[k3vv3]

ఈ మనిషి రిపేరు చేయబడ్డాడు!
 




రచన: నల్లబాటి రాఘవేంద్ర రావు






ఆనందరావు తన కొడుకును చదువు నిమిత్తం చెన్నై హాస్టల్ లో ఉంచడానికి వచ్చి, తగిన ఏర్పాట్లు చేసి... తను తిరిగి తన ఊరు కాకినాడ వెళ్ళిపోతూ.. కొడుకుకు చాలా విష యాలు చెప్పడం ఆరంభించాడు... ఆ ప్లాట్ ఫారం మీద.



ఇది రమారమి మూడు సంవత్సరాల క్రితం సంఘటన......



***
జనవరి, 2020... "కోవిడ్".. ప్రజా జీవనాన్ని అల్లకల్లోలం చేస్తున్న సమయమది.



"ఒరేయ్.. రవీ.. నిన్ను ఈ చెన్నై లో ఉంచటం నాకసలు ఇష్టం లేదురా. ఏదో.. నీ ఫ్రెండ్స్ ఇక్కడే చదువుతున్నా రన్నావని 'సరే'... అన్నాను.



నాకసలు ఏమాత్రం ఇష్టంలేని వ్యక్తి… అదేరా.. మీ బాబాయ్ వెధవ.. ఇక్కడే ఉంటున్న విషయం నీకూ తెలుసుగా... ఇక్కడకుదగ్గరే... అదే........
అది... అది... " చెట్టియార్ స్ట్రీట్ ".. ఏదో అను కుంటాను... అక్కడ ఏడుస్తున్నాడట.



వాడు నాకు పరమశత్రువు. ఇరవైఏళ్ల క్రితం మాట.... నీకు అప్పుడు ఐదేళ్లు ఉండొచ్చు. విషయాలు నీకు గుర్తుండి వుండవులే.



ఆస్తి పంపకాల్లో అప్పట్లో మాకు- మాకు, చాలా చాలా పెద్ద పెద్ద గొడవలు వచ్చి విడిపోయాం. ఆ వెధవ సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్, కోర్టు ల వరకు నన్ను తిప్పాడు. తిట్టాలని కాదుగాని... వాడు దుర్మార్గుడు.. నీచుడు.. పాపాత్ముడు.



సమయం వచ్చినప్పుడు వాడు.. రాక్షసుడిలా ఎలా ప్రవర్తించాడో నీకు చెప్తాను.. వాడి మీద కసి, పగ... నేను కాకపోయినా... నువ్వైనా.... తీర్చుకొని.. మగాడినని పించుకోవాలిరా. నీ మీద ఆ నమ్మకం నాకుంది.. నా దృష్టిలో వాడు ఆ రోజే చచ్చిపోయినట్టురా. వాడి అవసరం మనకు లేదు.. రాదు.. ఉండదు. మన అవసరం కూడా వాడికి లేదులే.



ఇంతకీ ఇదంతా ఇప్పుడు ఈ రైల్వే ప్లాట్ ఫామ్ మీద నీకెందుకు చెప్తున్నానంటే నువ్వు ఈ చెన్నై లో ఉండి చదువుకున్నన్నాళ్ళు ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ నువ్వు.. ఆ... స్ట్రీట్.. ఏది ఆ చెట్టియార్ స్ట్రీట్ కు వెళ్ళడానికి వీలులేదు.



వాడికో కొడుకున్నాడు.. వాడు కూడా మా తమ్ముడు వెధవ లాగే పెద్ద వెధవన్నర వెధవ అయ్యుంటాడు. ఆ వెధవలు ఇద్దరి దృష్టి లోనూ నువ్వు పడటం నాకసలు సుతారాము ఇష్టంలేదు. రక్త సంబంధీకుల మైనప్పటికీ మన సంప్రదాయం వేరే.... వాళ్ల సాంప్రదాయం వేరే.



ఒకవేళ తేడా వచ్చింది అనుకో.... నీ చదువు మానిపించేస్తాను. బాగా అర్థమైందా. అదిగో ట్రైను వస్తున్నట్టుంది, నే వెళ్తాను. జాగ్రత్తగా అందరితో పాటు హాస్టల్లోనే ఉండు"



అంటూ కొడుకు రవికి ఇంకా మిగిలిన విషయాలు
కూడా చెప్పి.. వచ్చి ఆగిన తను ఎక్కవలసిన ట్రైన్ గబగబా ఎక్కి తన రిజర్వేషన్ లో కూర్చొని కొడుకుని హాస్టల్ కు వెళ్లి పొమ్మని చెప్పి పంపించేశాడు ఆనంద రావు.
***



ట్రైన్ చాలా స్పీడ్ గా దూసుకుపోతుంది... కాకినాడ వైపు



ఆనందరావు బుర్రలో అంతకన్నా స్పీడుగా గతం తిరిగేస్తుంది.



అతని కొడుకు రవికి అప్పుడు ఐదేళ్లు. అంటే.. 20 సంవత్సరాల క్రితం విషయం గుర్తు చేసుకుని పళ్ళు కొరుకుతున్నాడు కసితో ఆనందరావు. తన కొడుకు రవిని తప్పని పరిస్థితులలో తన శత్రువైన తమ్ముడు ఉండే చెన్నై లోనే చదివించ రావలసి కావడంతో ఈ సమస్య ఏర్పడింది అతనికి.



రెండు దశాబ్దాల క్రితం.....



తన తమ్ముడు... మూర్ఖుడు.. పద్మాకర్ తో గొడవలు.. తగువులు....... కొట్లాటలు...... పెద్ద మనుషులు... సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు... లాయర్లు.... అలా అలా బుర్రలో గిర్రున జోరీగల తిరిగేస్తున్నాయి... అంతేనా.. విజృంభిస్తున్నాయి... బోగి లో కూర్చొని కళ్ళు మూసుకున్న ఆనందరావుకి.



ఈ 20 ఏళ్లలో పద్మాకర్ చాలా చోట్ల,.. ఫంక్షన్లలో కూడా కన పడ్డాడు ఆనందరావుకు. మాట్లాడ ప్రయత్నించ మనస్కరించలేదు.... ఆనందరావుకి. పద్మాకర్ కాస్త తెగువ చూపించినా... ఆనందరావు చీదరించుకునే వాడు. మరి తన మనసుకు మానకుండా తగిలిన "గాయం "...... అలాంటిది..!!!



పెద్దమనుషులకు లంచాలు ఎరచూపి ఆస్తిలో ఎక్కువ భాగం వచ్చేలా కూడా సెట్ చేయించుకుని తనను బెదిరించి, భయపెట్టి ఎలాగోలా ఆస్తి పంపకాలు చేయించేశాడు... పద్మాకర్.



నరకయాతన అనుభవించలేక చిరాకు వచ్చి, చివరికి తమ్ముడికి కొంత భాగం ఆస్తి ఎక్కువైతే అయ్యిందని ఆనందరావు సర్దుబాటు చేసు కున్నాడు.... అతి కష్టం మీద.



అప్పట్లో.. ఆ గొడవలలో... తనపై పద్మాకర్ గునపంతో హత్యాప్రయత్నం చేయటం... ఇంకా మర్చిపోలేక పోతున్నాడు ఆనందరావు. అదంతా తమ్ముడు దుర్మార్గత్వం, దుష్టత్వం. అందుకని వాడిని ఒక వెధవ గా జమ చేసి తన కుటుంబం లోంచే వెలివేసినట్టు..... నిర్ణయం చేసుకున్నాడు అప్పుడే.. ఆనందరావు!



అప్పట్లోనే తమ్ముడు పద్మాకర్.. అతని ఆస్తి మొత్తం అమ్మేసుకుని... భార్య బిడ్డలతో చెన్నై పోయి బిజినెస్ లో బాగా సంపాదించినట్లు తన బంధువులు చెప్తుంటే వినేవాడు ఆనందరావు.
అలా కొంత కాలం గడిచి పోయాక ఈమధ్యనాలుగేళ్ల క్రితం...



తమ్ముడు పద్మాకర్ కొడుకు రాజారామ్ తను బాల్యంలో గడిపిన కాకినాడ వీధులు చూడా లని , అతను పెరిగిన ఆనాటి తన తాతగారి ఆ పాత ఇల్లు చూడాలని.. తన పెదనాన్న కు తన రాక ఇష్టం ఉండకపోవచ్చు కనుక కనీసం దూరంనుండి అయినా చూడాలనే... ఉద్దేశ్యంతో పండగ సెలవులకు సరదాగా కాకినాడ వచ్చాడు.



ఆనందరావు తన వీధి అరుగుమీద అప్పటికే కూర్చుని ఉన్నాడు. దూరంనుండి.. అతనే తన పెదనాన్న అని ఎవరి ద్వారానో తెలుసుకున్న రాజారాం.. తనను చూసి ప్రేమగా నవ్వడం గమనించాడు.. ఆనందరావు. కానీ.. ఆ కుర్రోడు పద్మాకర్ కొడుకని గ్రహించలేకపోయాడు.



అదే వీధిలోంచి తనను దాటుకుంటూ వెళ్తున్న తన బంధువు.....



" ఇదిగో ఆనందరావూ... దూరంగా జీన్స్ ప్యాంట్ వేసుకొని ఒక కుర్రోడు కనిపిస్తున్నాడు చూడు.. అదే ఆ కిళ్ళీ కొట్టు పక్కన.... వాడు మీ తమ్ముడి కొడుకట! పండగ సెలవులు కదా.. ఇక్కడ మనందరినీ చూద్దామని వచ్చాడట... నీతో మాట్లాడటానికి భయపడు తున్నాడు. పిలువమంటావా ఏంటి?... "... అని అడిగాడు.



ఉలిక్కిపడి పైకి లేచాడు ఆనందరావు.
" ఇదిగో.. వాడు అడిగితే మా ఇంటికి పంపించకు. వాళ్లంతా ఎప్పుడో చచ్చిపోయారుకదా.. నీకు తెలుసు కదా.. మేమంతాకూడా చచ్చిపోయాము... అని చెప్పు... వచ్చిన దారినే వెళ్ళమని చెప్పు.. మళ్లీ ఎప్పుడైనా కాకినాడ రావద్దని చెప్పు... వచ్చిన.. ఈ రామారావుపేట రావద్దని చెప్పు.. "



అంటూ... పెద్ద అడుగులతో ఇంటి లోపలకు వెళ్ళిపోయి చెక్కలు విరిగిపోయేలా తలుపు వేసుకున్నాడు ఆనందరావు..



ట్రైన్ జర్క్ ఇచ్చిన కుదుపు తో 20 సంవ త్సరాల క్రిందటి గత జ్ఞాపకాలన్నీ చెల్లాచెదురై పోయి... పరాయి లోకం నుండి ఈ లోకానికి వచ్చిన అనుభూతి పొందాడు... ఆనందరావు..



మొత్తానికి ఆ మర్నాడు మధ్యాహ్నం 12 గంటలకు కాకినాడ తన ఇంటికి చేరాడు ఆనందరావు.
***

[k3vv3]

ఆనందరావు కొడుకు రవిని చెన్నై హాస్టల్ లో ఉంచి అప్పుడప్పుడు చూసి వస్తుండేవాడు తన భార్యతో.. అలా అలా కోవిడ్ మహమ్మారి విజృంభిస్తున్న సమయంలో కూడా రవి చదువు ఒక సంవత్సరం పూర్తి అయిపోయింది



రెండో సంవత్సరం...



చెన్నై హాస్టల్, మే.. మొదటి వారం.. 2021,



" కోవిడ్ రెండవ దశ "..... విజృంభణ.... విలయతాండవం చేస్తుంది!!! ఆక్సిజన్ దొరక్క ప్రజలు అల్లాడిపోతున్న సమయమది. నిండు ప్రాణాలు పిట్టల్లా గాల్లో కలిసిపోతున్నాయి. ఓ పక్క కోవిడ్ నిర్ధారణ పరీక్షలు లక్షల్లో జరుగు తున్నాయి.. ప్రతిరాష్ట్రం వేల సంఖ్యలో పోజిటివ్ కేసులు వస్తున్నాయి. దేశం మొత్తం మీద 24 గంటల్లో నాలుగు లక్షల పాజిటివ్ కేసులు!!!! ప్రపంచ దేశాల దృష్టంతా భారత్ మీదే ఉంది.



మరోపక్క వ్యాక్సినేషన్.
మొదటి దశ... రెండవ దశ...



ఇంకా కొత్త కొత్త మందులు వస్తున్నాయి. అకాల మరణాలు



తండ్రి చస్తే కొడుకు రాడు.. కూతురు చస్తే తల్లి రాదు... ప్రజా జీవన విధానం... దుర్భరం.. మహాదుర్భరం!!!



ఇక్కడ...
కాకినాడ రామారావు పేట నుండి తండ్రి ఆనందరావు ఫోన్ లో..... తన కొడుకు రవి తో ఇలా మాట్లాడడం మొదలు పెట్టాడు....



" ఒరేయ్ రవి... ఫోన్లో సరిగా వినపడు తుందా. పదిహేనురోజుల నుండి నేను రోజూ ఫోన్ చేస్తుంటే చెన్నై హాస్టల్లోనే జాగ్రత్తగా ఉన్నా నని అబద్ధం మాటలు చెప్తున్నావ్ ఏంటి?.. "... కోపంగా అరిచాడు ఆనందరావు.



" అంటే... నాన్న... "రవి తడబడుతూ ఏదో చెప్పబోయాడు తన తండ్రికి.



" నోర్ముయ్.. మీ కొలీగ్ వాళ్లనాన్న మార్కెట్లో ఇప్పుడే కనబడి చెప్పాడు. మీ హాస్టల్ లో ముగ్గురు కుర్రాళ్ళకి "కరోనా పాజిటివ్"... వస్తే..... క్వారంటైన్లో.... పెట్టారటగా... భయ పడిన మిగిలిన అందరూ తలో చోటికి వెళ్లి పోయారటగా. హాస్టల్ ని పదిహేను రోజుల క్రితమే లాక్ చేసేసారట కదా?!... నాకెందుకు ఇన్నాళ్లు అబద్దం చెప్పావు. అసలు ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నావు. "..



గర్జిస్తూ అడిగాడు కొడుకు రవి ని ఆనందరావు.



కొడుకు భయపడి తన తండ్రికి ఇలా వివరణ ఇవ్వడానికి ప్రయత్నించాడు.



" నాన్నా.. నిజమే.. పదిహేను రోజుల క్రితం భయంతో.. చెట్టుకొకరు పుట్టకొకరుగా హాస్టల్ నుండి బయటకు వచ్చేసాము. బస్సులు, ట్రైన్ లు లేవు. కొందరు కుర్రాళ్ళు బంధువులు, స్నేహితుల ఇళ్లకు వెళ్లి పోయారు. నాకేం చెయ్యాలో తోచలేదు....



ఆ రాత్రి నేను...



ఓ మూల సందులో అరుగుమీద ఎలాగోలా రాత్రంతా గడపాలని ఎవరికీ కనబడకుండా బిక్కుబిక్కుమంటూ పడుకొని ఉంటే... ఎవరో ఒకాయన వీధివీధి తిరుగుతూ అన్నం పొట్లాలు పంచుతూ నా దగ్గరకు వచ్చి నాకు ఇచ్చి నేనెవరో ఎక్కడ నుండి వచ్చానో... నా వాళ్ళు ఎవరో చాలా వివరంగా అడిగి తెలుసుకుని వెంటనే తను వచ్చిన ఆటోలోనే తన ఇంటికి తీసుకెళ్ళి పోయాడు.... ఇదంతా జరిగింది పదిహేను రోజుల క్రితం నాన్నా…” అంటూ ఇంకా ఏదో చెప్పబోతున్నాడు తండ్రికి.



ఆనందరావు కు తన కొడుకు విషయం అంతా దాచి పెట్టినందుకు కోపం నషాళానికి అంటింది.



వెంటనే ఇలా అరిచాడు....



" చాలా తతంగం నడిపావు. రోజూ ఫోన్ చేస్తున్నాఇదంతా నాకెందుకు తెలియనివ్వ లేదు. ఏమిట్రా.. నీ డ్రామా. తండ్రంటే అసలు లెక్కలేదా నీకు. ఇలాంటి ప్రమాదకర పరిస్థితు ల్లోనా నీ నాటకాలు. ఇప్పుడే ఇన్ని వేషాలు వేస్తే ఇకముందు ఎన్ని వేషాలు అయినా వేస్తావు. అసలు ఎవడువాడు... ?.. తీసుకెళ్లి పోయి నిన్ను ఓ గదిలో పెట్టి ఈ పదిహేను రోజులు కుక్కని చూసినట్టు చూశాడు కదూ..
తర్వాత ఏం జరిగిందో త్వరగాచెప్ప"



మళ్లీ గర్జించినట్లే అడిగాడు ఆనందరావు.



" లేదు నాన్నా నాకు పరీక్ష చేయించి కోవిడ్ పాజిటివ్ లేదని నిర్ధారించుకుని తనింట్లోనే వాళ్ళతో.... సమానంగానే చూశాడు. " అన్నాడు రవి ప్రశాంతంగా.



" ఇంకేం జరిగింది.. ఇంకా ఏదైనా అడిగాడా?" అదే కోపంలో అడిగాడు ఆనందరావు.



" నా గురించి తరచూ ఇంకేమీ అడగలేదు. ఎందుకో..... వాళ్ల పేర్లు కూడా నాకు తెలియ నివ్వలేదు నాన్నా........ చూడ్డానికి వాళ్లంతా చాలా మంచి మనుషులుగా కనిపించారు. నిజం డాడీ. ".. సరదాగా చెప్పినట్టు చెప్పాడు రవి.



ఆనందరావుకి ఇంకా తన శరీరం మీద తేళ్ళు జెర్రులు పాకుతున్నట్టు గానే ఉంది....



" నోటితో కాకుండా ముక్కుతో ఏడ్చినట్టు ఉంది నీ వ్యవహారం. అసలు పేర్లు కూడా తెలుసుకోకుండా పదిహేను రోజులు ఒకరి ఇంట్లో ఎలా గడిపావు రా. వాళ్లు తెలుగు వాళ్లేనా??".. అరిచాడు ఫోన్ బద్దలు అయ్యేట్టు
ఆనందరావు.



దానికి కొడుకు రవి ఇలా చెప్పాడు.



" ఆ.. ఆయన.. ఇంకా మరో ఇద్దరు కోవిడ్ పాజిటివ్ కాని కుర్రాళ్ళని తీసుకువచ్చి నాకన్నా ముందే తన ఇంట్లో పెట్టుకున్నాడు. అతని బంధువుల పిల్లలట. మేమంతా కలసి వాళ్ళ అబ్బాయి తో సహా మొత్తం నలుగురం. ప్రపంచ మంతా కోవిడ్ తో భయపడుతున్నా.. మేం మాత్రం భలే హ్యాపీ గా ఎంజాయ్ చేసాం. అందరూ కలసి వాళ్ళ కిచెన్ లో భోజనాలు చేసే వాళ్ళం. దూరం దూరంగా కూర్చొని.. ఒకే గదిలో..... దూరం దూరంగా.. పడుకునే వాళ్ళం. "



" ఏడ్చావు.. బోడి హ్యాపీ , బోడి ఎంజాయ్.. వాడు మన శత్రువు ఏమోనని నాకు అనుమానంగా ఉంది. కాదుగదా.!!!..



అయినా.. గతం అంతా మరచిపోయివాడు. నిన్ను... ఎందుకు అలా నెత్తి మీద పెట్టుకుంటాడు? వాడు ఏమైనా దేవుడా? మా తమ్ముడు వెధవ కి మరీ ఇంత గొప్ప మనసు లేదులే... అవును.. వాళ్ళ ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు వాళ్ల ఆల్బంబుక్స్ ఏమైనా చూసావా? అందులో నీకు తెలిసిన వాళ్ళ బొమ్మలు ఏమైనా కనిపించాయా?".. లాజిక్కుగా అడిగాడు కొడుకుని ఆనందరావు.. సెల్ ఫోన్ లో.






" చూడలేదు నాన్న.. వాళ్లు కూడా చూపించ లేదు. "



" అది సరే.. నిన్ను తీసుకెళ్లినాయన పెళ్ళాం.. నీతో ఏమైనా మాట్లాడుతూ ఉండేదా?"..



ఈసారి మరింత లాజిక్కు గా అడిగాడు ఆనందరావు.



" లేదు నాన్నా.. నావైపు చూస్తూ ఆనందంగా నవ్వుతూ ఉండేది... అంతే.. నేను భోజనం చేస్తున్నప్పుడు మాత్రం అమ్మ లాగే కొసరి వడ్డించుతూ ఉండేది".



"ఏరా... వాళ్ళు చాలా బాగా నీకు నచ్చినట్టు ఉన్నారు. గొప్ప ఏం కాదు గాని.. ఎవరైనా అలాగే వడ్డిస్తారు. అవును.. వాళ్లకు ఓ అబ్బాయి ఉన్నాడని అన్నావుగా... రేయ్.. నిన్నే.. ఫోన్ లో వినపడుతుందా సరిగా. అదే వాళ్ళ అబ్బాయిని ' రాజారాం '.. అంటూ పిలిచే వారా.. వాళ్లు?"... ఈసారి అనుమానం బలపడి అడిగాడు కొడుకుని.

[k3vv3]

" వినబడుతోంది నాన్నా.. వాళ్ళ అబ్బాయిని 'బాబు'.. అనే పిలిచేవారు......! నాన్నా.. ఒక విషయం చెప్పమంటావా ఆయన ఒకసారి.. ఫోన్ లో ఎవరితోనో చాలా బాగా మాట్లా డారు నాన్నా. అది.. గుర్తుండి పోయింది.. అది.. ఏంటంటే...
' తప్పులు అందరం చేస్తాం సార్. నేను కూడా చాలా తప్పులు చేశాను.. అయితే ఆ తప్పులు దిద్దుకునే అవకాశం కలిగినప్పుడు... దిద్దు కోవాలి.. అన్న స్పృహ కలిగించుకొని ముందుకు సాగాలి. గతంగతః.... అన్నట్టు అందరూ బ్రతికితే బాగుంటుంది సార్. '... అన్నారు నాన్నా.



అదేంటో ఆ డైలాగులు నాకు చాలా బాగా నచ్చాయి. చిత్రంగానూ, చాలా గొప్ప గాను కూడా అనిపించాయి. "
ఫోన్ లో రవి చాలా ఆర్తిగా చెప్పుకు పోతున్నాడు.



అవతల వాళ్లు గురించి.. కొడుకు చెప్పే విధానం ఆనందరావు కు నచ్చక.. అతడి శరీరం మీద ఎవరో మరిగే నీళ్ళు పోసినట్లు ఉంది...



" సర్లే ఆపు.. ఈ విషయాలన్నీ నాకు ఫోన్ లో చెప్పాలని నీకు ఎప్పుడూ అసలు అనిపించ లేదా?". నిష్టూరంగా అడిగినట్టు అడిగాడు ఆనందరావు.



" సారీ నాన్న.. నేను చాలాసార్లు ప్రయత్నించా. కానీ ఆయన ఎవరిని ఫోన్ చెయ్యనివ్వలేదు.



“ఈ విషయం తెలిస్తే దూరంగా ఉన్న మీ వాళ్ళందరూ కంగారు పడతారు. అయినా ఇక్కడకు రాలేరు. పెద్ద వాళ్లను బాధ పెట్టడం వద్దు. ఇప్పటి కోవిడ్ భయానక పరిస్థితుల్లో మీరు చేస్తున్నది ఎంతమాత్రం తప్పు కాదు.
నా మాట వినండి. ఇక్కడి పరిస్థితులు కొంచెం చక్కబడ్డాక నేనే మిమ్మల్ని హాస్టల్ లో దిగపెడ తాను. ఆ తర్వాత వీలు చూసుకుని నెమ్మదిగా...... చెప్పండి”...
అంటూ మమ్మల్ని ఆపేవారు. మీ పెద్దలు హడా వుడిగా మీ గురించి ఆలోచిస్తూ... ఉన్న ఆరోగ్యం పాడు చేసుకుంటారని కూడా.. చెబుతుండే వారు.



అమ్మను దృష్టిలో పెట్టుకొని.. అమ్మ కంగారు పడిపోతుందని.. నాక్కూడా అదే మంచిదని పించింది నాన్నా. సారీ.. తప్పయితే క్షమించు నాన్నా. ".... చాలా ప్రాధేయ పూర్వకంగా చెప్పాడు కొడుకు రవి.. తన తండ్రికి సెల్ ఫోన్ లో.



" అది సరే... ఇంతకీ ఎవడ్రా అతను.... ?".



" ఎప్పుడన్నా ఎక్కడన్నా కనిపిస్తే ‘విష్’ చేయి చాలు అంటూ ఈ పదిహేను రోజుల తర్వాత నన్ను ఇదిగో... ఇప్పుడే.. జాగ్రత్తగా హాస్టల్ లో దిగవిడిచి.. అదిగో వెళ్ళిపోతున్నారు. "



''నువ్వు చెప్పింది అంతా వింటుంటే.... ఆ వెధవ మా తమ్ముడు అని అనిపిస్తుంది రా.. అసలు నీకు వాళ్ళు ఎవరూ గుర్తు రాలేదా?.. చిన్నప్పుడు చూసావు కదా.. ''... ప్రశ్నించాడు ఆనంద రావు''



'' అదేమిటి నాన్న.. నాకు నాలుగు.. అయిదు ఏళ్ల వయసున్నప్పుడు... ఎప్పుడో 20 ఏళ్ల క్రితం వాళ్లను చూసాను.... ఎలా పోల్చుకో గలను నువ్వే చెప్పు.. ''... అంటూ వివరణ ఇచ్చాడు.. రవి.
" ఆయన అసలు ఎలా ఉంటాడు? సెల్ లో ఫోటో తీసి నాకు పంపించలేకపోయావా ?"



" లేదు నాన్న.. ఇటువంటి పరిస్థితిలో పద్ధతిగా ఉండదని ఫోటోలు తీసుకోలేదు. ఆ... అదేమిటో కానీ నాన్న.. ఆయన కొంచెం అటు ఇటు గా 'నీలాగే'.... ఉంటారు. వాళ్ళ అబ్బాయి కూడా అదేమిటో కొంచెం అటు ఇటు గా 'నాలాగే ' ఉంటాడు నాన్న. నిజం"...



ఈసారి మహదానందంగా చెప్పాడు రవి.



" ఆ.. చాల్లే.. సంబడం.. మనిషిని.. పోలిన మనుషులు ఉండరా ఏంటి? నీదో పెద్ద బడాయి. అన్నట్టు ఈ పదిహేను రోజులు ఏ స్ట్రీట్ లో ఉన్నావు... అదయినా.. తెలిసి ఏడిచిందా.. నీకు"



" ఆ.. తెలుసు నాన్న.. ఈ రోజే ఆయన ఇప్పుడే మా హాస్టల్ లో దిగవిడిచారు కదా... ఆయన ఇంటి దగ్గర నుంచి హాస్టల్కు వస్తూ చూశాను.. ఆ స్ట్రీట్.. పేరు.. ఆ... అది.. అది.. చిట్టి.. కాదు కాదు చెట్టి...... చెట్టి...... "



" ఏడ్చావు... కొంపతీసి "చెట్టియార్ స్ట్రీటా????"



" ఆ... అ.. ఖచ్చితంగా అదే నాన్న. "



అంతే.. ఆనందరావు చేతిలో సెల్ కిందపడి
ముక్కలు కాలేదు. ఎవరో అతని గుండెల మీదకు పెద్ద కొబ్బరి బొండం విసిరితే అది.. అది తన గుండెల మీదే పగిలిపోయి పదహారు ముక్క లుగా చితికిపోయిన భావన కలిగింది..!!!.
***



కాకినాడ.... రామారావు పేట,.. ఆనందరావు
తన ఇంట్లోనే ఉన్నాడు... అతను కొడుకు తో మాట్లాడి నెల రోజులు అవుతుంది...



ఆగస్టు మొదటి వారం... 2021సంవత్సరం.. పూర్తి లాక్ డౌన్..... మినీ లాక్ డౌన్...



ప్రపంచాన్ని అతలాకుతలం చేస్తున్న కోవిడ్ పరిస్థితులు కొంచెం చక్కబడి చక్కబడనట్లు ఉన్నాయి. సర్దుకున్నట్టు కనిపించి విజృం భిస్తున్నాయి. అయినా.... ప్రజా అవసరం,
అభివృద్ధి కుంటుపడకుండా ఉండడం రీత్యా ముఖ్యమైన కొన్నిబస్సులు, ట్రైన్ లు తిరుగు తాయని... ఆన్ లైన్ బుకింగ్ మళ్లీ మొదల వుతుందని... టీవీన్యూస్ విన్నాడు ఆనంద రావు.



కొడుకు నుండి యధార్థ విషయం తెలుసుకొని నెల రోజులు గడిచింది. ఈ నెల రోజులు దీక్షగా, తదేకంగా ఆలోచించిన ఆనందరావు ఒక నిర్ణయానికి వచ్చాడు.. అనే కన్నా "వచ్చేసాడు".. అనొచ్చు!!!



"" నా దృష్టిలో నా తమ్ముడు "వెధవ".!!.....
నా తమ్ముడు దృష్టిలో.. నేను.. " పెద్దవెధవ నేమో"!!!....



ఏ సమస్యనైనా ఎదుటివారి కోణంనుంచి ఆలోచించాలి అన్నారు పెద్దలు. నిజమే.. ఖచ్చితంగా నిజం!""



ఇదీ.. ప్రస్తుతం ఆనందరావు.. ఆలోచనా ధోరణి.



'"అవును.. తప్పులు అందరం చేస్తాం. అయితే ఆ తప్పులుదిద్దుకునే అవకాశం కలిగినప్పుడు
... ""దిద్దుకోవాలి""..... అన్న స్పృహ కలిగించు కొని ముందుకు సాగాలి.



గతం గతః... అన్నట్టు అందరూ బ్రతికితే బాగుంటుంది!!



రెండు దశాబ్దాలు.. 20 సంవత్సరాలు.. చాలా సుదీర్ఘం!



ఇరవై సంక్రాంతులు.. ఇరవై ఉగాదులు.. ఇరవై దీపావళిలు! ఎలా నిస్సత్తువుగా గడిచి పోయాయి.



గభాలున కుర్చీలోంచి లేచి.. 'సిస్టం' దగ్గర కూర్చున్నాడు ఆనందరావు.



రెండు టికెట్లు.. తనకు , తనభార్యకు.. అన్ లైన్ బుకింగ్ చేసుకున్నాడు... చెన్నై వెళ్లడానికి...!



చెన్నైలో తన కొడుకును చూడాలి.. అంతేనా.. అందరూ కలసి సర్ ప్రైజ్ చేసేలా
" చెట్టియార్ స్ట్రీట్ "
సడన్ గా వెళ్లి వారంరోజులు ఆనందంగా గడపాలి.... ఆ ఇంట్లో.. తమ్ముడు ఇంట్లో!!!!!!



తిరుగులేని తన నిర్ణయంతో.. మహమ్మారి కోవిడ్ ఈ భూప్రపంచం వదిలి పారిపోయినంతగా... ఇప్పుడు.. ఆనందరావు.... పరమానంద భరితుడైపోతున్నాడు.!!!






* సమాప్తం *

[k3vv3]

కనురెప్ప

రచన: నల్లబాటి రాఘవేంద్ర రావు


సత్యకీర్తి గొప్ప సాహితీవేత్త.
ఎన్నో గ్రంథాలు రాసి ఎన్నో అవార్డులు రివార్డులు సత్కారాలు కూడా పొందిన దిట్ట.
అతను రచించి ప్రచురింపబడిన.... మహోన్నత గ్రంధాలు రమారమి రెండువందల వరకు ఉంటాయి. అవన్నీ అతని ఇంటిలో తనకోసం కేటాయించు కొన్న 2 గదుల్లో పాతకాలం నాటి టేకు బీరువాల్లో అమర్చుకున్నాడు.... అలాగే తన బిడ్డలు జయేంద్ర, లలితశ్రీ. వాళ్ళిద్దరికీ చెరో గది ప్రత్యేకంగా కేటాయించాడు. అయితే వాళ్లు పెద్దవాళ్లు అయినప్పటికీ, తన పుస్తకాలు భద్ర పరచుకున్న గదుల్లోకి మాత్రం వెళ్లనివ్వడు. కుటుంబం కన్నా పుస్తకాలని అంతలా ప్రేమి స్తాడు అతను.
ఇప్పుడు అతను ఓ మహాగ్రంథం వ్రాస్తూ, తనకన్నా ఘనాపాటి గ్రంథకర్తల స్ఫూర్తి వాక్యాలు అందులో పొందుపరిచి, ఆ గ్రంథాన్ని ముద్రించాలని అనుకున్నాడు. అందుకోసం తనకు దైవసమానులు, గురు తుల్యులులాంటి చాలా మందిని కలిసి, కావలసిన విషయ సేకరణ పొందాడు.
చిట్టచివరగా తను హైకాలేజ్ లో చదువుకునే టప్పటి తన తెలుగుమాస్టారు .. విశిష్ట గ్రంధ కర్త అయిన పద్మప్రభాకరం గారు ఉంటున్న చెల్లూరు అనే గ్రామం బయలుదేరాడు.
ఆరోజు..
సాయంకాలం వరకు చాలా కష్టపడి ప్రయాణించి పద్మప్రభాకరo గారు నివసించే ఊరు వెళ్లి ఆయనకు నమస్కరించి, విషయం వివరంగా వివరించి, ఆయనను ప్రసన్నం చేసుకున్నాడు సత్యకీర్తి.
మాస్టారు పద్మప్రభాకరం గారికి 90 ఏళ్లు వయస్సు పైబడి ఉంటుంది. ఆయన సామాన్యమైన వ్యక్తి కాదు. దేశ విదేశాల్లో సైతం ఆయన సన్మానాలు సత్కారాలు పొందారు. అన్ని దేశాలలోనూ ఈయనకు అభిమానులు ఉన్నారు. లెక్కకు మించిన బిరుదులు పొందారు. తన శిష్యుడు చెప్పింది విని అతని మీద అభిమానంతో కాదనలేక నీరసంగా అడుగులు వేసుకుంటూ … లోపలకెళ్లి తను రచించిన.. కట్టలు కట్టబడి ఉన్న పాత కొత్త గ్రంధాలన్నీ జాగ్రత్తగా ఏరిఏరి, దుమ్ము దులుపుతూ, చివరికి ఓ గ్రంథం చేతులతో పట్టుకుంటూ బయటకు వచ్చారు.
'' సత్యకీర్తీ! ఇది నేను రాసిన గ్రంథం నాయనా. ఇది ఎప్పుడో 1990 సంవత్సరంలో ప్రచురింప బడింది. నువ్వు కూడా చాలా గ్రంథాలు రాశావు కదా. నువ్వు సామాన్యుడివి కాదు.. నీ గురించి నాకు తెలుసు.. అయితే నువ్వే నా శిష్యుడు అని మాత్రం ఇంతవరకూ తెలియదు.. నా శిష్యుడు ఇంత గొప్పవాడు అయినందుకు నాకు చాలా గర్వంగా ఉంది నాయనా. చాలా సంతోషం '' అంటూ లోపల్నుంచి వచ్చిన మాస్టారు బయట కుర్చీలో కూర్చున్నారు. శిష్యుని ఎదురుగా... చాలా పేజీలు తిరగేసి .. ' దొరికింది' .. అంటూ ఒకచోట ఆగారు.
'' సత్యకీర్తీ! ' విజ్ఞానసాగరం ' అనే ఈ ఆధ్యా త్మిక గ్రంథములోని ఈ రెండు పేజీల ముఖ్యమైన మేటర్ నీకు ఇస్తాను. అందులో నుంచి నీకు పనికి వచ్చిన వాక్యాలు నువ్వు ఇప్పుడు రాస్తున్న గ్రంథంలో ఎక్కడైనా అన్వయించుకోవడానికి బాగా ఉపయోగపడతాయి. దాంతో నీ గ్రంథానికి బలం వస్తుంది... నా శిష్యుడు అయిన నీకు సహాయ పడ్డ తృప్తి నాకు కలుగుతుంది. నువ్వు వచ్చింది దీనికోసమే.. నేను చదువుతాను. నువ్వు రాసుకో నాయనా....'' అంటూ చదవడం ఆరంభించారు మాస్టారు.
“చాలా ఆనందం మాస్టారు! ఈ మీ విజ్ఞానసాగరం గ్రంథంలో నాకు పనికి వచ్చే ఈ రెండు పేజీలు రోడ్డు అవతలకు వెళ్లి ఫోటోస్టాట్ తీయించుకుని.. 10 నిమిషాలలో మీ గ్రంథం మీకు పట్టుకుని వచ్చి ఇస్తాను. మీకు చదివే శ్రమ ఇవ్వడం నాకు ఇష్టం లేదు.. పైగా నాకు కూడా చాలా లేట్ అవుతుంది. ఆ గ్రంథం ఒకసారి ఇవ్వండి మాస్టారు..'' అంటూ వినయంగా అడిగాడు సత్యకీర్తి.
'' పుస్తకం బయటకు పట్టుకుని వెళ్తానంటే ఎవరికీ ఇవ్వను నాయనా. నీ సెల్ కెమెరాతో కాపీ వస్తుం దేమో.. ప్రయత్నించరాదూ.''
'' అలారాదు మాస్టారు. నాది చిన్న సెల్.. కెమెరా కి అనువైనదికాదు.. ''
''ఏమీ అనుకోవద్దు నాయనా. ఇదిగో పేపరుపెన్ను... వ్యాసం చదువుతాను రాసుకో ...'' అంటూ చదవడం ఆరంభించారు పద్మప్రభాకరం మాస్టారు గారు. సత్యకీర్తి చాలాసేపు పూర్తిగా రాసుకున్నాడు
''వయసు చూస్తే 90 పైపడినట్టు ఉన్నారు. మనిషి మీద నమ్మకం లేని బ్రతుకు ఎందుకు..?'' అంటూ మాస్టారుని ఒకపక్క మనసులో చీదరించుకుంటూ, మరోపక్క పుస్తకాల పట్ల ఆయన వాత్సల్యానికి పొగడకుండా ఉండలేకపోయాడు సత్యకీర్తి. 
అంతా బాగానే ఉంది కానీ.. 
మాస్టారు తన.. ప్రచురింపబడిన పుస్తకాలను బీరువాల్లో .. అలమరలలో చక్కగా పేర్చలేకపోయారు కట్టలుకట్టి..పోగులుగా పడేశారు. కొన్నిబూజులు పట్టి ఉన్నాయి.. మరికొన్ని అట్టలు ఊడిపోయి చిందరవందరగా ఉన్నాయి. కావలసిన పుస్తకం వెంటనే తీసుకునేటట్లు ఇండెక్స్ అమరిక లేదు. ఇన్ని వందలాది మహత్తరమైన గ్రంథాల పట్ల ఎందుకు మాస్టారు సరైన శ్రద్ధ తీసుకోలేకపోయారు
..!? వయసు భారమా..? అయ్యుండొచ్చు... పోనీ ఆయన కుటుంబ సభ్యులు..?.. ఏమో ..?.. ఎవరి కుటుంబ విధానాలు ఎలాంటివో...!! కిటికీలోంచి పుస్తకాలు ఉన్న గదులను పరికిస్తూ కించిత్తు బాధ పడ్డాడు సత్యకీర్తి.
'' ఈ నా విజ్ఞానసాగరం పుస్తకం ఇప్పుడు ఎక్కడ అమ్మటం లేదు.. అని తెలిసింది నాయనా. ఏ కారణం చేతనైనా ఈ పుస్తకం పోతే మళ్లీ నేను కొనుక్కుందాం అన్నా దొరకదు కదా. అందుకనే ఎవరికీ ఇవ్వటం లేదు. మిగిలిన అన్ని పుస్తకాలలోకి ఈ పుస్తకం నా ప్రాణం. .. మరో విషయం .. నీకు వినిపించిన ఈ రెండుపేజీల ''దిగువనే '.. ఇదిగో ఈ ఖాళీ లో ఈరోజు జరిగింది సింపుల్ గా రాసి తారీకు కూడా వేసి సంతకం పెట్టుకుంటాను. ఇది నా అలవాటు అన్నమాట.. ఇంకో మాట వయసు పైబడిన వాడిని కదా.. నీ పుస్తకావిష్కరణకు రాలేను. నువ్వు నీ గ్రంథం ప్రింట్ చేశాక వీలు పడితే ఓ పుస్తకం పోస్టులో పంపు.''.. . అంటూ మాస్టారు పద్మ ప్రభాకరo గారు.. తన పుస్తకాన్ని లోపలకు తీసుకెళ్ళిపోయి భద్రపరుచుకున్నారు. 
సత్య కీర్తి మాస్టారు నుండి సెలవు తీసుకుని ఇంటికి వచ్చాడు ఆయన నుండి తెచ్చిన కొన్ని వాక్యాలను తన గ్రంథంలో కొన్నిచోట్ల అమర్చి గ్రంథం ప్రచురించి పుస్తకావిష్కరణ కూడా కావించి తెలుగు మాస్టారు కోరినట్టు ఆయనకు కూడా ఒక పుస్తకం బుక్ పోస్టులో పంపడం కూడా జరిగిపోయింది.
మూడు నెలలు గడిచి పోయింది.
ఈరోజు..
సత్యకీర్తి మళ్లీ తన తెలుగుమాస్టార్ని కలవడానికి చెల్లూరు బయలుదేరాడు.
తను పోస్టులో పంపిన తన గ్రంథం మీద పద్మ ప్రభాకరం మాస్టారు గారి అభిప్రాయం తెలుసు కోవాలి అన్నది సత్యకీర్తి ..ప్రయాణ ఉద్దేశం. 
చెల్లూరు వచ్చి ఊరు బయట టీ బడ్డీ కొట్టు దగ్గర ఆగాడు సత్యకీర్తి. 
'' ఓ రెండు మసాలా గారెలు ఇవ్వవోయి. '' అడిగాడు బడ్డీకొట్టు అతన్ని.
వెంటనే బడ్డీవాల తన దగ్గరున్న దళసరి బైండ్ పుస్తకంలోంచి ఓ డబల్ పేపర్ కసక్కన లాగి అందులో రెండు మసాలాగారెలు కొంచెం చెట్నీ వేసి సత్యకీర్తి కి అందించాడు.
ఆకలి మీద ఉన్న సత్యకీర్తి బడ్డీవాల అందించిన మసాలాగారెలు తింటూ ఆ గారెలు పెట్టి బడ్డీవాల ఇచ్చిన.. పేపర్లోని అక్షరాలు స్పష్టంగా కనబడటం
తో చదవనారంభించాడు ఆత్రుతగా.
'' అందుచేత.. ప్రతిమనిషి.... జాగ్రత్తగా విని, గుండె పుటల్లో చెక్కుకోవలసిన చివరిమాట ఒకటే..!!
మనం ఒక చెట్టు నాటడం ముఖ్యం కాదు!!.
అలాగని.. దానికి నీళ్లు పోసి.. పెంచి పోషించడం అది కూడా ముఖ్యం కాదు.!!
మనకు వీలు కానప్పుడు.. ఆ.. ''చెట్టు పట్ల''' మనం నెరవేరుస్తున్న..'' బాధ్యత ''..ఆపకుండా.. దీక్షతో నిర్వహించే వారసుడిని కానీ వారసురాలిని కానీ '' నియమించడం '' .. అదే అదే అతి ముఖ్యం..!!! ''
'' కంటి కన్నా.. ' కనురెప్ప' ముఖ్యం.. ఆ కను రెప్పకు కంటిని 'రక్షించే బాధ్యత' మనిషి అప్ప చెప్పకపోతే....కన్ను చీకటై పోతుంది....!! ''
ఆ వాక్యాలు చదివి ఆశ్చర్యం నుంచి తేరుకోలేక పోయాడు సత్యకీర్తి.
చూస్తే.. బడ్డీవాలా బల్లమీద తెలుగుమాస్టారి... ''విజ్ఞానసాగరం'' గ్రంథం ఉంది....!
ఆ పుస్తకంలో నుంచి చాలా కాగితాలు చింపి అతను మసాలాగారెలు పొట్లాలు కట్టగాకట్టగా .. ఇంకొన్ని... కాగితాలు మాత్రమే మిగిలిఉన్నాయి.
విచిత్రం ఏమిటంటే.. తను చేతిలో పెట్టుకు తింటున్న.. '' మసాలాగారెలు '' పేపర్లో బాగా దిగువన మాస్టారు సంతకం కూడా ఉంది. అది… ఇదివరలో తను మాస్టార్ ని... కలిసినప్పుడు... ఆ రోజు తనతో జరిగిన సంఘటన, పేపరు దిగువ ఖాళీలో తారీకుతో సహా సింపుల్ గా రాసి.. క్రింద పెట్టిన సంతకమే!!!
ఈ రెండు పేజీలలోని వాక్యాలే... సత్యకీర్తి తన గ్రంథంలో పెట్టుకోవడం కూడా జరిగింది. !!!
ఎంత చిత్రం?? మాస్టారి ఇంట్లోని తనకు ఓ ఐదు నిమిషాలు ఇవ్వడానికి నిరాకరించిన ఒరిజినల్ గ్రంథం పేపర్ కటింగ్లోనే తను మసాలాగారెలు తినటమా?
సత్యకీర్తి.. వెంటనే మసాలాగారెలు కింద పడేసి పరుగులాంటి నడకతో.. మాస్టారు ఇంటిని సమీపించి ఆ ఇల్లు తాళం వేసి ఉండటంతో ఇరుగు పొరుగు వారిని విచారించాడు. 
తెలుగు మాస్టారు పద్మప్రభాకరoగారు నెలక్రితం చనిపోయారట!! అతని కొడుకులు... కోడళ్ళు కూతుళ్ళు...అల్లుళ్ళు ఇతర దేశాల్లో పెద్దపెద్ద ఉద్యోగాల్లో వెలిగిపోతున్నారట!!!
మాస్టారు భార్య సామాన్య చదవరి. ఆయన కాలంచేయడంతో కర్మకాండలు అయిన వెంటనే ఆ ఇంటిని అమ్మేసి కొడుకులతో పాటు '' ఆమె'' అమెరికా వెళ్ళిపోతూ తన లగేజీతో పాటు మాస్టారి పుస్తకాలన్నీ మోయలేక.. కొడుకులు కూడా ఆ పుస్తకాలను చీదరించుకుని చిరాకుపడటంతో తూకానికి చిత్తుకాగితాల వాడికి ఆవిడ
'' ఆయన మహోన్నత మహోజ్జ్వల గ్రంథాలన్నీ'' అమ్మేసిందట!!!!!
అలా వచ్చిపడిందన్నమాట మసాలాగారెల బడ్డీకొట్టు లోకి... మాస్టారి...'' విజ్ఞానసాగరం '' గ్రంథం!..
ఈ విషయం గ్రహించిన సత్యకీర్తి మరొక్కక్షణం అక్కడ ఉండలేక వెంటనే తన ఊరు వచ్చి ఇంటికి వెళ్లి గాబరాగా ఆతృతగా తన పిల్లలిద్దర్ని పిలి చాడు..జయేంద్ర.. లలితశ్రీ...ఇద్దరూ వచ్చి తండ్రి ఎదురుగా నిలబడ్డారు.
'' ఇన్నాళ్లు మీరిద్దరూ నా రూముల్లోకి వస్తుంటే..' వద్దు ' అనే వాడిని. నా గ్రంథాలు.. మీరు చదువు తుంటే...'మీ చదువు ఏదో మీరు చదువుకుంటూ గొప్పవాళ్ళు కండి..నా పుస్తకాల జోలికి రాకండి ' అంటూ కసురుకునే వాడిని. తప్పుచేశాను.. నాకిప్పుడు జ్ఞానోదయమయింది. 
గతం గతః.. ఇప్పుడు మీ ఇద్దరికీ చిన్న పరీక్ష పెడుతున్నానర్ర'' అన్నాడు.. పిల్లలు ఇద్దరి వైపు చూస్తూ సత్యకీర్తి.
పిల్లలిద్దరికీ విషయం అర్థం కాలేదు.
సత్యకీర్తి తను రాసిన గ్రంథాలు ఉన్న చెరో రూమ్ లోకి ఆ ఇద్దరినీ విడివిడిగా పంపిస్తూ.. ఒకరోజు గడపమన్నాడు.... ఆ సమయంలో తను రచించిన ' వంద పేజీల' పుస్తకాలు మాత్రమే చదవడానికి ప్రయత్నించమని అన్నాడు. “ఎవరు ఎక్కువ పుస్త కాలు చదువుతారో దాన్నిబట్టి నేను ఒక నిర్ణయా నికి కూడా వస్తాను.'' అంటూ చెప్పాడు.
ఈసారి సత్యకీర్తి మనసు తేలికపడింది. ఎక్కువ పుస్తకాలు చదివిన వారికి పుస్తకాలమీద ప్రీతి ఎక్కువగా ఉన్నట్టు నిర్ణయించి, వారికి తన కీర్తి ప్రతిష్టలకు సంబంధించిన పుస్తకాల ఆస్తి బాధ్యత అప్పచెప్పాలన్నది అతని ఉద్దేశ్యం. 
తను ఇచ్చిన సమయం గడిచాక .. సత్యకీర్తి వాళ్లు ఉన్న రూముల్లోకి వెళ్ళాడు.
ఇంజనీర్ చదువుతున్న జయేంద్ర వెళ్ళిన రూమ్ లోని పుస్తకాలు..ఇదివరకటిలా సక్రమంగా కాకుండా చాలా చిందరవందరగా పడిఉన్నాయి.. అతడిని పిలిచి అడగగా... 3 పుస్తకాలు చదివేసినట్టు గర్వంగా చెప్పుకున్నాడు.. 100 పేజీల పుస్తకాల గురించి వెతకటంతో.. గత్తర అయిన పుస్త కాల్ని మళ్లీ పేర్చడానికి సమయం సరిపోలేదని.. చెప్పాడు.. తండ్రితో.
ఇక.. కూతురు లలితశ్రీ మెడిసన్.. ఆమె ఒక పుస్తకం మాత్రమే చదివిందట.. సత్యకీర్తి కోపంగా ఆమె గడిపిన రూమ్లోకి వెళ్లి అంతా పరికించాడు అయితే..ఆమె చెప్పిన విషయం తెలుసుకొని ఆశ్చర్యపోయాడు.
లలితశ్రీ ముందుగా తనకు తండ్రి ఇచ్చిన రూమ్ లో ..బీరువాలో ..అలమరలో ఉన్న పుస్తకాలు సక్రమమైన పద్ధతిలో పెట్టింది.. దులుపు గుడ్డకర్ర తో దుమ్ములన్నీ దులిపి రూమంతా శుభ్రం చేసింది. 
పుస్తకాలు చెదలు పట్టకుండా ఉపయోగించడానికి తండ్రి కిటికీ లో పెట్టిన స్ప్రే కూడా తీసి...రూమంతా స్ప్రే చేసింది. అంతేనా కొన్ని పుస్తకాలు చిరుగు పడితే కిటికీలో ఉన్న గమ్ము బాటిల్ తీసి
అంటించి ఆరబెట్టండి.. ఇవన్నీ చేయడంలో తను కేవలం ఒక పుస్తకం మాత్రమే చదవగలిగాను అని
సమయం చాలలేదని తనను క్షమించమని చేతులు కట్టుకు కోరింది తండ్రిని.
దాంతో ఒక నిర్ణయానికి వచ్చిన సత్యకీర్తి కుమార్తె లలితశ్రీని దగ్గరగా తీసుకొని నుదుటిపై ముద్దాడి
''అమ్మా.. లలితశ్రీ మా తెలుగుమాస్టారు చనిపోయి నాకొక ' జీవితరహస్యం' పాఠం లా నేర్పారు. తన ఆస్తులనే కాదు తన కీర్తి ప్రతిష్టలను కూడా వెనుక ఉన్నవారు నిలుపగలిగేలా .. రక్షించ గలిగేలా ఎవరో ఒకరిని తయారు చేసుకోవడం ప్రతి మనిషికి చాలా ' ముఖ్యం' అన్నది...ఆయన నేర్పిన పాఠం తల్లి.. కవులకు.. రచయితలకు.. చిత్రకారులకు.... వ్యాపారస్తులకు.. ఇంకా చాలా మందికి.. ఇది వర్తిస్తుంది.
ఇకపోతే నేను పెట్టిన పరీక్షలో నా ' కీర్తిప్రతిష్టల వారసత్వం' నిలబెట్టే వారసురాలువి..'' నువ్వే ''
అని.. నీలో క్రమశిక్షణను బట్టి నేను నిర్ణయించు కున్నానమ్మ. నేను కష్టపడి రచించిన నా గ్రంథాలన్ని.. నా అనంతరం చెదపట్టకుండా...అగ్నికి ఆహుతి కాకుండా.. అనామకుల పరం కాకుండా.. తడిచి ముద్దవ్వ కుండా... చివరికి చిత్తుకాగితాల వాడి తూకానికి బలి కాకుండా... చూడవలసిన రక్షణ బాధ్యత నీకు అప్పచెబుతున్నానమ్మా.''..... అంటూ తన గ్రంథాలున్న రెండురూమ్ ల తాళాలగుత్తి కూతురు లలితశ్రీ కి అందించాడు ప్రేమతో సత్యకీర్తి.
నిజమే...
మనం ఒక చెట్టు నాటడం ముఖ్యం కాదు!!. అలాగని.. దానికి నీళ్లు పోసి.. పెంచి పోషించడం.. అది కూడా ముఖ్యం కాదు.!!
మనకు వీలు కానప్పుడు.. ఆ.. ''చెట్టు పట్ల''' మనం నెరవేరుస్తున్న..''బాధ్యత'' ఆపకుండా, దీక్షతో నిర్వహించే వారసుడిని కానీ వారసురాలిని కానీ '' నియమించడం '' .. అదే అదే అతి ముఖ్యం..!!! ''
'' కంటి కన్నా.. ' కనురెప్ప' ముఖ్యం.. ఆ కను రెప్పకు కంటిని 'రక్షించే బాధ్యత' మనిషి అప్ప చెప్పకపోతే....కన్ను చీకటై పోతుంది....!! ''
తన తెలుగు మాస్టారి మహోన్నత గ్రంథంలోని వాక్యాలు మరొక్కసారి గుర్తు చేసుకున్నాడు ... సత్యకీర్తి! 


****

[k3vv3]

నవ్వుకోండి నవ్వుకోండి ఇంకొంచెంసేపు నవ్వుకోండి!

రచన: నల్లబాటి రాఘవేంద్ర రావు
 
సుబ్బరామయ్య కాలిలో దురద పెట్టిన పిల్లిలా హాల్లో అటూఇటూ తిరుగుతున్నాడు.
 
అతని సెల్ కుయ్యో కుయ్యో అంది. వెంటనే ఆన్ చేశాడు.
 
ఎవరండీ మీరు?'' అంటూ అడిగాడు.
 
''అన్నయ్యా నేను.. నీకు సొంత తమ్ముడిని.'' అన్నదో కంఠం.. అవతల నుండి.
 
'' సొంత తమ్ముడా... చింతపండా..నాకెవరూ తమ్ముడులు లేరు.. నీ పేరు.?..'' అడిగాడు సుబ్బరామయ్య.
 
'' నేనన్నయ్య నీ రక్తబంధం.. నీ తర్వాత పుట్టిన ప్రయోగాలరావుని.'' అన్నాడు అవతల వ్యక్తి.
 
''మా ప్రయోగాలరావా.. నువ్వు చచ్చిపోలేదా..? బ్రతికున్నావా? అసలు నువ్వు మనిషివా.. లేక.. దెయ్యానివా''?.. చిత్ర విచిత్రంగా అడిగాడు సుబ్బ రామయ్య.
 
''అప్పుడు నాకు ఐదేళ్ళు.. అన్నవరంలో మన కుటుంబం దగ్గరనుండి తప్పిపోయిన నేను తెలివి వచ్చి చూసేసరికి ఇతరదేశాల్లో ఉన్నాను.. చదువు సంధ్య అన్నీ అక్కడే. ఈ పాతికేళ్లలో బస్తాలు బస్తాలు డబ్బు సంపాదించాను. నీ అడ్రస్ తెలుసు కున్నాను.. ఇప్పుడు రాజమండ్రి లో ఉన్నాను.. ఒక గంటలో వచ్చేస్తున్నాను నీ దగ్గరికి.''.. అలా అనడం ప్రయోగాలరావు అన్నగారు దగ్గరకి వచ్చేయడం గంటలో జరిగిపోయాయి.
 
''పాతిక సంవత్సరాల తర్వాత ఇతరదేశాల నుంచి వస్తున్నాను కదా.. పైగా ముద్దుల తమ్ముడిని.. ఏమిటన్నయ్యా కాస్త స్వాగతం కూడా లేదు...'' రావడంతోనే గారాలు పడ్డాడు ప్రయోగాలరావు.. రోడ్డు అవతల నిలబడి.
 
సుబ్బరామయ్య తెల్లమొహం వేసి ఇలా అన్నాడు
.. ...''నీ ప్రయోగాలు మండిపోను.. నువ్వు ఇంకా మార లేదా.. చంటప్పుడు కూడా ఇలాంటి వెధవ కోరికలే కోరే వాడివి.'' అంటూ పక్కనే ఉన్న తలుపుచెక్కను తెప్పించి నలుగురు పనివాళ్ళ చేత తమ్ముడుని దాని మీద కూర్చోబెట్టించి దాన్నే పల్లకి లా.. ఓం..భోo.... ఓం..భోo....అంటూ మోస్తూ వెనుక ఒకరు పువ్వులు చల్లుతూ తీసుకొచ్చారు....''
 
'' అన్నయ్యా.. ఇది శవాన్ని మోస్తున్నట్లు లేదూ..'' కొచ్చినేశాడు తమ్ముడు ప్రయోగాలరావు. అంతా నవ్వేశారు.
 
'' తమ్ముడూ సమయానికి వచ్చావు రేపు మన లక్ష్మి కొడుకు.. నా మనవడు.. బిట్టుగాడు అక్షరా భ్యాసం. వాడికి రెండు ఏళ్ళు పూర్తయ్యాయి'' అన్నాడు ఆనందంగా సుబ్బరామయ్య.
 
'' సరే అన్నయ్యా.. నేను ఇక్కడ ఉన్నన్నాళ్ళు అన్ని వ్యవహారాలు విదేశ పద్ధతుల లాగానే జరగాలి.. ఇండియా పద్ధతులు వద్దు..ఇండియా ఇక ఎప్పుడు బాగుపడతుందో..'' క్రింది పెదవి గిర్రున వెనక్కి తిప్పుతూ అన్నాడు ప్రయోగాల రావు.
 
'' అంటే రేపటి కార్యక్రమం ఎలా చేద్దామని నీ అభిప్రాయం? '' తమ్ముడిని గదిలో కూర్చోపెడు తూ టీ తాగిస్తూ అడిగాడు సుబ్బరామయ్య.
 
'' ఇది స్పీడ్ యుగం అన్నయ్యా.. ఏదైనా స్పీడ్ గా జరగాలి.. ఇప్పుడు ఈ బిట్టుగాడికి ఆటోమేటిక్ గా అమ్మ..ఇటుక...ఎలుక వచ్చేస్తాయి... అంటే అచ్చులు మనం నేర్పే అవసరం లేదు. .''అన్నాడు ప్రయోగాలరావు.
 
" ఇది ఎట్టాగ..? అంటూ...ముఖం..చిత్రీ పట్టే మిషన్ లా పెట్టాడు సుబ్బరామయ్య..
 
'' అవును అచ్చులు మానేసి డైరెక్టుగా హల్లులు మొదలు పెట్టించేద్దాం.. అంటే క.. గ.. మళ్లీ దాని పక్కన ఉంటాది కదా.. అది ఏదో వంకరగా.. అది వద్దు.. దాని తర్వాత చ.. జ... ఆ తర్వాత ఉండే కుంటి అక్షరo అది కూడా వద్దు.. వాటి ఉపయోగం లేదు.. అలా అలా అన్నమాట... 3 నెలల్లో ఎల్కేజీ ....యూకేజీ అయిపోతుంది. రెండేళ్లలో 5వతరగతి ఫినిష్. వాడికి 10 ఏళ్లు వచ్చేసరికి అలా అలా జంపులు చేయిస్తూ టెన్త్ క్లాసు పూర్తి చేయిద్దాం. 15 ఏళ్లు వచ్చేసరికి వీడో సాఫ్ట్వేర్ ఇంజనీర్.... బ్రహ్మాండంగా లేదూ నా ఐడియా..
 
నాదంతా విదేశీ ఐడియాలు అన్నయ్యా... నేను ఏ దేశంలో ఉన్నా.. నువ్వు ఏ విషయంలో అయినా సరే నాకు ఒక ఫోన్ కొట్టు చాలు.. నీకు సలహాలు ఇస్తూ ఉంటాను కదా.. ప్రస్తుతం నేను ఇచ్చిన ఈ షార్ట్ కట్ ఐడియా కి చప్పట్లు కొట్టు..చప్పట్లు కొట్టు...." అంటూ బలవంతంగా చప్పట్లు కొట్టిం చుకున్నాడు..ప్రయోగాలరావు... ఓ తలతిక్క పోజు పెడుతూ.
 
సుబ్బరామయ్య కు తల మూడుసార్లు గిర్రున తిరిగినట్టు అయింది...
" ఇది ఎట్టా.. అచ్చులు మాన్పించేసి హల్లులు మొదలెడదామా? ప్రమాదం కదా..." అని మాత్రం అనగలిగాడు.
 
ఆ రాత్రి భోజనాలయ్యాక డబల్ బెడ్ మంచం తమ్ముడికి వేసి... తను అదే గదిలో చిన్ని మడత మంచం పై పడుకున్నాడు సుబ్బరామయ్య.... తమ్ముడు చెప్పిన షార్ట్ కట్టు విధానం నెమరువే సుకుంటూ.... అలా అలా నిద్రలోకి జారాడు.
 
కాసేపటికి అతనికి ఒక పెద్ద బ్రహ్మాండమైన " కల " రావడం మొదలుపెట్టింది...... ఆ కలలో.....
 
బిట్టుగాడు.... తన తమ్ముడు చెప్పిన విధానంలో ఒక సంవత్సరం పాటు నేర్చుకున్న చదువుతో.. చిత్రంగా మాట్లాడడం మొదలుపెట్టాడు.
 
రాజు.. అనమంటే.. రజ అంటున్నాడు.
పాపా..అనమంటే..పప....అంటున్నాడు.
పోకిరి.. అనమంటే.. పకర..అంటున్నాడు.
 
" అచ్చులు నేర్చుకోలేదు కదా అందుకని దీర్ఘాలు అలవాటుకాలేదన్నమాట!.. ఇదేమి పెద్ద ప్రమాదం కాదులే.. నెమ్మదిగా వస్తాయి లే...".. అంటూ సర్ది చెప్పాడు ప్రయోగాలరావు.. అన్నగారికి.
 
సుబ్బరామయ్య ఒప్పుకోలేదు.. తనకు సమాజo లో తల తీసేసినట్టు ఉందని మరి ఇంకేదైన విదేశీ ఐడియా ఇవ్వమని అడిగాడు తమ్ముడు ప్రయో గాలరావుని.
 
"అన్నయ్యా నువ్వు కంగారు పడకు. మా విదేశా ల్లో అయితే దీని గురించి ఇంతగా ఆలోచించo. వెంటనే హాస్పిటల్ కి తీసుకెళ్ళి కుదరకపోతే ఇంటి దగ్గరే సూది దారం తో నాలుక మడత పెట్టి కుట్టే స్తాం. దాంతో ఏమవుతుంది.. ఏమవుతుందంటే వీడికి నాలిక మడత పడి ఉండటం వల్ల వద్దను కున్నా అన్ని దీర్ఘాలు, అదేటి అంటుంటారు... అన్ని గుణింతాలు మొత్తం అన్ని ఈజీగా నోటికి తిరుగు తాయి." అంటూ చక్కగా వివరించాడు అన్నగారి కి ప్రయోగాలరావు..
 
అలా అంటూ తన బ్యాగ్ లోంచి సూది దారం తీసి అన్నగారు.. ఇంట్లోవాళ్లు అడ్డుపడుతున్న.. బిట్టు గాడిని జాగ్రత్త గా దగ్గరకు తీసుకొని సూది దారం తో నాలుక మడత పెట్టి కుట్టి పారేశాడు. కానీ నాలుగు రోజులైనా నాలుక మడత లోనుండి... రక్తం కారుతూనేవుంది.
 
ఇప్పుడు ఇంకో పెద్ద సమస్యతో తల పట్టుకు న్నాడు సుబ్బరామయ్య.
 
ఫుల్లుగా కడుపునిండా లాగిన్చేసిన ప్రయోగాల రావు.. అన్నగారు పక్కనే కూర్చుని.. వీపు మీద నిమిరాడు.

[k3vv3]

అన్నయ్యా.. ప్రతి విషయానికి మీ ఇండియా వాళ్లు ఇలా బెంబేలు పడిపోతారు కనుకనే ఇండియా ఇక ఈ జన్మలో బాగుపడదు.
 
ఇప్పుడు ప్లాస్టిక్ గొట్టంలో నుండి నీరు లీక్ అవు తుంది అనుకో ఫెవికాల్ పెడతాo.. ఇంకా ఆగలేదు అనుకో క్విక్పిక్స్ పెడతాం.. పని జరగకపోతే చివరగా అరల్ డైట్ పెడతాం.. దెబ్బకు సమస్య క్లియర్.... ఇదీఅంతే.."
 
అంటూ ప్రహ్లాదరావు బీరువాలో ఉన్న అరల్ డైట్ తో బిట్టుగాడు నాలుక మడతను అంటించి పడేశాడు. ఆ దెబ్బతో రక్తం కారడం తగ్గడమే కాకుండా బిట్టుగాడు రెండు పెదాలు కూడా గట్టిగా అంటుకు పోయాయి.
 
పరిస్థితి చూశాక సుబ్బరామయ్యకు మతి చలించి పోయింది. '' ఎట్టా..ఇప్పుడు ఎట్టా '' అని మాత్రం అనగలిగాడు తమ్ముడితో.
 
'' నేను చెప్తాగా.. ఇప్పుడే విదేశీ తెలివితేటలు ఉపయోగించాలి అన్నమాట... ఇప్పుడు ఆహారం కడుపులోకి వెళ్లడం మాత్రమే సమస్య. ఈ సమ స్యను ఎలా అధిగమించాలి అంటే... కంఠం దగ్గర రూపాయి బిళ్ళ అంత బెజ్జం పెట్టేస్తే సరి అక్కడి నుండి మన ఆహారపదార్థాలు అన్నీ డైరెక్ట్ గా పోసేయొచ్చు కదా'' ఐడియా ఇచ్చాడు తమ్ముడు ప్రయోగాలరావు.
 
ఇది ఎంత మాత్రం సుబ్బరామయ్యకు అంగీకారం అనిపించలేదు.
 
ఈ విషయం గ్రహించిన ప్రయోగాలరావు మరో ఐడియా చెప్పాడు అన్నగారికి.. అది ఏంటంటే కడుపు మీదే కిరసనాయిలు గళ్ళా లాంటిది
దూరేలా ఓ చిన్న హోల్ పెట్టి.. ఆ గళ్ళా లోంచి విటమిన్ ప్లస్ మినరల్ జ్యూస్ లు అన్నీ కలిపిన ద్రావణం ఆ హోల్ ద్వారా కడుపులో పోసేస్తే పిల్లాడు బ్రహ్మాండంగా పెరుగుతాడని చక్కటి చిక్కటి ఐడియా ఇచ్చాడు. అంతేకాదు వారం రోజులు ఆ ప్రకారంగా చేసి చూపించాడు అందరి కీ... ప్రయోగాలరావు
 
అతని ప్రయోగం ఫలించింది. దాంతో బిట్టుగాడు పెద్దఏనుగులా తయారైపోయాడు. సుబ్బరామ య్య చేసేదిలేక ఇంటి గుమ్మాలు అన్నీ బాగా పెద్దవిగా మార్పించి పెట్టించాడు.
 
బిట్టుగాడు పేరు ప్రపంచం నలుమూలలా పాకి పోయింది. వందమంది పేపర్ విలేకరులు మరో వందమంది ఛానల్ ,రిపోర్టర్స్లు వచ్చేసారు... సుబ్బరామయ్య ఇంటికి. ముందుగా దీనికంతటికీ కారణం అయిన ప్రయో గాలరావుకి పెద్దఎత్తున సన్మానం కూడా చేశారు.
గిన్నిస్ బుక్ లోకి ఎక్కడమే కాకుండా ప్రపంచం నలుమూలల చానళ్లలో బిట్టుగాడే కనిపిస్తు న్నాడు.
 
'' ఇది అన్నయ్య నా విదేశీ తెలివితేటలు చూశావుగా '' అంటూ కాలర్ ఎగరేస్తున్నాడు ప్రయోగాల రావు.
 
అంతలో... తెలతెలవారుతుండగా..
వీధిలో కోడి కొక్కొరోకో అని గట్టిగా అరవడంతో అప్పటివరకు కన్న.....' కల ' ..అంతా కరిగిపోయి యధార్థం లోకి వచ్చాడు సుబ్బరామయ్య. చూస్తే డబల్ కాట్ మంచం మీద తమ్ముడు ప్రహ్లాదరావు గురకతన్ని పడుకున్నాడు.
 
సుబ్బరామయ్యకు.. ఇప్పుడు వచ్చిన కల అంతా యదార్థమే అన్న భ్రమలో ఉండిపోయాడు.. ఆ నిద్రమత్తులో... తమ్ముడు మీద కోపం కసి పగ లాంటివి నషాలానికి అంటుకొన్నాయి.
 
సుబ్బరామయ్య తలుపు మూలనున్న పెద్ద చింత జూక తీసి... ముసుగు తన్ని పడుకున్న తమ్ముడు వీపుమీద దబదబాగబగబా కొట్ట నారంభించాడు
ప్రయోగాలరావు కుయ్యో మొర్రో అంటూ పైకి లేచి కూర్చున్నాడు. అతడికి విషయం అర్థం కాలేదు.
 
సుబ్బరామయ్య .. ఇంకా తమ్ముడిని చితక కొట్టడం ఆపలేదు..
 
'' తమ్ముడు కదా అని ఇంట్లోకి రానిచ్చి నీ మాటకు విలువ ఇస్తే ఇండియా వాళ్లు బాగుపడరు అని ఎగతాళి చేస్తావా??? ఏమిట్రా..ఏమిటి కూసావు.. అచ్చులు మానేసి హల్లులు నేర్చుకోవడం మొదలు పెట్టాలా?? ఏమన్నావు.. నీకు 64 భాషలు వచ్చా
ఎట్టా ఎట్టట్టా...మాతృభాషను చంపేసే ప్రయో గాల ఐడియా ఇచ్చిన నువ్వు 64 ఇతర భాషలు వచ్చు అని చెప్పడానికి సిగ్గు లేదట్రా ?? అయినా చదువులో జంపింగ్ లేమిట్రా.. దౌర్భాగ్యుడా?
 
నీ విదేశీ తెలివి తేటలు మండ .. నా ముద్దుల మనవడు బిట్టుగాడిని ఏనుగు లా తయారు చేశావు కదరా.'' అంటూ ఇంటి చుట్టూర తిప్పుతూ తమ్ముడు ప్రయోగాలరావుని చింతజూకతో కసిగా ఇంకా చితకొడుతున్నాడు...సుబ్బరా మయ్య.
 
'' ఆగు కాస్త ఆగు.. బిట్టుగాడుని నేను ఏనుగులా తయారు చేయడం ఏమిటి అన్నయ్యా.. వాడు మామూలుగానే ఉన్నాడు చూడు. నీకు ఏమైనా పాడు కల వచ్చిందా ?? '' అంటూ ఇంటి చుట్టురా పరుగు పెడుతూనే ప్రశ్నించాడు.. ప్రయోగాల రావు.. అన్నగారిని.
 
ఇంట్లో వాళ్ళందరూ బయటకొచ్చారు. వీధిలో వెళ్లే జనం కూడా ఇంటి చుట్టురా మూగేసారు.
 
సుబ్బరామయ్య తమ్ముడిని ఇంకా చింతజూకతూ ఇంటిచుట్టురా తరుముతూ.. ఇలా అంటున్నాడు.
 
'' ఇంకేం కూశావు... నువ్వు ఏ ఇతర దేశాల్లో ఉన్న..నీకు ఒక్క ఫోన్ కొడితే.. నాకు వెంటనే పనికిరాని చెత్త ఐడియా పంపిస్తావా ..? నువ్వు అంత గొప్పోడివా?
 
'' ఇంకేం అన్నావ్ రా ...ఏమన్నావు... అక్షరాల దీర్ఘాలు రాకపోతే నాలుక మడతపెట్టి కుట్టేయా లా???... అమ్మో అమ్మో .. రక్తం కారుతుంటే గమ్ము పోసి అంటిస్తావా ...?
 
దాంతో రెండు పెదాలు అంటుకుపోయాయి కదరా అప్రాచ్యుడా .. వాడు అన్నం ఎలా తింటాడు రా ???.. మళ్లీ.... అన్నం పొయ్యడానికి కంఠం దగ్గర రూపాయిబిళ్ళ అంత బొక్క పెడతావా..కాదంటే కడుపు మీదే.. రంధ్రం చేసి కిరసనాయిల గళ్ళ పెట్టి అందులోoచి... ఆహార మంతా జ్యూస్ లా తయారుచేసి పోసేస్తావా..
 
అడుగో అడుగో చూడు.. నీ వెధవ ప్రయోగం పాటించి నా మనవడు బిట్టుగాడు పెద్దఏనుగులా అయిపోయాడు ..ఇంట్లో నుంచి బయటకు రాలేక పోతున్నాడు. అనవసరంగా ఇంటి గుమ్మాలు అన్నీ తీసేసి యాభై వేలు పెట్టి పెద్దఇంటిగుమ్మాలు చేయించి వాడి కోసం పెట్టించానురా...'' అంటూ సుబ్బరామయ్య తమ్ముడు ప్రయోగాలరావుని.. గొడ్డును బాదినట్టు కొడుతూనే ఉన్నాడు...
నిద్రమత్తులో ఉండి.
 
ఇదేమీ అసలు అర్థం కాని ప్రయోగాలరావు..అన్న గారికి దండాలు పెడుతూ.. పరిగెడుతున్నాడు, ఇంటి చుట్టురా.
 
జనమంతా సినిమా షూటింగ్ చూస్తున్నట్టు అలాగా చూస్తూ ఉండిపోయారు.
 
అదిగో అప్పుడే వచ్చారు.. శ్రీమన్నారాయణ సిద్ధాంతిగారు.. ఆ రోజు బిట్టుగాడు అక్షరాభ్యాస కార్యక్రమం చేయడానికి...
 
వస్తూ విషయమంతా గ్రహించి, తెలుసుకుని ఇలా అన్నారు...
 
" ఒరేయ్ సుబ్బరామయ్యా ..ఇన్నేళ్లు నుంచి ఇన్ని కార్యక్రమాలు చేశావు.. ఎవరినైనా సలహా అడి గావా.. ఇప్పుడు మీ తమ్ముడు ఏదో విదేశాల నుంచి వచ్చాడని వాడికి ఏదో నెత్తిమీద రెండు కొమ్ములు మొలిచాయి అని.. వాడి దగ్గర నీకన్నా గొప్ప ఐడియాలు ఉంటాయని వాడి సలహా పాటి స్తావా ?? ఏ విషయమైనా .. మన సొంత ఆలోచ నలతోనే ముందుకెళ్లాలని ఇదివరలో నీకు చెప్పా ను కదా.. నీకంటూ సొంతఐడియాలు ఏడ్చి చచ్చి నపుడు.. ఇతరుల మీద ఆధారపడకూడదు అన్న బుద్ధి నీకు లేదా?
 
ఒరేయ్ సుబ్బరామయ్య.. నువ్వు నిద్ర మత్తులోనే ఉన్నావు ఇంకా..ఇప్పుడు నువ్వు భ్రమపడుతు న్నది అంతా నీకు వచ్చిన కల అన్నమాట...
వెంటనే నూతి దగ్గరికి వెళ్లి నాలుగు బకెట్ల చల్ల నీళ్ళతో తలారా స్నానం చేసి తగలడు. అప్పుడు గాని ఇదంతా నిజమే అన్న భ్రమ నీకు పోదు.
పిచ్చి భయంలో ఉండిపోయావు.. భయపడకు.. కంగారు పడకు.. వెళ్ళు... వచ్చాక అక్షరాభ్యాసా నికి కావలసిన ఏర్పాట్లు అన్నీ చూడు." అంటూ పంపించాడు.
 
సిద్ధాంతి గారు చెప్పినట్టు చేసి వచ్చాడు సుబ్బ రామయ్య.
 
" ఇదిగో.. ఇలా చూడు..నీ వెధవ తమ్ముడు ప్రయోగాలరావుని.. ఇప్పుడు ఏం చేస్తావంటే...
అచ్చులు వదిలిపెట్టి హల్లులు నేర్చుకుంటే చాలు అని.. వెధవన్నర వెధవ ఐడియాలు ఇచ్చినందుకు వాడు ఇక్కడ ఉన్నన్నాళ్ళు మీ రెండో అంతస్థు పైన... మూలన దోమలగది ఉంది కదా.. అందు లో పాడేయండి .. అక్కడే అన్నo .. పక్క !!..
 
లేదంటే ఈ వెధవని ఇప్పుడే .. వాడు తెచ్చుకున్న అన్ని బ్యాగులుతో సహా ... మన చిన్నాగాడి ఎడ్లబండి మీద రాజమండ్రి రైల్వే స్టేషన్ కి పంపే యండి... అక్కడ నుండి ఏ దేశం వెళ్లి తగుల డతాడో తగులడనివ్వండి" అన్నాడు సిద్ధాంతి గారు.
 
అందరూ జాలిపడి ప్రయోగాలరావు ని ఇంట్లో నుంచి వెళ్ళిపొమ్మనకుండా దోమల గదిలోకి తోసే సారు.. అతను ఉన్నన్నాళ్ళు అక్కడే అతనికి తిండి..నిద్ర..మిగిలినవన్నీ కూడా!!!
 
* సమాప్తం *

[k3vv3]

చేతిలో చెయ్యేసి చెప్పు బావ

రచన: నల్లబాటి రాఘవేంద్ర రావు
 



వెంకటాపురం రామలింగేశ్వరయ్య అంటే ఆ చుట్టు పక్కల గ్రామాలన్నింటికీ పెద్ద పేరు. అతను పెద్దగా ఆస్తిపాస్తులు సంపాదించుకోకపోయినా ప్రజోపకరమైన పనులు చేస్తూ ఉంటుంటాడు. చిన్నదో పెద్దదో ఏదో ఒక మంచి పని చేయందే ప్రతిరోజు ఆయనకు నిద్ర పట్టదు. అతని భార్య కాత్యాయని. వాళ్ళిద్దరకు పిల్లలు పుట్ట లేదు. అయితే కాత్యాయని తన భర్తకు ఒక మంచి స్నేహితురాలుగా కూడా అన్ని విషయాలలోనూ సహాయ సహకారం అందిస్తూ అతడిని ముందుకు నడిపిస్తుంది.. అందుకనే భార్య అంటే అతనికి ఎనలేని ప్రేమ. 



రాజకీయాలకు ఏమాత్రం సంబంధం లేకుండా పెద్దదో చిన్నదో ఏదో ఒక పని కానీ సహాయం కానీ ఆ ఊర్లో చేసుకుంటూ పోతుండడంతో రామలింగేశ్వరయ్య కొంతమంది రాజకీయ వ్యక్తులకు కొరకరానికొయ్యగా కనిపిస్తున్నాడు. తమకన్నా ఎక్కువ ప్రజాభిమానం అతను పొందడం వల్ల తమ భవిష్యత్తులు ఏమవు తాయో అన్న భయం వాళ్ళ గుండెల్లో ఉంది. అయితే ఏ ఒక్కరిని రామలింగేశ్వరయ్య పట్టించుకోకుండా ఎవరితో సంబంధం లేకుండా తను మిగిలిన ఊరి ప్రజల అందరి సహకారంతో మంచిపనులు మొదలు పెట్టి పూర్తి చేసుకుంటూ ముందుకు వెళుతున్నాడు. 



ఒకరోజు ఆ నియోజకవర్గపు ఎమ్మెల్యే గంగాధర రావుగారు దగ్గర నుండి రామలింగేశ్వరయ్యకు కబురు వచ్చింది. తనకున్న పాత సైకిల్ మీదే రామలింగేశ్వ రయ్య నాలుగు కిలోమీటర్ల ప్రయాణం చేసి ఎమ్మెల్యే గారి ఇంటికి సమీపించాడు. 



చూస్తే ఎమ్మెల్యే గారు ఇంటి వాతావరణం రామలింగే శ్వరయ్యకు కొంచెం చిత్రంగా అనిపించింది. ఆ నియో జకవర్గానికి సంబంధించిన ప్రజలు వాళ్ళ సమస్యలు చెప్పి లాభం పొందడానికి అని వచ్చి బారులుతీరి నిలబడ్డారు.. భవనంలో లోపలి గదిలో పరుపు మీద కూర్చున్న ఎమ్మెల్యే గంగాధరరావుగారు దగ్గరకు ఇద్దరు ముగ్గురు కలిసి వెళ్తూ వాళ్ళ కుటుంబ సమస్యలు, ఆస్తి తగాదా సమస్యలు, కోర్టు సమస్యలు చెప్పుకుంటు న్నారు.. కొంచెం దూరంగా నిలబడి.. 



ఎమ్మెల్యే అనుచరులు అవన్నీ నోట్ చేసుకుంటున్నారు. ఎవరితోనైనా ఆ సమస్య గురించి చర్చించాలి.. మాట్లా డాలి అనిపిస్తే వెంటనే ఫోన్ తీసుకొని అవతల వాళ్ళ తో మాట్లాడుతున్నాడు ఎమ్మెల్యే గారు. అవసరమైతే వాళ్ళను రప్పిస్తున్నాడు. ఇరుపక్షాలను తన రూము లోకి రప్పించి వాళ్ల సమస్యలను ఏదో విధంగా పరి ష్కరించి పంపిస్తున్నాడు. ఈ విధానంలో ఒకపక్షం మాత్రమే లాభపడుతుంది రెండవ పక్షం తప్పకుండా నష్టపడుతుంది అన్న విషయం రామలింగయ్య ఇప్పుడే కాదు గతంలో కూడా చాలా సార్లు గమనించాడు. అయినప్పటికీ ఏమీ చేయలేకపోయేవాడు. 



. ఎమ్మెల్యే గారు మీద ఉండే భయంతో అలా ఒప్పంద పడిపోతున్నారు ప్రజలు. ఎమ్మెల్యేగారు కూడా బోల్డంత లాభపడిపోతున్నారు. అదిగో ఆ విధంగా ఆయన ఎమ్మెల్యే అయ్యాక సమకూర్చుకున్నవే రెండు రైసు మిల్లులు, 50 ఎకరాల కొబ్బరితోట. 



ఎమ్మెల్యేగారి పిలుపుతో వచ్చిన రామలింగేశ్వరయ్య చేసేదిలేక తను కూడా జనం అందరితోపాటు లైను చివరన నిలబడవలసి వచ్చింది. 'అయ్యా నన్ను ఎమ్మెల్యే గారు కలవమన్నారు. '.. అని ప్రత్యేకంగా అక్కడ ఉన్న నిర్వాహకులకు చెప్పిన పని జరగలేదు. మొత్తానికి లైన్ లో నిలబడ్డాడు. లెక్క వేసుకుంటే సాయంత్రం ఐదు గంటలకు తనకు పిలుపు వస్తుంది అనుకుని ఏం చేయాలో అర్థం కాక అలాగే నిలబడ్డాడు రామలింగేశ్వరయ్య. 



మొత్తానికి అలా అలా సమయం గడిచిపోయింది. మధ్యాహ్నం ఆ లైనులో నిలబడే అక్కడికి వచ్చిన తినుబండారాలు తిన్నాడు. అలాగే సాయంత్రం వరకు జనం మధ్యకి వచ్చిన టీ కాఫీలు తాగి సరిపెట్టు కున్నాడు.. అలా అలా సాయంత్రం ఐదు గంటల అయ్యింది. తన వంతు వచ్చిన వెంటనే ఎమ్మెల్యేగారి రూమ్ లోకి వెళ్లి నిలబడి ఎందుకు పిలిపించారు.. అంటూ వినయంగా అడిగి ఆయన ఏం చెబుతారు అని ఎదురు చూడసాగాడు రామలింగేశ్వరయ్య. 



'' ఇవన్నీ సెటిల్మెంట్ వ్యవహారాలు. నీ పేరు రామలింగే శ్వరయ్య అట కదా వచ్చిన వెంటనే నా దగ్గరికి రావా ల్సిoది. సరే.. ఊరు ఉద్ధరించడానికి మేము ఉన్నాం కదా. నీ పనేదో నువ్వు చేసుకుంటే సరిపోతుంది కదా. కుటుంబ పరంగా నీకేమైనా లాభాలు కావాలంటే మేము చేసి పెడతాం. '' అంటూ ఎమ్మెల్యే గంగాధర రావు గారు రామలింగేశ్వరయ్య వైపు చూస్తూ అన్నాడు. 



''ఎమ్మెల్యే గారు క్షమించండి నా పనేదో నేను చేసు కుంటున్నాను ఎవరికీ నా వల్ల నష్టం లేదు కదా. ''
అని సమాధానం చెప్పాడు రామలింగేశ్వరయ్య. 



ఎమ్మెల్యే గారు ఇక అతనిని తన దారిలోకి తెచ్చుకో వడం అనవసరం అనిపించి పంపించేశాడు. 



ఏది ఆగిన ఈ కాలచక్రం ఆగదు కదా ఈ కాలచక్రానికి నట్టులు లూజ్ అయినా టైట్ అయినా ఆయిల్ వెయ్య కపోయినా అలా తిరుగుతూనే ఉంటుంది. 



ఇప్పుడు అదే జరిగింది కాలచక్రం అలా తిరిగి తిరిగి అసెంబ్లీ ఎన్నికలు వచ్చేసాయి. ఇప్పుడు ప్రతి పక్షము బలం పుంజుకుంది. దాంతో ఎవరిని ఎమ్మెల్యే గా నిల బెట్టాలి అని పార్టీ అధిష్టానం ఆలోచించడం మొదలు పెట్టింది. ఈసారి పాతవారికి కాకుండా కొత్త వారికి 
ఎమ్మెల్యే సీటు ఇవ్వాలని నిశ్చయించుకుని వెంకటా పురం రామలింగేశ్వరయ్య కు బాగా పలుకుబడి పెరిగింది అని తెలుసుకుని.. అతడినే నిలబెట్టాలని అందరూ నిర్ణయించుకున్నారు. 



రాజకీయాలు అంటే ఏమాత్రం సరిపడని రామలింగే శ్వరయ్య ముందు ససేమిరా అన్నాడు కానీ కొన్ని తప్పని పరిస్థితులలో ఒప్పుకోక తప్పలేదు. సరే పదవి ఉంటే ఇంకా ఎక్కువ ఉపకారాలు చేయొచ్చు కదా ఊరి ప్రజలకు.. తప్పేముంది.. అని స్నేహితులు, ముఖ్యంగా అతని భార్య కాత్యాయని సలహా ఇవ్వడంతో మనసు ని సముదాయించుకొని అందరి ప్రోత్సాహంతో ఎలక్షన్ల లో నిలబడ్డాడు రామలింగేశ్వరయ్య. 



అప్పటివరకు ఉన్న అధికార పక్షం చిత్తుగా ఓడిపో యింది. ఎమ్మెల్యే గంగాధరరావు కూడా డిపాజిట్ కోల్పోయాడు. ప్రతి పక్షం అధికారంలోకి రావడంతో రామలింగేశ్వరయ్య చాలా సంతోషంగా ప్రజల సమ స్యలు తీర్చవచ్చు అన్న నమ్మకంతో ఎమ్మెల్యేగా పదవి స్వీకరించి తన పరిధిలో ప్రజలకు ఉపకారాలు చేయ డం మొదలుపెట్టాడు. 



తర్వాత ప్రజలందరూ కోరిన మీదట ప్రతిరోజు కొంత సమయం ప్రజల సమస్యలు పరిష్కరించడానికి కూడా ఇష్టపడ్డాడు. ఎమ్మెల్యే మాట అంటే అందరూ వింటారు సెక్యూరిటీ అధికారి యంత్రాంగం కూడా సహాయ సహకారాలు అందిస్తారు.. అంటూ హితులు చెప్పడంతో ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్య ఒప్పుకోవలసి వచ్చింది. 



పదవి చేపట్టి మూడు నెలలు గడిచాక.. 



భార్య కాత్యాయని ఒకరోజు మధ్యాహ్నం భర్తకు భోజనం పెడుతూ ''ఏవండీ గతంలో ఎమ్మెల్యే ఒక పక్షానికి లాభం వచ్చేలా తీర్పులు చెబుతున్నాడని మీరు అతన్ని విమర్శించారు. డబ్బున్న వాళ్ళకి అస మర్థులకి తన పలుకుబడితో న్యాయం చేసి.. సమర్థు లని నీతి పరులని అన్యాయం పాలు చేస్తూన్నాడని అన్నారు కదా. 



ఎవ్వరూ ఎమ్మెల్యేగా పోటీ చేయకూడదని.. చేసిన
సెటిల్మెంట్లు, దందాలు నిర్వహించకూడదని అప్పుడు అన్న మాట మీకు గుర్తుందా. చివరికి ఇప్పుడు మీరు కూడా అలా చేయక తప్పడం లేదు. రాజకీయ నాయ కులు అంటే అంతే కదా. 



నేను మీకు చెప్పవలసింది ఏమీ లేదు కానీ.. నా ప్రోత్సాహంతో ఎన్నికలలో నిలబడ్డారు కనుక భార్యగా చిన్ని మాట. మీకు ఇష్టంలేకపోయినా ఎమ్మెల్యే అయ్యారు.. ఇది మీకు దేవుడు ఇచ్చిన కోరిన వరం. అందుచేత వీలైనన్ని మంచి పనులే చేయండి. ఇదే నేను మీకు చెప్పాలనుకున్నది. అలాగే నడుచుకుంటా నని నా చేతిలో చేయి వేసి ఒట్టు పెట్టండి.. '' అంటూ అడిగింది.. భర్తను. 



'''' ఒట్టు తీసి గట్టు మీద పెట్టడం ఎంతసేపు కాత్యా యని.. ఇదిగో మాట ఇస్తున్నాను కదా. నా మాట మీద నమ్మకం ఉంచుకో చాలు. ''



రామలింగేశ్వరయ్య భోజనం పూర్తిచేసి చేతులు కడు క్కొని పైకి లేచి టవల్తో చెయ్యి తుడుచుకొని తన గది లోకి వెళ్లిపోయాడు. 



***''



మరొక నెల రోజులు పోయిన తర్వాత.. 



కాత్యాయని తన భర్త పడుకున్న బెడ్ రూమ్ లోకి వచ్చి భర్త కాళ్లు నొక్కడం వదిలిపెట్టింది. 



'' ఏమండీ. '' అంటూ నెమ్మదిగా ఏదో విషయం చెప్ప, బోతున్న భార్య వైపు చూసి.. 



''ఏమిటి ఏం చెప్పాలనుకుంటున్నావో చెప్పు. '' అన్నాడు రామలింగేశ్వరయ్య. 



''ఏమీ లేదండి మా చెల్లెలు లక్ష్మి ఈ ఊరులోనే ఉంటుంది కదా. వాళ్ళ అబ్బాయి చక్రి గాడికి ప్రతిభ కాలేజీలో ఇంజనీరింగ్ లో సీటు కావాలట మీకు చెప్పమంది. '' అంది నెమ్మదిగ. 



రామలింగేశ్వరయ్య మంచం మీద కూర్చుని స్టీలు చెంబులో నీళ్లు తాగి.. 



'' మనవాళ్లకు ఆమాత్రం సాయం చేయలేకపోతే ఈ పదవి ఇంకెందుకు కాత్యాయని. వాడికి మార్కులు తక్కువ వచ్చాయి కదా. పాపం సీటు రావడం కష్టమే. కానీ మనం పైవాళ్లకు రెకమెండ్ చేసి సీటు ఇప్పించే విధంగా మాట్లాడదాం. మనం చెబుదాం. '' అంటూ తన లైట్ బ్లూ కలర్ సెల్ అందుకొని ప్రతిభా కాలేజ్ ప్రిన్సి పాల్ గారికి ఫోన్ చేశాడు రామలింగేశ్వరయ్య. 



''బాగున్నారా చిదంబరేశ్వర గారు. నేను ఎమ్మెల్యే అయ్యాక ఏ కోరిక కోరలేదు సొంత కుటుంబ విషయం ఒకటి ఉంది చేసి పెట్టాలి. మా మరదలుగారు అబ్బా యి చక్రీకి మార్కులు బాగా తక్కువ వచ్చాయి. వాడికి ఇంజనీరింగ్ సీటు కావాలట మీరు మేనేజ్ చేసి ఎలా గైనా ఆ సీటు ఇప్పించండి తప్పదు. మా కుటుంబం లోని వ్యక్తి కదా. సమస్య రాదు మీరు కంగారు పడ కండి వస్తే నేను చూసుకుంటాను. డిపార్ట్మెంట్లన్నీ మన చేతిలో ఉంటాయి కదా. ఆ.. సరే.. అలాగే.. మీరు మాటిచ్చారు అంతకన్నా నాకు ఇంకేం కావాలి.. చాలా సంతోషం. నామీద గౌరవం ఉంచినందుకు మీకు రుణపడి ఉంటాను. వివరాలు మీకు మెసేజ్ పెడ తాను. మా మరదలుగారు ఇంటికి సీటు కన్ఫర్మ్ అయినట్టు లెటర్ పంపించండి.. సరే ఉంట. ఆ.. అదా.. అందరికీ సీట్లు ఎలాట్ చేసేసారా. ఏముంది.. ఇంతకుముందే సెలెక్ట్ అయిన ఒక అబ్బాయికి ఏదో రిస్క్ పాయింట్ ఉందని.. అతడిని తప్పించేయండి. ఆ సీటు మా వాడికి వచ్చేలా చూడండి సార్. మీరు తలచుకుంటే జరగనిది ఏముంది.. ఎమ్మెల్యేను కదా.. ఆ మాత్రం గౌరవం ఉంచండి సార్, మీకు ఎప్పుడైనా ఏ విషయం లో నైనా అవసరమైతే నాకు ఫోన్ చేయడం మర్చిపోకండి. జరగనిదైనా చిటికెలో చేసి పెడతాను.. ఉంటాను. '' మాట్లాడి తన లైట్ బ్లూ కలర్ సెల్ ఫోన్ ఆఫ్ చేశాడు ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్య. 



తన భర్త మాట్లాడిన మాటలు విని సంబరపడిపో యింది కాత్యాయని. తన చెల్లెలు కొడుక్కి మహో పకారం జరుగుతున్నందుకు. 



**



కాసేపటికి మంచం మీద నుండి లేచి షర్ట్ వేసుకొని బయట తనకోసం చూస్తున్న జనాల్ని పలకరించడానికి వెళ్లి మడత కుర్చీలో కూర్చున్నాడు రామలింగేశ్వ రయ్య. బారులు తీరి ఉన్న ప్రజలే కాదు తన స్నేహి తులు, బంధువులు బ్యాచులు బ్యాచులుగా తమ సమస్యలు చెప్పుకోవడానికి అతని దగ్గరకు వస్తు న్నారు. 



'' నమస్తే ఎమ్మెల్యే అన్నా. '' ప్రభాకర్ అనే వ్యక్తి ముందుకు వచ్చి నమస్కరించి అన్నాడు. 



''ప్రభాకర్.. ఇలా వచ్చావ్ ఏంటి?'' కుశలం అడిగాడు ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్య. 



'' ఏం లేదు మా బడుద్దాయి కి డిగ్రీ పాసైనట్టు సర్టిఫికెట్ కావాలి. నువ్వు తలుచుకుంటే వస్తుంది అని నీ దగ్గ రకు వచ్చాను. ''



'' మీ వాడు ఏం చదివాడు?''అడిగాడు ఎమ్మెల్యే. 



'' నీకు తెలుసు కదా ఇంటర్ మూడు సార్లు ఫెయిల్ అయ్యాడు. '' చెప్పాడు ఆ వచ్చిన ప్రభాకర్. 



'' సరేలే ఇది పెద్ద పని కాదు కదా ఈమాత్రం దానికి నువ్వు రావాలా ఉండు ఇప్పుడే మన విద్యాశాఖ మంత్రి ధనుంజయరావు గారికి ఫోన్ చేస్తాను.. '' అంటూ తన లైట్ బ్లూ కలర్ సెల్ ఆన్ చేసి ఏదో నెంబర్ నొక్కి చెవు దగ్గర పెట్టుకున్నాడు. 

[k3vv3]

'' హలో ధనుంజయరావు గారు బాగున్నారా నేను ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్యని. మీతో చిన్న పని పడింది సార్. ఒక అబ్బాయికి డిగ్రీ పాస్ అయిన సర్టిఫికెట్ కావాలి సార్. అబ్బా అవన్నీ ఉంటే మీకెం దుకు ఫోన్ చేస్తాను. తప్పదు మనవాళ్లు. అలాగే.. చేసి పెట్టండి చాలా థాంక్స్.. '' అంటూ సెల్ క్రింద పెట్టి



'' ఇదిగో ప్రభాకర్ నీ పని అయిపోయింది ఇక నువ్వు వెళ్ళవచ్చు. '' అంటూ మరొక సమస్యతో వచ్చిన వ్యక్తితో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్య. 



'' నమస్తే ఎమ్మెల్యే గారు'' ఆ వచ్చిన మరో వ్యక్తి నమస్కరిస్తూ అన్నాడు. 



'' ఏరా సుందరం బావ బాగున్నావా ఎమ్మెల్యే.. గారు అంటున్నావు.. నీకేదో పెద్ద పని చేసి పెట్టాలి అవునా?''
తన బంధువుతో చిలిపిగా నవ్వుతూ అన్నాడు ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్య. 



'' పెద్ద పని కాదురా బావా. నా పేరున అర్జెంటుగా తెల్ల రేషన్ కార్డు కావాలిరా. ''



'''30 ఎకరాల ఆసామివి నీకెందుకురా.. సరే ఉండు మన డెవలప్మెంట్ ఆఫీసర్ గారితో మాట్లాడతాను.. 



హలో మూర్తి గారు.. నేను ఎమ్మెల్యేని. ఎలా కింద మీద పడతారో నాకు తెలియదు సాయంత్రానికి మా బావ పేరుని తెల్ల రేషన్ కార్డు కావాలి. అలాగన్నారు బాగుంది సరే సరే అలాగే. '' అంటూ సెల్ ఆఫ్ చేసి క్రింద పెట్టి. 



''ఆ నీ పని అయిపోయింది రా బావ నువ్వు వెళ్ళిపో వచ్చు మీ ఇంటికి వచ్చేస్తుంది కార్డు. ''' అంటూ అతన్ని పంపించేశాడు.. ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్య



'' ఏరా శివసాగరం నువ్వొచ్చావే. ఫోన్ చెయ్యక పోయావా?'' అంటూ పలకరించాడు శివసాగరాన్ని ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్య. 



'' ముఖ్యమైన విషయం. మా తమ్ముడు జేజి బాబు డ్రైవ్ చేస్తున్నప్పుడు వాడి మోటార్ సైకిల్ కింద ఓ ముసలోడు పడి చచ్చాడు. వీడిని స్టేషన్లో పెట్టేసారు ప్రాణ స్నేహితుడువి ఎమ్మెల్యే అయ్యావు ఇప్పుడు నువ్వే నాకు ఉపకారం చెయ్యాలి. కేసు లేకుండా చేయాలి. '. చేతులు పట్టుకు అడిగాడు శివసాగరం. 



'' సర్లే చేతులు వదులు ఉండు ఫోన్ చేస్తాను.. హలో.. ఎస్పీ గారు. జేజి బాబు అక్కడ ఉన్నాడు కదా స్టేషన్లో.. మనవాడే.. కొద్దిగా కేసు మనవాడి మీద పడకుండా మేకప్ చేయండి.. చూడండి వాడిని స్టేషన్ నుండి పంపేయండి. అలాగా.. అలాగా.. సరే వీలు చూసుకునే పంపండి.. ఏం చేస్తాం మరి. అలాగే మీ మేలు మరిచి పోతానా ఉంటాను. '' అంటూ తన లైట్ బ్లూ కలర్ సెల్ బల్ల మీద పెట్టాడు ఎమ్మెల్యే. 



'' ఇక నీ పని అయిపోయింది శివసాగరం వెళ్ళిపో. 
జేజి బాబు రేపు జైలు నుండి మీ ఇంటికి వచ్చేస్తాడు. ఎప్పుడైనా ఏదైనా పని ఉంటే ఫోన్ చెయ్ చాలు పనిగట్టుకు ఈ బారులు తీరిన లైన్లో నిలబడడం ఎందుకు ఇక వెళ్ళు'' అంటూ పంపించేశాడు.. ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్య. 



''మా కోడలు తనను వేధిస్తున్నట్టు మా అందరి మీద కేసు పెట్టింది రా.. కోర్టుల చుట్టూ తిరగలేకపోతున్నాం. 
నీ పలుకుబడి ఉపయోగించి ఎలాగైనా ఆ కేసు కొట్టి వేయించు'' మరో బంధువు.. డిమాండ్ గా అడిగాడు. 
ఎమ్మెల్యే ముందుకు వచ్చి. 



ఆ అభ్యర్థనలు.. డిమాండులు తన లైట్ బ్లూ కలర్
సెల్ఫోన్ ద్వారా మాట్లాడి వాళ్లకు ఏం భయం లేదు వెళ్ళండి అంటూ భరోసా ఇచ్చి పంపించేవాడు.. ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్య. 



ఇలా.. ఇలా. వారంలో రెండు రోజులు ప్రజా న్యాయ స్థానం ఎమ్మెల్యే గారి ఇంటి ముందు జరుగుతూనే ఉంది. 



. ***''



మరో రెండు నెలలు గడిచింది. 



ఒక రోజు రాత్రి భర్తకు భోజనం పెడుతూ.. 



''మా చెల్లెలు గారి అబ్బాయి చక్రి ఇంజనీరింగ్ సీటు గురించి 2 నెలలు క్రితం మీకు చెప్పాను. మీరు వెంటనే ఫోన్లో మాట్లాడి పని అయిపోతుంది అన్నారు. ఆ పని అవ్వలేదట వాళ్ళు బాధపడుతున్నారు. 



రామలింగేశ్వరయ్య వినబడనట్లు మౌనంగా ఊరుకు న్నాడు. 



మరో విషయం ఇందాక.. ఎవరో ప్రభాకర్ అట.. మీరు లేనప్పుడు వచ్చాడు. వాళ్ల అబ్బాయికి డిగ్రీ సర్టి ఫికెట్ ఇస్తానన్నారట.. అది కూడా వాళ్లకి రాలేదట.. విసవిస లాడుతూ మాట్లాడి మీకు చెప్పమని వెళ్ళి పోయాడు. 



తర్వాత సుందరం అని మీకు బావ అవుతాడట. అతను నాలుగు రోజుల క్రితం వచ్చాడు. తెల్లరేషన్ కార్డు కూడా ఇప్పించలేకపోయేడేటమ్మా మీ ఆయన 
అంటూ కోపపడినట్టు మాట్లాడి వెళ్లిపోయాడు. 



నిన్న శివసాగరమని ఒక అతను వచ్చాడు. సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్లో ఉన్న అతని తమ్ముడుని స్టేషన్ నుండి తెప్పించ లేకపోయారట ఈ రెండు నెలల నుండి. అతను మరో లా ప్రయత్నించుకున్నాడట.. పాపం. మీరు ఎవరికీ ఉపకారం చేయలేకపోతున్నారని ఏమాత్రం గౌరవం లేకుండా అతను మాట్లాడుతుంటే నాకు ఎంత చిన్న తనం అనిపించిందో మీకు తెలుసా? మీకు వీలైతే నే చేస్తానని చెప్పండి లేకపోతే ఎందుకు అలా చెప్పటం. 
ఇంకా చాలామంది వచ్చారు. మీరు చేస్తానన్న పని ఏది ఎవరికి జరగలేదట. 



మీరు ఆదేశించినప్పటికీ అధికారులు ఎవరూ మీ పని చేయకపోతే మీకు విలువ లేనట్టే కదా.. ఎమ్మెల్యే అయ్యాక ఆ మాత్రం పరువు లేకపోతే ఎలాగండి. 



ఒకసారి పరిపాలన చేసే వాళ్ళందరినీ కబురు పెట్టి మీటింగ్ పెట్టి మీరు చెప్పిన పని వెంటనే చేసేలాగా గట్టిగా భయం చెప్పండి. '' అంటూ ఇంకా ఏదో చెప్ప బోయింది.. కాత్యాయని. 



రామలింగేశ్వరయ్య నవ్వకుండా నవ్వినట్టు నవ్వి సగం భోజనం చేసి పైకి లేచి పడక గదిలోకి వెళ్లి మంచం మీద వాలాడు. 



కాత్యాయని తను భోజనం చేసి వచ్చి భర్త కాళ్ల దగ్గర స్టూలు మీద కూర్చుని కాళ్లు నొక్కడం మొదలు పెట్టింది. 



కాసేపటికి టీపాయ్ మీద ఉన్న సెల్ రింగ్ అయ్యింది. 
కానీ అది ఎరుపు రంగు సెల్.. ! తన భర్త ఎప్పుడూ
లైట్ బ్లూ కలర్ సెల్ కదా ఎక్కువగా వాడేది. అందరితో మాట్లాడేది ఆ సెల్ నుండే కదా. ప్రజల సమస్యలు తీర్చేది కూడా ఆ సెల్ నుండే. మరి ఈ ఎరుపు రంగు సెల్ ఎక్కడిది?.. కాత్యాయనకి అనుమానం వచ్చింది. అది బలపడింది. 



'' ఈ ఎరుపు రంగు సెల్ ఎక్కడిది. రింగ్ అవుతుంది. సెల్ తెమ్మంటారా.. మాట్లాడతారా? అసలు మీ లైట్ బ్లూ కలర్ సెల్ ఏది?'' ప్రశ్నించింది భర్తను. 



''వద్దు.. ఇప్పుడు మాట్లాడను. రాత్రి అయింది కదా. బాగా నీరసంగా ఉంది. పడుకుంటాను. రేపు మాట్లా డతాను కాత్యాయని. '' నీరసంగా అన్నాడు ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్య. 



'' ఎమ్మెల్యే అయ్యాక ఈ ఆరు నెలల నుండి చూస్తు న్నాను. మీ లైట్ బ్లూ కలర్ సెల్ లోంచి మీరు మాట్లాడ తారు కానీ ఎక్కడ నుండి దానికి కాల్స్ ఏమి రావేమి 
టండి. ?''.. నిద్రలోకి జారుకోబోతున్న భర్తను తట్టి లేపి ప్రశ్నించింది కాత్యాయని. 



''కాత్యాయని.. ఆ లైట్ బ్లూ కలర్ సెల్ కి కాల్స్ రావు. అంతేకాదు ఆ సెల్ లో నేను మాట్లాడిన కాల్స్ ఎవరికి వెళ్ళవు కూడా. ''



'' అంటే.. ''



'' నేను ఎమ్మెల్యే అయిన తర్వాత కొన్ని నెలలకు ఆ లైట్ బ్లూ కలర్ సెల్లో సిమ్ తీసేసాను. ఆ డమ్మి సెల్ తోనే అందరితో మాట్లాడుతున్నాను'' మత్తుగానే చెప్పాడు రామలింగేశ్వరయ్య. 



'' అట్లా ఎందుకు చేశారు.. అసలు అలా ఎందుకు చేయవలసి వచ్చింది? ''



'' ఎందుకంటే.. ఎందుకంటే.. పదవి నిర్వహిస్తూ మంచిపనులే చేస్తానని నా భార్యకు మాటిచ్చాను. అందు.. కన్న.. మాట!''



మత్తుగా చెప్పి నిద్రలోకి జారుకున్నాడు ఎమ్మెల్యే రామలింగేశ్వరయ్య. 



కాత్యాయనికి కాసేపు అర్థం కాలేదు. కొంచెం సేపటికి అర్థం అయి.. భర్త కాళ్ల పై తన శిరస్సు ఉంచి అలా తను కూడా నిద్ర లోకి జారుకుంది. 



****

[k3vv3]

కాంతారావుకి అవార్డు వచ్చిందండహో!

రచన: నల్లబాటి రాఘవేంద్ర రావు 
 
 
కాంతారావు బాగా పేరు ఉన్న రచయితల్లో ఒకడు. పైగా అతను హాస్య కథలు రాయడంలో పెట్టింది పేరు. అతను ఒక హాస్య కథ రాశాడు అంటే.. అది చదివినవాడు పడి పడి నవ్వడం కాదు.. నేల మీద పడి గిలగిలా కొట్టుకుంటాడు అన్నమాట. 


అతనికి గత 20 సంవత్సరాలలో చాలా అవార్డులు వచ్చాయి. హాస్య ఆవకాయమహారాజు.. గలగల గిలకల కాంతారావు.. పడి పడి నవ్వించే బేతాళం.. మొదలగు రెండు డజన్లకు పైగా బిరుదులు కూడా అతని కైవసం అయిపోయాయి. 


ఒకలా చెప్పాలి అంటే తెలుగు రాష్ట్రాలలో తిరుగులేని తరిగిపోని హాస్య రచయిత అన్నమాట. ఇంతలా అతని గురించి చెప్పుకోవలసిన విషయం ఏమిటంటే అతని గురించి ఎవరైనా మాట్లాడు కున్నా వాళ్ళు కూడా హాస్యనట చక్రవర్తులు అయిపోతారు. 


సరే మనం మాత్రం.. అతని హాస్య ఊబిలో చిక్కడిపోకుండా బయటకు వచ్చేసి కొంచెం ముందుకు వెళ్లే ప్రయత్నం చేద్దాం. 


ఏతావాత విషయం ఏమిటి అంటే ఆవకాయ పచ్చడి లో కాయేలేదు.. అన్నీ ముక్కలే అన్నట్లు, మైసూరు బజ్జీలో మైసూరు లేదు అన్నట్లు, సీతాకోకచిలుకలో సీత లేదు కోకా లేదు అన్నట్లు, ..
ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే చాలా ఉంటాయి అన్నట్టు అతనికి ఒక పెద్ద సమస్య వచ్చి పడింది. 
అదేమిటి అంటే అత్యంత ప్రతిష్టాత్మకమైన.. విజయవిహారం అనే వెబ్ పత్రిక వారు హాస్య కథల పోటీ ప్రకటించారు సంక్రాంతి పండుగ సందర్భంగా. ఆనందంతో పోటీకి సంబంధించిన నియమ నిబంధనలు చదవడం మొదలు పెట్టాడు కాంతారావు. 


హాస్య కథ అంటే హాస్య కథలా ఉండకూడదు. కథ చదివిన వాళ్లు నేల మీద పడి గిలగిలా ఫిట్స్ వచ్చిన వాడిలా కొట్టుకోవాల. అప్పుడు మీరు మాకు ఫోన్ చేస్తే మేమే వచ్చి దానికి తగిన వైద్యం చేయిస్తాం ఫ్రీగా.. అదిగది ఆదన్నమాట అట్లా ఉండాలి.. స్టోరీ. ఇక ముగింపు విషయానికి వస్తే మంచి కొసమెరుపుతో ఉండాలి. అంటే ముగింపు చదివేసరికి తల 14 మొక్కలైపోయే అంత బ్రహ్మాండంగా ఉండాలి అన్నమాట. అలా ముక్కలైపోయిన 14 ముక్కలు ఎవరికి వారే ఏరుకొని అరాల్ డైట్ తో అంటించుకునే ప్రయత్నం చేసుకోవాలన్న మాట. అంత గొప్పగా ఉండాలి. 


మొదటి బహుమతి 5000. మాకు నచ్చిన కథ రాకపోతే మొదటి బహుమతి క్యాన్సిల్ చేసి పడేస్తాం. 
మాకు బాగా కోపం కనక వస్తే దారిని పోయే వాడికి పిలిచి 5000 వాడికి ఇచ్చేస్తాం. లేదా 50 మందికి సమానంగా మనిషికి 100 రూపాయలు పంచి పడేస్తాం. అది మా ఇష్టం సర్వహక్కులు మావే. మీరు మమ్మల్ని పల్లెత్తు మాట అనడానికి వీలు లేదు. ఒకవేళ అడగదలుచుకుంటే మీరు మా ఊరు వచ్చి మా వీధిికి వచ్చి మా ఇంటికి వచ్చి అప్పుడు మాత్రమే అడగాలి. 


అర్థమైంది కదా వెంటనే మీ బంగారు కలల్ని నిజం చేసుకోవడం కోసం మీ బంగారు కలాల్ని పట్టుకుని కదలండి.. కాలంతో పోటీపడి వీర విహారం చేయండి, విజృంభించండి.. విజయం మీ సొంతం చేసు కోండి. 


అది ప్రకటన. 


ఒకటికి వందసార్లు చదివాడు కాంతారావు ఏకాగ్రతతో. సరే ఈ నియమ నిబంధనలు అన్ని మామూలే కానీ ఈసారి ఎలాగైనా అవార్డు పట్టేయాలి.. మొదటి బహుమతి 5000 కొట్టేయాలి అనుకున్నాడు మనసులో. 


మరి మంచి హాస్య కథ ఎలా వస్తుంది.. ఎలా పుడుతుంది దానిని వండడం ఎలా.. ? ఇది అన్నమాట అతనికి వచ్చిన సమస్య. 


మొట్టమొదటి ప్రయత్నంగా అతనికి అతని భార్య జ్ఞాపకం వచ్చింది. ఆమె పేరు ఐడియాల రాణి. 
అసలు పేరు అయినంపూడి దుర్గ లక్ష్మి రాణి.. వెరసి ఐడిఎల్ రాణి.. అది కాస్త నోరు తిరగని వాళ్ళు వల్ల ఐడియాలరాణిగా ఆమె చదువుకునే రోజులలోనే రూపాంతరం చెందింది. ఇదేదో బాగుంది అను కుని వాళ్ళ నాన్న కూడా ఆ పేరును అట్లాగే ఉంచేసి పెళ్లి చేశాడు.. సరే సరే ఇదేదో బహు బేషుగ్గా ఉంది అనుకుంటూ.. ఐడియాలరాణిని పెళ్లిచూపులు చూడటానికి వచ్చిన మన హీరో రచయిత కాంతారావు గారు కూడా ఎగిరి గంతేసి ఒప్పేసుకున్నాడు. ఇదేదో గమ్మత్తుగా అదేదో లాగే ఉంది అనుకుంటూ.. ఒక గొప్ప రచయిత తనకు భర్త కాబోతున్నందుకు, బోల్డన్ని కథలు ఆయన చెబు తుంటే మంచం మీద వింటూ హాయిగా పడుకుంటాను కదా.. అనే ఆనందంతో సంతోషిస్తూ ఎగిరి గంతు వెయ్య లేదు కానీ గుండ్రంగా గిరగిరా తిరిగి తిరిగి తను ఒప్పేసుకుని పెళ్లాడేసింది ఐడియాల రాణి. 


అయితే ఫస్ట్ నైట్ లోనే ఆమె తన కథలకు ఐడియాలు ఇవ్వడంలో అర్ధనా కాసంత కూడా ఉపయోగ పడదని తెలిసేసుకున్నాడు రచయిత కాంతారావు. పేజీల మీద కథలు రాసినంత ఈజీ కాదు పెళ్లి, పెళ్ళాం కలసి రావడం అంటే అన్నది అర్థమయిపోయింది. అప్పటినుండి సమర్ధించుకుని సర్దుకు పోతున్నాడు పుష్కరకాలం నుండి. 


ఆ పాత జ్ఞాపకం అంతా బుర్ర విదిలించేసి తుడిచేసుకుని భార్య దగ్గరికి వచ్చి కూర్చుని.. తన కష్టం గురించి విపులంగా యాకరువు పెట్టి ఏదైనా సలహా ఇవ్వమన్నాడు మంచి కామెడీ స్టోరీ పాయింట్ చెప్పమన్నాడు సదరు భార్యమణిని. 


ఆమె గారు మూకుడులో అప్పుడే వేయిస్తున్న నాలుగు గుమ్మడి వడియాలు స్టీలు పళ్లెంతో పట్టు కొచ్చి.. ఇవి తినండి.. ఐడియా వస్తుంది.. అంటూ గట్టిగా పళ్ళాన్ని నేల మీద కొట్టినట్టుగ పెట్టి.. చక్క మళ్లీ తన పనిలో నిమగ్నం అయిపోయింది. కాంతారావు స్టీలుపళ్లెంలో చూసుకునేసరికి అందులో ఒక గుమ్మడి వడియం కూడా లేదు. అవి పళ్ళెం చుట్టూ నేల మీద డాన్స్ కడుతున్నాయి.. కెలకలా కలకలా నవ్వేసుకున్న కాంతారావు మంచి ఆకలి మీద ఉండడంతో మాట్లాడకుండా ఏరుకొని తినేసి గ్లాసుడు మంచినీళ్లు తాగేసాడు. 


కాంతారావుకు అర్థం అయిపోయింది తన ఇంట్లో తన సమస్యకు పరిష్కారం దొరకదు అని. అయినా తన పిచ్చి గాని ఈ పుష్కర కాలం అంటే 12 సంవత్సరాలు, 144 నెలలు, 576 వారాలు.. ఆ తర్వాత గంటలు నిమిషాలు సెకండ్లు లెక్కపెట్టడం చాలా కష్టం కానీ అంత సుదీర్ఘకాలం ఉపయోగించని భార్యామణి ఇప్పుడు ఉపయోగిస్తుందని అనుకోవడం తన బుద్ధి తక్కువ.. అంటూ తన కుడి వేలుతో తన డిప్పకాయ మీద తుప్పుకున్న కొట్టుకొని తూ తూ అంటూ దగ్గు రాకపోయినా దగ్గుకుంటూ బయ టపడ్డాడు తన భార్యామణి వంట గదిలో నుండి ద గ్రేట్ రైటర్ కాంతారావు. 


చేసేదిలేక బయటకు వచ్చి తన పాత మోపెడ్ ఎక్కి తన స్నేహితుడు జంబుకేశ్వరరావు ఇంటికి వెళ్లి
తన అష్ట కష్టపు బాధ గురించి ప్రస్తుతం తన కామెడీ కథ సమస్య గురించి వివరంగా చెప్పి మంచి కామెడీ కథ రాయడానికి తగిన లైను చెప్పమని కాళ్ళు వేళ్ళు కాదు మిగిలిన ఇతర భాగాలు పట్టు కొని బ్రతిమలాడాడు. జంబుకేశ్వరరావు తల గోక్కుంటూ గ్లాసుడు మంచినీళ్లు తాగి తన చెల్లెలు కాపురంలో వచ్చిన కష్టాలు.. ఇంటి ఓనరుతో తను రోజు తగులాడుతున్న కథలు.. మొత్తం ఏకరవు పెట్టేసాడు. 'ఇందులో నీకు ఏదైనా కామెడీ పాయింట్ దొరికితే తీసుకో. ' అంటూ.. అక్కడున్న కాటన్ జేబుమారుతో కళ్ళు రెండు తుడుచుకుని సదరు జేబురుమాలు బాగా మెలిక పెట్టి చిరిగిపోయేంత గట్టిగా పిండాడు కాసిన్ని నీళ్లు కారాయి. 


''కామెడీ అన్న పదం ట్రాజెడీ అన్న పదంగా వినబడినట్టుంది ఈ మునక్కాడగాడికి.. ఈ మాత్రం ఏడుపు కథలు రాయడం మాకు వచ్చులేవో. '' అనుకుంటూ.. ఒక్కసారిగా పైకి లేచాడు కుర్చీలోంచి రచయిత కాంతారావు. అంతే తలపైన అడ్డంగా ఉన్న పుస్తకాల బీరువా నెత్తికి తగిలి బొప్పి కట్టింది. 


'అయ్యో పాపం అయ్యో బాబోయ్ దెబ్బ ఏమైనా తగిలిందా?' అన్నాడు జంబుకేశ్వరరావు.. పళ్ళు ఇకిలించి నవ్వుతూ. 


గట్టిగా నెత్తి బొప్పి కట్టే అంత దెబ్బ తగిలినప్పటికి.. తగిలింది.. అని అంటే బాగుండదని.. అబ్బే ఏం తగలలేదులే.. అనుకుంటూ బయటపడ్డాడు రచయిత కాంతారావు. అదిగో అప్పుడే అతనికి తన మిత్రుడు చర్యల వల్ల ఒక కామెడీ లైను దొరికింది. దాన్ని ఆధారం చేసుకుని బలమైన కథ రావటం లేదని ఆలోచించి ఆలోచించి.. పక్క ఊరిలోనే ఉన్న తన తమ్ముడు హాస్య ప్రియుడు హాస్యనటుడు
సరిగమపదనిసరావు ఇంటికి వెళ్ళాడు. 


కాంతారావు ఇంటి లోపలికి అడుగు పెట్టేసరికి సరిగమపదనిసరావు అనే శాల్తీ కనిపించలేదు. 
అదే గదిలో ఈశాన్యం మూలన శీర్షాసనం వేస్తున్న వ్యక్తి దగ్గరికి వెళ్లి.. మా ఓడు ఏడి? అంటూ అడిగాడు అతను సమాధానం చెప్పాడు కానీ వినబడలేదు. ఇది కాదు పని అని అతని పక్కనే కాంతారావు కూడా శీర్షాసనం వేసి అతని ముఖం దగ్గరగా తన ముఖం పెట్టి ఈసారి అడిగాడు. 
. ''మా సరిగమపదనిసరావు ఎక్కడకు వెళ్లాడు. '' అని. 


'' ఒరేయ్ అన్నయ్య నేనేరా సరిగమపదనిసరావుని శీర్షాసనం వేసేసాను కానీ మళ్లీ కాళ్లు కిందకు దించలేకపోతున్నాను.. కొంచెం నువ్వు హెల్ప్ చేయరా.. కిందకు దించరా '' అన్నాడు శీర్షాసనంలో ఉన్న సరిగమపదనిసరావు. 


''తర్వాత మన ఇద్దరం కలిసి దిగుదాము కానీ ముందు నాకు ఒక సమస్య వచ్చిందిరా''. అంటూ తన విషయం అంతా యాకరువు పెట్టాడు కాంతారావు.. తను కూడా అదే శీర్షాసనంలో ఉంటూ. 


''అంతే కదా నీ సమస్య.. ఏం భయపడకు మనిద్దరం కలిసి కొన్ని చోట్లకు తిరుగుదాం నేను చెప్తాగా అప్పుడు నీకు బ్రహ్మాండమైన కామెడీ స్క్రూలు దొరుకుతాయి. మంచి కామెడీ స్టోరీ రాసి అవార్డు కొట్టొచ్చు. '' అంటూ సరిగమపదనిసరావు చెప్పడంతో కాంతారావు కొంచెం ధైర్యం పడి తాను ముందు మామూలు పొజిషన్లోకి వచ్చి అతని తమ్ముడిని కూడా మామూలుగా దింపాడు.. శీర్షాసనం స్థితి నుండి. 


అంతే ఇద్దరూ కలిసి ముందుగా రద్దీగా ఉన్న బస్టాండ్ కి వెళ్లారు. అక్కడ నవ్వు వచ్చే చాలా సన్ని వేశాలు చూశారు. కానీ అవి కామెడీ కథ అవార్డుకు సరిపోయేంత పవర్ ఫుల్ పాయింట్లుగా అని పించలేదు కాంతారావుకి. ఆ తర్వాత ఆ పక్కనే ఉన్న పెద్ద సర్కస్ కి వెళ్లారు. భయంకర విన్యాసాలే కాదు బోల్డంత హాస్యము కూడా దొరికింది. అయినప్పటికీ.. అబ్బే.. అంటూ కాంతారావు బుర్ర విది లించాడు. 


''ఒరేయ్ ఇది కాదు పని.. రా. '' అంటూ సరిగమపదనిసరావు తన అన్నగారిని.. పార్కుకి తీసుకు వెళ్లాడు. అక్కడ పెద్దవాళ్లతో పిల్లలు సరదాగా ఆడడo చూసి కావలసినంత కామెడీ దొరికింది.. అనుకున్నాడు కానీ అది కూడా బలమైన హాస్య కథకు సరిపడినంత హాస్యం లేదు అనుకున్నాడు. 


''లాభం లేదురా తమ్ముడు.. నేను వెళ్ళిపోతాను ఇంకో మార్గం చూసుకుంటాను''.. అంటూ కాంతారావు తన ఇంటికి బయలుదేరాడు. 


చివరగా తన అన్నగారును ఒప్పించి సరిగమపదనిసరావు.. అతడిని హాస్య నాటకాలు వేసే రిహార్సిల్స్ దగ్గర తీసుకువెళ్లాడు. అవి చూస్తూ కడుపు ఉబ్బిపోయి బానలా తయారయ్యే అంత పరిస్థితికి వచ్చాడు కాంతారావు. 


''అబ్బే ఈ కామెడీ అంతా చూడ్డానికి బాగుంటుంది కానీ రాయడానికి ఏమాత్రం బాగుండదురా తమ్ముడు.. ''.. అంటూ స్పీడ్ గా తన మోపెడ్ ఎక్కి.. దారిలో తమ్ముడు సరిగమపదనిసరావుని మార్కెట్లో వదిలేసి.. తన ఇంటికి ఆలోచిస్తూ బయలుదేరాడు.. కాంతారావు. 


''చాలామంది రచయితలు చాలా హాస్య కథలు రాశారు. ఒకాయన తన కథ లో గోడను ఆవు తినే సిందని, ఇంకొక ఆయన తన హాస్య కథ లో హీరో గారు నెత్తిమీద ఆవకాయ జాడితో భరతనాట్యం చేశాడని.. మరొక ఆయన.. తన హాస్య కథ లో హీరోయిన్ వంకాయలతో బూరెలు వేసిందని
అబ్బా ఒకటా రెండా వేలాది హాస్య కథలు వచ్చాయి.. గడచిన కాలంలో.. వాటన్నిటికీ ప్రథమ బహుమతులు అవార్డులు రివార్డులు కూడా దక్కాయి. 


హాస్యం అజరామరం దానికి అంతులేదు అలా పుడుతూనే ఉంటుంది. అంతేకాదు హాస్యం ఆరోగ్యా నికి చాలా మంచిది. హాస్యంతో సంతోషంగా ఉండగలిగితే ఆయుర్దాయం కూడా పెరిగిపోతుంది. 
మరి అంత గొప్ప హాస్య కథలు రాసే తనకు ఇప్పుడు మాత్రం ఎందుకు ఐడియా తట్టడం లేదబ్బా.. ''
అనుకుంటూ మోపెడ్ వేగంగా తన ఇంటి వైపు పోనిస్తున్నాడు కాంతారావు. 


****


సరిగ్గా మిట్ట మధ్యాహ్నం అయింది.. ఇంటికి చేరే సరికి. 


ఆయాసంతో, ఆవేశంతో వచ్చి నీరసపడి నేల మీద కూర్చున్న కాంతారావు.. నిరాశకు వచ్చేసాడు. 
ఇక ఈ సంవత్సరం తను పోటీలకు హాస్య కథ పంపించలేనని తీర్మానం చేసుకున్నాడు. 


కాంతారావు కి అప్పుడే తనకు తెలుసున్న ఇద్దరు ముగ్గురు తోటి రచయితలు ఫోన్ చేశారు. 
వాటి సారాంశం.. ఏమిటంటే.. తమకు హాస్య కథలకు సంబంధించి మంచి స్క్రూపాయింట్లు తట్టి నట్లు దాంతో మంచి కథ రాసి పోస్ట్ చేసేసినట్టు తప్పకుండా అవార్డు తమకే వస్తుంది.. అన్నట్టు చెప్పారు. 


ఈసారి కాంతారావు వలవల ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు. 


అంతే.. అప్పుడు పెద్ద విచిత్రం జరిగింది ఒక ఆశ్చర్యకరమైన సంఘటన జరిగింది అనవచ్చు. ఆకాశం ఆకాశం నుండి సడన్గా ఉల్కలు భూమ్మీద పడినట్టు అతని నుదురు మీద నాలుగు రాళ్లు లాంటి శాల్తీలు తపుక్కున తగిలినట్లు అనిపించింది. 


''ఏంటబ్బా ఇది. '' అనుకుంటూ నుదురు వదిలిపెట్టి నేల మీద చుట్టూ చేతితో తడిమాడు. చివరికి అలా తను ఏరుకున్నవి 4గుమ్మడి వడియాలు అని గ్రహించగలిగాడు.. రోజుకన్నా కాస్తంత పెద్ద సైజు చేతికి దొరికాయి.. కచ్చితంగా చెప్పాలంటే బోదురు కప్పలు అంటారే ఆ మాత్రం సైజన్నమాట. చూస్తే స్టీల్ ప్లేటు మాత్రం ఖాళీగా ఉంది.. ఎంత గొప్ప అనుభూతి.. తన భార్యామణి అందంగా.. అతిపెద్ద సైజు గుమ్మడి వడియాలు వేసి ప్రేమతో స్టీల్ ప్లేట్ లో తెచ్చి నేల మీద పెడితే అవి ఎగిరి తన నుదురు మీద పడి మళ్లీ అదే స్పీడులో స్టీలు పళ్లెం చుట్టూరా నేల మీద పడ్డాయి అన్నమాట. అవన్న మాట తను ఏరుకున్న నాలుగు వడియాలు. ఇలాంటి గొప్ప అనుభూతి, అనుభవం, ఆనందం ప్రపంచంలో ఏ గొప్ప మనిషి కీ సిద్ధించవు''


''అబ్బో.. ఎంత ఆశ్చర్యకరమైన హాస్య సంఘటన. ఇదే గుమ్మడి వడియాలు ఎగిరి గoతులేస్తున్న గొప్ప ఐడియాతో ఒక గొప్ప కామెడీ స్టోరీ రాసి పంపించేస్తే.. దెబ్బకు అవార్డు రివార్డు నాకు కాకపోతే ఇంకెవరికి?!''. అనుకుంటూ.. భలే సరదా, ఆనందం సంతోషం పడిపోయి నేల మీద దొర్లేశాడు కాంతారావు.. కాసేపటికి తన భార్యామణి ఐడియాలరాణి పరుగున వచ్చి అయ్యో పాపం పడిపో యారా.. అని బాధపడుతూ పైకి లేవదీస్తుంది ఏమో అని చూశాడు కాంతారావు. అతని ఆశ అడి యాస అయిపోయింది.. కోరిక కొండెక్కిపోయింది. 


''కాలు గాలిన పిల్లిలాగా ఆ డొక్కు మోపెడ్ వేసుకుని ఊరంతా బలాదూర్ తిరగడం దేనికి.. ఇంట్లో ఫ్యాన్ కింద కూర్చుని నాలుగు గుమ్మడి వడియాలు తింటూ ఉంటే ఆలోచన రాదా ఏమిటి?'' అన్న తన భార్యామణి ఐడియాలరాణి వంటింట్లో నుంచి కేకలు పెట్టినట్టు అంటున్న మాటలు కూడా అతని కర్ణభేరిని గట్టిగా తాకేశాయి.. అయితే ఆ మాటలు నిజంగా ఆవిడ అన్నదో లేకపోతే వంటిం ట్లో ఆవిడ మూకుట్లో వేస్తున్న గుమ్మడి వడియాలు చూయిచూయి మంటూ చేసిన శబ్దం బాపతు సౌండో అనవసరం. 


''హాస్య కథ రాయడానికి ఏదో బ్రహ్మాండమైన పాయింట్ అవసరం లేదు. చట్టాలు, చుట్టాలు గురించి తెలుసు కోనక్కర్లేదు. చరిత్రలు, పురాణాలు పఠించనక్కరలేదు. సైన్సు, రైమ్స్ అధ్యయనం చేయనక్క రలేదు. అనవసరంగా బుర్రకాయ పాడు చేసుకోకండి. మీ ఇంట్లోనే ప్రతి మనిషిలోనూ ప్రతి వస్తువు లోనూ ప్రతి విషయంలోనూ ప్రతి పద్ధతిలోనూ బోల్డంత హాస్యం దొరుకుతుంది. దాన్ని పట్టుకొని రెండు మూడు పేజీలు రాసి పడేయండి అదే పెద్ద హాస్య కథ అయిపోతుంది.. హాస్యం రాయాలంటే ఈ ప్రపంచమే ఒక హాస్యం. ''.. అన్న భావం వచ్చేలాగా వంటింట్లోంచి తన భార్యామణి అనకపోయినా.. కచ్చితంగా ఆవిడ అదే మాదిరిగా అన్నట్టు.. ఆమె వంటింట్లోంచి ఫేస్ టర్నింగ్ ఇచ్చుకొని తన వైపు చూస్తున్న చూపు భావం.. గా అర్థమైంది కాంతారావు కి. 


సరే.. ఏదైతేనో పెళ్లి అయిన పుష్కరకాలం తర్వాత తన చేష్టలు ద్వారా ఒక గొప్ప కామెడీ కథ రాయడానికి ఒక గొప్ప స్క్రూ లైన్ అందించిన తన భార్యకు మనసులోనే అభినందనలు తెలియ జేసుకుంటూ.. భవిష్యత్తులో కూడా తన ఇంటిలోనే తన వంటగదిలోనే తన భార్యామణి వల్లనే బోల్డన్ని బోల్డన్ని హాస్య కథలు దొరకబోతున్నాయి అన్న కృతనిశ్చయంతో, గట్టి నమ్మకంతో, భరోసాతో కామెడీ కథ రాయడానికి విజయం సాధించిన విక్రమార్కుడిలా సిద్ధమయ్యాడు ద గ్రేట్ హాస్య రైటర్.. కాంతారావు గారు. 


( ఈ కథ ఎవరిని ఉద్దేశించి రాసిన కథ కాదని సవినయంగా విన్నవించుకుంటూ ఇది కేవలం హాస్యం పండించడానికి మాత్రమే రాసిన హాస్య కథ అని తెలియజేస్తూ మీ కథారచయిత.. 
నల్లబాటి రాఘవేంద్రరావు)


*****

[k3vv3]

తినగ తినగ వేము



రచన: వసుంధర 
 


డిసెంబరు 10. 
సమయం సాయంత్రం ఐదు.
మోహన్‌ కాలింగ్‌బెల్‌ మ్రోగించగానే చప్పున వచ్చి తలుపు తీసి, “నేను రెడీ” అంది రేవతి.


మోహన్‌ ఆమెను తేరిపార చూశాడు. 
సన్నగా నాజూగ్గా ఉంది. దుస్తులు వంటి వంపులకు వన్నె తెచ్చేలా అమిరాయి. 
కట్టు, బొట్టు, అలంకరణ అన్నీ మ్యాచింగ్‌. 
చూస్తే కళ్లు తిప్పుకోలేనంత ఆకర్షణీయంగా ఉంది.
మోహన్ లోపల అడుగెట్టి తలుపేశాడు. 
“మనం వెడుతున్నది సినిమా చూడ్డానికా, మనని ఎవరైనా చూడ్డానికా?” అన్నాడు కోపంగా. 


“రెండూను” అంది రేవతి నవ్వుతూ.


మోహన్‌ కోపం పెరిగింది. 
“నువ్వు బాగానే తయారయ్యావు. మరి నా సంగతేమిటి?" అన్నాడు ఇంకా కోపంగానే. 


“మీకేం? మహారాజులా ఉన్నారు” అంది రేవతి ఇంకా నవ్వుతూనే.


“ఉన్నాను కానీ ఇప్పుడు నీ పక్కనుంటే, నన్నంతా నీ కాళ్లకి మొక్కే పనివాడని అనుకుంటారు” అన్నాడతడు స్వరం పెంచి.


“కాళ్లకి మొక్కినంత మాత్రాన పనివాళ్లైపోతారా? ఇంట్లో ఎన్నిమార్లు నువ్వు నా కాళ్లు పట్టుకోలేదూ- గుర్తు చేసుకో” అందామె చిలిపిగా. 


మోహన్ మొహం ఎర్రబడింది, “అది వేరు. ఇంట్లో ఇద్దరమే ఉన్నప్పుడు దేనికైనా సంకోచం నాకూ ఉండదు, నీకూ ఉండదు. ఎందుకంటే నువ్వు నాదానివి. నేను నీ వాణ్ణి” అని సద్దుకునే ప్రయత్నం చేశాడు.


“దాందేముంది, పది నిముషాలు టైమివ్వు. బయటికెళ్లడానికి, నిన్ను నావాడిలా తయారు చేస్తాను” అంది రేవతి.


“అంటే, ఇప్పుడు నేను పనివాడిలాగే ఉన్నానంటావు. అసలు నేనలా కనపడాలనే నువ్విలా తయారయ్యావు” అంటూ పెద్దగా అరిచాడు మోహన్‌.


ఆ తర్వాత ఇద్దరూ మాటా మాటా అనుకున్నారు. 
సినిమా ప్రోగ్రాం కాన్సిలయింది.
- - - - -
డిసెంబరు 17. 
సమయం సాయంత్రం ఐదు.
మోహన్‌ కాలింగ్‌బెల్‌ మ్రోగించగానే చప్పున వచ్చి తలుపు తీసి, “నేను రెడీ” అంది రేవతి.
మోహన్‌ ఆమెను తేరిపార చూశాడు. 
ముఖం జిడ్డోడుతోంది. కట్టిన దుస్తులు పాతగానే కాదు, బాగా నలిగి కూడా ఉన్నాయి. 
అప్పుడే ఇంటిపనులన్నీ ముగించిన పనిమనిషిలా ఉందామె.
“రెడీ అవడమంటే ఇలాగేనా? నిన్నిలా చూసినవాళ్లు ఏమనుకుంటారు? పెళ్లాన్ని పనిమనిషికంటే హీనంగా చూస్తున్నానని అనుకోరూ?” అన్నాడు మోహన్‌.


“వెడుతున్నది సినిమా చూడ్డానికి. నలుగురూ మనని చూడ్డానికి కాదు” అంది రేవతి.


“ఒకసారి బయటికెళ్లేక, చూడొద్దన్నా నలుగురూ మనని చూస్తారని తెలియదా?”


“ఏమో- సినిమాకెళ్లేది ఇతరులు మనని చూడ్డానిక్కాదని నువ్వంటే కామోసనుకున్నాను” అంది రేవతి. 


“మాటకి మాట బాగా నేర్చావ్‌” విసుక్కున్నాడు మోహన్. 


“నేను నేర్చిందేం లేదు. అంతా నువ్వు నేర్పిందే!” రేవతి రిటార్టు.


“అర్థమైంది. నువ్వు బయల్దేరింది సినిమాకని కాదు! పాత విషయం మనసులో పెట్టుకుని పగబట్టావ్! నలుగురిలో నన్ను తల దించుకునేలా చెయ్యాలని ఇలా తయారయ్యావ్‌” అరిచాడు మోహన్‌. 


రేవతి తక్కువ తినలేదు. తనూ గొంతు పెంచింది.
ఆ తర్వాత ఇద్దరూ మాటా మాటా అనుకున్నారు. 
సినిమా ప్రోగ్రాం కాన్సిలయింది.
- - - - -
జనవరి 22. 
సమయం రాత్రి పది.
మంచం మీద రేవతి ఒడిలో మోహన్. 
అతడి జుత్తుని వ్రేళ్లతో నిమురుతూ రేవతి.
మోహన్‌కి ఆమెపై ప్రేమ పొంగుకొచ్చింది. 
“రేపు మనం సాయంత్రం ఆటకి హను-మాన్ మూవీ చూద్దాం” అన్నాడు.


“ఇప్పుడిలాగే అంటావ్‌. రేపు సాయంత్రం ఆఫీసునుంచొచ్చి ఏదో గొడవ లేవదీస్తావ్‌. నువ్వరిచి, నాచేత అరిపించి, మూడంతా పాడు చేస్తావు” అంది రేవతి గోముగా.


“నా అభిమాన నటి సమంతమీద ఒట్టు. నావల్ల ప్రోగ్రాం పాడవదు” అన్నాడు మోహన్‌.


ఆ ఒట్టయితే తప్పడని రేవతికి నమ్మకమే. 
నవ్వి ఊరుకుంది.
- - - - - 
జనవరి 23. 
సమయం ఉదయం తొమ్మిదిన్నర.
రేవతి మొబైల్లో నంబరు నొక్కింది. అవతల సిగ్నల్ సరిగ్గా లేదేమో, కాల్ వెళ్లడానికి పది నిముషాలు పడితే అసహనంగా ఫీలైంది. అవతల్నించి రెస్పాన్సొచ్చేక, “ఏయ్‌, దీపా! ఇంటి దగ్గర ఎప్పుడనగా బయల్దేరావ్‌! నేను రెడీ అయి పావు గంటయింది. హను-మాన్ షో పావుతక్కువ పదకొండుకని గుర్తుందా, లేదా?” అంది. 


“బయల్దేరిన వేళావిశేషం. ట్రాఫిక్‌జాంలో ఇరుక్కున్నానే! ఇప్పుడే క్లియరయింది. ఇంకో పది నిముషాల్లో నీ ఇంటికొచ్చి పిక్ చేసుకుంటాగా, సినిమాకి స్లైడ్సు కూడా మిస్సవమని నాదీ హామీ” అంది అవతలి నుంచి దీప.
- - - - -
జనవరి 23. 
సమయం సాయంత్రం ఐదు.
మోహన్‌ కాలింగ్‌బెల్‌ మ్రోగించగానే చప్పున వచ్చి తలుపు తీసి, “నేను రెడీ” అంది రేవతి.
మోహన్‌ ఆమెను తేరిపార చూశాడు. 
మామూలుగా ఆధునిక దుస్తుల్లో కనబడే ఆమె అప్పుడు చీరకట్టులో, పీటలమీద వ్రతానికి కూర్చోబోయే ముత్తైదువలా ఉంది. 
“థియేటరంటే నీకు దేవాలయంలా ఉన్నట్లుంది. ఏమైతేనేం, అంతా నీ ఇష్టం. ఐదు నిముషాల్లో ఫ్రెష్షయి వస్తాను. మనమీ రోజు హను-మాన్ చూస్తున్నాం. సరేనా” అన్నాడు మోహన్‌ శాంతంగా.


“త్వరగా రా. కానీ వెళ్లేది హను-మాన్‌ సినిమాకి కాదు. హనుమాన్ గుడికి” అంది రేవతి. 


“సినిమాకి టికెట్లు కూడా బుక్‌ చేశాను. ఇప్పుడు నువ్వు గుడి అంటావేమిటి?” 


“సినిమాకి అన్నప్పుడు నా ఇంట్రస్టు చూడద్దా. నీమటుక్కు నువ్వు హను-మాన్‌కి ఫిక్సయిపోతే నాకు ఓకే ఐపోతుందా? సినిమా ప్రోగ్రాం కాన్సిల్‌. ఐనా ఈరోజు మంగళవారం కూడాను. ఇప్పుడు మనం హనుమాన్ గుడికే వెడుతున్నాం” అరిచింది రేవతి.


“అరిచి మూడ్‌ పాడు చేస్తానని నామీద నింద వేసేదానివి. ఈ రోజు టికెట్లు కూడా తెచ్చి రమ్మని బ్రతిమాలుతున్నాను. ఉత్త పుణ్యాన అరిచి మూడ్‌ పాడు చేస్తావేం?” అన్నాడు మోహన్‌ కొంచెం చిరాగ్గా.


“అరుచుకుని, మూడ్‌ పాడు చేసుకుని, అనుకున్న ప్రోగ్రాం కాన్సిల్‌ చేసుకోవడం అలవాటై, అలాగైతేనే నాకు బాగుంటోం దిప్పుడు. తినగ తినగ వేము తియ్యన కదా!” అంది రేవతి తాపీగా. 
  ---0---

[k3vv3]

అర మార్కులోడు



 
రచన : సుస్మితా రమణ మూర్తి



సీనియర్ మాస్టారు వీరాస్వామిని కాలేజీ టీచర్లలో కొంతమంది మాత్రమే బాహాటంగా ప్రశంసిస్తారు. మిగతా వారు గోడ మీద పిల్లుల్లా ఉంటారు. విద్యార్థులలో మాస్టారంటే సదభిప్రాయం లేదు. 


వారు ఏ సబ్జెక్టు పేపరు దిద్దినా, అలా అలా చూసి మార్కులు వేసేయరు. జవాబులు పూర్తిగా చదివి మార్కులు వేస్తారు. అక్షర దోషాలు కూడా భూతద్దంలోంచి చూస్తారు. అర మార్కులు కూడా ఆచితూచి వేస్తారు. మిగతా టీచర్లు మాత్రం పట్టి పట్టి జవాబులు చదవరు. మార్కులు కొసరి కొసరి వేయరు. అందుకే వీరాస్వామి మాస్టారుకి విద్యార్థులలో మంచి పేరు లేదు. 
 మార్కులు మరీ కత్తిరించి వేస్తారు కాబట్టి వారిని ‘అర మార్కులోడు’ అని విద్యార్థులు అంటుంటారు. పదో క్లాసు పబ్లిక్ పరీక్షలకు మూడు నెలల సమయం ఉంది. అన్ని సబ్జెక్టులకు సిలబస్ ప్రకారం బోధన పూర్తయింది. 


 టీచర్లు మోడల్ పేపర్లు తయారు చేసారు. వీరాస్వామి మాస్టారు లెక్కలు, సైన్సు సబ్జెక్టులకు మూడేసి పేపర్లు తయారు చేసారు. మిగతా టీచర్ల చేత కూడా అలానే చేయించారు. 
మాస్ఠారు ఆధ్వర్యంలో మొదటి విడత నమూనా పరీక్షలు అన్ని సబ్జెక్టులకు పూర్తయాయి. అందరూ పేపర్లు దిద్దేసారు. విద్యార్థులకు అందజేసారు. మాస్టారుగారు దిద్దిన పేపర్లు చూసిన విద్యార్థులు ఆశ్చర్య పోయారు. చాలా మందికి లెక్కల్లో అరవైలు, డెబ్బైలూ వచ్చాయి. సైన్సులో కూడా అలానే మంచి మార్కులు వచ్చాయి. అన్నేసి మార్కులు మాస్టారు గారే వేసారా అని విద్యార్థులతో బాటు టీచర్లు కూడా ఆశ్చర్య పోయారు. 


మరో రెండు మోడల్ పరీక్షలు ఉత్సాహంగా రాసారు విద్యార్థులు. ఈసారి కూడా అందరికీ మాస్టారు దిద్దిన పేపర్లలో మంచి మార్కులే వచ్చాయి. 


 ****** 
పబ్లిక్ పరీక్షలకు పది రోజుల ముందు వీడ్కోలు సమావేశం జరిగింది. “ పరీక్షలు బాగా రాయండి. మంచి మార్కులు తెచ్చుకోండి. ఆల్ ద బెస్ట్!” చెప్పారు టీచర్లంతా. వీరాస్వామి మాస్టారు భిన్నంగా మాట్లాడారు. 


“పబ్లిక్ పరీక్షలంటే భయపడకండి. మన కాలేజ్లో రాసిన ‘మోడల్ ఎగ్జామ్స్’ లాంటివే అవి. పకడ్బందీ వాతావరణంలో జరుగుతాయి అంతే! మీరంతా మోడల్ పరీక్షలు చాలా బాగా రాసారు. ఈ సందర్భంలో నాలుగు పనికొచ్చే మాటలు చెబుతాను. అందరూ బాగా గుర్తు పెట్టుకోండి ..”


“భూతద్దం గారి ప్రవచనాలు మొదలు..” 


టీచర్లలో గుసగుసలు మాస్టారు విన్నారు. 


“క్లాసులోనే కాదు. ఇక్కడ కూడా మన అర మార్కులోడి సుత్తి భరించక తప్పదు “ 


విద్యార్థులలో ఒకరు ఎంత నెమ్మదిగా అన్నా ఆ మాటలు మాస్టారు చెవులను తాకాయి. మాస్టారు అందరి వేపు దృష్టి సారించి మరల చెప్పసాగారు. 


“ ఏ సబ్జెక్టులోనైనా నిర్వచనాలను పుస్తకంలో ఉన్నట్లే రాయండి. వివరణలు మాత్రం స్వంత మాటల్లో రాయండి. ముందుగా మీకు బాగా వచ్చిన ప్రశ్నలకు జవాబులు అర్థమయేట్లు నీట్ గా రాస్తే దిద్దే వారికి మంచి అభిప్రాయం కలుగుతుంది” మాస్టారు ఆగి దాహం తీర్చుకున్నారు. “ ప్రశ్నలకు జవాబులు చాలా బాగా వచ్చని పేజీలకు పేజీలు రాసి సమయం వృధా చేయకండి. ఎన్ని పేజీలు రాసినా ఎక్కువ మార్కులు వేయరు. అన్నిటికంటే ముఖ్యం సమయపాలన. పరీక్షా కేంద్రాలకు అరగంట ముందే వెళ్ళండి. మీ సందేహాలు తీర్చడానికి మేమెప్పుడూ సిద్ధంగా ఉంటాం. చివరగా ఎవరికీ తెలియని ఒక ముఖ్య మైన విషయం చెప్పాలి” అంటూ కొన్ని నిముషాలు ఆగారు వారు. 


అందరూ ఆసక్తిగా మాస్టారు మాటలు వినేందుకు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నారు. 


“నా తోటి టీచర్లందరికీ నేనంటే ఎనలేని అభిమానం! అందుకే నన్ను ‘భూతద్దం‘ అని ప్రేమగా అనుకుంటుంటారు. ఆ మాట నూటికి నూరు పాళ్ళు నిజమే!.. ”


టీచర్లంతా కలవరం చెందారు. ఇబ్బందిగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. 


“విద్యార్థులకు కూడా నేనంటే అంతులేని ప్రేమ! వారి దృష్టిలో నేను అర మార్కులోడిని” 


విద్యార్థుల ముఖాలు కళ తప్పాయి. 


“ ఈ భూతద్దం ఏడాదంతా తూకం రాళ్ళతో జవాబులు తూచి తూచి, మార్కులు వేసినా, అందరూ ఓపికగా భరించారు. ఈ మాస్టారు ఆంతర్యం ఎవరూ అర్థం చేసుకోడానికి ప్రయత్నించ కుండానే, నా పద్ధతి ప్రకారం కష్టపడి చదవడం, రాయడం అలవాటు చేసుకున్నారు” వారి మాటలు అందరినీ ఆలోచింప జేస్తున్నాయి. 


“కఠినమైన ఈ శిక్షణ వలన, మీరంతా పబ్లిక్ పరీక్షలలో సునాయాసంగా ఉత్తీర్ణులు అవుతారు “ అంటూ వారు విద్యార్థుల వేపు నవ్వుతూ చూసారు. 


“నమూనా పరీక్షలలో ముఖ్యంగా సైన్సు లెక్కల పేపర్లలో విద్యార్థులు మంచి మార్కులు తెచ్చుకున్నందుకు అభినందనలు” “ ఎవరికీ తెలియని ఆ విషయం చెప్పండి సార్!” టీచర్లలో ఒకరు అడిగారు. “ ఈసారి విద్యార్థుల లెక్కలు, సైన్సు పేపర్లు నేను దిద్దలేదు “


ఆ మాటలకు అందరూ నమ్మలేనట్లు మాస్టారు వేపు చూసారు. 


“ఆశ్చర్య పోకండి. మీరు విన్నది నిజమే! పబ్లిక్ పేపర్లు దిద్దడంలో ఎంతో అనుభవం ఉన్న వేరే కాలేజీ టీచర్లతో దిద్దించాను” 


అప్పటికీ వారి మాటలు ఎవరూ నమ్మలేదు. 


“మిగతా సబ్జెక్టుల పేపర్లు కూడా వేరే కాలేజీ టీచర్లే దిద్దారు” 


‘మాస్టారు మైండు సరిగ్గా లేనట్లుంది! మనం దిద్దిన పేపర్లు వేరే కాలేజీ వారు ఎలా దిద్దారు!? ’ స్వగతంలా అనుకుని టీచర్లు ఆశ్చర్య పోయారు. 


“జవాబు పత్రాలు జిరాక్సువి మాత్రమే వేరే కాలేజీ వారికి పంపించి దిద్దించాను. సైన్సు, లెక్కల పేపర్లు తప్ప, మిగతావన్నీ రెండు సార్లు దిద్దడం జరిగింది. మార్కులలో పెద్దగా వ్యత్యాసం లేకపోవడం గమనించ దగిన విషయం. మన టీచర్లు నేను చెప్పినట్లు పబ్లిక్ పరీక్షలను దృష్టిలో పెట్టుకుని చాలా జాగ్రత్తగా దిద్దినందుకు సంతోషం”


టీచర్లు మాస్టారు చర్యకు సంతోషించారు. 


“విద్యార్థులు నా తత్వం అర్థం చేసుకుని కష్టపడి చదివారు. వేరే వారు దిద్దినా మంచి మార్కులు తెచ్చుకోవాలనే చాలా కఠినంగా మీ పేపర్లు భూతద్దంతో చూసాను. మీరు మరింత బాగా చదువుతారనే నేనలా చేసాను. ఇంకా బాగా చదవండి. అందరూ ప్రథమ శ్రేణిలో తప్పకుండా పాసవుతారు. ఆల్ ద బెస్ట్!”


 విద్యార్థులు, టీచర్లు ఒకేసారి “మిమ్మల్ని తప్పుగా అనుకున్నందుకు మన్నించండి సార్! “ అనడంతో మాస్టారు మందహాసం చేసారు. 


 / సమాప్తం /

[k3vv3]

ఎప్పుడో, యెవరో, యేతావునో..

రచన: పాండ్రంకి సుబ్రమణి






వర్షం కురుస్తోంది. పగటిపూట కురిసే వర్షం అలజడిగా చిత్తడి చిత్తడిగా ఉండవచ్చేమో గాని, సాయంత్రం పూట వచ్చే వాన, పూల వనాలను స్పర్షిస్తూ ప్రాణ పూర్ణమైన గాలుల్ని మోసుకువస్తూ ఆహ్లాదకర వాతావరణాన్ని మనసునంతటా వెదజల్లుతుంది. జీవన ప్రాంగణంలో కమ్మదనాన్ని నింపుతుంది. 



అప్పుడు నేను లాడ్జీ వరండాలోకి వెళ్ళి చేయి చాచి చూసాను. తుంపర ముత్యాలల్లిన దారంలా పడుతూనే ఉంది. చిన్ననాటి వానపాట గుర్తుకి వచ్చి నాకు మరింత హాయనిపించింది. ఎక్కడైతే నేమి వాన పాటంటే బాల్యాన్ని కళ్ళముందుకు తెచ్చుకోవటమేగా! నిదానంగా రూములోకి వచ్చి, ఆఫీసు మాన్వల్ పుస్తకాల ను ముందేసుకుని కాఫీ తాగుతూన్న దీనదయళుని అడిగాను.. ”ఇప్పుడేమి చేయదలచావు? ” 



అతడు తలెత్తి చూసాడు- “చూస్తే తెలియటంలే! సోమవారం హెడ్డాఫీసులో జరగబోయే పెర్ఫార్మెన్సు రివ్యూ మీటింగుకి కసరత్తు చేస్తున్నాను. రా! నువ్వూ వచ్చి కూర్చో—” 
నేను అడ్డంగా తలవిదిలిస్తూ అన్నాను- “ఇప్పుడు వీలుపడదు. రేపు ఉదయం చూసుకుంటాను. ఇప్పుడు నేను బైటికి వెళ్తున్నాను. నువ్వూ వస్తున్నావు నాతో—”



 నా మాట విని దీనదయాళు భృకుటి ముడిచాడు. “మనల్ని హయ్యర్ గ్రేడ్ టీ ఏ- డీయే యిచ్చి యిక్కడకు యెందుకు పంపించారో తెలుసు కదూ! మనం రీజనల్ ఆఫీసు తరపున టిప్ టాప్ గా వచ్చాం. పెర్ఫార్మెన్సు స్థాయిని అందరి ముందూ యెత్తి చూపించడానికి, రీజనల్ కార్యాలయ స్థాయిని పెంచడానికి. మరొకటి- నువ్వు జోవియల్ మూడ్ లో పడి మరచిపోతున్నట్టున్నావు- ఇద్దరికీ రిటైర్మంట్ యేజ్ దగ్గర పడుతూంది. ఈ సమయంలో వయసుకి తగని తైతక్కలాట మంచిది కాదోయ్!”



నేను నవ్వుతూ అన్నాను- “అటువంటిదేమీ సంభవించదు అగ్రసోదరా! గతకాల పాపాలెలా వెన్నంటి వస్తాయో- అదే రీతిన గతంలో చేసిన పుణ్యకార్యాలు కూడా మనల్ని- ముఖ్యంగా నిన్నువెన్నంటి వచ్చి నీడనిచ్చే గొడుగులా కాపాడుతాయి. ఐనా యెంత సేపని- గంటా- గంటన్నర లోపున అంతా ఐపోతుంది. నౌ గెటప్! డ్రెస్సప్పవు” అని ఒత్తిడి పెట్టాను. 



“ఇంతకీ యెక్కడికి? యెందుకు?”అడిగాడతను. 



అతడిలోని కంగారు చూసి నవ్వుకున్నాను. “రామ్ నగరు లోనున్న మా బంధువులింటికి. వాళ్లమ్మాయికి నిశ్చితార్థం” 



దీనదయాళు ఆశ్చర్యంగా చూసాడు “నిశ్చితార్ధానికా! అదీను పిలవని పేరంటానికా! అనామకుణ్ణి. శివపూజలో యెలుగులా నేనక్కడ కనిపిస్తే బాగుంటుందా?”



ఈసారి నిజంగానే నవ్వేసాను- “మీ యింట్లో వాళ్ళు- ముఖ్యంగా మీ శ్రీమతి చెప్పిందో లేదోగాని- నాకు నీలో ఒక స్పార్క్ కనిపిస్తుంటుందోయ్! నువ్వు గాని ప్రక్కనుంటే-- జయమ్ము నిశ్చయమ్ము-- అందుకే నిన్ను అంటిపెట్టుకుని వస్తుంటాను” 



నా పొగడ్తకు దీనదయాళు పక్కున నవ్వేస్తూ “మాటల మాంత్రికుడవి” అంటూ ఆఫీసు మాన్వెల్ పుస్తకాలను, పీరియాడికల్ పెర్ఫార్మెన్సు రిపోర్టులను మూసాడు. 



మేం రామ్ నగరు చేరుకునేటప్పటికి సాయంత్రం మరింత చల్లబడింది. నన్ను చూసి మా అక్కయ్య ప్రత్యూత్థానం పలుకుతూ లోపలకు తీసుకు వెళ్ళింది. నేను వెళుతూ తిరిగి చూసాను. దీనదయాళు అక్కడే నిల్చుండి పోయాడు. నేను వెళ్ళి హాలు మధ్యకు రమ్మనమని పిలిచాను. అతడు తల అడ్డంగా ఆడిస్తూ రానన్నాడు. 



“నేనెవరో వాళ్ళకు తెలియదు. వాళ్ళెవరో నాకు తెలి యదు. ఎందుకొచ్చిన రచ్చ- నేనటు వెళ్ళి కూర్చుంటాను” అంటూ వెనుక సైడుకి వెళ్ళి ఆసీనుడయాడు. 



అంతకు మించి దీనద యాళు పైన ఒత్తిడి పెట్టకూడదని తలపోస్తూ మావాళ్ళతో కలసిపోయాను. పురోహితుడు పంచాంగం ముందేసుకుని అక్కడ కూర్చున్న వాళ్ళందరికీ వినిపించేలా యేదో వివరిస్తున్నాడు. పెండ్లి కూతురు కాబోయే అమ్మాయి ప్రక్కన వైదేహీ మాత్రం కూర్చుంది. వాళ్ళ అక్కయ్యేమో దూరంగా తొలగి కూర్చుంది. కాబోయే పెళ్ళికొడుకు తరపున అమ్మానాన్నలూ మేనమామా కలసి కూర్చున్నారు. మరి కాసేపటికి కాబోయే వధూవరులిద్దరూ మాలలు మార్చుకుని ఉంగరాలు తొడుక్కున్న తరవాత మిగిలిన తతంగం దాదాపు పూర్తయింది. 



నేను చివ్వున లేచి సెలిగిన కొబ్బరి బొండాను తీసుకు వెళ్ళి దీనదయాళుకి అందించి తిరగబోయాను. అప్పుడతను నన్నాపాడు- ఉఁ అంటూ ప్రక్కన కూర్చున్నాను. 
“ఆ అమ్మాయెవరు?” అని చేయి చూపించాడు. 



“ఆ పచ్చ చీర కట్టుకున్నమ్మాయేనా! పెద్దది. కాబోతూన్న పెళ్ళికూతురుకి అక్కయ్య. ఎందుకడుగుతున్నావు?” 



“అబ్బే! మరేమి లేదు. చాలా చురుగ్గా బొంగరంలా అలుపనేది తెలియనీయకుండా పనులు చక్కబెడ్తూంటేనూ-- . బంగారు తీగలా కళ కళగా చురుగ్గా వెన్నెలలా కనిపించే అమ్మాయంటే నాకు మురిపెం. ఔను గాని— ఆ అమ్మాయి మెడ బోడిగా ఉందేం?” 



“భళే వాడివోయ్! కనిపించడంలే-- మెడన బంగారు గొలుసు- వజ్రాల హారమూ- నడుమున వెండి వడ్డాణమూను—’



“నేనడిగింది ఒకటీ— నువ్వుచెప్పేది మరొకటీను— మెడన పుస్తెల తాడు కనిపించడం లేదంటున్నాను” 



“ఓ- అదా నువ్వడుగుతున్నదీ! దానికొక పెద్ద కథ ఉందిలే— మరి కాసేపట్లో రూముకి వెళ్తాం కదా- అప్పడు చెప్తాను” 



“లేదు. ఇప్పుడే చెప్పు” 



నేను దీనదయాళు వేపు గుడ్లప్పగించి చూసాను. “అదేంవిటి? పరుల స్వంత విషయాలలో అంతెత్తు ఆసక్తి చూపిస్తున్నావు! ఇది అవసరమా?”

[k3vv3]

ఔను- అవసరమే అన్నట్టు తలూపాడతను. ఇక తప్పదన్నట్టు అతడి ప్రక్కన కుదురు గా కూర్చుని చెప్పసాగాను- 



“మొత్తం ముగ్గురు అక్కాచెల్లెళ్లు, వైదేహి పెద్దది. వైదేహి యేదో టెక్నికల్ కోర్సులో ఉన్నప్పుడు- యెదురు చూడని దుర్ఘటన సంభవించింది. మామయ్య డ్యూటీ చేస్తూన్న సెక్షన్ లో ఉన్నపాటున బాయిలర్ పేలిపోయింది. మామయ్య అక్కడికక్కడే ప్రాణాలు వదిలాడు. దానితో కుటుంబ పరిస్థితి దెబ్బతింది. దాదాపు చితికిపోయింది. నష్ట పరిహారంతో బాటు మా అక్కయ్యకు కంపెనీ మేనేజ్మెంట్ జాబ్ ఆఫరి చేసింది. 



కాని అక్కయ్యకు చెప్పుకోదగ్గ చదువు లేకపోవడాన జాబ్ ఆఫర్ ని అందుకోలేక పోయింది. అప్పుడు యింటికి పెద్దదయిన వైదేహి చదువుతూన్న ప్రొఫెషనల్ కోర్సు నుండి తొలగి జాబ్ లో చేరింది. అప్పట్నించి వైదేహికి పెళ్ళి సంబంధాలు యింటి గుమ్మం వద్దకు రాసాగాయి. కాని- కుటుంబం మరొక దుర్గతి యెదుర్కుంది. చెల్లి పరిమళ ప్రేమ వలలో పడ్డది” 



“కాలేజీ రోజుల్లో అమ్మాయిలు ప్రేమ వలలో పడటం సహజమేగా! దీనిని అంత భయానకంగా చిత్రీకరించడం యెందుకోయ్!”



“ప్రేమవలలో పడటం అంటే మనసిచ్చి మనసు తీసుకోవడం కాదు. పరిమళ కడుపు తెచ్చుకుంది. తద్ద్వారా ఆ పిల్లను పెళ్ళి పీటలపైన కూర్చోబెట్టడానికి వైదేహి తల్లితో చేరి యమయాతన పడాల్సివచ్చింది. లవ్ మ్యారేజీ అన్న పేరే గాని అన్ని లాంఛనా లూ తు. చ. తప్పకుండా పూర్తి చేయాల్సి వచ్చింది. కాస్తంత అప్పు కూడా చేయాల్సి వచ్చింది. 



ఆ బాదరాబందీలో వైదేహి తన పెళ్ళి కోసం యెలా ఆలోచించగలదు — చేసిన అప్పులన్నీ తీర్చ వద్దూ! ఒకటి తరవాత ఒకటిగా యెదురైన సమస్యల వల్ల వైదేహి తన పెళ్ళి గురించే కాదు- తన వయసు గురించి తలచడం కూడా మరచిపోయింది. మరైతే-- ప్రాయంలో ఉన్న ఆడ పిల్లల్నేగా వయసు వేగంగా తరుముకొస్తుంది! ఆ తరవాత వైదేహి పెళ్ళి సంబంధాల కోసం మా అక్కయ్య వెతికింది గాని కొన్ని కారణాల వల్ల కుదరలేదు. దేనికైనా అదృష్టం కలసిరావాలి కదా! 



ఇప్పుడేమో పొరుగూరు నుంచి చిన్న అమ్మాయి భవానికి పెళ్ళి సంబంధం వెతుక్కుంటూ వచ్చింది. ఈడూ జోడూ కుదిరింది కాబట్టి కట్న కానుకలేవీ వద్దంటూ ముందుకి వచ్చారు పెళ్ళి కొడుకు తరపు వాళ్ళు. ఇక యిటు వంటి సంబంధం మళ్ళీ దొరక్కపోవచ్చని వైదేహి తల్లికి నచ్చచెప్పి ఒప్పించింది. ఇదీ సంగతి—ఇంకేమైనా అడగాలా?”



తల అడ్డంగా ఆడిస్తూ పెదవులపైన నవ్వు తెరల్ని పొరలిస్తూ దీన దయాళు అన్నాడు- “చూసావా ఆడిపిల్ల మనసు! తనకింకా పెళ్ళి కాలేదనే తలంపు లేకుండా తండ్రి లేడన్న కొరత తెలియ నివ్వకుండా తోబుట్టు వుల్ని యెలా చూసుకుంటుందో! అందుకే అంటారు- వయసుతో నిమిత్తం లేకుండా ప్రతి స్త్రీలోనూ తల్లితనం దాగుంటుందని. సరే—అదలా ఉంచు. నేను మీ అక్కయ్యతో మాట్లాడాలి. ఇప్పుడు కాకపోతే తరవాత కలుసుకుంటాను. ఓకే!” అని లేచాడు దీనదయాళు. 



“లేదు లేదు. ఇప్పుడే యేర్పాటు చేస్తాను” అంటూ లోపలకు వెళ్ళి అక్కయ్యకు విషయం చెప్పాను. 
“నాతో మాట్లాడటం యేమిట్రా! వైదేహికి చెప్పి భోజనం యేర్పాటు చేసి పంపించు” అని విస్తుపోతూ అంది. 



నాకు సర్రున కోపం వచ్చింది. “చెప్పింది చెయ్యవే అక్కాయ్! సంబరం తగ్గించి అక్కడ కూర్చో— చిన్న కూతురు కోసం తెగ యిదయి పోకు—” అని గట్టిగా అన్నాను. 



నా గొంతు విని అక్కడకు వేదేహి పరుగున వచ్చింది- “ఏం కావాలి మామయ్యా! ”అంటూ—
నేను అదే టెంపోతో అన్నాను. “నాకేమీ వద్దు. నా సహోద్యోగి దీనదయాళు గారు మీతో మాట్లాడాలంటున్నాడు. ఇక్కడ మీరిద్దరూ కుదురుగా కూర్చోండి. పిలుచుకు వస్తాను” అని బైటకు వెళ్ళి దీనదయాళుని తీసుకువచ్చాను. 



అతణ్ణి చూసి తల్లీ కూతుళ్ళిద్దరూ లేచి నమస్కరించారు. దీనదయాళు నవ్వుతూ యిద్దర్నీ కూర్చోమని సంజ్ఞ చేస్తూ యెదురుగా కూర్చుని వెంటనే సంభాషణ కుపక్ర మించాడు- “వైదేహీ! నీ గురించి మీ మామయ్య చెప్పాడు. విషయాన్ని నాన్చకుండా సూటిగానే ప్రస్తావిస్తున్నాను. నీకు పెళ్ళి చేసుకోవాలన్న తలంపు ఉంది కదూ? ” 



అప్పుడు నేను పుంజుకున్నాను- “అవేం మాటలోయ్! వైదేహి మాత్రం అమ్మాయి కాదా! ఆ పిల్లకు మాత్రం నిండు సంసారం ఉండాలన్న ఆశ ఉండదా? కొన్ని పరిస్థితుల ప్రభావం వల్ల ఆ పిల్ల పెళ్ళి అటూ యిటుగా ఊగిసలాడుతూంది. అంతే—”



దీనదయాళు బదులి వ్వకుండా వైదేహిని తేరి చూసాడు. వైదేహి తల దించుకుంది. 
ఈసారి తలాడిస్తూ స్పందించాడు దీనదయాళు- “దెన్ ఇ టీజ్ ఓకే! ఊళ్ళో మా మేనల్లుడున్నాడు. వాడికి చెప్తాను. ఆ తరవాత యేమి జరగాలో అదే జరుగుతుంది” అంటూ లేవబోయాడు. 
నేను వెంటనే అతడి చేయి పట్టుకుని ఆపాను- “ముఖ్యమైన విషయాన్ని నువ్వుగా కదిపి అలా విసురుగా వెళ్ళిపోతావేంటి? కూర్చో—” అని వైదేహిని ఉద్దేశించి అన్నాను- “ఇంట్లో కాఫీ పొడి ఐపోయిందే మిటి? లేక అతిథులకి కాఫీ యివ్వాలన్నది మరచిపోయావా!” 



ఆ మాటతో వైదేహి ముఖం యెర్రబడింది. “సారీ మామయ్యా! ఏదో మూడ్ లో ఉండి పోయి మరచిపోయాను” అని సర్రున లేచి లోపలకు వెళ్ళింది. అప్పుడు మా అక్కయ్య అందుకుంది- “మరేమీ లేదండి— ఇంతకు ముందు యిటువంటి రెండు మూడు సంబంధాలు వచ్చి పెరడు వేపు నుండి వెళ్ళిపోయాయి. పెళ్ళి ఊసు యెత్తినప్పుడల్లా ప్రాత సంఘటనల్ని తలచుకుని అమ్మాయి అలా ఐపోయుంటుంది. ఇప్పుడు మీరు ప్రస్తావించిన అబ్బాయి గురించి నేనొకటి అడుగుతాను. ఏమీ అనుకోరు కదా! ”



దీనదయాళు తల అడ్డంగా ఆడించి- “అడగండి” అన్నాడు. 

[k3vv3]

“అబ్బాయిది రెండవ మనువా? ”



దీనదయాళు మరొకమారు తల అడ్డంగా ఆడించి- వైదేహి వచ్చి అందించిన కాఫీ కప్పు అందుకుంటూ బదులిచ్చాడు “కాదు. పవన్ కి ఇంత వరకూ పెళ్ళి కాలేదు. ఒక దుర్ఘటన వల్ల వాడికి షాక్ తగిలింది. సుమారు పదేళ్ళ క్రితం వాడు మనసార ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకోవాలనుకున్న అమ్మాయి కారు యాక్సిడెంటులో చనిపోయింది. అదీను పవన్ డ్రైవ్ చేస్తూన్న కారులోనే— ట్రాక్టర్ అడ్డంగా వచ్చి ఢీకొంది. వాడు స్వల్పగాయాలతో బైటపడ్డాడు. కాని వాడి ప్రేయిసి వాడి కళ్ళ ముందే వాడి కళ్ళలోకి చూస్తూ ప్రాణాలు విడిచింది. 



అప్పట్నించి వాడు వైరాగ్యం పెంచుకున్నాడు. మెల్ల మెల్లగా చాలా రోజులుగా ఫాలో చేసి వాణ్ణి దారికి తీసుకు వచ్చాను. ’కాలమంతా మా అక్కయ్య నిన్ను కనిపెడ్తూ ఉండలే దురా! దానికీ వయసు మీరి పోతూంది. ఇకపైన నువ్వే చూసుకోవాలి. కనీసం మీ అమ్మకోసమైనా నువ్వు పెళ్ళి చేసుకోవాలి. కోడలి పిల్లను యింటికి తెచ్చుకోవాలి‘ అని వెదురుకి వంపు తీసినట్టు నా వేపు సానుకూలంగా వంచాను” అని చెప్పడం ఆపి వైదేహి వేపు తిరిగాడు- 



“ఇలా అడుగుతున్నానని యేమీ అనుకోకమ్మా- నీకు యిరవై యెనిమిదుంటుందా? ”



వైదేవీ సిగ్గుపడుతూ తల అడ్డంగా ఆడిస్తూ అంది- “మొన్ననే ముప్పై దాటింది అంకుల్” 



“ఇటీజ్ ఓకే! పవన్ కి ముప్పై ఆరుంటుంది, నేను సోమవారం ఊరుకి వెళ్లి— “నేను వెంటనే యేకలవ్యుడి బాణంలా యెలార్టుగా కట్ చేసాను-’



“ఊరుకి వెళ్ళి చెప్పడం యేమిటోయ్! మనం ఊరుకి వెళ్ళేటప్పటికి ఆకాశం నలుపు దేలి నేలను భారీ వర్షాలు చిత్తు చేసి విడిచి పెడ్తాయి. ఇక్కణ్ణించే యిప్పుడే ఫోనులో అబ్బాయికి ఒక మాట చెప్పవచ్చుగా--”



అలాగంటావూ-- అంటూ దీనదయాళు పవన్ కి ఫోనుతో కనెక్టయాడు “ఈ రోజు సాయంత్రం దీపాలు పెట్టేవేళ దాటిపోక ముందు ఇక్కడకు రాగలవా? ఏమిటీ రెండు అర్జంటు కేసులున్నాయా! అలాగయితే— రేపు ఆదివారమేగా- మధ్యాహ్నం కల్లా రాగలవా? కారులో తిన్నగా మేముంటూన్న లాడ్జికి వచ్చేయి. అక్కడ ఫ్రెషప్పయి మాతో బాటు వద్దువు గాని— డబ్బై కిలోమీటర్లు- కారు నిదానంగా తోలుకుంటూ రా-- ఇప్పుటికిప్పుడు అక్కయ్యను తీసుకు రావద్దులే. --” అని ఫోను కట్ చేసాడు దీనదయాళు. 



అప్పుడు మా అక్కయ్య నవ్వుతూ మొహమాట పడుతూనే అడిగింది- “అబ్బాయి అర్జంటు కేసులంటున్నాడు. కోర్టు కేసులా!” 



“కాదండి. వాడు చెప్పేది కోర్టు కేసుల గురించి కాదు. ముఖ్యమైన రెండు సర్జరీలు చేయాలట. ఊళ్ళో పవన్ పేరున్న సర్జన్. ప్రైవేటు హాస్టిటల్ నడుపుతున్నాడు. దానికి యెమ్డీ వాడే— వాడితో బాటు నలుగైదుగురు జూనియర్ డాక్టర్లు ఉన్నారు” అని లేచాడు దీనదయాళు. 



అతడితో బాటు నేనూ లేచాను. కాని నేను మాత్రం యింటి గడప వరకూ వెళ్ళలేదు. వెనక్కి తిరిగి వచ్చి అక్కయ్య ను సమీపించి ముఖంలో ముఖంపెట్టి అన్నాను- “నాకు తెలుసక్కాయ్ నీ మనసులో యేమి మెదుల్తుందో-- చెప్పేదా! ” 



నవ్వటానికి ప్రయత్నిస్తూ- “ఉఁ చెప్పు. వింటాను” అందామె. 



“దీనదయాళుకి మేనల్లుడి పైన అమాంబాపతు అక్కర ఉంది కదా — అతనెందుకు తన కూతుర్నిచ్చి పెళ్ళి చేయలేదు- ఇదే కదూ నువ్వు అడగాలనుకున్నది? ”
 
ఆమె బిత్తరపోయి చూడసా గింది. వైదేహి తల్లి భుజాలపైన చేతులుంచి నవ్వుతూ లేచి నిల్చుంది. 
అప్పుడు నేనందుకున్నాను- “దీనదయాళుకి ఇద్దరున్నారు. ఇద్దరూ కొడుకులే” అంటూ వడి వడిగా నడుస్తూ గడప దాటబోతూన్న దీనదయాళుని అందుకున్నాను. 



అనుకున్న ప్రకారం డాక్టర్ పవన్ మేముంటూన్న లాడ్జి చేరుకున్నాడు. మామయ్యను కౌగలించుకుని నాకు అభివాదం చేసి బాత్ రూములోకి వెళ్ళి ప్రెషప్పయి వచ్చాడు, ముగ్గురమూ కాఫీ మాత్రం తీసుకుని పవన్ కారులో బయల్దేరాం. వైదేహి నాకు ముందే చెప్పింది మా కోసం అల్పాహారం చేసి ఉంచుతానని. 



జీవన ప్రాంగణంలో కనిపించీ కనిపించని ఓ వైచిత్రి ఉంది. అశుభాలే కాదు; శుభకార్యాలు కూడా అప్పుడప్పుడు ఒకటి తరవాత ఒకటిగా జరుగుతుంటాయి. ఇముడ్చుకోలేని ఆనందంతో ఉక్కిరి బిక్కిరి చేస్తుంటాయి. నిన్ననేమో కడపటి చెల్లెలి నిశ్చితార్థం. నేడేమో- వైదేహికి పెళ్ళి చూపులు. ఎంతటి శుభకరమైన క్షణాలు! అమృత ఘడియలంటే ఇవి కావా—



అక్కయ్య వాళ్ళ యింటి గుమ్మం చేరుకునేటప్పటికి నాకు స్టన్నయిపోయినంత పనయింది. ఇంటి ముంగిట పచ్చటి తోర ణాలు- గాలిలో యెగురుతూన్న రంగు రంగుల బెలూన్లు- మనసు పూరించుకుపోయింది. ఇంట్లోపలకు వచ్చిన తరవాత తెలుసు కున్నాను అక్కయ్య పెళ్ళి చూపుల కోసం చెల్లెళ్ళిద్దరూ హడావిడి చేస్తున్నారని. 



మా అక్కయ్యేమో హాలులోకి రాకుండా మూల న నిల్చుని నవ్వుతూ చూస్తూంది. అక్కయ్య ముఖాన తల్లి నిండుప్రేమ తొణికిసలాడుతూంది. పవన్ తిన్నగా వెళ్ళి అక్కయ్యకు నమస్కారం పెట్టాడు. ఆ తరవాత మామధ్యకు వచ్చి కూర్చున్నాడు. మరికాసేపటి చెల్లెళ్ళిద్దరూ అక్కయ్యను తీసుకు వచ్చి యెదురుగా కూర్చోబెట్టారు. లేత యెరుపు రంగు చీరలో- మెడన ముత్యాల హారంతో లేస్ తో అల్లిన బ్లవుజులో వైదేహి కళ కళ మెరిసిపోతూంది. 

[k3vv3]

నిండు పుష్కరిణిలా పెళ్లి కళ వచ్చేసింది. సిగలో తురిమిన మల్లె చెండు పరవశించినట్లు పరిమళిస్తూంది. పవన్ హాయ్ అని పలకరించాడు. ఆమె మాత్రం నవ్వుతూ చూసి, నిదానంగా సంప్రదాయబధ్ధంగా కదలి వచ్చి మా ముందు మోకరిల్లి నమస్కరించింది. 



“అబ్బే! మీరు శ్రమపడకండి. మీ గురించి మా మామయ్యా మీ మామయ్యా ముందే చెప్పారు” అని పవన్ లేచి నిల్చున్నాడు. వెనుక వైదేహి చెల్లెళ్ళిద్దరూ నవ్వేసారు. 



అప్పుడు నేనందుకున్నాను- “మేం చెప్తే సరిపోతుందా? నువ్వు స్వయంగా తెలుసుకోవద్దూ! అందునా ఈ కాలపు డేషింగ్ టైప్ కదూ మీరందరూ— అరటి పండు యిస్తే తీసుకోరు. ఒలిచి యివ్వాలి- అప్పుడు గాని అందుకోరు. ఇద్దరూ కాసేపు అలా పెరడు వేపు మాట్లాడుకొని రండి. నీకేమీ ఆక్షేపణ లేదు కదమ్మా వైదేహీ?”



తల అడ్డంగా ఆడిస్తూ పరిమళ వచ్చి అందించిన ట్రేని అందుకుని అందరికీ కాఫీ కప్పులు అందించింది. కాఫీకప్పు అందుకుంటూ పవన్ సగం సాసర్లో ఉంచుకుని మిగతా సగం వైదేహికి అందించాడు. 



వైదేహి ఆశ్యర్యపోతూ- “పర్వాలేదు సార్! మీరు తీసుకోండి. నేను తరవాత తీసుకుంటాను” అని దూరంగా జరగబోయింది. 



కాని అతడు తల అడ్డంగా తిప్పుతూ గ్లాసుని ఆమె చేతిలో ఉంచి సాసర్లోని కాఫీని తాగి అన్నాడు- “నాపేరు సార్ కాదు మేడమ్. పవన్- డాక్టర్ పవన్. ఓకే? ” అని పెరడు వేపు కదిలాడు. వైదేహి కూడా చేతిలోని కాఫీకప్పుతో అతణ్ణి అనుసరించింది. 



 అలా వెళ్ళిన యిద్దరూ యేమి మాట్లాడుకుంటున్నారో యేమో అరగంటవరకూ హాలులోకి రాలేదు, అప్పుడు దీనదయా ళు నవ్వుతూ నన్ను పురమాయించాడు- “ఓసారి అలా వెళ్ళి రావోయ్! పెరడు వేపు వెళ్ళారో లేక రోడ్డు దాటి వెళ్లిపోయారో—”



 అప్పుడు వైదేహి చిన్నచెల్లెలు భవాని నవ్వుతూ అంది- “వెళ్లొద్దు మామయ్యా! వాళ్ళిద్దరూ సీరియస్ గా మాట్లాడుకుంటున్నట్టున్నారు. ఇద్దరి మాటలు యిక్కడకు వినిపిస్తున్నాయి”
 
ఆ మాటతో నేను లేవలేదు. ఆలోపల ఇద్దరూ హాలువేపు రాసాగారు. “సారీ! ఏమనుకోకు” పవన్ గొంతు వినిపించింది, 



“పర్వేలేదండి” అని వైదేహి స్పందిస్తూ నడచి వస్తూంది. 



నేను లేచి యెదురు వెళ్లాను- “ మనసు విప్పిమాట్లాడుకున్నారా! లేక యింకా మాట్లాడుకోవలసిందేమైనా ఉందా?”



“లేదు మామయ్యా! ఇప్పుడు మేమిద్దరమూ గుడికి వెళ్తున్నాం. వచ్చిన తరవాత భోజనాలు చేద్దాం” 



“గుడికా! ఇప్పుడా!” అందరమూ దాదాపు ముక్త కంఠంతో ఒకేసారి అన్నాం. వైదేహి బదులివ్వలేదు.



పవన్ చేయి అంది పుచ్చుకుంటూ గేటవతల ఉన్నకారు వేపు నడిచింది. తల తిప్పి చూసాను- దీనదయాళూ ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ నిల్చున్నాడు. అక్కయ్యేమో నమ్మలేనట్టు కళ్ళు మిటకరిస్తూంది. 
 దైవదర్శనం చేసుకుని వచ్చిన తరవాత వైదేహి మరొక కుదుపు యిచ్చింది. “మీరందరూ డైనింగ్ హాలు వేపు రండి. వడ్డించేస్తాను. మేమిద్దరమూ తరవాత భోంచేస్తాం” 



అప్పుడు దీనదయాళు నాకు మాత్రం వినిపించేలా అన్నాడు- “ఇద్దరూ కాబో యే వధూవరుల్లా కాదు. చేరిపోయిన భార్యాభర్తల్లా లేరూ! ”



నేను బేలాగా నవ్వి తలూపాను. సినీ హీరో హిరోయిన్ల మధ్య కెమిస్త్రీ బాగా పండిందంటారు సీనీ సమీక్షకులు. మరి దీనినేమనాలి-- 



 నేనూహించినట్లే మధ్యాహ్నం ఊరుకి పవన్ తిరుగు ప్రయాణానికి ప్రెషప్ అవుతున్నప్పుడు దీనదయాళు మేనళ్ళుణ్ణి యెన్ కౌంటర్ చేసాడు. నేనప్పుడు అక్కడే ఉన్నాను, “ఏమిట్రా పవన్, నీ ప్రవర్తన ఓవర్ యాక్షన్ లా కనిపిస్తుందే! ఏమిటీ గంద్రగోళం? ” 



“ఏమీ లేదు మామయ్యా! జస్ట్ లైక్ దట్—”



“నాకలా మామూలు విషయంలా కనిపించడం లేదే! అక్కయ్య రావాలి. పెళ్ళి సంబంధం కుదర్చాలి. నిశ్చితార్థం జరిపించాలి. ఆ తవాత జరగవలసింది యెంతో ఉంది. ఈలోపల మొదటి రోజే చెట్టాపట్టాలేసుకు తిరిగేస్తున్నట్టున్నావు. ఐనా నువ్వా టైపు కాదే! అమ్మాయిల ముందు నువ్వు చాలా షై- టైపుతో ఉంటావు. 



అంతెందుకు— హాస్పిటల్ జూనియర్ లేడీ డాక్టర్స్ తో కూడా దూరంగా జరుగుతూ మెసలడం నేను చూసాను. వాటీజ్ ది మేటర్?”



 “నా వేపు ఓసారి చూసి ఆతరవాత తలతిప్పుకుని నవ్వటానికి ప్రయత్నిస్తూ తల దించుకున్నాడు. దీనదయాళు విడిచి పెట్ట లేదు. 



“నీ నిశ్శబ్దం బోలెడంత కథాకమామిషూ చెప్తూంది. ముందు దీనిని క్లియర్ చేయి. నువ్వు వైదేహికి సారీ చెప్తూ హాలు వేపు వచ్చావు. ఎందుకని? ” 



“కొంచెం యెమోషనల్ ఐపోయి ఓవర్ యాక్ట్ చేసాను. అందుకని-- ” 



“ఓవర్ యాక్ట్ చేసావా! కాని నువ్వాటైపు కాదే—ఇంతకీ యేమి చేసావు? ఎందుకు చేసావు? “ 



“ఉద్వేగం ఆపుకోలేక వాటేసుకున్నాను. గుండెలకు గాఢంగా హత్తుకున్నాను” 



“గౌరవ మర్యాదలు గల సెన్సిటివ్ అమ్మాయి వైదేహి. ఆ పిల్లను అలా చేయవచ్చా! ” 



“అందుకేగా సారీ చెప్పాను. నేనెందుకలా యెమోషనల్ ఐపోయాననేగా మీ ప్రశ్న— చెప్తాను. మొదటి చూపులోనే నేను వైదేహికి సరెండర్ ఐపోయాను. ముఖం- కళ్లు- పొడవు- మేనిరంగు- రూపమంతా నన్ను పదేళ్ళ క్రితం విడిచి పెళ్ళిపోయిన విమలను చూస్తున్నట్లే వివశుణ్ణయాను. మోహంతో కాదు—ఆర్ద్రతతో కన్నీరు విడుస్తూ వైదేహిని కౌగలించుకున్నాను. వైదేహి నాకు దేవుడిచ్చిన వరం మామయ్యా! “ అంటూ కాళ్ళకు నమస్కరించాడు. 



దీనదయాళు దీవిస్తూ నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు. నేనేదో చెప్పాలని నోరు తెరవబోయాను. కాని చెప్పలేక పోయాను. నాకళ్ళు నాకు తెలియకుండానే తడిసి పోయాయి. విధి విన్యాసమంటే ఇది కాదూ! కృతజ్ఞతా భావంతో దీనదయాళ్ ని కౌగలించుకున్నాను. 
***

[k3vv3]

కమరావతీరాగం
వాగుమూడి లక్ష్మీ రాఘవరావు
హాస్యకథల పోటీకి వాగుమూడి లక్ష్మీ రాఘవరావు పంపిన హాస్యకథ “కమరావతీరాగం“. ఇల్లాలి కంఠ మాధుర్యానికి మురిసిపోదామనుకున్న మల్లన్నకు, ఒక్కొక్కసారి జీవితం మీద విరక్తి ఎందుకు పుట్టేదో ఈ కథ చెబుతుంది.

“బోనమెల్లి పోతుందే బోనమ్మ

అమ్మతల్లి బోనం – పెద్ద పట్నమెల్లి పోతుందే బోనమ్మ

సుంకు బియ్యం – గొర్రెపిల్ల – సరుగు తంతు – సంబురాలు

సంబురాలు సంబురాలు-సంబురాలు

బీరప్ప కమరావతుల సంబురాలు

పెళ్ళితంతు మొదలాయె సంబురాలు”

సంబరం అంబరమంట శుద్ధిగ బోనమొండుతుంది కమరావతి.

యింటిదాని సంబురాన్ని చూచి, అంబరమంటిన సింగిడి, రంగురంగులు విరజిమ్ముతున్నట్లు ముసిముసి నవ్వులతో మీసం దువ్వుకున్నాడు మల్లన్న.

“బుద్ధికుదిరి యింటిది గంటెపడితే, దాని చేతివంట తింటానికి బీరప్ప కమరావతులతో పాటు, బొజ్జగణపయ్య పంచె పైకెత్తి లగెత్తుకుంటూ రావల్సిందే” అని మల్లన్న అనుకున్నాడు.

“గోఱ్ఱె.. గోఱ్ఱెమ్మ గోఱ్ఱె – పెళ్ళీడుకొచ్చింది గోఱ్ఱె” అని పాడుతూ, బోనమొండుతున్న కమరావతి జీవాల పెళ్ళికి అన్నీ సిద్ధం చేస్తుంది.

‘గొప్పోళ్ళ పెళ్ళిళ్ళక్కూడ లేని మేమేల సరాగం గొఱ్ఱెల పెళ్ళిళ్ళకుంటుంది. ఇది తరాలనాటి పాట. పాటంటే అసోంటిసొంటి పాటకాదు. మస్తు హుషారయిన పాట. యింటిది అర్రలో కూర్చుని, సొక్కంగా గొంతు సవరించుకుని బువ్వ బుక్కుతూ అల్కగా పాడిందంటే కోయిలమ్మలు కూడ పులకలెత్తిపోతాయి. కాకుంటే పాటలోని గొఱ్ఱెను, యింటిది గోఱ్ఱె చేసేసినప్పుడే, నాబి చల్లబడినట్లే అవుతుంది. దీనికి కంఠశుద్ధి మస్తుగా ఉంది గని డొక్కశుద్ధి మాత్రం వీసమెత్తు కూడ లేదు’ స్మితవదన దరహాసంతో అనుకున్నాడు మల్లన్న.

భారతీయ సనాతన సంప్రదాయాల్లోని ఆదర్శదాంపత్యానికి, ఈ తరంలో కమరావతిమల్లన్నలే చక్కని తార్కాణం; ఇది బండమీది రాత అని కొందరంటారు. “ఆదర్శదాంపత్యమంటే ఏమిటో నాకు తెల్వదుగానీ, మా ఆవిడ చీపురుకట్ట పట్టుకునీ, పప్పుగుత్తి పట్టుకునీ, మజ్జిగ కవ్వం పట్టుకునీ నా వెనక పడేటప్పుడు మాత్రం, నాకామె ఆదర్శ పతివ్రతే అని అనిపిస్తుంది” ఆ కొందరితో నవ్వుతూ అంటాడు మల్లన్న.

“మీ ఆవిడ చీపురుకట్ట, పప్పుగుత్తి, మజ్జిగ కవ్వం పట్టుకుని మీ మీదకు సమరాని కెందుకు సై అంటుంద”ని ఎవరన్నా అడిగితే,”మనం మందుకొట్టి గొంతెత్తితే గార్దభాలే గాబరాపడిపోతాయి. ఇక మనుషుల సంగతి చెప్పేదేమిటి? ఆ మనుషుల కోసం పట్టేస్తుంది మా ఆవిడ చీపురుకట్ట; ఏమాటకా మాటే చెప్పుకోవాలి. మా ఆవిడ చల్లకవ్వం పట్టి, మట్టికుండలో చల్ల చిలుకుతుంటే, అబ్బ దాని వయ్యారం… హయ్యంగవీనమే దాని చిరునవ్వుల యవ్వారం” అని మల్లన్న కవితలల్లేస్తాడు.

పెద్ద పట్నం వెళ్ళడానికి కమరావతి పడే హడావిడిని చూడగానే మల్లన్నకి, అతని పెళ్ళినాటి ముచ్చట్లు యాదికొచ్చాయి. కమరావతి మల్లన్నల పెళ్ళయ్యి చాలా సంవత్సరాలు గడిచింది. అయితే వారికి సంతానం కలగలేదు.

కమరావతి తను మహాపతివ్రతను కాదేమో, అందుకే సంతానవతిని కాలేక పోతున్నానేమోనని అప్పుడప్పుడప్పుడు బోరుమని ఏడ్చేసేది.. తను మహాపతివ్రత కావాలంటే ద్రౌపదిలాగా అయిదుగురిని కట్టుకోవాలా? అని భర్తనే ప్రశ్నించేది. మరల తనకు తానే చెంపలను వాయించుకునేది. బలవంతంగ భర్తకు పాదపూజ చేసేది. ఈ కాలంలో పతివ్రత కావాలంటే పాతపద్ధతులను అనుసరించకూడదని అనుకునేది.. కొత్త పద్ధతంటూ భర్తకు 101 బిందెలతో స్నానం చేయించేది. మల్లన్న జలుబు చేస్తుందే అంటే జలుబు రాకుండ నిమ్మపండ్ల వ్రతం చేస్తాననేది. మల్లన్న పటం ముందు భర్తను కూర్చో పెట్టి 108 భక్తి గీతాలు పాడి వినిపించేది. పాటలన్నీ బాగానే ఉండేవి గని కమరావతి పాడే అక్షరదోషాలకు అవి అర్థాలను మార్చేసుకునేవి. కమరావతికి పాడటమంటే మహాయిష్టం. ఆమె కంఠమాధుర్యంకూడ అందరిని ఆకర్షించేవిధంగ ఉంటుంది. అయితే ఆమె పాడేపాటల్లో అక్షరదోషాలు విపరీతంగ ఉంటాయి. అయినప్పటికీ కమరావతికి గానకోకిలనవ్వాలనే వాంఛ నిలువెల్ల ఉంది.

కమరావతి పాటలు పాడేటప్పుడు రామరామ అనడానికి బదులు రమరమ అని పాడేది. పతి సేవ అనడానికి పర సేవ అని పాడేది. నిన్నే నమ్మితిరా నాథ అనడానికి నిన్నే అమ్మితిరా అనాథ అని పాడేది. ఈ పడతిపూజ అందుకోరా అనడానికి ఈ బడితపూజ అందుకోరా అని పాడేది. నిన్ను మించిన దేవుడు నాకిల లేడురా అనడానికి నిన్ను దంచిన దేవుడు నాకిల లేడా రా? అని పాడేది.

ఒకసారి కమరావతి ధైర్యం చేసి,”దురితదుష్ట చతుష్టయరుధిరమంత” అనే పద్యాన్ని”డులిట డుసతచతుసట రంద్రమంతః” అని పాడేసింది.

ఇల్లాలి కంఠ మాధుర్యానికి మురిసిపోదామనుకున్న మల్లన్నకు, ఆమె పాటల్లోని అక్షరదోషాలు వినగానే ఒక్కొక్కసారి జీవితం మీద విరక్తి పుట్టేది. అయితే భార్య వండి పెట్టే వంటల రుచులను తలచుకుని పుట్టిన విరక్తిని చంపేసేవాడు.

కమరావతి పెరుగావడ, పాలావడ, పీష్ ఆవడ, చికెన్ ఆవడ, మటన్ ఆవడ, తేనె ఆవడలను చేసి పెడితే, మల్లన్న లొట్టలేసుకుంటూ చిన్నముక్కకూడ వదిలి పెట్టకుండ తినేవాడు.  కమరావతి మల్లన్నల యింటిప్రక్కనున్న యింట్లో ఉమాదేవి శంకరులు ఉంటున్నారు. యిద్దరూ ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో ఉద్యోగం చేస్తున్నారు. ఉమాదేవి తెలుగు టీచర్ కాగా, శంకరం గణిత ఉపాధ్యాయుడు. వేదపురాణేతిహాసాదుల మీద అభిమానం ఉన్నవాడు. వారికొక కుమార్తె, ఒక కుమారుడు, కుమార్తె పేరు అపాల.

ముద్దుగ అల అనీ, పాల అనీ, అప్ప అనీ ఎవరిష్టమొచ్చినట్లు వారు పిలుస్తారు. ఎలా పిలిచిన పలికే సహనవంతురాలు అపాల. కుమారుడు దిలీప్ అందరూ దీపు అని పిలిచేవారు. దీపు కొంటెకోణంగి.

అపాల కమరావతిమల్లన్నల యింట్లోనే ఎక్కువగ ఉండేది. పిల్లలు లేని కమరావతి అపాల దీపులను స్వంత బిడ్డల్లాచూసుకునేది. అపాల కమరావతి పాడే పాటల్లోని తప్పులను సరిచేస్తూ, క్రొత్తపాటలను నేర్చుకునేది. “అబ్బా ఆంటీ వంద మా తరం కాదు వందేమాతరం” అని అపాల తప్పులను సరిచేస్తుంటే మల్లన్న,”మొగుడా అని పాడమంటే మింగుడా అని పాడుతుందమ్మ” అని తన ఆవేదనను అపాలకి చెప్పుకునేవాడు. అపాల ఇంటర్‌లో ఉన్నతస్థానాన విజయం సాధించింది. ప్రేమలో పడింది.

కమరావతి కంఠమాధుర్యానికి ఉమాదేవికూడ అబ్బురపడిపోయేది. అయితే ఆమె అక్షరదోషాలను వినగానే ఆమెకు దిమ్మతిరిగి బొమ్మ కనపడేది. కమరావతి పాటల్లోని తప్పులను సరిచేస్తుండేది. దీపుకు మాత్రం కమరావతి తప్పులతో పాడుతుంటేనే ఆనందంగ ఉండేది. అప్పుడప్పుడు దీపు ఆనందంతో జత కలిపేవాడు మల్లన్న.

ఒకసారి “వల్లకాటికిపోయి ఓరయ్యో- చల్లటీ కబురెత్తుకోచ్చాను మారయ్యో ఊరునేలే ఆసామి ఊరకుక్క- ఊరుకూరికే చచ్చిందంట మారయ్యో ఆసామి ఊరకుక్క ఆహాహా చచ్చింది ఓహోహో చచ్చింది మారయ్యా” అంటూ గోరంత మంచిని కొండంత చేసిచెప్పే తిక్క శంకరయ్య పాటను దీపు వ్రాసుకొచ్చి కమరావతిని పాడమన్నాడు. కమరావతి గొంతు సవరించుకుంది. ఒకటికి పదిసార్లు పాటలోని మొదటి అక్షరం వ ని జపించింది. పాడటం మొదలు పెట్టేసరికి ఆమెకు వ అనే అక్షరం గుర్తుకురాలేదు. ” క..కు… గ.. గు. జ..జు..త..తు..మ..ము. ర..రు….” యిలా అన్ని అక్షరాలను యాది చేసుకుని కడకు “నల్లకడికి పోయి” అంటూ పాట అందుకుంది. భార్య కోడిమెదడుకు జుట్టు పీక్కున్నాడు మల్లన్న.

మల్లన్న కమరావతిని ఉమాదేవికి అప్పగించి డొక్కశుద్ధి చేయమన్నాడు. చిరునవ్వుతో ఉమాదేవి అలాగే అంది.

మల్లన్న జీవాలవ్యాపారం చేస్తుంటాడు. ఆ మార్కెట్ లోనే తిక్కశంకరయ్య పాటలు పాడుతూ కూరలు అమ్ముతూ కాలం గడుపుతుంటాడు. ఒకసారి తిక్కశంకరయ్య కమరావతి పాటలను విని రెండురోజుల వరకు తనెవరో మరిచిపోయి, “ముఖ్యమంత్రిగారు నా ముక్కుపొడుం డబ్బా పోయింది. గూఢచారి 116 ని పంపి వెతికించి తెప్పించి యివ్వండి, ఉపవాసముంటే అప్పుతీరదు–వల్లకాటి కెళితే పోయింది తిరిగిరాదు. మీరు ఉపవాసముండవద్దు. వల్లకాటికి వెళ్ళవద్దు. ముక్కుపొడుం డబ్బా తెప్పించి యివ్వండి” అంటూ ఊరంత తిరిగాడు. కడకు కమరావతి చేతిముద్ద తినే మనిషయ్యాడు.

కమరావతి పాటల్లో పాడే అక్షరదోషాలను ఉమాదేవి కూడ సరిచేయలేక పోయింది. కమరావతి ఖాళీ ఉన్నప్పుడల్లా తన పాటలను పాడి వినిపించడానికి ఉమాదేవి భర్త శంకరం దగ్గరకు వెళ్ళేది.

శంకరం కమరావతి పాటలను విన్నప్పుడల్లా “సున్నాను కని పెట్టింది నేనే; రామానుజంకి ఎక్కాలు నేర్పింది నేనే; పాస్కల్ నన్నడిగే పకోడీలు తిన్నాడు. పునరపి జననం – పునరపి మరణం – ఎందుకు భేదం – ఎందుకు మోదం” అని జుట్టు పీక్కునేవాడు. పీక్కున్న జుట్టును సవరం కట్టించుకోమని భార్యకు యిచ్చేవాడు. దీపు తన తండ్రి సినిమాకు డబ్బులివ్వనప్పుడల్లా తండ్రి మీదకు కమరావతిని పాటపాడటానికి పంపేవాడు. శంకరం యింటిలోకి అవతారం, ఆనందవనం అద్దెకు దిగారు. “హోహోహ్లాదహ్లాద! పాటలంటే నేను చెవి కోసుకుంటా” అన్న ఆనందవనానికి కమరావతి గురించి చెప్పింది అపాల.

ఆనందవనాన్నే అపాల ప్రేమించింది. ఇద్దరూ దగ్గరదగ్గరగా ఉండి ఒకరిగురించి మరొకరు బాగా తెలుసుకోవాలనుకున్నారు. అపాల ప్రేమపూర్వక అభ్యర్థనను అనుసరించి ఆనందవనం మిత్రుడు అవతారంతో అపాల యింటిలోనే అద్దెకు దిగాడు. ఈ విషయం ఉమాదేవికి శంకరానికి తెలియదు. నాలుగురోజుల పాటు అప్పులవాళ్ళ బాధనుండి బయటపడవచ్చని ఆనందవనంతో అవతారం వచ్చాడు.

అపాల మాటలను విన్న ఆనందవనం కమరావతి పాటల్లోని భాషాదోషాలను సరిచేసి, ఆమెను మహాగాయనిని చేస్తానని తన మిత్రుడు అవతారం మీద ఒట్టేసి గట్టిగ చెప్పాడు. ప్రేమికుని సాహసం చూసి అపాల మహదానంద పడింది. కమరావతిని పరిచయం చేసింది. “వచ్చేవచ్చే వసంతమాసం – పంపే పంపే శుకసందేశమ” అనే పల్లవిని ఆనందవనం పాడి, అలాగనే పాడమని కమరావతితో అన్నాడు. కమరావతి గొంతు సవరించుకుంది. ఆ సవరింపులో ఆమె గొంతుతో కదలాదిన స్వరాల మాధుర్యానికి ఆనందవనం పులకరించిపోయాడు. నవీనరాగకల్పనకు యిలాంటి కంఠాలే కావాలనుకున్నాడు. కమరావతి పాటను అందుకుంది.

“వాచ్చె వాచ్చే సంతలో మాసం – పందే పందే సంకసందేశం” అని కమరావతి పాడగానే వంటచేస్తున్న అవతారం “పాలల్లో వెయ్యాల్సింది పంచదార కాదు. చింతపండు” అంటూ చింతపండు వేసాడు. గుడ్లు తేలేసాడు.

ఆనందవనం కమరావతి భాషాసమస్యను అర్థం చేసుకున్నాడు. దీర్ఘ కాలప్రణాళికను ఒకదానిని రూపొందించుకున్నాడు. ఆ ప్రణాళికలో భాగంగ “నానూనెనీనూనెనానూనెనీనానూనె”అంటూ కమరావతితో అనిపించసాగాడు. కమరావతి పని చేసుకుంటూ కూడ నానూనెనీనూనె అని పాడుకోసాగింది. అదే నూనో అర్థంకాక మల్లన్న జుట్టు పీక్కునేవాడు. దేవదాసు కుక్కపిల్లను పక్కన పెట్టుకుని త్రాగితే, తను మేకపిల్లని పక్కన పెట్టుకుని తాగాలని రకరకాల ఆలోచనలు చేసేవాడు. ఆనందవనం కమరావతికి రకరకాలుగ తెలుగు అక్షరాలను పలికిస్తూనే, అపాలతో “జింగిరిజింగిరిబాల” అంటూ ప్రణయగీతాలాలపించసాగాడు.

ఆనందవనం ప్రణయగీతాలను కమరావతి పసిగట్టింది. వారి ప్రేమ గురించి భర్తకు చెప్పింది.

మల్లన్న ఆనందవనం గురించి ఆరా తీయసాగాడు. అవతారం ఖాళీ సమయాల్లో దీపు తెలుగు నోడ్సులు వ్రాసి పెట్టసాగాడు. కమరావతి ప్రభావాన నోట్సుల్లో, ‘పదిమంది’ అని వ్రాయాల్సింది ‘పందిమంది’ అనీ, ‘కళ్ళు తెరిచిచూడు’ అని వ్రాయాల్సింది ‘కాళ్ళు తెరిచిచూడు’ అనీ, ‘భారతం’ అని వ్రాయాల్సింది ‘భరతం’ అనీ వ్రాయసాగాడు. ఆనందవనం ‘నానూనె’తో పాటు ‘జాజిజిజూజోజో జీజజాజిజూజోజో’ వంటి అనేక అక్షరబంధాలను కలిపించి కమరావతితో పలికించసాగాడు. అతని “కాకీ కకీకాకకూ కాకరాకకాక కీకాకకూ కాక కేక కేక”వంటి అక్షరబంధాలు అందరిని ఆకర్షించాయి. దీపు వాటిని ఉచ్చరిస్తూ, బడిపంతులును కూడ అబ్బురపరిచాడు.

మల్లన్న ఆనందవనం గురించి మొత్తం తెలుసుకున్నాడు. అనందవనం తలిదండ్రులు అతని చిన్నతనంలోనే కారు ప్రమాదంలో చనిపోయారు. అతను అనాథాశ్రమంలో పెరిగి పెద్దయ్యాడు. అనందవనం గురించి అపాల గురించి కమరావతి మల్లన్నలు ఉమాదేవి శంకరంలకు చెప్పి, వారి ప్రేమకు ప్రాణం పోసారు.

ఆనందవనానికి ఈ విషయం తెలిసింది. కమరావతిమల్లన్నలకు నమస్కరిస్తూ, “మీ మేకలకు మే భాష నేర్పి నా రుణం తీర్చుకుంటాను” అన్నాడు.

ఆనందవనం ప్రభావాన కమరావతి పాటల్లో అక్షరదోషాలు తగ్గిపోయాయి. ఆమెతో పాటల కచ్చేరి పెట్టించారు. తొలి కచ్చేరిలోనే ఆమెకు మహాగాయని అని బిరుదు వచ్చింది. కమరావతీగానం ప్రపంచవ్యాప్తంగ ప్రజాదరణను పొందింది. కమరావతి తన పేరు మీద కమరావతీరాగం అనే కొత్తరాగాన్ని కనిపెట్టింది. అది ఆదునిక సమాజాన్ని కూడ ఆకర్షించింది. ఆమె సన్మాన కార్యక్రమంలోనే ఆనందవనం అపాలాల పెళ్ళి జరిగింది.

కమరావతి అక్షరదోషాల జబ్బు అవతారాన్ని అంటుకుంది. అవతారం, ‘శివకుమారుడు’ అని వ్రాయాల్సింది ‘శవకుమారుడు’ అని వ్రాయడం, ‘కందిపప్పు’ అని వ్రాయాల్సింది ‘కిందిపప్పు’ అని వ్రాయడం, ‘సాంబారుపొడి’ అని వ్రాయాల్సింది ‘సోంబేరు పొడి’ అని వ్రాయడం చేయసాగాడు. ఆనందవనం అపాలలు యిద్దరూ కలిసి అవతారం కోసం మరో దగ్గుకాల… సారీ… సారీ… దీర్ఘకాల ప్రణాళికను సిద్ధంచేసారు.

సర్వేజనాః ఆనందో భవంతు!

[k3vv3]

జడివాన - కొడవంటి ఉషా కుమారి



“ఏవండోయ్! ఇదివిన్నారా!” 
“ఏమిటో చెప్పకుండా ఇది విన్నారా!అంటే ఏం తెలుస్తుందోయ్!సంగతి ఏమిటో చెప్పు! విన్నానో లేదో చెప్తాను!” అన్నాడు సుందరం.
“ఎదురింటి సత్యమూర్తి మాస్టారికి వాంతులట రాత్రి నుండి!హాస్పటల్ కి తీసుకెళ్ళేరట.”అంది సుందరి. “అయ్యో!చెప్పావుకావేమీ!ఉందిచూసివస్తాను!” అన్నాడు వంకీకి ఉన్న షర్ట్ వేసుకుని బయటకు నడుస్తూ!
” పక్కింటి ఆండాళ్ళు అన్ని గమనిస్తూనే ఉంది!దూరంగా ఉండటంతో సంగతి ఏమిటో పూర్తిగా తెలియటం లేదు! ‘వాంతులూ,హస్పటలూఅంటున్నారు! అదీ సత్య మూర్తి మాష్టారింట్లో! ఏదో జరిగే ఉంటుంది!’
 “ఇదిగో జగదంబ! ఇలారా!” “ఏమయ్యింది ఆండాళ్ళు వదినా!” “ఏమవడం ఏమిటీ!ఆ సత్య మూర్తి మాష్టారు పెద్దమ్మాయి వాంతులు చేసుకుంటుందట!చూడ్డానికి వెళ్ళాడట ఆ సుందరం!”
“అవునా! ఇంత జరిగిందా!”
“మరేమనుకున్నావు! వాళ్ళింట్లో వాంతులైతే వీళ్ళకేమిటి కడుపుబ్బరం!”
“ఆ…. మరే! అసలు వీళ్ళ అబ్బాయి ఆ అమ్మాయి కలిసి తిరగడం మనం చూస్తూనే ఉన్నముగా!” “ఆ నిజమే కారణం అదే అయిఉంటుంది!” వంకరగా నవ్వుతూ అంది ఆండాళ్ళు!
 “మరే! అయినా మనకెందుకు?” “నిజమే! మనం చూస్తే అమాయకులం!”
“అవును సుమా!ఆ వెనకింటి వెంకటేశం లేడూ!అరవై ఏళ్ళుదాటాయిరెండోపెళ్లి చేసుకుంటానంటున్నాడట!”
“అయ్యో! అవునా! ఇదేమిచోద్యం అమ్మా! అయినా మనకెందుకు?”
 “అవును వదినా!మనమసలే అమాయకులం!ఇంతకీ ఆ నాలుగిళ్ళవతల ఆనందరావు గురించి ఏమను కుంటున్నారో నీకు తెలుసా! ఆండాళ్లు వదినా!”
 “అయ్యో! తెలియకేం వదినా! ఆఫీసులోనే సెకండ్ సెటప్ పెట్టేడట!”
“ఓరి నాయినోయి!నీకింత తెలుసా!నేనేదో గాలి వాటంగా విన్నాను ఆండాళ్ళు వదినా!”
 “ఇంతేనా! ఇంకా చూడు తమాషా!మా వెనకాల సందులో మూడో ఇంట్లో నారాయణా నా నోటితో చెప్పలేను! ఇక నువ్వు రోజు వెళ్ళే అచ్చమ్మకి కన్ను లొట్ట నోరు లొడలొట్ట!”
 “అయ్యో! నిజమా!కళ్ళజోడు పెట్టుకుంటే ఏదో అనుకున్నాను సుమా!”
“అంత ఎందుకు జగదంబా! మన ముందు సందులో సీతాపతి లేడూ! భార్య అంటే తెగ భయం! ఆవిడ కూర్చోమంటే కూర్చుంటాడు! లేవమంటే లేస్తాడు!”
“నిజమే సుమా! నేను గమనించనే లేదు! ఇంతకీ నీకు ఈ విషయం తెలుసా! ఇక్కడినుండి తిన్నగా వెళ్లి కుడివైపుకు తిరిగితే అక్కడ రెండో ఇల్లు! అత్తా కోడలు రోజు గొడవలే! మొన్న అయితే కొట్టుకున్నారు కూడా!”
“ఓడియమ్మ నిజమా! అయినా మనకెందుకు జగదాంబా!”
“అవును సుమా! మనం అసలే అమాయకులం కూడాను! అయినా అందరూ మనలా జాలిగుండె కలవాళ్ళు ఉంటారా! ఆండాళ్ళు వదినా!” వాళ్ల నోళ్ళల్లో పడి అంతా కొట్టుకుపోతున్నారు! కొంతమంది లేచిపోతున్నారు! మరి కొంతమంది ఏమో అయిపోతున్నారు! అంతలో…..
 “ఇదిగో ఇక్కడ ఆండాళ్ళు, జగదాంబ అంటే ఎవరూ?” “మేమే! ఎందుకు అడిగావు?” ఆరాగా అడిగారు ఇద్దరూ.
“ ఆండాళ్ళక్కాయ్ మీ పెద్దమ్మాయి, జగదాంబ పెద్ద కొడుకూ కలిసి ఎక్కడికో జంపంట! ఊర్లో అందరూ ఎక్కడ చూసినా ఇదే మాట్లాడుకుంటున్నారు!ఇంతసేపూ అందరినీ ఆడిపోసుకున్నారు కదా! ఇప్పుడు మీవంతు!” వికవికా నవ్వుతూ అంది అనసూయ.
“ఓరి నాయనోయ్! నాకొంపకే ఎసరొచ్చిందా!” అంది ఆండాళ్ళు.
“వామ్మో ఇదేం తద్దినం! బోలెడంత కట్నంతో కోడల్ని తెచ్చుకుందాం అనుకుంటే!” అంది జగదాంబ.
“అవును! అందరి గురించి చెడుగా ఏమో అన్నారుగా! అది మీకే కొట్టింది! ఇప్పటికైనా ఆ నోటిని అదుపులో పెట్టుకోండి! లేకపోతే ఊరంతా ఏకమై నీ పని పడతారు!” అంది అనసూయ. జడివాన వెలిసింది! ఆకాశం నిర్మలంగా ఉంది.
 

[k3vv3]

చెన్నమ్మ సర్కిల్ - డా.ఎం.హరికిషన్  


చెన్నమ్మ సర్కిల్ - (Heart ❤️ Touching Story) ఆంధ్రజ్యోతి సండే బుక్ లో ప్రచురింపబడిన కథ

"ఈ ఎర్ర రంగు చీరలో ఎంత ముద్దుగా ఉన్నావో తెలుసా?" దగ్గరకు తీసుకుంటూ అన్నాడు గోపాల్.
ఇంట్లో ఎవ్వరూ లేరు. ఇద్దరే!
సుందరి వాళ్ళ అమ్మ పొద్దున్నే పనికి పోగానే రహస్యంగా ఇంట్లోకి చేరాడు.
అతని ఒడిలో పడుకొని, కళ్ళలోకి తదేకంగా చూస్తూ “గోపాల్... ఇదంతా జరుగుతుందంటావా” దిగులుగా అడిగింది. ఆమె నుదుటిమీద చిన్నగా ముద్దు పెట్టుకుంటూ “నన్ను నమ్ము. మన స్నేహం ఇప్పటిది కాదు. చిన్నప్పటినుంచి ఒకరి చేయి మరొకరం పట్టుకుని నడిచాం. కలసి బడిలో పక్కపక్కనే కూర్చున్నాం. తిన్నాం. తిరిగాం. ఇప్పుడు ఇలా నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేసి నా దారి నేను చూసుకోవడానికి మనసొప్పడం లేదు. బతికినా చచ్చినా కలిసే” ఆ మాటలు అంటుంటే గొంతు ఉద్రేకంతో వణికింది. సుందరి చప్పున గోపాల్ నోటిని చేతితో మూసి గట్టిగా తన గుండెలకు హత్తుకుంది. ఆమె కళ్ళలోంచి ఒక్కొక్క చుక్క కారుతోంది.
“నువ్వేం దిగులుపడకు. నేను వివరాలన్నీ తెలుసుకున్నాను. బాంబేలో ఆపరేషన్ చేసే వైద్యులు చాలామంది వున్నారు. ఆ తరువాత మనం పెళ్లి చేసుకొని మనమెవరో ఎవరికీ తెలియని చోటుకు వెళ్ళిపోయి బతుకుదాం.”
“మరి అంత డబ్బు!"
“దాని కోసమే రేపు బయలుదేరుతున్నా. పత్తికొండ దగ్గర జొన్నగిరి అనే వూరు వుందిలే. అక్కడ తొలకరి వానలప్పుడు వజ్రాలు దొరుకుతాయంట. సుంకన్న తెలుసు కదా... మన చిన్ననాటి స్నేహితుడు. వానితో కలిసి వెళుతున్నా. మన అదృష్టం బాగుంటే సమస్యలన్నీ తీరిపోతాయి.”
మధ్యాహ్నం పన్నెండవుతూ వుంది.
“సరే ఇంక నువ్వెళ్ళు. అమ్మ వచ్చే సమయం దగ్గర పడింది. జాగ్రత్త. అవసరమైతే మెసేజ్ చెయ్. ఫోన్ చేయకు.”
గోపాల్ ఆమె వంకే తిరిగి చూస్తూ వెళ్లిపోయాడు.
సుందరి గబగబా చీర విప్పేసి, బొట్టు తుడిచేసి, చొక్కా ప్యాంటు వేసుకొని, పాపిడి మధ్య నుంచి కుడికి తీసింది. చీరను జాగ్రత్తగా మడతలు పెట్టి బీరువాలో భద్రంగా దాచింది. వంట ఇంకా పూర్తి కాలేదు. అన్నం గిన్నె స్టవ్ మీదకి ఎక్కించి, బెండకాయలు తరిగి వేపుడు చేసింది. అమ్మ పనిచేసి అలసి ఆకలితో వస్తుంది. వంట సిద్ధంగా లేకపోతే విసుక్కుంటుంది.
“నేనూ నీతో పాటు వస్తాను మా... నీవొక్కదానివే ఎంత కాలం కష్టపడతావు" చాలాసార్లు అంది తల్లితో.
"వద్దు... బైట ఎవరైనా నిన్ను ఒక్క మాట అన్నా తట్టుకోలేను.”
“ఎంత కాలం ఇలా ఒంటరిగా ఇంట్లో.”
"నేను బతికున్నంత కాలం" ఆమె కంట్లో నీటి పొర.
“ఆ తర్వాత?”
కాసేపు నిశ్శబ్దం. శూన్యంలోకి చూస్తూ “దేవుడున్నాడు” అంటూ పైకి రెండు చేతులు ఎత్తి మొక్కుకునేది.
చాలాసార్లు చచ్చిపోవాలి అనిపించేది. కానీ గోపాల్ బతుకుపై ఆశ కల్పించాడు. చిన్నప్పటినుంచీ ఎంతో స్నేహంగా వుండేవాడు.
అమ్మ బడి మానిపించాక కూడా ఒక్క గోపాల్ని మాత్రమే రానిచ్చేది.
ఎనిమిదో తరగతి వరకు అంతా బాగానే ఉండేది. కానీ తొమ్మిది నుంచి నెమ్మది నెమ్మదిగా మార్పు మొదలైంది. మామూలుగానే నాజూకుగా వుండే తెల్లని శరీరం మరింత నునుపుదేలసాగింది. గొంతు పూర్తిగా మగవాళ్లకు దూరంగా జరిగిపోయింది. మీసాలు గడ్డాలు రావలసిన మొహం నున్నగా తయారై ఛాతి పొంగడం మొదలైంది.
చుట్టూ గుసగుసలు మొదలయ్యాయి. నవ్వులు... అవహేళనలు... ఎత్తిపొడుపులు... రోజురోజుకి లోపలికి ముడుచుకొని పోసాగాడు. వెనుక మాటలు కాస్త మొహం మీదే అనటం మొదలయ్యింది.
మగపిల్లలు గిల్లటం, నవ్వటం, లాగటం మొదలుపెట్టారు. గోపాల్ వాళ్ళతో చాలాసార్లు గొడవ పడేవాడు. తన్నేవాడు.తన్నించుకునేవాడు.
ఆడపిల్లలు దూరంగా జరగటం మొదలుపెట్టారు.
తల్లికి అంతా అర్థమవుతూ వుంది. ఒకరోజు ఇంట్లో పెద్ద గొడవ. నాన్న గట్టిగా అరుస్తున్నాడు.
"వీన్ని ఎక్కడన్నా వదిలేసి వస్తా. ఊరిలో తలెత్తుకోలేకపోతున్నా. బిడ్డ పుట్టలేదనుకుంటే సరి.”
"లేకలేక పుట్టిన ఒక్కగానొక్క బిడ్డ. ఎంతమంది వాళ్ళ పిల్లలకు కాలొంకరైనా, చేయొంకరైనా కళ్ళల్లో పెట్టుకుని చూసుకోవటం లేదు.”
"అది వేరు... ఇది వేరు... వాళ్లను చూసి అందరూ జాలిపడతారు. కానీ వీన్ని చూస్తే మొగం మీదే నవ్వుతున్నారు. భరించలేను.”
“నువ్వు ఎన్నైనా చెప్పు. చచ్చినా వీన్ని వదిలేయలేను.”
“సరే అయితే. నేనే మిమ్మల్ని వదిలేస్తా.” గదిలోంచి వస్తున్న మాటలు వింటూ వణికిపోయాడు. కళ్ళ నీళ్లతో ఒక మూల గోడకు అతుక్కుపోయాడు. మాటా మాటా పెరిగిపోయింది.
"వీడు వున్నంత వరకు ఇటువైపు అడుగు పెట్టను" అంటూ ఇంట్లోంచి వెళ్లిపోయాడు.
మూడు సంవత్సరాలయింది తండ్రి ముఖం చూడక.
తల్లి పనిచేసుకొని బతకడానికి ఏ ఊరయితేనేమి అనుకుంటూ ఆ ఊరు ఖాళీ చేసి, కర్నూల్లో తమ గురించి ఎవరికీ తెలియని చెన్నమ్మ సర్కిల్ దగ్గరికి చేరింది.
అక్కడ ఉదయం లేచినప్పటినుండీ ఎవరి బతుకు వేట వారిది.
ముందెవరున్నారు, వెనుకెవరున్నారు, బతికారా, చచ్చారా... తెలుసుకునే ఓపిక ఎవరికీ లేదు.
రేపటి వరకూ బతికి వుండడమే వారి ప్రధాన సమస్య.
అక్కడ వుండే ఇండస్ట్రియల్ ఏరియాలో పని వెతుక్కుంది. సుందరికి పంజాబీ డ్రెస్సులు తొడిగింది. చుట్టుపక్కల వాళ్లకి ఆడపిల్ల అనే చెప్పింది. ఇంట్లో మగపిల్లవానిలా బట్టలు వేసుకున్నా ఎప్పుడైనా బయటికి అడుగుపెడితే మాత్రం ఆడపిల్లలాగే బట్టలు వేసుకోమనేది. చుట్టుపక్కల ఎవరికీ ఎటువంటి అనుమానం రానీయకుండా గుట్టుచప్పుడు కాకుండా బతకసాగారు. ఎవరినీ ఇంటికి రానిచ్చేది కాదు. సుందరి ని కూడా బైటికి పంపేది కాదు. పిల్లలకోడిలా కాపాడుకోసాగింది.
కొంతకాలానికి గోపాల్ కూడా ఊర్లో పనులు దొరకక, పంటలు పండక, తాపీ పని నేర్చుకొని కర్నూల్లోకి అడుగు పెట్టాడు. మరలా ఇద్దరి మధ్య అనుబంధం మొదలై అది ప్రేమగా మారింది.
************
గోపాల్ బట్టలున్న తన పాత సంచితో సుంకన్న ఇంటికి చేరాడు. సుంకన్న పెళ్ళాం ఇచ్చిన కాఫీ తాగుతా వుంటే ఆమె వంటింట్లోంచి “అన్నా... అక్కడ వజ్రమూ లేదు, మట్టిగడ్డా లేదు. ఈయన మాటలు విని పనీపాటా వదిలేసి నువ్వు కూడా పోతున్నావే అనవసరంగా. పెండ్లయిన కాన్నించి చూస్తా వున్నా గదా... తొలకరి వానలు వస్తున్నాయంటే చాలు పంచ పైకెగ్గట్టి హుషారుగా ఎగురుకుంటూ పోవడం... చేతిలో దుడ్లు అయిపోగానే మొగమంతా నల్లగా చేసుకుని మట్టసంగా వూగులాడుకుంటా రావడం... ఇదే వరుస. నీకెందుకన్నా ఎండమావుల్లో ఎదుకులాట. హాయిగా పని చేసుకోక” అనింది.
సుంకన్న పెళ్ళాం వంక సురసురు చూస్తా “చూడు... అదృష్టదేవత ఎప్పుడు ఎవరి తలుపు తడతాదో ఎవరికి తెలుసు. చూస్తావుండు ఏదో ఒకరోజు నీ మొగుడు పెద్ద మిద్దె కట్టి, మోటర్ బండిపై నిన్నూ నీ బిడ్డను కూర్చోబెట్టుకుని చెన్నమ్మ సర్కిల్ వీధులన్నీ తిరగకపోతే.” "వాయబ్బో మాటలకేం తక్కువ లేదులే. వూ కొట్టేటోడు వుండాలగానీ చందమామ మీద ఇళ్ళుకూడా కట్టి చూపియ్యగలవు” అని నవ్వుకుంటా ఎంగిలి కాఫీగ్లాసు తీసుకుని వంటింట్లోకి వెళ్లింది.
సుంకన్న గోపాల్ వంక తిరిగి “రేయ్ జొన్నగిరి అంటే ఏమనుకుంటా వున్నావ్... అశోకుని కాలంలో రెండవ రాజధాని. అప్పట్లో దాన్ని సువర్ణగిరి అని పిలిచేవారట. అదే కాలక్రమేనా సొన్నగిరిగా... జొన్నగిరిగా మారిపోయింది. ఇప్పుడు అక్కడ అశోకుడు వేయించిన శాసనాలు తప్ప కోట గుర్తులు ఏమీ లేవు. అన్నీ శిథిలమైపోయి సర్వసంపదలతో సహా భూమిలో కప్పబడిపోయాయి. 
అంతేకాదు విజయనగర రాజ్యం పతనం అవుతున్న సమయంలో శత్రువుల చేతికి చిక్కకుండా రాజ్యంలోని విలువైన రత్నాలు, వజ్రాలు అన్నీ సరిహద్దు ప్రాంతాలలోని గ్రామాల్లో ఈ చుట్టుపక్కల గుంతలు తీసి భద్రంగా దాచి పెట్టినారంట. అవే ఇప్పుడు నెమ్మదినెమ్మదిగా భూమి కోతకు గురై ఒక్కొక్కటిగా వెలుపలికి వస్తా వున్నాయి. తినే ప్రతి గింజపైనా దేవుడు ఎవరో ఒకరి పేరు ముందే రాసిపెట్టినట్టు... ప్రతి వజ్రం పైన దాని యజమాని పేరు ముందే ఉంటుంది. అవి వాళ్ళు అడుగుపెట్టినప్పుడు మాత్రమే దొరుకుతాయి. నీ అదృష్టం ఎలా వుందో ఎవరికి తెలుసు?” ఊరించి ఊరించి చెప్పాడు.
ఇద్దరూ నెల రోజులకు అవసరమైన బియ్యాన్ని, వంట పాత్రలను, చిన్న కిరోసిన్ స్టవు, టార్చిలైటు, దుప్పట్లను, బట్టలను గోనె సంచుల్లో మూటగట్టుకొని బైలుదేరారు.
ఇంతలో పది సంవత్సరాల సుంకన్న చిన్న కూతురు ఎదురు వచ్చింది. పాపను ఎత్తుకొని ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. “బాయ్ నాన్నా... బాయ్ మామా” అంటూ టాటా చెప్పింది. “జాగ్రత్తగా పోయి రండి" కన్నీళ్లను కొంగుతో తుడుచుకుంటూ సుంకన్న పెళ్ళాం ఊరగాయ, రొట్టెలను దారిలో తినడానికి మూటగట్టి అందించింది.
******
వచ్చి అప్పటికే పదిహేను రోజులు అవుతావుంది. రోజూ పొద్దున్నే లేవడం, గుడి ముందున్న బోరింగు వద్ద స్నానం చేసి బట్టలుతుక్కోవడం, స్టవ్ మీద అన్నం పప్పు చేసుకోవడం, కొంచెం తిని మిగిలింది మూటగట్టుకుని పొలాల్లోకి బయలుదేరడం.
ఆ ఎర్ర నేలల్లో జనాలు గొర్రెలమందల్లా తలలు వంచుకొని గుంపులు గుంపులుగా వెదుకుతా వున్నారు. ఎవరెవరికో ఎప్పుడో వజ్రాలు దొరికి వాళ్ళ జీవితాలు ఒక్కసారిగా మారిపొయినాయనే కథలు వింటూ... చస్తున్న ఆశలకు జీవం పోస్తూ... పొలాలను జల్లెడ పడుతున్నారు.
ఆ ఊరి రైతులు చానా మంచోళ్ళు. విసుక్కోరు.
ఒకపక్క వాళ్ళు దున్నుకుంటా వుంటే మరొక పక్క జనాలు వాళ్ళ వెంబడే ఏరుకుంటా వున్నా ఏమీ పట్టించుకోరు. ఎక్కడెక్కడి నుంచో ఆశతో వచ్చే వాళ్లను చూస్తే ఆ ఊరి వాళ్లకు జాలి.
గోపాల్ నీరసంగా తవ్వుతూ వున్నాడు. పొద్దున్నుంచీ ఏమీ తినలేదు. ఇదే ఆఖరి రోజు. తెచ్చుకున్న సరుకులూ డబ్బులూ అయిపోయాయి. ఆకలి లోపల చంపేస్తా వుంది. నీళ్ల బాటిల్ వంక చూశాడు. ఖాళీగా వుంది. దూరంగా ఒక వంక వుంది. బాటిల్ తీసుకొని అటువైపు అడుగులు వేశాడు. వంక చుట్టూ గుబురు మొక్కలు. ఆ మొక్కల్లో తినడానికి పనికి వచ్చేవి ఏమైనా వున్నాయా అని పరిశీలనగా చూస్తూ అడుగులు వేస్తుంటే... పొదలో ఏదో తళుక్కున మెరిసింది. ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాడు. తీక్షణంగా అటువైపు చూశాడు. రెండు కళ్ళు తనని బెదురు బెదురుగా చూస్తున్నాయి. కుందేలు పిల్ల...

[k3vv3]

కడుపులో ఆకలి కాల్చివేస్తా వుంది. నోట్లో సర్రున నీళ్ళూరాయి. చప్పుడు కాకుండా చుట్టూ చూశాడు. కొంచం దూరంలో ఒక లావు కర్ర కనబడింది.
గోపాల్ బలమంతా ఉపయోగించి సరిగ్గా దాని వీపు మీద కొట్టాడు. కట్టె తాకేంతలోగా పొదల్లోకి ఒక్క గెంతు గెంతింది.
వెంట్రుకవాసిలో కట్టె దభీమని ఆ పక్కనే ఉన్న మట్టి ముద్దపై పడి ముక్కలైంది. రెప్పపాటులో కుందేలు మాయమైంది.
అది వెళ్లిన దిక్కే చూస్తూ వుండిపోయాడు కొద్దిసేపు. తర్వాత నిరాశగా వెనక్కి తిరుగబోతున్న వాడల్లా ఒక్క క్షణం ఆగాడు. ఏదో తళుక్కున మెరిసింది.
కొట్టుకుంటున్న గుండెతో అటువైపు చూశాడు. కట్టె దెబ్బకు పగిలి ముక్కలైన మట్టిముద్ద మధ్యలో పచ్చగా మెరుస్తున్న చిన్న రాయి. ఒక్కుదుటన ఎగిరి దాన్ని అందుకున్నాడు. గబగబా నీళ్ల వద్దకు పోయి మట్టిని కడిగి శుభ్రంగా తుడిచాడు. రాయి ఆకుపచ్చ రంగులో మినుకుమినుకుమంటా మెరుస్తావుంది.
చుట్టూ చూశాడు. ఎవరూ లేరు. దాన్ని భద్రంగా ప్యాంటు జేబులో దోపుకున్నాడు. బాటిల్లో నీళ్లు నింపుకొని వడివడిగా సుంకన్న దగ్గరికి వచ్చాడు. వాన్ని పక్కకు తీసుకుపోయి రహస్యంగా జేబులోని రాయిని చూపించాడు. సుంకన్న కనుపాపలు పెద్దగా అయ్యాయి. ఆనందంతో గోపాల్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. శరీరం వణుకుతా వుంది. మొహం వెలిగిపోతా వుంది. "రేయ్... నాకు తెలిసినంత వరకు ఇది వజ్రమే. కానీ ఎంత విలువ వుంటాదో తెలియదు. వజ్రాల వ్యాపారుల ఏజెంట్లు ఇక్కడ గద్దల్లా తిరుగుతా వుంటారు. మాయచేసి చానా తక్కువ ధరకు అమ్మిస్తారు. ఎక్కడా నోరిప్పకు. గమ్మున నాతో రా. నాకు బాగా తెలిసిన మంచి ఏజెంట్ ఒకడున్నాడు.
వాని వద్దకు పోదాం” అన్నాడు గుసగుసగా. ఇద్దరూ పని ఆపేసి ఊర్లోకి బయలుదేరారు. ఛార్జీ కోసం తీసి పెట్టుకున్న డబ్బులతో కడుపునిండా అన్నం తిని ఏజెంట్ దగ్గరికి బైలుదేరారు.
“చూడు గోపాల్... పిల్చుకొచ్చింది, వసతి ఏర్పాటు చేసింది, అమ్మిస్తున్నది, దారి చూపిస్తున్నది అంతా నేనే కాబట్టి కనీసం పావు భాగమైనా నాకు ఇవ్వాల."
"రేయ్... లక్ష పైన ఎంతొచ్చినా అందులో సగం నీకిస్తా. కానీ లక్ష లోపల వస్తే మాత్రం ఈ ఒక్కసారికి వదిలేసెయ్. నీకు తెలుసు కదా సుందర్ గురించి. ఆపరేషన్ కి లక్ష ఖర్చు అవుతుంది. అర్థం చేసుకో. వాడూ నీ చిన్నప్పటి స్నేహితుడే కదా” చేతులు పట్టుకొని బతిమలాడుతూ అన్నాడు.
సుంకన్న కాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఆ తరువాత చిరునవ్వుతో “సరే... నీ దయ నా ప్రాప్తం. లక్ష కన్నా ఎక్కువ రావాలని కోరుకుందాం. నీ చెయ్యి మంచిగా వున్నట్టుంది. ఈసారి దొరికితే మాత్రం సగం సగం చూడు” అన్నాడు. గోపాల్ అలాగేనంటూ తలూపాడు.
సుంకన్న తనకు తెలిసిన ఏజెంట్ దగ్గరికి తీసుకుపోయాడు. వాడు దాన్ని పరీక్షించి వెంటనే వాళ్ళిద్దరిని తన మోటర్ సైకిల్ మీద గుత్తిలోని వజ్రాల వ్యాపారి దగ్గరికి పిలుచుకొని పోయాడు. అతను ఆ రాయిని పరీక్ష చేసి తొంభై వేలు వస్తుంది అన్నాడు. ఒక వ్యాపారిని కాదని ఇంకొక వ్యాపారి దగ్గరికి పోవడం కష్టం. ఇచ్చిన డబ్బులు తీసుకొని తిరిగి జొన్నగిరి చేరుకున్నారు. ఏజెంట్ కి కమీషన్ కింద పదివేలు ఇచ్చారు.
అప్పటికే బాగా చీకటి పడింది. కర్నూలుకు తిరిగి పోవడానికి బస్సులు లేవు. పొద్దున్నే వెళదామని అనుకున్నారు.
గుడిముందు పడుకున్నారు.
గోపాల్ చాలా ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు. నిద్ర రావడం లేదు. పదేపదే సుందరి గుర్తుకు
రాసాగింది. పెదాలపై నవ్వు తొంగి చూస్తోంది. విషయాన్నంతా సంబరంగా సుందరికి మెసేజ్ చేశాడు.
ఆలోచనల్లో కళ్ళు ఎప్పుడు మూతపడ్డాయో తెలియదు.
తనపై సుందరిపై పూల వర్షం...
“మీరిద్దరూ హాయిగా కలసి మెలసి బతకవచ్చు. ఇకపై ఏ సమస్యా వుండదు” అంటున్న బాంబే డాక్టర్లు...
ఎర్ర చీరలో ఆకుపచ్చ జాకెట్ వేసుకొని, జడలో మల్లెపూలతో, చేతిలో పూలదండతో తనకోసం వాకిలి దగ్గర ఎదురుచూస్తున్న సుందరి...
మెడలో పూలదండలతో కొత్త బట్టలతో చిటికెన వేలు పట్టుకొని తన వెనుకే ఏడడుగులు వేస్తూ...
కలలు ఒకదాని తరువాత ఒకటి...
ఒకదానితో మరొకటి కలిసిపోతూ....
అంతలో సుందరి వాళ్ళ అమ్మ కాళికాదేవిలా ఎర్రబారిన కళ్ళతో ప్రత్యక్షమైంది.
“వదులురా నా కొడుకుని" అంటూ విసురుగా చెయ్యి లాగి ఈడ్చి చెంపమీద కొట్టింది...
అదిరిపడి లేచి కూర్చున్నాడు.
చుట్టూ చీకటి.
గుండె వేగంగా కొట్టుకోసాగింది. నాలుక పిడచగట్టుకపోయింది.
బాటిల్ వైపు చూశాడు. ఖాళీగా వుంది.
పక్కకు చూశాడు. సుంకన్న లేడు!
బయటికి వచ్చి చూశాడు. అంతా చీకటి... నిశ్శబ్దం... కనుచూపుమేరలో ఎవరూ లేరు. చుట్టూ ఎటువంటి అలికిడీ లేదు.
మనసులో ఏదో అనుమానం కదిలింది. క్షణంలో అది పెరిగి పెద్దగై పెనుభూతమైంది. వణుకుతున్న చేతులతో వేగంగా లోపలికొచ్చాడు.
డబ్బు పెట్టిన సంచి లేదు.
క్షణాల్లో అంతా అర్థమయింది.
సమయం చూశాడు.
ఉదయం నాలుగవుతూ వుంది. ఇంత పొద్దున్నే ఊరు నుండి ఎవరూ బయటపడలేరు.
ఆరు గంటల వరకు ఆటోలు, బస్సులు కూడా కనీసం తిరగవు.
ఎవరైనా బండిమీద పోతూవుంటే వాళ్లతో లిఫ్టు ఎక్కి పోవాలన్నా వెలుతురు వచ్చేవరకు ఆగాల్సిందే.
కోపంతో బస్టాండ్ వైపు పరుగు తీశాడు. బస్టాండ్ దగ్గర పడగానే చప్పుడు కాకుండా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ... చుట్టూ గమనిస్తూ... చెట్ల చాటున పొదల చాటున దాక్కుంటూ... ఒక్కొక్క అడుగే వేయసాగాడు. బస్టాండ్ కు కొంచెం దూరంలో ఒక చెట్టు కింద దాపుకు ఎవరికీ కనబడకుండా ముడుచుకొని కూర్చున్న సుంకన్న కనపడ్డాడు. వాని చేతిలో సంచి. జాగ్రత్తగా రెండు చేతులతో గుండెలకు అదుముకొని గట్టిగా పట్టుకొని వున్నాడు.
నెమ్మదిగా అడుగులు వేస్తూ వెనుక నుంచి వచ్చి “ఎక్కడికి తప్పించుకొని పోతావురా దొంగనాకొడకా... నన్నే మోసం చేయాలనుకుంటున్నావా" అంటూ ఎగిరి వాని
మీదికి దూకాడు.
సుంకన్న వణికిపోయాడు. “రేయ్ నా మాట వినరా. చాలా అవసరంరా. అక్కడ పాప...” అంటుండగానే గోపాల్ వాని మెడను చంకలో ఇరికించుకొని గట్టిగా నొక్కసాగాడు. పట్టు బిగుస్తున్నకొద్దీ సుంకన్నకు గాలి అందడం లేదు. నోట మాట రావడం లేదు. చేతులు టపటపా భూమిపై కొట్టుకుంటున్నాయి.
తప్పించుకోవడం చేతగాక నోటికి దగ్గరగా వున్న గోపాల్ భుజాన్ని పళ్ళతో కండ వూడి వచ్చేటట్లుగా కొరికాడు.
భుజం సుర్రుమనడంతో గోపాల్ చేయి వదిలాడు. రక్తం కారుతున్న చేతిని చూసి కోపంతో వూగిపోయాడు. చుట్టూ చూశాడు. దూరంగా రాయి కనపడింది. సర్రున దాన్ని అందుకుని ఈడ్చి సుంకన్న తలపై ఒక్కటి కొట్టాడు.
అంతే...
రక్తం సర్రున ఎగజిమ్మింది.
చేతులంతా రక్తంతో తడిసిపోయాయి. సుంకన్న పక్కనే పడి వున్న సంచిని తీసుకొని గోపాల్ దారితెన్నూ లేనట్టు పరిగెత్తాడు. ఇంతలో జేబులోని సెల్ ఒకటే మోగసాగింది. పరుగు తగ్గించి... తీసి చూశాడు.
ఇంటికి వెళ్లినప్పుడల్లా ఆప్యాయంగా 'అన్నా' అని పిలిచే సుంకన్న పెళ్లాం!
గుండె పిసికినట్లు అనిపించింది. కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి.
ఈ సమయంలో ఎందుకు ఫోన్ చేస్తుందో తెలియక ఎత్తాడు. “అన్నా... చానా సేపటినుంచి ఫోన్ చేస్తున్నా. మా ఆయన ఎత్తట్లేదు. నిన్న రాత్రి నుంచి పాప ఆసుపత్రిలో తనకలాడతా వుంది. చేతిలో మందులకు ఒక్క పైసా లేదు. బతుకుతాదో చస్తాదో తెలియడం లేదు. అదేదో డెంగీ జ్వరం అంట. నిమిష నిమిషానికి కణాలు తగ్గిపోతున్నాయంట. నువ్వైనా విషయం చెప్పి వెంటనే పిలుచుకొని రా. నాకు కాలూ చేయీ ఆడడం లేదు" ఏడ్చి ఏడ్చి ఆమె గొంతు ఎండిపోయినట్లుంది. మాటలు ఎక్కడో నూతిలోనుంచి వస్తున్నట్లుగా వినబడుతున్నాయి.
గోపాల్ చేతిలోంచి సెల్ జారి కిందపడింది. “అన్నా... అన్నా..." ఆమె అరుపు
వినబడుతోంది.
సుంకన్నకు పాప పరిస్థితి ముందే తెలుసా? అందుకోసమేనా డబ్బులు దొంగతనం చేసి రాత్రికి రాత్రి పారిపోతున్నది! చిరునవ్వుతో వీడ్కోలు పలికిన పాప నవ్వు కళ్ళ ముందు కదలాడింది. కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. వేగంగా వెనక్కు తిరిగి సెల్ తీసుకుని చెట్టువైపు పరిగెత్తాడు.
తన ఆనందంలోనూ, దఃఖంలోనూ, వూహల్లోనూ, ఆలోచనల్లోనూ, ఆవేశంలోనూ, ఓదార్పులోనూ... అమ్మగా, అన్నగా, తమ్మునిగా ఇన్నాళ్ళు మనసులో మనసై నిలిచిన తన చిన్ననాటి స్నేహితుడు...
సుంకన్న... చెట్టు దగ్గర పడి వున్నాడు. తల నుంచి రక్తం కారి గడ్డ కడుతూ వుంది. పక్కనున్న బాటిల్లోంచి నీళ్లు తీసి ముఖం మీద చిలకరించాడు.
"రేయ్.. లెయ్ రా... ఒక్క మాట చెప్పొచ్చు కదరా పాప కోసమని. ఈ స్నేహితుని మీద ఆ మాత్రం నమ్మకం లేకపోయిందా. లే... ఇదిగో ఈ డబ్బంతా నీకే. పద పద... పాపను కాపాడుకుందాం" కుదుపుతూ అన్నాడు. సుంకన్నలో చలనం లేదు.
కళ్ళు ఎక్కడో ఆకాశం కేసి నిరాశగా రెప్ప వేయకుండా చూస్తూ వున్నాయి.
అంతలో ఫోన్ మోగింది...
అదిరే గుండెతో... ఎవరా అని చూశాడు.
సుందరి...
చెన్నమ్మ సర్కిల్ నుంచి ఆశగా...
**************************

[k3vv3]

ఇదేమి ఊరురా నాయనా

 డా.ఎం.హరికిషన్ 

కందనవోలు అనే రాజ్యంలో దేవరాజు అనే వ్యాపారి ఉండేటోడు. ఆయన చానా కష్టజీవి. కడుపు నింపుకోడానికి తిండి వెతుక్కునే స్థాయి నుండి పదిమందికి అన్నం పెట్టే స్థాయి వరకు ఎదిగినాడు. ఆయన చేయని వ్యాపారమూ లేదు తిరగని ఊరూ లేదు. నెమ్మదిగా అతనికి వయసు మీద పడింది. చనిపోయే ముందు కొడుకు రంగరాజుని పిలిచి "రేయ్... అంతా నాకే కావాలా అని ఎప్పుడు అనుకోకు. పది రూపాయలు సంపాదిస్తే కనీసం ఒక రూపాయయినా దానం చెయ్యాల. అలాగే ఒక ముఖ్యమైన విషయం... నువ్వు ఏ ఊరికైనా పో ఏ వ్యాపారమైన చేయి... కానీ తూర్పు దిక్కున ఉన్న కంత్రీకట్టకు మాత్రం పోవద్దు. ఎందుకంటే" అంటూ విషయం చెప్పే లోపల ఆయన ప్రాణం విడిచినాడు.
రంగరాజు తండ్రి చెప్పినట్టే రకరకాల ఊర్లు తిరుగుతా ఎవరినీ మోసం చేయకుండా పదిమందిని ఆదుకుంటా చానా డబ్బు సంపాదించినాడు. ఒకసారి అడవిలో గుర్రం మీద పోతావుంటే దారిలో ఒక దొంగల గుంపు దాడి చేసింది. వాళ్లకు దొరుకుతే నిలువుదోపిడీ చేయడమే గాక చంపినా చంపుతారు. అందుకని వాళ్ళనుంచి తప్పించుకోడానికి గుర్రాన్ని వేగంగా అడవిలోనికి ఉరికించినాడు. అది అలా ఉరుకుతా ఉరుకుతా అడవిలో దారి తప్పిపోయింది. ఎటుపోవాల్నో తోచలేదు. ఎటు చూసినా చెట్లు, గుట్టలు, వాగులు, వంకలు. దాంతో దొరికింది తింటా చెరువుల్లో కాలువల్లో నీళ్లు తాగుతా ఒక నాలుగు రోజులు అడవిలో తిరిగినాక ఆఖరికి ఒక ఊరు కనబడింది. సంబరంగా ఆ ఊరి లోపలికి పోయినాడు. దారిలో ఒక పిల్లోడు కనబడితే "ఏ ఊరు బాబూ ఇది" అని అడిగినాడు. దానికి వాడు "కంత్రీ కట్ట" అని చెప్పినాడు. ఆ పేరు వినగానే రంగరాజు అదిరిపడినాడు. వాళ్ల నాయన చెప్పిన మాటలు కళ్ళముందు మెదిలినయి. కానీ నాలుగు రోజుల నుంచి అడవిలో తిరిగి తిరిగి బాగా అలసిపోయినాడు గదా. దాంతోబాటు ఆకలితో కడుపు నకనకలాడి పోతావుంది. అందుకని ఈ ఒక్కరోజు ఇక్కడ పండుకొని తర్వాత రోజు పొద్దున్నే దారి కనుక్కొని వెళ్ళిపోవాలి అనుకున్నాడు.
ఊరిలో పోతావుంటే ఒక ఇంటి ముందు ఒక ముసలాయన కనబడినాడు. రంగరాజు ఆయనతో "తాతా... అన్నం తినక నాలుగు రోజులైంది. అడవిలో దారి తప్పి ఇట్లా వచ్చినాను. నిద్ర లేదు. ఒక్కరోజు ఆశ్రయం ఇవ్వగలవా" అని అడిగినాడు. ముసలాయన వాన్ని ఎగాదిగా కిందికీ మీదికీ చూసినాడు. మెడలోని దండలు, వేసుకున్న బట్టలు చూడగానే బాగా ధనవంతుడని అర్థమైంది. దాంతో "ఎంతమాట నాయనా... ఆకలితో అన్నం పెట్టమని ఇంటి ముందుకు వచ్చినవారిని ఉత్త చేతులతో పంపిస్తే చచ్చిన తర్వాత నరకంలో వేడి వేడి నూనెలో వేయిస్తారంట" అంటూ లోపలికి పిలిచి తాగడానికి నీళ్లు ఇచ్చి స్నానం చేసి రమ్మన్నాడు. అతని మాటలు తియ్యగా, ఆప్యాయంగా సొంత మనిషి కదా మాట్లాడుతున్నట్లు ఉన్నాయి. ఆ ముసలాయన రంగరాజును మాటల్లో పెట్టి "నీది ఏ ఊరు, ఎక్కడి నుంచి వచ్చినావు, మీ అమ్మానాన్న ఎవరు, ఏం చేస్తారు" అంటూ అన్ని వివరాలు ఒక్కటి కూడా విడవకుండా కనుక్కున్నాడు.
రంగరాజు భోంచేశాక ఊరు చూద్దామని బయలుదేరినాడు. అతడు అట్లా కొంత దూరం పోయినాడో లేదో ఒక ఒంటి చేతి మనిషి ఎదురొచ్చినాడు. ఆయనకు కుడి చెయ్యి లేదు. అతను రంగరాజుతో "నువ్వు కందనవోలు దేవరాజు కొడుకువే కదా... అచ్చం మీ నాయన లెక్కనే వున్నావు" అని పలకరించినాడు. రంగరాజు అవునంటూ తలూపినాడు. వెంటనే అతను "మీ నాయన ఈ ఊరికి ప్రతి ఆరు నెలలకు ఒకసారి వచ్చేటోడు. ఒకసారి నాకు ఐదు వందలు అవసరమైతే నా కుడిచేయి కుదవబెట్టుకొని డబ్బులు ఇచ్చినాడు. ఇదిగో ఈ ఐదు వందలు తీసుకొని వెంటనే నా చేతిని నాకివ్వు. లేదంటే నష్టపరిహారం కింద పదివేల బంగారు వరహాలు అనా ఇవ్వు" అని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. రంగరాజుకు అతనికి ఏం చెప్పాలో తోచలేదు. "ఇప్పటికిప్పుడు తిరిగి ఇమ్మంటే ఎలా... రేపటి వరకు నాకు సమయం ఇవ్వు" అన్నాడు.
అతను "సరే రేపు వస్తా" అంటూ వదిలేసినాడు.
రంగరాజు ఇంకొంచెం దూరం పోయినాడో లేదో ఒకామె ఏడుస్తా పరిగెత్తుకొని వచ్చి రంగరాజును గట్టిగా పట్టుకుంది. "మీ నాయన రెండు సంవత్సరాల కిందట ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు నన్ను చూసి ఇష్టపడి పెళ్లి చేసుకున్నాడు. అప్పటినుంచి ఇంటి ఖర్చులకోసం నెల నెలా క్రమం తప్పకుండా వేయి వరహాలు పంపిస్తా ఉన్నాడు. కానీ మీ నాయన సచ్చిపోయినప్పటి నుండి ఆరు నెలలుగా ఒక్క పైసా కూడా నాకు అందలేదు. అందరి వద్ద అప్పులు చేసి బ్రతుకుతా ఉన్నాను. మీ నాయనకు ఆస్తికైనా అప్పుకైనా నీవే కదా వారసునివి. వెంటనే నా అప్పులన్నీ తీర్చి నెలనెలా నాకు వేయి వరహాలు పంపు" అనింది. ఆ మాటలు వినేసరికి రంగరాజు నోట మాట రాలేదు. ఏం చేయాలో అర్థం కాక "నీవు మా నాన్న పెళ్ళానివి అనే విషయం ఇప్పుడే కదా నాకు తెలిసింది. రేపటి వరకు సమయం ఇవ్వు. ఏం చేయాలో ఆలోచిస్తాను" అన్నాడు. ఆమె సేఅ అనింది.
రంగరాజు అలా పోతావుంటే ఒకతను ఎదురుపడి "ఏం రంగరాజు మీ నాన్న వచ్చినప్పుడల్లా నాతో చదరంగం ఆడేటోడు. నువ్వు కూడా ఆడతావా. నువ్వు ఓడిపోతే నేను కోరింది ఇవ్వాలి. నేను ఓడిపోతే నువ్వు కోరింది ఇస్తా. ఏం పందానికి వస్తావా" అన్నాడు. రంగరాజుకు కూడా చదరంగం అంటే చచ్చేంత ఇష్టం. దాంతో సై అంటే సై అంటూ పందానికి దిగినాడు. ఇద్దరూ చానాసేపు పందెం కోళ్లలెక్క పోటీపడి ఆడినారు కానీ చివరికి రంగరాజు ఓడిపోయినాడు. దాంతో "చెప్పు... నీకు ఏం కావాలి" అన్నాడు. దానికి అతను "నువ్వు మా ఇంటి వెనుకున్న బాయిలో నీళ్లన్నీ తాగాలి లేదా నీ దగ్గర ఉన్న మొత్తం బంగారం అన్నా ఇవ్వాలి. ఏది ఎంచుకుంటావో నీ ఇష్టం" అన్నాడు. రంగరాజుకు ఏం చెప్పాలో అర్థం కాక "రేపటి వరకు సమయం ఇవ్వు" అన్నాడు
రంగరాజు ఆలోచించుకుంటా తాను ఉండే ఇంటికి తిరిగి వచ్చినాడు. కడుపునిండా అన్నం తిని "చెప్పు తాతా... ఎవరు నువ్వు. ౠణం ఉంచుకోవడం నాకు ఇష్టం ఉండదు. రెండు రోజులు ఆశ్రయమిచ్చినావు అన్నం పెట్టినావు. నీకెంత ఇవ్వాలి" అన్నాడు. దానికాయన ఆయన " దబ్బులదేముందిలే నాయనా... నేను నిన్ను సంతోషపెట్టినట్లే నువ్వు కూడా నన్ను సంతోష పెట్టు చాలు" అన్నాడు. దానికి రంగరాజు సరేనని చిరునవ్వు నవ్వి మొత్తం తిన్న దానికి, ఉన్నదానికి మూడు వరహాలు అయితే అంతకు రెట్టింపు ఆరు వరహాలు అతని చేతిలో పెట్టినాడు. కానీ అతను ఏమాత్రం సంతోషపడలేదు. ఎంత డబ్బు ఇవ్వచూపినా అతను ఇవి నాకేం సంతోషాన్ని కలగజేయడం లేదు అంటున్నాడు. రంగరాజుకి ఏం చేయాలో తోచక "సరే నాకు ఒక్క రోజు సమయం ఇవ్వండి. మిమ్మల్ని సంతోష పరుస్తాను" అన్నాడు.
 
తర్వాత రోజు నలుగురు పొద్దున్నే వచ్చి రంగరాజును పట్టుకున్నారు. కానీ రంగరాజుకు వాళ్ళకి ఏం చెప్పాలో తెలియక ఇంకోరోజు గడువు కోరినాడు. దాంతో ఆ నలుగురు కలిసి ఆ గ్రామ పెద్ద దగ్గరికి న్యాయం కోసం పోయినారు. గ్రామ పెద్ద రంగరాజును పిలిపించినాడు. రంగరాజు ఆలోచనలో పడినాడు. "ఈ ఊర్లో అందరూ కాలికేస్తే వేలుకి వేలికేస్తే కాలికి వేసేటట్లు ఉన్నారు. తనకు సాయం చేసేవారు గానీ న్యాయం చెప్పేవారు గానీ ఎవరూ లేరు. తన ఆపదల్లోంచి తానే సొంతంగా బయటపడాలి. వీళ్లకు మంచిగా మర్యాదగా సమాధానం చెబితే సరిపోదు. దెబ్బ కొడితే మళ్ళా లేయకూడదు" అనుకుంటా అట్లాంటి సమాధానాల కోసం ఆలోచించకుంటా గ్రామపెద్ద ఇంటికి పోయినాడు.
గ్రామాధికారి రంగరాజును కోపంగా చూస్తా "ఏమయ్యా చూడడానికి బాగా చదువుకున్నోని మాదిరి కనపడుతున్నావు. ఇదేనా పద్ధతి. ఆ ఒంటిచేతి మనిషి డబ్బులు వడ్డీతో సహా తిరిగి ఇస్తానంటూ ఉన్నాడు కదా... వెంటనే మీ నాయన కుదవ పెట్టుకున్న కుడిచేయిని తెచ్చి ఆయనకు ఇవ్వు. లేదా నష్టపరిహారం అనా చెల్లించు" అన్నాడు. దానికి రంగరాజు ఒక నిమిషం ఆగి "అయ్యా... మా నాన్న దగ్గర ఈయన ఒక్కడే కాదు చానామంది వాళ్ళ చేతుల్య్, కాళ్ళు కుదువ బెట్టినారు. కాబట్టి ఎవరిది ఏ చేయో ఎవరిది ఏకాలో కనుక్కోవడం కష్టం. ఇతను ఎడమ చేయి గనుక ఇస్తే అచ్చం దానికి సరిపోయే కుడిచేతిని వెతికి పట్టుకొని వస్తా" అన్నాడు. ఆ మాట వింటూనే ఒంటిచేతి మనిషి అదిరిపడినాడు. "ఓరి దేవుడోయ్... ఏదో పది రూపాయలు వస్తాయి కదా అని ఆశపడితే మిగిలిన ఈ ఒక్క చేయి కూడా పోయేటట్లుందే" అనుకుంటా వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా పారిపోయినాడు. గ్రామపెద్ద చేసేదేం లేక "సరే... వాని సంగతి వదిలేయ్. నెల నెలా మీ నాయన పంపే డబ్బులతో గౌరవంగా బతుకుతున్న ఈమె మీ నాయన చచ్చిపోయినాక తినడానికి తిండి కూడా లేక ఇబ్బంది పడతా ఉంది. ఈమెను చూసుకోవాల్సిన బాధ్యత వారసునివైన నీపైనే ఉంది కదా" అన్నాడు. దానికి రంగరాజు "అయ్యా... మీరు చెప్పింది నిజమే. నేనుండేదేనా కందనవోలు. ఈమె ఉండేది ఈ ఊరు. అక్కడికి ఇక్కడికి చానా దూరం. మా అమ్మ ఒక్కతే ఇంటి దగ్గర ఇంటి పనులన్నీ చేసుకుంటా కష్టపడతా ఉంది. కాబట్టి ఈమె కూడా తట్ట బుట్ట సర్దుకొని నా వెంబడి వచ్చేస్తే అక్కడ ఇద్దరమ్మలు కలసి హాయిగా పని చేసుకుంటా ఒకరికొకరు తోడుగా ఉంటారు. చచ్చేంత వరకు నెత్తిన పెట్టుకొని చూసుకుంటాను. తల్లి ఉండాల్సింది కొడుకు దగ్గరే కదా" అన్నాడు. ఆ మాటలు వినగానే ఆమె అదిరిపడి "నీవు నెలనెలా పంపే నీ డబ్బూ వద్దు. ఈ ఊరూ వద్దు. సచ్చినా ఇక్కడి నుండి ఒక్క ఇంచు కూడా కదలను" అంటూ అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయింది.
ఇద్దరూ అట్లా వెళ్ళిపోగానే గ్రామ పెద్ద తల గీరుకుంటా "మరి వీనితో కాసిన పందెం సంగతేమి. భావినీళ్లు మొత్తం తాగేస్తావా లేక నీ దగ్గర ఉన్న సొమ్మంతా అనాపైసల్తో సహా అప్పజెప్తావా" అన్నాడు. దానికి రంగరాజు "అయ్యా పందెం ప్రకారం బావిలో నీళ్లు మొత్తం తాగుతా. వెంటనే పోయి ఆ బావిలోని నీళ్లు ఒక్కచుక్క కూడా మిగలకుండా తోడుకొ రండి. ఆ తరువాత మాట పడకూడదు" అన్నాడు. ఆ మాటలు వినగానే పందెం కాసిన మనిషి అదిరిపడినాడు. అది అట్లాంటి ఇట్లాంటి అల్లాటప్ప బావి కాదు. ఏడు బొంగుల లోతుంటాది. ఎన్ని నీళ్లతోడినా ఎండాకాలం కూడా ఒక్క ఇంచు తగ్గవు. అట్లాంటిది ఆ బావి నీళ్ళన్నీ తోడేదెప్పుడు? వీడు తాగేది ఎప్పుడు? దాంతో అది తన చేతకాదు అంటూ మట్టసంగా అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయినాడు.
ఇక చివరగా మిగిలింది అన్నం పెట్టిన తాత. అతన్ని సంతోష పరచాలి. ఎట్లాగబ్బా అని ఆలోచించి తాతతో "మీ గ్రామపెద్ద చానా మంచి మనిషి. ఈ చుట్టుపక్కల అరవయ్యారు ఊర్లలో ఇంత పద్ధతిగా తీర్పులు చెప్పేవాళ్ళు ఎవరూ ఉండరు. అందుకే వారికి గౌరవంగా ఒక పట్టు తివాచి బహుమానంగా ఇవ్వాలనుకుంటున్నాను. నీకు సంతోషమేనా" అన్నాడు. ఆ మాట వినగానే తాత గొంతులో పచ్చి వెలక్కాయ పడినట్టు అయింది. నాకు ఇది సంతోషంగా లేదు అంటే గ్రామపెద్దకు కోపం వస్తుంది. కొరడాలతో కొట్టిచ్చి ఊరులోంచి వెలి వేయిస్తాడు. దాంతో ఏమీ చేయలేక "మా గ్రామపెద్దలని సన్మానిస్తే సంతోషం తప్ప బాధ ఎందుకు ఉంటాది" అన్నాడు. దాంతో రంగరాజు చిరునవ్వు నవ్వి "నిన్ను సంతోషపరిచాను కాబట్టి ఇక నీకు డబ్బు ఒక్క పైసా కూడా వెయనక్కర్లేదు" అంటూ పట్టు శాలువా తెప్పించి గ్రామ పెద్దను ఘనంగా సత్కరించినాడు. అట్లా తన తెలివితేటలతో ఆపదలన్నింటినుంచి బయటపదదమే గాక మరొక ఆపద వచ్చి మీద పడకముంద్ర ఒక్క క్షణం కూడా ఆ ఊరిలో ఉండకుండా అక్కడి నుంచి బయటపడినాడు.
**************************