[k3vv3]

ఇంకెంత సేపు - గరిమెళ్ళ సురేష్

అది,1990-99 మధ్య కాలం అనుకుంటా! పంజగుట్ట, సాయంత్రం ఆరు- ఆరున్నర నడుమ కావచ్చు! శివరావు గారు ఓచేత్తో వెలిగించిన సిగెరెట్టు, మరో చేత్తో స్టీరింగ్ పట్టుకోని, హుషారుగా సుశీల- ఘంటసాలల ‘రేపంటి రూపం కంటి’ పాట రేడియోలో వింటూ, కారు నడుపుతున్నారు. జూబ్లీ హిల్సలో పని చూసుకొని, సికందరాబాద్ వైపుకి వెడెతున్నారు. ఆయన ప్రక్కన, పాతికేళ్ళ కుర్రవాడు, వారి అబ్బయి, గంగాధర్ కూర్చునాడు. ‘ఏంనాన్న ఇది! ఇలా సిగెరెట్టు కాలుస్తూ బండి నడపడం! మీ ధ్యస కూడా ఎక్కడో ఉంటోంది’, అన్నాడు గంగాధరం, విసుక్కుంటూ. ‘ఏమోయ్! నా డ్రైవింగ్ పైనే వ్యాఖ్యానమా! నువ్వు పుట్టక ముందు నుంచి కారు నడుపుతున్నాను. ఒక్క యాక్సిడెంటు జేసి గానీ, ఫైన్ కట్టి గాని యెరగను’, రావు గారి జబర్దస్తీ జవాబు కాని జవాబు! ‘అప్పట్లో, ఇంత ట్రాఫిక్ కాని, ఇన్ని సిగ్నల్సు గానీ లేవు నాన్నా. మీదే రాజ్యం, మీరే రాజు’, అంటూ కొడుకు మళ్ళీ విసుక్కున్నాడు! ‘అవునోయ్! ఈ స్టైలు చూసే గా మీ అమ్మ నన్ను చేసుకుంది’, తండ్రి గొప్పలు చాటుకుంటుంన్నాడు! ఆమాట వాస్తవమే! అప్టట్లో, సిగిరెట్టు కాలుస్తూ కారు నడపడం, ఓ స్టైల్! సినిమాలలో ANR ని అలాగున చూపించేవారు కూడాను. ఆ మునుపటి నవలా నాయకుల్ని కూడా, ప్రత్యేకించి, రచయిత్రులు, ఆలాగునే చిత్రించేవారు.
ఏసి వాహనాలు మన దేశంలో అప్పుడప్పుడే ప్రచూర్యంలోకి వస్తున్నాయి. రావుగారి కారులో ఏసి లేనందున, కిటికీ అద్దాలు క్రిందికి ఉంచి, నడపడమే వారి అలవాటు. బేగంపేట్ వైపుకి వెళ్ళే బళ్ళు రెడ్ సిగ్నలకని ఆగాయి! కాని, శివరావు తన గొప్పతనాన్ని తానే మెచ్చుకుంటూ, బ్రేకు కాస్త ఆలస్యంగ వేయడంతో, ముందున్న కొత్త మారుతి కారును రావు గారి కారు నెమ్మదిగా తాకింది. పెద్దగా ఏ కారుకీ, ఎవ్వరికీ ఎటువంటి గాయం కాలేదు. కాని, మారుతి కారు నడపుతున్న అరవై ఐదేళ్ల సరస్వతి గారు, ప్రక్కన కూర్చున్న, ఆవిడ భర్త శ్రీనివాస మూర్తి గారు ఒకింత ఉలిక్కి పడ్డారు! సరస్వతి గారు కారు దిగి, కారు వెనక వైపు ఏమన్నా బలమైన దెబ్బ తగిలిందేమోనని చూచి, శివరావు గారి తో ‘ కొంచెం చూసుకోని రావాలండి’, అని కసురుకున్నారు. శివరావు గారు ఉరుకుంటే, సరి పోను. ‘మీ కారే వెనక్కి వచ్చిందండి, నన్నంటారే’, అంటూ వాదనకు దిగారు. సరస్వతి మామూలుగా సౌమ్యురాలే కాని, వాళ్ళ ఆయన కంటి పరీక్ష చేయించుకున్నదున ఆయన కారు నడపలేడు. మనవరాలు, వైష్ణవి ఆసుపత్రికి, వస్తానన్నది. ఆఫీస్లో హటాత్తుగ ఏదో పని బడి రానందున, అయిష్టంగానే కారు, సరస్వతి గారే నడుపుతున్నారు. శ్రీనివాస మూర్తి గారు ఆర్మి లో ఆఫీసర్ గా చేసి, పదిహేనేళ్ళ క్రితం సైనిక్ పురి లో ఇల్లు కట్టుకొని భార్య, కొడుకు, కోడలు, మనుమరాలితో ఉంటున్నారు. కొడుకు, కోడలు ఎవరిదో పెళ్ళికని మద్రాసు వెళ్ళారు. ఆ కారణాన, సరస్వతి గారు, కారు నడుపుతున్నారు. ఆ విసుగుకు తోడు, కార్లు గుద్దుకోవడం ఆమె అసహానానికి ఆజ్యం పోసినట్టయ్యింది. ఇప్పుడ శివరావుగారు తనది తప్పనందుకు, ఇంకింత కోపం హెచ్చి అక్కడే ఉన్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ను రమ్మని పిలిచారు, సరస్వతిగారు. దగ్గరకు వచ్చిన ఇన్స్పెక్టర్ కి జరిగింది అర్థమైంది. ప్రక్కనే ఉన్న సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషణ్ కి అందరినీ తీసుకెళ్ళాడు, వారి వాహనాలతో బాటు. శివరావు గారిని, సరస్వతి గార్లను లోపలి గదిలో కూర్చో బెట్టి, అక్కడున్న కానిస్టేబల్ తో ఇప్పుడే వస్తానని చెప్పి బయటికి వెళ్ళారు ఇన్స్పెక్టర్. ఇన్నేళ్ళకి సెక్యూరిటీ అధికారిటేషన్ మెట్లెక్కినందుకు లోలోపల మధన పడుతున్నారు శివరావు. గోచారంలోని కారాగృహ యోగం, ఈ విధంగ రూపందుకున్నదని ఆయన మనసులోనే అనుకున్నాడు. తన పంతం నెగ్గి ఎదుటి వ్యక్తిని స్టషన్ గుమ్మం దాటించినందుకు ఒకింత గర్వం ఉన్ననూ, పొరపాటున సెక్యూరిటీ అధికారిను పిలిచి, తానుకూడా స్టేషణ్లో కూర్చున్నందుకు బాధగాను ఉన్నది సరస్వతిగారికి. ఆర్మీ ఆఫీసర్ భార్యగా, ఎన్నసార్లు సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్లకు వెళ్ళినా, ఈలాగు ట్రాఫక్ సమస్య వలన రావడం అదే మొదటి సారి. శ్రీనివాస మూర్తి గారు, గంగాధరం బయట ఓ బల్ల మీద కూర్చున్నారు. ఎదురుగా నించున్న హోమ్గార్డ్ని జూచి, ‘ఇంకెంత సేపు అవుతుంది’ అని అడిగారు శ్రీనివాసమూర్తి. ‘ఏమో, సార్, ఇన్స్పెక్టర్ ట్రాఫిక్ లో ఉన్నారు కదండి. చెప్పలేము. ఒక్కో సారి తొమ్మిది కూడా అవ్వొచ్చు’, అన్నాడతను.
గంగాధరం, మూర్తి గార్లు, ఒకర్నొకరు చేసుకున్నారు. ఇద్దరి లోనూ,ఒకటే యోచన. అనవసరంగా, పిలిచి, దుఃఖం కొనుక్కుంటిమన్న భావన. ఎంత సేపైనా ఇన్స్పెక్టర్ రాలేదు. ఆ మాటనకుండా ఉంటే బాగుండేదేమోనని శివరావు గారు, సెక్యూరిటీ అధికారిని పిలవకుంటే బాగుండేదని సరస్వతి గారు అనుకుంటున్నారు. అయినా ఇద్దరి మధ్యా మాటలు సూన్యం. బయట బల్ల వద్ద పరిస్థితి అదో మాదిరి. మనసులో తండ్రిని, గంగాధరం, భార్యను మూర్తిగారు బాగా ఉతికేస్తున్నారు. పైకి మాత్రం వెర్రి నవ్వుల అలంకారం! ఇక, హోమ్గార్డు, జరగ బోయేది ఎరిగున్నట్టు వీళ్ళను పట్టించుకోవడంలేదు. బయట హోమ్గార్డు కి మల్లే, లోపలున్న కానిస్టేబుల్ కూడా అన్నీఎరిగున్నట్టే ఉన్నాడు. ‘మా పరిస్థితి ఏవిటి’ కానిస్టేబెల్ని అడిగారు రావు గారు. జవాబు తనకీ అవసరమన్నట్టు సరస్వతి గారు, కానిస్టేబుల్ వైపె చూస్తున్నారు. ‘సిఐ గారు వచ్చాక కంప్లైంటు రాయించి కోర్టుకి తీసుకెళతాంమండి’, అన్నారు కానిస్టేబుల్. ‘ఇంకెంత సేపు అవుతుంది ఆయనకి’ , సరస్వతి గారి, అనుబంధ ప్రశ్న. జోడు కట్టి వినడం, రావు గారి వంతు. ‘ ఏదో వి ఐ పి కదలిక ఉందండి. కా స్సేపే, అవ్వొచ్చు. అయినా ఏవిటండి కేసు’ తెలియనట్టు అడిగాడు కానిస్టేబుల్. ‘పొరపాటున, నా కారు ఆవిడ కారుకి తాకింది’, అన్నారు రావు గారు, బాగా నెమ్మదిగ. ‘ఓ!, ఏవైనా, డామేజ్ అయ్యిందా, అమ్మ’, అడిగాడు, కానిస్టేబుల్. ‘పెద్దగా, ఏమీ లేదయ్యా’, అన్నారు సరస్వతి గారు. ‘బాగా,చదువకున్న వారిలా వున్నారు! కొట్లాడిర్రా!’ అసహ్యించుకుంటునట్టు ప్రశ్నించాడు. ‘అబ్బే, అట్లాండిది ఏమీ లేదయ్యా’, ముక్త కంఠంగా ఇద్దరూ అన్నారు. ‘ఛాయ్ తీసుకుంటారా సర్’, అంటూ ఓ కుర్రాడు గాజు గ్లాసులు, థర్మాసు పట్టుకొచ్చాడు. ‘ముగ్గురికీ, యిచ్చేసేయ్! గంట సేపైంది,ఇక్కడ కూర్చోని’, అన్నారు రావు గారు ఆ కుర్రాడికి డబ్బులిస్తూ. ‘బయట బల్ల మీద, ఓ అబ్బాయి, ఓ పెద్దాయన ఉన్నారు. వాళ్లని కూడా అడుగు’, అన్నారు సరస్వతి గారు. వాతావరణం, కాస్త ప్రశాంతంగా మారడం గమనించిన కానిస్టేబుల్, ‘డ్యామేజీ లేదు, కొట్లాడుకుందీ కాదు. ఇంకేవిటి కేసు! కాంప్రమైస్ చేసుకోని, చక్కగా వెళ్ళండి’, అన్నాడు. బయట బల్ల మీద టీ తాగుతున్న ఇద్దరి అసహనాన్నీ గమనించన హోమ్గార్డు, ‘ఇంకో ఐదు నిమిషాల్లో బయటికి వచ్చేస్తార్లెండీ! ఎంత మందిని చూడ్లేదు సార్’ అన్నాడు చాలా కాన్ఫిడెంట్గా! ఇంకా ఐదు నిమిషాలు కూడా అవలేదు. శివరావు గారు, సరస్వతి గారు నవ్వుకుంటూ బయటికి వచ్చారు. అదే సమయానికి, ఇన్స్పెక్టర్ లోపలికి వస్తూండడం గమనించి, సంగతి ఏమీ లేనట్టు, ఇన్స్పెక్టర్ కి ఇద్దరూ ఒకే సారి Thank You చెప్పేసారు. కంటి చూపుతోనే సంగతి తెలుసుకున్నా ఇనస్పెక్టర్కి చిరు నవ్వు దాగలేదు!

[k3vv3]

పొడుపు కధ తెచ్చిన జడుపు - నిర్మలాదేవి గవ్వల

శ్యామల వేసవి సెలవులకి అమ్మమ్మ గారి వూరెళ్లింది.అసలే వాగుడు కాయ పైగా దానికీ మధ్య పొడుపు కధల పిచ్చి బాగా పెరిగింది.పారంపర్యంగా వచ్చిన పాత పొడుపు కథలతో పాటు,నేటి కాలమాన వ్యవహారాలకు అనుగుణంగా స్వకపోల కల్పనతో క్రొత్త క్రొత్త పొడుపు కధలను సృష్టించి ఎదుటివారి మీదకి సంధిస్తుండేది.దానికి తాతగారి ప్రోత్సాహం మెండుగా వుండేది.
ఒకరోజు తాతయ్య కి బాగా తలపోటు వచ్చింది.శ్యామల అమ్మమ్మ తో,”ఇంట్లో వంకర టింకర సోము వున్నాడా?,వుంటే పట్రా వాణ్నిఅరగ దీసి తాతయ్య తలకి పట్టు వేద్దాం,” అన్నది.
అమ్మమ్మ కి అర్ధం కాక తల పట్టు కున్నది.అప్పుడు తాతయ్య,”శొంఠి కొమ్ము తెచ్చి అరగ దీసి తలకి పట్టు వెయ్యి.చిన్న పిల్లకున్న పాటి జ్ఞానం లేదు,” అని అమ్మమ్మ ని దెప్పి పొడిచాడు.శ్యామల నవ్వింది.అమ్మమ్మ ఉడుక్కుని ,”ఈ బోడి సామెతలు మీ ఇద్దరి కే చెల్లింది లెండి “,అని శొంఠి ని తెచ్చి తాతయ్య తలకి పట్టు వేసింది.అప్పుడు తాతయ్య అమ్మమ్మ తో “పొడుపు కథలన్నవి మన ఆలోచనా విధానాన్ని పెంపొందింప చేసి మానసిక వికాసాన్ని కలిగిస్తాయి,”అన్నాడు.తర్వాత విశ్రాంతి తీసుకోడానికి గదిలోకి వెళ్లి పోయాడు.
ఈ లోగా అమ్మమ్మ శ్యామలతో,”సాయంత్రం పక్కింటి పంకజంతో కలసి ఓ పేరంటానికి వెళుతున్నాను.వచ్చే సరికి ఆలశ్యం కావచ్చు,రాత్రికి వంట వండి నువ్వూ తాతయ్య భోంచేసేయండి”అన్నది. తర్వాత ఆమె గదిలోకెళ్లి ముస్తాబవడం ప్రారంభించింది.ఇంతలో పక్కింటి పంకజం పిలవడంతో అమ్మమ్మ బయలు దేరుతూ శ్యామలతో కుంపటిలో వేడి పాలు మరుగు తున్నాయి తాతయ్యకి వెండి లోటాలో పోసిఇవ్వు,”అని చెప్పి అంతే హడావుడిగా వీధి తలుపు దగ్గరికి వేయడం కూడా మరిచి పంకజంతొ కలసి పేరంటానికి వెళ్లి పోయింది.
శ్యామల వెండి లోటాలో పాలు పోసుకొచ్చి తాతయ్య పడుకున్న మంచం పక్కనున్న బల్లమీద వుంచి తిరిగి వంటగదిలోకి వెళ్లి పోయింది.
పట్టపగలు తలుపులు తెరిచివున్న ఇళ్లలో జొరబడి దొరికింది దోచుకెళ్ళే దొంగొకడు వీధిలో తచ్చాడుతూ అమ్మమ్మ తలుపు చేరవేయకుండా హడావిడిగా వెళ్లడం గమనించి ఇంట్లోకి తొంగి చూసాడు.వాడికి వీధి కి నేరుగా వున్న గదిలో ముసుగు దన్ని పడుకున్న తాతయ్య ,పక్కనే బల్ల మీదున్న వెండి లోటా కన పడ్డాయి.ఇంట్లో మరే అలికిడి లేక పోవడంతో వాడు నేరుగా తాతయ్య గదిలోకి ప్రవేశించాడు.ఇంతలొ వెనక ఎవరో నడుస్తున్న అడుగుల చప్పుడు కావడం తో వాడు చప్పున గదిలోని తలుపు వెనక నక్కాడు.శ్యామల గదిలోకి వచ్చి,”నాలుగు వస్తువులు తనలో దాచుకున్న నంగనాచి కుర్రోడు నీ పక్కన వున్నాడు తాతయ్యా కాస్త చూసుకో,”అని తిరిగి వంట పని చూసు కోడానికి వంట గదిలోకి వెళ్లి పోయింది .
శ్యామల మాటలు విన్న దొంగకి పై ప్రాణాలు అమాంతం పైకెళ్లాయి.వాడు అంతకు ముందే ఒక ఇంట్లో నాలుగు విలువైన వస్తువులు దొంగిలించి తన దట్టీ లో దాచుకుని వున్నాడు,వాడు తనలో తను,ఈ పిల్లెవరో అసాధ్యురాల్లా వుంది.తను రావడం పసిగట్టడమే కాకుండా నాదగ్గరున్న నాలుగు వస్తువుల ఆచూకి కూడా కని పెట్టేసింది.ఇప్పుడు ఎలారా దేవుడా అని తలుపు వెనక చేరి కొట్టు మిట్టాడ సాగాడు.
శ్యామల అన్నమాటలు తాతయ్యకి మాత్రం బాగా అర్థం అయ్యాయి.ఆమె తన కోసం పాలు తెచ్చి పక్కన బల్ల మీద పెట్టిందని,ఎందు కంటె,పెరుగు,మజ్జిగ,వెన్న,నెయ్యి లాంటి నాలుగు రకాలను తనలో దాచుకుని ఒకటిగా కనిపించేది పాలే కదా!
తాతయ్య బధ్దకం వదిలించుకుని లేచి పాలు త్రాగాడు.తనూ మనమరాలికి ధీటుగా ఓ పొడుపు కధ వేయాలని ఆయనకనిపించింది.ఆయన వంట గదిలో వున్న శ్యామల కి వినిపించేలా ఇలా అన్నాడు,” సందుగు పెట్టెలో వున్న ఏడుగురు సక్రమంగా వున్నారా తల్లీ,”అందుకు శ్యామల వెంటనే,”వున్నారు తాతయ్య,మిడిగ్రుడ్లోడె కాస్త మొరాయిస్తుంటె రోకలితొ నాలుగు వాయించా,”అని గట్టిగా తాతయ్యకి వినపడేలా అన్నది.తాతయ్య మళ్లీ పడుకొని ముసుగు బిగించాడు.
ఇంతకీ వీళ్ళు మాట్లాడు కున్నదేమంటే,పోపుల డబ్బాలో జీలకర్ర,ఆవాలు లాంటి తదితర ఏడు వస్తువులు సక్రమంగా వున్నాయా అని తాతయ్య అడిగాడు. అర్ధంచేసుకున్న శ్యామల మిరియాలను చారు కాయడానికి రోట్లొ వేసి రోకలితొ దంచుతున్నట్లు సమాధానమిచ్చింది.
కాని ,తలుపు వెనక నక్కిన దొంగకి మాత్రం ఈ తాత మనవరాలి , మాటలు మరోలా అర్థం అయ్యాయి.వీళ్లు కాక ఇంట్లో మరో ఏడుగురు వున్నారన్నమాట .వాడికి నిలువునా వణుకు వచ్చింది .ఏక్షణం లో అయి నా ఆ పిల్ల ఆ ఏడుగురిని రోకలి తో సహ తీసుకుని వచ్చి తనమీద దాడికి దిగొచ్చు.అంతకంటే ముందు తనిక్కడ నుండి చల్లగ జారు కోవడం మేలు.ఉన్న ఆ నాలుగు వస్తువులైనా దక్కుతాయి.ఇలా ఆలోచించిన దొంగ ఒక్క ఉదుటన బైట పడి పారిపోయాడు.

[k3vv3]

 
పన్నీర్ గోల్మాల్ పెళ్లి!!! - హేమావతి బొబ్బు

మా బామ్మర్ది నల్గొండ దగ్గర ఒక చిన్న పల్లెటూర్లో ఉండేటోడు. ఆడు చూడ్డానికి కాస్త పొట్టిగా, అమాయకంగా ఉంటడు. మాట కూడా పెద్దగా రాదు, ఎవరేం అడిగినా తల గోక్కుంటడు. అట్లంటి మనోడికి 'సీత' తో పెళ్లి కుదిరింది. సీత మాత్రం పట్నం పిల్ల, చూడగానే ఒళ్ళు జివ్వు జివ్వు మంటది, పిల్ల చురుకైనది. ఒకరికొకరు పెద్దగా పరిచయం లేదు, పెద్దలు చూసి కుదిర్చిన పెళ్లే అది. ఆ రోజు పెళ్లి మండపం కిటకిటలాడుతున్నది.... జనాలతోటి , ఇసుకవేస్తే రాలనంత ఉంటారు. అన్నీ మన పాత సంప్రదాయాల ప్రకారం జరుగుతున్నయ్. పంతులు గార్లు మంత్రాలు చదువుతున్నరు. మా బామ్మర్ది, సీత పక్కపక్కనే కూర్చున్నారు. ఇగ తాళి కట్టే సమయం వచ్చింది. అందరూ చూస్తున్నరు, ఉద్విగ్నంగా. సరే, అప్పుడే సీతకు మస్తు ఆకలి వేసింది. పొద్దున నుంచి ఏం తినలే, కడుపులో పేగులు పీక్కుంటున్నయ్. ఆమెకు పన్నీర్ టిక్కా అంటే ప్రాణం. ఆ ఆకలిలో అది గుర్తుకొచ్చింది. మా బామ్మర్ది తాళి పట్టుకుని, మెల్లగా సీత మెడ దగ్గరికి తీసుకొచ్చిండు. ఇగ తాళి కడతడు అనంగానే, ఆకలిలో ఉన్న సీత లోకంలోకి రాలేదు. పంతులు చదువుతున్న మంత్రాలు కూడా ఆమె చెవికి ఎక్కలే. ఒక్కసారిగా గట్టిగ అరిచింది: "నాకు పన్నీర్ కావాలె!" మండపంలో ఉన్న అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైండ్రు. అరెరె! ఏం జరిగింది? అనుకున్నారు. పంతులు గార్లు మంత్రాలు ఆపేసిండ్రు. మా బామ్మర్ది చేతిలో తాళితో బొమ్మలెక్క అట్లనే ఉండిపోయిండు. అసలు ఏం జరిగిందో ఎవ్వరికీ అర్థం కాలేదు. పెళ్లికి వచ్చిన బంధువులు, స్నేహితులు అంతా సైలెంట్‌గ సీతనే చూస్తున్నరు. సీత తల్లిదండ్రులకు ఒళ్ళు మండి, చెమటలు పట్టినయ్. "ఏమైంది పిల్లకి? పెళ్లి మండపంలో పన్నీర్ అంటావేంటి పిచ్చిపిచ్చిగ?" అని వాళ్ల అమ్మ గట్టిగ గిచ్చింది సీతను. అప్పుడు సీత కెవ్వున కేకవేసింది. సీత అప్పటికి కానీ లోకంలోకి రాలేదు. తను ఏం మాట్లాడిందో అర్థమై, సిగ్గుతో తల దించుకుంది. బుంగమూతి పెట్టుకుంది. ఇంతలో, మన బామ్మర్దికి మస్తు కోపమొచ్చింది. వాడు మాటలు రానివాడే గాని, కోపమొస్తే వాని ముఖం ఎర్రగా మారుతది. "ఏంటిటిటిది... సీత? నా పరువు తీసేస్తున్నావ్! పెళ్లి మండపంలో పన్నీర్ ఏంటిటి? ఇది నీకిష్టమైన బొమ్మ కొనిచ్చే బొమ్మల కొట్టు అనుకున్నావా?" అని నెమ్మదిగ, కానీ కోపంగా మాటల్ని లాగి అడిగిండు. సీతకు కూడా మండిపోయింది. "ఆకలి వేస్తాంది. పొద్దున నుంచి ఏం తినలే. నాకు పన్నీర్ టిక్కా అంటే ఇష్టం, గుర్తొచ్చింది చెప్పిన అంతే! ఇందులో తప్పేముంది?" అంది తెగేసి. "తప్పేముంది అంటావా? పంతులు గార్లు మంత్రాలు చదువుతుంటే, తాళి కట్టేటప్పుడు పన్నీర్ కావాలని అడుగుతావా? పెళ్లి ఆపేసినట్లేగా ఇది?" అని మా బామ్మర్ది గట్టిగ అరిచిండు. సీత గుండెలో మంటలు రేపిండు. ఇంతలో మా బామ్మర్ది తండ్రి అదే మా మామ కల్పించుకుని, "అబ్బాయి, ఆగురా. నువ్వు అంతెందుకు అరుస్తున్నావ్? ఆకలి వేసిందేమో పాపం బిడ్డకు" అన్నడు, కొడుకుని వారించి. సీత తండ్రి కూడా, "అవునవును, మా అమ్మాయిని చిన్నప్పటి నుంచి ముద్దుగా పెంచుకున్నాం. ఆకలి వేస్తే అట్లనే అడుగుతది. అందులో తప్పేముంది?" అన్నడు, తన బిడ్డను సమర్థిస్తూ. ఇక చూడాలె! ఇరువైపులా కుటుంబ సభ్యులు గొడవపడడం మొదలుపెట్టిండ్రు. "అసలు మా అబ్బొడిని అవమానిస్తారా?" అని మా బామ్మర్ది పిన్ని గుర్రుపెట్టింది. "మా సీతకు ఆకలేస్తే అడిగింది, దానికేంటి ఇంత రంధి?" అని సీత మేనమామ అలిగిండు. మండపం మొత్తం కోడి పందెం లెక్క గలాభాగా మారింది. పంతులు గార్లు "ఓరి భగవంతుడా!" అని తల పట్టుకుని కూర్చుండు. ఈ గొడవ మధ్యలో మా బామ్మర్ది దోస్తు ఒకడు లేచి, "ఆపండి ఆపండి! దీనికి నేను పరిష్కారం చెబుతా!" అన్నడు. అందరూ సైలెంట్ అయ్యారు. "మనోడికి సీతంటే ఇష్టం కదా? సీతకు పన్నీర్ అంటే ఇష్టం కదా? ఇప్పుడే మన పెళ్లి భోజనాల్లో ఉన్న పన్నీర్ కూర తెప్పిద్దాం. సీతకు తినిపిద్దాం. ఆమె కడుపు నిండితే, పెళ్లి చేసుకుంటది," అన్నడు. వాడు అలాగ్గా చెప్పినందుకు అందరూ ఒక్కసారిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టిండ్రు. పంతులు గార్లు కూడా నవ్వు ఆపుకోలేకపోయిండు. సీత, మా బామ్మర్ది ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. వాళ్లకూ నవ్వు ఆగలేదు. ఇగ పంతులు చెప్పినట్టుగానే, పెళ్లి మండపంలోనే పన్నీర్ కూర తెచ్చి సీతకు పెట్టిండ్రు. ఆమె ఆకలిగా ఉన్నందున ఆబగా తిన్నది. మొత్తం లాగించేసింది. అప్పుడు బామ్మర్ది, "ఓకే, పన్నీర్ అయిపోయింది కదా, ఇప్పుడు తాళి కట్టనా?" అని నవ్వుతూ అడిగాడు. సీత సిగ్గుపడి, తల ఊపింది. పంతులు గార్లు మళ్లీ మంత్రాలు చదవడం మొదలుపెట్టిండ్రు. అందరి నవ్వుల మధ్య, ఆ చిన్నపాటి పన్నీర్ పంచాయితీ తర్వాత, మా బామ్మర్ది సీత మెడలో తాళి కట్టిండు. పెళ్లి ముగిసింది. ఆ పెళ్లి మా ఊర్లో అందరికీ గుర్తుండిపోయింది. "పన్నీర్ పెళ్లి" అని దాని పేరు మార్చేశారు. ప్రతీ పెళ్లిలోనూ, "పన్నీర్ కావాలా?" అని సీతను ఆటపట్టించేటోళ్లు. ఇంతకీ మా బామ్మర్ది పేరు ఏంటంటే???... పన్నీర్!!!

[k3vv3]

దొందూదొందే - సూర్యదేవర వేణుగోపాల్

మొత్తానికి ట్రైన్ టైమ్ కంటే ముందుగానే స్టేషన్ కి చేరాం. రాత్రి నుండి ఒకటే హడావుడి.
నేను నా భార్య , అన్నయ్య, వదిన అమ్మతో కలిసి తిరుపతి ప్రయాణం పెట్టుకున్నాం. నిజానికి ఇది నా పెళ్లి మొక్కు. నాకు ఎంతకీ పెళ్లి కాకపోవడం తో అమ్మ తిరుపతి కి ముడుపు కట్టింది. దాని తర్వాతే అతి కష్టం మీద ఓ నాలుగు సంబంధాలు దగ్గర దాక వచ్చి జరిపోయిన తర్వాత నిర్మల తో నాకు పెళ్లి జరిగినది. అప్పటికే నాకు ముప్పైనాలుగు ఏళ్లు. ఇక నా పెళ్లి తంతు,
నేను చూసిన సంబంధాలు ఇవన్నీ చెప్పాలంటే ఒక భారతమే అవుతుంది. మొత్తానికి పెళ్లి కుదిరింది. దానితో పాటు మా ఇంట్లో అందరి దిగులు కూడా తీరిపోయింది. పెళ్లి అయిన తొమ్మిది నెలల తర్వాత తిరుపతికి ప్రయాణం కట్టాం. నాతో పాటు నా భార్య, నాకు పిల్లనిచ్చిన మామయ్య నారాయణ, అత్తయ్య శేషమ్మ, ఇంకా మా అమ్మ, అన్నయ్య వదిన అందరం కలిసి ట్రైన్ లో తిరుపతి బయలుదేరాం . ఖర్చు అంతా నాదే. చిన్నపాటి ఉద్యోగం కావడం వల్ల అన్ని సమకూర్చుకోవడానికి తొమ్మిది నెలలు పట్టింది..
ఇంతలో ట్రైన్ ప్లాట్ఫాం మీదకు వచ్చింది. అందరం జాగ్రత్తగా ట్రైన్ ఎక్కి మా బెర్తులు జాగ్రత్తగా సరి చూసుకొని కూర్చున్నాము. ఇంతలో ట్రైన్ కదిలింది..
"వచ్చినప్పటి నుంచి చూస్తున్నాను, మీ మామ గారి నోటికి రెస్ట్ లేదు. ఒకటే వాగుడు . చచ్చిపోతున్నా రా కామేశం. నీ పెళ్ళానికి చెప్పి ఆయన నోరు కాస్త మూయించరా " అంది అమ్మ నాతో చిన్నగా. నిజమే అనిపించింది నాకు
ఇంతలో అన్నయ్య ప్రసాద్ కల్పించుకొని " అమ్మ అన్నది నిజమేరా కాముడు. ఒకటే నస. పోనీ విషయం ఏమైనా ఉందా అంటే ఏమి ఉండదు. అసలు ఏమైనా తెలిస్తే కదా. ప్రతి విషయానికి స్వంత కవిత్వం. భరించలేక పోతున్నాం. అన్నిట్లో జోక్యం చేసుకుంటాడు. కాస్త నోరు మూయించరా " అన్నాడు. వదిన ఏమి అనలేక నవ్వింది.
ఏమి చేయాలో నాకు అస్సలు అర్ధం కాలేదు. ఏమైనా చెబుదామా అంటే ఆ ఫ్యామిలీ మొత్తానికి ఒకటే వాగుడు జబ్బు. నా భార్య నిర్మల ని రోజు భరిస్తున్నగా. ఇంట్లో ఉన్నంత సేపు మన నోటికి పని ఉండదు. అంతా చెవులకే పని. పోనీ ఏమైనా విలువైన విషయాలు మాట్లాడతారా అంటే అది లేదు. ఒక దానికి ఒకటి సంబంధం లేకుండా.. ఒక విషయం లో నుండి మరో విషయానికి, కోతి ఒక కొమ్మ మీద నుండి మరో కొమ్మకు మారినట్లు జంప్ చేస్తారు. ఎప్పటికో గాని వారు టాపిక్ ని మార్చారు అని అర్ధం గాదు మనకి. నా పెళ్ళాం అచ్చం వాళ్ళ అయ్య నారాయణ పోలికే. వచ్చిన దగ్గర నుండే నేను గమనిస్తున్నా నారాయణ గాడి వాగుడ్ని. విషయం ఏమైన ఉందా అంటే ఏమి ఉండదు. కంట్లో పడిన ప్రతిదీ ఒక టాపిక్ లా మారిపోతుంది. ఇక దానికి చిలవలు పలవలుగా అల్లుతాడు. పోనీ కంఠం ఏమైనా మధురమా అంటే అది లేదు. డబ్బాలో రాళ్ళు వేసినట్లు గా ఒకటే సౌండ్. వాగుడు తగ్గించమని చెబుదామా అంటే పిల్ల నిచ్చిన మామ.
పిల్ల నిచ్చిన మామ కడు స్వతంత్రుడు, ఫాలాక్షుడి తో సమానం కదా|.
పెళ్ళయిన మూడు నెలలకే నా పెళ్ళాం వాగుడు భరించలేక విడాకులు ఇద్దామనుకున్నా, ఇక ఇది పోతే నా ముఖానికి ఏ దిక్కు ఉండదు కనుకఅతి కష్టం మీద భరిస్తున్నా. తండ్రి ,బిడ్డలు ఇద్దరు ఒకే సమయంలో ఒకే ఇంట్లో ఉంటే ఆ ఊరికి దయ్యాలు రావు దొంగలు కూడా రారు. వీళ్ళ వాగుడికి ఎంత పెద్ద దయ్యమైనా పారిపోవల్సిందే.
"మీ నాన్న ను నెమ్మదిగా మాట్లాడమను .. అందరూ మన కేసే చూస్తున్నారు.. ఎదురుగా ఉన్న చిన్న పిల్లలు చూడు ఎలా అయిపోయారో. ఈ వాగుడు ఇలాగే ఉంటే మన మీద కంప్లయింట్ ఇస్తారు " అని చిన్నగా మా ఆవిడ చెవిలో చెప్పాను.
ఏ మూడ్ లో ఉందో మా ఆవిడ నా మాట విని వాళ్ల నాన్నకి చెవిలో ఏదో చెప్పింది. మా మామ సరే లే అని తల ఆడించినట్లుగా నాకు అనిపించింది.
మా ఆవిడ చెప్పిన తరువాత మా మామగారు శ్రీ నారాయణ గారు గొంతుని కాస్త తగ్గించారు. వాగుడయితే ఆపలేదు. నిజానికి మా మామ వాగుడు తగ్గడం అంటే కాటికి పోయినపుడే. అంతలో రాత్రి భోజనం టైమ్ అయ్యింది. అందరం ఇంటి దగ్గర నుండి తెచ్చుకున్న అల్పాహారం తీసుకున్నాం. మా అన్న, అమ్మ ఇక లాభం లేదనుకొని దుప్పటి ముసుగెట్టి నిద్ర కు ఉపక్రమించారు.. నేను కూడా ..
నా భార్య ఫ్యామిలీ మాత్రం వాగుడు కంటిన్యూ చేస్తూనే ఉన్నారు. వీళ్ళ సిగ తరగ పొద్దుటి నుండి వాగితే ఎవరైనా అలసిపోతారు. ఇది రాక్షస జాతిగా|| ఎంత వాగినా అలసిపోరు. రాత్రికి ఇంకా బలమోస్తుంది. ఎందుకంటే రాక్షసులు రాత్రి పూట అధిక బలవంతులు కదా||
మా మామను వూళ్ళో అందరూ CBN అని పిలుస్తారు. CBN అని అడిగితేనే మామ ఇంటి అడ్రస్ చెప్తారు ఆ వూళ్ళో. నారాయణ గారి ఇల్లు అని అడిగితే ఎవ్వరికి తెలీదు. ఇక్కడ మీరో విషయం గమనించాలి CBN అంటే చంద్రబాబు గారు కాదు. అంతటి గొప్పవారితో మా మామకి పోలిక ఎక్కడ. ఇక్కడ CBN అని అంటే "చాటర్ బాక్స్ నారాయణ" అని అర్ధం. ఎప్పుడు వాగుతూనే ఉంటాడు కాబట్టి వూళ్ళో వాళ్ళు చాటర్ బాక్స్ నారాయణ అని ముద్దుగా పిలుస్తారు. నా భార్య కూడా మరో CBN. ఎలా అంటే దాని పేరు నిర్మల, ఇంకా ఆనకట్ట లేని వాక్ ప్రవాహం దాని స్వంతం. అందువల్ల అది జూనియర్ CBN. అంటే చాటర్ బాక్స్ నిర్మల. నేను పూర్వ జన్మ లో రాళ్ళ తో దేవునికి పూజ చేసి ఉంటాను. అందుకే ఈ దిక్కు మాలిన సంత నా పాలిట పడింది.
రైలు చిన్నగా తిరుపతికి చేరింది. ముందుగానే అన్ని ఆన్లైన్ బుకింగ్ ఉండడం వల్ల రూమ్ దొరకడం, స్వామి వారి కళ్యాణం చేయించడం అన్నిసకాలం లో జరిగిపోయాయి. అయ్యా కూతురు మాత్రం తమ వాక్ నైపుణ్యాన్ని చూపుతూనే ఉన్నారు.
"ఇక్కడ దాకా వచ్చాంగా, ఇక్కడ అన్ని చూసుకొని పోదాం రా చిన్నోడా" అని మా అన్నయ్య అడిగేటప్పటికి అందరం ఇంకో రెండు రోజులు ఇక్కడే ఉందాం అనుకున్నాం.
సాయంత్రం అందరమూ డిన్నర్ కోసం హోటల్ కు వెళ్ళాం. అందరం సరదాగా మాట్లాడుతూ ఉన్నాం. మా మామ ఏదో పని మీద బయటకు వెళ్ళాడు. అంతలో
"ఒరే ప్రసాద్ " అనే కేక వినిపించింది. అందరం అటు తిరిగి చూశాం. అంతలో ఒక మనిషి మా దగ్గరకు రావడం మా అన్నయ్య ప్రసాద్ భుజం మీద చేయి వేయడం జరిగింది
"శ్రీను , నువ్వా .. ఎంత కాలం అయిందిరా చూసి " అన్నాడు మా అన్న సంతోషం గా.
మా వైపు తిరిగి..
"వీడు శ్రీనివాస్. నా క్లాస్ మెట్ ఇంకా రూమ్మేట్. ఇద్దరం కలిసి దాదాపు ఉద్యోగం వచ్చేదాకా హైదరాబాద్ లో కలిసి ఉన్నాం. వీడి ని చూసి దాదాపు పదేళ్లయింది." అని చెప్పాడు.
"ఏరా శ్రీను ఏమి చేస్తున్నావ్. ఉద్యోగం రాలేదుగా. పిల్లలు ఎంతమందిరా" చనువుగా అడిగాడు మా అన్న ప్రసాద్.
"చిన్న వ్యాపారం చేస్తున్నాను. కిరాణా అండ్ జనరల్. మేరేజ్ బ్యూరో కూడా ఉంది. నేను మా తోడల్లుడు ప్రభాకర్ కలిసి చేస్తున్నాము. ఒక్కడే బాబు" అని చెప్పాడు. శ్రీనివాస్
అంతలో మా మామ నారాయణ వచ్చాడు. శ్రీనివాస్ ని చూసి కొంచెం తడబాటు పడ్డట్లుగా మాకు అనిపించింది.
"CBN గారు నమస్తే . బాగున్నారా " అడిగాడు మా మామను శ్రీనివాస్.
ఇంతలో మా అన్న కల్పించుకొని ..
" శ్రీను ఆయన మా తమ్ముడు మామ గారు. ఇదిగో మా తమ్ముడు , మా మరదలు " అని మా కేసి చూపించాడు.
"అదా సంగతి. నిర్మల నీకు మరదలా. అయితే ఈ పెళ్లి మేము కుదిరించిందే. మా తోడల్లుడు ప్రభాకర్ మీకు బాగా పరిచయం ఉండే ఉంటుంది. ఈ పెళ్లి కుదిరే సమయంలో ఎక్కువ సార్లు మీ దగ్గరకు వచ్చాడుగా . వేరే పని ఉండడం వల్ల ఈ పెళ్ళికి నేను రాలేదు " అన్నాడు. శ్రీనివాస్
"ప్రభాకర్ మాకు బాగా తెలుసు" అన్నాం నేను మా అన్నయ్య.
శ్రీను ఉండడం వల్ల మా మామ, నా భార్య నిర్మల కొంచెం ఇబ్బందిగా ఫీల్ అవుతు న్నట్లుగా నాకు అనిపించింది.
అసలు ఆశ్చర్య మైన విషయం ఏమంటే ఇద్దరు అస్సలు మాట్లాడడం లేదు. ఏదో మంత్రం వేసినట్లుగా మౌనంగా, కొంచెం కంగారుగా ఉన్నారు. ఈ విషయం నేను కొంత టైమ్ తర్వాతే గమనించాను. వీళ్ళకి ఏమైనా అయిందేమోనని కొంచెం కంగారుపడ్డాను . ఎందుకంటే వాళ్ళు మాట్లాడడం ఆపి అప్పటికి 10 నిముషాలు అయ్యింది.
"అంతా బాగానే ఉందా . ఏమైనా ఇబ్బంది ఉందా " అని మా ఆవిడని అడిగాను. అంతా బాగేనే ఉంది . ఇబ్బంది ఏమి లేదని మా ఆవిడ తేల్చిచెప్పింది.
మా మామ నారాయణ శ్రీను ని పక్కకి తీసుకెళ్ళి ఏదో మాట్లాడుతున్నాడు. మాకు ఏమి అర్ధం కాలేదు. మనకెందుకని అందరం మౌనంగా ఉన్నాం.
ఆరోజు మా అందరికీ చాలా హాయిగా ఉంది. జూనియర్, సీనియర్ CBN లు ఇద్దరు మౌనం గా ఏదో ఆలోచన లో ఉన్నారు. నోటివెంట మాట లేదు. కొంచెం కలవరంగా ఉన్నట్లు మాకు అనిపించింది. మా ఆవిడని ఏదైనా ఇబ్బంది ఉందా అని చాలా సార్లు అడిగాను. మా మామ ను కూడా అడిగాను . ఏమి చెప్పలేదు. అంతా బాగానే ఉంది అని బదులిచ్చారు.
ఇంతలో తెల్లారింది. అందరం కాణిపాకం బయలుదేరాం . అందరం బయలుదేరే సమయం లో శ్రీను వచ్చాడు..

[k3vv3]

" ప్రసాద్ నేను హైదరాబాద్ వెళ్తున్నాను. నీ ఫోన్ నెంబర్ ఇవ్వు . హైదరాబాద్ వచ్చినప్పుడు ఖచ్చితంగా కలువు. నీకు రెగ్యులర్ గా ఫోన్ చేస్తూ ఉంటా " అని అన్నయ్యకు తన అడ్రసు ఫోన్ నెంబర్ ఇచ్చి అన్న దగ్గర ఫోన్ నెంబర్ తీసుకున్నాడు.
ఇంతలో మామ నారాయణ శ్రీను ని పక్కకి తీసుకెళ్ళి ఏదో మాట్లాడాడు. చాలా సేపు మాట్లాడాడు. మా మామ ముఖం లో ఆందోళన కనిపించింది. మా మామ అక్కడి నుండి ప్రక్కకు వెళ్ళాడు. మా అన్న ప్రసాద్ కు డౌట్ వచ్చి
"అరే శ్రీను ఇలా రా" అని శ్రీనుని పక్కకి తీసుకెళ్ళాడు. నేను కూడా వాళ్ళ వెంటనే వస్తుంటే నువ్వు వద్దు అని వారించాడు శ్రీను. అన్నయ్య శ్రీను చాలాసేపు మాట్లాడుకున్నారు. అన్నయ్య కు శ్రీను ఏదో చెప్పినట్లుగా అనిపించింది. అడగడం బాగుండదని నేను అడగలేదు. అన్నయ్య మాత్రం చాలా గంభీరంగా ఉన్నాడు. నాకేసి చూసి ఇలా రా అని పిలిచి అమ్మ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళాడు. అక్కడ అమ్మ నేను, అన్నయ్య ఉన్నాము. మిగిలిన వారు వేరే గది లో ఉన్నారు.
"అమ్మా మోసం పోయాం.. తమ్ముడి పెళ్లి విషయం లో మోసపోయాం " అన్నాడు అన్నయ్య కొంచెం కోపంగా
"ఏమైందిరా , అంతా బాగానే ఉంది గా " అంది అమ్మ .
నేను కొంత భయపడ్డాను.
అంతలో మా అన్నయ్య,
" ఏం బాగు. వాళ్ళు పెళ్లి కూతురు వయసు మనకు తక్కువ చేసి చెప్పారు. మూడేళ్లు వయసు తగ్గించి చెప్పారు. " అన్నాడు బాధగా. నా ముఖం లో రంగులు మారాయి. 3 ఏళ్లు వయసు తగ్గించి చెప్పారా, అంటే అమ్మాయి 1988 లో పుట్టిందా. నాకు 1991 లో పుట్టిందని చెప్పారు..
ఇంతలో అమ్మ
"నేను మొదటి నుండి అనుకుంటూనే ఉన్నా, అమ్మాయి పెద్దదానిలా కనిపిస్తుందని మీతో చెప్తూనే ఉన్నా. ఈ సంబంధం వద్దని అప్పుడే చెప్పా. మీరు అసలు నా మాట పడనిస్తేనా, ఒరే కామేశం అమ్మాయి మనకు వద్దు. విడి కాయితాలు ఇద్దాం. అసలు నీ కంటే పెద్దదని నా అనుమానం. వరహీనం మన కుటుంబాల్లో ఎక్కడన్నా ఉందా.. వూళ్ళో తెలిస్తే ఎంత అవమానం" అంటూ మా CBN ని తిడుతూనే ఉంది.
అసలే అవ్వక అవ్వక 34 ఏళ్ళకి పెళ్లి అయ్యింది. ఇప్పుడు దీనికి విడాకులు ఇస్తే నా గతేం కాను. నేను విడాకులు అంటే మా CBN దేశం అంతా ఉన్నవి లేనివి చెప్పిగబ్బు లేపి మరో పెళ్లి కూడా కానివ్వడు. ఇప్పుడు ఎలా రా దేవుడా అనుకుంటూ..
" అన్నయ్య ఇలా రా" అని మా ఆన్నయ్యని పక్కకి తీసుకెళ్ళి..
"ఏంట్రా ఈ గోల . ఏదైనా విషయం ఉంటే డైరెక్ట్ గా నాకు చెప్పకుండా అమ్మకు ఎందుకు చెప్పావు . అసలు ఈ విషయం నీకేలా తెలిసింది " అని అడిగా
"శ్రీను చెప్పాడు. మీ మామ మాములోడు కాదంట. వాళ్ళకి పెళ్లి కమిషన్ ఎగ్గొట్టాడంట ఇంతవరకు ఇవ్వలేదంట . ఎప్పుడు అడిగినా ఇదిగో అదిగో అంటూ మాట దాటేస్తున్నాడంట. శ్రీను మొన్నీ మధ్య గట్టిగా అడిగితే వాడి గురించి అందరి దగ్గర వరష్టుగా మాట్లాడుతున్నాడంట . ఇప్పుడు నా దగ్గర లేవు. నా దగ్గర ఉన్నప్పుడే డబ్బు ఇస్తా అని ఎదురు తిరిగాడంట . అమ్మాయి ఏజ్ తగ్గించిన విషయం ఎవ్వరికీ చెప్పొద్దు. మీ డబ్బు వెంటనే సర్దుతా అని శ్రీను ని ఇప్పుడు బ్రతిమాలు తున్నాడంట. శ్రీను కూడా నీకు ఈ విషయం చెప్పొద్దన్నాడు. కానీ నాకు మనసు ఆగలేదు. అందుకే చెప్పేసా " అన్నాడు తాపీగా, మా అన్న
మా అన్నయ్య, మా అమ్మ ఒకటే గోల మీ మామ ని అడుగు అని . నాలుగు మాటలు దులుపుదాం అని మా అమ్మ ఒకటే గోల. తిరుమల చుట్టూ ప్రక్కల అన్నీ చూసి మళ్ళీ కాటేజ్ కి చేరాం. మా అమ్మ , అన్నయ్యలు శాంతించ లేదు. మీ మామ ని పిలిచి అడుగుదాం అని ఒకటే నస. నాకు అసలు శాంతి లేదు. ఆ రాత్రి నిద్రా లేదు.
శ్రీను వచ్చి వెళ్ళినప్పటి నుండి మా మామ, నా భార్య మౌనంగా ఉన్నారు. నోట మాట లేదు. ఎవరో మంత్రం వేసి నోరు కట్టేసినట్లుగా సైలెంట్ గా ఉన్నారు.
ఇక ప్రొద్దున్నే నిద్ర లేచాక మా అమ్మ గోల ఇంకా ఎక్కువ అయ్యింది.
"నువ్వు మీ మామ ను దులపక పోతే నేను చావనైనా చస్తాను గాని ఇంటి రాను. ఒరే పెద్దోడా ఇక్కడే ఎక్కడన్నా వృద్ద ఆశ్రమం ఉందేమో చూడు. నా వాటా ఆస్తి ఆశ్రమం కు ఇచ్చి ఇక్కడే ఉంటా. నా మాట అంటే అస్సలు విలువ లేదు." అంది నిష్టూరంగా.
మా అన్నయ్య కూడా కల్పించుకొని
" నా మాటకు విలువ లేనప్పుడు నేను మాత్రం ఎందుకు కలిసి ఉండాలి . నా వాటా ఇంటిని అమ్మేసి వేరే ఊరికి ట్రాన్సఫర్ చేయించుకొని వెళతా " అన్నాడు.
ఇద్దరు కోపంలో అన్నంత పని చేసేటట్లుగా ఉన్నారు.
ఇక లాభం లేదనుకొని నేను..
"మా CBN ని ఆడగలేను. అడిగితే చాలా ప్రమాదం. అమ్మాయి ఏజ్ తగ్గించారని అని మనం గొడవ పడితే సమస్య ఇంకా పెద్దది అవుతుంది. దయచేసి సైలెంట్ గా ఉండండి" అన్నాను.
"అంత భయం ఎందుకురా నీకు. ప్రమాదం ఎట్లా? మేమింకా చావలేదుగా. ప్రమాదం లేదు కాకరకాయ లేదు. వాడి ని పిల్చి కడిగేసెయ్ " అంది అమ్మ.
"నీకు తెలీదు. నా మాట విను" అన్నాను .
"ఏం కాదు . నువ్వు నడు నేను మీ మామ ని పిల్చుకొస్తా " అని కుర్చీలో నుండి లేవబోయాడు మా అన్నయ్య
"వద్దన్నా నా మాట విను. ఇప్పుడు అటువంటి పంచాయితీ లు పెట్టొద్దు. అసలు సంగతి ఏంటంటే పెళ్లి టైమ్ లో నా వయసు కూడా నేను ఒక 2 ఏళ్లు తగ్గించి చెప్పాను. అది ప్రమాదం " అన్నాను చిన్నగా.
అన్నయ్య, అమ్మ ఒక్కసారి ముఖ ముఖాలు చూసుకున్నారు.
" నీకేం పోయేకాలం వచ్చిందిరా. వయసు ఎందుకు తగ్గించి చెప్పావ్" అంది అమ్మ కోపంగా .
"ఏం చేయను 30 దాటినా పెళ్లి అవ్వడం లేదు. నిజమైన డేట్ ఆఫ్ బర్త్ చెప్తే ఎవ్వరూ ముందుకు రావట్లేదు. అందుకే నేను ఆ ప్రభాకర్ గాడి సలహా తో ఏజ్ ఒక రెండు ఏళ్లు తగ్గించి చెప్పాను. పెళ్లి వెంటనే కుదిరింది." అన్నాను చిన్నగా
"మరి పిల్ల నీ కంటే పెద్దదేమో రా.. వరహీనం అంటూ " అమ్మ మళ్ళీ మొదలెట్టింది.
" అమ్మాయి నా కంటే ఒక ఐదు నెలలు చిన్నది . వరహీనం కాదు. ఇక నోర్మూసుకో " అని గట్టిగా అరిచాను .
నిజానికి నేనుకూడా 1988 లోనే పుట్టాను. నా భార్య నా కంటే పెద్దదో ,చిన్నదో కూడా నాకు తెలీదు. ఒకవేళ పెద్దదైనా నేను ఇప్పుడు ఆమెని ఏమి చేయలేని స్థితి. అమ్మ బెంగ పెట్టుకుంటుందని నిర్మల నా కంటే చిన్నదని చెప్పా.
అప్పటి నుండి అన్నయ్య ,అమ్మ కూడా సైలెంట్ గా ఉన్నారు. వాళ్ళ నోటి వెంట ఒక్క మాట కూడా రాలేదు. క్షేమంగా ఇంటికి చేరాం. CBN వాళ్ళ వూరికి వెళ్ళాడు.
నేను 2 ఏళ్లు తక్కువ చేసి చెప్పిన విషయం నా భార్యకు తెలీదు కాబట్టి సరిపోయింది. 3 ఏళ్లు తగ్గించి ఎందుకు చెప్పారని నా భార్యని గాని , వాళ్ళ నాన్న ని గాని అడిగితే .. మా మామ రచ్చ రచ్చ చేసి పరువు తీస్తాడు. ఈ గోల లో నా వయసు రహస్యం కూడా బయటకు వస్తుంది. అప్పుడు జీవితాంతం ఇద్దరి CBN ల చేతుల్లో నాకు భజనే. కాబట్టి నేను మా అమ్మ అన్నయ్య అందరూ నోరు మూసుకొని ఉన్నాం.
నా వయసు రహస్యం నిర్మలకు తెలీదు. ఇంకా చెప్పాల్సిన అవసరం కూడా రాదు.
నా దైనందిన కార్యక్రమాలలో మునిగిపోయా..
అసలు రహస్యం ఏమంటే, కామేశం వయసు రెండు ఏళ్లు తక్కువ చేసి చెప్పారన్న విషయం నిర్మలకు ఆల్రెడీ తెలుసు. నిర్మలను చూడడానికి వచ్చేటప్పుడు నిజమైన డేట్ ఆఫ్ బర్త్ చెప్పొద్దనీ, అలా చెపితే పెళ్లి అవ్వడం కష్టం అని శ్రీను, నిర్మలను ను ఒప్పించి నిర్మల వయసుని 3 ఏళ్లు తగ్గించి చెప్పాడు.
పెళ్లి అయ్యాక ఏదైనా సమస్య వస్తుందేమో అనే సందేహాన్నినిర్మల వెలిబుచ్చింది . అప్పుడు శ్రీను..
"భయం అవసరం లేదు. అబ్బాయి కూడా తన ఏజ్ ని 2 ఏళ్లు తగ్గించి చెప్పాడు." అని అసలు విషయాన్ని నెమ్మదిగా చెప్పాడు.
నిర్మలకు తన వయసు రహస్యం తెలీదన్న భ్రాంతిలో కామేశం ఉన్నాడు. నిర్మల కూడా తన వయసు రహస్యం కామేశానికి తెలీదు అన్న ధైర్యం తో ఉంది. కామేశం వయసు రహస్యం నిర్మలకు తెలిసినా, తెలియనట్లుగానే ఉంది. ఎందుకంటే అసలు విషయం బయటకు వస్తే తన కాపురానికే ఎసరు రావొచ్చు మరి..
ఇక
వరహీనం అంటారా ఆ విషయం దేవునికే ఎరుక. కామేశం తల్లి గారికి మాత్రం కోడలు తన కొడుకు కంటే పెద్దదన్న అనుమానం రోజు రోజుకు బలపడింది. తన మనశ్శాంతిని కోల్పోయింది. ఇప్పుడు ఏమి చేయలేని స్థితి .. ఏమైనా అందామా అంటే కొడుకు విషయం బయటకు వస్తుందని లోలోపలే CBN ని, కోడల్ని తిట్టుకుంటూనే కాలం గడుపుతోంది.
ఇక CBN విషయానికి వస్తే షరా మామూలే|||
అడ్డు అదుపు లేకుండా వాగుతూ ఊరి జనాలకు వినోదం పంచుతూనే ఉన్నాడు. ఇక చిన్న CBN అంటే నిర్మల మాత్రం కామేశాన్ని అర్ధం పర్ధం లేని పిచ్చి వాగుడుతో విసిగిస్తూనే ఉంది.
నిజానికి ఈ ఇద్దరి CBN ల నోరు మూయించడం బ్రహ్మ గారి తరం కూడా కాదేమో||
దాంపత్యం బాగుంది కాబట్టి. ఈ విషయాలు ఏమి ఇక చర్చకు రావు. ఇక ఎప్పటికీ రావు. .
సమాప్తం

[k3vv3]

ధనియాలు రాజు హార్ట్ స్టొరీ - కలం పేరు: బామాశ్రీ
రచయిత పేరు: మామిడిశెట్టి బాలాజీ

కోనసీమలోని పచ్చని పంటచేలు పరుచుకుని ఉన్నాయి. వాటి మధ్యలోంచి పారే చల్లటి నీటితో మెరిసే కాలువ, పక్కన ఎర్ర కంకర రోడ్డు. ఆ కాలువ కాలువని ఆనుకుని రామాలయం, రామాలయం పక్కనే మట్టితో చేసిన ఇల్లు—అదే ధనియాలు రాజు ఇల్లు.
ధనియాలు రాజు అసలు పేరు పూర్ణయ్య. చిన్నతనం చదువు అంతగా రాలేదు. తర్వాత అతను కన్వర్టెడ్ క్రిస్టియన్ అయ్యి తన పేరు డేనియల్ రాజ్ అని పేరు మార్చుకున్నాడు. తన యాస, మాట తీరు, పలకడం సరిగా రాక ధనియాలు రాజు అని చెబుతూ ఉండేవాడు. అలా ధనియాలు రాజు అయ్యాడు.
ఏ మాటా సూటిగా పలకడు, వినేవాళ్ల పొట్ట చెక్కలయ్యేలా మాట్లాడుతాడు. అతని ఇంటికి నాలుగు ఇల్లు అవతల మస్తాన్ ఇల్లు. మస్తాన్ ''. కానీ వీరి స్నేహం మీద మతాలకి ఎప్పుడూ తాకే అవకాశం రాలేదు. ఒకరికీ కష్టం వచ్చినా మరొకరు తోడు. ఎక్కడికి వెళ్లినా కలిసి, తిరిగి కూడా కలిసి. వ్యవసాయం చేస్తారు. గేదెలను మేపుతారు. సైకిల్ మీద పాలను అమ్మి జీవనం సాగిస్తారు.
ఒక చల్లని రాత్రి. గాలిలో కొద్దిగా తేమ. ఇళ్లన్నీ నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాయి. ధనియాలు రాజు ఒక్కసారిగా మంచం మీద నిట్టూర్పు వదిలాడు—ఛాతీలో మంటలా నొప్పి. బిగువైన మోకాళ్లతో నెమ్మదిగా లేచి, రాత్రి చీకట్లో మస్తాన్ ఇంటి తలుపు తట్టాడు. "ఓరే మస్తాన్… నా చాతీలో ఏదో గుద్దేస్తున్నట్టుంది రా!" అని నొప్పిని మరచి మాట్లాడే తన తీరుతో చెప్పాడు. మస్తాన్ నిద్రలేచి గుర్తు చేసుకున్నాడు—"అయ్యా, మొన్న నాకు ఇలానే నొప్పి వచ్చి, పట్నం డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళా. ఆయన ఒక బిళ్ళ ఇచ్చి ‘నాలుక కింద పెట్టుకో’ అన్నాడు. ఇది పెట్టుకో, తగ్గిపోతుంది" అని చెప్పి తన దగ్గర ఉన్న మాత్ర ఇచ్చాడు. ధనియాలు రాజు మాత్ర వేసుకుని ఇంటికి వెళ్లి పడుకున్నాడు.
తెల్లవారుజామున మళ్లీ అదే నొప్పి. మళ్ళీ మస్తాన్ దగ్గరికి. మస్తాన్ ఇంకో మాత్ర ఇచ్చాడు. తర్వాత గేదెల పాలను పిండి, బిందెల్లో వేసుకుని అమ్ముకోవడానికి సైకిల్ మీద పట్టణానికి బయలుదేరారు. పట్టణానికి చేరిన తరువాత, "ఏదైనా మంచిదే" అనుకుని వారు ఎప్పుడూ వెళుతూ ఉండే హోమియో డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్లారు. డాక్టర్ పరీక్షించి, "ఇతనికి ఏదో తేడాగా ఉంది. వెంటనే పెద్ద ఆసుపత్రికి వెళ్ళండి" అని రిఫర్ చేశాడు.
పెద్ద ఆసుపత్రి హాళ్లలో కాసేపు ఆగిన తరువాత ECG తీయాలి అన్నారు. ధనియాలు రాజు గందరగోళంగా, "ఏమంటారు? సీజీ తీయాలా? ఇక్కడ చలి వేసిందా?" అని అడిగాడు. నర్సు నవ్వు ఆపుకుంటూ, "అది చలి కాదు గారూ, హార్ట్ టెస్ట్" అంది.
తర్వాత ఈ సిగ్గు తీశారు. ఈ సి సి రిపోర్ట్ లో హార్ట్ ఎటాక్ అని తేలింది. వెంటనే అంబులెన్స్‌లో ఎమర్జెన్సీ హాస్పిటల్ కి తరలించారు. అక్కడ మృదువైన వెలుగుతో, మెల్లిగా మోగుతున్న యంత్రాల శబ్దాల మధ్య, ఒక వారం ఐసీయూలో ఉంచి జాగ్రత్తగా చూసి, తర్వాత రూముకి షిఫ్ట్ చేశారు.
అప్పటికి ఈ వార్త ధనియాలు రాజు బావమరిది బంగారయ్యకు తెలిసింది. వెంటనే బయలుదేరి ఆసుపత్రికి గదిలోకి అడుగుపెడుతూ, "బావా, ఏం అయ్యింది అసలు?" అన్నాడు.
ధనియాలు రాజు ఛాతీపై చెయ్యేసుకుని, "బావమరిదీ… నా హార్ట్‌లోకి కరెంట్ వదిలారురా! పటాకా లా మరిగిపోయింది. కానీ నేను ఒక్క క్షణం కూడా కళ్ళు మూయలేదు. వీరుడిలా బతికిపోయాను" అన్నాడు.
మస్తాన్ పక్కన కూర్చుని, "హా, నేను పక్కన లేకుంటే నువ్వు అప్పుడే యమునీట్లో కాలు పెట్టేసేవాడివి" అన్నాడు.
బంగారయ్య నవ్వుతూ, "అయ్యో బావా, యముడు టికెట్ ఇస్తే నువ్వు ఏమన్నావు?" ధనియాలు రాజు, "ముందు నా బావమరిదినే తీసుకెళ్ళు' అని" అన్నాడు.
బంగారయ్య, "ఓయ్, నీ వల్లే యముడు నన్ను చూసి, ‘ఇవన్నీ తీసుకెళ్ళాలి అంటే నాకు పెద్ద వాహనం కావాలి’ అంటాడురా!"
మస్తాన్ పంచ్ వేస్తూ, "అవును… బంగారయ్యతో పాటు గేదెలు కూడా వస్తే బాగుంటుంది" అన్నాడు. ముగ్గురూ కాసేపు నవ్వులు చిందించారు.
నవ్వుల మధ్యలోనే ధనియాలు రాజు, "ఏరా మస్తాన్, నిన్ను చూసి బంగారయ్య అనుకుంటున్నాడు—నీ మాత్ర వల్లే నేను ఇలా అయ్యానని" అన్నాడు. మస్తాన్ వెంటనే,
"అయ్యా, నాదేమీ తప్పు లేదు! నేను డాక్టర్ చెప్పినట్లు మాత్ర ఇచ్చా. నువ్వు మాత్ర వేసుకున్న వెంటనే పాల బిందె మోసుకుని సైకిల్ తొక్కడం మొదలుపెట్టావు. అది ఏంటి?" అన్నాడు.
బంగారయ్య కళ్ళు గీకి, "హా… ఈ ఇద్దరూ పాలు అమ్మకపోతే ఊపిరి ఆగిపోతుందేమో అన్నట్టున్నారు" అన్నాడు.
ఇద్దరూ ఒకరిని ఒకరు చూసుకుని, "అయ్యా… పాలు అమ్మకుంటే డబ్బు ఎలా వస్తుంది?" అని ఒకేసారి సమాధానం ఇచ్చారు. ముగ్గురూ మళ్లీ పెద్దగా నవ్వేశారు. నవ్వులు పంచుకున్నాక బంగారయ్య సీరియస్ అయ్యి, "బావా, జోకులు పక్కన పెడితే… హార్ట్ నొప్పి, చెమటలు, ఊపిరి సడలడం కనిపిస్తే వెంటనే నిపుణుడైన డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్లాలి. మతం, చదువు, డబ్బు—ఏదీ ప్రాణం కంటే పెద్దది కాదు" అన్నాడు.
మస్తాన్ తల ఊపుతూ, "స్నేహం అన్నది కులమతాలకు అతీతం. మనిషి బతికేలా కాపాడటమే అసలు పెద్ద మతం" అన్నాడు.
ధనియాలు రాజు తన స్టైల్లో, "అవును రా… హార్ట్ కాపాడితేనే హార్ట్ ఫుల్‌గా జీవించొచ్చు" అన్నాడు.
రూములో మరోసారి నవ్వులు మార్మోగాయి.

[k3vv3]

ఎవరూ తక్కువ కాదు! - రాము కోలా దెందుకూరు

"ఎంత మోసం చేశావ్ అత్తయ్యా! ఎన్నో టీవీ సీరియల్స్ చూసి, నిద్రలేని రాత్రులు గడిపి, మానసిక ఒత్తిడి తట్టుకుంటూ నేను వేసుకున్న ప్లాన్‌ను మొత్తం తలక్రిందులు చేశావు కదా!" ఆక్రోశంతో ఊగిపోతూ అరిచింది కోడలు.

"నీలాగే నేనూ ఎన్నో తెలుగు టీవీ సీరియల్స్ చూశాను. ప్రతి పాత్రలో నన్ను నేను చూసుకుంటూ, ఎన్నో కలలు కన్నాను. చివరకు అవే నన్ను కాపాడాయని అర్థమైంది. ఆ మాత్రం తెలియదా నీకు?" సర్ది చెప్పింది అత్తగారు. 

"అయినా అత్తయ్యా! వంటగదిలోకి వెళ్లిన వెంటనే కాలయాపన చేయకుండా గ్యాస్ స్టవ్ వెలిగించాలని తెలియదా నీకు?" కోపంగా అడిగింది కోడలు. "వెలిగించాలనుకున్నాను, కానీ ఈలోపల కరెంటు పోయింది. అందుకే ఆగాను," అంది అత్త. 

"అయ్యో అత్తయ్యా! నీవు గ్యాస్ స్టవ్ వెలిగించడం లేదని చూసి, ఆ కరెంటు తీసింది నేనే!" అని కోడలు ఒప్పుకుంది. "చీకట్లో ఏమీ కనిపించదని నీవు అగ్గిపుల్ల గీస్తావని, లీక్ అయిన గ్యాస్ అంటుకుని నీవు 'హరి' అంటావని ఆత్రంగా బయట కూర్చొని చెవులు రిక్కించి విన్నాను." 

"నేనూ అదే అనుకున్నాను కోడలు పిల్లా," అన్నది అత్త.

"చీకట్లో చిరుదీపం సీరియల్ గుర్తొచ్చి, కరెంటు వచ్చేవరకూ బయట కూర్చొని, నిన్నటి ఎపిసోడ్ గుర్తు చేసుకుంటూ, ఇక ఏం జరుగుతుందో ఆలోచిస్తూ కూర్చుండిపోయాను." అత్తగారిని కొరకొరా చూస్తూ, 

"అవునా! నా దరిద్రం కాకపోతే, చీకట్లో నీవు ఏం చేస్తావో చూద్దామని వచ్చి అగ్గిపుల్ల గీసింది నేనే కదా! ముందూ వెనకా ఆలోచించకుండా! మట్టిబుర్ర నాది!" అంది కోడలు. 

"సరిపోయిందిలే!" అన్నది అత్త. 

"నన్ను పైకి పంపాలని గ్యాస్ లీక్ ప్లాన్ చేసి, నీతోపాటు నీవూ వచ్చావు కదా! సరే, వచ్చే జన్మలోనైనా మంచిగా ప్లాన్ చేసుకో." 

"తెలవారుతుంది, ఎవరి స్థానాల్లోకి వాళ్లం వెళ్లిపోదాం, పద!" అనుకుంటూ తమ సమాధుల్లోకి దూరిపోయారు. అత్తకు మించిన కోడలు, కోడలుకు మించిన అత్త.


 

[k3vv3]

అను"మౌ"నం - దేవరకొండ ఫణి శ్యామ్

కంగ్రాట్స్ చంద్ర! మొత్తానికి ఒక ఇంటివాడివి అయ్యావు," ఆఫీస్ కొలీగ్ భుజం తట్టాడు.
"థాంక్స్ రా, ముందు భోజనం చెయ్," నవ్వాడు చంద్ర.
" ఏరా చందూ, అనుకున్నది సాధించావ్. ఘటికుడివే!" అన్నాడు స్నేహితుడు రాకేష్.
"ఏదో అలా కుదిరిందిలేరా. ఇందులో నా గొప్పేముంది," అన్నాడు చంద్ర వినయంగా.
"సరే సరే, నీ వినయం తర్వాత. ముందు ఆకలి తీర్చుకుని వస్తా," అంటూ రాకేష్ భోజనాల వైపు కదిలాడు. పెళ్లి హడావిడి ముగిసింది. బంధువులు, స్నేహితులు అందరూ వెళ్లిపోయారు. విశాలమైన ఆ ఇంట్లో మిగిలింది ఇద్దరే—చంద్ర, రాధ. ఇద్దరూ ఒకరికొకరు ఎదురుగా కూర్చున్నారు. గదిలో నిశ్శబ్దం.
"రాధా, నిన్ను మొదటిసారి ఎప్పుడు చూశానో తెలుసా?" అన్నాడు చంద్ర మెల్లగా. రాధ 'లేదు' అన్నట్టుగా సిగ్గుతో తల అడ్డంగా ఊపింది. ఆమె కళ్ళు నేలవైపు చూస్తున్నాయి.
"ఒకరోజు ఆఫీస్‌కి వెళ్తుంటే నా బైక్ పంక్చర్ అయింది. ఆఫీస్‌కి లేట్ అవుతోందని టెన్షన్‌లో ఉన్నా. అప్పుడే రోడ్డుకు అవతలి వైపు బస్టాప్‌లో నువ్వు కనిపించావు. అంతే! నా టెన్షన్ అంతా మాయమైంది. ఆ క్షణం నిర్ణయించుకున్నా, పెళ్లి చేసుకుంటే నిన్నే చేసుకోవాలని."
"ఆ రోజు నుంచి నిన్ను ఫాలో అవ్వడం మొదలుపెట్టాను. ఆకలేస్తే తింటే కడుపు నిండేది, దాహం వేస్తే నీళ్లు తాగితే తీరేది. కానీ నిన్ను ఎంతసేపు చూసినా నా మనసు నిండేది కాదు. ఓరోజు ధైర్యం చేసి మాట్లాడదామని ప్రయత్నిస్తే, నా చెంప చెళ్లుమనిపించావు గుర్తుందా?అనగానే. రాధ సిగ్గుతో ముఖాన్ని చేతులతో దాచుకుంది. చంద్ర ఆ జ్ఞాపకాన్ని తలుచుకుని నవ్వాడు.కొత్త కాపురం హాయిగా సాగుతోంది. వాళ్ళ అన్యోన్యత చూసి చుట్టుపక్కల వాళ్ళు ఈర్ష్యపడేలా ఉన్నారు.
"మనకు దిష్టి తగిలేలా ఉందే," అని చంద్ర ఫోన్‌లో రాధతో నవ్వుతూ చెబుతుండగా, బాస్ నుంచి పిలుపు వచ్చింది. "మళ్ళీ చేస్తా," అని ఫోన్ పెట్టేశాడు.
ఆఫీస్ పని మీద వారం రోజుల పాటు ఊరు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. కొత్త పెళ్ళాన్ని ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లాలంటే చంద్రకి మనసు ఒప్పలేదు.
రాధ వాళ్ళ అమ్మ వాళ్ళు కూడా అందుబాటులో లేరు. చేసేది లేక, రెండు ఇళ్ల అవతల ఉండే తన స్నేహితుడికి విషయం చెప్పి, "ఒక కంట కనిపెడుతూ ఉండురా," అని బయలుదేరాడు.ప్రతిరోజూ ఫోన్లో గంటల తరబడి కబుర్లు చెప్పుకునేవారు. చంద్ర తన రోజువారీ విశేషాలు పూసగుచ్చినట్టు చెప్పేవాడు. రాధ మౌనంగా వినేది. నాలుగో రోజు, చంద్రకి ఒక అనూహ్యమైన ఫోన్ కాల్ వచ్చింది. అవతలి నుంచి మాట్లాడుతున్నది తన స్నేహితుడి భార్య. ఆమె చెప్పిన మాటలు వినగానే చంద్ర చేస్తున్న పనిని మధ్యలోనే ఆపేశాడు. గుండెలో అలజడి మొదలైంది.
ఆ రాత్రంతా నిద్రపట్టలేదు.ఇంకా మూడు రోజుల పని మిగిలి ఉన్నా, బాస్‌కి ఫోన్ చేసి అత్యవసర పని ఉందని చెప్పి వెంటనే హైదరాబాద్ బయలుదేరాడు. నేరుగా తన స్నేహితుడి ఇంటికి వెళ్ళాడు."అన్నయ్యా, మీరొచ్చారా? రండి, విశ్రాంతి తీసుకోండి," అంది స్నేహితుడి భార్య. "మీరు లేనప్పుడు నేను తరచూ మీ ఇంటి వైపు వెళ్తుండేదాన్ని. రోజూ లోపలి నుంచి ఒక మగ గొంతు వినిపించేది. ప్రేమ గురించి మాట్లాడుతున్నట్టు స్పష్టంగా విన్నాను. మీకు అన్యాయం జరుగుతోందేమోనని భయమేసి ఫోన్ చేశాను. ఈ విషయం మా ఆయనకు కూడా చెప్పలేదు," అని చెప్పింది.చంద్రకి ఆ మాటలు నమ్మబుద్ధి కాలేదు.
"నేను కళ్ళతో చూస్తేనే నమ్ముతాను," అని దగ్గర్లోని హోటల్‌లో రూమ్ తీసుకున్నాడు. మరుసటి రోజు, ఎవరూ ఊహించని సమయంలో దొంగలా తన ఇంటి వెనుక వైపు నుంచి వెళ్ళాడు. కిటికీ దగ్గర నక్కి లోపలికి చూశాడు. నిజంగానే, ఇంట్లోంచి ఒక మగ గొంతు ప్రేమ పాఠాలు చెబుతోంది. అది విని చంద్ర షాక్ అయ్యాడు. వెంటనే స్నేహితుడికి ఫోన్ చేసి,
"తను మూగదని తెలిసి కూడా, అందరినీ ఎదిరించి పెళ్లి చేసుకున్నానురా. నెల కూడా గడవకముందే నన్ను మోసం చేస్తుందని ఊహించలేదు," అని వెక్కి వెక్కి ఏడ్చాడు.
 "ఈ రోజు దాని సంగతి తేలుస్తా," అని ఆవేశంగా ఇంటి ముందుకు వెళ్ళాడు. లోపల నుంచి ఆ స్వరం ఇంకా వినిపిస్తూనే ఉంది. కోపంగా తలుపును ఒక్క తోపు తోశాడు.
ఉన్నట్టుండి ఆ స్వరం ఆగిపోయింది. వంటింట్లో ఉన్న రాధ, చంద్రని చూసి ఆనందంతో ఉప్పొంగిపోయి వచ్చి గట్టిగా వాటేసుకుంది. ఒకవైపు ఆమె అమాయకమైన ప్రేమ, మరోవైపు చంద్ర మనసులో అనుమానం. అంతలోనే కరెంట్ రావడంతో ఆగిపోయిన రేడియో మళ్ళీ మొదలైంది.
"ప్రేమించండి బాస్" అనే కార్యక్రమంలో భాగంగా 143.00 స్టేషన్‌లో ప్రేమ పాఠాలు ప్రసారం అవుతున్నాయి. రాధకు ఆ కార్యక్రమం అంటే ఎంతో ఇష్టం. తాను మూగది కావడంతో, ఆ గొంతును వింటూ మైమరచిపోయేది. అది రేడియో నుంచి వస్తున్న శబ్దం అని గ్రహించిన చంద్ర ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. అనవసరంగా తన భార్యను అనుమానించానని తనను తానే తిట్టుకున్నాడు. వెంటనే స్నేహితుడికి ఫోన్ చేసి జరిగిందంతా చెప్పాడు. విషయం తెలుసుకున్న ఆ స్నేహితుడు, లేనిపోనివి కల్పించి చెప్పిన తన భార్యను చితకబాది, "ఇంకోసారి ఇలాంటివి చేస్తే విడాకులే," అని హెచ్చరించాడు. ఆ రోజు నుంచి చంద్రలో మార్పు వచ్చింది.
రాధపై అనుమానం పోయి ప్రేమ రెట్టింపైంది.ఆరు నెలలు గడిచాయి. ఒకరోజు చంద్రకి కొత్త నంబర్ నుంచి ఒక మెసేజ్ వచ్చింది.
"మీకు ఒక ముఖ్యమైన విషయం చెప్పాలి. తెలుసుకోవాలంటే ఈ లింక్ క్లిక్ చేయండి." చంద్ర దాన్ని చూడగానే డిలీట్ చేశాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, ఆఫీస్‌కి వెళ్తూ, "రాధా, పక్కింట్లో ఫంక్షన్ జరుగుతోంది. పాటలు పెద్ద సౌండ్‌తో పెడతారు, నీకు డిస్టర్బెన్స్‌గా ఉంటుంది. తలుపులు, కిటికీలు వేసుకో," అని చెప్పి వెళ్ళాడు. అదే రోజు ఒంట్లో నలతగా ఉండటంతో ఆఫీస్ నుంచి త్వరగా ఇంటికి బయలుదేరాడు.
"పక్కింట్లో ఫంక్షన్ కదా, ఇంట్లో రెస్ట్ దొరకదు. రాధను తీసుకుని సినిమాకి వెళ్తే కాస్త ప్రశాంతంగా ఉంటుంది," అనుకుంటూ ఇంటికి చేరుకున్నాడు. సరిగ్గా అదే సమయానికి ట్రాన్స్‌ఫార్మర్‌లో సమస్య వచ్చి ఆ ఏరియాలో కరెంట్ పోయింది.
"హమ్మయ్య, సర్‌ప్రైజ్ చేద్దాం," అనుకుని మెల్లగా ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టాడు.మళ్ళీ అదే మగ స్వరం! కరెంట్ లేకపోయినా రేడియో ఎలా పనిచేస్తుంది? చంద్ర మనసులో అనుమానం మళ్ళీ పురుడుపోసుకుంది. ఆ స్వరంలో ప్రేమ పాఠాలు వినిపిస్తున్నాయి.ఆవేశంగా లోపలికి వెళ్ళగానే ఆ స్వరం ఆగిపోయింది. రాధను ఏమీ అనలేక, తనలో తానే నలిగిపోతున్నాడు. ఇన్ని రోజుల ప్రేమ ఒక్క క్షణంలో అనుమానంతో ఆవిరైపోయింది.ఆ రోజు నుంచి చంద్ర పిచ్చివాడిలా తయారయ్యాడు. ఆఫీస్‌కి సరిగ్గా వెళ్లడం లేదు, పనిలో ఏకాగ్రత లేదు. బాస్‌తో రోజూ తిట్లు, రావాల్సిన ప్రమోషన్ చేజారింది. మాసిన గడ్డంతో, జీవితంలో సర్వస్వం కోల్పోయిన వాడిలా తిరుగుతున్నాడు.ఒకరోజు పార్కులో కూర్చుని, "తాడోపేడో తేల్చుకోవాలి," అని నిర్ణయించుకుని, ఒక కత్తి తీసుకుని ఇంటికి బయలుదేరాడు.
గేటు లోపలికి అడుగుపెట్టగానే మళ్ళీ అదే స్వరం. ఆవేశంతో తలుపును గట్టిగా తన్ని లోపలికి వెళ్ళాడు. స్వరం ఆగిపోయింది.
"లోపలే ఉన్నావని నాకు తెలుసు. మర్యాదగా బయటకు రా, లేదంటే ఏం చేస్తానో నాకే తెలీదు," అని గట్టిగా అరిచాడు.
రాధ భయంతో 'ఏమైంది?' అని సైగ చేసింది. చంద్ర ఆమెను కోపంగా పక్కకు తోసి ఇల్లంతా వెతకడం మొదలుపెట్టాడు.
"బయటకు వస్తావా రావా? లేదంటే ఈ కత్తితో పొడుచుకుని చస్తా," అని అరవగానే, కొద్దిసేపటి తర్వాత,
"అది నేనే," అని ఆ స్వరం వినిపించింది.
చంద్ర వెనక్కి తిరిగి చూడగానే షాక్‌తో కళ్ళు తిరిగి పడిపోయాడు.ఆసుపత్రిలో కళ్ళు తెరిచేసరికి చుట్టూ తనవాళ్ళు ఉన్నారు.
రాధ వాళ్ళ నాన్న ముందుకు వచ్చి, "అవును బాబూ, నువ్వు విన్నది నిజమే. ఆ గొంతు రాధదే. తనది మగ గొంతు కావడంతో చిన్నప్పటి నుంచి అందరూ ఏడిపించేవారు. అందుకే తను మూగదానిలా నటిస్తోంది. పెళ్ళికి ముందే నీకు ఈ సంబంధం వద్దని చెప్పాం, కానీ నువ్వే వినలేదు," అన్నారు.
ఆ నిజాన్ని జీర్ణించుకోవడానికి చంద్రకి చాలా రోజులు పట్టింది. స్నేహితుడు రాకేష్ పరామర్శించడానికి వచ్చి,
"తన గొంతులో లోపం ఉండొచ్చు, కానీ తన ప్రేమలో ఎప్పుడైనా లోపం కనిపించిందా?" అని అడిగాడు.
"లేదు," అన్నాడు చంద్ర నీరసంగా.
"మరి ఎందుకింత ఆలోచిస్తున్నావ్? తప్పు చేసింది తను కాదు, అనుమానించిన నువ్వు. ఇంకో విషయం తెలుసా? రేడియోలో 143.00 ఛానల్‌లో వచ్చే 'ప్రేమించండి బాస్' కార్యక్రమం చెప్పేది రాధనే. ఇంట్లో రికార్డ్ చేసి పంపితే వాళ్ళు ప్రసారం చేస్తారు. ఆ తర్వాత తనే దాన్ని మళ్ళీ వింటుంది. అదే తన ఆనందం," అని చెప్పాడు.
చంద్ర మళ్ళీ షాక్ అయ్యాడు. ఆ రోజు చంద్ర పూర్తిగా మారిపోయాడు. తనను పట్టిన అనుమానం అనే పెనుభూతాన్ని వదిలించుకున్నాడు. అనురాధ, అదేనండి మన రాధ, తన మౌనాన్ని వీడింది.ఇప్పుడు ఇద్దరూ ఆనందంగా జీవిస్తున్నారు. వారి ప్రేమకు గొంతు అడ్డుకాలేదు. ఇదే మన అను"మౌ"నం.

[k3vv3]

ఏమి రుచి







రచన: తాత మోహనకృష్ణ





"ఏమండీ! తొందరగా రెడీ అవ్వండి... ఈ రోజు మనం సినిమాకు వెళ్తున్నాము" అంది కమల



"ఇంకా టైం ఉందిగా... బాగా ఆకలి వేస్తోంది... టిఫిన్ పెట్టు... మళ్లీ ఎప్పుడు తింటామో?" అన్నాడు కమల్



"ఇప్పుడే కదా డజన్ ఇడ్లీలు తిన్నారు... అప్పుడే ఆకలా?"



"ఇడ్లీలు ఏమైనా భూమంత పెద్దగా ఉన్నాయా చెప్పు... అరచేతిలో పట్టేంత చిన్నగా ఉన్నాయి... ఇట్టే అరిగిపోయాయి"



"మీ తిండి పుష్టికి ఒక నమస్కారం... ఇంట్లో ఒక హోటల్ వాతావరణమే ఎప్పుడూ ఉంటుంది మనకి"



"అలా అనకు... నాకు దిష్టి తగులుతుంది. ఇరవై ఇడ్లీలు తినే నేను ఇప్పుడు ఒకటి తక్కువ తింటున్నా... దిష్టి తగిలింది"



"నా దిష్టికే ఒక ఇడ్లీ తగ్గితే, మంచిదే... ఇంకా దిష్టి తగలాలనే కోరుకుంటాను..."



"ఒరేయ్ కమల్!" అంటూ బయటనుంచి వచ్చాడు భాను



భాను, కమల్ ఒకే ఆఫీసులో పనిచేస్తారు.



"వచ్చారా అన్నయ్యగారు! మీరైనా కాస్త చెప్పండి"



"ఏమైంది...?"



"ఇప్పటికే ఇరవై ఇడ్లీలు తిన్నారు బకెట్ సాంబార్ తో... ఇప్పుడు ఇంకా ఆకలి అంటున్నారు. మేము బయటకు సినిమాకు వెళ్లాలనుకున్నాము"



"నువ్వు ఇలా తింటూ కూర్చుంటే, మీరు సినిమాకు ఎప్పుడు వెళ్తారు చెప్పు... ఇప్పటికే వంద కిలోలు దాటి ఉన్నావు... వెయిట్ విషయంలో హాఫ్ సెంచరీ తో ఆపేయాలి... సెంచరీ చేయడానికి ఇది క్రికెట్ కాదురా"



"తింటే పెరిగితే, నేనేం చేస్తాను?... నా తప్పు కాదు"



"కమలా...! నువ్వేం వర్రీ అవకు... వాడు అంతే! మా ఆఫీసులో క్యాంటీన్ ప్రారంభించిన నెలకే మూసేశారు... వీడి తిండి గోల భరించలేక..." అన్నాడు భాను



"ఒక విషయం చెప్పరా భాను!... ఈ జన్మ ఎందుకురా?... అన్నీ రుచి చూడడానికే కదా!... సంతృప్తిగా దేహాన్ని ఉంచడానికే కదా!... అదే నేనూ చేస్తున్నా" అన్నాడు కమల్



"సరే మహా ప్రభు!... నీతో వాదించడం కష్టం"



"ఇదంతా ఎందుకు గానీ... నాకు ఒక డజన్ పూరీలు... మసాలా కూరతో కావాలి" అని ఆర్డర్ వేశాడు కమల్



"చేస్తున్నా మీకోసమే... తిని బయల్దేరండి" విసుక్కుంటూ అంది కమల



"ఆయనికి తిండి ఈ రేంజ్ లో పెట్టాలి. బట్టలు కుట్టించాలంటే, ఒక థాన్ తీయాలి... రెడీమేడ్ పట్టవు. అదే థాన్‌తో ఒక వీధంతా బట్టలు కుట్టించవచ్చు"



"కొత్తగా వచ్చిన నీకు, మా వాడి గురించి ఇంకా తెలియదేమో... వాడికి కొంచెం తిండి పుష్టి అంతే!... ఊరుకో కమల" సర్ది చెప్పాడు భాను



"పూరీ రెడీ... తినండి..."



"అద్భుతంగా చేశావు కమల పూరీ. ఏమి రుచి... ఇలాంటి పూరీ ఇంతవరకు నేను తినలేదు... అంతా నా అదృష్టం"



"అంతా నా దురదృష్టం..." అని గొనుక్కుంది కమల



"సరిగ్గా చెప్పు"



"పెళ్లిచూపుల్లో మీ విగ్రహం చూసి, ఈరోజుల్లో ఆ మాత్రం ఉండాలిలే, లేకపోతే బయటకు వెళ్తే సెక్యూరిటీ ఉండదని ఓకే చేశాను... ఇంత దారుణంగా ఉంటారని అనుకోలేదు."



"నా తప్పేమీ లేదు..."



"మీది కాదు తప్పు... నాది. నెలకు సరిపడే సరుకులు వారం లోనే అయిపోతున్నాయి..." అని తల పట్టుకుంది కమల



"సంపాదిస్తున్నది నేనుగా... నీకేంటి ప్రాబ్లం?"



"అవును... చాకిరి నాదిగా మరి. మీకోసం ఒక వంట మనిషిని పెట్టుకోవచ్చుగా"



"వంట మనిషి నీ అంత రుచిగా, ఇంత ప్రేమగా చేస్తుందా చెప్పు?"



"ఇలాంటి మాటలే చెప్పి నన్ను ఐస్ చేస్తారు... నేను కరిగిపోతాను. ఇంకో రెండు పూరీలు వేసుకోండి..." అంటూ వేడిగా రెండు పూరీలు వేసింది కమల



తిండి కార్యక్రమం పూర్తి. ఇక ఇద్దరూ సినిమాకు క్యాబ్‌లో స్టార్ట్ అయ్యారు.



"ఏమండీ! చక్కగా బండిమీద వెళ్లొచ్చుగా మనం?"



"బండైతే, మధ్య దారిలో ఏమైనా తినడానికి నాకు వీలవదు... క్యాబ్ అయితే పడుకుని కూడా తినొచ్చు... అందుకే"



"ఇందులో కూడా మీ తిండి రహస్యం దాగుని ఉందన్నమాట"



ప్రయాణం వీధి చివర దాటనే లేదు...



"కమలా! కొంచెం తినడానికి ఏమైనా ఉన్నాయా? తింటూ వెళ్తే టైం తెలియదు అందుకే అన్నా..."



"నా ఖర్మ!... మూడు గంటలు ఆగలేరు? స్నాక్స్ ఉన్నాయి తినండి"



సినిమా నుంచి వచ్చిన తర్వాత...



"సినిమా బాగుంది కదండీ!" నవ్వుతూ అడిగింది కమల



"నాకేం తెలుసు... పల్లీలు, చెగోడీలు గురించి అడుగు చెబుతాను. హీరో, హీరోయిన్ ఎలా ఉంటే నాకెందుకు? ఇంటర్వెల్ ఒక్కటే బాగుంది... కాకపోతే ఒక గంట ఉంటే బాగుండేది. బోలెడు తినొచ్చు... తొందరగా అయిపోయింది."



"హీరోయిన్ కట్టిన చీరలు సూపర్ కదండీ!"



"హీరోయిన్ చీరలు ఎలా ఉంటే నాకేంటి? సినిమాలో ఆమె వెళ్ళిన హోటల్ చాలా బాగుంది... నెక్స్ట్ టైం మనం ఆ హోటల్‌కి వెళ్ళాలి"



"పోనీ హీరో బాగా నటించాడు కదండీ..."



"హీరో ఫైటింగ్ నాకెందుకు? నాకన్నా బలంగా ఏమీ లేడు. నాలాగ తింటే బాగా బలం వస్తుంది... ఇంకా వంద మందిని కొట్టొచ్చు."



"పాటలు చాలా బాగున్నాయి కదండీ..."



"ఆ భోజనం మీద పాట ఉంది... అన్ని పదార్థాలు కళ్ల ముందు ఒక్కసారి ఊరించాయనుకో... ఆ వంటకాలన్నీ నువ్వు చెయ్యాలి"



"అంతా నా ఖర్మ!... ఎప్పుడూ తిండి గురించి ఆలోచించే మీ బుర్రకి, అన్నీ అరిగించుకోగల మీ పొట్టకీ నా వందనం!" అంటూ కోపంగా తలుపు వేసుకుని పడుకుంది కమల.



కథ సమాప్తం. 



***********

[k3vv3]

సంతోషం తమ్ముడు

ఓ లైకు కొట్టు

[k3vv3]

భీమారావు తిండి - మద్దూరి నరసింహమూర్తి

“బాబూ రెండు చేతులెత్తి దండమెడతన్నాను, మీకు మాత్రం నేను నా ఓటేలులో సాపాటు ఎట్టలేను”
“అదేంటోయి ఆలాగంటావు. నేను నీతో ఏమైనా అసభ్యకరంగా వ్యవహరించేనా, లేదే. ఇంతవరకూ ఏరోజైనా నేను తిన్నదానికి డబ్బు ఇవ్వకుండా వెళ్లిపోయేనా, లేదే” భీమారావు భీకరంగా గర్జించేడు.
“మీరు సెప్పినవన్నీ నిజమే. కానీ, మీరు తినే తిండికి నాకు ఇచ్చే దుడ్డు సరిపోదు. రెండింతలిస్తానంటేనే నేను మీకు తిండి పెట్టేది. లేదంటే ఇక పెట్టేది మాత్రం లేదు”
“ఒక మనిషి తిన్నదానికి ఇద్దరు తినే తిండి ధర కావాలి అని అడగడం మరీ అన్యాయమోయ్”
“మీకు మరొక రోజు అంటే రేపోక్కరోజు మాత్రం ఎప్పటిలాగే తిండి ఎడతాను. ఎల్లుండినుంచి మీరు నేను సెప్పినట్టు రెండింతలిస్తానంటే నా ఓటేలుకి రండి, లేకపోతే మరోదారి సూసుకోండి”
ఓటేలువాడికి తెలుసు ఆ పల్లెటూరిలో మరో ఓటేలు లేదని.
ఆ పల్లెటూరిలో ఉన్న సర్కారువారి కార్యాలయంలో పనిచేస్తున్న నలుగురిలో ఒకరికి బదిలీ అయితే, అతని జాగాలో నూతనంగా నియమించబడిన గుమాస్తా భీమారావు. అతనితో కలిసి నలుగురూ తినే ఈ ఓటేలులో భోజనానికి పాతిక రూపాయలు. రెండు రోజులు భీమారావు చేసే భోజనం చూసిన ఓటేలువాడు చెప్పిన మాటలవి. ఒక మనిషి సాధారణంగా తినే తిండికి రెండింతలు పైన తింటాడు భీమారావు. అంతేకాక, అందరూ అన్నంలో కూర పచ్చడి పులుసు నంజుకొని తింటే, భీమారావు మాత్రం వాటిలో అన్నం నంజుకొని ఎక్కువ పరిమాణంలో తినే రకం. మస్తుగా తిండి తినగలిగిననాడే తనకు పెట్టిన పేరు సార్ధక నామధేయం అవుతుంది అనుకున్నాడేమో పాపం భీమారావు, పాండవ మధ్యముడి లెక్కన తినాలన్న నియమం పెట్టుకొని పెరిగేడు.
భీమారావు తండ్రి పేరుకి కుబేరరావు అయినా, అబ్బాయి పుట్టి పెరిగే కొద్ది పిల్లాడు తినే తిండి పరిమాణం కోసం ధనం ఆర్జించే ప్రయత్నాలలో, తరిగే ఆస్తిపాస్తులతో కుబేరుడు కాస్తా కుచేలుడిలా మారిపోతున్నాడనిపించేడు. దైవ కృపతో అతను పూర్తిగా అలా మారిపోకముందే, భీమారావుకి ఉద్యోగం వచ్చి ఈ పల్లెటూరికి ప్రయాణం కట్టడంతో ఆయన ఊపిరి పీల్చుకోనారంభించేడు.
అందరూ ఇచ్చేదానికంటే తాను ఎందుకు ఎక్కువ ఇవ్వాలి? అలా ఇవ్వడం కానీ ఇవ్వమని అడగడం కానీ చట్టవిరుద్ధం అన్యాయం అని నమ్మిన భీమారావు, తండ్రికి కారణం తెలుపుతూ, ఒక వంట మనిషిని వెంటనే పంపమని ఫోన్ చేసేడు. అలా పంపకపోతే ఉద్యోగానికి రాజీనామా చేసి కొడుకు తనమీదకు దండెత్తుతాడన్న భయంతో, కుబేరరావు రెండోరోజు ఉదయానికే, భీమారావుకి అత్తవరసతో వితంతువైన అమ్మాయమ్మను నెలకు సరిపడా సరకులతో భీమారావు దగ్గరకు పంపేడు.
భీమారావు తిండి భీముడి వ్యవహారం అని తెలియని అమ్మాయమ్మ రాగానే ఇద్దరికీ కలిపి ఇంత ఉప్మా చేసిపెట్టి మధ్యాహ్నం భోజనానికి పూర్తిగా వంట చేస్తానని చెప్పింది.
‘అలాగే’ అన్నట్టుగా తలాడించిన భీమారావు మొత్తం ఉప్మా తానొక్కడే తిని, టిఫిన్ గా తిన్నదే కదా అని మెల్లిగా వచ్చిన త్రేనుపుతో ఆఫీసుకు వెళ్లిపోయేడు. పిల్లాడు బాగా ఆకలిమీదున్నాడు కాబోలు మధ్యాహ్నం భోజనానికి వచ్చేసరికి బాగా వండి పెట్టలనుకున్న అమాయకురాలు అమ్మాయమ్మ కొంచెం ఎక్కువగానే వండి పెట్టింది. ఎందుకైనా మంచిదన్న అంతరాత్మ ప్రభోదంతో, ఆమె ముందుగా భోజనం చేసేసి కూర్చుంది.
ఆవురావురంటూ ఆకలితో భోజనానికి వచ్చిన భీమరావు అప్పుడు కూడా వడ్డించినందంతా తానొక్కడే తినేసి, ఆమె వంటను మెచ్చుకొని, “అత్తా నువ్వు తినడానికి ఏమైనా మిగిలిందా” అని అడిగేడు.
ఏమీ మిగలకపోయినా -- మాటవరసకు ‘ఏదో కొంచెం మిగిలిందిలే’ అని చెప్దామనుకొన్న అమ్మాయమ్మ, అబద్ధమాడి వీడితో లేని పోని కష్టాలు తెచ్చుకున్నట్టుగా ‘ఆ మిగిలింది కూడా నాకే పెట్టు’ అంటాడనుకొని ఏమీ మిగల్లేదన్న నిజం చెప్పింది.
“పోనీలే, మిగలకపోతే నువ్వు మాత్రం ఏమి చేస్తావత్తయ్యా. రాత్రి నుంచి ఇంకొంచెం ఎక్కువగా వండు” అని ఉచిత సలహా ఇచ్చి ఆఫీసుకు వెళ్లిపోయేడు.
అమ్మాయమ్మకు అప్పుడు పూర్తిగా తెలిసివచ్చింది - మేనల్లుడు కేవలం తినడానికే పుట్టినట్టు తింటున్న సంగతి. అంతేకాక, వండిన దానిలో తనకోసం ముందునుంచీ తీసి వేరుగా ఉంచుకోకపోతే, తనకు ఏమీ మిగలదని కూడా తెలిసి వచ్చింది. అంతకన్నా, తాను ముందే తినేయడం ఉత్తమం అన్న ఆలోచన ఆమె అంతరంగాన్ని ఆవరించింది.
అలా అత్త వండిన వంట, మేనల్లుడు తిండి కలిసి నెలకు సరిపడా తెచ్చిన సరుకులు పది రోజులకే పూర్తిగా నిండుకున్నాయి.
“నాయనా భీమా, రేపుదయం వంటతో నేను తెచ్చిన సరుకులన్నీ అయిపోతాయి. కావలసిన సరకుల చిట్టా ఇస్తాను రేపు సాయంత్రం నువ్వు ఆఫీసునుంచి వచ్చేటప్పుడు కొని తీసుకొని రా”
“అలాగా అత్తా. అయితే, రేపు ఉదయం వంట చేసి నువ్వు బస్సులో ఊరికి వెళ్ళు. నాన్నకు ఈరోజే ఫోన్ చేస్తాను. సరకులు కొని ఉంచుతాడు. అవి పట్టుకొని వెంటనే మరునాటి బస్సులో వచ్చేసేయి” అని సలహా ఇచ్చేడు భీమారావు, తన జీతం డబ్బులతో సరకులు కొనడం ఇష్టం లేక.
“నీ ఇష్టం నీ నాన్న ఇష్టం నాయనా, నాదేముంది. తాడు బొంగరం లేని దాన్ని” అని – ఊరికి వెళ్ళిన అమ్మాయమ్మ, కుబేరరావు ఎంత మొత్తుకున్నా, తిరిగి భీమారావు దగ్గరకు వచ్చి వంట చేసి పెట్టే దుస్సాహసం మాత్రం చేయలేదు.

[k3vv3]

ప్యార్ ''ఖ/కరోనా"


Raj Kumar

[img=1x1]file:///C:/Users/user/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image001.gif[/img]
కరోనా వైరస్ రావడానికి వారం ముందు నాకు(జీవన్) ప్రమోషన్ వచ్చింది,అర్జెంట్ గా బెంగళూరు వెళ్ళి ఫారిన్ క్లయింట్ ని కలిసి రావాలని మా మేనేజర్ (ఆనంద్) చెప్పాడు. ఈ డీల్ ఒకే అయితే మన కంపెనీ కి చైనా క్లయింట్ వాళ్ళు ''మెడికల్ క్లెయిమ్ " ప్రాజెక్టు ఇస్తారని చెప్పారు.అదేంటో
ఆ వారం అదృష్టం కలిసి వచ్చింది. ''పెళ్లి -ప్రమోషన్" ఒక్కసారిగా నా బ్రౌసింగ్ విండో లో మెయిల్ రూపం లో ఒక అందమైన ఫిమేల్ ప్రొఫైల్ పిక్ (రాగ) వచ్చాయి. మూడు నెలలు రీఛార్జి చేయిస్తే కానీ ''మ్యారేజి బ్యూరో" వాడికి నా మీద నమ్మకం కలగ లేధు.వెంటనే షాక్ ఎందుకంటే తనని కలుసుకోవాలి అనుకునే రోజు నేను క్లయింట్ తో మీటింగ్ ''ఒకే రోజు".
ఇప్పుడు ఎలా అని ఆలోచించి మళ్ళీ బ్యూరో అతనికి రీఛార్జి చేయించి అమ్మాయి పర్సనల్ నెంబర్ తీసుకొని తనకి నా ఆఫీసు టైమింగ్ అయిపోయాక కాల్ చేశాను. మొదటి సారి తన(రాగ) మాటలు వింటుంటే నా గుండెల్లో ఏదో తెలియని భయం-సంతోషం-ఒక నర్వస్ నెస్ , ఎందుకంటే ఈ-కాలం లో ''అబ్బాయిలకి సరైయన టైమ్ లో పెళ్లిళ్లు జరక్క వచ్చిన ఒక డిజార్డర్ లో నేను డిస్టింక్షన్ లో పాస్ అయ్యాను అని చెప్పాడు మా ఫ్యామిలి డాక్టర్ (మోహన్ ).ఎలాగో అలాగా తనో తో మాట్లాడి నా ప్రమోషన్ గురించి, బెంగళూరు ట్రిప్ గురించి చెప్పి తరువాత కలుద్దాం అని చెప్పాను. తను ఒప్పుకుంధి. కానీ ఒక కండిషన్ అని చెప్పింధి, మా వూరు లో , మా ఇంటి దగ్గర వున్న ఒక ప్లేస్ లో కలుద్దాం అని చెప్పింది ఎందుకంటే ఇప్పటివరకు తను ఏ పని మొదలు పెట్టిన అక్కడి నుండే అని చెప్పింధి. తనకు బాగా కలిసి వచ్చిన ప్లేస్ అని బలంగా నమ్ముతుంది.ఇప్పుడు తను అక్కడే వుండి తన డిస్టెన్స్ ఎంబీఏ కి ప్రిపేర్ అవుతున్న అని చెప్పింది.
 
వారము రోజులు బెంగళూరులో చైనా క్లయింట్ తో వున్నా, నా ఆలోచనలు అన్నీ రాగ చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి. ఆఫీసు మీటింగ్ లు లేట్ నైట్ అయినా తనకి కాల్ చేసి మీటింగ్ లో జరిగిన విషయాలు అన్నీ చెప్పాను.చాలా సంతోషంగా ప్రాజెక్టు వర్క్ ఫినిష్ చేసుకొని వచ్చాను. రాగానే రాగ కి కాల్ చేసి తనికి కలిసి వచ్చిన ప్లేస్ లో నే కలుద్ధామని చెప్పాను.
తనని కలుసుకునే రోజు, నేను తనని చాలా గాఢంగా ప్రేమించిన విషయం తెలియచేయాలని ఒక గిఫ్ట్ షాప్ కి వెళ్ళి తనకి రింగ్ కొని బయలు దేరి తను చెప్పిన ప్లేస్ కి వెళ్ళాను. అది ఒక మారు మూల పల్లెటూరు,అందమైన చెట్లు,దగ్గరి లో ''అమ్మ వారి" గుడి. రాగ అందముగా రెడీ అయి తన తో పాటు గా తన తమ్ముడు (గోవింద్) ని తీసుకొని వచ్చింది.రాగ ని చూడగానే నా మనస్సులో లవ్ ఫీలింగ్ ఇంకా పెరిగి పోయింది.కానీ గోవింద్ చాలా వింతగా వున్నాడు.చేతి లో ఎప్పుడు మొబైల్ చూస్తూ మధ్య మధ్య లో మాత్రమే చుట్టూ చూస్తున్నాడు. వాడు పుబ్ జి ఆడుతున్నాడు అనుకున్నా, నేను రాగ ని ప్రేమించిన విషయం చెప్పాలని ,అది గోవింద్ కి అర్ధం కాకూడదు అని రాగ తో ''ప్లీజ్ ముజే ప్యార్ కరోనా " అని రాగ ముందు నిలబడి తన చేతిని తీసుకొని రింగ్ పెట్టాను.అంతే తర్వాత ఏం జరిగిందో గుర్తు లేధు. లేచి చూసే సరికి చుట్టూ డాక్టర్ లు, రాగ ఒక వైపు ఏడుస్తూ,మరొక వైపు ఊళ్ళో జనాలు,లోకల్ మీడియా లో నా పేరు, లేవడానికి కూడా ఓపిక లేకుండా కొట్టేశారు ఆ ఊరి మనుషులు.
 
అసలు ఏం జరుగుతుంది,నాకు ఏమైంది అని అడగాలని ఎవ్వరిని చూసిన కనిపించ లేదు.చివరిగా అప్పుడే అటు వైపు ముసుగు వేసుకొని వస్తున్న ఒక పెద్ద వయస్సు నర్స్ ని పిలిచి అడిగా ఎందుకు నన్ను ఇక్కడ వుంచారు అని ? దానికి తను చెప్పిన సమాధానం విని షాక్ అయ్యాను ''బాబు నీకు కరోనా " జబ్బు వచ్చింది, నిన్ను అబ్జర్ వేషన్ లో పెట్టం, నీతో ఎవ్వరూ మాట్లాడరు అనగానే హీరో షాక్.
అప్పుడే వచ్చిన లోకల్ మీడియా ముందు గోవింద్ తన స్టయిల్లో మా బావ గారి కి కరోనా వచ్చింది అని తనే మొదటి సారి నేనే తెలుసు కున్న అని చెప్పడం. ఆ మీడియా వాడు నా దగ్గరికి మాస్క్ వేసుకొని వచ్చి గుచ్చి గుచ్చి నా గురించి అడిగితే, నా కంపెనీ పేరు, నేను రీసెంట్ గా పని చేసి వచ్చిన ప్రాజెక్టు చైనా వాళ్ళతో అని తెలిసి ''రాత్రికి రాత్రి " ఆ ఊరి నుండి దేశం మొత్తం తెలిసేలా చేశారు. వారం రోజులు రకరకాలైన మెడికల్ పరీక్షలు ''ఫెయిల్" అయ్యి ,చివరిగా రాగ ని పెళ్లి చేసుకొని మొదటి రాత్రి కి ఏర్పాట్లు చేశారు మా ఫ్యామిలి వాళ్ళు.
 
ఆ రాత్రి రాగ తో అడిగిన మొదటి ప్రశ్న ''ప్యార్ కరోనా " అని చెప్పితే మీ తమ్ముడు ఎందుకు అంతా గొడవ చేసి స్పృహ కోల్పోయే లా కొట్టారు ఎందుకు అనగానే, రాగ నవ్వింది, నాకు చాలా కోపం వచ్చింది, ఎందుకు నవ్వుతున్నావు అని అడిగాను.అప్పుడు తను నా దగ్గర ఒక ప్రామిస్ తీసుకొని ''మీరు మా తమ్ముడిని (గోవింద్)ని ఏం చేయను అంటే చెప్తా" అంది. ధానికి నేను ఒకే అని ప్రామిస్ చేశాను. రాగ అప్పుడు చెప్పింది గోవింద్ గత రెండు సార్లు ''హింది పరీక్షలో" ఫెయిల్ అవుతూ వున్నడాని , ఆ రోజు నువ్వు చెప్పింది వాడికి అర్ధం కాలేధు, వాడికి అర్ధమైంది ఒక్కటే ''కరోనా " అంటే ''రోగం" అని,ఆ రోజంతా వాడు మొబైల్ లో మీడియా లో వస్తున్న ''ఇండియా లో కి కరోనా " వచ్చింది అని .
పాపం గోవింద్ పసి వాడు ,వాడికి ఏం తెలుసు మీరు కలుసుకునే రోజే ''కరోనా" వచ్చిన రోజు ఒక్కటే అని, మీరు అంటే ఎంత అభిమానమో- మీరు ఎక్కడ చనిపోతారో అని చాలా బాధ పడ్డాడు.
 
ఆనంద్ కి గోవింద్ మీడియా ముందు చేసిన ''నవరస ఆక్టింగ్ " గుర్తుకు వచ్చింది, వెంటనే ''గోవింద్ " అని అరవగానే ఎదురుగా ''గోవింద్" తల దించుకొని నిల్చున్నాడు. రాగ, తన ఫ్యామిలి అందరూ షాక్ గా చూస్తున్నారు. గోవింద్ దగ్గరికి వచ్చి ఆనంద్ ''నాకు తెలిసిన మంచి హింది మాస్టర్ వున్నారు, నువ్వు అర్జెంట్ గా హింది పరీక్షలో పాస్ కావాలి, దానికి ఎంతైనా నేను ఖర్చు పెడుతా" అని ప్రామిస్ చేయడం. గోవింద్ చేయి తుడుచుకొని ఆనంద్ ని హగ్ చేసుకొని ''మా బావ బంగారము" అని అనడం తో అందరూ హ్యాపీ.
రాగ వైపు చూసి ఆనంద్ ''అభి తో కుచ్ కరోనా" అనగానే లైట్ ఆఫ్ అవుతుంది.


 

[k3vv3]

రంగమ్మ వ్యాధి

[img=1x1]file:///C:/Users/user/AppData/Local/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image003.gif[/img]

---జ్యోతి మువ్వల
 
ఇంటిలోకి అడుగుపెట్టిన వెంటనే పక్కనున్న పెరటిలో బట్టలు ఉతుకుతూ అటుగా తిరిగి ముసుగు వేసుకున్న వ్యక్తిని చూసి ఎవరబ్బా? ఈ కొత్త వ్యక్తి అని అనుకుంటూ ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టింది రంగమ్మ.
కొంపదీసి అమ్మగారు కొత్త పనివాడిని పెట్టేసుకున్నారా ఏంటి? అని ఆలోచిస్తూ 
అయ్యో అయ్యో ఒక రెండు రోజులు రాకపోతే అప్పుడే కొత్తపని వాడిని పట్టేసుకుంటారా అమ్మగారు
అంటూ శోకాలు పెట్టుకుని ఇంటిలోకి వచ్చింది రంగమ్మ!
అప్పుడే పూజ ముగించుకొని పూజ గదిలో నుంచి బయటకు వస్తున్న భాగ్యం 
"అబ్బా! ఏంటే తెల్లారు నీ గోల" ముందు ఆ శోకాలు ఆపు 
వారం రోజుల నుంచి అడ్రస్ లేకుండా పోయావు. ఒక కబురు లేదు కాకరకాయ లేదు" అని మండిపడింది.
"ఎన్నిసార్లు సెలవులు పడతావు. నేను చేసుకోలేక నిన్ను పెట్టుకున్నాను. నువ్వేమో వారంలో రెండు రోజులు రావు. ఇప్పుడు ఏకంగా వారం రోజులు డుమ్మా కొట్టావు.
 ఇలా అయితే నాకు కుదరదు అని గట్టిగా చెప్పింది భాగ్యం."
"ఏం సేయను అమ్మ! రాత్రులు నిద్ర పట్టదు. ఒక్కోపాలి రేతిరంతా కళ్ళు నిలబడి పోతాయి. కాలు చేతులు ఒకటే సొలుపులు. ఆరోగ్యం బాగోలేక రాలేకపోతున్నాను గానీ కావాలని మానేతున్నానా? అర్థం చేసుకోండి అమ్మగారు అని అంది రంగమ్మ."
 
"బాగుందే సంబరం అలాంటప్పుడు ఎందుకు నీకీ పని, చక్కగా ఇంటిపట్టునే ఉండి ఆరోగ్యం చూసుకో రాదు.నా ప్రాణాలు ఎందుకు తీస్తున్నావ్ అంటూ మొఖం తిప్పుకుంది భాగ్యం".
 
"ఇల్లు గడవాలంటే ఏదో పని చేసుకో పోతే ఎలా అమ్మగారు. నేను పడుకుంటే నాలుగు మెతుకులు పెట్టే నాధుడే లేడు. నా మొగుడు సక్కగుంటే నాకెందుకీ పాటులు. ఆ తాగుబోతు సచ్చినోడు తాగి ఎక్కడ పడిపోతాడో... ఎటో, కాయకష్టం చేసుకోకపోతే మా బతుకులు సాగేదేంట చెప్పండి. అస్సలు ఒంట్లో బాగోక ఇంటి దగ్గరే పడుకొని ఉంటే మా చెల్లెలు డాక్టర్ దగ్గరికి తోలుకొని పోయింది.డాక్టర్ బోలెడు టెస్ట్ల రాశాడు.
 
 రిపోర్ట్స్ అన్ని చూసి చక్కెర వ్యాధి అని చెప్పాడు. రక్తంలో ఏవో తగ్గిపోయాయి అంట. నాలుగురోజులు రెస్ట్ తీసుకోమని చెప్పాడు. అందుకే రాలేకపోయాను అమ్మ" అని దీనంగా మొహం పెట్టి చెప్పింది రంగమ్మ.
 భాగ్యం మాత్రం ఏమాత్రం కనికరించలేదు. "ఏవో సాకులు చెబుతావులే. నీ మాటలు ఎప్పుడు నమ్మాలి! అని నిష్టూరంగా మాట్లాడింది భాగ్యం."
 
"ఈ ఒక్క పాలి క్షమించండి అమ్మా!" అని బతిమాలుతుంది రంగమ్మ. బయటనుండి భాగ్యం, రంగమ్మ సంభాషణంతా వింటున్నాడు దుర్గారావు.
"సర్లే! ఇదే ఆఖరి సారి. మళ్లీ సెలవు పెట్టావ్ అనుకో ఊరుకునేది లేదు అని గదామాయించింది భాగ్యం.
 
భాగ్యం మాటలకి చిన్నబుచ్చుకున్న ఎట్లాగోల కరుణించారు అంతే చాలు అని మనసులో అనుకుని గబగబా పేరటిలోకి వెళ్ళింది రంగమ్మ. అంతలోనే అవును ఈ ముసుగు మనిషి ఎవడు? ఇందాక ఇంట్లోకి వస్తున్నప్పుడు ఇక్కడే చూశాను. ఒక్క రెండు రోజులు పనికి రాకపోతే నా పనినే లాగేసుకుంటాడా? వీడి పని చెప్తాను చూడు ,ఈ రంగమ్మ పనిలోనే వేలు పెట్టాలి అంటే ఆడికి ఎన్ని గుండెలు ఉండాలా? అని చుట్టూ చూసింది. బన్నీలు వేసుకొని లింగి కట్టుకొని ముసుగులో బట్టలు ఉతుకుతున్న దుర్గారావుని వెనక నుండి వెళ్లి అమాంతం జబ్బ పైన చర్చింది రంగమ్మ.
 
 దెబ్బకి కళ్ళు వూడోచ్చినంత పనయింది దుర్గారావుకి. కోపంగా ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు దుర్గారావు. దుర్గారావుని చూసిన రంగమ్మకి పై ప్రాణాలు పైనే పోయాయి. పట్టపగలే చుక్కలు కనిపించాయి. "అయ్యగారు మీరా... తప్పై పోనాది! క్షమించండి అని కాళ్ళ మీద పడింది. ఎవడో కొత్త పని వాడు అనుకున్నాను." అని గజగజ వణికి పోసాగింది.
 
 "ఆ నీకేం, నీకు కావలసిన అన్ని రోజులు సెలవులు పెట్టుకుంటావ్". "ఇక్కడ బలైపోయింది నేనే కదా!నువ్వు సెలవు పెట్టి నప్పుడల్లా నాతో సెలవు పెట్టించి మొత్తం ఇంట్లో పని చేయిస్తుంది మీ అమ్మగారు 
పైగా నా జబ్బ ఉడివచ్చేలా నన్నే కొడతావా ?" అని బావురుమన్నాడు దుర్గారావు.
 
దుర్గారావు పరిస్థితికి జాలిపడింది రంగమ్మ. ఊరుకొండి బాబు గారు మీ కష్టం పగవాడికి కూడా రాకూడదు.
"ఎప్పుడూ తెల్ల చొక్కా లాగు వేసుకొని రాజకీయ నాయకుడులాగా హుందాగా ఉండే మిమ్మల్ని ఈ బట్టల్లో చూసి పోల్చుకోలేక పోయాను అయ్యగారు అంది రంగమ్మ." అదా! ఏం చేయమంటావ్? మీ అమ్మగారికి తింటే ఆయాసం తినకపోతే నీరసం. మరి తప్పదు నాకు అందుకే ఎవరు గుర్తు పట్టకూడదని ఈ అవతారంలో పని చేసుకుంటున్నాను" అని వాపోయాడు దుర్గారావు.
 
క్షమించండి బాబు గారు! తప్పై పోయింది. షుగరు వ్యాధి వల్ల ముడుకులు నొప్పులు, ఒళ్ళు నొప్పులు. మా అయ్యాకి ,అమ్మకి ఇదే జబ్బు ఉందంట. ఈ మధ్యే తెలిసింది. ఆస్తులు ఇచ్చినా ఇవ్వకపోయినా రోగాలు మాత్రం వారసత్వంగా వస్తాయి అంట కదా! తెల్లారగట్ల లేవలేకపోతున్నాను. డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్లాను, అందుకే రాలేక పోయాను అని చెప్పింది రంగమ్మ.
 
 రంగమ్మ బాధను విన్న దుర్గారావు ఇంటి లోపలికి వెళ్లి ఒక మాత్రని తెచ్చి ఇదిగో రంగమ్మ అని ఇచ్చాడు.
అది చూసి రంగమ్మా !" ఏంటి బాబు ఇది? ఎందుకు" అని అడిగింది. రోజు ముడుకులు నొప్పులు ఒళ్ళు నొప్పులుతో బాధపడుతున్నాను అంటున్నావు కదా. ఈ మాత్ర వేసుకుంటే నీకు ముడుకులు నొప్పులు ఒళ్ళు నొప్పులు పోతాయి. చక్కగా రాత్రి పూట నిద్ర పడుతుంది. మనిషికి మంచి నిద్రే ఆరోగ్యం. శరీరానికి తగినంత నిద్ర, వ్యాయామం లేకపోతే అనారోగ్యమే వస్తుంది. వేల పట్టున తిండి కూడా చాలా అవసరం.
 
 ఇళ్ళల్లో పని చేసుకొని సమయానికి తినక పోవడం వల్లే నీకు ఈ వ్యాధి వచ్చి ఉంటాది. వేల తప్పి భోజనం చేయడం కొవ్వు పదార్థాలు, మాంసాహారాలు తినటం వల్ల నీకు వచ్చి ఉంటుంది. తల్లిదండ్రుల నుంచి వంశ పరంగా కొన్ని అనారోగ్యాలు సంక్రమించిన తగిన జాగ్రత్తలు తీసుకొని అలవాట్లు మార్చుకుంటే సరిపోతుంది అని చెప్పి ఆ మాత్ర రంగమ్మ కి ఇచ్చాడు.
ఇంతలో భాగ్యం ఏంటి అక్కడ కబుర్లు పని అయిందా లేదా అని కేక వేసింది. టక్కున ఎవరి పనిలో వారు నిమగ్నమయ్యారు.
 
అలా కొన్ని రోజులు పోయిన తర్వాత రంగమ్మ చాలా చలాకీగా పని చేసుకుంటుంది. ఈ మధ్య సెలవులు కూడా పెట్టడం లేదు. ఒకరోజు దుర్గారావు ఏంటి రంగమ్మ ఎలా ఉంది ఇప్పుడు ఆరోగ్యం అని అడిగాడు. మీరు ఇచ్చిన మందు బాగా పని చేసింది బాబు గారు. ఇప్పుడు ఆరోగ్యంగానే ఉంది. అని చెప్పింది. ఆ మాట విని దుర్గారావు ఫక్కున నవ్వాడు. దుర్గారావు అలా నవ్వడం చూసి ఎందుకు నవ్వుతున్నాడో రంగమ్మ కి అర్థం కాలేదు.
ఎందుకు బాబు అలా నవ్వుతున్నావ్ అని అడిగింది.
మరేం లేదు రంగమ్మ... నేను నీకు ఇచ్చింది ఒళ్ళు నొప్పులు మాత్ర! అది వేసుకోగానే నీ ఒళ్ళు నొప్పులు తగ్గి పోయాయి.దానికి తోడు సమయానికి ఆహారం తీసుకుంటున్నట్లు ఉన్నావ్, మంచిగా పడుకుంటున్నావు అందుకే నీకు ఆరోగ్యంగా అనిపిస్తుంది. ఆరోగ్యం అనేది మన మానసిక పరిస్థితి మీద ఆధారపడి ఉంటుంది. మన మనసు దేనినైతే ఆలోచిస్తుందో అదే మనకి తిరిగి వస్తుంది. మానసిక ఆరోగ్యం మనిషిని కుంగదీస్తుంది.
 
ఆ మాత్ర వేసుకోవడం వల్ల నువ్వు ఆరోగ్యంగా ఉన్నావని భావిస్తున్నావు అందుకే నీకు ఆరోగ్యంగా అనిపిస్తుంది. అని చెప్పాడు. ఆ మాట విని రంగమ్మ ఆశ్చర్యంగా నోరెళ్ళబెట్టింది. మన శరీరానికి మన ఆరోగ్యాన్ని బాగుచేసుకునే శక్తి ఉంటుంది. ఈ మాత్రలు మన శరీరంలోని భాగాలకు తమ వంతు పని చేసుకునే శక్తిని కోల్పోతే పని చేసుకోవడానికి సాయంగా మాత్రమే నిలుస్తాయి. ఈ విషయం తెలియక చాలామంది మాత్రలు వేసుకోవడం వల్లే ఆరోగ్యం కుదుటపడిందని భావిస్తారు. నాచురల్గా శరీరం బాగు పడాల్సిన స్థితిని కోల్పోయి ఈ మందుల ఆధారంగానే శరీరభాగాలు పనిచేయడం మొదలుపెడతాయి. అందుకే ఎక్కువగా మందులు వాడకూడదు. డాక్టర్ పర్యవేక్షణలో మోతాదులో తీసుకోవడం మంచిది అని చెప్పాడు.
అయ్యగారు మీరు చాలా గొప్పవారు అండి. ఈరోజు మీవల్ల నాకు చాలా విషయాలు తెలిసాయి అని సంతోషపడింది. సర్లే మళ్లీ నా జబ్బా విరగకొట్టకుండా ఉంటే చాలు అన్నాడు దుర్గారావు. భాగ్యం, రంగమ్మ ఫక్కున నవ్వారు.

[k3vv3]

షడ్రుచుల సమ్మేళనంలా మీ జీవితం తీపి, వగరు, చేదుల కలయికతో సాఫీగా సాగాలని..
ఈ ఉగాది మీకు సకల శుభాలను చేకూర్చాలని కోరుకుంటూ..
మీకు మీ కుటుంబ సభ్యులకు పరాభవ నామ సంవత్సర ఉగాది శుభాకాంక్షలు

[k3vv3]

మంత్ర తంత్రాల మాయల మరాఠీ







రచన: నల్లబాటి రాఘవేంద్ర రావు



రైలు బోగీలో నుంచి అతి కష్టం మీద కిందకు దిగాడు చింతపిక్కల రామకుటుంబం. 90 ఏళ్ళకు దగ్గర పడుతున్నా.. గట్టిపిండం. తన కంచుకంఠం ఒక్కసారి నిమురుకున్నాడు.



సమయం సాయంత్రం ఆరు గంటలు దాటి ఏడు గంటలకు దగ్గర కాబోతుంది.. వెలుతురు, చీకటి కలగలిపిన దోబూచుల వాతావరణం!



సన్నగా జల్లు పడుతోంది. తన చంకలో ఉన్న కాకి రంగు గోతాంలాంటి సంచిలో నుండి.. దళసరి రగ్గులాంటి గుడ్డ పైకి తీశాడు. నెత్తిమీద నుండి కప్పి, ఎడంభుజం మీదనుండి చుట్టూ తిప్పాడు. రైలు పట్టాలకు అడ్డంగా దిగి.. అటు ఇటు పరికించి గబగబా నడుచుకుంటూ అవతల రోడ్డు కి వెళ్ళాడు.. తల పైకెత్తి చూసాడు.. దూరంగా నీలంరంగు మేడ.. అదే అదే.. అడ్రస్ సుఖంగానే దొరికినందుకు తనలో తానే.. 'ఇ హే హే' అని నవ్వుకున్నాడు.



అతికష్టంగా బురదలో నడుచుకుంటూ.. చిన్న గా దగ్గుకొంటూ.. నీలంరంగు మేడ సమీపించాడు.
అందమైన గేటు.. గేట్ కి అటుఇటు పొడవాటి అశోకవృక్షాలు.
"అమ్మాయీ.. అమ్మాయీ".. గట్టిగా పిలిచాడు. ఎవరూ తలుపు తీయకపోవడంతో దబదబా బాదాడు.



సత్యసుందరి తలుపు తీసింది.



"నేనమ్మా.. నన్ను 'చిరాకు' అంటారు.. సత్య నారాయణమూర్తి గారి ఇల్లు ఇదే కదమ్మా"



"అవునండి ఇదే.. కాళ్లు కడుక్కోండి. నాన్న గారు మీరు వస్తారని చెప్పారు..”అంది సత్యసుందరి.



"అమ్మానాన్న అర్జెంట్ పని మీద అమలాపురం వెళ్లారట కదా.. నాకు ఫోన్ చేసి.. కొన్ని విషయాలు చెప్పారులే. నీతో మాట్లాడి అన్ని విషయాలు నన్ను తెలుసుకోమన్నారు. తెలుసుకునేది ఏముందమ్మా.. మామూలు రామాయణమే, మామూలు భారతమే!" అంటూ తను కప్పుకున్న దళసరి రగ్గులాంటి గుడ్డ ను మడిచి తన గోతాం లో పెట్టాడు.



మాసినగడ్డం.. గారపళ్ళు.. పిచ్చుకగూడు లాంటి తల.. ఈ ఆకారంలో ఉన్న అతడిని చూడగానే ఏవగింపు కలిగింది సత్యసుందరికి. కొరియన్ సోఫా ఉన్నా, ప్లాస్టిక్కుర్చీ చూపించి కూర్చోమంది.



"వద్దమ్మా తల్లి.. పెద్ద వయసు కదా.. ఇలా నేల మీద కూర్చున్నాను అనుకో.. చాలా సుఖంగా ఉంటుంది. కాళ్ళు చాపుకోవచ్చు, కావలసినప్పుడు బాచీమఠం వేసుకోవచ్చు. అది కొరియన్ సోఫా లాగా ఉంది.. చాలా ఖరీదు ఉంటుందటమ్మా.. నువ్వు మాత్రం ఆ కొరియన్ సోఫాలో కూర్చో.. చిట్టితల్లీ.



"నీ పేరు సత్యసుందరి కదమ్మా.. ఎంత లక్షణంగా ఉన్నావు తల్లీ.. ముఖ్యంగా.. అందరిలా మధ్యపాపిడి కాకుండా ఎడమచెవి దగ్గర పాపిడి తీసావు చూడమ్మా.. అది నీ ముఖానికి చాలా అందం వచ్చింది రా..



నాకు ఎక్కడా ఈ స్టైలు కనబడలేదు.. !. సరే, నా గురించి ముందుగా రెండంటే రెండే రెండు ముక్కలుచెప్పి.. అసలు విషయానికి వస్తాను.. నా పేరు చింతపిక్కల రామకుటుంబం.. షార్ట్ కట్ లో అందరూ 'చిరాకు' అని పిలవడం మొదలు పెట్టారు.. ఇదేదో చాలా గమ్మత్తుగా వెరైటీగా ఉంటుందని నేను సర్దుకు పోతున్నాను.



ఇప్పుడు బ్రీఫ్ కేసులు వాడుతున్నారు గానీ చిట్టి తల్లీ.. ఈ గోతాం అంత సుఖం ఇంకేమీ లేదమ్మా. " అంటూ.. తన గోతాంలో నుంచి కొన్ని సర్టిఫికెట్లు, మరికొన్ని ఆల్బమ్స్ తీసి.. పైన పెట్టాడు.



"అమ్మాయి.. నువ్వు.. కాఫీ టీ మజ్జిగ ఏమీ ఇస్తానని అడగలేదు నన్ను.. అవసరం లేదమ్మా! నాకు అలాంటి మంచి అలవాట్లు లేవు.. ఎటొచ్చి చుట్టపీక మాత్రం
నా ఆరో ప్రాణం అంటే నమ్ము. అందులోనూ బంకచుట్ట అంటే మరీ చచ్చి పడతానమ్మా.. "



"ఏం తీసుకుంటారు?"



"అబ్బబ్బే వద్దురా.. వద్దురా. ఏదైనా తాగినా తిన్నా.. తిండి లేక ఇలా తిరుగుతున్నాడు అనుకుంటారు.. మీ అమ్మమ్మ ఉంది చూసావూ.. ఇదిగో ఈ స్టీల్డబ్బాలో నిమ్మకాయరసం కలిపి ఇస్తుంది.. ఆవిడ పిచ్చి.. నేను ఇంకా చాలా కాలం బ్రతకాలంట.. మనవాళ్ల కుటుంబాల్లో సమస్యలన్నీ పెద్దమనిషిగా పరిష్కరించాలంటే నేను కలకాలం బ్రతికి బట్ట కట్టాలట!.. ఎలా కుదురు తుందమ్మా.. ఎప్పుడు బకెట్టు తన్ని పడేస్తానో.. ఎవరికి తెలుసు?..



సరే ఇదంతా చిరాకు గోల నీకు ఎందుకు కానీ.. ఇప్పుడు చెప్పమ్మా.. వైజాగులో మీ అత్తగారి ఇంటి దగ్గర సంవత్సరం క్రితం అసలు.. అసలు ఏం జరిగింది.. ఏం జరగబట్టి నువ్వు వాళ్ల మీద కోపపడి రైలు బండి ఎక్కి ఒంటరిగా పుట్టింటికి వచ్చావు ?.. అంతలా రావలసిన భయంకర పరిస్థితి నాకు వివరంగా చెప్పమ్మా.. ఈ ముసలిముండా కొడుకు నీకేం ఉపకారం చేస్తాడు అని సందేహించకు తల్లి.. " 'చిరాకు' నేల మీద బాచీమఠం వేసుకుంటూ అన్నాడు.



"చాలాచాలా చెప్పాలి మీకు.. జరిగిన సంఘటనలు.. మరుపు రావడం లేదు. గుండెలోంచి తన్నుకొస్తు న్నాయి.. మనసు రగిలిపోతుంది. ఒకసారి ఏం జరిగిందంటే.. " ఉక్రోశం భళుక్కున కక్కబోయింది సత్య సుందరి.



"ఉండమ్మా.. పిచ్చిముండాకొడుకుని.. ఇవన్నీ నీకు చూపించలేదు కదా.. ఈ పని పూర్తిచేద్దాం. మన వాళ్లు అందరూ కలిపి మన తెలుగు రాష్ట్రాలు మొత్తం మీదా నాకు 49 సన్మానాలు చేశారు అమ్మాయి.. నీ సమస్య పరిష్కరించ గలిగాను అనుకో.. మీరు కూడా నాకు సన్మానం చేశారు అనుకో.. ఆహా.. అలాగని నేను సన్మా నాల పిచ్చివాడిని కాదు అమ్మాయి..



అలాగనిసమస్య పరిష్కరించినందుకు డబ్బులు తీసుకునే మదపిచ్చి నాకు అసలులేదు.. ఏదో చచ్చేలోపు కొంచెం మంచి పనులు చేద్దామని.. ఇప్పుడు.. చస్తే ఎవరూ రావడంలేదమ్మా.. కనీసం పెళ్ళాం కూడా ఏడవడం లేదు.. అలా కాదు అమ్మాయి నా గురించి 100 మంది రావాలి 100 మంది ఏడవాలి.. అదీ.. నా సంకల్పం.



నా నిర్ణయం 'తప్పు'.. అంటావా?మళ్లీ ఇంకో 'సోది'.. ఇదే నమ్మా నాతో వచ్చిన చిరాకు.. సరే ఈ ఆల్బమ్ చూడు.. పూలదండ లతో ఎలా మెరిసిపోతున్నానో.. ఈ సర్టిఫికెట్స్ చూడు.. నా గొప్పతనం నీకే తెలుస్తుంది. " అంటూ అవన్నీ చూపించి గోతాంలో పెట్టాడు చిరాకు.



"అమ్మాయి.. మీ అమ్మమ్మ అంటుంది.. నేను.. జాగ్రత్తగా ఉండాలి అంట.. !ఆవిడ పిచ్చి కాక పోతే.. నేను చచ్చేలోపు అన్ని అనుభవించేశాను అమ్మాయి.. ముగ్గురు కూతుళ్లకు ఘనంగా పెళ్లిళ్లు చేశాను.. ఇద్దరు కొడుకులు పెద్దపెద్ద ఉద్యోగాలు చేస్తున్నారు.



"అన్నట్టు.. ఇప్పటి వరకు నేను డీల్ చేసిన వ్యవ హారాలు అన్ని.. అన్నీ సక్సెస్ తల్లి.. ఒక్కటంటే ఒక్కటి ఫెయిల్యూర్ అవ్వలేదు. నేను ఆస్తి తగాదాలు తీరుస్తాను.. సరిహద్దు తగాదాలు తీరుస్తాను.. యాక్సి డెంట్ సమస్యలు కూడా రాజీ చేసి పెడతాను..



ముఖ్యం గా భార్యభర్తల గొడవలు తీర్చడంలో.. అలాగే ఓల్మొత్తం.. కుటుంబ సమస్యలు కూడా తీర్చ డంలో ఎక్స్పర్ట్ నమ్మా.. ఇదిగో.. మనలో మనమాట నువ్వు ఎవరికైనా నా గురించి రికమండ్ చెయ్యొచ్చు తల్లి.. ఎలాగోలాగా చచ్చేలోపు సెంచరీ కొట్టాలి.. అనేది ఈ ముండా కొడుకు తాపత్రయం..



చూద్దాం".. 'చిరాకు' తన స్టీల్ డబ్బాలోని నిమ్మరసం కొంచెం తాగుతూ ఓరగా సత్యసుందరి వైపు చూస్తూ.. ఆగాడు. ఆమె ముఖంలో నుంచి అగ్గిమెరుపులు బయ టకు వస్తున్నట్టు గ్రహించాడు.



"కాస్త తమాయించుకుని ప్రశాంతంగా చెప్పు తల్లి.. ఆ.. ఇప్పుడు సావధానంగా చెప్పమ్మా.. అసలు వైజాగ్ లో.. మీఅత్తగారి ఇంటిదగ్గర.. ఏం జరిగింది ? మీ అత్తగారు ఎలాంటిది???" భృకుటి ముడిచి సత్యసుందరి వైపు.. చూస్తూ అడిగాడు 'చిరాకు. '



"మా అత్తగారు అస్సలు మంచిది కాదు.. ప్రతి దానికి.. " ఆవేశంగా ఆయాసంగా ఆతృతగా చెప్పుకు పోతుంది సత్యసుందరి.



"ఆగమ్మా ఆగాగు ఆగు ఆగు తల్లి.. ఇక్కడేనమ్మా కథ మొదలవుతుంది.. ఈ అత్తగార్లు ఉన్నారు చూశావు.. వీళ్ళు ఉత్తి చాదస్తపు అల్లరి పిడుగులమ్మా.. ఈ అత్తగార్ల సమస్యలు ఈనాటివి కాదమ్మా.
సతీసుమతి, సతీ సక్కుబాయి, సతీసులోచన, సతీ అరుంధతి.. వాళ్లు.. వాళ్లు పడ్డారు తల్లి.. అసలైన కర్మ !!



"ఈ అత్తగార్లు తాము పట్టిన కుందేటికి మూడు కాదమ్మా ఒకటే కాలు అంటారు.. మనం తల ఆడించాలి.. తందానతాన.. అనాలి.. తిమ్మినిబెమ్మిని చేస్తారు.. బెమ్మిని తిమ్మిని చేస్తారు.. మనం నోరు ఎత్తకూడదు.. మన వాళ్లందర్నీ 24 గంటలు తిడుతూ ఉండాలి.. వాళ్ల వాళ్ళు వెధవలు అయినా పొగుడుతూ ఉండాలి.. వాళ్ళు పాటించే మూఢనమ్మకాలు,
చాదస్తాలు మనమూ నేర్చుకుని.. చావాలి.. అలాగైతే కాపురం.. మహదానందంగా.. సాగిపోతుందమ్మా.. !!!



ఛీ.. ఛీ అలాంటి బ్రతుకు బ్రతికే కన్నా.. ఉరిపోసుకు చావడం మంచిది తల్లి.. కిరసనాయిలు పోసుకొని అంటించుకోవడం మంచిది తల్లి.. నిద్రమాత్రలు మింగి చావడం బెటర్.. రైలు చక్రాలక్రింద తల పెట్టుకుని చావడం చాలా చాలా ఉత్తమం.. ముసలి ముండా కొడుకుని ఇన్నిన్ని మాటలు అనేస్తున్నాను అని అనుకోకమ్మా.. నీలా అష్టకష్టాలు పడ్డ వాళ్ళు చెప్పిన డైలాగులు అన్నీ విన్న మీదట.. నాకు వాగుడు అలవాటై పోయింది తల్లి..

[k3vv3]

నాకు 'చిరాకు' అనే పేరు తీసేసి.. 'వాగుడుకాయ' అనే పేరు పెట్టిన సంతోషిస్తాను. పోతే పోయింది నిండు నూరేళ్లు బతుకు ఎవరు భరించగలరు అమ్మాయి ఈ విధానం..



"అత్తగారికి ఏదో హోదా ఇవ్వాలట.. అత్తగారికి హక్కులు ఉంటాయట.. మాయదారి ముదనష్టపు హక్కులు.. వయసు వచ్చాక ఓ మూలన 'కృష్ణా రామా ' అని పడి ఉండొచ్చుకదా.



ఏ.. పెత్తనం ఆవిడే తీసుకోవాలా? కోడలికి కాపురానికి వచ్చిన మర్నాడే తాళాలు ఇచ్చేసి పెత్తనం కూడా ఇవ్వొచ్చుకదా.. అలా ఇవ్వరు.



తమ ఆచారవ్యవహారాలు, పూజాపునస్కారాలు, పడికట్లు.. నా మొఖం.. నా శ్రాద్ధం.. అన్ని.. అత్తగారు చెప్పినట్టు కోడలు అలవాటు చేసుకోవాలట. ఏ.. కోడలు చెప్పినట్టు అత్త గారు అలవాటు చేసు కుంటే కొంపలు మునిగి పోతాయా ??? వీలు కుదరక పోతే కోడలు బట్టే అత్తగారు మారాలి. కోడలు చెప్పినట్లు చేతులు కట్టుకు వినాలి.. అలా నేర్చుకోవాలి.. అలా చేయరు.. ప్రపంచ యుద్ధం తీసుకొచ్చేస్తారు.



కూతురు కే కాదు కోడలికి కూడా.. ' గారం'.. ఇవ్వడం ఈ అత్తగార్లు నేర్చుకుంటేనే.. ఈ సమాజం బాగుపడుతుంది.. అంతవరకు ఇదిగో ఇలాగే ఏడుస్తుంది..



ఆవిడ అడుగులకు మడుగులొత్తాలట.. తల్లిలా అత్తగారిని ప్రేమించాలట.. గౌరవించాలట.. కాళ్ళకి దండం పెట్టాలట!!ఎందుకు పెడతారమ్మా.. కోడలు ఎందుకు పనికిరానిదా?అటున్న సూర్యుడు ఇటు పొడిచిన.. తల్లి అత్త అవ్వదు.. అత్త తల్లి అవ్వదు!!! వాళ్ళ అబ్బాయిని ఇచ్చి పెళ్లి చేసినంత మాత్రాన.. అణిగి మణిగి.. తాబేలులా బ్రతకాలా???? వాళ్ళ అబ్బాయిని నీకు ఇవ్వకపోతే అసలు నీకు పెళ్లి కాదా అంట!!!! అక్కడినుంచి సంవ త్సరం క్రితం ఇక్క డకు వచ్చేసి.. చాలా మంచి పని చేసావమ్మా నువ్వు.. శభాష్.. !!



"ఇలా నీలా.. పుట్టింటికి వచ్చేయడము అనేది ఉంది చూసావూ.. ఇది.. నీలాంటి, కోడళ్ళు అందరికీ ఆదర్శ ప్రాయ మైన పనమ్మా.. సర్దుకుపోవడం.. శాంతంగా బ్రతకడం.. అత్త మామలను భర్తను రోజూ గౌరవిస్తూనే జీవిత మంతా గడిపేయడం.. ఎవరు చెప్పారమ్మా ఈ పిచ్చి విధానాలు.. అసలు మన పెద్దలు అందర్నీ లైనుగా నుంచోపెట్టి కొరడాతో చితక బాదాలమ్మా ఇలాంటి పిచ్చి విధానాలు ఏర్పాటు చేసినందుకు.. నేనైతే అసలు ఒప్పుకోను తల్లి.. ఇప్పటికైనా మించి పోయింది లేదు అక్కడికి వెళ్లి మీ అత్తగారికి ఇంత పచ్చగడ్డి పెడతాను.. దాంట్లో కాస్త సున్నం కూడా కలుపుతాను.. అప్పుడు గాని ఆవిడకు బుద్ధి రాదు..



"నువ్వు ఇక్కడకు వచ్చేసిన కొత్తలో మీ ఆయన గారు నిన్ను తీసుకెళ్లడానికి వచ్చారట.. ఆ తర్వాత మీ మామయ్యగారు కూడా రెండసార్లు నిన్ను తీసుకెళ్ల డానికి ప్రయత్నించారట.. నువ్వు 'ససేమిరావెళ్ళను' అన్నావట!.. నీ మొగుడు నే ఇక్కడకు వచ్చేయమన్నావట.. లేదంటే వేరే కాపురం పెట్టమని అన్నావట.. !



ఆ నోటా ఈ నోటా నాకు తెలిసిందిలే కూతురా. ఈ రకంగా కోడళ్ళు మసలుకుంటే.. అత్తగార్లు అందరి కీళ్లుఒంగితీరతాయమ్మా.. కట్టు కున్నోడు కూడా నీ దారిలోకివచ్చి తీరతాడు. భలే వంచావమ్మా వాళ్ళ బుర్రకాయలు.. ఇలా బిగుతుగా ఉంటేనే.. మనకు గౌరవం ఉంటుంది.. లేకుంటే మనల్ని ఇంకా అణగదొక్కేస్తారు.. వద్దమ్మా.. నువ్వు అసలు అక్కడికి వెళ్లొద్దు.. ఏ నీ అత్త మామలు కొడుకు లేకుండా బ్రతకలేరా.. ??నేర్చుకోవాలి.. ఒకరి మీద ఆధారపడి బ్రతక కూడదు.. అని జాగ్రత్త పడాలి. అయినా.. వృద్ధా శ్రమాలు లాంటి అవకాశాలు ఇప్పు డు చాలా ఉన్నాయమ్మా.. చింత లేదు.



కొడుక్కి పెళ్లిముహూర్తం ముందురోజు నాటికే దగ్గర లో ఉన్న అనాధాశ్రమాలు, వృద్ధాశ్రమాల లిస్టు సేకరించు కొని ఉండాలమ్మా.. నేటి తల్లిదండ్రులు. వాళ్లే తెలివైన వాళ్ళు.. ఏమో నీ కొడుక్కి పెళ్లి అయ్యేసరికి ఇంకా ఎలాంటి సులభమైన కొత్త కొత్త విధానాలు వస్తాయో.. చూద్దాం!



"ఇక్కడ విషయం ఏమిటంటే.. జీవితాలు నాశనం అయిపోవడం కాదు తల్లి.. సమా జంలో మీ నాన్నగారు తలెత్తుకు ధైర్యంగా తిరిగేలా నువ్వు చేశావు చూడు.. ఇదమ్మా.. ఇదీ కుటుంబం పరువు ప్రతిష్టలు నిలబెట్టడం అంటే.. మనలో మనమాట.. ఎప్పటికైనా ఇదే నీ కుటుంబం గాని 'అది' ఎలా అవుతుంది.. ?



మీ ఊరు ఏది అని ఎవరైనా అడిగితే.. మీ అమ్మ గారి ఊరు పేరే చెప్పాలి కానీ మీ అత్త గారి ఊరు చెప్ప కూడదమ్మా.. ఈ విషయా లన్నీ మీ అమ్మానాన్నలు నీకు చెప్పి పంపితే.. నీ సమస్య ఇప్పుడు ఇంతవరకు వచ్చి ఉండేదికాదు. చిన్న పిల్లవు.. బాగా చిన్న పిల్లవు 28 ఏళ్లు ఉండొచ్చు..



మరో విషయం.. నాన్నగారుచెప్పారు.. నువ్వు చాలా కష్టపడి పోస్ట్గ్రాడ్యుయేషన్ చేసేవట కదా.. బాగా అర్థం చేసుకో బిడ్డ.. అర్థంఅయ్యే వుంటుందిలే.. అర్థం కాక ఏమవుతుంది.. నా పిండాకూడు!!!..



"నేను కూడా నీలా పట్టు వదలను. నేను వాళ్ల అంతు చూస్తాను.. అవసరం అయితే భర్త, అత్తమామలు.. ముగ్గురు మీద సెక్యూరిటీ అధికారి కేసు పెట్టి.. మూడు చెరువుల నీళ్లు తాగిస్తాను.. కోర్టు కీడుస్తాను. పదేళ్లు పట్టినా పర్వాలేదు.. మనం మాత్రం ఒక అడుగు కిందకి దిగడానికి వీలు లేదు.. ఆడవాళ్లకు ఇప్పుడు చట్టాలు చాలా అనుకూలంగా ఉన్నాయి వాట్లను ఉపయో గించుకుందాం.



అసలు నీ మాట వినకుండా నేనే మాట్లాడుతున్నాను అని అనుకోకమ్మా.. నువ్వు బాణం దెబ్బతిన్న పెద్దపులి వి. నీ మనసులో ఏముందో నాకు తెలుసమ్మా.. అంతా నాకు వదిలేయ్. ఈ చిరాకు కు కోపం రానంతవరకే.. వచ్చిందంటే పిచ్చిముండా కొడుకైపోతాడు..



అమ్మాయి.. సత్యసుందరి.. నేను కరెక్ట్ గానే మాట్లా డుతున్నాను కదా.. లేదూ.. ఏదన్నా వెటకారంగా మాట్లాడినట్టు నీ కనిపిస్తుందా.. ??? అబ్బే
నాకసలు వెటకారాలు, వేళా కోళాలు చాతకరావమ్మా.. ముక్కుసూటి మనిషిని.. అసలు.. నేనంటే ఎవరికీ పడదమ్మా.. చెప్పింది విన్నట్టే విని.. చాటు గుంట తిట్టుకుంటారు.. "



చిరాకు ఊగిపోతూ మాట్లాడేసి గోతాం లో ఉన్న స్టీల్డబ్బా తీసుకుని.. నిమ్మరసం గడగడా తాగి జేబులో నుంచి రింగవుతున్న సెల్ఫోన్ ని తీశాడు.. తీస్తూ.. సత్యసుందరి వైపు చూశాడు.. ఆమె తల వంచుకుని మౌనంగా తన కాలి బొటన వేలు గోరుతో అందమైన గ్రానైట్ ఫ్లోర్ మీద గీత పెట్టడానికి ప్రయత్నిస్తుంది.



"సత్య.. సత్య.. సత్యసుందరి కదమ్మా నీ పేరు.. ఈ సెల్ కట్టి పడేస్తాను.. నీ విషయం మొదలు పెట్టు బంగారు తల్లి.. ".. అంటూ ఆగాడు చిరాకు.



"ఫర్వాలేదు మీరు మాట్లాడండి.. " తల పైకెత్త కుండానే అంది సత్యసుందరి.



"మొఖం నీరసంగా ఉన్నట్టుంది.. లోపలికి వెళ్ళి కొంచెం టీ తాగి వస్తావా.. "



"అవసరం లేదు. మీరు మాట్లాడండి.. "



"నేను మాట్లాడేది ఏముంది తల్లి.. పనికిరాని ఫోన్ లు.. సరైన పనిలో ఉన్నప్పుడే హలో పొలో అంటారు.. ఉత్తప్పుడు ఒక్కడు మాట్లాడడు. ఈ ఫోను ఎవడు కనిపెట్టాడో కానీ ఇది ప్రాణాలు తీస్తుంది, ప్రాణాలు పోస్తోంది.. " అంటూ 'చిరాకు'.. చిరాకుగా సెల్ఫోన్ ఆన్ చేశాడు.



"హలో.. ఈశ్వరరావుగారా.. ఎవరో అనుకున్నాను. కంగారు పడకండి సార్.. మీ తమ్ముడుగారి అమ్మాయి వెంకటలక్ష్మి కాపురం విషయం గురించే కదా మీరు మాట్లాడేది. కంగారు పడకండి.. నాగురించిమీకు తెలుసుకదా.. ఏ వ్యవహారమైనా నేను మూడు అధ్యా యాలలో చక్కబెట్టేస్తాను.



అది కూడా ఒకే ఒక సిట్టింగ్ సరిపోతుంది.. ఎవరికో కానీ రెండో సిట్టింగ్ పడదు అంతే.. సమస్య క్లియర్.. మీ తమ్ముడు గారి అమ్మాయిది ఇప్పటికే ఒక అధ్యాయం పూర్తయిపోయింది.. బండి గాడిలో పడినట్టే.. నేను గుడివాడ లో ఉన్నాను.. చాలా ముఖ్యమైన వ్యవహారం చక్కబెట్టడానికి వచ్చాను ఎంత రాత్రయినా ఇంటికి వెళ్ళి పోవాలి.. అరగంటకు ఓ ట్రైన్.. ఫర్వాలేదు.. "



".. .. "



"విషయం ఏమిటంటే.. ఎదుటివారికి ఉన్నది మనకి కూడా ఉండాలి.. అనేటటవంటి కుత్సితపు బుద్ధి.. ఎదవ ఏడుపు.. మీ తమ్ముడు గారి అమ్మాయిది.. ఈ ముదనష్టపు లగ్జరీల గురించి తాత్కాలికమైన సంతోషాలు, సుఖాలు, ఆనందాల గురించి.. నిండు నూరేళ్ల బతుకును నాశనం చేసుకుంటున్నారండి ఈనాటి పిచ్చిపిల్లలు.. వాళ్లను పూర్తిగా అనడానికి వీలు లేదు.. మీ పెద్దల పెంపకం అలా ఏడ్చింది మరి!! తప్పు కదా..



మీ అమ్మాయి అత్త వారికి 50 లక్షల రూపాయల బిల్డింగ్ ఉంది.. ఇంకా కొద్దిపాటి పొలం కూడా ఉంది. కానీ తన కొలీగ్ లలిత తో ప్రతిసారీ ఈ దిక్కుమాలిన ఫోన్లలో మాట్లాడు తూ.. వాళ్లకు కారు ఉంది అని తెలుసుకొని.. వాళ్లకు ఉన్న హోదా మనకు లేకపోవడం ఏమిటి.. ??? అన్న పిచ్చి ఆలోచనతో.. అనవసరంగా భర్తతో అత్తమామలతో గొడవ పెట్టు కుంటుంది.. మీ వెంకటలక్ష్మి.. తప్పుకదా..



ఇదేమైనా బాగుందా చెప్పండి ఈశ్వరరావు గారు. లలిత వాళ్ళు.. బాగా లేనివాళ్ళు అద్దె ఇంట్లో గడుపుతున్నారు. కానీ ఆ అమ్మాయి భర్త అవుట్ డోర్ కంపెనీ మేనేజర్ కనుక.. కారు అవసరం కనుక కారు ఉంది. మీఅమ్మాయి భర్తకు కారు అవసరం లేదు.. అతనిదిబిజినెస్.. అవసరమైతే సరదాగా కొంటాడు.. అవసరం లేదనుకుంటే కొనడు. అప్పటి వరకూ ఆగాలి.. లక్ష రూపాయల కారు గురించి.. కాపురం పాడు చేసుకుని ఇంటికివచ్చింది..
జీవితం నాశనమై పోయినా ఫర్వాలేదు కానీ.. కారు కొంటేనే ఈఅమ్మాయి కాపురానికి వెళ్తుందట.



"ఈశ్వరరావు గారూ.. ఆశ ఉండొచ్చు.. అత్యాశ కూడా ఉండొచ్చు.. కానీ 'దురాశ' ఉండ కూడదు.. అట్లాగే.. కోరికలు ఉండొచ్చు.. మితిమీరిన కోరికలూ ఉండొచ్చు.. కానీ.. ఆ పిచ్చికోరికలు కాస్తా.. 'గుర్రాలై' పోకూడదు!!!! ఇక్కడ నాలుగు 'ఆశ్చర్యం' మార్కులు పెట్టాలి గుర్తు పెట్టుకోండి.. మనుషులు పుట్టిన దగ్గర నుండి ఉన్నటువంటి శాస్త్రాలనే చెబుతున్నాను



కానీ.. నేనేదో స్పెషల్గా 'సరికొత్తకథ' చెప్పటం లేదండోయ్ ఈశ్వరరావుగారూ.. మిమ్మల్ని నా ట్రాక్లోకి లాగే ప్రయత్నం చేయడంలేదు. ఆ పిల్లకి కాస్త బుద్ధి, అట్లాగే ఎక్కడైనా దొరికితే కాస్త ఎండిపోయిన పచ్చిగడ్డికూడా పెట్టండిమరి. మిగిలితే మీరు, మీ తమ్ముడు కూడా తినండి.. నేను ' వద్దు ' అనను..



పైగా మీ తమ్ముడు గారి అమ్మాయి.. డిగ్రీ ఫస్ట్ క్లాస్ లో పాస్ అయ్యిందటండి!!. ఛీ.. పనికిరాని చదువులు చదువుతున్నారు.. ఉబుసుపోని చదువులు చదువు తున్నారు.. నాకే కనక.. సెంట్రల్ లో విద్యాశాఖ మంత్రి పదవి ఇస్తే మొత్తం ఈ దిక్కు మాలిన చదువులు అన్ని డిస్మిస్ చేసిపాడేస్తాను..



"కాస్త సంస్కారం.. కొంచెం మమకారం.. ఇంకొంచెం ప్రేమ, అభిమానం.. మరికాస్త ఓర్పు, నేర్పు.. ఇంకాస్త ప్రపంచ జ్ఞానం.. ఎవరూ పరిచయం లేని కొత్త ఇంట్లో ప్రవేశించాక ఒక అమ్మాయి మొగుడు తో అత్తమామలతో ఏ విధంగా ప్రవర్తించాలి.. ఇవి మాత్రమే నేర్పేలా చట్టసవరణ తీసుకువచ్చి పడేస్తాను..



"మీ అమ్మాయి మొగుడు తో విడాకులకు కూడా సిద్ధం అయిపోయిందండి బాబు.. విడాకులు అంటే బీడీ కట్ట మాదిరి చవక అయిపో యాయి కదా.. వెంటనే ఇంకొకరిని పెళ్లి చేసే సుకోవటం. సమాజం ఇలా బ్రష్టుపట్టిపోయింది. మీ పెద్దలకు బుద్ధి జ్ఞానం అసలు లేదు.. ఆ అమ్మాయి నోట్లో కాస్తంత ఎండిపోయిన పచ్చ గడ్డి పెట్టి.. 14 చీవాట్లు పెట్టి.. అత్తగారి ఇల్లే నీకు సరైనది.. పుట్టింటికి రాకు అని బయటకు గెంటి పడేస్తే బాగుండును. అలిగి అత్తవారి ఇంటి దగ్గర నుంచి వస్తే.. ఆరు నెలలు మీ నెత్తిమీద పెట్టుకున్నారు..



మీలాంటి వాళ్ళవల్లే కాపురాలు కూలి పోతున్నాయి.. ఇదిగో ఈశ్వర రావుగారు.. నేనసలే మంచి ముండా కొడుకుని కాదు.. మళ్లీ నేను ఎంటర్ అయ్యే లోపున వ్యవహారం చక్క పెట్టుకోండి. లేదంటే నేనే పెద్ద మనిషిగా మీ మీ అందరి మీద కంప్లైంట్ ఇవ్వ వలసి వస్తుంది. బీ కేర్ఫుల్.. మళ్లీ నాకు ఫోన్ చేయకండి.. "



"చిరాకు" కసితో కూడిన అసహనంతో ఊగి పోతూ సెల్ ఆఫ్ చేసి తన గోతాంలోకి విసిరి కొట్టాడు. కాసంత నిమ్మరసం తాగి.. సత్యసుందరి వైపు ఓరగా చూశాడు.. ఆమె కొంచెం బుర్ర పైకెత్తి 'చిరాకు' వైపు కంపరంగా చూసింది



"సత్యసుందరమ్మా.. నేను అసలు చాలా మంచో డునమ్మా.. ఈ ప్రజలే నా బుర్రపాడు చేసేస్తున్నారు. అంతా విన్నావు కదా.. ఇప్పటి పిల్లలకు.. ఎదుటి వారికి ఉన్నది మనకి ఉండాలి అన్న ఏడుపు.. జీవితానికి ఒక గోల్ పెట్టు కొని.. అది సాధించడం కోసం.. ప్రస్తుత సుఖమయ జీవితం నాశనం చేసుకోవడం.. పెద్దలను గౌరవించక పోవడం.. ఎదుటివారు చెప్పింది పూర్తిగా వినకపోవడం.. ఇదమ్మా.. ఇది ఇప్పుడు జరుగుతున్న ట్రెండ్!!!

[k3vv3]

"అనవసరపు వెధవ ఫోన్ సంభాషణ తో నీ టైంపాడు చేశాను తల్లి.. నా పుణ్యకాలం కాస్తా అయిపోయింది కూడా.. అమ్మానాన్న వస్తే మళ్ళీ రెండు రోజుల్లో వస్తాను అని చెప్పమ్మా.. రాత్రి 12గంటల లోపు ఇంటి కి చేరకపోతే మీ అమ్మమ్మతో పెద్ద గొడవ అయిపో తుంది! ఇదిగో తల్లి నువ్వు నాకు చెప్పాలనుకున్నది పూర్తిగా గుర్తు పెట్టుకొని.. సిద్ధంగా ఉండు తల్లి..



"ఆఖరుగా ఇంకొక్కమాట చెపుతాను వింటావా.. అదేనమ్మా రోజులు. అసలు బాగుండ లేదు. కంగారు పడి నువ్వు మీ అత్తవారి ఇంటికి మాకు ఎవరికీ చెప్పకుండా సడన్గా వెళ్ళిపో మాకు. రేపు నీ పుట్టిన రోజు అని కూడా తెలి సింది తల్లి నాకు. నీకు ముందు గానే అడ్వాన్సు అభినందనలు.. ఇదిగో.. ఈ రాత్రికి ట్రైన్ ఎక్కేసి తెల్లవారేసరికి అక్కడికి వెళ్ళిపోయి.. వాళ్లు అందరినీ ఆశ్చర్యంలో ముంచేసి.. నీ మీద వాళ్లకు ఉన్న కొద్దిపాటి కోపం పోయేలాఅక్కడే బర్త్ డే చేసేసుకుందామని..



తద్వారా నీ సమస్యను నీ అంతట నువ్వే క్లియర్ చేసేసుకుందామని.. రేపటి నుంచి కొత్త జీవితం మొదలు అయిపోతుందని.. ఇదిగో చూడు.. ఇలాంటి పిచ్చిపిచ్చి అయోమయపు ఆలోచనలతో.. మీ ఇంటికి అదేనమ్మా మీ అత్తవారి ఇంటికి.. వెళ్ళిపోయె ఆలోచన చేసావు.. అనుకో..
నువ్వు పూర్తిగా బురద గుంటలో పడ్డట్టే.. ఊబిలో కూరుకు పోయి నట్టే. రోజులు అస్సలు బాగుండలేదు సత్య సుందరి.



"నేను మార్గాలన్నీ క్లియర్ చేస్తాను కదా.. మూసుకు పోయిన దారులు ఆన్ని తెరిపించి నీకు గ్రీన్ సిగ్నల్ ఇచ్చాక.. గుడివాడ లో మన సచ్చిదానంద సిద్ధాంతి గారు ఉన్నారు కదా.. ఆయన చేత వర్జ్యం, దుర్ము హూర్తం.. ముఖ్యంగా.. యమగండం ఏమాత్రం లేనటు వంటి నిఖార్సైన ముహూర్తం పెట్టించుకుని.. ఇంటి దగ్గర కొబ్బరికాయ కొట్టి బయలుదేరి పిస్తా నుకదా.. అదమ్మా నాస్టైల్.. అంతవరకూ ఏసీ రూమ్స్ ఉన్నాయి కదా మీకు.. అందులో డబుల్ కాట్ స్లీప్వెల్ పరుపు మీద వెల్లకిలా పడుకొని.. ఏ టెన్షన్ లేకుండ చక్కగా.. ఎంచక్కా యూట్యూబ్చూడమ్మా..



రోజులు అలా అలాఅవే గడిచిపోతాయి.. సంవత్సరం ఈజీగా గడిచిపోయిందా.. రెండేళ్లు, మూడేళ్లు, నాలుగేళ్లు.. అలా అలా కాలం గడచి పోవడం పెద్ద గొప్పేమీ కాద మ్మాయి.. మన గురించి కాల చక్రం ఆగుతుందా.. ఈ కాలచక్రానికి నట్టులు లూజు అయినా టైటు అయినా తిరగటం మానదు బిడ్డా!!!! "చిరాకు బుజ్జగిస్తున్నట్లు చెప్పాడు సత్యసుందరి కి.



"సరేనండి మీరు ఎన్ని గంటలకు బయలు దేరు తారు??? మీకు డబ్బు ఏమైనా కావాలా??" సత్య సుందరి పైకి నిలబడాలని ప్రయత్నిస్తూ.. ' చిరాకు' వైపు ఆయాసంగా ఆవేశంతో కూడిన చూపు చూస్తూ కోపంతో అడిగినట్లుగా అడిగింది.



"కోప్పడకమ్మా.. వెళ్ళిపోతాను.. వెళ్ళిపోతాను ఇదిగో.. గోతం పూర్తిగా సదురుకున్నాను కదా. మళ్లి.. ఇదిగో మళ్లీ ఫోన్ రింగ్.. డుర్రు డుర్రు డుర్రు డుర్రు మంటూ గోల.. ఫోన్ రింగ్.. ఈ ఫోన్ ల గోల ఎక్కువై పోయింది.. పనిచేసుకో నివ్వరు.. మాట్లాడు కోనివ్వరు.. ఒక్కసారి ఫోన్లో మాట్లాడు కుంటా నమ్మా. ఇందాక లా గంటన్నర మాట్లాడను.. ఒక్క నిమిషంలో ముగించేస్తాను..



"హలో.. ఎవరండీ.. చక్రధరరావుగారా.. విజయనగరం నుంచే కదా.. మీ అమ్మాయి కేసు రెండవ అధ్యాయం కూడా పూర్తి అయిపోయింది. మూడవ అధ్యాయం వెంటనే మొదలు పెడతాను. నేనిప్పుడు గుడివాడలో సత్యనారాయణమూర్తి గారి ఇంటి దగ్గర ఉన్నాను.. రెండు రోజుల్లో వైజాగ్ వచ్చి.. అక్కడ ఓ అత్తమామలకు ఎండిపోయిన పచ్చిగడ్డి పెట్టి.. అట్నుంచి అటు మీ విజయ నగరం వస్తాను.. కంగారు పడకండి.. ఉంటాను. " 'కంగారు' సెల్ ఆఫ్ చేసి మరింత చిరాకుగా తన గోతాంలోకి విసిరికొట్టాడు.



పైకిలేచి గుమ్మం వరకు వెళ్ళాడు.. మళ్లీ వెనక్కు వచ్చాడు.



‘చిరాకు' ఎప్పుడు బయటకు వెళ్ళిపోతాడు.. అని చూస్తున్న సత్యసుందరి అతను వెనక్కి తిరిగి.. లోపలికి వచ్చినా తలపైకెత్తి చూడలేదు.. అతని పాదాలు ఇంట్లో నుంచి బయటకు వెళ్లి పోవాలి అన్నది ఆమె అభిప్రాయం గా అతని పాదాల వైపు చూస్తూ ఉండిపోయింది.



"అమ్మాయి.. మళ్లీ వెనక్కివచ్చి ఇక్కడ కూర్చుండి పోయాను.. అని తప్పుగా భావించకమ్మా.. ట్రైను కి ఇంకా కొద్ది సమయం ఉంది.. ఇప్పుడు వెళ్లినా ఉసూరుమంటూ ప్లాట్ఫామ్ బల్ల మీద కూర్చుని ఏడాలి.. మరో అరగంటలో వైజాగ్ వెళ్లే ఎక్స్ప్రెస్ట్రైన్ వస్తుంది.. బండి చాలా ఖాళీగా ఉంటుంది. చాలా స్పీడ్గా కొడతాడమ్మా.. తెల్లారేసరికి వైజాగ్ వెళ్లిపోతుంది.. అది బయలు దేరితేనేకానీ.. నేను వెళ్ళవలసిన ప్యాసింజర్ ట్రైన్ రాదు.. అందుకని టైంపాస్ చేస్తున్నాను బిడ్డ. ఈ లోపులో అతి ముఖ్యమైన విషయం నీకు చెప్పాలి. అది చెప్పకుండా వెళితే నేను వచ్చి నందుకు సార్థకత ఏర్పడదు.



"విషయం ఏమిటంటే.. నువ్వు నిలబడే ఉన్నావ్ అమ్మా.. కూర్చోరాదు.. "



"పర్వాలేదు త్వరగా అదేమిటో చెప్పి మీరు త్వరగా వెళ్ళండి.. నాకు వేరే పని ఉంది.. ".. సత్యసుందరి ఇంచుమించు బొంగురు పోయిన కంఠంతో మాట్లాడి నట్టుగానే అంది



"రైల్లో ఆ మధ్య.. ఓ అమ్మాయి తారస పడిందమ్మా. వయసు 18 ఏళ్లు ఉండొచ్చు. అంటే నీ కన్నా 10 ఏళ్ల చిన్నది. ఆ అమ్మాయి తో మాటలు కలుపుతూ..



"పాపా మీది ఏ ఊరు".. అన్నాను..



"మా ఊరు విజయవాడ " అంది.



"సరే మీ అత్తవారు ఊరు ఏది?" అని అడిగాను.



" చెప్పాను కదా అంది. "



"అదే.. కాస్త వివరంగా చెప్పు పాపా".. అని గుచ్చి గుచ్చి అడిగాను..



దానికి ఆఅమ్మాయి ఏమందో తెలుసా..



"తాతగారు.. నాకు పెళ్లి అయ్యింది.. అప్పటి నుండి మా అత్తవారి ఊరే నా ఊరు అవు తుంది కదా.. మా అమ్మగారి ఊరు నాకు ఇక పరాయి ఊరే అవుతుంది కదా.. వయసులో పెద్దవారు అయ్యుండి ఆ మాత్రం మీకు అర్థం కావడం లేదా..” అంటూ నా నోట్లో ఇంత ఎండి పోయిన పచ్చిగడ్డి పెట్టింది.



"వింటున్నావా తల్లి సత్యసుందరి.. అటువంటి అమాయకపు ఆడవాళ్లవల్లనేనమ్మా.. నీలాంటి గడుసు అమ్మాయిల సంసారజీవితాలకి గండి పడుతుంది.



"ఇంకా ఏమందో తెలుసా.. తాతగారు.. నాకు తల పోటు వస్తే ఎక్కడో కాకినాడ లో ఉన్న నా తల్లి దండ్రులు వచ్చి.. నాకు తలపోటు టాబ్లెట్ తెచ్చి ఇవ్వరు కదా.. తక్షణం నా బాగోగులు చూసేది.. నా అత్తమామ లే కదా.. అంటే.. వాళ్లే కదా నాకు ప్రత్యక్ష దైవాలు.. ".. అంది తల్లి.



"ఆ.. ఆ దెబ్బతో నాబుర్ర గిర్రున తిరిగిందమ్మా..
నా బుర్ర ఎక్కడ పెట్టుకున్నాను.. చూసుకుంటే నాకే అర్థం కాలేదు.. ఇంతకీ ఆ అమ్మాయి పదవ తరగతి ఫెయిల్ ఆట!.. మరి ఆ బుర్రకు అంత మెచ్యూరిటీ ఎలా వచ్చిందో నాకు అర్ధం కాలేదు.. ? ఆ అమ్మాయిని చూసి 'నీలాంటి అంగర తింగర పిల్లలు ఈ భూప్రపంచం మీద బతకలేరు.. ' అని మాత్రం నేను మనసులో అనుకున్నాను తల్లి..



ఇదిగో.. ఏదో ఆ వంక పెట్టి ఇలా నిన్ను తిడుతున్నాను అని.. అపార్థం చేసుకోమాకు. నిజంగా నేను తిట్టింది ఆ అమ్మా యినే. అంటే.. ఆ అమ్మాయి స్వభావం ప్రకారం మంచైనా చెడైనా.. వాళ్లతో సర్దుకు పోయే మనస్తత్వంతోనే.. జీవితం గడపడం.. ఈ స్పీడ్ యుగంలో, ఈ కంప్యూ టర్ కాలంలో ఎలా కుదురుతుందమ్మా.. తల్లి సత్య సుందరి?.



నాన్సెన్స్.. ఏదో సమయం గడపడం గురించి చెప్పాను కానీ.. ఈ సన్నివేశం తాలూకు సారం అసలు నీకు పనికిరాదమ్మా.. ఇదో పనికి రాని పనికిమాలిన చిట్టచివరిఅధ్యాయం!.. నేను చెప్పడం అయిపోయింది తల్లి.. నాకు టైం కూడా కా వస్తుంది.. బయటకు పోయానంటే ఇక మళ్లీ వెనక్కు.. నువ్వు బతిమాలి పిలిచినా రానమ్మా.. అంత మొండిఘటం నేను”



"లాస్ట్ అండ్ ఫైనల్ గా.. నేను చెప్పేది ఏమి టంటే సమస్య పరిష్కారం కోసం.. నేను సామ దానబేధ దండోపాయాలు ఉపయోగించను తల్లి.. బామాలి.. భయపెట్టి.. చెయ్యను తల్లి.. ఏమిటో నా ముఖం మీద ఏమి రాసిపెట్టి ఉందో.. నేను ఫీల్డులోకి దిగే సరికి.. రెండు పక్షాల వాళ్ళు ఒక రాజీకి వచ్చేసి సెట్ అయిపోతు న్నారు బిడ్డ.. !!?? నా చరిష్మా అలా వెలిగి పోతుందమ్మా.. 'అద్భుతం'.. జరుగుతుంది.. 'మహాద్భుతం!!".. జరుగుతుంది!!!!"



చిరాకు ఇంట్లో నుంచి అడుగు బయట పెట్టాడు. దబ్బున రెండు తలుపులు పెద్ద శబ్దంతో మూసు కున్నాయి.. అతను ఏమాత్రం కంగారు పడలేదు.. ఎందుకంటే అలాగే జరుగుతుందని అతనికి ముందే తెలుసు కనుక!!



బయట ఇంకా చిన్నగా తుంపర పడుతోంది. తన చంకలోని కాఖీ రంగు గోతంలాంటి సంచి నుంచి దళసరి రగ్గులాంటి గుడ్డ బయటకు తీశాడు.. నెత్తి మీద నుండి కప్పి ఈసారి కుడి భుజం మీద నుంచి చుట్టూతిప్పాడు.. వడివడి గా నడుస్తూ.. బురద నీటిలో కూడా.. చాలా దూరం నడిచి.. రైలు పట్టాలు దాటి గబగబా అటువైపు కు వెళ్ళి పోయాడు. స్టేషన్లో పెద్దగా జనం లేరు.. ఖాళీ బల్ల మీద కూర్చుని.. పొడ వాటి బంకచుట్ట తన ఎడమ పక్క జేబీలోనుండి తీసి అంటించాడు.. పొగ గుప్పుగుప్పున వస్తుంది..



అర్ధగంటలో..



అద్భుతం!.. జరగాలి.. మహాద్భుతం!!.. జరగాలి..
జరుగుతుందా!!!!!????? జరగాలి.. జరగాలి.. జర గాలి.. ఖచ్చితంగా జరిగి తీరాలి!



''ఓo ఫట్.. హాo ఫట్.. ఫటాఫట్!! '' గొణుక్కున్నాడు చింతపిక్కల రామకుటుంబం అలియాస్ చిరాకు.



కాసేపటికి వైజాగ్ వెళ్లే ఎక్స్ప్రెస్ వచ్చి ప్లాట్ ఫామ్ మీద ఆగింది.. అప్పటికే టికెట్ తీసుకున్న వాళ్ళందరూ బిలబిలమంటూ ఎక్కే సారు. ప్లాట్ఫామ్ ఇంచుమించు నిర్మానుష్యంగా ఉంది.



'చిరాకు'.. బల్లమీద కూర్చుని స్టేషన్ మెయిన్ గేటు రోడ్డు మీదే దృష్టి పెట్టాడు.. కాళ్లకు అంటుకున్న బురద దురద పెడుతున్నా అతనికి ఏమీ అనిపించడం లేదు.. 'కొద్దిసేపట్లో వైజాగ్ ఎక్స్ప్రెస్.. బయలు దేరబోతున్న అనౌన్స్మెంట్' కూడా వచ్చేసింది.. !!!!



చిరాకు బంకచుట్ట పొగను గుప్పుగుప్పున వదులుతూ కళ్ళు పూర్తిగా మూసుకుని చాలా సేపు అలాగే ఉండి తెరిచాడు.. అతని దృష్టి స్టేషన్ మెయిన్ గేట్ దగ్గర అప్పుడే వచ్చి ఆగి ఉన్న పసుపు రంగు ఆటో మీద పడింది.. అందులో నుండి రెండు భుజాలకు బరువైన బ్యాగులతో ఒకామె దిగింది. ఏమాత్రం ఆయాస పడకుండా పరుగు పరుగున స్టేషన్లోకి వచ్చి.. కంగారుగా టికెట్ కౌంటర్ లో డబ్బులు ఇచ్చి టికెట్ తీసుకుని.. ప్లాట్ ఫామ్ మీద కదల బోతున్న వైజాగ్ ఎక్స్ప్రెస్ దగ్గరకు గబగబా వచ్చేసింది..



దట్టమైన చుట్టపొగలోంచి ఆమె ఆకారం 'అస్పష్టంగా' కన బడుతుంది.. 'చిరాకు' కు.. !. కానీ ఆమెమాత్రం ఖచ్చితంగా ఎడమ చెవి దగ్గర పాపిడి తీసుకున్నావిడే!!! అప్పటికే ట్రైన్ ఒక జెర్క్ ఇచ్చి కదిలింది.. ఆమె రెండు బ్యాగ్లను బోగిలోకి గిరాటుపెట్టి.. డోర్ రాడ్ పట్టుకొని.. అతి బలవంతంగా బోగి లో రెండు అడుగులు పెట్టి.. ఒక్క ఉదుటున పైకి ఎక్కేసింది.. ఎక్స్ప్రెస్ ఒక్కసారి చాలా స్పీడ్ అందుకుంది..
పెద్దగా కూత వేసుకుంటూ.. !



చింతపిక్కల రామకుటుంబం అలియాస్.. 'చిరాకు'.. నోట్లోంచి బంకచుట్టను తీయకుండా ఆకాశం వైపు ముఖం పెట్టి.. ' ఇ హే హే '.. అంటు గట్టిగా నవ్వేసాడు.. ఇంకా నవ్వుతూనే ఉన్నాడు..
అలా నవ్వుతూనే ఉన్నాడు!!!!



**

[k3vv3]

ఆనవాయితీతో ఆబ్దికం - మద్దూరి నరసింహమూర్తి

“విస్తట్లో చేయి పెట్టి తినకుండా అన్నాన్ని అలా కెలుకుతున్నారేమిటండీ, ఏమైనా సమస్య వచ్చి పడిందా”
“సావిత్రీ, నాన్న ఆబ్దికానికి ఇంకా రెండు రోజులే మిగిలేయి అన్నది నీకు తెలుసు. ఇంతవరకూ ఆనవాయితీ తప్పకుండా పెడుతున్నాము కదా”
“నిజమే. ఇప్పుడు ఎవరైనా కాదన్నారా”
“అదికాదు. ఈ సారి ఆనవాయితీతో ఆబ్దికం పెట్టే సులువు కనిపించడం లేదు సావిత్రీ”
“ఎందుకు అలా అనుకుంటున్నారు”
“ఆనవాయితీ నెరవేర్చడానికి కావలసినది ఎక్కడా దొరకడం లేదు. అందుకే ఆబ్దికం ఆనవాయితీతో ఎప్పటిలా పెట్టగలనా అన్న భయం వేస్తూ మార్గం కనపడక నాకు దిగులుగా ఉంది”
“ఇంకా రెండు రోజులు ఉన్నాయి కదా ఏదో దారి దొరుకుతుంది లెండి. ముందు మీరు భోజనం చేయండి”
“అలాగే. అవునూ రవి ఏడీ”
“ఆబ్దికం ఆనవాయితీ అంటూ తిరగడంతో మీకు సరిపోతుంది. బడికి సెలవలు కాబట్టి పది రోజులుగా పిల్లాడు నాలుగు మెతుకులు ఏదో ఇంత మింగి, వాడి స్నేహితుడు గోపాలం ఇంటికి ఆడుకుందికి పరిగెత్తుతూ చీకటి పడే వరకూ అక్కడే ఆడుకుంటున్నాడు. ఇంట్లో ఉండరా అంటే నా మాట వింటాడా ఏమిటి వాడు. మీరైనా కాస్త గట్టిగా చెప్పండి”
ఇంతలో ఆకలి వేసి భోజనానికి వచ్చిన రవి లోపలికి పరిగెత్తుకొని వచ్చి, తండ్రిని చూసి భోజనాల గది ద్వారం దగ్గరే ఆగిపోయేడు.
“ఏమిరా రవీ, చదువు చట్టబండలు ఏమీ లేక రోజంతా గోపాలం ఇంట్లో ఏమి చేస్తున్నావు”
“నాన్నా మరి మరి...”
“అక్కడ ఏమిటి చేస్తున్నావురా అంటే ఏమిటా నసుగుడు, అక్కడ ఏమిటి చేస్తున్నావో త్వరగా చెప్పు”
భయపడుతూ తాపీగా రవి చెప్పినది విన్న రావుగారికి –
ఒక్కసారిగా బుర్రలోని భారం అంతా చేత్తో తీసేసినట్టై మనసు తేలిక పడి –
“చూసేవా సావిత్రీ, చంకలో పిల్లాడిని పెట్టుకొని ఊరంతా వెతికేడట నాలాంటి వెర్రివాడు వెనకటికి. మనకి కావలసినది రవితో ముందుగా చెప్పి ఉంటే, నాకు ఈ తిరుగుళ్లు తలనొప్పి తప్పి ఉండేవి”
“పోనీండి ఇప్పటికైనా మీకు మనశ్శాంతి దొరికింది అదే పదివేలు, తాపీగా తృప్తిగా భోజనం చేయండిక”
“ఒరే రవీ, దొడ్లోకి పోయి కాళ్ళు చేతులు శుభ్రంగా కడుక్కొని రా, నాన్నగారి పక్కన నీకు కూడా వడ్డిస్తాను”
“అలాగే అమ్మా” అంటూ ఉషారుగా దొడ్లోకి పరిగెడుతున్న రవి వంక ప్రేమగా చూడసాగేరు దంపతులు.
ఆబ్దికం రోజున --
“ఏం సావిత్రమ్మా వంటకాలు ఎంత వరకూ వచ్చేయి, ఆబ్దికం పనులు ప్రారంభించుకోవచ్చా”
“తక్కువలో ఇంకో అరగంట పడుతుంది పంతులుగారూ, కాఫీ కానీ మజ్జిగ కానీ త్రాగుతారా”
“మజ్జిగ వద్దమ్మా, కాఫీ అయితేనే బండి హుషారుగా నడుస్తుంది”
“అలా అయితే మీరు పై పనులు చూసుకుంటూండండి, పది నిమిషాల్లో వేడి వేడి కాఫీ త్రాగుదురుగాని”
పంతులుగారు పై పనులు చూసుకుంటూ, రావుగారు అసహనంగా అటూ ఇటూ తిరగడం చూసి – “ఏమిటైంది రావుగారూ, అంత అసహనంగా అటూ ఇటూ తిరుగుతున్నారు”
“మా అబ్బాయిని పంపి అరగంట దాటింది శాస్త్రీగరూ, ఏదీ ఇప్పటివరకూ తేలేదు. ఎక్కడ తిరుగుతున్నాడో ఏమిటో”
“ఏమిటి తేవడానికి పంపేరు, ఎక్కడికి పంపేరు, అగో మాటల్లోనే మీ వాడు ఏదో సంచీతో వచ్చేడు”
రావుగారు ఆతృతగా “ఏమిరా రవీ తెచ్చేవా”
“తెచ్చేను నాన్నా. సంచీలో పెట్టి సంచీ మూతిని త్రాడుతో బిగించి కట్టి మరీ తెచ్చేను. నువ్వు దాన్ని కట్టడానికి త్రాడు తెచ్చి ముందుగా ఒక కొస స్తంభానికి కట్టేయి. అప్పుడు సంచీమూతికి ఉన్న కట్టు విప్పి జాగ్రత్తగా దాన్ని తీస్తాను, ఆ త్రాడు చివర కొస దాని మెడకో కాలుకో వేసి గట్టిగా కట్టేస్తే సరి”
“రావుగారూ ఏమిటి ఈ హడావిడి”
“చూస్తూండండి, మీకే తెలుస్తుంది” అని రావుగారికి చెప్పిన రావుగారు --
“సావిత్రీ, పనిమనిషికి దొడ్లో ఉన్న గోనెపట్టాను ఇసకను పట్టుకొని రమ్మను”
5 నిమిషాల్లో పనిమనిషి గోనెపట్టా ఇసక పట్టుకొని వచ్చింది.
వచ్చిన పనిమనిషితో రావుగారు ఒక స్తంభం దగ్గర గోనెపట్టాను పరచమని చెప్పి, తెచ్చిన ఇసకను ఆ పట్టాపై మందంగా పోయమన్నారు.
ఆ తరువాత, పనిమనిషి సహాయంతో రవి సంచీలో ఉన్న కుక్కపిల్లని జాగ్రత్తగా తీసి దాని మెడకు త్రాడుకున్న ఒక కొసతో ముడి వేసి, అప్పటికే స్తంభానికి కట్టి ఉంచిన త్రాడు కొసతో కట్టివేసేడు.
“ఇదేమిటి రావుగారూ, ఆబ్దికం జరిపించే చోట కుక్కపిల్లను స్తంభానికి వేసి కట్టేరు”
“ఈ ఏడాది ఆబ్దికానికి మీరు కొత్తగా వచ్చేరు కాబట్టి మీకు తెలియదు”
“ఏమిటి నాకు తెలియనిది”
“కుక్కపిల్లను తాడుతో స్థంబానికి కట్టి ఉంచి, ఆబ్దికం పెట్టడం మా ఇంటి ఆనవాయితీ”
“నా పిండా కూడు, అదేం ఆనవాయితీ రావుగారూ. ఎక్కడా వినలేదు కనలేదు ఈ వింత”
“మీరు ఇంటికి వెళ్ళిన తరువాత మీ తాతగారిని అడగండి, ఆయనకు అంతా తెలుసు”
“మీరు చెప్పొచ్చుగా”
“నాకొకటి తెలిసి ఏడిస్తేగా మీకు చెప్పడానికి. మా పెద్దలు ఏర్పరచిన ఆనవాయితీని గుడ్డిగా ఆచరించడం ఒక్కటే నాకు తెలుసు”
“పంతులుగారూ, ఇగో వేడి కాఫీ. సేవించి మీరు ఆబ్దికం పనులు ఆరంభించండి, ఏదైనా అవసరమైతే కేక వెయ్యండి, తెచ్చి పెడతాను” అంటూ సావిత్రిగారు కాఫీ ఇచ్చేరు.
ఆమె ఇచ్చిన కాఫీ అందుకున్న పంతులుగారు “సావిత్రమ్మగారూ, ఆబ్దికానికి ఈ కుక్కపిల్లను తెచ్చి ఇక్కడ స్తంభానికి కట్టడమేమిటి, ఈ వెధవ ఆనవాయితీ వివరాలు ఏమిటో మీకేమైనా తెలుసా”
“మా ఆయనకే తెలియనిది నాకెలా తెలుస్తుంది అనుకున్నారు” అంటూ సావిత్రిగారు సిగ్గు పడుతూ త్వర త్వరగా లోపలికి వెళ్లిపోయేరు.
రెండు గంటలలో ఆబ్దికం పనులన్నీ యధాతధంగా జరిపించేరు రావుగారు.
ఆబ్దికం జరుగుతున్నంత సేపూ – కుక్కపిల్ల ‘కుంయి కుంయి’ అని చిన్నగా అరుస్తూనే ఉంది.
అలా అది అరుస్తున్నప్పుడల్లా, అక్కడే కూర్చొని ఉన్న రవి దానికి చిన్న బిస్కట్ ముక్క ఇస్తూనే ఉన్నాడు.
భోక్తలతో పాటూ రావుగారి భోజనాలు కూడా అయిపోయేయి.
రావుగారితో సహా బ్రాహ్మణులు అందరూ వెళ్ళిన తరువాత రావుగారు –
“ఒరే రవీ, ఆ కుక్కపిల్లను గోపి ఇంట్లో ఇప్పుడే ఇచ్చి వస్తావా, లేక భోజనం చేసి వెళ్తావా”
“అమ్మనడిగి గారె ఒకటి తిని, ఇప్పుడే వెళ్ళి గోపీకి కుక్కపిల్లను ఇచ్చి వస్తాను నాన్నా”
“అయితే, త్వరగా వెళ్ళి దాన్ని ఇచ్చేసి గోపీని కూడా పిలుచుకొని రా. నీతో పాటూ ఇక్కడ భోజనం చేస్తాడు. కాదంటే, ఓ నాలుగు గారెలు తిని వెళ్తాడు”
“అలాగే నాన్నా” అంటూ రవి లోపలికి వెళ్ళి అమ్మ దగ్గర గారె ఒకటి తీసుకొని నిక్కరు జేబులో కుక్కుకొని, కుక్కపిల్లను పెట్టి మూతి కట్టేసిన సంచీ పట్టుకొని గోపి ఇంటికి వెళ్ళేడు.
వెనకనుంచి సావిత్రిగారు “త్వరగా గోపితో వచ్చేయి రవీ, భోజనం చేద్దురుగాని”
“అలాగే అమ్మా” అంటూ రవి ఎక్కు పెట్టిన బాణంలా గోపి ఇంటి వైపుగా దూసుకొని వెళ్లిపోయేడు.
సావిత్రిగారు రావుగారికి వడ్డించడం, ఆయన భోజనం అయిపోవడం కూడా అయిపోయింది.
“ఆకలితో ఉన్న పిల్లాడు ఇంకా రాడేమిటండీ” అని సావిత్రిగారు కంగారు పడుతూండగా రవి గోపి కలిసి తాపీగా వచ్చేరు.
“ఇద్దరూ దొడ్లోకి వెళ్ళి కాళ్ళు చేతులు శుభ్రంగా కడుక్కొని రండి, వడ్డించేస్తున్నాను”
వారిద్దరూ కాళ్ళు చేతులు కడుక్కొని వచ్చి కబుర్లాడుకుంటూ అరటి ఆకులలో వడ్డించిన తద్దినం భోజనం పదార్ధాలను సరదాగా తృప్తిగా తినసాగేరు.
ఇంటికి వెళ్ళిన రావుగారితో అతని తాతగారు –
“ఏమిట్రా మనవడా పొట్ట అలా ఉబ్బరించుకొని వచ్చేవు. కొంపదీసి రావుగారి ఇంట్లో నాలుగు రోజులకు సరిపోయిన తిండి తిని చచ్చేవా ఏమిటి, చచ్చి ఊరుకుంటావు”
“ఈ పొట్ట ఉబ్బరం రావుగారింట్లో తిండి తినడం వలన కాదు తాతయ్యా”
“మరి ఏమైందో చెప్పి ఏడూ”
“అక్కడ జరిగిన ఒక విడ్డూరం చూసి, ఆ వివరాలు ఏమిటో తెలిసి చావక, నా పొట్ట ఇలా ఉబ్బిపోతుంది”
“అక్కడ నువ్వు ఏం విడ్డూరం చూసేవు”
రావుగారు అతని తాతయ్యతో రావుగారింట్లో చూసిన కుక్కపిల్ల వ్యవహారం అంతా చెప్పి –
“ఆబ్దికం జరిపించే చోట కుక్కపిల్లను స్తంభానికి వేసి కట్టడమేమిటి రావుగారూ అని అడిగితే – ‘నాకొకటి తెలిసి ఏడిస్తేగా మీకు చెప్పడానికి, ఆనవాయితీని గుడ్డిగా ఆచరించడం ఒక్కటే నాకు తెలుసు, మీకు అంతగా ఆ వివరాలు తెలుసుకోవాలంటే, మీ తాతగారిని అడగండి, ఆయనకు తెలుసు’ – అన్నారాయన”
“అదా సంగతి” అంటూ ముసలాయన నవ్వసాగేరు.
“ఇగో తాతయ్యా నవ్వింది చాలు కానీ, ఆ వివరాలు త్వరగా చెప్పి చావు, లేకపోతే నా పొట్ట ఇంకా ఉబ్బిపోతుంది”
“ఇలా కూర్చో చెప్తాను”
“ఉబ్బిపోయిన పొట్టతో నేను కూర్చోలేను. నేనిలా ఇక్కడే పచార్లు చేస్తూ ఉంటాను, నువ్వు చెప్పు”
“అలాగే” అని తాతయ్యగారు గొంతుక సవరించుకొని –
అగ్రహారంలో గోవిందురావుగారిది లంకంత లోగిలి, చుట్టూ చెట్లు చేమలతో పెద్ద తోట. ఇప్పుడైతే మనం ఈ ఊరికి వచ్చేసేము కానీ, అప్పుడు మన కుటుంబం కూడా అక్కడే ఉండేది. ఇంట్లో ఏదైనా కార్యక్రమం ఉంటే, గోవిందురావుగారు తోటలోనే గాడి తవ్వించి, ఆయన భార్య అధ్వర్యంలో వంటలు చేయించేవారు. ఆ మహాతల్లి చేసిన గారెలు నోట్లో వేసుకుంటే, వెన్నలా కరిగిపోయి స్వర్గానికి బెత్తెడు దూరంలో ఉన్నామనిపించేది. పవిత్రమైన కార్యక్రమం జరిగే చోటుకి గభీమని ఎవరూ వచ్చేయకుండా వీధి తలుపు వేసినా, దొడ్డి వైపు తలుపు తీసి ఉంచక తప్పేది కాదు”
“అసలు విషయం చెప్పకుండా ఈ ఉపోద్ఘాతమంతా దేనికి తాతయ్యా”
“నువ్వు అడిగితే చెప్పడానికి అది కథ కాదురా, యదార్ధ గాధ. కాబట్టి పుట్టు పూర్వోత్తరాలు తెలుసుకోకపోతే అర్ధం చేసుకోలేవు”
“సరేలే, త్వరగా విషయానికి రా”
“గోవిందురావుగారి అబ్బాయి గోపాలరావు నేను సహ విద్యార్ధులం స్నేహితులం. రోజులో సగభాగం పైన నేను గోపాలంతో కలిసి వాళ్ళ తోటలోనే ఆడుకుంటూ ఉండేవాడిని. ఆ తోటలో ఒకటి రెండు కుక్క పిల్లలు కూడా మాతో పాటూ పరిగెడుతూ ఆడుతూ ఉండేవి.
నాకు బాగా జ్ఞాపకం, అప్పుడు నాకు గోపాలంకి కూడా ఎనిమిదేళ్లు.
రావుగారింట్లో ఆరోజు ఆబ్దికం జరిపించడానికి మా నాన్నగారు – అంటే నీ ముత్తాతగారు – వచ్చేరు.
రావుగారింటి వీధి తలుపు వేసున్నా, దొడ్డి వైపు తలుపు తీసి ఉన్నందున, తోటలో తిరుగాడే ఒక కుక్కపిల్ల లోపలికి దూరి ఆబ్దికానికని వండి అక్కడ మడిగా పెట్టిన నువ్వుల పచ్చడి నాకింది. దాని నాలుక మండింది కాబోలు, ‘కుంయి కుంయి’ అని అరుస్తూ దొడ్లో పిచ్చి పరుగులు పెట్టసాగింది. దాంతో, మహాలక్ష్మమ్మగారు మా ఇద్దరినీ పిలిచి ఆ కుక్కపిల్లను పట్టుకొని ఒక చోట దూరంగా కూర్చోమని గట్టిగా కేకలు వేసేరు. పనిమనిషి చేత ఆ పచ్చడి ఆవల పారవేయించి, పాపం కష్టపడి ఆమె మరలా కొత్తగా పచ్చడి చేసేరు.
ఆ హడావిడి అంతా విన్న రావుగారు గోపాలంతో –
“ఒరే బడుద్ధాయి వెధవా, కుక్కపిల్ల ఇంట్లో దూరిపోతూ ఉంటే ఏమిటి చేస్తున్నావు, గాడిదలు కాస్తున్నావా” అని తిట్టి –
“మీరిద్దరూ కలిసి ఇంట్లో ఒక స్తంభం దగ్గర గోనేపట్టా ఒకటి పరచి, దాని మీద మందంగా ఇసక పోసి, ఆ కుక్కపిల్లను ఆ ఇసక మీద పడుకో పెట్టి, ఒక త్రాడుతో దాన్ని ఆ స్తంభానికి వేసి కట్టేసి, అక్కడ నుంచి ఆ బుజ్జిముండ కదలకుండా కాపలా కాస్తూ కూర్చోండి” అని గట్టిగా కేకలు వేస్తూ చెప్పేరు.
మేమిద్దరం జడిసి పోయి అలాగే చేసి, ఆ కుక్కపిల్ల దగ్గరే ఆబ్దికం జరుగుతున్నంత సేపూ కదలకుండా కూర్చునేందుకు వెళుతూ – ‘గోనేపట్టా ఇసక ఎందుకు నాన్నగారూ” అంటూ అడిగేడు గోపాలం.
“ఆ బుజ్జిముండ ఏమైనా గలేజీ చేస్తే, ఆ చెత్త అంతా గోనెపట్టా మీద ఉన్న ఇసకమీద పడుతుంది. ఆబ్దికం పనులు అయిపోయిన తరువాత, ఇసకతో సహా ఆ గోనేపట్టా మన పనిమనిషి పారవేస్తుంది” అని బోధపరచి --- కుక్కపిల్ల విషయంలో ఆరోజు అలా జాగ్రత్తలు తీసుకోవడంతో, వంటలు తదితర పాత్రలు వస్తువులు మైలపడక ఆబ్దికం పనులు చక్కగా నెరవేరాయి.
అది గుర్తు ఉంచుకున్న గోపాలం హయాంలో నేను జరిపించిన ఆబ్దికం సమయంలో కూడా, ఆ తోటలో తిరిగే కుక్కపిల్లను తెచ్చి స్తంభానికి కట్టేసి, ఆబ్దికం పనులు పవిత్రంగా జరిపించేవాళ్లం.
గోపాలం కొడుకు కృష్ణ ఆ తతంగం అంతా జాగ్రత్తగా చూస్తూ, అతను హయాంలో మీ నాన్న జరిపించిన ఆబ్దికం అప్పుడు కూడా, కుక్కపిల్ల విషయంలో ఆ విధమైన జాగ్రత్తలతో ఆబ్దికం పనులు జరిగేవి.
గోపాలం అతని తండ్రిని, కృష్ణ అతని తండ్రిని, రావు అతని తండ్రిని చూసి ఆ జాగ్రత్తలతోనే ఆబ్దికం జరిపిస్తూ
పాటిస్తున్న ఆనవాయితీ అది”
ఆ వివరాలు విన్న తరువాత రావుకి పొట్ట ఉబ్బరం అయితే తగ్గింది కానీ --
ఆరాత్రి కలలో నాలుగు కుక్కపిల్లలు రావు చుట్టూ తిరుగుతూ, అతని ఒళ్ళంతా గలేజీ చేసేయి.
**శ్రీరామ**

[k3vv3]

పాత చింతకాయపచ్చడి లాంటి కథ


రచన: నల్లబాటి రాఘవేంద్ర రావు
 
 
 
"హలో సుబ్రహ్మణ్యం బాగున్నావా.. పాత చింతకాయ పచ్చడి రుచి అదిరిపోద్ది. పంపమంటావా?”.



''ఎవరు మాట్లాడేది??”



"నేనురా.. రామచంద్రపురం నుండే శివరామకృష్ణయ్యని మాట్లాడుతున్నాను. మీ ఇంటి దగ్గర పని చేసే ఆ బాగా పొడవాటి కుర్రాడు పొడుగురాజును పంపు. వాడిని అటక ఎక్కించి, పచ్చడి జాడి దింపించి, పాత చింతకాయ పచ్చడి వాడి చేతికిచ్చి నీకు కూడా పంపుతాను."



"అరెరే.. వాడు నిన్ననే మానేశాడు రా''



"ఏడ్చావు.. ఆ సంగతి ముందుగానే చెప్పొచ్చు కదా. ఫోన్ పెట్టేయ్.. కాల్ వేస్ట్......"



"మరి పచ్చడి ఎప్పుడు పంపుతావ్. అసలు నాకు తెలియకుండా మీ ఇంట్లో ఆ పచ్చడి ఎలా ఉంది''



"ఆపు నీ వెధవ అనుమానం. నీకు తెలియకుండా ఉండబట్టే ఇన్నేళ్లు ఉంది. ఇదిగో ఎల్లుండి మా కొడుకులు, కోడలు, కూతుళ్లు, అల్లుళ్లు.. వాళ్ల వాళ్ల పిల్లలు అందరూ వస్తున్నారు. అందరం తిన్నాక మిగిలితే పంపుతాలే వింటున్నావా... '



"మళ్లీ ఏదో అరకాసులో తిరకాసు పెడుతున్నావు. వాళ్లంతా వచ్చి రెండు నెలలే కదా అయింది. మళ్ళీ ఎలా వస్తారు?".. అనుమానం తీరక అడిగాడు సుబ్రహ్మణ్యం.



"అదంతే.. నాకు చూడాలని ఉంది. పావులు కదుపుతున్నాను కదా.. వాళ్ళు వచ్చేస్తారు."
ఫోన్ పెట్టేసాడు శివరామకృష్ణయ్య.



********



"వెన్నెల్లో పిండారపోసినట్లు, ఆ పిండితో చేగోడీలు చేసుకుతిన్నట్టు నీ ముఖం ఎంత కరకరలాడుతుంది.. సారీ.. కళకళలాడుతుంది. బాగుందా నా కవిత్వం.. లే.. తెల్లవారబోతుంది.”



"కిర్రు కిర్రు కాలి చెప్పుల్లా
కిసుక్కున నవ్వే నీ నవ్వు శబ్దం
టెంక లేని తాటి పండులా
పళ్ళు లేని నీ నోటి అందo''



“వహ్వా.. భలే కుదిరిందోయ్ ప్రాస.. కాత్యాయనీ నేను ఎన్ని కవితలు చదివినా నీకు మెలుకువ రాదేమిటి?''.. భార్యను లేపుతూ అన్నాడు శివరామకృష్ణయ్య.



అతను యవ్వనంలో శ్రీకృష్ణదేవరాయలు అంత దిట్ట. అన్ని పత్రికలు అవి బ్రతికినన్నాళ్లు అతని కవిత్వాన్ని ప్రచురించాయి.. తన ఫోటోనే కాకుండా భార్య కాత్యాయని ఫోటోతో సహా. అతని కవిత్వ గంధం లో కాస్తంత సుగంధం ఆమెకు కూడా అంటుకుంది... అలా వాళ్ల కవిత్వాలు ఆ ఇద్దరు ఫోటోలతో సహా మారుమోగిపోయేవి అప్పట్లో.. ఇదంతా మూడు పుష్కరాలు నాటి మాట. ఇప్పుడు అతనికి తొమ్మిదిపదులు ఆమెకు పది తక్కువ.
"లేచావా కూర్చో.. మన వాళ్ళందరినీ నీకు మళ్ళీ చూడాలని ఉందా?" ప్రశ్నించాడు.



"మీకు మాత్రం ఉండదా.. మీ ఆశ కాకపోతే వాళ్లు మళ్లీ ఇప్పుడు ఎలా వస్తారు?''



"ముందు నువ్వు మంచం దిగు.. కొంపతీసి నడుంకాని పట్టేసిందా మళ్లీ?''



"నేను చెప్తే విన్నారూ, ఆ అటక మీద పాతచింతకాయపచ్చడి జాడి గురించి మీరు శ్రమ పడటం కాకుండా నా చేత కూడా ఎక్సర్సైజులు చేయించారాయె. ఆ ముదనష్టపు జాడి మాట ఎలా ఉన్నా నా ఒళ్ళంతా నొప్పులు పట్టేసాయి.".. అంది కాత్యాయని నెమ్మదిగా క్రిందకు దిగుతూ.



"అది సరే కానీ ఎదురింటి అవతారం వచ్చాడా?.. ఖాళీ అయినప్పుడు వచ్చి అటక ఎక్కి చింతకాయ పచ్చడి జాడి కిందకు దింపుతానని మాట ఇచ్చాడు కదా."



"అతనికి అటక ఎక్కిన అవతారం అనే బిరుదు కూడా ఇస్తానని నమ్మబలికారు కదా."



"పచ్చడి జాడి కిందకి దింపుతాడని ఆశ పడి మాటిచ్చాను. ఆ ఆశ తీరకుండా నేను చస్తే మళ్లీ నిన్నే దెయ్యం అయిపోయి పీక్కుని తింటాను."



"అమ్మో ఇన్నాళ్లు పీక్కుతిన్నది చాలదూ!!'



"నీకేం తక్కువ చేశానోయ్''''



"అంతా తక్కువే.. చెప్పమంటారా.. పిల్లల్ని ఇంజనీర్లని చేశారు. కోడళ్ళు కూడా ఉద్యోగస్తులే. కూతుళ్ళని బ్యాంకు మేనేజర్లుగా చేశారు. బిజినెస్ మ్యాగ్నెట్లని అల్లుళ్ళుగా తెచ్చుకున్నారు. మనవలు కంప్యూటర్ మనుషులు అయిపోయారు. వాళ్ల పెళ్ళాళ్ళు కూడా జాబు హోల్డర్స్. అంతా బాగానే ఉంది నా బ్రతుకు మాత్రం ఇలా అయిపోయింది. చిన్నప్పుడు మా అమ్మగారు పెట్టిన వంటి రాయి పుడకని మూడురాళ్లు పుడకగా మార్చండి బాబోయ్ అంటే.. సుతారామూ వినిపించుకున్నారా?''



"దేనికైనా కాలం అంటూ ఒకటి కలిసి రావాలోయ్."



"మరే నాకు తెలియదు సుమండీ…”



"ఆ వెటకారం ఏంటి''



"మీ ఆశలన్నీ త్వర త్వరగా తీరిపోవాలి. లేకపోతే దయ్యమై పీక్కు తింటానంటున్నారు. నేను కోరుకునే దానికి మాత్రం కాలం అంటూ ఒకటి రావాలి అంటున్నారూ.. బాగుంది సంబడం'' భర్తతో సరదాగా పోట్లాడుతున్నట్టు అంది కాత్యాయని...



శివరామ కృష్ణయ్య సంతానం, వాళ్ళ వాళ్ల సంతానం.. అందరూ జంటలయ్యారు. అంతేకాకుండా వాళ్లంతా జంట నగరవాసుల కావడం విశేషం. అందరివి క్షణం తీరికలేని 5 అంకెల జీతాల ఉద్యోగాలే. ఏసీ బ్రతుకులు.. వాళ్ళందరికీ శివరామకృష్ణయ్య దంపతులంటే అభిమానమే.



ఎప్పటినుండో కాత్యాయని..
"పోనీ వాళ్లందరి దగ్గరికి వెళ్లి పోతే సరిపోతుంది కదా " అని భర్తతో అంటూ ఉండేది.



''నువ్వు వంద చెప్పు కాత్యాయని.. మీ అమ్మగారి ఇంటి దగ్గర నుండి తెచ్చుకున్న ఆ నల్లకావడి పెట్టె భూతంలా ఉంది భయమేస్తుంది దాన్ని అమ్మేస్తాను అంటే విన్నావా.. అదంటే నీకు అంత ప్రేమ మరి. అలాగే నాకు కూడా ఈ ఊరంటే అంత ప్రేమ... మన బ్రహ్మాండమైన చక్కని అంటే.. బీసీ బ్రతుకు వదిలి వాళ్ల.. ఏ. సీ. బ్రతుకులో ఇమడలేనోయ్."..
అంటూ ఆ ఆలోచన విరమింప చేసేవాడు.



ఇలా ఆ చిన్ని టౌన్ లో శివరామకృష్ణయ్య దంపతులు పాత జ్ఞాపకాల భవంతిలో ముసలి జంట గువ్వల్లా కాలం గడిపేస్తున్నారు. అదే వారికి ఇష్టంగా ఉంది. ఎవరు రమ్మన్నా వెళ్లరు వెళ్లిన ఉండలేరు.



"ముక్కుపుడక చేయించమన్నావుగా చేయిస్తాను. సరే ఆ టీపాయ్ మీద టాబ్లెట్లు ఉన్నాయి కాస్తంత తెచ్చి ఇస్తావా?''



"మీ ముక్కుపుడక కు ఒక దండం. నేను బలంగా ఉన్నాననుకుంటున్నారా? నా టాబ్లెట్లు బాక్స్ ముందు మీరు తెచ్చి ఇస్తే రెండు బిళ్ళలు మింగి మీ టాబ్లెట్లు తెచ్చి ఇవ్వగలను?''



"మా అమ్మ పెళ్లిరోజు నాడే అన్నది. ఒరేయ్ బడుద్దాయి.. ఈ పిల్ల వాలకం చూస్తుంటే నీ వార్ధక్యంలో నిన్ను సుఖ పెట్టేలా లేదురా అని. అన్నంత పని అయ్యింది. పోనీ ఆ మూలనున్న చేతి కర్ర తెచ్చి ఇస్తావు సహాయానికి."



"సింహద్వారం పక్కన నా చేతికర్ర ఉంది. అది కాస్త మీరు తెచ్చిస్తే.. ఆ మూడు కాళ్లతో వెళ్లి మీ మూడో కాలు తెచ్చి ఇవ్వగలను. సరే సరే ఎలాగోలా లేచి టీ కాచి ఇస్తాను. కాస్తంత గుటకేసి మీ పనులు మీరు చూసుకోండి బాబు.".. అంది చిరు చిరాగ్గా కాత్యాయని.



"నీకేo తెలుసు జీవితం అంటే దానికి కాచి వడబోసిన వాడిని."



"రోజు టీ కాఫీలు కాచి వడబోస్తూనే ఉన్నాను మీ కన్నా నేను ఏం తక్కువ కాదు."



"నీ సతాయింపు ఆపి కావలసిన కార్యక్రమం గురించి ఆలోచించరాదూ."



"మీరనేది అటక మీద పాతచింతకాయ పచ్చడిజాడి విషయమే కదా. అసలు ఆ జాడీకి మన వాళ్ళందరూ ఇక్కడకు రావడానికి దగ్గర సంబంధం ఏమిటి అంట" చిత్రంగా ముఖం పెట్టి ప్రశ్నించింది.



"కథ.. క్లైమాక్స్ లో అర్థమవుతుందిలే. మరీ అంత తెలివి తక్కువ వాడిని అనుకోకు."



****
అటక మీద ఉన్న పాత చింతకాయ పచ్చడి జాడి క్రిందకు దింపడం కోసం వారం రోజులుగా ప్రయత్నిస్తున్నారు ఆ వృద్ధ దంపతులు. పాత చింతకాయ పచ్చడి పెడితే తాను కూడా రుచి చూడొచ్చు అన్న ఆశతో పాలుపోసే పోతురాజు నిచ్చెన ఎక్కబోయి నిచ్చెన కాలే కాదు, తన కాలు కూడా ఇరగొట్టుకున్నాడు. బట్టలు ఉతికే అప్పిగాడు అతి కష్టం మీద అటక ఎక్కేసి.. తేలు కుట్టింది బాబోయ్.. అని క్రిందపడ్డాడు. అతని నడుమూ విరిగింది. ఆ నడుము కింద పడ్డ ఆ తేలు నడుమూ విరిగింది.



ఫోన్ రింగ్ అయ్యింది. శివరామకృష్ణయ్య రిసీవర్ అందుకున్నాడు.



"హలో శివరామకృష్ణయ్య.. నేను రా.. సుబ్రహ్మణ్యాన్ని. నేను ఎంత ఆలోచించినా అటక మీద ఆ చింతకాయ పచ్చడి జాడీకీ మీ పటాలమంతా జంటనగరాల నుండి దిగిరావడానికి లింకు కనిపించడం లేదు. ఏమిటి కథ.. ఎందుకు ఈ సస్పెన్స్. "అడిగాడు సుబ్రహ్మణ్యం.



"ఎవరు మాట్లాడేది. సారీ.. ఇది శివరామకృష్ణయ్యగారి ఇల్లు కాదు రాంగ్ నెంబర్. " రిసీవర్ కింద పెట్టేశాడు శివరామకృష్ణయ్య.



"పాయింట్ లీకు చేద్దామని ప్రయత్నిస్తున్నాడు. నేను లీక్ అవనిస్తానా?''



"ఇంతకీ ఎవరిది ఆ ఫోను."



"ఎవడో ఏబ్రాసి సుబ్రహ్మణ్యం అంట."



"అయ్యో.. అయ్యో.. వరుసకు మా అన్నయ్య కదా అతను... మన సుబ్రహ్మణ్యమే''



"ఎవడో ఒకడు.. అనవసరమైన కూపీ లాగాలని ప్రయత్నిస్తే రాంగ్ నెంబరే."



"సర్లేండి నాకెందుకు. ఇంతకీ ఆ జాడీలో చింతకాయ పచ్చడి ఎన్ని సంవత్సరాల క్రితానిదట. ఎప్పుడు దాచారు. నాకు అసలు గుర్తులేదు''.



''నీకు పెళ్లి అవ్వని క్రితం మా తాతల కాలం నాటిది. నీకు ఇష్టం లేకపోతే తినడం మానేయి''.



"నాకు ఖాళీ జాడి ఇచ్చేసారనుకోండి.. అందులో ఉప్పు వేసుకుందామని."



"అది సరే కానీ కాత్యాయని.. మనిద్దరం మోడ్రన్ డ్రెస్సులో ఫోటో దిగడం గురించి ఏం ఆలోచించావు."



"ముందు పాతచింతకాయపచ్చడి జాడి అన్నారు..
ఇప్పుడేమో మోడ్రన్ డ్రెస్సు అంటున్నారు. చిన్నపిల్ల వాడిలా ఏమిటి ఆ కోరికలు. ఫోటోకు నేను రెడీ అనుకోండి..



మీరైతే పౌడర్ పూసుకుంటారు, కట్టుడు పళ్ళు తగిలించుకుంటారు, జోళ్ళు తుడుచుకుంటారు, తెల్ల వెంట్రుకలకు నల్ల రంగు రుద్దుతారు.. నాదేం పోతుంది గనుక. ఫోటో లో నేను ముసలిదానిగా కనపడి మీరు పడుచు కుర్రాడిలా కనపడితే చూసిన వాళ్లు నవ్విపోరూ."



"దాందేముంది.. నిన్ను పనిమనిషి తల్లివి.. అని చెప్తాలే. '... శివరామకృష్ణయ్య అలా అనడంతో కాత్యాయని మూతి ముడుచుకుంది.



శివరామకృష్ణయ్య అదే అటక మీద పాత ట్రంకు పెట్టిలో దాచిన పాత మోడల్ బట్టలతో సరదా ఫోటో తీయించుకోవాలని అతని ఉద్దేశం. ఎవరైనా పచ్చడి జాడి కోసం అటక ఎక్కితే దానితోపాటు ఈ ట్రంకు పెట్టిన కూడా క్రిందకు దింపించుకోవచ్చు అన్నది అతని అభిప్రాయం.



అది దృష్టిలో పెట్టుకునే తన ఫ్రెండ్ అబ్బిరాజు స్టూడియో లో పురమాయించాడు.. చాకులా బాగా పొడుగ్గా ఉండి.. ఫోటోలు బాగా తీసే వాడిని పంపమని.



ఆ అబ్బాయి వచ్చే టైం అయింది. అతను వచ్చాక ఎలాగోలాగా ఒప్పించి ముందు అటక ఎక్కించి ఈశాన్యం మూలన దాచిన పొడుగు ఫ్యాంటు, కురుస కాలరు షర్టు తనేసుకుని.. తనకు పెళ్లి అయిన కొత్తలో కాత్యాయని వేసుకుని వదిలేసిన లంగాఓణి బుట్ట చేతుల జాకెట్టు ఆమెచే ధరింపజేసి సరదాగా ఫోటో తీయించుకుని రోజు దాన్ని చూసుకుంటూ పాత జ్ఞాపకాల ఆనందాన్ని అనుభవిం చాలని... అదో చిలిపి కోరిక శివరామకృష్ణయ్యది. ఆ తీసిన ఫోటో సీక్రెట్ గా ఉంచుతాను అని భర్త మాట ఇవ్వడంతో తను కూడా రెడీ అంది కాత్యాయని ఫోటోకి.



శివరామకృష్ణయ్య స్నానం చేసి వచ్చేసరికి అబ్బిరాజు పంపిన ఫోటోఅబ్బాయి వీధిలో రెడీగా ఉన్నాడు.



"నిన్నేనా మా అబ్బిరాజు గాడు పంపింది.. నీ పేరేంటి?''



"సత్తిపండు."



"ఏడ్చినట్టు ఉంది. మామిడిపండు.. వెలగపండు.. అరటిపండు.. మరి ఈ సత్తిపండు ఏ చెట్టుకి పండు తుంది అబ్బాయ్. కొందరు పెద్దవాళ్ళకి బుద్ధులు ఉండవు అనడానికి ఇదే సాక్ష్యం. ఆలోచించి పెట్టాలి పేరు. ఆనందం అనో.. సంతోషం అనో పెట్టొచ్చు కదా. సరే మా అబ్బిరాజు గాడు.. ఆ వెధవ.. అదేనయ్యా ఏమవుతాడేంటి నీకు?.."



"మీ వెధవాoడి.. నాకు గురువవుతాడండి."



"అయ్యో అయ్యో నువ్వు కూడా వెధవా అని అంటావేంటి గౌరవం లేకుండా."



"అలాగంటేనే మీకు అర్థమవుతుందేమోనని....."



"సరే ఆ అప్రాచ్యుడు ఏం చెప్పాడేంటి నీకు??''



"మీరు చెప్పినట్టే నన్ను చేయమన్నారండి'



"అదిగది.. నేను చెప్పానులే వాడికి. నువ్వు వెళ్లేట ప్పుడు నీ చేతికి పాతచింతకాయ పచ్చడి ఇచ్చి పంపుతాననిి. ఆ వెధవ చింతకాయ పచ్చడి పెడతాను.. అంటే పెళ్ళాన్ని కూడా అమ్మేస్తాడు. అంత ఇష్టం వాడికి... ముందు ఆ ఎత్తుపీట మీద ఈ ముక్కాలు పీట వేసుకుని అటక ఎక్కుతావ''



అంతే.. ఆ అబ్బాయి ఎత్తుపీట మీద చిన్నపీట వేసుకుని జంపు చేసి అటక ఎక్కేశాడు. బ్యాటరీలైట్ సహాయంతో జాడీ వెతికాడు అదెక్కడ కనిపించలేదు.



"సత్తిపండు.. మా ఎదురింటి అవతారానికి అదృష్టం లేదు. అతనికిద్దామనుకున్నాను అటకెక్కిన అవతారం అనే బిరుదు.. ఇప్పుడు నీకు ఇస్తున్నాను అటక ఎక్కిన సత్తిపండు బిరుదు.. ఇదిగో అందుకో. పచ్చడి సువాసన మధురంగా ఉందా.. తొందరపడి నోట్లో వేసుకోకేే. క్రిందకు దించాక నీకు కొంచెం పెడతానని మాట ఇచ్చేగా'' అంటూ శివరామకృష్ణయ్య క్రింద నుండి డైరెక్షన్ ఇస్తున్న.. జాడి జాడ తెలుసుకోలేకపోయాడు సత్తిపండు.



"సరే.. పచ్చడి అంతా ఎలుకలు తినేసి ఉంటాయేమో''. శివరామకృష్ణయ్య తనే సర్ది చెప్పాడు.



"అవును కానీ జాడీ కనపడడం లేదంటున్నాడు. జాడీని కూడా ఎలుకలు తినేసి ఉంటాయంటారా?'' లోపల నుండి వస్తూ అంది కాత్యాయని.



హైటెక్ యుగం. ఎలుకలు తినేసిన తినేసి ఉండొచ్చు. సత్తిపండు.. జాడి తీరిగ్గా వెతికించి మీకు అందరికీ పచ్చడి పంపుతాను కానీ.. ఎలాగూ ఎక్కావు కనుక ఓ చిన్న పని చేసి పెడుతూ. అదిగో ఆ తూర్పు వైపు ఈశాన్యం మూలన.. కొంచెం దూరంగా చూడు ఆ చీకట్లో దెయ్యంలా నల్ల ట్రంకు పెట్టె కనిపించడం లేదూ... దాన్ని పట్టుకుని వచ్చేయ్'''



అంతే అతి కష్టం మీద సత్తిపండు ఆ పెట్టుతో సహా అటక దిగాడు. "పాత చింతకాయపచ్చడి అటక అటక అంటూ ఎక్కించారు.. చివరికి పాత ట్రంకు పెట్టుతో దింపించారు.. " చిరాకుపడ్డాడు సత్తిపండు.



"ఇదిగో అబ్బాయి మాలాంటి పెద్ద వాళ్ళందరినీ నీలాంటి కుర్రకుంకలు ఇలాగే అపార్థం చేసుకుంటారు ముందు.. అర్థం అయ్యాక సాష్టాంగ దండ ప్రణామాలు చేస్తారు. గోచి పెట్టుకోవడం తెలియని కూర్మాపురం కుర్రోడు లాంటోడివి నీకు ఇది అర్థం కాదులే."



చివరికి శివరామకృష్ణయ్య దంపతులు ఆ పాత బట్టలు వేసుకొని రెడీ అయ్యారు. సత్తిపండుకి చాలా కోపం వచ్చింది వాళ్ళ డ్రస్ చూసి. తన గురువు అలాంటి ఫోటో తీస్తే కోప్పడతాడేమోనని అనుమానించాడు. శివరామకృష్ణయ్యకు అతని పరిస్థితి అర్థమైంది.



"చూడు సత్తిపండు ఈ ఫోటో చాలా సీక్రెట్.. నీకు నాకు మా ఆవిడకు తప్పించి ఏడో కంటికి తెలియ కూడదు. ఇంకో మాట జాగ్రత్తగా విను.. మీ పక్క వీధిలో ఉన్న శ్రీ కౌముదిపేపర్ ఎడిటర్. అతను నాకు మీ గురువుకి ప్రాణ స్నేహితుడు. రాష్ట్రమంతా పెద్ద సర్కులేషన్ పత్రిక అది. ఆ పత్రిక ఎడిటర్ కి మాత్రం నువ్వు ఈ ఫోటోని చచ్చినా కనపడనివ్వకు.".. చెప్తున్నాడు శివరామకృష్ణయ్య.



"మళ్లీ ఇంకో మలుపు తిప్పారు.. బుర్ర పగిలిపోతుంది సారూ " అన్నాడు సత్తిపండు.



"వస్తున్నా వస్తున్నా పాయింటు కరెక్ట్ గానే ఉంది.. నేను ఊసుపోని కాకమ్మ కథ చెప్పడం లేదు. నీకే అర్థమయ్యే ఏడుస్తుందిలే చివర్లో. సరే.. అసలు విషయం ఏమిటoటే ఆ ఎడిటర్ ఇలాంటి గమ్మత్తైన ఫోటోలు అన్నీ సేకరించి తన పేపర్లో తీపి గుర్తు శీర్షికలో వేస్తుంటాడు. ఇలాంటి ఫోటోలు ఇచ్చిన వాళ్లకే వెయ్యి రూపాయలు.. వినబడుతుందా.. అక్షరాల వెయ్యి రూపాయలు బహుమతి ఇస్తుంటాడు.



ఆ ఫోటో అతని పేపర్లో పడితే సర్కులేషన్ పెరిగిపో తుందన్నమాట. వింటున్నావా గొప్ప బిజినెస్ టెక్నిక్. నీకు తెలియదులే.. నిడదవోలు గేదెలపాలు పితికే కుర్రాడు వయసు నీది." సత్తిపండు వైపు వారగా చూస్తూ అన్నాడు శివరామకృష్ణయ్య.



"అమ్మో ఫోటో ఇస్తే వెయ్యి రూపాయలు ఇస్తాడా!".. ఆశ్చర్యపడ్డాడు తనలోనే సత్తిపండు.



"ఇదిగో ఆ వెయ్యి రూపాయలు కొట్టేయాలను కుంటున్నావా.. నీ ముఖం వాలకం చూస్తుంటే అలాగే చేస్తావనిపిస్తుంది... ఏది అలాంటి ఉద్దేశం నీకు లేదని నా కళ్ళలోకి చూసి చెప్ప.."



"అబ్బే.. నేనెందుకు చేస్తానండి.. చచ్చిన అలాంటి పని చేయను. " మొఖం అడ్డంగా తిప్పుతూ అన్నాడు సత్తిపండు.



"చచ్చాక నువ్వేంచేస్తావు.. ఏదైనా చేస్తే బ్రతికుండగానే చేయాలి. సత్తిపండు.. పోనీ నువ్వు ఫోటో ఆ ఎడిటర్ గారికి ఇచ్చిన పర్వాలేదు.. ఈ ఫోటో చిరాకుదంపతులది అని మాత్రం చెప్పకు."



"చిరాకుదంపతులు అంటే.. " అమాయకంగా అడిగాడు సత్తిపండు.



"అదో పెద్ద ఫ్లాష్ బ్యాక్.. నా పేరు షార్టు కట్టులో.... శి.. రా.. కృ.. నా కవిత ఖండికలలో ఈ షార్ట్ కట్టు పేరుని శ్రీ కౌముది పేపర్ అతను తరచూ వేసేవాడు. రాను రాను నీలాంటి నోరు తిరగని కాకి ముక్కు రకం వెధవల వల్ల ఆ అందమైన పేరు కాస్త.. ' చిరాకు.. చిరాకు దంపతులు'.. గా రూపం మారిపోయి పెద్ద ప్రాచుర్యం పొందింది. ఇదంతా ఆ ఎడిటర్ కి గుర్తు చేసి మా ఫోటో అతనికిచ్చేసి అతనిచ్చే వెయ్యి రూపాయలు కొట్టే ద్దామని కచ్చితంగా నీ మనసులో తీర్మానం చేసు
కున్నట్టు కనిపిస్తున్నావు. బాబ్బాబు అలా చేయకే" శివరామకృష్ణయ్య బ్రతిమలాడాడు.



"అంత గొప్పవారా.. మీ పరువు నేనెందుకు తీస్తాను సార్. ఈ ఫోటో మీ తీపి వగరు కారం చేదు పులుపు.. వగైరా గుర్తు అని నాకు తెలుసు కదా."



"హమ్మయ్య... సత్తిపండు.. అసలు ఆ ఎడిటర్ నీకు తెలుసా''..



"తెలుసండీ.. సత్యనారాయణగారు.. వాడ్రేవు వారి వీధి. మా వీధి చివర.. ప్రతిరోజు తెల్లవారకుండా కబుర్లాడుకుంటూ చెరో చెంబుడు నీళ్లతో ఊరవతల ద్రాక్షారామం మైలురాయి దగ్గరకి కలిసే వెళ్తాం మేమిద్దరం."... చెప్పాడు సత్తిపండు.

[k3vv3]

"అతను ఫోటో ఎవరికి ఇవ్వనంటున్నాడు కదా. పాపం టైం వేస్ట్.. ఎందుకు అబ్బాయిని అలా సతాయిస్తారు. ఇదిగో నేను లంగావోణి బుట్టచేతులు జాకెట్టు వేసుకున్నాను. మీరు పొడుగు గొట్టం ప్యాంటు షర్టు వేసుకున్నరాయే. పాత జ్ఞాపకాలు ముసిరేస్తు న్నాయి.. మీరిలా వచ్చి నిలబడండి. ఫోటో అబ్బాయి త్వరగా స్విచ్ నొక్కు నాయనా.".. కంగారు పెట్టింది కాత్యాయని. దాంతో సత్తిపండు చాలా కష్టపడి చిరాకు చెత్త ఫోజులుతో ఒక ఫోటో తీసి వెళ్లబోయి వెనక్కి వచ్చాడు.



"చిరాకుగారూ... మరచిపోయాను ఆ ఎడిటర్ గారికి మీ ఫోటో ఇస్తే డబ్బులు వెయ్యి కన్నా ఎక్కువ ఇవ్వడా..” అంటూ ఆత్రుతగా అడిగాడు.



"ఫోటో అతనికి నచ్చింది అనుకో.. డిమాండ్ చేస్తే రెండు వేలు ఇవ్వవచ్చు. అతనికి లాభం ఏమిటి అంటే సర్కులేషన్ పెరగడమే కాదు ఫోటో అవార్డులకు పంపి బోలెడు డబ్బు సంపాదిస్తాడు. ఇంతకీ నువ్వు ఇదే ప్లాన్ లో ఉన్నావా?''.. అనుమానం గా అడిగాడు శివరామకృష్ణయ్య.



"అబ్బబ్బ.. మీరు నిశ్చింతగా ఉండండి చిరాకుగారు.. నేను పెద్దాపురం పర్ఫెక్ట్ పడుచు కుర్రాడు లాంటి వాడిని. ఇప్పుడు మీరు నాకు చెప్పినదంతా మరిచిపోండి మీరు నాకేం చెప్పలేదు. ఆ ఎడిటర్.. ఆ రెండు వేలు అంతా మాయ. జగమే మాయ.. ఒక కల" అనుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు సత్తి పండు.



**********
ఆ మర్నాడు.. ఫోన్ మోగింది రిసీవర్ అందుకున్నాడు శివరామకృష్ణయ్య.



"రిసీవర్ పట్టుకున్నది చిరాకుగాడేనా..’ ఫోన్ చేసిన వ్యక్తి ప్రశ్నించాడు.



"అవునురా శివరామకృష్ణయ్యనే. మాట్లాడేది సుబ్రహ్మణ్యం అని గుర్తుపట్టాను కూడా... ఏంటి విషయం ఇంత పొద్దుటే ఫోన్ చేశావు?'''



"ఏరా నీకు మతి పోతుందా.. నువ్వు వెధవ వేషాలు వేసేది కాకుండా మా చెల్లెమ్మ చేత కూడా పిచ్చివేషాలు
వేయిస్తున్నావన్నమాట. ఇప్పుడే పేపర్ చూశాను. చి చి ఆ పిచ్చి ఫోటోలు ఏమిటి.. ఉండు వస్తున్నాను వచ్చి డైరెక్ట్ గా తిడతాను. " అంటూ సుబ్రహ్మణ్యం రిసీవర్ పెట్టేసాడు.



సాయంత్రం ఎప్పుడు అవుతుందా అని నిమిషం నిమిషం కష్టంగా గడుపుతున్నారు.. ఆ వృద్ధ దంప తులు ఇద్దరూ. సాయంత్రం ఏమవుతుందో వాళ్లకు తెలుసు.. ఆ సమయం కోసం ఆత్రుతగా ఎదురు చూస్తున్నారు.



సాయంత్రం అయ్యింది.. నాలుగు మారుతి కార్లు స్పీడుగా వచ్చి శివరామకృష్ణయ్య ఇంటి ముందు ఆగాయి. ఆ కార్లలోంచి తమ తమ సంతానo ఆసంతానo యొక్క సంతానం అందరూ శ్రీ కౌముది న్యూస్ పేపర్లు చేతితో పట్టుకొని కోపంగా దిగడం శివరామకృష్ణయ్య గమనించి సీన్ అర్థం అయిపోయి వీధిలో మెట్ల మీదే కూర్చుని చూస్తున్నాడు.. ఆనం దంగా. కాత్యాయని గుమ్మం పట్టుకొని నవ్వుతూ నిలబడుతూ ఉంది.



అందరూ కలిసి ఇంటి లోపలికి వచ్చారు.



"ఇలాంటి తలతిక్క ఫోటోలు న్యూస్ పేపర్ లో పడటం వల్ల తమ పరువు పోతుందని ఇంకెప్పుడూ ఇలాంటి పని చేయవద్ద”ని చీవాట్లు వార్నింగులు లాంటివి గంటసేపు కడుపునిండా పెట్టారు ఆ దంపతులు ఇద్దరికీ వచ్చిన వాళ్ళు అందరూ. వాటితోపాటు వాళ్లు తెచ్చిన స్వీట్లు హాట్లు పళ్ళు పూర్తిగా లాగిన్ చేశారు ఆ దంపతులు.. అంతేకాకుండా వాళ్ళందరినీ పూర్తిగా తనివి తీరా చూసుకుంటూ పెద్దల్ని దీవిస్తూ పిల్లల్ని ముద్దాడుకుంటూ గడిపేశారు.. మహాఆనందంగా. ఆ రాత్రంతా వచ్చిన వాళ్ళందరితో చాలాసేపు తనివి తీరా మాట్లాడుకున్నారు ఆ దంపతులు. తెల్లవారుతుండగా వాళ్ళిద్దరి దగ్గర సెలవు తీసుకుని వచ్చిన మారుతీ కారులన్నీ కదలి వెళ్ళిపోయాయి జంట నగరాల వైపు.



''మనం తిరగలేమని తిరిగినా వీళ్లంతా ఒకచోట కనిపించరని, వీళ్ళందర్నీ ఇక్కడకు రప్పించడం కోస ప్లాను వేసి మీ కోరిక తీర్చుకున్నారు తనివి తీరా చూసుకొని తాదాత్మ్యం పొందారు. రెండు నెలల క్రితం వీళ్లందరినీ చూడాలని ఆశపడి నాకు అప్పుడు ఒంట్లో బాగుండలేదని నాటకం ఆడింప చేసి వీళ్ళందర్నీ ఇలాగే రప్పించారు.. ఇక ఇప్పుడు ఈ ఫోటో ప్లాన్ కూడా బాగానే వేశారు. " వాళ్లంతా వెళ్ళిపోయాక భర్తను పొగిడింది కాత్యాయని.



"నువ్వు మాత్రం ఆ చిన్న పిల్లలతో ఆడుతూ ఆ పెద్దవాళ్లతో తిరుగుతూ ఎంత ఆనందించావో నేను గమనించాను. గుండె నిండా ఎంతో సంబరాన్ని నింపుకొని చిన్నపిల్లవై పోయావు. ఇలాంటి ఆనం దకరమైన సందర్భాలు చాలు మనం ఇంకో ఆరు నెలలు ఆనందంగా గడిపేయడానికి. కాటికి కాలు చాపిన మనకు వీళ్ళందరి రాకతో మళ్ళీ యవ్వనం వచ్చేసినట్టు ఉంది కదూ. " అన్నాడు మహదా నందభరితంగా శివరామకృష్ణయ్య.



"ఇంతకీ అటక మీద ఆ పాతచింతకాయపచ్చడి విషయం ఏమిటండీ. " అనుమానం తీరక అడిగింది కాత్యాయని.



"అదా.. పాత బట్టలు అటక మీద ఉన్నాయి.. అటక ఎక్కి ఆ ట్రంకు పెట్టి క్రిందకు దింపండి.. అని ఎవరితో చెప్పినా మన మాట వినరు. అందుకనే ఇలా పచ్చడి వంక పెట్టాను. పాత చింతకాయ పచ్చడి ఆశ పెడితేనే కదా మా అబ్బిరాజు గాడు ఫోటో సత్తిపండు ని పంపించింది. వాడొస్తేనే కదా అటక మీద ట్రంకు పెట్టి కాస్త క్రిందకు దిగింది. అందులోని పాత బట్టలు వేసుకుంటేనే కదా మన వాళ్లకు తిక్కరేగే ఫోటో తీసుకోగలిగింది. ఆ ఫోటో వస్తేనే కదా న్యూస్ పేపర్లో తీపి గుర్తు శీర్షికలో పడింది. అలా పడితేనే కదా.. అది చూచి కోపమొచ్చి మన వాళ్ళందరూ చీమలదండులా వచ్చింది.



వాళ్లు సరదా పడే మంచి ఫోటో అయితే ఇలా వస్తారా? చాలా కోపం వస్తేనే కదా మనల్ని తిట్టడా నికైనా వాళ్లంతా వచ్చి తీర్తారు. ఎంతసేపు ఉన్న పర్వాలేదు.. ఎలాగోలా వాళ్ళంతా రావడమే నాకు కావలసింది. వాళ్లందరినీ కళ్ళ నిండా మరోమారు చూసుకోవాలన్న నా ఆశ తీరింది. " యుద్ధంలో విజయం సాధించిన వీరుడులా మాట్లాడాడు శివరామ కృష్ణయ్య.



"అందరూ ఒకే చోట ఉంటే ఎంత ఆనందం.. కానీ ఎలా కుదురుతుంది. ఈ కంప్యూటర్ యుగంలో బంధాలు,
అనుబంధాలు కాలగమనoలో అటకెక్కకుండా కుదు రుతుందా?''... భర్త వైపు నవ్వుతూ చూస్తూ అంది కాత్యాయని.



"అందుకనే మన అటక ఎక్కిన ఆనందాన్ని ఓ రెండు నెలల్లో మరోమారు క్రిందకు దింపే ప్లాన్ సిద్ధం చేస్తున్నాను.".. అన్నాడు శివరామకృష్ణయ్య భార్య వైపు చిలిపిగా చూస్తూ.



''ఈసారి డైరెక్షన్ నాది.".. అంది కాత్యాయని.



వృద్ధ దంపతులు ఇద్దరు నవ్వుకున్నారు మనసారా.