల్లలు ఉత్సాహంగా చూస్తున్నారు.
పైనంతా పేపరు గడ్డి,గబగబా పీకాము మిగతాది పెద్దవాళ్ళు తీసారు.మనసులో అడుగున వెండి సామాను డిన్నర్ సెట్ కనిపిస్తోంది ప్రత్యక్షంగా పేపర్ ప్లేట్లు,పేపర్ గ్లాసులు.ప్లాస్టిక్ ఫోర్కులు, ప్లాస్టిక్ స్పూనులు.అక్కడక్కడ పురుగులు కూడా .మావారు పగలబడి నవ్వటం ఇప్పటికీ నా చెవుల్లో వినిపిస్తుంది.
మరచి పోయానండోయ్యి ఇంతలో మా బాబాయ్యి గారి ఫ్రెండు ఫోను “అమ్మాయ్యి ఆ బూర్లుమూకుడు నాదే కొంచం ఇస్తావా”
అని మా అమ్మా ,అత్తగారు పళ్ళు నూరుకుంటూ నాకు సైగ చేసి ఇవ్వక్కర్లేదు,అని అమ్మ ఫోను లాక్కుని మాదగ్గర లేదుఎక్కడ పోయ్యిందో అని ఫోను పెట్టేసింది.
ఇదండీ భోషాణం కధ.దాని మీద కలలు కంటుూ నేను మహరాణి లాగా ఆటోలు ,టాక్సీలు.మాకు హోటల్ భోజనాలు.దీన్నే “దామూ యాక్ష” అంటారు.పాఠకులూ దీన్ని మీరే విడతీసుకోండి ప్లీజ్.
_____________________________***************_________________________
మా బాబాయ్య రిటైర్ అయ్యారుట మా ఊరిలోసెటిల్ అవుతారుట అన్న వార్త విని చాలా ఆనందం అయ్యింది.
అప్పటికి మేము ఈ ఊరు వచ్చి పదిహేను ఏళ్ళు అయ్యింది.మాకు ఇద్దరు పిల్లలు.స్కూళ్ళకి వెళ్తున్నారు.మా వారు తన వ్యాపారంతో బిజీ.నాకురకరకాల స్నేహితు లతో కాలక్షేపం.జీవితం ఒక గాడిలో పడ్డట్టే.ఇలంటి సమయంలో వీరి కబురు రావటం బాగానేవుంది.చిన్నప్పట్నుంచి వాళ్ళంటే నాకువిపరీతమయ్నన ఆరాధన..వాళ్ళు దేశవిదేశాల్లో పెద్ద ఉద్యోగాలుచేసి బాగా జీవితం గడిపారు .రెండేళ్ళ ఓకసారి మా పుట్టింటికి వచ్చేవారు.చిన్నప్పుడే తండ్రిని పోగోట్టుక్కున్న నాకు వీళ్ళు మా ఇంట్లో ఉండడం చాలా ఆనందంగా ఉండేది. అమ్మ మంచివంటలు చేయ్యించేది.ఇంట్లో దర్జీ,కంసాలి,మాలిష్ వాడూ మొత్తానికి వాళ్ళు ఉన్నన్నాళ్ళు ఒక పండగ లాఉండేది.ఇక మాకు అన్నీ ఫారెన్ బట్టలే..అలాటి వాళ్ళు మా సిటీలో సెటిల్ అవుతారంటే సంబరంగా ఉండదూ?
ఇక మన కధలోకివద్దాం.అప్పుడు మా అమ్మ ,అత్తగారు మా ఇంట్లో ఉండేవారు.ఇల్లంతూ బోలెడు సందడిగా ఉండేది.మా అమ్మ వాళ్ళ చెల్లెలు గురించి ఆవిడ భర్త గురించి చాలా గొప్పగా చెప్పేది మా అత్తగారు బోసినోటితో ఆశ్చర్యంగా వినేవారు.
ఆ మంచి రోజు రానే వచ్చింది..వాళ్ళు ఇల్లు కొనుక్కున్నారు.మాకు పదిహేను కిలోమీటర్ల దూరం.వాళ్ళకి అన్నీ కుదిరేవరకూ మాఇంటికి వచ్చిపోతుండేవాళ్ళు.వాళ్ళని గొప్పగా చూపించు కోటానికి చాలా పార్టీలు కూడాఇచ్చేదాన్ని.రోజులు సరదాగా గడిచిపోతున్నాయ్యి.
ఒక శనివారం పొద్దున్నే మాఇంటికి వచ్చారువీకెండ్ కదా అల్లుడుగారు ఇంట్లో వుంటారనివచ్చామమ్మా అన్నారు .మా వారు లేదండీ నాకు పని ఉంది అని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు.మా మనసులూ ఇళ్ళూ పెద్దవే కాబట్టి సంతోషంగా వప్పుకున్నాము.చాలా కబుర్లు చెప్పారు.విదేశాల్లో పార్టీలు ఎలా జరుగుతాయో ఎంత గ్రాండ్ గా చేస్తారో చెప్తుతున్నారు.మేమందరమూ నోళ్ళువెళ్ళబెట్టి విన్నాము.అలా సాయంత్రం అయ్యిందిమావారువచ్చారు.కాఫీలు తాగుతుండగా “అమ్మాయీ నీ కోసం వంద మందికి సరిపోయే డిన్నర్ సెట్ ఉంచాను వంద మందికి అవలీలగా భోజనాలు పెట్టోచ్చు చాలా బరువు గా ఉండటంతో తేలేక పోయాము.”అన్నారు.అంతె కాఫీ తో వేడివేడి పకోడీ రెడీ.ఆదివారం బ్రహ్మాండంగా వంటలతో మధ్యాహ్నం భోజనం పెట్టాము.మా అత్తగారు చాలా సాయంచేసారు.నాకు మనసులో కొరేల్,లెనోక్స్,పరుగుపరుగున వచ్చి ఇంట్లో పడ్డట్టు ఫీలింగ్.
ఆదివారం సాయంకాలం అనుకుంటా అందరం కూర్చున్నప్పుడు నెమ్మదిగా చెప్పారు మేము మా అబ్బాయ్యి దగ్గరకు వెళ్దామనుకుంటున్నాము ఇక్కడ సామాను అమ్మేసి వెళ్దామనుకుంటున్నామని ,అరే ఎందుకని అని అడిగితె ఇక్కడ వాతావరణం మాకు కుదరట్లేదు అన్నారు.నా ఉత్సాహం చూసి మావారు నా భుజంతట్టి ఆశపడకు వాళ్ళకి కావల్సిన సహాయం చెయ్యి అన్నారు.ఆ మాటలు చాలా చేదుగా అనింపించినాయ్.ఫోండీ మీరు ఎప్పుడూఅంతే అని విసుక్కున్నాను.
నీ సహాయం కావాలమ్మా అన్నారు.నీకు బోలెడుమంది స్నేహితులు ఉన్నారు కదా సామాను అమ్మాలనుకుంటున్నాము ఎలా మొదలు పెట్టాలో తెలియట్లేదు కొంచెం అమ్మిపెట్టమ్మా అన్నారు.స్వతహాగా ఎవరయ్యినా సహాయం అడిగితే పులి అయ్యేనాకు అంతటి వాళ్ళు వచ్చిఅడిగితే “పులి” అయ్యా
మర్నాటిోనించి నా ప్రాజెక్టు మొదలు, రోజూ వాళ్ళింటికి వెళ్ళటం వస్తువులన్నీ తెరవటం వాటికి రేట్లు వెయ్యటం చిన్న స్లిప్స్ మీద రాయటం.ఇవ్వన్ని లిస్ట్ చేసిమొత్తానికి 50,వేలు వచ్చేట్టు చేసాను.మా స్నేహితులకు ఫోనులు చేసాను.
ఆదివారం తొమ్మిది నుంచి సాయంకాలం ఆరు వరకూ సేల్.నిజం చెపొద్దుా కొన్ని వస్తువులు మీద నాకళ్ళుపడ్డాయ్యి.ఇంట్లో మావారికి చెప్పే వచ్చాను నచ్చినవి తీసుకుంటాను అని.అందుకని నాకు నచ్చినవాటికి నేను డబ్బు ఇచ్చేస్తాను బాబాయ్యి అన్నాను.ఎందుకమ్మా ఆ భోషాణం నీకే కదా అన్నారు.అప్పుడు నా మనస్సులో అమెరికాలో నార్డ్స్టామ్ మాల్ నడిచివస్తునట్టుగా మన గరుడామాల్ నాకు ఇచ్చేస్తునట్టుగాదాన్ని ఆశగా చూస్తుూ పని చేస్తున్నాను.మాఅత్తగారు ,మాఅమ్మ కొన్ని లిస్టులో వేసుకున్నారు.
ఆదివారం 9గంటలయ్యింది అక్కడ చుట్టుపక్కలవాళ్ళుమా స్నేహితులు ఒక్కొక్కళ్ళువస్తువులు చూసి కొంటున్నారు.నాకు నచ్చిన వస్తువులు వెళ్ళిపోతున్నాయ్యి.ఆ ట్రంకు చూస్తుంటే మళ్ళీ సంబాళించుకుంటున్నాను.ట్రంకుని చూస్తుంటే కళ్ళు టపటప లాడు తున్నాయ్యి.
ఇప్పటికి పాఠకులు ఉత్కంఠతో చదువుతున్నారని తెలుసు.ఆభోషాణంలో ఏముందా అనిమీరు అనుకుంటున్నారుకదా, మరి నేనేమనుకోవాలిీ!బాబాయ్యి నేను ఇంటికి వెళ్తాను పిల్లలు చూస్తూ వుంటారు కాలేజ్ నిం చి వచ్చివుంటారు అని టాక్సీ పిలిచాను ఆటో పట్టదుగా మరి.ఇంటికి వచ్చాను.అత్తగారు అమ్మ ఎదురు వచ్చారు భోషాణం చూ స్తూ .మేము పైావాటాలో ఉండేవాళ్ళం.ఎదురుకుండా బేకరీవాడి సహాయంతో పైకి చేరవేసాము.తర్వాత సమస్య తాళం ఎలా బద్దలకొట్టాలి?మా అత్తగారు రోకలిబండ తెచ్చి ఒక్కదెబ్బవేసారు.ఠం తాళంతెరుచుకుంది.
ఎవరయ్యినా ఏదన్నా ఊరికే తీసుకోవటం ఇష్టం లేని మావారు నిర్లప్తంగా పిచ్చివాళ్ళని చూసినట్టుగా చూసారు. పిల్లలు ఉత్సాహంగా చూస్తున్నారు.
పైనంతా పేపరు గడ్డి,గబగబా పీకాము మిగతాది పెద్దవాళ్ళు తీసారు.మనసులో అడుగున వెండి సామాను డిన్నర్ సెట్ కనిపిస్తోంది ప్రత్యక్షంగా పేపర్ ప్లేట్లు,పేపర్ గ్లాసులు.ప్లాస్టిక్ ఫోర్కులు, ప్లాస్టిక్ స్పూనులు.అక్కడక్కడ పురుగులు కూడా .మావారు పగలబడి నవ్వటం ఇప్పటికీ నా చెవుల్లో వినిపిస్తుంది.
మరచి పోయానండోయ్యి ఇంతలో మా బాబాయ్యి గారి ఫ్రెండు ఫోను “అమ్మాయ్యి ఆ బూర్లుమూకుడు నాదే కొంచం ఇస్తావా”
అని మా అమ్మా ,అత్తగారు పళ్ళు నూరుకుంటూ నాకు సైగ చేసి ఇవ్వక్కర్లేదు,అని అమ్మ ఫోను లాక్కుని మాదగ్గర లేదుఎక్కడ పోయ్యిందో అని ఫోను పెట్టేసింది.
ఇదండీ భోషాణం కధ.దాని మీద కలలు కంటుూ నేను మహరాణి లాగా ఆటోలు ,టాక్సీలు.మాకు హోటల్ భోజనాలు.దీన్నే “దామూ యాక్ష” అంటారు.పాఠకులూ దీన్ని మీరే విడతీసుకోండి ప్లీజ్.
_____________________________***************_________________________
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
31-08-2024, 10:09 AM
కోతి అప్పడాల కర్ర - మీగడ.వీరభద్రస్వామి
![[Image: image-2024-08-31-100714259.png]](https://i.ibb.co/kBkgGfF/image-2024-08-31-100714259.png)
సింగినాధం అడవి నుండి దారి తప్పి ఒక కోతి సుప్పనాతి ఊర్లోకి వచ్చింది, సుప్పనాతి ఊర్లో పిట్టగాడు అనే ఒక పెంకి కుర్రాడు ఉండేవాడు, పిట్టగాడు వయసు పదహారు సంవత్సరాలు ఆలోచన చూస్గ్తే ముప్పై ఆరు సంవత్సరాలు, బడికి వెళ్తే చదువు తప్ప వెంటనే రాబడి రాదని అరకొర చదువులు చదివేసి, బడి మానేసి ‘తిమ్మిని బొమ్మని బొమ్మని తిమ్మిని’ చేసి, లోకానికి మసిబూసి మారేడు కాయ చూపి డబ్బు సంపాదించాలనే ఆలోచనలే ఎక్కువ ఆలోసించేవాడు, చిత్తుకాగితం దొరికినా దాన్ని ఉపయోగించి ఒక చేతి కవరు చేసి దాన్ని అమ్మి పది పైసలైనా సంపాదించే రకం పిట్టగాడు, పొరపాటున సింగినాధం అడవి కోతి పిట్టగాడికి తారసపడింది, దాన్ని మచ్చిక చేసుకున్నాడు పిట్టగాడు ఎందుకైనా పనికి వస్తుందని. “కోతిని ఊర్లో వుంచడం మంచిదికాదు దాన్ని అడవిలోకి తరిమేద్దాం” అని ఊర్లో వాళ్ళు అందరూ అన్నారు, “కోతి వల్ల కోటి లాభాలు” అనే నినాదం ఎత్తుకున్నాడు పిట్టగాడు, “కథలు చెప్పకు!ఈ కోతిని నువ్వు తరుముతావా లేక మమ్మల్నే తరిమేయమంటావా! ”అని ఊర్లోవాళ్ళు గట్టిగా అనేసరికి,అప్పటికప్పుడు సరైన ఆలోచనతోచక కోతిని తీసుకొని అడవి వైపు బయలుదేరాడు పిట్టగాడు, దార్లో ఒక చెట్టు క్రింద కూర్చొని ఈ కోతిని వృదాగా వదిలేయకూడదు దీన్ని ఉపయోగించుకొని కనీసం రోజుకి వందరూపాయులైనా సంపాదించుకోవాలి అనుకుంటూ...అందుకు మార్గం ఆలోచించాడు.
అదే దారిలో ఒక ముసలి మంగలి కనిపించాడు పిట్టగాడికి, అతనికి ఐదు రూపాయులు ఆశ చూపి, కోతికి ఆంజనేయస్వామి మాదిరిగా ముస్తాభు చెయ్యడానికి దాని తల గొరిగించి ఒక చిన్న పిలక ఉంచాడు, నుదుటపై మూడు నిడువు నామాలు వచ్చేటట్లు కటింగ్ చేయించాడు,“కోతి తల గొరుగుడు గురుంచి ఎవ్వరికీ చెప్పకు”అని ముసలి మంగలికి మరో పది రూపాయలు ఇచ్చాడు పిట్టగాడు, “వీడే కోతి వెదవలా వున్నాడు! వీడికి తోడూ మరో కోతి! బాగుంది సంబరం, ఎదో పొట్టకూటికి వేషాలు వేసుకునేవాడిలా వున్నాడు, వీడి గుట్టు ఎందుకు ఇప్పడం!” అనుకుంటూ “సరే” అంటూ “నువ్వు నీ వేషాలను లోకానికి పనికి వచ్చేటట్లు ఉపయోగించుకో..లోకానికి కీడు జరిగితే నీ బండారం నేనే బయట పెడతాను” అని హెచ్చిరించి అక్కడనుండి వెళ్ళిపోయాడు ముసలి మంగలి.
పిట్టగాడు కోతిని ఎత్తుకొని కొంత దూరం పోయేసరికి అక్కడ పోలేరమ్మ గుడి కనిపించింది, అక్కడ ఎక్కువగా వున్న పసుపు కుంకుమ తీసుకొని కోతికి ఒంటి నిండా పూసాడు, ఒంటి నిండా పసుపు కుంకుమ, నుదుటన మూడు నామాలు, తల వెనుక పిలక అచ్చం హనుమంతుడులా వుంది కోతి ,”ఇక మన పాచిక పారవచ్చు” అనుకున్నాడు పిట్టగాడు, కొంతదూరం పోయేసరికి ఒకవూరు కనిపించింది, “ఇక డ్రామా మొదలు పెట్టవచ్చు” అనుకోని రావి చెట్టు, వేపచెట్టు కలిసి పెరిగిన చోటు ఎంచుకొని అక్కడ కోతిని కూర్చోబెట్టి దానికి సాష్టాంగ నమస్కారం చేస్తూ హనుమంతుడి వీరభక్తుడు ఫోజ్ పెట్టాడు,కొంత సమయానికి అక్కడకు దగ్గరలో వున్న వూరు జనం తండోప తండాలుగా రావడం మొదలు పెట్టారు, అక్కడ హనుమాన్ కీర్తనలు మారు మ్రోగాయి, భజనలు ప్రారంభమయ్యాయి, పిట్టగాడు కళ్ళు తెరిచాడు, అతడు అనుకున్నదే జరిగింది, కోతిని భగవాన్ హనుమాన్ అవతారమని అందరూ నమ్మినట్లు వున్నారు,తనని హనుమాను భక్తుడు అని అందరూ మెచ్చుకుంటున్నారని పిట్టగాడికి అర్ధమయ్యింది, మనసులోనే ముసలి మంగలికి దండం పెట్టుకున్నాడు, ఆ తాత తన అనుభవాన్ని రంగరించి కోతిని హనుమంతుడులా క్షవరం ద్వారా తయారు చేయబట్టే తన పాచిక పారిందని ముచ్చట పడిపోయాడు పిట్టగాడు.
పిట్టగాడ్ని, కోతిని ఊర్లోకి తీసుకొని పోయారు ఆ వూరువాళ్ళు, అక్కడ సామాజిక భవనంలో తాత్కాలికంగా పిట్టగాడికి ఆశ్రమం ఏర్పాటుచేశారు, “హనుమాన్ సహిత హనుమాన్ భక్త బాలయోగి నిలయం” అని ఆ ఆశ్రమానికి పేరు పెట్టారు ఊర్లోని పరమ భక్తులు, ఇంకేముంది పిట్టగాడి పంటపండింది, కోతికి తిండి, పిట్టగాడికి దండిగా దక్షిణలు వచ్చి పడుతున్నాయి, అక్కడ ఒక యాత్రా స్థలం అయిపోయింది,కొన్నాళ్ళుకు అక్కడ ఒక గుడి వెలసింది, అది ఒక చిన్న సైజు పుణ్య క్షేత్రం అయ్యింది.
కోతిని పట్టుకొని అడవి వైపు పోయిన పిట్టగాడు రోజులు గడిచినా తిరిగి ఊరుకి రాలేదని సుప్పనాతి వూరు వాళ్ళు కంగారు పడ్డారు “అయినా మనోడు అమాయకుడు కాదు ఏదోఒక ఘన కార్యం చేస్తూ డబ్బులు సంపాదిస్తాడు ,పర్వాలేదు “అనుకొంటూ కొందరు ధీమాగా వున్నారు, అయితే పిట్టాగాడి తలిదండ్రులు కంగారు పడుతుండటంతో కొంత మంది యువకులు పిట్టగాడ్ని వెదకడానికి బయలుదేరారు, ఎట్టకేలకుఆ యువకులు పిట్టగాడి చిరునామా తెలుసుకొని పిట్టగాడి ఆశ్రమానికి చేరుకున్నారు, అక్కడ పిట్టగాడి దర్జా, హోదా చూసి అతని వూరు యువకులు ఆశ్చర్యపోయారు, పిట్టగాడు ఆ యువకుల్ని చూసి చూడనట్లు నటించి అసలు సిసలు బాలయోగిలా చాలా పోజు కొట్టాడు,”ఓరి వీడి వేషాలూ” అని మొదట్లో అనుకున్న పిట్టగాడి వూరు యువకులూ ఆ తరువాత పిట్టగాడి బుట్టలో పడిపోయారు,అక్కడ పిట్టగాడ్ని అందరూ బాబాలా కొలుస్తున్నారు, కోతి కోతిలా లేదు నిజంగా హనుమంతుడులాగే వుంది, గతంలో పిట్టగాడు “ఈ కోతి వల్ల మనవూరుకి మేలు జరుగుతుందని చెబితే మనం వినలేదు పిట్టగాడు అన్నట్లు ఈ కోతి నిజంగా హనుమాన్ నిజరూపమే” అని అనుకుంటూ సుప్పనాతి యువకులూ పిట్టగాడి భక్తులు అయిపోయారు, విషయమంతా తెలుసుకొని సుప్పనాతి వూరు వారు పిట్టగాడి ఆశ్రమానికి వచ్చి “నిజానికి ఈ బాలయోగి మా వూరు వాడు అతన్ని మా వూరు తీసుకుపోయి పెద్ద గుడి కట్టి సంబరాలు చేసుకుంటాము మీరు మాకు సహకరించాలి” అని ప్రాదేయ పడటంతో..అవతల వూరువాళ్ళు ఒప్పుకున్నారు, పిట్టగాడు కోతి సమేతుడై తన సొంత వూరు సుప్పనాతి చేరుకున్నాడు, అక్కడ ఒక పేదరాసి పెద్దమ్మ అప్పడాలు చేస్తూ చేస్తూ భక్తి పారవశ్యంలో మునిగి పిట్టగాడి ఆశ్రమానికి వచ్చి అప్పడాల కర్ర వదలకుండానే కోతికి కళ్ళు మూసుకొని మరీదండం పెట్టింది,కోతి గబాలున పెద్దమ్మ చేతిలోని అప్పడాల కర్రను లాక్కొని పుట్టుకతో వచ్చిన బుద్ధి పోదు కాబట్టి అప్పడాల కర్రతో అక్కడున్న భక్తులకు బలంగా మోదడం చేసింది, భక్తులు పరమానందబరితులయ్యారు, పెద్దమ్మ మురిసిపోయింది, అప్పటి నుండి పిట్టగాడు కొత్త పల్లవి ఎత్తుకున్నాడు, హనుమంతుడు అప్పడాల కర్రతో ఎన్నిదెబ్బలు వేస్తె అన్ని వందలు రూపాయలు దక్షిణగా ఇవ్వాలని షరతులు పెట్టాడు, భక్తులు సందడి ఇంకా పెరిగిపోయింది, “కోతి అప్పడాల కర్ర” ప్రచారం బాగా పెరిగి పిట్టగాడి రాబడి బాగా పెరిగింది.
గతంలో కోతికి క్షవరం చేసిన పెద్దయానికి పిట్టగాడి కథ తెలిసింది ,అసలు పిట్టగాడు కోతిని ఏవిధంగా ఉపయోగించుకుంటున్నాడో తెలుసుకుందామని పిట్టగాడి ఆశ్రమానికి వచ్చాడు, పిట్టగాడు ముసలి మంగలి మేలు మరచిపోయాడు,అతన్ని పట్టించుకోలేదు, అందుకు భాద పడలేదు కానీ..తాను కోతికి చేసిన క్షవరాన్ని వాడుకొని, దాన్ని హనుమంతుడు రూపంగా చూపి, అమాయకులను మోసం చేసి డబ్బులును పిట్టగాడు గుంజుకుంటున్నాడని తెలుసుకొని , పిట్టగాడి వద్దకు పోయి అతని చెవిలో “ఇకనైనా నీనాటకం చాలించి, కోతిని మర్యాదగా అడవికి పంపు దాన్ని స్వేచ్చగా బ్రతకనీ, నువ్వూ కస్టపడి పని చేసుకొని నిజాయితీగా బ్రతుకు లేకపోతె నీ బండారం బయిట పెడతాను” అని పిట్టగాడ్ని హెచ్చిరించాడు. పిట్టగాడు మంగలి మాట వినలేదు నిర్లక్ష్యంగా కోతికి ఆదేశాలు ఇస్తూ “ఈ మూర్ఖుడుకి అప్పడాల కర్రతో వందదెబ్బలు కొట్టు” అని చెప్పాడు, కోతి మంగలి తలపై అప్పడాల కర్రతో మోదడం మొదలు పెట్టింది, మంగలికి ఒళ్ళు మండింది, వెంటనే తన మంగలి పోదిలోని కత్తి తీసి ముందు కోతి పిలక కత్తిరించి, తరువాత కోతి నుదుటపై వున్న నిడువు నామాలు గొరిగేసాడు, భక్తులు కోపంతో మంగలిని కొట్టబోయారు, మంగలి వాళ్ళను శాంత పరిచి పిట్టగాడు కోతికి తనచేత చేయించిన ముస్తాభు, తరువాత పిట్టగాడు అమాయక భక్తులను మోసం చేసిన తీరు వివరించాడు, అంతే.... పిట్టగాడి ఆశ్రమం కూలిపోయింది, కోతి అడవికి చేరింది, పిట్టగాడు క్షమించమని కోరగా అతన్ని క్షమించిన వూరు వాళ్ళు పేదరాసి పెద్దమ్మ ఇంట్లో పని మనిషిగా చేర్చి అప్పడాలు చేసే పని అప్పగించి “అప్పడాలు పిట్టగాడు”గా పేరుని స్థిరపరిచారు, చదువు మధ్యలోనే ఆపేసాడు కాబట్టి వయోజన విద్య విద్యార్ధిగా చేర్చి మంచి బుద్దిమంతుడుగా, కష్టజీవిగా తయారుచేసారు.
సింగినాధం అడవి నుండి దారి తప్పి ఒక కోతి సుప్పనాతి ఊర్లోకి వచ్చింది, సుప్పనాతి ఊర్లో పిట్టగాడు అనే ఒక పెంకి కుర్రాడు ఉండేవాడు, పిట్టగాడు వయసు పదహారు సంవత్సరాలు ఆలోచన చూస్గ్తే ముప్పై ఆరు సంవత్సరాలు, బడికి వెళ్తే చదువు తప్ప వెంటనే రాబడి రాదని అరకొర చదువులు చదివేసి, బడి మానేసి ‘తిమ్మిని బొమ్మని బొమ్మని తిమ్మిని’ చేసి, లోకానికి మసిబూసి మారేడు కాయ చూపి డబ్బు సంపాదించాలనే ఆలోచనలే ఎక్కువ ఆలోసించేవాడు, చిత్తుకాగితం దొరికినా దాన్ని ఉపయోగించి ఒక చేతి కవరు చేసి దాన్ని అమ్మి పది పైసలైనా సంపాదించే రకం పిట్టగాడు, పొరపాటున సింగినాధం అడవి కోతి పిట్టగాడికి తారసపడింది, దాన్ని మచ్చిక చేసుకున్నాడు పిట్టగాడు ఎందుకైనా పనికి వస్తుందని. “కోతిని ఊర్లో వుంచడం మంచిదికాదు దాన్ని అడవిలోకి తరిమేద్దాం” అని ఊర్లో వాళ్ళు అందరూ అన్నారు, “కోతి వల్ల కోటి లాభాలు” అనే నినాదం ఎత్తుకున్నాడు పిట్టగాడు, “కథలు చెప్పకు!ఈ కోతిని నువ్వు తరుముతావా లేక మమ్మల్నే తరిమేయమంటావా! ”అని ఊర్లోవాళ్ళు గట్టిగా అనేసరికి,అప్పటికప్పుడు సరైన ఆలోచనతోచక కోతిని తీసుకొని అడవి వైపు బయలుదేరాడు పిట్టగాడు, దార్లో ఒక చెట్టు క్రింద కూర్చొని ఈ కోతిని వృదాగా వదిలేయకూడదు దీన్ని ఉపయోగించుకొని కనీసం రోజుకి వందరూపాయులైనా సంపాదించుకోవాలి అనుకుంటూ...అందుకు మార్గం ఆలోచించాడు.
అదే దారిలో ఒక ముసలి మంగలి కనిపించాడు పిట్టగాడికి, అతనికి ఐదు రూపాయులు ఆశ చూపి, కోతికి ఆంజనేయస్వామి మాదిరిగా ముస్తాభు చెయ్యడానికి దాని తల గొరిగించి ఒక చిన్న పిలక ఉంచాడు, నుదుటపై మూడు నిడువు నామాలు వచ్చేటట్లు కటింగ్ చేయించాడు,“కోతి తల గొరుగుడు గురుంచి ఎవ్వరికీ చెప్పకు”అని ముసలి మంగలికి మరో పది రూపాయలు ఇచ్చాడు పిట్టగాడు, “వీడే కోతి వెదవలా వున్నాడు! వీడికి తోడూ మరో కోతి! బాగుంది సంబరం, ఎదో పొట్టకూటికి వేషాలు వేసుకునేవాడిలా వున్నాడు, వీడి గుట్టు ఎందుకు ఇప్పడం!” అనుకుంటూ “సరే” అంటూ “నువ్వు నీ వేషాలను లోకానికి పనికి వచ్చేటట్లు ఉపయోగించుకో..లోకానికి కీడు జరిగితే నీ బండారం నేనే బయట పెడతాను” అని హెచ్చిరించి అక్కడనుండి వెళ్ళిపోయాడు ముసలి మంగలి.
పిట్టగాడు కోతిని ఎత్తుకొని కొంత దూరం పోయేసరికి అక్కడ పోలేరమ్మ గుడి కనిపించింది, అక్కడ ఎక్కువగా వున్న పసుపు కుంకుమ తీసుకొని కోతికి ఒంటి నిండా పూసాడు, ఒంటి నిండా పసుపు కుంకుమ, నుదుటన మూడు నామాలు, తల వెనుక పిలక అచ్చం హనుమంతుడులా వుంది కోతి ,”ఇక మన పాచిక పారవచ్చు” అనుకున్నాడు పిట్టగాడు, కొంతదూరం పోయేసరికి ఒకవూరు కనిపించింది, “ఇక డ్రామా మొదలు పెట్టవచ్చు” అనుకోని రావి చెట్టు, వేపచెట్టు కలిసి పెరిగిన చోటు ఎంచుకొని అక్కడ కోతిని కూర్చోబెట్టి దానికి సాష్టాంగ నమస్కారం చేస్తూ హనుమంతుడి వీరభక్తుడు ఫోజ్ పెట్టాడు,కొంత సమయానికి అక్కడకు దగ్గరలో వున్న వూరు జనం తండోప తండాలుగా రావడం మొదలు పెట్టారు, అక్కడ హనుమాన్ కీర్తనలు మారు మ్రోగాయి, భజనలు ప్రారంభమయ్యాయి, పిట్టగాడు కళ్ళు తెరిచాడు, అతడు అనుకున్నదే జరిగింది, కోతిని భగవాన్ హనుమాన్ అవతారమని అందరూ నమ్మినట్లు వున్నారు,తనని హనుమాను భక్తుడు అని అందరూ మెచ్చుకుంటున్నారని పిట్టగాడికి అర్ధమయ్యింది, మనసులోనే ముసలి మంగలికి దండం పెట్టుకున్నాడు, ఆ తాత తన అనుభవాన్ని రంగరించి కోతిని హనుమంతుడులా క్షవరం ద్వారా తయారు చేయబట్టే తన పాచిక పారిందని ముచ్చట పడిపోయాడు పిట్టగాడు.
పిట్టగాడ్ని, కోతిని ఊర్లోకి తీసుకొని పోయారు ఆ వూరువాళ్ళు, అక్కడ సామాజిక భవనంలో తాత్కాలికంగా పిట్టగాడికి ఆశ్రమం ఏర్పాటుచేశారు, “హనుమాన్ సహిత హనుమాన్ భక్త బాలయోగి నిలయం” అని ఆ ఆశ్రమానికి పేరు పెట్టారు ఊర్లోని పరమ భక్తులు, ఇంకేముంది పిట్టగాడి పంటపండింది, కోతికి తిండి, పిట్టగాడికి దండిగా దక్షిణలు వచ్చి పడుతున్నాయి, అక్కడ ఒక యాత్రా స్థలం అయిపోయింది,కొన్నాళ్ళుకు అక్కడ ఒక గుడి వెలసింది, అది ఒక చిన్న సైజు పుణ్య క్షేత్రం అయ్యింది.
కోతిని పట్టుకొని అడవి వైపు పోయిన పిట్టగాడు రోజులు గడిచినా తిరిగి ఊరుకి రాలేదని సుప్పనాతి వూరు వాళ్ళు కంగారు పడ్డారు “అయినా మనోడు అమాయకుడు కాదు ఏదోఒక ఘన కార్యం చేస్తూ డబ్బులు సంపాదిస్తాడు ,పర్వాలేదు “అనుకొంటూ కొందరు ధీమాగా వున్నారు, అయితే పిట్టాగాడి తలిదండ్రులు కంగారు పడుతుండటంతో కొంత మంది యువకులు పిట్టగాడ్ని వెదకడానికి బయలుదేరారు, ఎట్టకేలకుఆ యువకులు పిట్టగాడి చిరునామా తెలుసుకొని పిట్టగాడి ఆశ్రమానికి చేరుకున్నారు, అక్కడ పిట్టగాడి దర్జా, హోదా చూసి అతని వూరు యువకులు ఆశ్చర్యపోయారు, పిట్టగాడు ఆ యువకుల్ని చూసి చూడనట్లు నటించి అసలు సిసలు బాలయోగిలా చాలా పోజు కొట్టాడు,”ఓరి వీడి వేషాలూ” అని మొదట్లో అనుకున్న పిట్టగాడి వూరు యువకులూ ఆ తరువాత పిట్టగాడి బుట్టలో పడిపోయారు,అక్కడ పిట్టగాడ్ని అందరూ బాబాలా కొలుస్తున్నారు, కోతి కోతిలా లేదు నిజంగా హనుమంతుడులాగే వుంది, గతంలో పిట్టగాడు “ఈ కోతి వల్ల మనవూరుకి మేలు జరుగుతుందని చెబితే మనం వినలేదు పిట్టగాడు అన్నట్లు ఈ కోతి నిజంగా హనుమాన్ నిజరూపమే” అని అనుకుంటూ సుప్పనాతి యువకులూ పిట్టగాడి భక్తులు అయిపోయారు, విషయమంతా తెలుసుకొని సుప్పనాతి వూరు వారు పిట్టగాడి ఆశ్రమానికి వచ్చి “నిజానికి ఈ బాలయోగి మా వూరు వాడు అతన్ని మా వూరు తీసుకుపోయి పెద్ద గుడి కట్టి సంబరాలు చేసుకుంటాము మీరు మాకు సహకరించాలి” అని ప్రాదేయ పడటంతో..అవతల వూరువాళ్ళు ఒప్పుకున్నారు, పిట్టగాడు కోతి సమేతుడై తన సొంత వూరు సుప్పనాతి చేరుకున్నాడు, అక్కడ ఒక పేదరాసి పెద్దమ్మ అప్పడాలు చేస్తూ చేస్తూ భక్తి పారవశ్యంలో మునిగి పిట్టగాడి ఆశ్రమానికి వచ్చి అప్పడాల కర్ర వదలకుండానే కోతికి కళ్ళు మూసుకొని మరీదండం పెట్టింది,కోతి గబాలున పెద్దమ్మ చేతిలోని అప్పడాల కర్రను లాక్కొని పుట్టుకతో వచ్చిన బుద్ధి పోదు కాబట్టి అప్పడాల కర్రతో అక్కడున్న భక్తులకు బలంగా మోదడం చేసింది, భక్తులు పరమానందబరితులయ్యారు, పెద్దమ్మ మురిసిపోయింది, అప్పటి నుండి పిట్టగాడు కొత్త పల్లవి ఎత్తుకున్నాడు, హనుమంతుడు అప్పడాల కర్రతో ఎన్నిదెబ్బలు వేస్తె అన్ని వందలు రూపాయలు దక్షిణగా ఇవ్వాలని షరతులు పెట్టాడు, భక్తులు సందడి ఇంకా పెరిగిపోయింది, “కోతి అప్పడాల కర్ర” ప్రచారం బాగా పెరిగి పిట్టగాడి రాబడి బాగా పెరిగింది.
గతంలో కోతికి క్షవరం చేసిన పెద్దయానికి పిట్టగాడి కథ తెలిసింది ,అసలు పిట్టగాడు కోతిని ఏవిధంగా ఉపయోగించుకుంటున్నాడో తెలుసుకుందామని పిట్టగాడి ఆశ్రమానికి వచ్చాడు, పిట్టగాడు ముసలి మంగలి మేలు మరచిపోయాడు,అతన్ని పట్టించుకోలేదు, అందుకు భాద పడలేదు కానీ..తాను కోతికి చేసిన క్షవరాన్ని వాడుకొని, దాన్ని హనుమంతుడు రూపంగా చూపి, అమాయకులను మోసం చేసి డబ్బులును పిట్టగాడు గుంజుకుంటున్నాడని తెలుసుకొని , పిట్టగాడి వద్దకు పోయి అతని చెవిలో “ఇకనైనా నీనాటకం చాలించి, కోతిని మర్యాదగా అడవికి పంపు దాన్ని స్వేచ్చగా బ్రతకనీ, నువ్వూ కస్టపడి పని చేసుకొని నిజాయితీగా బ్రతుకు లేకపోతె నీ బండారం బయిట పెడతాను” అని పిట్టగాడ్ని హెచ్చిరించాడు. పిట్టగాడు మంగలి మాట వినలేదు నిర్లక్ష్యంగా కోతికి ఆదేశాలు ఇస్తూ “ఈ మూర్ఖుడుకి అప్పడాల కర్రతో వందదెబ్బలు కొట్టు” అని చెప్పాడు, కోతి మంగలి తలపై అప్పడాల కర్రతో మోదడం మొదలు పెట్టింది, మంగలికి ఒళ్ళు మండింది, వెంటనే తన మంగలి పోదిలోని కత్తి తీసి ముందు కోతి పిలక కత్తిరించి, తరువాత కోతి నుదుటపై వున్న నిడువు నామాలు గొరిగేసాడు, భక్తులు కోపంతో మంగలిని కొట్టబోయారు, మంగలి వాళ్ళను శాంత పరిచి పిట్టగాడు కోతికి తనచేత చేయించిన ముస్తాభు, తరువాత పిట్టగాడు అమాయక భక్తులను మోసం చేసిన తీరు వివరించాడు, అంతే.... పిట్టగాడి ఆశ్రమం కూలిపోయింది, కోతి అడవికి చేరింది, పిట్టగాడు క్షమించమని కోరగా అతన్ని క్షమించిన వూరు వాళ్ళు పేదరాసి పెద్దమ్మ ఇంట్లో పని మనిషిగా చేర్చి అప్పడాలు చేసే పని అప్పగించి “అప్పడాలు పిట్టగాడు”గా పేరుని స్థిరపరిచారు, చదువు మధ్యలోనే ఆపేసాడు కాబట్టి వయోజన విద్య విద్యార్ధిగా చేర్చి మంచి బుద్దిమంతుడుగా, కష్టజీవిగా తయారుచేసారు.
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
13-09-2024, 01:10 PM
తోటకూర - మల్లాది ఉష
![[Image: image-2024-09-13-130927801.png]](https://i.ibb.co/hHzRpNF/image-2024-09-13-130927801.png)
తోటకూర మీద కథ ఏంటి అని ఆశ్చర్య పోకండి.నిజమే మా తోట కూర .ఆ రోజుల్లో ఊరంతా కథలు కథలు గా చెపు కునే వారు.పెద్డ మేడ వాళ్ల కథ విన్నారా? తోట కూర తిని పిచ్చెక్కిందిట.పాపం పెద్ద ఆవిడతో ఆడపిల్లలు ఉన్నరుట. ఈ విథంగా రకరకాల కథలు
2. అసలు జరిగిందేమిటంటే ,నేను ఇంటర్మీడియట్ చదువు తున్నరోజులు.మాఅమ్మ ,మా అన్నయ డిల్లి వెళారు. మాఅమ్మమ్మ మాకు కాపలా. మేము ఐదుగురు అక్కచెళ్లెళ్ళం.ఇంట్లో కూరలు లేవు ఎవరెయ్డినా తెండిరా అని అందరిని అడిగింది. అందరికి ఏదో కారణాలు,సాకులు.ఎవరికి వాళ్లం బిజీ పాపం.. ఆవిడ మాటలు ఎవ్వరం పట్టించు కోలేదు. ఇంతలో మా తోటమాలి వచ్చాడు వయస్సు లో పెద్దవాడు, వాడికి ఎవరూ లేరు, మా అమ్మ వాడికి పని ఇచ్చి డబ్బులిచ్చేది. మా తోట పని చేసే వాడు వాడు అమ్మమ్మ సమస్య తీర్చాడు .పెద్దమ్మ గారూ తోటలో తోటకూర ఉంది తేనా అని అడిగాడుట ఆవిడ సమస్య తీరింది.అమ్మమ్మ కూర చేసింది
మేమందరం బోజనానికి ఇంటికి వచ్చాము.వాళ్ళు గబగబా తిని వెళ్ళారు నాకు వెధవ అలవాటు నెమ్మదిగా తినేదాన్ని,మా అమ్మమ్మ నా కు కబుర్లు చెప్పుతూ అన్నం నోటో్్ల కుక్కేది , ఆ రోజు కూడా అదే చేసింది.నేను ఆ రోజు మినిస్టరు గారు వసు్తన్నారు కాలేజిలో పాట పాడాలి హడావిడి మరి అమ్మమ్మ వినకుండా గిన్న కాళి చేసి వదిలంది
4. ఇంకేముంది సోఫాలో కుార్చున్న దాన్ని అక్కడే తూలి పోయాను. మా అక్కలు విపరీతంగా నవ్వులట. అమ్మమ్మ తల తిరుగుతోంది అని మంచం మీద వాలి పోయ్దిుందిట చూసి మా అక్కలు పక్కింటికి వెళ్లి డాక్టరు కి ఫోను చేస్తామని వెాళ్ళారుట. పాపం ఆవిడికి వీళ్ల స్తితి చూసి నీళ్లిద్దామని వెళ్లేటప్పటికి వీళ్లు వాళ్ల ఇంట్లో పుస్తకా లు చింపి ఇంటికి వచ్చారుట.
5. ఇంతలో మా చెల్లెలు కాలేజీ నించి వచ్చిఇంట్లో అందరిని చూసి కంగారు పడి ముందు అద్దె కున్నవాళ్లకి చెప్పి ఊళ్లో ఉన్న మా బాబా్య్ గారి అబ్బాయ్య కి చెప్పిందిట. మా కింద అద్దెకున్న వాళ్లు వచ్చి వెండి సామాను బీరువాలో పెట్టి తాళం వేసి ఇంటికి తాళం వేసి కూర్చున్నారుట
6. మా కజ్జిన్ వచ్చి అమ్మమ్మని ఆసుపత్రి కి ఎడ్మిట్ చేసి అమ్మకి ఫోను చేసారుట. వాళ్లు రైలు లో వచ్చేటప్పటికి రెండు రోజులు పట్టింది.నాకు మెలుకువ వచ్చింది కానీ చేతులూ కాళ్లు కదల్లేదు
7. అన్నయ్య మామయ్యకి ఫోను చేసాడు.మా మామయ్య లాయరు.సహజంగా వ్రుత్తి పరంగా లాయరు అవ్వటంతో ఏం తింటే ఇలా అయ్యంది అని ఆరా తీసారు. ఇలా ఎందుకయ్యిందని రిసర్చ్ చేసారు
8. మా పక్క మేడలో ఫార్మా కంపెనీ ఉండేది వాళ్లు మందులు ఎండ పెట్టేవారు. వాళ్ళ మందులు ఏమయ్యనా మా తోటలో పడ్డాయా? తోటకూర వేసిన చోట కలుపు మొక్కలు మొలిచాయా?అవి చూడకుండా మాలి కోసాడా?
9. మా మామయ్య రిసర్చలో తేలిందేమిటంటే తోట కూరలో ఉమ్మెత్తాకు కలిసిందిట.ఉమ్మెత్త ఆకు మెదడు మీద పని చేస్తుందట. శారీరిక ఆరోగ్యంలో మెదడు కీలక పాత్ర వహిస్తుంది. అందుకే అది మా అందర్నీ రక రకాలుగా హింసించింది.
10. మా అమ్మమ్మ మైకం లోకి వెళ్లింది, నాకు రెండేళ్లు నరాల బలహీనతతో కాలి వేళ్లు మెలి తిరిగేవి నడవలేక పోయే దాన్ని.భగవంతుడి దయ వలన మా అక్కలు కోరుకున్నారు.ఉమ్మెత్త చాలా డేంజరండోయ్. మా మామయ్య చెప్పిన విషయం ఏమిటంటే కోర్టు కేసుల్లో తప్పుడు సాక్ష్యాలు చెప్పడానికి ఉమ్మెత్త ఇస్తారుట. ఇదండీ మా తోట కూరకధ
11. ఇదంతా చదివి తోటకూర తినటం మానలేదండోయ్ ఇవ్వాళ మా ఇంట్లో తోట కూర పులుసేనండోయ్.
తోటకూర మీద కథ ఏంటి అని ఆశ్చర్య పోకండి.నిజమే మా తోట కూర .ఆ రోజుల్లో ఊరంతా కథలు కథలు గా చెపు కునే వారు.పెద్డ మేడ వాళ్ల కథ విన్నారా? తోట కూర తిని పిచ్చెక్కిందిట.పాపం పెద్ద ఆవిడతో ఆడపిల్లలు ఉన్నరుట. ఈ విథంగా రకరకాల కథలు
2. అసలు జరిగిందేమిటంటే ,నేను ఇంటర్మీడియట్ చదువు తున్నరోజులు.మాఅమ్మ ,మా అన్నయ డిల్లి వెళారు. మాఅమ్మమ్మ మాకు కాపలా. మేము ఐదుగురు అక్కచెళ్లెళ్ళం.ఇంట్లో కూరలు లేవు ఎవరెయ్డినా తెండిరా అని అందరిని అడిగింది. అందరికి ఏదో కారణాలు,సాకులు.ఎవరికి వాళ్లం బిజీ పాపం.. ఆవిడ మాటలు ఎవ్వరం పట్టించు కోలేదు. ఇంతలో మా తోటమాలి వచ్చాడు వయస్సు లో పెద్దవాడు, వాడికి ఎవరూ లేరు, మా అమ్మ వాడికి పని ఇచ్చి డబ్బులిచ్చేది. మా తోట పని చేసే వాడు వాడు అమ్మమ్మ సమస్య తీర్చాడు .పెద్దమ్మ గారూ తోటలో తోటకూర ఉంది తేనా అని అడిగాడుట ఆవిడ సమస్య తీరింది.అమ్మమ్మ కూర చేసింది
మేమందరం బోజనానికి ఇంటికి వచ్చాము.వాళ్ళు గబగబా తిని వెళ్ళారు నాకు వెధవ అలవాటు నెమ్మదిగా తినేదాన్ని,మా అమ్మమ్మ నా కు కబుర్లు చెప్పుతూ అన్నం నోటో్్ల కుక్కేది , ఆ రోజు కూడా అదే చేసింది.నేను ఆ రోజు మినిస్టరు గారు వసు్తన్నారు కాలేజిలో పాట పాడాలి హడావిడి మరి అమ్మమ్మ వినకుండా గిన్న కాళి చేసి వదిలంది
4. ఇంకేముంది సోఫాలో కుార్చున్న దాన్ని అక్కడే తూలి పోయాను. మా అక్కలు విపరీతంగా నవ్వులట. అమ్మమ్మ తల తిరుగుతోంది అని మంచం మీద వాలి పోయ్దిుందిట చూసి మా అక్కలు పక్కింటికి వెళ్లి డాక్టరు కి ఫోను చేస్తామని వెాళ్ళారుట. పాపం ఆవిడికి వీళ్ల స్తితి చూసి నీళ్లిద్దామని వెళ్లేటప్పటికి వీళ్లు వాళ్ల ఇంట్లో పుస్తకా లు చింపి ఇంటికి వచ్చారుట.
5. ఇంతలో మా చెల్లెలు కాలేజీ నించి వచ్చిఇంట్లో అందరిని చూసి కంగారు పడి ముందు అద్దె కున్నవాళ్లకి చెప్పి ఊళ్లో ఉన్న మా బాబా్య్ గారి అబ్బాయ్య కి చెప్పిందిట. మా కింద అద్దెకున్న వాళ్లు వచ్చి వెండి సామాను బీరువాలో పెట్టి తాళం వేసి ఇంటికి తాళం వేసి కూర్చున్నారుట
6. మా కజ్జిన్ వచ్చి అమ్మమ్మని ఆసుపత్రి కి ఎడ్మిట్ చేసి అమ్మకి ఫోను చేసారుట. వాళ్లు రైలు లో వచ్చేటప్పటికి రెండు రోజులు పట్టింది.నాకు మెలుకువ వచ్చింది కానీ చేతులూ కాళ్లు కదల్లేదు
7. అన్నయ్య మామయ్యకి ఫోను చేసాడు.మా మామయ్య లాయరు.సహజంగా వ్రుత్తి పరంగా లాయరు అవ్వటంతో ఏం తింటే ఇలా అయ్యంది అని ఆరా తీసారు. ఇలా ఎందుకయ్యిందని రిసర్చ్ చేసారు
8. మా పక్క మేడలో ఫార్మా కంపెనీ ఉండేది వాళ్లు మందులు ఎండ పెట్టేవారు. వాళ్ళ మందులు ఏమయ్యనా మా తోటలో పడ్డాయా? తోటకూర వేసిన చోట కలుపు మొక్కలు మొలిచాయా?అవి చూడకుండా మాలి కోసాడా?
9. మా మామయ్య రిసర్చలో తేలిందేమిటంటే తోట కూరలో ఉమ్మెత్తాకు కలిసిందిట.ఉమ్మెత్త ఆకు మెదడు మీద పని చేస్తుందట. శారీరిక ఆరోగ్యంలో మెదడు కీలక పాత్ర వహిస్తుంది. అందుకే అది మా అందర్నీ రక రకాలుగా హింసించింది.
10. మా అమ్మమ్మ మైకం లోకి వెళ్లింది, నాకు రెండేళ్లు నరాల బలహీనతతో కాలి వేళ్లు మెలి తిరిగేవి నడవలేక పోయే దాన్ని.భగవంతుడి దయ వలన మా అక్కలు కోరుకున్నారు.ఉమ్మెత్త చాలా డేంజరండోయ్. మా మామయ్య చెప్పిన విషయం ఏమిటంటే కోర్టు కేసుల్లో తప్పుడు సాక్ష్యాలు చెప్పడానికి ఉమ్మెత్త ఇస్తారుట. ఇదండీ మా తోట కూరకధ
11. ఇదంతా చదివి తోటకూర తినటం మానలేదండోయ్ ఇవ్వాళ మా ఇంట్లో తోట కూర పులుసేనండోయ్.
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
23-09-2024, 02:58 PM
తార్మార్ తక్కడమార్ - వి.వి.వి.కామేశ్వరి (v³k)
![[Image: image-2024-09-23-145716398.png]](https://i.ibb.co/S6Xhnym/image-2024-09-23-145716398.png)
"తార్ మార్ తక్కడమార్ "
"అరే ! ఏం చేస్తున్నారర్రా లోపల"బయట నుండీ పెద్ద పెట్టున కేకలు వినిపించి బయటికొచ్చింది సౌమ్య .
"ఒక్కసారి ఇలా రామ్మా పద్మ , అనూషా, భూలక్ష్మి అదే అదే ..."
"సరేలే అత్తయ్యా సౌమ్య "అని గుర్తు చేసింది సౌమ్య .
"అదేలే సౌమ్య ,దిక్కుమాలిన గాలి ఇప్పుడే తగలడింది . చూడు ఏం చేస్తున్నాడో నీ కొడుకు విరాజ్ , ఒడియాల్లో నీళ్ళు గుమ్మరిస్తున్నాడు భడవాఖానా అల్లరి వెధవ అయ్యాడు" అంది కామాక్షి .
"అబ్బా ! అమ్మా ఒక్కరోజైనా ఎవరి పేరుతో సరిగ్గా వాళ్ళనే పిలుస్తావేమో అనుకుంటాను . వాడు విభాస్ అమ్మా ! " అన్నాడు కొడుకు రవి.
"చాల్లే భడాయి , నువ్వేమో పేర్లు రైమింగో , రోమింగో ఏదో పెట్టి ఏడిశావ్ నా ప్రాణానికి తగలాటంలా " అంది ముసిముసి నవ్వులతో .
పక్క నుంచీ సన్నగా నవ్వుతూ , "ఇంకా నయం , నన్నైతే పద్మక్కా, అనూషా , చివరాకరికి పనిమనిషి భూలక్ష్మి పేర్లు అన్నీ పిలుస్తారు అత్తయ్య నా పేరొక్కటి తప్ప " అంది సౌమ్య.
"అయినా అక్కడ విభాస్ నీళ్ళు పోసేది మిరపకాయల్లో , ఒడియాల్లో కాదు" అంటూ పరుగెత్తింది సౌమ్య పిల్లాడి దగ్గరకు చెంబు లాక్కోటానికి.
"చాల్లే సంబడం, ఏడ్చి మొత్తుకున్నట్లుంది నేనూ నా మతిమరుపూ ,మీ గోలతో ఆ విషయమే మరిచిపోయాను. ముందు వాడి చేతులు కడుగు . అదే సోమలేజరో ఏదో ఉందిగా గుర్తొచ్చి చావటంలా"అంది మనవడి వంక చూస్తూ కామాక్షి .
"శానిటైజర్ అమ్మా , సరే గానీ నువ్వు ముందు అర్థరాత్రి దాకా కవితలు గ్రూపులు అంటూ నిద్ర లేకుండా ఆరోగ్యం పాడుచేసుకుంటున్నావు. చూడు! ఎలా తయారవుతున్నావో ? నీ ఈడు వాళ్ళందరూ ఎలా ఉన్నారు ? నువ్వెలా వున్నావు? అందుకే నీకు ఇంత మతిమరుపు . అదే నీకిష్టమైన పూజలు, కవితలు మాత్రం బాగా గుర్తుంటాయి" అన్నాడు కొడుకు రవి.
"అవును రవీ, అలా చెప్పు మీ అమ్మకి , టైం కి తినదు , నిద్రపోదు. లాక్డౌన్ లో కవితలు రాయటం ఆపెయ్యమను . నేను చెబితే అలుగుతుంది మళ్ళీ " అక్కడికి ఎప్పుడొచ్చారో శంకరం గారు.
"సర్లే , అందరూ ఏకమయ్యి నా మీద పడ్డారు " బుంగమూతి పెట్టి చేతిలో మామిడిపండు జ్యూస్ గ్లాసులతో వచ్చిన కామాక్షి.
"ఇదుగోండి తీసుకోండి అంటూ కొడుకుని , ఇదుగో నాన్నా తాగరా అంటూ భర్త వంకా చూస్తూ అందిస్తున్న అత్తయ్యని చూసి , అత్తయ్యా! మీ అబ్బాయిని మావయ్య , మావయ్యని మీ అబ్బాయి అంటున్నారు "అని నవ్వింది కోడలు సౌమ్య.
"సరేలే , తార్ మార్ తక్కడ మార్ మార్చుకోండి పేర్లు మీరే నా ప్రియ బంధువులారా !" అంటుంటే అందరూ నవ్వేసుకున్నారు హాయిగా .
"తార్ మార్ తక్కడమార్ "
"అరే ! ఏం చేస్తున్నారర్రా లోపల"బయట నుండీ పెద్ద పెట్టున కేకలు వినిపించి బయటికొచ్చింది సౌమ్య .
"ఒక్కసారి ఇలా రామ్మా పద్మ , అనూషా, భూలక్ష్మి అదే అదే ..."
"సరేలే అత్తయ్యా సౌమ్య "అని గుర్తు చేసింది సౌమ్య .
"అదేలే సౌమ్య ,దిక్కుమాలిన గాలి ఇప్పుడే తగలడింది . చూడు ఏం చేస్తున్నాడో నీ కొడుకు విరాజ్ , ఒడియాల్లో నీళ్ళు గుమ్మరిస్తున్నాడు భడవాఖానా అల్లరి వెధవ అయ్యాడు" అంది కామాక్షి .
"అబ్బా ! అమ్మా ఒక్కరోజైనా ఎవరి పేరుతో సరిగ్గా వాళ్ళనే పిలుస్తావేమో అనుకుంటాను . వాడు విభాస్ అమ్మా ! " అన్నాడు కొడుకు రవి.
"చాల్లే భడాయి , నువ్వేమో పేర్లు రైమింగో , రోమింగో ఏదో పెట్టి ఏడిశావ్ నా ప్రాణానికి తగలాటంలా " అంది ముసిముసి నవ్వులతో .
పక్క నుంచీ సన్నగా నవ్వుతూ , "ఇంకా నయం , నన్నైతే పద్మక్కా, అనూషా , చివరాకరికి పనిమనిషి భూలక్ష్మి పేర్లు అన్నీ పిలుస్తారు అత్తయ్య నా పేరొక్కటి తప్ప " అంది సౌమ్య.
"అయినా అక్కడ విభాస్ నీళ్ళు పోసేది మిరపకాయల్లో , ఒడియాల్లో కాదు" అంటూ పరుగెత్తింది సౌమ్య పిల్లాడి దగ్గరకు చెంబు లాక్కోటానికి.
"చాల్లే సంబడం, ఏడ్చి మొత్తుకున్నట్లుంది నేనూ నా మతిమరుపూ ,మీ గోలతో ఆ విషయమే మరిచిపోయాను. ముందు వాడి చేతులు కడుగు . అదే సోమలేజరో ఏదో ఉందిగా గుర్తొచ్చి చావటంలా"అంది మనవడి వంక చూస్తూ కామాక్షి .
"శానిటైజర్ అమ్మా , సరే గానీ నువ్వు ముందు అర్థరాత్రి దాకా కవితలు గ్రూపులు అంటూ నిద్ర లేకుండా ఆరోగ్యం పాడుచేసుకుంటున్నావు. చూడు! ఎలా తయారవుతున్నావో ? నీ ఈడు వాళ్ళందరూ ఎలా ఉన్నారు ? నువ్వెలా వున్నావు? అందుకే నీకు ఇంత మతిమరుపు . అదే నీకిష్టమైన పూజలు, కవితలు మాత్రం బాగా గుర్తుంటాయి" అన్నాడు కొడుకు రవి.
"అవును రవీ, అలా చెప్పు మీ అమ్మకి , టైం కి తినదు , నిద్రపోదు. లాక్డౌన్ లో కవితలు రాయటం ఆపెయ్యమను . నేను చెబితే అలుగుతుంది మళ్ళీ " అక్కడికి ఎప్పుడొచ్చారో శంకరం గారు.
"సర్లే , అందరూ ఏకమయ్యి నా మీద పడ్డారు " బుంగమూతి పెట్టి చేతిలో మామిడిపండు జ్యూస్ గ్లాసులతో వచ్చిన కామాక్షి.
"ఇదుగోండి తీసుకోండి అంటూ కొడుకుని , ఇదుగో నాన్నా తాగరా అంటూ భర్త వంకా చూస్తూ అందిస్తున్న అత్తయ్యని చూసి , అత్తయ్యా! మీ అబ్బాయిని మావయ్య , మావయ్యని మీ అబ్బాయి అంటున్నారు "అని నవ్వింది కోడలు సౌమ్య.
"సరేలే , తార్ మార్ తక్కడ మార్ మార్చుకోండి పేర్లు మీరే నా ప్రియ బంధువులారా !" అంటుంటే అందరూ నవ్వేసుకున్నారు హాయిగా .
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
04-10-2024, 01:39 PM
ఆదివారం అగచాట్లు ( హాస్య కథ) - రచన : వారణాసి భానుమూర్తి రావు
![[Image: image-2024-10-04-133817776.png]](https://i.ibb.co/pv36jng/image-2024-10-04-133817776.png)
బ్రహ్మానందం రెండు పాల పాకెట్లు కొని 100 రూపాయలు ఇచ్చాడు. పాలు అమ్మే వ్యాపారి 50 రూపాయలు పట్టుకొని పరధ్యానంలో 150 రూపాయలు ఎక్కువ ఇచ్చేశాడు.
అది తెలిసి గూడా ఆ నోట్లను జోబీలో కుక్కుకొన్నాడు బ్రహ్మానందం. వెంటనే పూలు కొనుక్కోవడానికి వంద రూపాయల నోటు ఇచ్చాడు. పరధ్యానంలో పూల అమ్మాయి ఇచ్చిన చినిగి పోయిన 50 రూపాయల నోటు తీసుకొని జోబీలో పెట్టుకొని తరువాత చూసి బాధపడ్డాడు.
ఆ చినిగి పోయిన నోటును ఎలాగైనా ఎవరికైనా అంట గట్టాలని నిమ్మ పళ్ళు కొన్నాడు. వాడు పరధ్యానంలో ఆ చినిగి పోయిన 50 రూపాయల నోటును తీసుకొని పది నిమ్మపళ్ళకు ఇరవై పట్టుకొని 30 రూ.లు వాపస్ ఇచ్చాడు.
బ్రహ్మానందం అక్కడున్న దానిమ్మ పళ్ళను చూసి మూడు దానిమ్మ పళ్ళను కొన్నాడు. సంతోషంగా తన తెలివికి మురిసి పొయ్యాడు బ్రహ్మానందం. ఈ రోజు నక్కను తొక్కి వచ్చాడనుకొని సంతోష పడి పొయ్యాడు.
ఇంటికి వచ్చిన తను దానిమ్మ పళ్ళను కట్ చేస్తే అన్నీ పుచ్చులే..పనికి రానివి తగల గట్టాడు వాడు. అవన్నీ డస్ట్ బిన్ లో పడేశాడు.
" ఏమండీ పాలు విరిగి పొయ్యాయి..ఎప్పటి పాలో ఏమో ! ఫ్రెష్ పాలు తీసుకు రండి " అని శ్రీమతి వంటింట్లోంచి అరుపు.
పాంట్ జోబీలో పెట్టుకొన్న 500 రూపాయల కోసం వెతికాడు.. గుండె వేగంగా కొట్టుకొనింది.
" కనబడ లేదు..సుశీ ..నా జోబీలో 500 రూపాయల నోటు చూశావా? " అని గట్టిగా అరచాడు..."
లేదండీ ..నేను చూడ లేదు..మీ పరధ్యానం పాడు గానూ..ఆ రైతు బజార్ లో పోగొట్టు కొన్నారేమో! పోయి వెతకండి..లేదంటే ఏ పిక్ పాకెట్ గాడు కొట్టేశాడేమో " అంది శ్రీమతి బ్రహ్మానందం వైపు కొర కొర చూస్తూ..
" వెళ్ళి వెతికి వస్తా..ఎక్కడైనా పడి పోయిందేమో నని..ఈ రోజు లేచిన వేళా విశేషం బాగా లేదు. అన్నట్టు..పాలు కావాలన్నావు కదా? "
బ్రహ్మానందం మళ్ళీ బయటకు వెళ్ళి పొయ్యాడు.
ఒక అర్థ గంట తరువాత రొప్పుతూ ఆయాసంగా ఇంటికి వచ్చిన భర్తను చూసి భయ పడింది సుశీల.
" ఏమైయ్యిందండీ" అంది పాల పాకెట్లు ఉన్న సంచీని తీసుకొంటూ..
గ్లాసు మంచి నీళ్ళు తీసి భర్తకు అందించింది.
" 500 రూపాయల నోటు కోసం వెతక డానికి స్కూటర్లో వెళ్ళానా? ఈ రోజు ఎవరి ముహం చూశానో ఏమో..అన్నీ కష్టాలే...రైతు బజారు కెళ్ళాక స్కూటర్ పంచరయి చచ్చింది.ఈ రోజు ఆదివారం గదా! పంచర్ వేసే వాడు ఎవ్వడూ కనబడ లేదు..అలాగే రొప్పుతూ తోసుకొని వచ్చే సరికి నా ప్రాణం పోయింది" అని గ్లాసు లోని నీళ్ళు గడ గడ మని త్రాగేశాడు.
" పోతే పోయింది పాడు 500 రూపాయలు.. ఈ మధ్య మీకు మతి మరుపు ఎక్కువయ్యింది" అంది సుశీల.
" మతి మరుపా ..నా బొందా.. పొద్దున్నే పాల వాడ్ని మోసం చేశాను..తెలిసి గూడా వాడిచ్చిన డబ్బును నా జోబీలో తెలీనట్లు కుక్కు కొన్నాను. వున్నదీ పోయే..వుంచుకొన్నదీ పోయె " అన్నట్లు అయింది నా బ్రతుకు ఈ రోజు
" అంతే ..150 రూపాయలు కు కక్కుర్తి పడితే వేయి రూపాయలు బొక్క పడింది.ఇక నైనా నిజాయితీగా ఉండండి..బీదా బిక్కీ..చిరు చిరు వ్యాపారస్థులకు మోసం చెయ్యకండి" అంది సుశీల.
" ఉండండి..కాఫీ ఇస్తాను" అంటూ వంటింట్లోకి వెళ్ళి పోయింది సుశీల.
" అలాగే" అంటూ వెంకటేశ్వర స్వామి ఫోటో కేసి చూస్తూ లెంప లేసుకొన్నాడు బ్రహ్మానందం.
బ్రహ్మానందం రెండు పాల పాకెట్లు కొని 100 రూపాయలు ఇచ్చాడు. పాలు అమ్మే వ్యాపారి 50 రూపాయలు పట్టుకొని పరధ్యానంలో 150 రూపాయలు ఎక్కువ ఇచ్చేశాడు.
అది తెలిసి గూడా ఆ నోట్లను జోబీలో కుక్కుకొన్నాడు బ్రహ్మానందం. వెంటనే పూలు కొనుక్కోవడానికి వంద రూపాయల నోటు ఇచ్చాడు. పరధ్యానంలో పూల అమ్మాయి ఇచ్చిన చినిగి పోయిన 50 రూపాయల నోటు తీసుకొని జోబీలో పెట్టుకొని తరువాత చూసి బాధపడ్డాడు.
ఆ చినిగి పోయిన నోటును ఎలాగైనా ఎవరికైనా అంట గట్టాలని నిమ్మ పళ్ళు కొన్నాడు. వాడు పరధ్యానంలో ఆ చినిగి పోయిన 50 రూపాయల నోటును తీసుకొని పది నిమ్మపళ్ళకు ఇరవై పట్టుకొని 30 రూ.లు వాపస్ ఇచ్చాడు.
బ్రహ్మానందం అక్కడున్న దానిమ్మ పళ్ళను చూసి మూడు దానిమ్మ పళ్ళను కొన్నాడు. సంతోషంగా తన తెలివికి మురిసి పొయ్యాడు బ్రహ్మానందం. ఈ రోజు నక్కను తొక్కి వచ్చాడనుకొని సంతోష పడి పొయ్యాడు.
ఇంటికి వచ్చిన తను దానిమ్మ పళ్ళను కట్ చేస్తే అన్నీ పుచ్చులే..పనికి రానివి తగల గట్టాడు వాడు. అవన్నీ డస్ట్ బిన్ లో పడేశాడు.
" ఏమండీ పాలు విరిగి పొయ్యాయి..ఎప్పటి పాలో ఏమో ! ఫ్రెష్ పాలు తీసుకు రండి " అని శ్రీమతి వంటింట్లోంచి అరుపు.
పాంట్ జోబీలో పెట్టుకొన్న 500 రూపాయల కోసం వెతికాడు.. గుండె వేగంగా కొట్టుకొనింది.
" కనబడ లేదు..సుశీ ..నా జోబీలో 500 రూపాయల నోటు చూశావా? " అని గట్టిగా అరచాడు..."
లేదండీ ..నేను చూడ లేదు..మీ పరధ్యానం పాడు గానూ..ఆ రైతు బజార్ లో పోగొట్టు కొన్నారేమో! పోయి వెతకండి..లేదంటే ఏ పిక్ పాకెట్ గాడు కొట్టేశాడేమో " అంది శ్రీమతి బ్రహ్మానందం వైపు కొర కొర చూస్తూ..
" వెళ్ళి వెతికి వస్తా..ఎక్కడైనా పడి పోయిందేమో నని..ఈ రోజు లేచిన వేళా విశేషం బాగా లేదు. అన్నట్టు..పాలు కావాలన్నావు కదా? "
బ్రహ్మానందం మళ్ళీ బయటకు వెళ్ళి పొయ్యాడు.
ఒక అర్థ గంట తరువాత రొప్పుతూ ఆయాసంగా ఇంటికి వచ్చిన భర్తను చూసి భయ పడింది సుశీల.
" ఏమైయ్యిందండీ" అంది పాల పాకెట్లు ఉన్న సంచీని తీసుకొంటూ..
గ్లాసు మంచి నీళ్ళు తీసి భర్తకు అందించింది.
" 500 రూపాయల నోటు కోసం వెతక డానికి స్కూటర్లో వెళ్ళానా? ఈ రోజు ఎవరి ముహం చూశానో ఏమో..అన్నీ కష్టాలే...రైతు బజారు కెళ్ళాక స్కూటర్ పంచరయి చచ్చింది.ఈ రోజు ఆదివారం గదా! పంచర్ వేసే వాడు ఎవ్వడూ కనబడ లేదు..అలాగే రొప్పుతూ తోసుకొని వచ్చే సరికి నా ప్రాణం పోయింది" అని గ్లాసు లోని నీళ్ళు గడ గడ మని త్రాగేశాడు.
" పోతే పోయింది పాడు 500 రూపాయలు.. ఈ మధ్య మీకు మతి మరుపు ఎక్కువయ్యింది" అంది సుశీల.
" మతి మరుపా ..నా బొందా.. పొద్దున్నే పాల వాడ్ని మోసం చేశాను..తెలిసి గూడా వాడిచ్చిన డబ్బును నా జోబీలో తెలీనట్లు కుక్కు కొన్నాను. వున్నదీ పోయే..వుంచుకొన్నదీ పోయె " అన్నట్లు అయింది నా బ్రతుకు ఈ రోజు
" అంతే ..150 రూపాయలు కు కక్కుర్తి పడితే వేయి రూపాయలు బొక్క పడింది.ఇక నైనా నిజాయితీగా ఉండండి..బీదా బిక్కీ..చిరు చిరు వ్యాపారస్థులకు మోసం చెయ్యకండి" అంది సుశీల.
" ఉండండి..కాఫీ ఇస్తాను" అంటూ వంటింట్లోకి వెళ్ళి పోయింది సుశీల.
" అలాగే" అంటూ వెంకటేశ్వర స్వామి ఫోటో కేసి చూస్తూ లెంప లేసుకొన్నాడు బ్రహ్మానందం.
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
14-10-2024, 06:33 PM
తారుమారు మారుతారు - బుద్ధవరవు కామేశ్వరరావు
![[Image: image-2024-10-14-183007405.png]](https://i.ibb.co/DwxwbV7/image-2024-10-14-183007405.png)
"ఏం నాంచారక్కా, అందరూ ఎలా ఉన్నారు? కెనడా వెళ్లి ఓ సంవత్సరం ఉండి, మా అమ్మాయికి పురుడు పోసి, నిన్ననే వచ్చాను" నాంచారి ఇంటికి వచ్చి చెప్పింది, అదే ఊర్లో ఉంటున్న ఆమె బాల్య స్నేహితురాలు చూడామణి. "అంతా బాగానే వలన దయ ఉన్నాము దేవుని. మీ ఢిల్లీ బావగారు వెళ్లారు మొన్ననే" చెప్పింది నాంచారి. బిత్తరపోయిన చూడామణి, బిక్కుబిక్కుమంటూ దిక్కులు చూస్తూ, "అక్కా అదేం భాష? మళ్లీ ఓ సారి చెప్పు" అనగానే, నాంచారి రిపీట్ చేసిన ఆ పదాలు పక్కనే ఉన్న ఓ పుస్తకం మీద రాసుకుని, అర్థం చేసుకొని, "దేవుని దయ వలన అంతా బాగానే ఉన్నాము. మీ బావగారు మొన్ననే ఢిల్లీ వెళ్లారు.....అనే కదా అక్కా! నువ్వు చెప్పాలనుకున్నది" అడిగింది చూడామణి పుస్తకం, పెన్సిల్ పక్కన పెట్టి. "అర్థం సమయంలో ఔను బాగానే తక్కువ చేసుకున్నావు" చెప్పింది నాంచారి. "ఔను తక్కువ సమయంలో బాగానే అర్థం చేసుకున్నావు..అనే కదా దాని అర్థం" అడిగింది చూడామణి రాసుకున్న పుస్తకం వంక ఓసారి పరిశీలనగా చూస్తూ. "ఈ అనుమానం అనే జబ్బు ఏమిటి నీ మాటలు కదా ఎవరు ఇదేం నేర్పారు" చూడామణి వంక చూస్తూ అడిగింది నాంచారి. వెంటనే, ఆ పదాలను అటూఇటూ మార్చి నాలుగైదు సార్లు పుస్తకం మీద రాసుకున్న చూడామణి, చివరకు 'ఏమిటి ఈ మాటలు? ఇదేం జబ్బు ? ఎవరు నేర్పారు అనే కదా నీ అనుమానం'.... ఇదే కదా నాంచారక్కా నువ్వు అన్నది. ఔనక్కా! నేను ఇదే అడగాలనుకుంటున్నా. ఏడాది తర్వాత కలుసుకున్నాం. ప్రయాణం చేసి అలసిపోయాను. ఏం జరిగిందో మన మానవ భాషలో చెప్పక్కా" నాంచారి కాళ్ళ మీద పడినంత పని చేసింది చూడామణి. ఎంతో ఆశతో తనను చూడాలని వచ్చిన చూడామణిని ఇంక బాధపెట్టకూడదని నిశ్చయించుకుని, ఓ ఐదు నిమిషాలు పాటు ధ్యాన ముద్రలోకి వెళ్లి, తిరిగి వచ్చి మామూలు భాషలో చెప్పసాగింది నాంచారి. "చూడా! నీకు తెలిసిందే కదా? మీ బావగారు నెలలో ఓ పది రోజులు ఉత్తర భారతం లోనే ఉంటారని. ఓ ఎనిమిది నెలల క్రితం ఇలాగే ఢిల్లీ వెళ్లి వచ్చారు. ఆ తరువాత ఏం జరిగిందో చెబుతా విను" అని చూడామణి ని ప్లాష్ బాక్ లోకి తీసుకుని పోయింది నాంచారి.
"ఎమండీ! ఎలా ఉన్నారు ?ప్రయాణం బాగా జరిగిందా?" అడిగింది నాంచారి ఢిల్లీ నుంచి వచ్చిన తన భర్త, అందరూ ముద్దుగా మూర్ఖ శిఖామణి అని పిలుచుకునే యమ్.ఆర్. కె. శిఖామణి ని. "కాఫీ కొంచెం బాగానే జరిగింది కానీ ముందు ప్రయాణం తగలెయ్యి" అన్నాడు శిఖామణి. ఏమీ అర్థం కాక కాసేపు జుట్టు పీక్కుంది నాంచారి. తర్వాత ఏమనుకున్నాడో కానీ, ''ఓ కాగితం మీద రాసుకుని పదాలు అటూఇటూ మార్చి చదువుకో" అన్నట్లుగా సైగలు చేసాడు శిఖామణి. ఓ పావుగంట కుస్తీ పట్టిన తర్వాత అర్థమయ్యింది నాంచారికి, అది "ప్రయాణం బాగానే జరిగింది కానీ ముందు కొంచెం కాఫీ తగలెయ్యి" అన్నారని. కాసేపటికి తేరుకుని, "ఏమండీ! ఏమిటి ఈ భాష? ఇలా మాట్లాడాలని మీకెందుకు అనిపించింది? మీకు తెలిసి కూడా మనం మాట్లాడుకునే భాషలో చెప్పకపోతే నా తల వెయ్యి చెక్కలవుతుంది, టెన్షన్ భరించలేక" అని బెదిరించింది నాంచారి. "నాచూ! ఏముంది సింపుల్, హిందీలో చూడు. కొన్ని వాక్యాలలోని పదాలు ఎలా మార్చి చదివినా ఒకే అర్థం వస్తుంది. ఉదాహరణకు "ఆప్ లోగ్ క్యా కర్తే హై" అన్నా "క్యా కర్తే హై ఆప్ లోగ్" అన్నా, అలాగే "క్యా హువా ఆప్ కో" అన్నా "ఆప్ కో క్యా హువా" అన్నా ఒకటే అర్థం వస్తుంది. అందుకే ఈరోజు నుంచి మనం కూడా తెలుగులో అలా పదాలు మార్చి మాట్లాడడం ప్రారంభిద్దాం. దీనికి తారుమారు తెలుగు అనే పేరు పెడదాం" చెప్పాడు మూర్ఖ శిఖామణి. "ఏమండీ, ఆ భాషలో అది కుదురుతుందేమో కానీ, మన తెలుగు భాషలో సాధ్యం కాదండీ. మన భాషకు ఓ వ్యకరణం, కర్త కర్మ క్రియ లాంటి బోలెడు పద్దతులు ఉంటాయి" చెప్పి చూసింది నాంచారి, శంకరాభరణం శంకర రావు గారిలా. అయినా అదేం పట్టించుకోకుండా, "ఎప్పుడో ఎవరో కరణం గారు చెప్పిన ఆ వ్యాకరణం ఇప్పటికీ మనం ఫాలో అవ్వాలని ఏముంది? మనం మొదలు పెడితే కొన్నాళ్ళకి అందరికీ అదే అలవాటు అవుతుంది. ఇప్పటి పిల్లలు చూడు ప్రేమించుకున్నాం అనడానికి బదులు లవ్వాడుకున్నాం అంటున్నారు. స్పందించారు అనడానికి ఫీలయ్యారు అంటున్నారు. మరి అవి అచ్చ తెలుగు పదాలా? అందుకే ఈ తారుమారు భాషను మనం అందరికీ అలవాటు చేద్దాం! ఇదే ఫైనల్" వితండవాదం లేవదీసాడు ఆ మూర్ఖ శిఖామణి.
"చూడా! అదిగో అలా మీ బావగారి కోసం ఆ తారుమారు భాష అలవాటు చేసుకున్నానే. మొదట్లో నీలాగే నోట్ బుక్ మీద రాసుకుని ఆ సంధర్భానికి తగ్గట్టుగా అర్థం చేసుకొనే దాన్ని. ఇప్పుడిప్పుడే కొంచెం దారిలో పడ్డానే" మామూలు భాషలో చెప్పింది నాంచారి. "అక్కా! మరి ఈ భాష నేర్చుకున్న మొదట్లో నీకు ఏమీ ఇబ్బందులు ఎదురుకాలేదా?" ఆశ్చర్యంగా అడిగింది చూడామణి. "భలేదానివే చూడా! చాలా ఇబ్బందులు ఎదుర్కొన్నా. ఇప్పటికీ ఎదుర్కొంటున్నా" చెప్పింది నాంచారి. "మచ్చుకు ఓ రెండు చెప్పు నాంచారక్కా!" కుతూహలంగా అడిగింది చూడామణి. "ఓ రోజు మా పనిమనిషి 'అమ్మగారూ! అన్ని పనులు చేసేసాను, ఇంకా ఏమైనా ఉన్నాయా' అని అడిగింది. దానికి నేను, మామూలు మన భాషలో "ముందు పాత గలేబులు విప్పేయ్, తరువాత ఆ కొత్త చీర అందరికీ కనబడేలా అరేయ్" అని చెప్పడానికి బదులు, "అందరికీ కనబడేలా ఆ పాత చీర విప్పేయ్ ముందు, తరువాత కొత్త గలేబులు అరేయ్" అని మా వారు చెప్పిన తారుమారు భాషలో చెప్పానే! పాపం తప్పుగా అర్థం చేసుకుంది కామోసు, ఆ రోజు నుంచి పనిలోకి రావడం మానేసిందే" ముక్కు చీదుతూ చెప్పింది నాంచారి. "అయ్యో! ఎంత కష్టం వచ్చింది అక్కా నీకు. వీలైతే ఇంకో సంఘటన కూడా.." సందేహంగా అడిగింది చూడామణి. "అలాగే మా లాండ్రీ కుర్రాడు ఓరోజు ఫోన్ చేసి 'అయ్యగారు లేరా అమ్మా? బట్టలు ఏమైనా ఉన్నాయా?' అని ఫోన్ చేసాడే నేను మన భాషలో "అయ్యగారు ఇంట్లో లేరు పాత ఫాంట్ షర్ట్ విప్పేసి పడేసారు. తీసుకుని వెళ్లు. తొందరగా రా!" అని చెప్పడానికి బదులు ఆ దిక్కుమాలిన తారుమారు భాషలో "షర్ట్ ఫాంట్ విప్పేసి రా తొందరగా, పాత ఇంట్లో పడేసారు అయ్యగారు లేరు వెళ్లు తీసుకుని" అని చెప్పానే! అంతే ఆ కుర్రాడు ఈరోజు వరకూ మళ్ళీ ఫోన్ చేయలేదే" చీరతో కంట నీరు తుడుచుకుంటూ చెప్పింది నాంచారి. "నాంచారక్కా! నీ కష్టాలు పగవాడికి కూడా రాకూడదు. ఇంకా కాసేపు ఉంటే ఆ తారుమారు భాష నాకు అంటుకునేలా ఉంది. అనుకోకు ఏమీ ఇంకో మళ్ళీ వస్తా సారి" అని తాను కూడా ఆ తారుమారు భాష కొంచెం అంటించుకుని అక్కడ నుంచి బయలుదేరింది చూడామణి. *****
ఆరు నెలలు గిర్రున తిరిగాయి. ఆరోజు చూడామణిని చూద్దామని వాళ్ళ ఇంటికి వచ్చిన నాంచారి, "ఏమే చూడా! బొత్తిగా రావడం మానేసావ్. ఫోన్ కూడా చేయటం లేదు" అడిగింది చూడామణి ని. "నీకు తెలియనిదేముంది అక్కా! ఆ తారుమారు భాషకు భయపడే దూరంగా ఉన్నాను. ఔనూ అదేంటీ నువ్వు మన భాషలో మామూలుగా మాట్లాడేస్తున్నావ్" విస్తుపోతూ అడిగింది చూడామణి. "ఓహో! అదా? అదో పెద్ద కథలే!" తెరలు తెరలుగా నవ్వుతూ చెప్పింది నాంచారి. "కొంచెం చిన్న కథగా చెప్పక్కా" వేడుకుంది చూడామణి. "సరే పద మరి ప్లాష్ బాక్ లోకి" అని గతంలోకి తీసుకుని వెళ్లింది నాంచారి.
ఈమధ్య తరచూ శిఖామణి ఆఫీసు వాళ్లు ఫోన్ చేసి "అక్కయ్య గారూ, ఈయనతో చాలా ఇబ్బందిగా ఉంటోంది. ఆయన మాట్లాడుతోంటే స్టెనోగ్రాఫర్లలా ఓ నోటు బుక్, పెన్సిల్ పట్టుకుని ఆయన వెనకాల తిరగవలసి వస్తోంది. మీరే ఏదో పరిష్కారం చూడాలి" అని కంటనీరు పెట్టుకోవడంతో దీనికి ముగింపు పలకాలని ధృడంగా నిశ్చయించుకుంది నాంచారి. ఆరోజు భోపాల్ నుంచి వచ్చిన శిఖామణి ని గుమ్మంలోనే, "మంఏడీ లోయాప్రణం అసిలపోరుయా అకుంనుటా" అడిగింది నాంచారి. తనకు తెలిసిన తారుమారు తెలుగు భాషలో పదిసార్లు ఆ పదాలను అటూఇటూ మార్చి చూసుకున్నాడు శిఖామణి. ఇంక వేరే దారిలేక "అది ఒక్క ఒట్టు భాష అయితే ఏ అర్థం ముక్క" అన్నాడు తన తారుమారు భాషలో. మళ్లీ "మంఏడీ లోయాప్రణం అసిలపోరుయా అకుంనుటా" చెప్పింది నాంచారి. బ్రష్ చేసుకుంటూ, స్నానం చేస్తూ, టిఫిన్ చేస్తూ ఆ పదాలకు అర్థం ఏమిటా అని తెగ ఆలోచించిన శిఖామణి, ఇక గత్యంతరం లేక, "ఏ భాష అది? ఒక్క ముక్క అర్థం అయితే ఒట్టు" అని ఇందాక తాను చెప్పిన తారుమారు భాషను మన తెలుగు భాషలో చెప్పి, తరువాత "నాచూ! నిన్ను తగలెయ్యా అదేం భాషే? పిశాచి భాష. ఇందాకటి నుంచి ఛస్తున్నా అర్థం కాక. మన మామూలు భాషలో చెప్పవే" భార్యను వేడుకున్నాడు శిఖామణి. "ఏమండీ ప్రయాణంలో అలసిపోయారు అనుకుంటా.... అని దాని అర్థం" మామూలు భాషలో చెప్పింది నాంచారి. "ఈ భాష ఎవరు కనిపెట్టారే? భేతాళ మాంత్రికుడు చదివే మంత్రాల్లా ఉన్నాయి. వాళ్ళ మొహాలు మండా" విసుక్కున్నాడు శిఖామణి. "మీగేలాకు కూనుడానే కొరిగాత్తస నిట్టిపెనక షత్తభాకొ గుంబాడీదాం" చెప్పింది నాంచారి, మొహం మటమటలాడిస్తున్న శిఖామణి వైపు చూస్తూ. "ఒసేయ్! చూస్తూంటే ఇదేదో నా తారుమారు తెలుగుకు పోటీగా ఎవడో తీసుకుని వచ్చిన భాషలా అనిపిస్తోంది. ఇంక నన్ను చంపక అదేంటో మన మామూలు భాషలో చెప్పి చావవే" భార్య వంక జాలిగా చూస్తూ వేడుకున్నాడు శిఖామణి. "మీకులాగే నేనుకూడా సరికొత్తగా కనిపెట్టిన కొత్తభాష, బాగుందాండీ!'.. అని దాని అర్థం. అయినా ఇదేం పెద్ద కష్టం కాదండీ. కొంచెం మెదడు పెడితే అదే అర్థం అవుతుంది" చెప్పింది నాంచారి శిఖామణి మోకాలు వైపు చూస్తూ. "ఇది ఏ భాష? కొంచెం వివరంగా చెప్పి తగలడు" విసుక్కున్నాడు శిఖామణి. "ఈ భాష పేరు మారుతారు భాష. మీరు కనిపెట్టిన తారుమారు భాషలో పదాలు అటూఇటూ మారతాయి. దాని వలన కొన్ని అనర్ధాలు, అపార్ధాలూ ఉన్నాయి. అయితే ఈ మారుతారు భాషలో ఆ పదాలలోని అక్షరాలు మాత్రమే ఇటూఅటూ మారతాయి. అంతే తేడా. మనం ఈ మారుతారు భాష కంటిన్యూ చేద్దామండీ" భర్తను ఉడికిస్తూ చెప్పింది నాంచారి. "నీకు దణ్ణమే తల్లీ, నా తారుమారు భాషా వద్దు, నీ మారుతారు భాషా వద్దు. ఒకరి భాషను చూసి వాతలు పెట్టుకోవడం నేను చేసిన తప్పు. ఈరోజు నుంచి హాయిగా మన స్వచ్ఛమైన, మనకిష్టమైన మన తెలుగులోనే మాట్లాడుకుందాం" నాంచారిని బుజ్జగిస్తూ అన్నాడు శిఖామణి. "గారసదా రిన్నికొమ జురోలు......" అని నాంచారి చెప్పబోతోంటే, "అదిగో అదే వద్దు" అన్నాడు శిఖామణి నవ్వుతున్న ఆమె నోరును సుతారంగా మూస్తూ.
"అదిగో అలా మీ బావగారి తారుమారు భాషకి అడ్డుకట్ట వేసానే" చెప్పింది నాంచారి. "బాగుంది అక్కా! నీ మారుతారు భాషకు తారుమారు బావగారు మారతారు అన్న నీ నమ్మకం వృధా కాలేదన్న మాట" నాంచారక్కను అభినందిస్తూ చెప్పింది చూడామణి.
***** **శుభం** *****
"ఏం నాంచారక్కా, అందరూ ఎలా ఉన్నారు? కెనడా వెళ్లి ఓ సంవత్సరం ఉండి, మా అమ్మాయికి పురుడు పోసి, నిన్ననే వచ్చాను" నాంచారి ఇంటికి వచ్చి చెప్పింది, అదే ఊర్లో ఉంటున్న ఆమె బాల్య స్నేహితురాలు చూడామణి. "అంతా బాగానే వలన దయ ఉన్నాము దేవుని. మీ ఢిల్లీ బావగారు వెళ్లారు మొన్ననే" చెప్పింది నాంచారి. బిత్తరపోయిన చూడామణి, బిక్కుబిక్కుమంటూ దిక్కులు చూస్తూ, "అక్కా అదేం భాష? మళ్లీ ఓ సారి చెప్పు" అనగానే, నాంచారి రిపీట్ చేసిన ఆ పదాలు పక్కనే ఉన్న ఓ పుస్తకం మీద రాసుకుని, అర్థం చేసుకొని, "దేవుని దయ వలన అంతా బాగానే ఉన్నాము. మీ బావగారు మొన్ననే ఢిల్లీ వెళ్లారు.....అనే కదా అక్కా! నువ్వు చెప్పాలనుకున్నది" అడిగింది చూడామణి పుస్తకం, పెన్సిల్ పక్కన పెట్టి. "అర్థం సమయంలో ఔను బాగానే తక్కువ చేసుకున్నావు" చెప్పింది నాంచారి. "ఔను తక్కువ సమయంలో బాగానే అర్థం చేసుకున్నావు..అనే కదా దాని అర్థం" అడిగింది చూడామణి రాసుకున్న పుస్తకం వంక ఓసారి పరిశీలనగా చూస్తూ. "ఈ అనుమానం అనే జబ్బు ఏమిటి నీ మాటలు కదా ఎవరు ఇదేం నేర్పారు" చూడామణి వంక చూస్తూ అడిగింది నాంచారి. వెంటనే, ఆ పదాలను అటూఇటూ మార్చి నాలుగైదు సార్లు పుస్తకం మీద రాసుకున్న చూడామణి, చివరకు 'ఏమిటి ఈ మాటలు? ఇదేం జబ్బు ? ఎవరు నేర్పారు అనే కదా నీ అనుమానం'.... ఇదే కదా నాంచారక్కా నువ్వు అన్నది. ఔనక్కా! నేను ఇదే అడగాలనుకుంటున్నా. ఏడాది తర్వాత కలుసుకున్నాం. ప్రయాణం చేసి అలసిపోయాను. ఏం జరిగిందో మన మానవ భాషలో చెప్పక్కా" నాంచారి కాళ్ళ మీద పడినంత పని చేసింది చూడామణి. ఎంతో ఆశతో తనను చూడాలని వచ్చిన చూడామణిని ఇంక బాధపెట్టకూడదని నిశ్చయించుకుని, ఓ ఐదు నిమిషాలు పాటు ధ్యాన ముద్రలోకి వెళ్లి, తిరిగి వచ్చి మామూలు భాషలో చెప్పసాగింది నాంచారి. "చూడా! నీకు తెలిసిందే కదా? మీ బావగారు నెలలో ఓ పది రోజులు ఉత్తర భారతం లోనే ఉంటారని. ఓ ఎనిమిది నెలల క్రితం ఇలాగే ఢిల్లీ వెళ్లి వచ్చారు. ఆ తరువాత ఏం జరిగిందో చెబుతా విను" అని చూడామణి ని ప్లాష్ బాక్ లోకి తీసుకుని పోయింది నాంచారి.
"ఎమండీ! ఎలా ఉన్నారు ?ప్రయాణం బాగా జరిగిందా?" అడిగింది నాంచారి ఢిల్లీ నుంచి వచ్చిన తన భర్త, అందరూ ముద్దుగా మూర్ఖ శిఖామణి అని పిలుచుకునే యమ్.ఆర్. కె. శిఖామణి ని. "కాఫీ కొంచెం బాగానే జరిగింది కానీ ముందు ప్రయాణం తగలెయ్యి" అన్నాడు శిఖామణి. ఏమీ అర్థం కాక కాసేపు జుట్టు పీక్కుంది నాంచారి. తర్వాత ఏమనుకున్నాడో కానీ, ''ఓ కాగితం మీద రాసుకుని పదాలు అటూఇటూ మార్చి చదువుకో" అన్నట్లుగా సైగలు చేసాడు శిఖామణి. ఓ పావుగంట కుస్తీ పట్టిన తర్వాత అర్థమయ్యింది నాంచారికి, అది "ప్రయాణం బాగానే జరిగింది కానీ ముందు కొంచెం కాఫీ తగలెయ్యి" అన్నారని. కాసేపటికి తేరుకుని, "ఏమండీ! ఏమిటి ఈ భాష? ఇలా మాట్లాడాలని మీకెందుకు అనిపించింది? మీకు తెలిసి కూడా మనం మాట్లాడుకునే భాషలో చెప్పకపోతే నా తల వెయ్యి చెక్కలవుతుంది, టెన్షన్ భరించలేక" అని బెదిరించింది నాంచారి. "నాచూ! ఏముంది సింపుల్, హిందీలో చూడు. కొన్ని వాక్యాలలోని పదాలు ఎలా మార్చి చదివినా ఒకే అర్థం వస్తుంది. ఉదాహరణకు "ఆప్ లోగ్ క్యా కర్తే హై" అన్నా "క్యా కర్తే హై ఆప్ లోగ్" అన్నా, అలాగే "క్యా హువా ఆప్ కో" అన్నా "ఆప్ కో క్యా హువా" అన్నా ఒకటే అర్థం వస్తుంది. అందుకే ఈరోజు నుంచి మనం కూడా తెలుగులో అలా పదాలు మార్చి మాట్లాడడం ప్రారంభిద్దాం. దీనికి తారుమారు తెలుగు అనే పేరు పెడదాం" చెప్పాడు మూర్ఖ శిఖామణి. "ఏమండీ, ఆ భాషలో అది కుదురుతుందేమో కానీ, మన తెలుగు భాషలో సాధ్యం కాదండీ. మన భాషకు ఓ వ్యకరణం, కర్త కర్మ క్రియ లాంటి బోలెడు పద్దతులు ఉంటాయి" చెప్పి చూసింది నాంచారి, శంకరాభరణం శంకర రావు గారిలా. అయినా అదేం పట్టించుకోకుండా, "ఎప్పుడో ఎవరో కరణం గారు చెప్పిన ఆ వ్యాకరణం ఇప్పటికీ మనం ఫాలో అవ్వాలని ఏముంది? మనం మొదలు పెడితే కొన్నాళ్ళకి అందరికీ అదే అలవాటు అవుతుంది. ఇప్పటి పిల్లలు చూడు ప్రేమించుకున్నాం అనడానికి బదులు లవ్వాడుకున్నాం అంటున్నారు. స్పందించారు అనడానికి ఫీలయ్యారు అంటున్నారు. మరి అవి అచ్చ తెలుగు పదాలా? అందుకే ఈ తారుమారు భాషను మనం అందరికీ అలవాటు చేద్దాం! ఇదే ఫైనల్" వితండవాదం లేవదీసాడు ఆ మూర్ఖ శిఖామణి.
"చూడా! అదిగో అలా మీ బావగారి కోసం ఆ తారుమారు భాష అలవాటు చేసుకున్నానే. మొదట్లో నీలాగే నోట్ బుక్ మీద రాసుకుని ఆ సంధర్భానికి తగ్గట్టుగా అర్థం చేసుకొనే దాన్ని. ఇప్పుడిప్పుడే కొంచెం దారిలో పడ్డానే" మామూలు భాషలో చెప్పింది నాంచారి. "అక్కా! మరి ఈ భాష నేర్చుకున్న మొదట్లో నీకు ఏమీ ఇబ్బందులు ఎదురుకాలేదా?" ఆశ్చర్యంగా అడిగింది చూడామణి. "భలేదానివే చూడా! చాలా ఇబ్బందులు ఎదుర్కొన్నా. ఇప్పటికీ ఎదుర్కొంటున్నా" చెప్పింది నాంచారి. "మచ్చుకు ఓ రెండు చెప్పు నాంచారక్కా!" కుతూహలంగా అడిగింది చూడామణి. "ఓ రోజు మా పనిమనిషి 'అమ్మగారూ! అన్ని పనులు చేసేసాను, ఇంకా ఏమైనా ఉన్నాయా' అని అడిగింది. దానికి నేను, మామూలు మన భాషలో "ముందు పాత గలేబులు విప్పేయ్, తరువాత ఆ కొత్త చీర అందరికీ కనబడేలా అరేయ్" అని చెప్పడానికి బదులు, "అందరికీ కనబడేలా ఆ పాత చీర విప్పేయ్ ముందు, తరువాత కొత్త గలేబులు అరేయ్" అని మా వారు చెప్పిన తారుమారు భాషలో చెప్పానే! పాపం తప్పుగా అర్థం చేసుకుంది కామోసు, ఆ రోజు నుంచి పనిలోకి రావడం మానేసిందే" ముక్కు చీదుతూ చెప్పింది నాంచారి. "అయ్యో! ఎంత కష్టం వచ్చింది అక్కా నీకు. వీలైతే ఇంకో సంఘటన కూడా.." సందేహంగా అడిగింది చూడామణి. "అలాగే మా లాండ్రీ కుర్రాడు ఓరోజు ఫోన్ చేసి 'అయ్యగారు లేరా అమ్మా? బట్టలు ఏమైనా ఉన్నాయా?' అని ఫోన్ చేసాడే నేను మన భాషలో "అయ్యగారు ఇంట్లో లేరు పాత ఫాంట్ షర్ట్ విప్పేసి పడేసారు. తీసుకుని వెళ్లు. తొందరగా రా!" అని చెప్పడానికి బదులు ఆ దిక్కుమాలిన తారుమారు భాషలో "షర్ట్ ఫాంట్ విప్పేసి రా తొందరగా, పాత ఇంట్లో పడేసారు అయ్యగారు లేరు వెళ్లు తీసుకుని" అని చెప్పానే! అంతే ఆ కుర్రాడు ఈరోజు వరకూ మళ్ళీ ఫోన్ చేయలేదే" చీరతో కంట నీరు తుడుచుకుంటూ చెప్పింది నాంచారి. "నాంచారక్కా! నీ కష్టాలు పగవాడికి కూడా రాకూడదు. ఇంకా కాసేపు ఉంటే ఆ తారుమారు భాష నాకు అంటుకునేలా ఉంది. అనుకోకు ఏమీ ఇంకో మళ్ళీ వస్తా సారి" అని తాను కూడా ఆ తారుమారు భాష కొంచెం అంటించుకుని అక్కడ నుంచి బయలుదేరింది చూడామణి. *****
ఆరు నెలలు గిర్రున తిరిగాయి. ఆరోజు చూడామణిని చూద్దామని వాళ్ళ ఇంటికి వచ్చిన నాంచారి, "ఏమే చూడా! బొత్తిగా రావడం మానేసావ్. ఫోన్ కూడా చేయటం లేదు" అడిగింది చూడామణి ని. "నీకు తెలియనిదేముంది అక్కా! ఆ తారుమారు భాషకు భయపడే దూరంగా ఉన్నాను. ఔనూ అదేంటీ నువ్వు మన భాషలో మామూలుగా మాట్లాడేస్తున్నావ్" విస్తుపోతూ అడిగింది చూడామణి. "ఓహో! అదా? అదో పెద్ద కథలే!" తెరలు తెరలుగా నవ్వుతూ చెప్పింది నాంచారి. "కొంచెం చిన్న కథగా చెప్పక్కా" వేడుకుంది చూడామణి. "సరే పద మరి ప్లాష్ బాక్ లోకి" అని గతంలోకి తీసుకుని వెళ్లింది నాంచారి.
ఈమధ్య తరచూ శిఖామణి ఆఫీసు వాళ్లు ఫోన్ చేసి "అక్కయ్య గారూ, ఈయనతో చాలా ఇబ్బందిగా ఉంటోంది. ఆయన మాట్లాడుతోంటే స్టెనోగ్రాఫర్లలా ఓ నోటు బుక్, పెన్సిల్ పట్టుకుని ఆయన వెనకాల తిరగవలసి వస్తోంది. మీరే ఏదో పరిష్కారం చూడాలి" అని కంటనీరు పెట్టుకోవడంతో దీనికి ముగింపు పలకాలని ధృడంగా నిశ్చయించుకుంది నాంచారి. ఆరోజు భోపాల్ నుంచి వచ్చిన శిఖామణి ని గుమ్మంలోనే, "మంఏడీ లోయాప్రణం అసిలపోరుయా అకుంనుటా" అడిగింది నాంచారి. తనకు తెలిసిన తారుమారు తెలుగు భాషలో పదిసార్లు ఆ పదాలను అటూఇటూ మార్చి చూసుకున్నాడు శిఖామణి. ఇంక వేరే దారిలేక "అది ఒక్క ఒట్టు భాష అయితే ఏ అర్థం ముక్క" అన్నాడు తన తారుమారు భాషలో. మళ్లీ "మంఏడీ లోయాప్రణం అసిలపోరుయా అకుంనుటా" చెప్పింది నాంచారి. బ్రష్ చేసుకుంటూ, స్నానం చేస్తూ, టిఫిన్ చేస్తూ ఆ పదాలకు అర్థం ఏమిటా అని తెగ ఆలోచించిన శిఖామణి, ఇక గత్యంతరం లేక, "ఏ భాష అది? ఒక్క ముక్క అర్థం అయితే ఒట్టు" అని ఇందాక తాను చెప్పిన తారుమారు భాషను మన తెలుగు భాషలో చెప్పి, తరువాత "నాచూ! నిన్ను తగలెయ్యా అదేం భాషే? పిశాచి భాష. ఇందాకటి నుంచి ఛస్తున్నా అర్థం కాక. మన మామూలు భాషలో చెప్పవే" భార్యను వేడుకున్నాడు శిఖామణి. "ఏమండీ ప్రయాణంలో అలసిపోయారు అనుకుంటా.... అని దాని అర్థం" మామూలు భాషలో చెప్పింది నాంచారి. "ఈ భాష ఎవరు కనిపెట్టారే? భేతాళ మాంత్రికుడు చదివే మంత్రాల్లా ఉన్నాయి. వాళ్ళ మొహాలు మండా" విసుక్కున్నాడు శిఖామణి. "మీగేలాకు కూనుడానే కొరిగాత్తస నిట్టిపెనక షత్తభాకొ గుంబాడీదాం" చెప్పింది నాంచారి, మొహం మటమటలాడిస్తున్న శిఖామణి వైపు చూస్తూ. "ఒసేయ్! చూస్తూంటే ఇదేదో నా తారుమారు తెలుగుకు పోటీగా ఎవడో తీసుకుని వచ్చిన భాషలా అనిపిస్తోంది. ఇంక నన్ను చంపక అదేంటో మన మామూలు భాషలో చెప్పి చావవే" భార్య వంక జాలిగా చూస్తూ వేడుకున్నాడు శిఖామణి. "మీకులాగే నేనుకూడా సరికొత్తగా కనిపెట్టిన కొత్తభాష, బాగుందాండీ!'.. అని దాని అర్థం. అయినా ఇదేం పెద్ద కష్టం కాదండీ. కొంచెం మెదడు పెడితే అదే అర్థం అవుతుంది" చెప్పింది నాంచారి శిఖామణి మోకాలు వైపు చూస్తూ. "ఇది ఏ భాష? కొంచెం వివరంగా చెప్పి తగలడు" విసుక్కున్నాడు శిఖామణి. "ఈ భాష పేరు మారుతారు భాష. మీరు కనిపెట్టిన తారుమారు భాషలో పదాలు అటూఇటూ మారతాయి. దాని వలన కొన్ని అనర్ధాలు, అపార్ధాలూ ఉన్నాయి. అయితే ఈ మారుతారు భాషలో ఆ పదాలలోని అక్షరాలు మాత్రమే ఇటూఅటూ మారతాయి. అంతే తేడా. మనం ఈ మారుతారు భాష కంటిన్యూ చేద్దామండీ" భర్తను ఉడికిస్తూ చెప్పింది నాంచారి. "నీకు దణ్ణమే తల్లీ, నా తారుమారు భాషా వద్దు, నీ మారుతారు భాషా వద్దు. ఒకరి భాషను చూసి వాతలు పెట్టుకోవడం నేను చేసిన తప్పు. ఈరోజు నుంచి హాయిగా మన స్వచ్ఛమైన, మనకిష్టమైన మన తెలుగులోనే మాట్లాడుకుందాం" నాంచారిని బుజ్జగిస్తూ అన్నాడు శిఖామణి. "గారసదా రిన్నికొమ జురోలు......" అని నాంచారి చెప్పబోతోంటే, "అదిగో అదే వద్దు" అన్నాడు శిఖామణి నవ్వుతున్న ఆమె నోరును సుతారంగా మూస్తూ.
"అదిగో అలా మీ బావగారి తారుమారు భాషకి అడ్డుకట్ట వేసానే" చెప్పింది నాంచారి. "బాగుంది అక్కా! నీ మారుతారు భాషకు తారుమారు బావగారు మారతారు అన్న నీ నమ్మకం వృధా కాలేదన్న మాట" నాంచారక్కను అభినందిస్తూ చెప్పింది చూడామణి.
***** **శుభం** *****
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
18-10-2024, 12:14 PM
వామన రావు - విమానయానం
![[Image: image-2024-10-18-121228091.png]](https://i.ibb.co/KFScXms/image-2024-10-18-121228091.png)
రచన: వీరేశ్వర రావు మూల
చిన్నప్పుడు అందరిలా మా వామనరావు కి చదువు అబ్బ లేదు. బండి పదవతరగతి దగ్గరే ఆగి పోయింది.
ఏమవుతాడో అని తల్లితండ్రి బెంగ పెట్టుకున్నారు.
కాని వామనరావు మేనమామ వెంకట్రావు వామనరావు లో స్పార్క్ ని గమినించి "అక్కా! నువ్వు బెంగ పెట్టుకోకు. నేను వీడిని చాకులా తయారు చేస్తాగా" అని చెప్పి తనతో పాటు హైదరాబాద్ తీసుకుపోయాడు.
ఐదేళ్ళ వరకూ వామనరావు గురించి వివరాలు మనకు తెలియలేదు. వామనరావు తల్లి కి మాత్రం పిల్లాడు క్షేమమని సమాచారం వచ్చింది.
ఆరోజు పేపర్లో ప్రకటన వచ్చింది.
ప్రముఖ వాస్తు, జ్యోతిష్య విద్వాన్ వామనరావు గారు మీ పట్టణానికి విచ్చేయుచున్నారు. మీ వాస్తు సమస్యలు పరిష్కారానికి సంప్రదించు వేళలు: ఉదయం పది నుండి ఐదు వరకూ..
ఆ ప్రకటన చూసి వామనరావు తల్లీ, తండ్రీ సంతోషించారు కొడుకు ప్రయోజకత్వాన్ని చూసి.
*******
వామనరావు ఆందోళన గా ఉన్నాడు.
అర్జంటు గా వైజాగ్ వెళ్ళాలి. మంత్రి గారు కొన్న కొత్త ఇంటి వాస్తు చూడాలి. ఏం చెయ్యాలో తెలియక ఫ్రెండు కి ఫోన్ చేసాడు.
"ఇందులో వర్రీ అవడానికి ఏముంది ? విమానం ఎక్కు "
"విమానమా !" అన్నాడు సందేహం గా
"ఆరు నెలల గుడ్డు కూడా విమానం ఎక్కుతోంది. రేపు ఉదయం ఫ్లైట్ కి టిక్కెట్ పంపుతా. హేపి గా వెళ్ళండి. "
**********
వామన రావు విమానం లో కూర్చుని లిప్ స్టిక్, స్కర్ట్ పిల్ల ని పిలిచాడు బెల్ట్ పెట్టమని. నెమ్మది గా విమానం గాలి లోకి లేచింది. వామన రావు లో కవి నిద్ర లేచాడు.
చిన్నప్పటి కవిత నెమరువేసు కున్నాడు. చేపలు పట్టే ఆడ పిల్ల ని చూసి అశువు గా అల్లాడు.
"నీ చేతి లో కొరమీను
నల్లగా మెరిసింది నీ మేను "
వామనరావు కాస్సేపు కళ్ళు మూసుకున్నాడు. కళ్ళు తెరిచే సరికి పానీ పూరి బండి లాంటి దాన్ని తోసుకు వచ్చి "స్నాక్స్ కావాలా ? " అడిగింది క్రూ మెంబర్.
"కాఫీ ? "
"టు హండ్రెండ్ "
"మా ఊళ్ళో ఇరవై మంది తాగుతారు " అని గ్లాసుడు నీళ్ళు తాగాడు.
కొంచెం సేపయ్యాక కెప్టెన్ ప్రకటన వినబడింది. మా విమానం ఎక్కినందుకు కృతజ్ఞతలు. మీరు హాయిగా గమ్య స్ధానం చేరతారు మా విమాన సర్వీసు తో..
పది నిమిషాల తర్వాత.. విమానం లో కలకలం..
పిస్తోలు పట్టు కున్న వ్యక్తి వచ్చి
"ఈ విమానం ను హైజాక్ చేసాను. ఇది ఇప్పడు పాకిస్థాన్ పోతోంది. గోల చెయ్య కుండా కూర్చోండి. మా డిమాండ్ జలీలూద్దీన్, ను ప్రభుత్వం విడిస్తే మీరు బయట పడతారు " అన్నాడు అబ్దుల్.
"మంత్రి గారిని అర్జంటు గా కలవాలంటే పాకిస్ధాన్ అంటాడేమిటి నా పిండాకూడు " అన్నాడు వామనరావు.
"వాడు చేసింది హైజాక్ తినే క్రాక్ జాక్ కాదు. మిమ్మల్ని తాపి గా వైజాగ్ లో దింపి, RK బీచ్ లో తిప్పి ఆ తరువాత కరాచి తీసుకెడతాడు. గోల చెయ్యకు " అన్నాడు పక్కనున్న ప్రయాణికుడు విసుగ్గా.
ఏం చెయ్యాలి ? ఏం చెయ్యాలి ఆలోచించగా వామనరావు మెదడు లో ఫ్లాష్..
కదిలేది కదిలించేది
పెను నిద్దర వదిలించేదయిన నా అక్షరాయుధం
కవిత్వం ఉండగా ఆ హైజాకర్ కి భయపడటమా ?
చూపిస్తా నా పెన్ పవర్..
రచన: వీరేశ్వర రావు మూల
చిన్నప్పుడు అందరిలా మా వామనరావు కి చదువు అబ్బ లేదు. బండి పదవతరగతి దగ్గరే ఆగి పోయింది.
ఏమవుతాడో అని తల్లితండ్రి బెంగ పెట్టుకున్నారు.
కాని వామనరావు మేనమామ వెంకట్రావు వామనరావు లో స్పార్క్ ని గమినించి "అక్కా! నువ్వు బెంగ పెట్టుకోకు. నేను వీడిని చాకులా తయారు చేస్తాగా" అని చెప్పి తనతో పాటు హైదరాబాద్ తీసుకుపోయాడు.
ఐదేళ్ళ వరకూ వామనరావు గురించి వివరాలు మనకు తెలియలేదు. వామనరావు తల్లి కి మాత్రం పిల్లాడు క్షేమమని సమాచారం వచ్చింది.
ఆరోజు పేపర్లో ప్రకటన వచ్చింది.
ప్రముఖ వాస్తు, జ్యోతిష్య విద్వాన్ వామనరావు గారు మీ పట్టణానికి విచ్చేయుచున్నారు. మీ వాస్తు సమస్యలు పరిష్కారానికి సంప్రదించు వేళలు: ఉదయం పది నుండి ఐదు వరకూ..
ఆ ప్రకటన చూసి వామనరావు తల్లీ, తండ్రీ సంతోషించారు కొడుకు ప్రయోజకత్వాన్ని చూసి.
*******
వామనరావు ఆందోళన గా ఉన్నాడు.
అర్జంటు గా వైజాగ్ వెళ్ళాలి. మంత్రి గారు కొన్న కొత్త ఇంటి వాస్తు చూడాలి. ఏం చెయ్యాలో తెలియక ఫ్రెండు కి ఫోన్ చేసాడు.
"ఇందులో వర్రీ అవడానికి ఏముంది ? విమానం ఎక్కు "
"విమానమా !" అన్నాడు సందేహం గా
"ఆరు నెలల గుడ్డు కూడా విమానం ఎక్కుతోంది. రేపు ఉదయం ఫ్లైట్ కి టిక్కెట్ పంపుతా. హేపి గా వెళ్ళండి. "
**********
వామన రావు విమానం లో కూర్చుని లిప్ స్టిక్, స్కర్ట్ పిల్ల ని పిలిచాడు బెల్ట్ పెట్టమని. నెమ్మది గా విమానం గాలి లోకి లేచింది. వామన రావు లో కవి నిద్ర లేచాడు.
చిన్నప్పటి కవిత నెమరువేసు కున్నాడు. చేపలు పట్టే ఆడ పిల్ల ని చూసి అశువు గా అల్లాడు.
"నీ చేతి లో కొరమీను
నల్లగా మెరిసింది నీ మేను "
వామనరావు కాస్సేపు కళ్ళు మూసుకున్నాడు. కళ్ళు తెరిచే సరికి పానీ పూరి బండి లాంటి దాన్ని తోసుకు వచ్చి "స్నాక్స్ కావాలా ? " అడిగింది క్రూ మెంబర్.
"కాఫీ ? "
"టు హండ్రెండ్ "
"మా ఊళ్ళో ఇరవై మంది తాగుతారు " అని గ్లాసుడు నీళ్ళు తాగాడు.
కొంచెం సేపయ్యాక కెప్టెన్ ప్రకటన వినబడింది. మా విమానం ఎక్కినందుకు కృతజ్ఞతలు. మీరు హాయిగా గమ్య స్ధానం చేరతారు మా విమాన సర్వీసు తో..
పది నిమిషాల తర్వాత.. విమానం లో కలకలం..
పిస్తోలు పట్టు కున్న వ్యక్తి వచ్చి
"ఈ విమానం ను హైజాక్ చేసాను. ఇది ఇప్పడు పాకిస్థాన్ పోతోంది. గోల చెయ్య కుండా కూర్చోండి. మా డిమాండ్ జలీలూద్దీన్, ను ప్రభుత్వం విడిస్తే మీరు బయట పడతారు " అన్నాడు అబ్దుల్.
"మంత్రి గారిని అర్జంటు గా కలవాలంటే పాకిస్ధాన్ అంటాడేమిటి నా పిండాకూడు " అన్నాడు వామనరావు.
"వాడు చేసింది హైజాక్ తినే క్రాక్ జాక్ కాదు. మిమ్మల్ని తాపి గా వైజాగ్ లో దింపి, RK బీచ్ లో తిప్పి ఆ తరువాత కరాచి తీసుకెడతాడు. గోల చెయ్యకు " అన్నాడు పక్కనున్న ప్రయాణికుడు విసుగ్గా.
ఏం చెయ్యాలి ? ఏం చెయ్యాలి ఆలోచించగా వామనరావు మెదడు లో ఫ్లాష్..
కదిలేది కదిలించేది
పెను నిద్దర వదిలించేదయిన నా అక్షరాయుధం
కవిత్వం ఉండగా ఆ హైజాకర్ కి భయపడటమా ?
చూపిస్తా నా పెన్ పవర్..
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
18-10-2024, 12:16 PM
అబ్దుల్ వామనరావు దగ్గరికి వచ్చి..
"ఏంటి గోల. " అన్నాడు.
వామనరావు లో కవితావేశం పొంగి పొర్లింది.
"ఇది కాదు గోల
ఆ జగన్నాధుడి లీల
కదిలే మృత్యు హేల
ఎగిసే అగ్ని కీల "
కొద్దిగా వామనరావు కవిత్వ ప్రభావం హైజాకర్ మీద
చూపిస్తోంది.
"నువ్వు అంటున్నది అర్ధం కావడం లేదు "
"అర్ధమయితే నా కవిత్వం తంతా
అస్వాదించరా నా చెంత
వీడరా నీ చింత
అదిగో దూరాన్న పాలపుంత
ఇది పొంతన లేని అతుకుల బొంత "
ఈ త కవిత్వం తో హైజాకర్ వణికిపోతున్నాడు. ఐనా ధైర్యం తెచ్ఛుకుని, "హు" అని పిస్తోలు చూపించి "గోల చెయ్యకండి "
"గురువు గారు మరొకటి వదలండి " అన్నాడొక ప్రయాణికుడు వామనరావుని చూసి.
వామనరావు లో ఉగాది కవిత మెరిసింది.
"ఇది ఉగాది
మామిడి పునాది
సమస్యల సమాధి
కోయిల పాట అనాది
తెస్తుంది క్రోది
అతను వస్తే అంతర్వేది
వచ్చింది త్రివేది
తెచ్చింది ఉగాది పచ్చడి
గచ్చ కాయల పుప్పొడి
వసంతాల పూబోడి
నాకు కాదు సరిజోడి "
---
ఇలా చెలరేగిపోయాడు వామనరావు. దెబ్బకి హైజాకర్ స్పృహ తప్పి పోయాడు. వెంటనే మిగిలిన వాళ్ళు ఎలర్టయి పిస్తోలు లాక్కుని, చేతులు కట్టేసి కెప్టెన్ తో ఎమర్జెన్సీ లాండింగ్ చేయించారు.
భారత ప్రభుత్వం వామనరావు కవితా శక్తి ని పొగిడి,
నగదు బహుమతి తో సత్కరించింది.
వామనరావుని సొంత ఊరిలో కూడా సన్మానించారు.
పాకిస్ధాన్, చైనా వాళ్ళ తో సరిహద్దు సమస్యలు వచ్చినప్పుడల్లా వామనరావు తన వంతు కవితా సేవలు అందిస్తున్నాడు. ఎవరన్నారు కవిత్వానికి సామాజిక ప్రయోజనం లేదనీ?
********
తరువాత వామన రావు పది వేల పేజీలలో కవిత్వాన్ని సృష్టించాడు. 20 పుస్తకాలలో వచ్చింది. పుస్తకాల జోలికి ఎవరూ వెళ్ళక పోవటం వామనరావు కవిత్వమంతా అటక మీదే ఉండి చెద పురుగులకు శాశ్వత ఆహార పధకం గా మారింది. చెద పురుగులు రాలి నప్పుడల్లా, భార్య నుండి తిట్లు తింటున్నాడు.
ఎదో ఒకటి చెయ్యాలని, చిన్న నాటి స్నేహితుడు అధికార భాషా సంఘ అధ్యక్షుడు గా ఉన్నాడని తెలుసుకుని, అతనికీ పులస ఇష్టమని ప్రత్యేకం గా వండించి పులస తో కలిసాడు. అంతే మరుసటీ నెలలోనే వామనరావు రచన "రుధిర సదనం" కి రాష్ట్ర సాహిత్య అకాడమీ అవార్డ్ వచ్చింది.
కొంతమంది పాఠకులు ఊరికే అవార్డ్ వస్తుందా? అందులో విషయం ఉండి ఉంటుంది అని ఎగబడి కొన్నారు. ఆ తరువాత ప్రభుత్వం ఇంటర్మీడియట్ రెండో సంవత్సరం నాన్ డిటెయిల్డ్ టెక్స్ట్ గా నిర్ణయించింది. అలా వామనరావు సాహిత్యానికి అటక నుండి విముక్తి లభించింది. ఇంటర్మీడియట్ విద్యార్ధులు రుధిర సదనం రాసిన రఛయిత మీద పగ పట్టారు.
******
ఎన్నికలు వచ్చి వామనరావు ఊరి వాడికే కేంద్ర మంత్రి పదవి దొరికింది. అదీ కూడా బొగ్గు లో. బొగ్గయితేనేం, నా జీవితం లో ముగ్గు గా మారదా అని బొగ్గు మంత్రిని కలిసాడు. తన పుస్తకం గురించి చెప్పాడు. మాటల సందర్భంలో చెప్పాడు బొగ్గు మంత్రి తను కూడా పులస బ్యాచ్ అని. దాంతో వామనరావు పని సులువయింది.
కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ లో అన్ని భాషల వాళ్ళు ఉన్నారు. గోవర్కర్ లు, సావార్కర్ లు, సాహు లు ఉన్నారు. తెలుగు లో పరమేశ్వర రావు ఉన్నాడు. ఆయన కీ అర సున్న కనబడక పోతే పిచ్చెక్కి పోతుందీ. "అన్యంబొకండు", దవ్వు లాంటి పదాలు కనబడక పోతే తెలుగు భాష కి అన్యాయం జరిగినట్టు బాధపడతాడు. పరమేశ్వర రావు అర సున్నలు కనబడలేదని వామనరావు పుస్తకాన్ని ఎంపిక చెయ్యలేదు.
బొగ్గు మంత్రి ఒత్తిడి తో చెయ్యక తప్ప లేదు. ఆ సంవత్సరం వామన రావు పుస్తకానికీ కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ అవార్డు వచ్చింది. కొంత మందీ పాఠకులు ఊరికే అవార్డ్ ఇస్తారా అని భ్రమ పడి కొనేసారు.
ప్రభుత్వం గ్రూపు 2 పరీక్షలకీ పాఠ్య గ్రంథం గా నిర్ణయించింది. తిట్టుకుంటూ చదివారు పోటీ పరీక్షల కీ వెళ్ళే వాళ్ళు.
కవి గాంచని చోట "పైరవి" గాంచున్ అని అర్ధమయ్యింది వామనరావు కి!
సమాప్తం
"ఏంటి గోల. " అన్నాడు.
వామనరావు లో కవితావేశం పొంగి పొర్లింది.
"ఇది కాదు గోల
ఆ జగన్నాధుడి లీల
కదిలే మృత్యు హేల
ఎగిసే అగ్ని కీల "
కొద్దిగా వామనరావు కవిత్వ ప్రభావం హైజాకర్ మీద
చూపిస్తోంది.
"నువ్వు అంటున్నది అర్ధం కావడం లేదు "
"అర్ధమయితే నా కవిత్వం తంతా
అస్వాదించరా నా చెంత
వీడరా నీ చింత
అదిగో దూరాన్న పాలపుంత
ఇది పొంతన లేని అతుకుల బొంత "
ఈ త కవిత్వం తో హైజాకర్ వణికిపోతున్నాడు. ఐనా ధైర్యం తెచ్ఛుకుని, "హు" అని పిస్తోలు చూపించి "గోల చెయ్యకండి "
"గురువు గారు మరొకటి వదలండి " అన్నాడొక ప్రయాణికుడు వామనరావుని చూసి.
వామనరావు లో ఉగాది కవిత మెరిసింది.
"ఇది ఉగాది
మామిడి పునాది
సమస్యల సమాధి
కోయిల పాట అనాది
తెస్తుంది క్రోది
అతను వస్తే అంతర్వేది
వచ్చింది త్రివేది
తెచ్చింది ఉగాది పచ్చడి
గచ్చ కాయల పుప్పొడి
వసంతాల పూబోడి
నాకు కాదు సరిజోడి "
---
ఇలా చెలరేగిపోయాడు వామనరావు. దెబ్బకి హైజాకర్ స్పృహ తప్పి పోయాడు. వెంటనే మిగిలిన వాళ్ళు ఎలర్టయి పిస్తోలు లాక్కుని, చేతులు కట్టేసి కెప్టెన్ తో ఎమర్జెన్సీ లాండింగ్ చేయించారు.
భారత ప్రభుత్వం వామనరావు కవితా శక్తి ని పొగిడి,
నగదు బహుమతి తో సత్కరించింది.
వామనరావుని సొంత ఊరిలో కూడా సన్మానించారు.
పాకిస్ధాన్, చైనా వాళ్ళ తో సరిహద్దు సమస్యలు వచ్చినప్పుడల్లా వామనరావు తన వంతు కవితా సేవలు అందిస్తున్నాడు. ఎవరన్నారు కవిత్వానికి సామాజిక ప్రయోజనం లేదనీ?
********
తరువాత వామన రావు పది వేల పేజీలలో కవిత్వాన్ని సృష్టించాడు. 20 పుస్తకాలలో వచ్చింది. పుస్తకాల జోలికి ఎవరూ వెళ్ళక పోవటం వామనరావు కవిత్వమంతా అటక మీదే ఉండి చెద పురుగులకు శాశ్వత ఆహార పధకం గా మారింది. చెద పురుగులు రాలి నప్పుడల్లా, భార్య నుండి తిట్లు తింటున్నాడు.
ఎదో ఒకటి చెయ్యాలని, చిన్న నాటి స్నేహితుడు అధికార భాషా సంఘ అధ్యక్షుడు గా ఉన్నాడని తెలుసుకుని, అతనికీ పులస ఇష్టమని ప్రత్యేకం గా వండించి పులస తో కలిసాడు. అంతే మరుసటీ నెలలోనే వామనరావు రచన "రుధిర సదనం" కి రాష్ట్ర సాహిత్య అకాడమీ అవార్డ్ వచ్చింది.
కొంతమంది పాఠకులు ఊరికే అవార్డ్ వస్తుందా? అందులో విషయం ఉండి ఉంటుంది అని ఎగబడి కొన్నారు. ఆ తరువాత ప్రభుత్వం ఇంటర్మీడియట్ రెండో సంవత్సరం నాన్ డిటెయిల్డ్ టెక్స్ట్ గా నిర్ణయించింది. అలా వామనరావు సాహిత్యానికి అటక నుండి విముక్తి లభించింది. ఇంటర్మీడియట్ విద్యార్ధులు రుధిర సదనం రాసిన రఛయిత మీద పగ పట్టారు.
******
ఎన్నికలు వచ్చి వామనరావు ఊరి వాడికే కేంద్ర మంత్రి పదవి దొరికింది. అదీ కూడా బొగ్గు లో. బొగ్గయితేనేం, నా జీవితం లో ముగ్గు గా మారదా అని బొగ్గు మంత్రిని కలిసాడు. తన పుస్తకం గురించి చెప్పాడు. మాటల సందర్భంలో చెప్పాడు బొగ్గు మంత్రి తను కూడా పులస బ్యాచ్ అని. దాంతో వామనరావు పని సులువయింది.
కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ లో అన్ని భాషల వాళ్ళు ఉన్నారు. గోవర్కర్ లు, సావార్కర్ లు, సాహు లు ఉన్నారు. తెలుగు లో పరమేశ్వర రావు ఉన్నాడు. ఆయన కీ అర సున్న కనబడక పోతే పిచ్చెక్కి పోతుందీ. "అన్యంబొకండు", దవ్వు లాంటి పదాలు కనబడక పోతే తెలుగు భాష కి అన్యాయం జరిగినట్టు బాధపడతాడు. పరమేశ్వర రావు అర సున్నలు కనబడలేదని వామనరావు పుస్తకాన్ని ఎంపిక చెయ్యలేదు.
బొగ్గు మంత్రి ఒత్తిడి తో చెయ్యక తప్ప లేదు. ఆ సంవత్సరం వామన రావు పుస్తకానికీ కేంద్ర సాహిత్య అకాడమీ అవార్డు వచ్చింది. కొంత మందీ పాఠకులు ఊరికే అవార్డ్ ఇస్తారా అని భ్రమ పడి కొనేసారు.
ప్రభుత్వం గ్రూపు 2 పరీక్షలకీ పాఠ్య గ్రంథం గా నిర్ణయించింది. తిట్టుకుంటూ చదివారు పోటీ పరీక్షల కీ వెళ్ళే వాళ్ళు.
కవి గాంచని చోట "పైరవి" గాంచున్ అని అర్ధమయ్యింది వామనరావు కి!
సమాప్తం
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
29-10-2024, 12:35 PM
![[Image: image-2024-10-29-123303214.png]](https://i.ibb.co/3c4V239/image-2024-10-29-123303214.png)
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
12-11-2024, 02:38 PM
*కఱ్ఱిసోమూ---లాయర్ పిట్ట* - Bhagavathula Bharathi
![[Image: image-2024-11-12-143453385.png]](https://i.ibb.co/1M8m5mM/image-2024-11-12-143453385.png)
కఱ్ఱిసోము ,కూసుమంచిలోని ఎప్పుడూ చొంగ కారుస్తూ ఉమ్ములేస్తుండే, చొంగ కరీమ్ కొట్లో పని చేస్తున్నాడు. కరీమ్ నోట్లోంచి నిత్యం చొంగ కారుతూనే ఉంటుంది,అందుకే ఆ పేరు. అది పల్లెటూరు కావటాన, ఆ ఊళ్ళో కరీమ్ షాపే సూపర్ మార్కెట్ లాంటిది. ఐతే దుకాణానికి కావాల్సిన సరుకంతా ఖమ్మం నుండే తెచ్చి మారుబేరానికి అమ్ముతుంటాడు,కరీమ్.
ఆరోజు కరీమ్ కఱ్ఱి సోమును పిలిచి "రేయ్! కఱ్ఱోడా! కొట్లో సరుకు నిండుకుంది. తీసుకురావాల. ఇదిగో! ! డబ్బులు! ఖమ్మంయెల్లి తేవాలి .గోనెసంచులు ఎత్తుకెల్లి ,సరుకంతా కొని అన్నీ లెక్కచూసుకుని,పెందరకాడ వచ్చేయ్! నేను మిల్లు కాడికి ఎడతండా!" అని కఱ్ఱి సోము కు పని పురమాయించి, చొంగ కారుస్తూ ఉమ్ము లేసుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు కరీమ్. కఱ్ఱిసోము, ఖమ్మం వచ్చాడు. సరుకంతా కొని, గోనెసంచులన్నీ,లెక్కపెడుతుండగా వెంకటాయపాలెం నుండి 'లాయరు పిట్ట' అదే షాప్ కి వచ్చాడుసరుకులు కొంటానికి. ప్రతీ విషయాన్నీ 'లా' పాయింట్లతో మాట్లాడుతూ ఉంటాడుఅతను. తానే తెలివైన వాడిననీ, ప్రపంచం లోని అన్ని విషయాలు మెుత్తం తనకే తెలిసినట్లూ "లా" పాయింట్లతో మాట్లాడుతూ ఉంటాడు. అందువల్ల అందరూ అతనికి నిక్ నేమ్ పెట్టేసారు. 'లాయర్ పిట్ట' అనే తప్ప అసలు పేరు మర్చిపోయారందరూ.
ముఖం సింకిచాటంత చేసుకుని ,"ఏరా! పిట్టలాయరూ! నిన్ను సూడక చాన్నాళ్ళయిందిరా! " అన్నాడు కఱ్ఱి సోము
"ఏరా! కఱ్ఱోడా! నేను కొన్న లగేజ్ అంతా ఈడనే పెట్టా! నువ్వూ పెట్టూ! అలా యెళ్ళి మాట్లాడుకుందాం!" అన్నాడు పిట్ట లాయరు కఱ్ఱోడికర్ధమైంది.మాట్లాడుకోటం అంటే ఏంటో. ఇద్దరూ ఇకిలించుకుంటూ కల్లుపాకలో దూరారు. పీకలదాకా తాగారూ, తూలారూ వాగారూ ! దొర్లారు, చీకటి పడుతుండగా తూలుకుంటూ ,ఎవరి లగేజ్ తో వాళ్ళు ఊరు చేరారు. చొంగ కరీమ్ ఖమ్మం నుండి , కఱ్ఱి సోము తెచ్చిన సరుకుల మూటలు విప్పి సరుకు లెక్కచూసుకుని సొల్లు నోటితో బూతులు లంకించుకున్నాడు. "కఱ్ఱి నా~~ ఏందిరా యిదీ! ఎండు సేపలు తెమ్మన్నానుగా!ఎండు సేపల మూటలు ఎయ్యిరా? మరి యియ్యేంటీ బూడిద సంచులేందిరా.? అందులోనూ అంట్లుతోమేబూడిదా! తాగుబోతు నాయాలా? ఏం చేసావురా? " తిట్ల ప్రవాహం సాగిపోతూనే ఉంది.
అవతల వెంకటాయపాలెంలో మడిబట్ట మంగతాయారమ్మ లాయర్ పిట్ట తెచ్చిన మూట విప్పటానికి సమాయత్తం అయింది. సంచిలోంచి ఏదో చెడు వాసన వస్తుంటే, "ఏదో వాసనా ఏంటో! "అనుకుంటూ . మూట ఊడదీసి ఎండు చేపల వాసనకి తట్టుకోలేక అవతలికి దూకి,వాంతిచేసుకునిమూర్ఛపోయి, మళ్ళీ తేరుకుని.. " ఏరా! పిట్టగా! నీ నోట్లో కాకిరెట్టెయ్యా! దొంగ సచ్చినోడా! నీ శ్రాద్ధం పెట్టా! నా మడినంతా మంటగలిపావుగదరా ఏదో పనిమీద ఖమ్మం వెడుతున్నావూ! అక్కడ అంట్లుతోముకోటానికి బస్తాడు బూడిద దొరికితే తేరా! అనడిగా నా బుధ్దితక్కువై ! మరి ఈ మూటలో ఎండు చేపలేమిట్రా ముదనష్టపోడా! ఇప్పుడు నేను ఎన్ని పుణ్యక్షేత్రాలు తిరిగి ఈ కంపు వదిలించుకోవాలిరా?! తాగుబోతుచచ్చినోడా? ఇప్పుడు నేనేం చేసేదిరా?! అయ్యయ్యో! నీ జిమ్మడిపోనూ!" తిట్లపురాణం కొనసాగిస్తూనే ఉంది. అటు కఱ్ఱి సోము కీ, ఇటు లాయర్ పిట్టకీ తాగుడు మైకం లో పొరబాటు ఎక్కడ జరిగిందో అర్ధంకాక తలపట్టుక్కూర్చున్నారు.
కఱ్ఱిసోము ,కూసుమంచిలోని ఎప్పుడూ చొంగ కారుస్తూ ఉమ్ములేస్తుండే, చొంగ కరీమ్ కొట్లో పని చేస్తున్నాడు. కరీమ్ నోట్లోంచి నిత్యం చొంగ కారుతూనే ఉంటుంది,అందుకే ఆ పేరు. అది పల్లెటూరు కావటాన, ఆ ఊళ్ళో కరీమ్ షాపే సూపర్ మార్కెట్ లాంటిది. ఐతే దుకాణానికి కావాల్సిన సరుకంతా ఖమ్మం నుండే తెచ్చి మారుబేరానికి అమ్ముతుంటాడు,కరీమ్.
ఆరోజు కరీమ్ కఱ్ఱి సోమును పిలిచి "రేయ్! కఱ్ఱోడా! కొట్లో సరుకు నిండుకుంది. తీసుకురావాల. ఇదిగో! ! డబ్బులు! ఖమ్మంయెల్లి తేవాలి .గోనెసంచులు ఎత్తుకెల్లి ,సరుకంతా కొని అన్నీ లెక్కచూసుకుని,పెందరకాడ వచ్చేయ్! నేను మిల్లు కాడికి ఎడతండా!" అని కఱ్ఱి సోము కు పని పురమాయించి, చొంగ కారుస్తూ ఉమ్ము లేసుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు కరీమ్. కఱ్ఱిసోము, ఖమ్మం వచ్చాడు. సరుకంతా కొని, గోనెసంచులన్నీ,లెక్కపెడుతుండగా వెంకటాయపాలెం నుండి 'లాయరు పిట్ట' అదే షాప్ కి వచ్చాడుసరుకులు కొంటానికి. ప్రతీ విషయాన్నీ 'లా' పాయింట్లతో మాట్లాడుతూ ఉంటాడుఅతను. తానే తెలివైన వాడిననీ, ప్రపంచం లోని అన్ని విషయాలు మెుత్తం తనకే తెలిసినట్లూ "లా" పాయింట్లతో మాట్లాడుతూ ఉంటాడు. అందువల్ల అందరూ అతనికి నిక్ నేమ్ పెట్టేసారు. 'లాయర్ పిట్ట' అనే తప్ప అసలు పేరు మర్చిపోయారందరూ.
ముఖం సింకిచాటంత చేసుకుని ,"ఏరా! పిట్టలాయరూ! నిన్ను సూడక చాన్నాళ్ళయిందిరా! " అన్నాడు కఱ్ఱి సోము
"ఏరా! కఱ్ఱోడా! నేను కొన్న లగేజ్ అంతా ఈడనే పెట్టా! నువ్వూ పెట్టూ! అలా యెళ్ళి మాట్లాడుకుందాం!" అన్నాడు పిట్ట లాయరు కఱ్ఱోడికర్ధమైంది.మాట్లాడుకోటం అంటే ఏంటో. ఇద్దరూ ఇకిలించుకుంటూ కల్లుపాకలో దూరారు. పీకలదాకా తాగారూ, తూలారూ వాగారూ ! దొర్లారు, చీకటి పడుతుండగా తూలుకుంటూ ,ఎవరి లగేజ్ తో వాళ్ళు ఊరు చేరారు. చొంగ కరీమ్ ఖమ్మం నుండి , కఱ్ఱి సోము తెచ్చిన సరుకుల మూటలు విప్పి సరుకు లెక్కచూసుకుని సొల్లు నోటితో బూతులు లంకించుకున్నాడు. "కఱ్ఱి నా~~ ఏందిరా యిదీ! ఎండు సేపలు తెమ్మన్నానుగా!ఎండు సేపల మూటలు ఎయ్యిరా? మరి యియ్యేంటీ బూడిద సంచులేందిరా.? అందులోనూ అంట్లుతోమేబూడిదా! తాగుబోతు నాయాలా? ఏం చేసావురా? " తిట్ల ప్రవాహం సాగిపోతూనే ఉంది.
అవతల వెంకటాయపాలెంలో మడిబట్ట మంగతాయారమ్మ లాయర్ పిట్ట తెచ్చిన మూట విప్పటానికి సమాయత్తం అయింది. సంచిలోంచి ఏదో చెడు వాసన వస్తుంటే, "ఏదో వాసనా ఏంటో! "అనుకుంటూ . మూట ఊడదీసి ఎండు చేపల వాసనకి తట్టుకోలేక అవతలికి దూకి,వాంతిచేసుకునిమూర్ఛపోయి, మళ్ళీ తేరుకుని.. " ఏరా! పిట్టగా! నీ నోట్లో కాకిరెట్టెయ్యా! దొంగ సచ్చినోడా! నీ శ్రాద్ధం పెట్టా! నా మడినంతా మంటగలిపావుగదరా ఏదో పనిమీద ఖమ్మం వెడుతున్నావూ! అక్కడ అంట్లుతోముకోటానికి బస్తాడు బూడిద దొరికితే తేరా! అనడిగా నా బుధ్దితక్కువై ! మరి ఈ మూటలో ఎండు చేపలేమిట్రా ముదనష్టపోడా! ఇప్పుడు నేను ఎన్ని పుణ్యక్షేత్రాలు తిరిగి ఈ కంపు వదిలించుకోవాలిరా?! తాగుబోతుచచ్చినోడా? ఇప్పుడు నేనేం చేసేదిరా?! అయ్యయ్యో! నీ జిమ్మడిపోనూ!" తిట్లపురాణం కొనసాగిస్తూనే ఉంది. అటు కఱ్ఱి సోము కీ, ఇటు లాయర్ పిట్టకీ తాగుడు మైకం లో పొరబాటు ఎక్కడ జరిగిందో అర్ధంకాక తలపట్టుక్కూర్చున్నారు.
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
26-11-2024, 01:18 PM
Maikasura colony - దుర్గమ్ భైతి
![[Image: image-2024-11-26-131551899.png]](https://i.ibb.co/vkpFnd1/image-2024-11-26-131551899.png)
" మీరు ఎన్నైనా చెప్పండి,ఈసారి అతడు వేదిక దగ్గరికి రాకూడదు అంతే! " సుబ్బారావు ఖరాఖండిగా అన్నాడు.
"అది…" కృష్ణమూర్తి ఏదో చెప్పబోయాడు.
"మీరు ఏమి చెప్పకండి ప్రెసిడెంట్ గారు,అతని వలన మన కాలనీ ఎన్ని ఇబ్బందులు పడుతుందో మీరు ప్రత్యక్షంగా చూస్తూనే ఉన్నారు.ఈసారి మనం ఏదో ఒకటి చేయాలి "
పతంజలి ఆవేశం కట్టలు తెంచుకుంది. "ఇప్పుడు మనం తీసుకునే నిర్ణయం పైనే మన కాలనీ భవితవ్యం ఆధారపడి ఉంది.ఆలోచించి సరైన నిర్ణయం తీసుకుందాం " సముదాయించాడు రఘునాథం.
బయట వర్షానికి వాతావరణం చల్లగా ఉన్నది కాని మధుబాల కాలనీ ప్రెసిడెంట్ ఇంట్లో మాత్రం వాడి వేడిగా చర్చలు జరుగుతున్నాయి.దీనికంతటికీ కారణం రాబోయే దసరా వేడుకలు.మధుబాల కాలనీలో రెండు వందల ఇళ్ళు ఉన్నాయి.కాలనీలో సంవత్సరానికి మూడు సార్లు అంటే,సంక్రాంతి,దసరా, కాలనీ వార్షికోత్సవం రోజున భారీగా వేడుకలు నిర్వహిస్తున్నారు.పెద్దలకు,పిల్లలకు రకరకాల పోటీలు నిర్వహించి బహుమతులు అందచేస్తారు.వేడుకల చివరి రోజున నిర్వహించే సాంస్కృతిక కార్యక్రమ వేదిక నే పెద్ద సమస్య గా మారింది. కాలనీ వాసులు అంతగా భయపడే విషయం బండ రాజు.అతడు కాలనీ పాలక వర్గంలో కార్యదర్శి. పైగా అన్ని కార్యక్రమాలకు వ్యాఖ్యాత గా తనే ఉంటాడు. ఐదేళ్ళు గా అక్కడ జరిగే ఏ వేడుకలో నైనా మైకుని ఎవరికి ఇవ్వడు. బండ రాజు వ్యాఖ్యానం వినసొంపుగా లేదని ఎన్నిసార్లు చెప్పినా వినిపించుకోడు. కార్యక్రమం ప్రారంభంలో మైకు పట్టుకుని తన పాండిత్యం, లేని గొప్పలు చెప్పుకుంటూ అరగంట దాకా మైకు విడిచిపెట్టడు.ప్రెసిడెంట్ ఎన్నో సైగలు చేసినా పట్టించుకోడు. ఇతని అనవసర సుత్తి భరించలేక సగం మంది ఇంటికెళ్లుతారు. బండరాజు ప్రవర్తన కు విసుగు చెంది ఒకసారి ముఖ్య అతిథి గా వచ్చిన కార్పొరేటర్ మధ్యలోనే తిట్టి వెళ్ళిపోయాడు. కుటుంబ సభ్యులతో హాజరై ఆనందంగా చూడాలనుకున్న కాలనీవాసుల గుండెల్లో బండరాజు తన వ్యాఖ్యానం తో రైళ్లు పరుగెట్టేలా చేసాడు. పసి పిల్లలను తీసుకురావడం మాని వేసారు. ముసలి వారి ని బంధువుల ఇంటికి పంపిస్తున్నారు. కొందరు చెవుల్లో దూది పెట్టుకుని వస్తున్నారు.గతంలో ఈయన గారి మైకు స్వరానికి తట్టుకోలేక ఒక వృద్ధుడు వేదిక ముందే కుప్పకూలాడు.అందరు అతన్ని ఆసుపత్రికి తరలిస్తుండగా మార్గమధ్యంలో చనిపోయాడు.అంబులెన్స్ తిరిగి వచ్చే వరకు అతని మైకు ఆగలేదు.బండ రాజు ని పాలక వర్గం నుండి తొలగించాలని వేడుకలప్పుడు అందరు గొంతెత్తి అరుస్తారు.ఎన్నికలప్పుడు అతనికున్న పలుకుబడిని ఉపయోగించుకుని ఓట్లు వేసి మరీ గెలిపిస్తారు. సాంస్కృతిక పోటీలో గెలిచిన బహుమతులు ప్రశాంతంగా తీసుకుందామనుకున్న కాలనీ వాసుల కు బండ రాజు మైకాసురుడిగా ప్రతి సారి అడ్డు తగులుతున్నాడు.పాలక వర్గం ఎన్నోసార్లు నచ్చ చెప్పి చూసింది.అతడు పద్ధతి మార్చుకోలేదు.అతడు మంత్రి గారికి సమీప బంధువు కావడంతో ప్రెసిడెంట్ మెతక వైఖరి ప్రదర్శిస్తున్నాడు.మధుబాల కాలనీ ని మైకాసుర కాలనీ గా మార్చిన బండ రాజు భరతం పట్టాలని కోర్ కమిటీ ఈసారి గట్టి నిర్ణయం తీసుకుంది. ** *
దసరా వేడుకలు ప్రారంభమయ్యాయి.వేదిక పైకి బండరాజు రాగానే అందరు గోల చేసారు. కోర్ కమిటీ సైగ చేసారు. ఒక్కసారిగా ఒక అపరిచిత వ్యక్తి వచ్చి బండరాజు చేతిలోని మైకు లాక్కొని అరవడం మొదలు పెట్టాడు.తనకు పోటీగా వ్యాఖ్యాత ను తెచ్చారని ఆలస్యంగా గమనించిన బండరాజు మరొక మైకు తీసుకొని అరిచాడు.వారి అరుపులకు పిల్లలు ఏడుస్తూ పారిపోయారు. పెద్దలు తిట్టుకుంటూ వెళ్లారు.కొందరు చోద్యం చూస్తూ నిలబడినారు.ఇద్దరు మైకాసురుల అరుపులకు వేదిక నిలువునా కూలింది.అంబులెన్స్ ల కూతలతో మధుబాల కాలనీ ప్రతిధ్వనించింది.ముల్లు ను ముల్లు తో తీయాలనే ప్రయత్నం బెడిసికొట్టగానే పాలక వర్గం వేడుకలకు చరమ గీతం పాడింది.
------/////--------
" మీరు ఎన్నైనా చెప్పండి,ఈసారి అతడు వేదిక దగ్గరికి రాకూడదు అంతే! " సుబ్బారావు ఖరాఖండిగా అన్నాడు.
"అది…" కృష్ణమూర్తి ఏదో చెప్పబోయాడు.
"మీరు ఏమి చెప్పకండి ప్రెసిడెంట్ గారు,అతని వలన మన కాలనీ ఎన్ని ఇబ్బందులు పడుతుందో మీరు ప్రత్యక్షంగా చూస్తూనే ఉన్నారు.ఈసారి మనం ఏదో ఒకటి చేయాలి "
పతంజలి ఆవేశం కట్టలు తెంచుకుంది. "ఇప్పుడు మనం తీసుకునే నిర్ణయం పైనే మన కాలనీ భవితవ్యం ఆధారపడి ఉంది.ఆలోచించి సరైన నిర్ణయం తీసుకుందాం " సముదాయించాడు రఘునాథం.
బయట వర్షానికి వాతావరణం చల్లగా ఉన్నది కాని మధుబాల కాలనీ ప్రెసిడెంట్ ఇంట్లో మాత్రం వాడి వేడిగా చర్చలు జరుగుతున్నాయి.దీనికంతటికీ కారణం రాబోయే దసరా వేడుకలు.మధుబాల కాలనీలో రెండు వందల ఇళ్ళు ఉన్నాయి.కాలనీలో సంవత్సరానికి మూడు సార్లు అంటే,సంక్రాంతి,దసరా, కాలనీ వార్షికోత్సవం రోజున భారీగా వేడుకలు నిర్వహిస్తున్నారు.పెద్దలకు,పిల్లలకు రకరకాల పోటీలు నిర్వహించి బహుమతులు అందచేస్తారు.వేడుకల చివరి రోజున నిర్వహించే సాంస్కృతిక కార్యక్రమ వేదిక నే పెద్ద సమస్య గా మారింది. కాలనీ వాసులు అంతగా భయపడే విషయం బండ రాజు.అతడు కాలనీ పాలక వర్గంలో కార్యదర్శి. పైగా అన్ని కార్యక్రమాలకు వ్యాఖ్యాత గా తనే ఉంటాడు. ఐదేళ్ళు గా అక్కడ జరిగే ఏ వేడుకలో నైనా మైకుని ఎవరికి ఇవ్వడు. బండ రాజు వ్యాఖ్యానం వినసొంపుగా లేదని ఎన్నిసార్లు చెప్పినా వినిపించుకోడు. కార్యక్రమం ప్రారంభంలో మైకు పట్టుకుని తన పాండిత్యం, లేని గొప్పలు చెప్పుకుంటూ అరగంట దాకా మైకు విడిచిపెట్టడు.ప్రెసిడెంట్ ఎన్నో సైగలు చేసినా పట్టించుకోడు. ఇతని అనవసర సుత్తి భరించలేక సగం మంది ఇంటికెళ్లుతారు. బండరాజు ప్రవర్తన కు విసుగు చెంది ఒకసారి ముఖ్య అతిథి గా వచ్చిన కార్పొరేటర్ మధ్యలోనే తిట్టి వెళ్ళిపోయాడు. కుటుంబ సభ్యులతో హాజరై ఆనందంగా చూడాలనుకున్న కాలనీవాసుల గుండెల్లో బండరాజు తన వ్యాఖ్యానం తో రైళ్లు పరుగెట్టేలా చేసాడు. పసి పిల్లలను తీసుకురావడం మాని వేసారు. ముసలి వారి ని బంధువుల ఇంటికి పంపిస్తున్నారు. కొందరు చెవుల్లో దూది పెట్టుకుని వస్తున్నారు.గతంలో ఈయన గారి మైకు స్వరానికి తట్టుకోలేక ఒక వృద్ధుడు వేదిక ముందే కుప్పకూలాడు.అందరు అతన్ని ఆసుపత్రికి తరలిస్తుండగా మార్గమధ్యంలో చనిపోయాడు.అంబులెన్స్ తిరిగి వచ్చే వరకు అతని మైకు ఆగలేదు.బండ రాజు ని పాలక వర్గం నుండి తొలగించాలని వేడుకలప్పుడు అందరు గొంతెత్తి అరుస్తారు.ఎన్నికలప్పుడు అతనికున్న పలుకుబడిని ఉపయోగించుకుని ఓట్లు వేసి మరీ గెలిపిస్తారు. సాంస్కృతిక పోటీలో గెలిచిన బహుమతులు ప్రశాంతంగా తీసుకుందామనుకున్న కాలనీ వాసుల కు బండ రాజు మైకాసురుడిగా ప్రతి సారి అడ్డు తగులుతున్నాడు.పాలక వర్గం ఎన్నోసార్లు నచ్చ చెప్పి చూసింది.అతడు పద్ధతి మార్చుకోలేదు.అతడు మంత్రి గారికి సమీప బంధువు కావడంతో ప్రెసిడెంట్ మెతక వైఖరి ప్రదర్శిస్తున్నాడు.మధుబాల కాలనీ ని మైకాసుర కాలనీ గా మార్చిన బండ రాజు భరతం పట్టాలని కోర్ కమిటీ ఈసారి గట్టి నిర్ణయం తీసుకుంది. ** *
దసరా వేడుకలు ప్రారంభమయ్యాయి.వేదిక పైకి బండరాజు రాగానే అందరు గోల చేసారు. కోర్ కమిటీ సైగ చేసారు. ఒక్కసారిగా ఒక అపరిచిత వ్యక్తి వచ్చి బండరాజు చేతిలోని మైకు లాక్కొని అరవడం మొదలు పెట్టాడు.తనకు పోటీగా వ్యాఖ్యాత ను తెచ్చారని ఆలస్యంగా గమనించిన బండరాజు మరొక మైకు తీసుకొని అరిచాడు.వారి అరుపులకు పిల్లలు ఏడుస్తూ పారిపోయారు. పెద్దలు తిట్టుకుంటూ వెళ్లారు.కొందరు చోద్యం చూస్తూ నిలబడినారు.ఇద్దరు మైకాసురుల అరుపులకు వేదిక నిలువునా కూలింది.అంబులెన్స్ ల కూతలతో మధుబాల కాలనీ ప్రతిధ్వనించింది.ముల్లు ను ముల్లు తో తీయాలనే ప్రయత్నం బెడిసికొట్టగానే పాలక వర్గం వేడుకలకు చరమ గీతం పాడింది.
------/////--------
ఎందరో మహానుభావులు, అందరికీ వందనములు
మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ
« Next Oldest | Next Newest »
Users browsing this thread: 1 Guest(s)