[k3vv3]

వంకాయ మహత్యం
            -శానాపతి(ఏడిద)ప్రసన్నలక్ష్మి
 
   " వంకాయ వంటి శాకముతో భోజనం తినడానికి కూడా అదృష్టముండాలి. నిజంగా నీ మొగుడు అదృష్టవంతుడే శ్రావ్యా!" కూతురుకి నచ్చచెబుతూ భార్య అన్నపూర్ణ చేసే వంట రుచిని తలచుకుంటూ చెప్పాడు పరమేశం.
 
 
 
   "ఏంటి నాన్నా... మీరూ అలాగే చెప్తారు. మార్కెట్ లో ఎన్నో రకాల కూరగాయలు ఉండగా ఈవంకాయలు తప్పించి ఏమీ దొరకనట్టు గంపెడు మోసుకొచ్చారు. ఇంటికొచ్చే కొత్తల్లుడికి ఇవేనా వండిపెడతారు?" చికెన్, మటన్, చేపలు, రొయ్యలు ఇలాంటివి తెచ్చి పెట్టి భోజనం పెట్టాలి గానీ...మరీ ఈ వంకాయ కూరతోనా...?" భర్త దగ్గర తన పరువేం కానుందోనని తెగ ఫీలైపోతూ తండ్రి దగ్గర వాపోయింది శ్రావ్య.
 
 
 
    "ఎంత అల్లుడైతే మాత్రం శనివారం పూట చికెన్లూ, మటన్లు ఎలా వండిపెట్టగలను..? రేపు ఎలాగూ ఆదివారమే కదా. మటన్ బిర్యానీ చేసి చికెన్ కూరతో పాటూ గారెలు చేస్తాను. అవి చాలవనుకుంటే రొయ్యలు కూడా తెప్పించి వేపుడు చేసి పెడతానులేవే." చేతులు పైట చెంగుతో తుడుచుకుంటూ వంట గదిలోంచి వచ్చి చెప్పింది తల్లి అన్నపూర్ణ.
 
 
 
   "ఏంటోనమ్మా! ఇంటికి ఎవరైనా వస్తున్నారంటే ఈ వంకాయ కూరకటి చేయకుండా మానవు. చిన్నప్పటి నుంచి చూస్తూనే ఉన్నాను. నేను టెన్త్ చదివేటప్పుడు అనుకుంటాను నువ్వు ఊరెళ్లినప్పుడు వంకాయ వేపుడు చేయడం ప్రయత్నిద్దామని వంకాయ ఇలా కోసానో లేదో...ఇంత పురుగు బయటపడింది. అప్పటినుంచీ నాకు వంకాయ అంటేనే అసహ్యం" అంది ముఖం ముడుచుకుంటూ శ్రావ్య.
 
 
 
   అబ్బబ్బా...నువ్వూరుకోవే తల్లీ . రొయ్యల్నీ, చేపల్నీ పట్టుకోవడం నాకూ చిరాకే. మరేం చేస్తాను చెప్పు...వాటిని నేను తినకపోయినా మీ అందరికీ ఇష్టమని చెప్పి నేను వండటం లేదా? నీకు వంకాయ అసహ్యమని చెప్పి...అందరికీ ఇష్టం లేకుండా పోతుందా చెప్పు. అందులోనూ నేను వంకాయలతో రకరకాల కూరలు చేస్తాను. అవన్నీ నాన్నగారికి నచ్చుతాయి. నేను వండినట్టు ఎవరూ వండలేరన్న ధీమా కావచ్చు. అందుకే ఎవరైనా వస్తున్నారంటే అన్ని వంకాయలు మోసుకొచ్చేస్తారు.
 
 
 
   "సర్లే అమ్మా...అమ్మ ఎలాగూ ఒక్క వంకాయ కూరతో సరిపెట్టదు కదా...దానితో పాటూ సాంబారూ, కొబ్బరి పచ్చడి, అప్పడాలు, బంగాళదుంప వేపుడు కూడా చేస్తుంది. దానితో పాటూ కొత్తావకాయ కూడా రుచి చూపిద్దాం". అయినా...వంకాయతో చేసినన్ని రకాల కూరలు ఏ కాయగూరతోనూ చేయలేము. పచ్చడి, పులుసు, వంకాయ పచ్చిపులుసు, వంకాయ కారం, వంకాయ ఇగురు కూర, వంకాయ వేపుడు, గుత్తివంకాయ ఇలా ఎన్నెన్నో చేయొచ్చు" అంటూ తండ్రి పరమేశం లొట్టలేస్తుంటే...ఇక చెప్పడం అనవసరమని నెమ్మదిగా లోనికి జారుకుంది శ్రావ్య.
 
 
 
            ***    ***    ***
 
 
 
   అల్లుడు వినయ్ రానేవచ్చాడు. అత్తగారు కంచంలో గుత్తివంకాయ కూర వడ్డిస్తుంటే "చాలు చాలు" అని అల్లుడు అనడంతో....శ్రావ్య ముసిముసిగా నవ్వుకుంది.
 
 
 
   " ఏం అల్లుడు గారూ! మా శ్రావ్యలా మీకూ వంకాయ కూర నచ్చదా? అన్నాడు పరమేశం.
 
 
 
   అబ్బే అదేం లేదు మావయ్యా! రుచి చూడాల్సినవి చాలా వున్నాయి కదాని...అంటూ అన్నంలో కూర కలుపుకున్నాడు వినయ్.
 
 
 
           ***   ****   ***
 
 
 
   మర్నాడు ఆదివారం శ్రావ్య కోరుకున్నట్టుగా అల్లుడు కోసం మాంసాహారంతో వంటలన్నీ ఘుమ ఘుమ లాడించేసింది అన్నపూర్ణ.
 
 
 
   భోజనాల సమయం అవ్వడంతో...అన్ని రకాలు వడ్డించారు అల్లుడికి.
 
 
 
   కంచం ముందు కూర్చుని..."ఇవన్నీ మాఅమ్మ ఎప్పుడూ చేసి పెడుతూనే ఉంటుంది. ఫ్రిడ్జ్ లో రాత్రి చేసిన వంకాయ కూర ఏమైనా మిగిలిందేమో చూడు" అన్నాడు భార్య శ్రావ్య చెవిలో గుసగుసగా వినయ్.
 
 
 
   ఆ వంటలు కాకుండా వంకాయ కూరని అడుగుతున్న భర్త ముఖాన్ని అయోమయంగా చూసింది .
 
 
 
   "నిజానికి మా అమ్మ వంకాయ కూర వండితే పెద్ద ఇష్టంగా తినను గానీ...అత్తయ్య ఎంతో అద్భుతంగా వండారు. రాత్రి మళ్లీ వడ్డించుకోడానికి మోహమాటపడి వేసుకోలేదు." అన్నాడు మళ్లీ.
 
 
 
   భర్త మాటలకు శ్రావ్య కెవ్వున కేకేసింది.
 
   "నాన్నోయ్... నువ్వన్న మాట నిజమేనన్న మాట...వంకాయ వంటి శాకము దగ్గర మాంసాహారం కూడా దిగదుడిపే. నువ్విచ్చినట్టుగా మీ అల్లుడు కూడా అమ్మ వంకాయ కూరకు సర్టిఫికెట్ ఇచ్చేసారు" అంటూ.
 
 
 
  పరమేశం, అన్నపూర్ణ ముఖాలు నిగనిగలాడే వంకాయల్లా మెరిసిపోయాయంటే...నమ్మాలి మరి...!!*

[k3vv3]

బధ్ధకస్తుడు


Satyavani B
 
 
 పూర్వం రాణా ప్రతాప్ అనే ఒక రాజు ఉండేవాడు. ఆ రాజ్యంలో ఒక నది ప్రవహించేది. ఆ నదిలో విచిత్రమైన రాళ్ళు ఉండేవి. అవి అందంగా మెరిసిపోతూ శివలింగ ఆకారంలో ఉండేవి. ఆ రాళ్ళని అతను సేకరించేవాడు. అవి శివలింగ ఆకారంలో ఉండటం వల్ల మహాత్ములు,ఋషులు అందరూ వచ్చి అర్చనలు, పూజల కోసం తీసుకెళ్ళేవారు. అతను అలాంటివి చాలా సేకరించి అడిగిన వాళ్ళందరికీ పంచి ఇచ్చేయడం వలన ఆఖరికి ఒకే ఒకటి మిగిలింది.
                                               
 అది అతను చాలా జాగ్రత్తగా దాచుకున్నాడు. అలా ఉండగా ఒక రోజు ఒక ఋషి వచ్చి ఆ రాజు ని ఆ రాయి కోసం అడిగాడు. ఆ రాజు తన దగ్గర ఒకటే మిగిలి వున్నా కూడా, ఆ ఋషి అడిగినదానిని కాదనకుండా మిగిలిన ఆ రాయిని కూడా ఇచ్చేసాడు. దానికి ఆ ఋషి ఎంతో సంతోషించి ఆ రాజు కి ఒక మాయాపేటిక ఇచ్చీ "దీంట్లొ ఒక భూతం ఉంది, అది నువ్వు ఏమి చెప్తే అది చేస్తుంది. దీనికి నువ్వే యజమానివి" అన్నాడు. ఆ రాజు సరే ఒక సారి ప్రయత్నిద్దాం అని ఆ పెట్టెని తెరిచాడు. తెరిచిన వెంటనే ఆ పెట్టె నుంచి ఒక చిన్న భూతం వచ్చింది. చూస్తుండగానే రెప్పపాటులో అది 40 అడుగులు అయిపొయింది. అది చూసి రాజు ఆశ్చర్యపడిపొయాడు. తరవాత రాజు ఆ భూతం ని స్నానంకి వేడి నీళ్ళు సిద్ధం చెయ్యమన్నాడు. అది వెంటనే చేసేసింది. 
                                                     
మిగతా పనివాళ్ళు చేసే పనిని ఆ భూతం చిటికె లో చేసేసేది. ఇంక అప్పటినుంచి రాజు అన్ని పనులూ భూతం చేతనే చేయించేవాడు. ఒక రోజు తన ఇంట్లో పనివాళ్ళని పిలిచి "మీరింక ఇక్కడ పని చేయనవసరం లేదు" అని వాళ్ళని వెళ్ళిపొమ్మన్నాడు. ఆ పనివాళ్ళు ఆ రాజు కాళ్ళా వేళ్ళా పడి "మేము మీ ఇంట్లో పని చెయ్యకపోతె మాకు డబ్బులు ఎక్కడనుంచి వస్తాయి, మేము ఎలా తిని బ్రతకాలి? రోజూవారి పనులు మా చేత చేయించండి, మేము చెయ్యలేని పనులు, మేము ఎక్కువ సమయం తీసుకునే పనుల్లాంటివి భూతం చేత చేయించండి" అని ప్రాధేయపడ్డారు. దానికి రాజు సరే అన్నాడు. ఆ ఇంటి పనివాళ్ళలో ఒక పనివాడు చాలా బద్ధకస్తుడు, వాడి పేరు రంగడు. వాడికి రాజు చెప్పే పనులు అన్నీ వేరేవాళ్ళ చేత చేయించేవాడు. వాళ్ళు వాడిని "నీ పని నువ్వే చేసుకో" అని తిట్టేవాళ్ళు. ఒక రోజు రాజు బయటికి వెళ్తూ రంగడికి ఒక మామిడి మొక్క నాటడం కోసం ఒక గొయ్యి తవ్వమన్నాడు. వాడికి బద్ధకం కదా, ఆ పని వేరేవాళ్ళకి చెపితే వాళ్ళు వీడిని తిట్టారు. ఇప్పుడు గొయ్య తవ్వే పని వాడే చెయ్యాలి కాని వీడికి అది ఇష్టం లేదు. చాల సేపు ఆలోచించిన తరవాత వాడికి ఒక అలోచన వచ్చింది. ఆ మాయా పేటిక ఇంట్లో నే వుంది కనుక రంగడు ఆ పెట్టె దగ్గరికి వెళ్ళి దాన్ని తెరిచాడు. ఆ భూతం బైటికి వచ్చి,"నువ్వు ఇక్కడ ఏమి చేస్తున్నావు నా యజమాని యెక్కడ, నేను మా యజమాని మాటే వింటాను, నీ మాట వినను"అని అంది. రంగడు "నేనే ఈ పెట్టెని తెరిచాను గాబట్టి నేనే నీ యజమానిని" అన్నాడు. అలా 2-3 సార్లు వాదించుకున్నారు. సరేలే అని ఆ భూతం రంగడు చెప్పిన మాటే వింటాను అని చెప్పింది. రంగడు, ఇంక ఆ గొయ్యి తవ్వే పనిని ఆ భూతం కి చెప్పాడు . ఆ భూతం తోట కి వెళ్ళింది తవ్వడానికి. భూతం ఎలాగూ పని చేస్తుంది కదా అని వాడు శుభ్రంగా తిన్నాడు. తర్వాత వాడికి ఆవలింతలు వచ్చాయి. వాడికి నిద్ర వచ్చింది. రాజుగారు ఎటూ ఇంట్లో లేరు కదా అని రాజు గారి రత్నకంబళి కప్పుకొని పడుకుందాం అని వెళ్ళాడు. అది మధ్యాహ్నం వేళ. మధ్యాహ్నం 3.30, 4.00 అయినా కూడా ఆ భూతం తవ్వుకుంటూ పొయింది. దానికి ఎవరూ ఆపమని చెప్పలేదు. ఈ విషయం ఆ దారిలో వెళ్తున్న ఒక వంటవాడు చూసాడు. వాడు ఆ పనిని ఆపమన్నాడు కాని ఆ భూతం వాడి మాట వినలేదు. నేను నా యజమాని మాటలే వింటాను అన్నది. ఆ వంటవాడు రంగడి దగ్గరకి వెళ్ళి వాడిని లేపడానికి ప్రయత్నించాడు కాని వాడు లేవలేదు. వంటవాడి దగ్గర అట్లకాడ ఉంటుంది కదా అది వేడిగా ఉంది. అది వాడి చేయి మీద పెట్టి లేపాడు. లేపి వాడితో "ఒరేయ్ లేచి ఆ భూతంకి చెప్పు తవ్వడం ఆపమని మా ఎవరి మాటలూ వినటంలేదు" అని అన్నాడు. రంగడు పరిగెత్తుకుని వెళ్ళి చూస్తే పెద్ద గొయ్యి ఏర్పడిపోయింది. 
 
ఆ భూతం ని ఇంక ఆపక పోతే వాళ్ళ ఇల్లు కూలిపొయేది. అంత లోతు, పొడవు తవ్వేసింది. అప్పుడు రంగడు దానికి ఆపమని చెప్పాడు. ఆ భూతం ఇంక తవ్వడం ఆపింది. ఆ గొయ్యి ఒక 100 అడుగులు పొడవు ఇంక 50 అడుగులు లోతు ఉంది. అదే సమయానికి రాజు వచ్చేసాడు. అతను ఈ గొయ్యి చూసి రంగడు ని "ఏరా నేను ఒక చిన్న మొక్క నాటడం కోసం గొయ్యి తవ్వ మంటే నువ్వు ఇంత పెద్ద గొయ్యి తవ్వావా? అని అడిగాడు. నీకు చెప్పిన పనిని నువ్వు చెయ్యకుండా ఆ భూతం చేత చేయించటం వలన ఇంత ప్రమాదం జరిగింది. ఇప్పుడు నువ్వే దీన్ని పూడ్చాలి, ఇదే నీకు శిక్ష" అన్నాడు. ఆ పూడ్చే పనిలొ వాడి బద్ధకం అంతా వదిలి పోయింది !!!
ఈ కథలో నీతి ఏంటి అంటే, బద్ధకంగా ఉండ కూడదు అని.

[k3vv3]

గోవిందరావు - వాలుజడ (హాస్య కధ)

ఉదయబాబు కొత్తపల్లి
      "ఏమండీ...పెద్ద తిరుపతి ఎపుడూ వెళదాం?" అడిగింది నాగమణి భర్త గోవిందరావుని.

 

"పెళ్లయి మూడు నెలలు అయింది.వచ్చినప్పటినుంచి వ్రతాలే చేస్తున్నావో... నోములే నోస్తున్నావో... ఎపుడూ జీవనదిలా ఆ ముక్కు కారుతూనే ఉంది. తగ్గాకా వెళదాం లే..." అన్నాడు గోవిందరావు వ్యాపారానికి బయల్దేరుతూ...

 

"పెళ్లి అయిన నెలలోపలే జంటగా వస్తామని మొక్కుకున్నాను.అపుడే మొక్కు గడువు తీరి రెండో నెల గడుస్తోంది...ఈవేసవికాలం ఎలాగూ మీవ్యాపారం మండకోడిగానే సాగుతుంది కదా.ఒక్క రెండు రోజులేనండి. తిరుపతిదేవుడితో వ్యవహారం.మళ్లీ వ్యాపారం సరిగా జరగలేదు.నువ్వొచ్చిన వేళా విశేషం..గాడిద... గుడ్డు...ఆమ్లెట్...అంటూ విసిగిస్తే మాత్రం నేను మా పుట్టింటికి పోతా..." ముక్కు చీదింది నాగమణి.

 

ఒక్కసారి ఇంటి గోడలన్నీ కలియచూశాడు గోవిందరావు.గోడలన్నీ చీమిడి మరకలే...

 

మొన్న ఒక స్నేహితుడు వచ్చి "కొత్త డిజైన్ బాగుందిరా... ఎక్కడ సెలెక్ట్ చేశావ్...లాస్ట్ టైం నేను వచ్చినప్పుడు లేదే.."అని అడిగాడు

 

వాడినలాగే బయటకు తీసుకువెళ్లి మాటతో పాటు మనిషిని గేటు దాటించేశాడు.

 

"అబ్బా...అస్తమాను పుట్టిల్లు అనకు. నాకు చిర్రెత్తుకొస్తుంది.మహాలక్ష్మి లా తలనిండా రెండు రకాల పూలెత్తుకుని సాయంత్రం ఇంటికొచ్చేసరికి... నవ్వుతూ ఎదురొస్తావ్...నా అలసట పోగొడతావ్...ఆకలి తీరుస్తావ్.నిన్నొదిలి నేను ఉండలేను నాగూ." గారంగా అన్నాడు గోవిందరావు.

 

" అదిగో ఆ వెధవ పిలుపే నాకు నచ్చనిది.నాగూ ఏమిటి పాముని పిలిచినట్టు... ముద్దుగా మణీ అనలేరూ.ఇంకోసారి అలా పిలిస్తే మా పుట్టింటికి పోతా..." మళ్లీ ముక్కుచీదింది నాగమణి.

 

ఈసారి అదెక్కడ పడిందో చూసి ...గాప్ కొంచం కవరైంది...అనుకుని " సరే..వెళ్లి ఆ మొక్కేదో తీర్చుకొచ్చేద్దాం...రెండు రోజులే సుమా..మళ్లీ యాపారం దెబ్బ తింటాది. టిక్కెట్లు రిజర్వేషన్ చేయించి తెస్తాను. ఇంకోసారి పుట్టింటికి పోతా అంటే నాకు కోపం వస్తుంది."గోముగా అన్నాడు గోవిందరావు.

 

"మీ కోపం ఎలా పోగొట్టాలో నాకు తెలుసుగా..."అని కన్ను కొట్టి నవ్వి, ముక్కు ఒకసారి పక్కకి తుడుచుకుని,

అతని బుగ్గమీద గాఢంగా ముద్దు పెట్టి బుగ్గ చిన్నగా కొరికి లోపలికి పారిపోయింది నాగమణి.

 

"ఊ... యూ నాటీ..."బుగ్గ తుడుచుకున్న చెయ్యి పాంటు వెనుక పాముకుని నవ్వుతూ స్కూటరెక్కాడు గోవిందరావు.

 

***

 

" హాయ్.." ఫేస్బుక్ పోస్ట్స్ పరిశీలిస్తున్న  గోవిందరావు తలెత్తి చూసాడు.ఎవరో  కొత్తశాల్తీ...

 

"ఏం కావాలండి..." అడిగాడు

 

" మీరే..." అంది ఆ శాల్తీ చిలిపిగా...

 

" పరాయి మగాడితో ఏమిటి మేడం మీ పరాచకాలు?

ఇంతకీ ఎం కావాలి మీకు?" కోపంగా అన్నాడు గోవిందరావు.

 

"మీరే..మీరే..మీరే..." అంది ఆ శాల్తీ నవ్వుతూ ఇంకా గట్టిగా.

 

అక్కడున్న అందరూ చూసారు.

 

చుట్టూ అందరూ తమనే చూస్తున్నారని గమనించి లేని ఓపిక తెచ్చుకుని సహనంతో అన్నాడు గోవిందరావు.

 

"చూడండమ్మా. మా ఆవిడ లోపలికి వెళ్ళి అరగంట అయింది.వచ్చేవేళ అయింది.ఆవిడ వస్తే అనవసరంగా నా సంసారంలో గోడవలొస్తాయ్..మీకు ఏమైనా వివరం కావాలంటే అడగండి.తెలిస్తే చెబుతాను.లేదా మీదారిన మీరు వెళ్ళండి."

 

" నాకు మా ఆయన కావాలి. ఇందాక ఇక్కడే కూర్చోబెట్టి వెళ్ళాను.మీరేమైనా చూసారేమోనని." అంతే కూల్ గా అడిగింది ఆ శాల్తీ.

 

"అమ్మయ్య.బతికించారు.నేను గంటనుంచీ ఇక్కడే ఉన్నాను.వేరే మగపురుగు ఇక్కడెవరూ లేరు..రాలేదు.ఇంతకీ ఆయన ఎలా ఉంటారు?ఏ ఊరునుంచి వచ్చారు?." అడిగాడు గోవిందరావు.

 

ఆ శాల్తీ గుర్తులు చెప్పింది నడుము మీద ఒక చెయ్యి వేసి నిలబడి.

 

అన్నీ తనపొలికలే... ఊరు కూడా తమఊరే...తమ ఊళ్ళో తనకు తెలియని వాడెవడబ్బా... తన వ్యాపారానికి ఒక్కసారైనా వచ్చి ఉండాలే...తనను మిస్సయ్యే అవకాశం లేదే.. అని ఆలోచనలో పడ్డాడు గోవిందరావు.

 

ఒక్కనిముషం కూడా కాలేదు.

 

ఆ శాల్తీ గోవిందరావు కాలర్ పుచ్చుకుంది.

 

"ఏంటి...పది నిముషాల్నించి చూస్తున్నాను...అయ్యో..పెళ్ళాం ఇంత రద్దీలో ఏ తోడు లేకుండా కళ్యాణకట్టలోకి వెళ్లి తలనీలాలు ఇచ్చి వచ్చిందే...అన్న జాలైనా ఉందా మీకు...పైగా  ప్రభుత్వ ఉద్యోగం  ఇంటర్వ్యూ లో పనికిమాలిన ప్రశ్నలు వేసినట్టు నన్ను ఏడిపిస్తారా... ఫేస్బుక్ లో ఎవరితోనో కనెక్షన్ పెట్టుకునే ఉంటారు. పెళ్లయి మూడు నెలలు కాలేదు.అపుడే ఈ నాగూ అంటే మొహం మొత్తేసింది మీకు."అంటూ ఒక్కసారి ఘాట్టిగా ముక్కు చీది విసిరేసరికి అపుడు ఈలోకంలోకి వచ్చాడు గోవిందరావు.

 
" నాగూ... నువ్వేనా...నువ్వేనా నా నాగూ...నేను అమ్మతోడుగా గుర్తుపట్టలేకపోయాను. నీ ముక్కు కేసి కూడా చూసానే...ఎప్పుడూ జీవనదిలా కారుతూనే ఉండేది...హైద్రాబాద్ మూసీ నదిలా అలా ఎప్పుడు ఎండిపోయిందే... నిన్నపొద్దున్నకూడా ప్రవహిస్తూనే ఉందిగా..అరే నల్ల తారురోడ్డులా వంపులు తిరిగిన నీ వాలు జడ ఏమైంది?." అన్నాడు సంతోషం పట్టలేక.

[k3vv3]

"అదిగో మళ్లీ...నాగూ...అనే పిలుస్తున్నారు...హు హు హు.. నిన్న మధ్యాహ్నం భోజనానికి వచ్చి నపుడు మందుబిళ్ళలు తెచ్చి ఇచ్చి మందులు వేసుకో..లేకపోతే మీ అమ్మా నాన్నలు 'రొంపకి మందుబిళ్ళ కూడా ఇప్పించలేని  వాడికిచ్చి పెళ్లిచేసాం' అని బాధ పడతారేమో'అనితెచ్చి ఇచ్చారుగా...ముక్కు కారిపోతోందని రెండేసి చప్పున వేసేసుకున్నా.దెబ్బతో హుస్సేన్ సాగర్ లాంటి ముక్కు ఎడారిలో దిగుడుబావి అయిపోయింది...ఇక మీతో నా పెళ్లి అయితే మొదటిసారి తిరుపతి వస్తే తలనీలాలు ఇచ్చేస్తానని మొక్కుకోమంది బామ్మ." అంది గుండు నిమురుకుంటూ... నాగమణి.
 
చెక్కుతీసేసిన నిండు తర్బూజా పండులా ఏ పక్కనుంచి చూసినా గుండ్రంగా పచ్చని పసిమితో మెరిసిపోతున్న భార్యను చూసి అతికష్టం మీద తమకం ఆపుకున్నాడు గోవిందరావు.
 
అయినా అతని చూపు ఆమె గుండు మీదపడి జారిపోతున్నప్పుడల్లా "అయ్యో...బంగారంలాంటి జడ.. మళ్లీ ఎన్నాళ్లకు ఎదుగుతుందో...మళ్లీ అంతపొడుగు ముంగురులలో తన ముఖం దాచుకునేదెప్పుడో.."అని వాపోయాడు గోవిందరావు.
 
******
 
మందు పవర్ అయిపోవడం తో రైల్లో మళ్లీ నాగమణి బ్రాండ్ ముక్కు కారడం మొదలైంది. లోయర్ బెర్త్ దొరకడం తో గోవిందరావు అదృష్టం పుచ్చింది. నిద్రలోకి జారకముందు వరకు ముక్కు చీది బయటకు విసరబోతే అది గాలికెగిరి ఎవడిమీదో పడితే...వాడు డోర్ లో నిలబడి ఎవరు విసిరారో తెలియక పచ్చి బూతులు తిడుతుంటే కుక్కిన పేనులా నోరు మూసుకుని కూర్చున్నాడు గోవిందరావు.
 
రాత్రి పది గంటల దాటడంతో అవయవాలన్నీ గాలికి, సమాజానికి సగం   వదిలేసి  ఫ్రీగా వెల్లకిలా పడుకుని గుర్రు పెట్టసాగింది నాగమణి.
 
ఆ వేగానికి  ఆమె  ముక్కుకు వరదలు రావడంతో
చేసేది లేక రెండు తువ్వాళ్ళు తీసుకుని భార్య పక్కన ఇరుక్కుని కూర్చుండి పోయాడు గోవిందరావు.
 
వరదొచ్చినప్పుడల్లా తుండుతో తుడవడం... కునికిపాట్లు పడటం తో రాత్రంతా కోడి బతుకైపోయింది గోవిందరావు కి.
 
******
ఇంటికి ఉదయం చేరాక అద్దంలో ముఖం చూసుకుని కెవ్వుమంది నాగమణి.
 
ఆ దెబ్బతో...పూర్తిగా మెలకువ వచ్చి "ఏమైంది..నా..(గూ...అనబోయి) మణీ..." అని ఒక్క అంగలో ఆమెదగ్గరకు వచ్చాడు గోవిందరావు.
 
 రాత్రంతా తువ్వాలతో గోవిందరావు తుడిచిన తుడుపుకి అప్పుడే కాచి చల్లారిన ఇటుకబట్టీలొంచి
తీసిన పండు ఇటుక ముక్కలా ఎర్రగా వాచిపోయింది ముక్కు.
 
"ఇదంతా మీ వల్లనే... రోజూ గంపెడు పూలు తెస్తారు.తల్లో పెట్టుకోమంటారు..మీ ముచ్చట్ల న్నీ తీర్చుకున్నాకా...నేను పడుకున్నా పువ్వులు తెల్లవారెంతవరకు వాడకూడదని నీళ్లు చల్లుతూ ఉంటారు.దాంతో నా తల నానిపోయి శోభనం నాటి మూడవరాత్రినుంచి రొంప ప్రారంభమై ముక్కు జీవనదిలా తయారైంది.
 
మా బామ్మకు చెబితే నిత్యం అలా నీళ్ళల్లో నానితే ఏడాది నిండకుండానే నూరేళ్లూ నిండుతాయే తల్లి.ముందు ఆ తల పట్టుకెళ్లి ఆ ఏడుకొండలవాడికి తలనీలాలు ఇచ్చేసి రండి.నేను నీ తరపున మొక్కేసుకుంటున్నాను. "అని కళ్ల నీళ్లు కుక్కుకుంది.
మీ పూల వ్యాపారం చల్లగుండా...రాత్రి అమ్మగా మిగిలిన పూలన్నీ నాకు తెచ్చిపెట్టి చివరకి నన్ను ఇలా తయారు చేశారు." అంది ముక్కుకు విక్స్ రాసుకుంటూ.
 
" అయాం వెరీ సారీ మణీ... ఇంకెప్పుడూ అలా చెయ్యను...కానీ నా కిష్టమైన జడ మాత్రం నువ్వెంత తొందరగా పెంచి ఇస్తే నీకు అంత మంచి గిఫ్ట్ ఇస్తాను.ప్లీజ్ మణీ.నా బంగారు మణీ కదూ...నిన్ను ఇంకెప్పుడూ ఇబ్బంది పెట్టను. ఒట్టు." ఆమె చేతిలో చెయ్యి వేసి ఒట్టు వేసాడు గోవిందరావు.
 
"నేను ఏదడిగినా ఇస్తారా...?" అనుమానంగా అడిగింది నాగమణి.
 
" నీ గుండు మీద...ఉహు..కాదు..నువ్వు నాకివ్వబోయే నల్లత్రాచు జడమీద ఒట్టు.ఏదడిగినా సంతోషంగా ఇస్తాను.వెంటనే ఇవ్వలేకపోతే జీవితాంతం కష్టపడి నీ కోరిక తీరుస్తాను.సరేనా?" అన్నాడు గోవిందరావు ఆమె ఎం ఎదుగుతుందో అనే ఆత్రుతతో...
 
"ఏ ఆడదైనా కోరుకునేది మాతృత్వం. ముందు పండంటి బిడ్డనివ్వండి.తర్వాత మీకిష్టమైన నా పొడుగాటి జడ మీకు బహుమతి ఇచ్చేలోగా నాకు మంచి వడ్డాణం చేయించండి చాలు. సరేనా?" మత్తు కళ్ళతో అడిగింది నాగమణి.
 
తమకం ఆపుకోలేని గోవిందరావు "ఊ.." అంటూ ఆమెను కౌగిట్లోకి తీసుకున్నాడు.
 
ఇపుడు నాగమణి తొందరగా జడ పెంచడం లోను...గోవిందరావు పగలు వడ్డాణానికి అవసరమైన డబ్బు సంపాదించడంలోను, రాత్రి వేళ పండంటి బిడ్డని కనడానికి శ్రమపడుతున్నారు...!!!
 
          సమాప్తం

[k3vv3]

మిత్రవ్యాఖ్య

"ఇంకా కరోనా భయం పోలేదుగా మేడమ్" అంది గౌరి.
 
   తికమకయ్యింది శారద.
   "ఇంతకి ముందు ఐదిల్లల్లో పని చేసేదాన్ని. ఇప్పుడు కుదరక మూడిల్లల్లోనే చెయ్యాలనుకుంటున్నాను." చెప్పింది గౌరి.
   "అందుకని ఆ రెండిల్లు జీతాల్నీ ఈ మూడిల్లుకూ సర్ది జీతం పెంచేస్తున్నావా" అడిగింది శారద చిత్రంగా.
   "మరి ఇది వరకటిలా ఎక్కువ ఇల్లకి పోలేం కదా మేడమ్" అంది గౌరి.
   "ఒక్కమారుగా జీతం ఎనిమిది వందలు పెంచేస్తే ఎలా." అంది శారద దిగులుగా. 
   భాస్కర్ అప్పుడే అక్కడకి వచ్చాడు. శారద భర్త భాస్కర్.
   "గౌరి జీతం పెంచేసిందండీ." చెప్పింది భర్తతో శారద.
   "అదేమిటి గౌరి. మా జీతాలే తగ్గాయి కదా." అన్నాడు భాస్కర్.
   "పైగా మా ఆయనకే కాదు ఎందరో ఉద్యోగులకి జీతాల్లో కోతలు చేయబడ్డ రోజులివి" అని చెప్పింది శారద.
   "భలే మేడమ్. అయ్యగారి లాంటి వారు ఇల్లులు కదలనక్కరలేదు. ఇంటిలోనే ఉండి పనులు చేసుకోవచ్చు. మరట్టప్పుడు జీతాలు తగ్గితే నష్టం ఎంత మేడమ్." అనని, "మరి మేము. ఇలాంటి రోజుల్లో ఇల్లు దాటి బయటికి వచ్చి తీరాలి. ఏమైనా ఐతే గీతే మాకు ఎంత నష్టం. ఆఁ. చెప్పండి మేడమ్. మేము పెంచేది ఏపాటిది." అంది గౌరి.
   శారద పరాకయ్యింది.
   "లేదు గౌరి. మేమూ ఇకపై బయటికి వెళ్లాలి. వారంకి తప్పనిసరిగా రెండు రోజులు నేను ఆఫీస్ కెళ్లాలి." చెప్పాడు భాస్కర్.
   "అట్టానా సారూ. అలా మీకు కుదురుతుందేమో కానీ మాకు కాదుగా." అనని, "వారంకి నేను రెండు రోజులు వస్తే మీరు ఒప్పుకుంటారా మరి. చెప్పండి మేడమ్" అంది గౌరి.
   శారద చిరాకయ్యింది.
   "ముందు నుండి మీ ఇంటి పనికి వస్తున్నాను కనుక ముందుగా మిమ్మల్ని అడిగేందుకు వచ్చాను." అనని, "మూడిల్లుకే పనికి పోతా. జీతం పెంచితేనే పనికి తిరిగి కుదురుతాను" చెప్పింది గౌరి.
   భాస్కర్ తల తిప్పి శారదని చూశాడు. "నువ్వే తేల్చుకో" అననేసి అక్కడ నుండి వెళ్లిపోయాడు.
   శారద చిందరవందరవుతుంది.
   "నా ఫోన్ నెంబర్ ఉందిగా. సాయంకాలానికి చెప్పండి మేడమ్" అననేసి అక్కడ నుండి వెళ్లిపోయింది గౌరి.
   అక్కడికి వస్తూనే, "మమ్మీ మా ఆన్లైన్ క్లాస్ లకి టైమవుతుంది. టిఫిన్ పెట్టు" అంది మిత్ర. 
   మిత్ర ఫిఫ్త్ స్టాండర్డ్ చదువుతుంది.
   భారంగా కిచన్ వైపు కదిలింది శారద.
   అరగంట లోపు - డైనింగ్ టేబుల్ మీద రెండు ఉప్మా ప్లేట్లు పెట్టి మిత్రాని భాస్కర్ ని పిలిచింది శారద.
   ఆ పిమ్మట తను తన గది లోకి వెళ్లింది. తన అపార్టుమెంట్ లో గౌరి పని చేసిన వాళ్లిల్లకి ఫోన్ లు చేసింది.
   వాళ్లూ చెప్పారు - గౌరి జీతం పెంచమని కచ్చితంగా చెప్పి పోయిందని.
   శారద గింజుకుంటుంది. ఆ సొదతోనే యాంత్రికంగా మిగతా పనులు చేసుకు పోతుంది.
   లంచ్ టైం లో -
   "గౌరి విషయం ఏమంటారండీ" అని అడిగింది శారద భర్తని.
   "నువ్వే తేల్చుకో" అన్నాడు భాస్కర్.
   "అరె. అలా అంటే ఎలా. సర్దవలసింది మీరేగా. మీరే చెప్పాలి" అంది శారద కోపంగా.
   "ఎనిమిది వందలంటే మాటలా" అనని, "తగ్గుతుందేమో చూడు" అన్నాడు భాస్కర్.
   "అబ్బే. తను తగ్గేలా లేదు. మిగతా వారిని అడిగాను. వాళ్లనీ ఎనిమిది వందల చొప్పున పెంచమనే కచ్చితంగా చెప్పిందట" చెప్పింది శారద.
   "నువ్వు తగ్గించి అడుగు. నా జీతం సరయ్యితే పెంచగలమని చెప్పి చూడు" చెప్పాడు భాస్కర్.
   ఆ వెంటనే ఎడమ చేతితో ఫోన్ అందుకొని గౌరీకి ఫోన్ చేసింది శారద. 
   గౌరి ఫోన్ ఎత్తగానే భాస్కర్ చెప్పిందే చెప్పి, "అంతవరకు రెండు వందలు పెంచగలను" అని చెప్పింది.
   గౌరి ససేమిరా కాదనేసింది.
   శారద విసురుగా ఫోన్ కట్ చేసేసింది.
   "ఏమంది" అడిగాడు భాస్కర్.
   "పొగరు. పైసా తగ్గించేది లేదనేసింది" చెప్పింది శారద.
   భాస్కర్ ఏమీ అనలేదు. అన్నంలో రసం వేసుకొని కలుపుకుంటున్నాడు.
   శారద రుసరుసలాడుతుంది.
   అప్పుడే, "గత మూడు నెలలుగా గౌరి రాకపోతే నువ్వే కదా మమ్మీ అన్ని పనులు చేసుకున్నది. మరి అలా చేసుకోవచ్చుగా" అననేసింది మిత్ర అమాయకంగా.
   శారద గబుక్కున తల తిప్పి మిత్రని చూసింది. పళ్లు నూరుతుంది.
   భాస్కర్ అది గమనించి, "మిత్రా ఊరుకో." అనని, "శారదా. తను చిన్నపిల్ల. తనకి ఏం తెలుసు. కూలవ్వు" అన్నాడు.
   "ఆఁ. వెనుకేసుకు రండి. మీకేం పట్టదు. చాకిరీలన్నీ నాకే. కర్మ" అంది శారద గట్టిగానే.
   ఆ వెంబడి - శారద రగిలిపోతుంది.
   మిత్ర బిత్తరయ్యింది.
   భాస్కర కలగచేసుకోలేకపోతున్నాడు.
   ఆ తోవన మిత్ర, "ఆగు మమ్మీ. గౌరి జీతం పెంచమందనేగా గోల." అనని, "గౌరి పాత జీతంకి చేయలేకపోతే మమ్మీ ఇన్నాళ్లు ఆ పనినేగా చేసింది. మమ్మీకి అదే జీతం ఇచ్చేయ్ డాడీ. మమ్మీ ఇకపై కూడా చేస్తుంది. ఇక గౌరీ రాకపోతే ఏం" అని చెప్పింది మిత్ర.
   భర్త వైపుకి గమ్మున తల తిప్పింది శారద.
   భాస్కర్ తంటా పడుతున్నాడు.
   "మిత్రా చెప్పింది కరెక్టు. ఏమంటారు" అంది శారద ఆబగా.
   భాస్కర్, "అవునా. అలానా. నీకయితే అంత ఎందుకు. కాస్తా తగ్గించుకో" అన్నాడు నంగిరిగా.
   శారద బుసలు కొట్టింది.
   మిత్ర జారుకుంది.
                                                                    ***

[k3vv3]

నామకరణం - Madhuri

దుర్యోధన, దుశ్శాసన, దౌర్భాగ్య, దుర్మతి, ఇలా సాగిపోతున్నాయి పేర్లు. ఏ ఒక్కటీ అర్థవంతంగా లేవు. ఇంతకీ! కధ ఏమిటంటే పక్కింటి జగన్నాధం గారి అమ్మాయికి మొన్నన్నే బాబు పుట్టాడు. జాతకం ప్రకారం వాడి కి 'ద' అక్షరం తో మొదలయ్యేలా పేరు పెట్టమని ఆస్థాన పండితుల వారి ఆదేశం. ఆ తర్వాతే ప్రారంభమయ్యింది ఈ ప్రహసనం.
జగన్నాధం గారి గురుంచి పరిచయము చెయ్యాల్సిన అసలు స్పెషల్ విషయం ఒకటుంది! అది ఏమిటంటే, ఆయనకి వైవిధ్య జనితమైన, ఎవ్వరు పెట్టని, పెట్టుకోని, తాజా పేర్లు కావాలి. ఎంగిలి పడిన, పేర్లు ఆయన పెట్టడు . తన పిల్లలకి అలాంటి పేర్ల పెట్టే ప్రయత్నములో అర్ధాన్ని త్యాగం చేసి, వైవిధ్యానికి పెద్ద పీట వేసి, జ్యోతిష్యాన్ని తృప్తి పరిచేలా, రెండు విచిత్రమైన పేర్లను కనిపెట్టి వారికి నామకరణం చేసాడు.
మొదటి(అసలు) తరం లోనే ఇంత వెరైటీ ఉంటే మరి కొసరు తరం దగ్గరకి వచ్చేసరికి బంధువులంతా భారీ అంచనాలతో ఎదురు చూస్తున్నారు. జగన్నాధం గారి ప్రతిభ చూడడానికి !
మేడమీద జగన్నాధం కాలు కాలిన పిల్లి లా అటూఇటూ తిరుగుతూ మధ్య మధ్య లో ఆలోచిస్తూ , తనకు గుర్తు కొచ్చిన పిచ్చి పేర్లు ఒక కాగితం పై రాస్తూ, నాకు కూడా ఉత్తర్వులు జారీ చేసాడు కొన్ని పేర్లు వెతకమని. నీకు ఎంత వైవిధ్యము కావాల్సినా, నా ప్రాధన్యత మాత్రం అర్ధానికే అని తెగేసి చెప్పేశా! సరే, నువ్వు ముందు పేర్లు వెతికిపెట్టు, వాటి ని "ద "కరించికోవడం నా భాధ్యత అని చెప్పాడు జగన్నాధం.
బిడ్డ తల్లి అంటే జగన్నాధం కూతురు పిల్లలు పుట్టకముందే, నామకరణం బాధ్యతని నాన్న చేతుల్లో పెట్టింది. అత్తింటివారు, అల్లుడూ, తమ కోడలు పేరులోని నవీనతకు మూర్ఛిల్లి సారీ మురిసి, వంశోద్ధారకుడికి పేరు పెట్టే బాధ్యతని, వియ్యంకుని చేతుల్లోనే పెట్టారు. బంధువులలో జగన్నాధానికి చాల ఫాలోయింగ్. ఎవ్వరి ఇంట్లో పిల్ల పుట్టినా పేరు పెట్టే పెద్దమనిషి మనోడే.
నా ప్రతిభ కి పదును పెట్టి, 'ద' కారంతో మొదలయ్యే పేర్లను పురాణాలలోనుండి గుర్తుచేసుకుంటూ, జాబితా తెరిచాను. దధీచి, దర్పణ్, దర్శన్, దుశ్యంత్, దక్షిణామూర్తి, ధృవ్, ధనంజయ .... ఇలా ఎన్ని చెప్పినా జగన్నాధాన్ని మెప్పించలేక పోయాను. ఇక, ఉక్రోషం ఉండబట్టక కౌరవుల పేర్లను దండకం లా చదవడం మొదలు పెట్టాను. అహం అనేది ఎంత అణిచినా అణగదుకదా! నీ కలెక్షన్ చూపించమని జగన్నాధాన్ని అడిగా.
మనవాడు తన 'ద ' కార చిట్టా తెరిచాడు. ద(అ)నుగ్రహ్, ద(శ)శాంక్, ద(అ)శ్విన్ , దు (తు)షార్, దో(సా)హిల్ ఇలా సాగుతోంది వాడి చిట్టా. అదృష్టం కలిసిరాక, నానా అగచాట్లు పడి, చివరకు ఏ చెట్టుకింద జ్యోతిష్యుడి చేతో పేరు కి రిపేర్ చేయించుకోవడం కన్నా ఇదే బెటర్ అనేది జగన్నాధం వెర్షన్. అచ్చ తెలుగు, అమెరికా అల్లుడు. అస్సలు తెలుగే రాదు. కానీ ఈ 'find unique name ' ప్రాజెక్ట్ లో పాల్గొని మామగారికి హెల్ప్ చేయదలిచి తన తెలుగు ప్రావీణ్యాన్ని మాకు వినిపించాడు. దుర్వార్త్ , దుషాంత్ , దుర్లక్షణ్ , దుర్భేధ్య , దుర్వార్త్ , దుర్నీత్ , దుష్ప్రభాత్, ఇలా సాగింది దామాత సారీ జామాత గారి చిట్టా.
అల్లుడు పాండిత్యనికి జగన్నాధం మొహం వెల వెల పోయిుంది. ఇదే అదును అనుకని ఒత్తులు, పొల్లులు మెండుగా ఉండేలా కావాలంటే ఇలాగే ఉంటుంది. అయినా, నీ కన్నా నీ అల్లుడే నయం భాష లో లేని కొత్త పదాలను తయారు చేయలేదు అని అంటించాను చురక.
'ద ' తో పేరు కోసం ఎందుకు ఇంత టైం తీసుకుంటున్నారు. నిజానికి "ద ' తో నే చాల ఎక్కువ పేర్లు వస్తాయి తెలుసా అంటూ తను తయారు చేసిన లిస్ట్ వినమని ముద్దుముద్దుగా అడిగింది ధాత్రి. ధాత్రి మా మనమరాలు . ఇప్పుడే కొత్తగా కాలేజ్ కి వెళుతోంది. ఇన్ని దుర్భాషలు, దుర్వార్తలు విన్న తర్వాత 'ఈ లిస్ట్ చూడడం వలన కొత్తగా వచ్చే నష్టం కానీ కష్టం కానీ ఏమిలేదు అని నిర్ధారించుకుని మేమేమిద్దరం నువ్వు చెప్పమ్మా అని అడిగాము.
చిట్టా చూసాక రెండు -మూడు నిముషాలు మాకేమి పాలు పోలేదు. తర్వాత తెంగ్లీష్ రోజుల మహాత్యానికి నవ్వకుండా ఉండలేకపోయాము. ఇంతకీ ధాత్రి చిట్టా ఏమిటంటే,
ద కృష్ణ, ద రమ, దసంతోష్ , ద డాల్ , , ద సన్, ద మూన్, ద ఫ్లవర్ ........
ఆఖరికి బారసాల రోజు ఉదయం టెన్షన్ తో నేను జగన్నాధాన్ని అడిగాను, ఇంతకీ పేరు కుదిరిందా? అని. ఈ జగన్నాధం ఇంతవరకు ఎన్నడూ పెట్టిన పేరు తిరిగి పెట్టింది లేదు. ఇకపై పెట్టేది లేదు అన్నాడు కండువా సర్దుకుంటూ. సరే ఇంతకి నీ 'ద ' కార పరిజ్ఞానాన్ని మాకు కాస్త వివరించు అన్నాను ఇరిటేషన్ అణుచుకుంటూ. అంత తొందరెందుకు? అందరికీ ఒకేసారి తెలుస్తుంది, పళ్లెం లో పేరు రాసేటప్పుడు అన్నాడు బింకంగా .
అనుకున్న టైం రానే వచ్చింది. పండితుడు అయ్యా శుభముహూర్తం దగ్గరపడుతోంది. జాతక రీత్యా పిల్లవాని పేరు 'ద' అక్షరం తో మొదలయ్యేలా ఈ బియ్యం మీద రాయండి అన్నాడు. వెంటనే జగన్నాధం అల్లుడి చెవిలో ఎదో చెప్పాడు. అది విని ఆనందంగా తల ఎగరేసిన అల్లుడు, బియ్యం పై రాయాలని గుర్తుకొచ్చిన మరు క్షణమే కళ్ళు తేలేసాడు. 90's కిడ్ కదా ! చేసేదేమి లేక జగన్నాధం ఒక కాగితం అందుకుని దానిపై రాసి చూపించాడు. అదే డిజైన్ ని చాలా కష్టపడి, సమయం మించిపోకుండా as it is గా కాపీ చేసాడు. అల్లుడు, కూతురు ఆనందానికి అవధులు లేవు తమ పుత్ర రత్నానికి ఇంత unique name దొరికినందుకు. మొహాలు మతాబులు మరి.
బంధువులు, స్నేహితులు అందరూ జగన్నాధాన్ని ఆకాశానికి ఎతేస్తున్నారు. ఇలాంటి పేరు' 'ఇంతవరకూ వినలేదు - కనలేదు అని ఒకటే ప్రశంసలు. వియ్యాలవారు, అల్లుడు స్నేహితులు జగన్నాధాన్ని అభినందనలతో ముంచెత్తుతున్నారు. రెండు, మూడు కొత్త జంటలు జగన్నాధం కాంటాక్ట్ నెంబర్ అడిగి మరీ తీసుకున్నాయి. భవిష్యత్తులో సహాయం కోసం. జగన్నాధం ఆనందానికి అవధులు లేవు.
నా దగ్గరకు వచ్చి అడిగాడు పేరు ఎలా వుంది? అని. ఎంతమంది పొగిడినా నా నోటా ప్రశంస వింటే గాని వాడి మనసు కుదుటపడదు. అది చిన్నప్పటి నుండి ఉన్న అలవాటు మరి! నా ఎప్పటి ధోరణి లోనే అన్నాను ఇంతవరకూ లేని పేరే పెట్టావు అని. సృష్టి లోనికిఒక కొత్త జీవి వచ్చినపుడు, పేరు కూడా కొత్తదే పెట్టాలి కదా ! అదే నా సిద్ధాంతం అన్నాడు డాంబికంగా!
కొత్త జీవా? జననమరణ చక్రం లో చిక్కుకున్న జీవులే కదా చచ్చుచు, పుట్టుచుండు. అని మనసులో అనుకుంటూనే, శుభకార్యం లో వేదాంతం దేనికి అని, వాడి భుజం చరుస్తూ, ఇన్నాళ్లకు నీ ప్రయత్నం అర్ధవంతమైంది. నువ్వు పెట్టిన పేరు అర్ధం కూడా అంత గోప్పగా వుంది అనగానే వాడి మొహం లో లక్ష దీపాల వెలుగు.
ఇంతకీ మనవాడు పెట్టిన పేరు ఏమిటంటే " దిత్యాభిషిక్త్ ". సామాన్య అర్ధం "రాక్షసుల కి రాజు" అని వచ్చినా, విశేషార్థం మాత్రం "దానవులు చేత అభిషేకిపబడినవాడు". అంటే ఖచ్చితంగా పరమేశ్వరుడే కదా!

[k3vv3]

డామిడ్ కథ నిలువుకు తిరిగింది . - డా.బెల్లంకొండ నాగేశ్వరరావు

డామిడ్ కథ నిలువుకు తిరిగింది.

గుంటూరు నుండి మందుబాబులైన అన్నదమ్ములు రాము,సోము హైకోర్టుపని పైన హైదరాబాద్ చేరుకున్నారు. అక్కడ ప్రపంచ చదరంగ పోటీలు జరగడంతో జంటనగరాలలోని అన్నిహోటళ్ళు నిండిపోయాయి. గది కొరకు తిరిగి తిరిగి అలసిపోయి సమీపంలోని లాడ్డికివెళ్ళి దానిని నిర్వహించే వ్యెక్తివద్ద తమ గోడు వెళ్ళబోసుకున్నారు అన్నదమ్ములు.
వారి బాధ అర్ధంచేసుకున్న ఆవ్యక్తి ' ఒక గది ఉంది కాని సాయంత్రం నాలుగు గంటలకు వేరే వారికి రిజర్వు చేయబడింది మీరు రెండు గంటలకు గది ఖాళి చేయాలి ఇష్టమైతే వేయిరూపాయలు అద్దె ఆపైన నాకు మీఇష్టం వచ్చినంత 'అన్నాడు .
మారు మాట్లాడకుండా పదమూడువందలు అతని చేతిలోపెట్టి గది తాళాలు అందుకున్నాడు రాము.
' ఎనిమిదో అంతస్తు 816 గది నెంబరు 'అన్నాడు అతను .
తలఊపుతూ లిప్టువద్దకు వెళ్ళగానే ,కరెంటు పోయింది.
'ఇక్కడ కరెంటుకోత ఉంది మూడు గంటలకు కరెంటు వస్తుంది జనరేటర్ రిపేరు చేస్తున్నారు 'అన్నాడు అతను .
' గోచి పాతలో దరిద్రం పెట్టుకుని గంగలో మునిగినా ఏం ప్రయోజనం '
అన్న పెద్దోడు, చిన్నోడి బ్యాగ్ కూడా తనే తీసుకుని బయలుదేరాడు మెట్లమార్గంవైపు. అన్నను అనుసరించాడు తమ్ముడు.
ఎనిమిది అంతస్తులు ఎక్కి కాలకృత్యాలు తీర్చుకుని కొంతసేపు విశ్రాంతి తీసుకుని వస్తూ తెచ్చుకున్న అల్పహరం తిని మెట్లమార్గంలో దిగి గది తాళం చెవి నిర్వాహకునికి ఇచ్చి ,ఆటోలో తమ లాయర్ దగ్గరకు వెళ్ళి మాట్లాడి తిరిగి వస్తూ దారిలో మందు బిగించి, భోజనం చేసి లాడ్జికివెళ్ళి కరంటు లేనందున మెట్లమార్గంలోవెళ్ళి గదిలోని తమ వస్తువులు సర్దుకుని గది ఖాళీ చేసి రోడ్డు పైకి వచ్చారు,ఇంతలో రాము సెల్ ఫోన్ మోగడంతో ఆన్ చేసాడు. అవతల వ్యక్తి చెప్పిన విషయం వింటూనే రామం ముఖం పుచ్చపువ్వులా వెలిగిపోయింది. ' చిన్నోడా ఆడబోయిన తీర్ధం ఎదురైనట్లు , మనం తంతే బూరెల బుట్టలో పడ్డాం మనలాయర్ గారు ఫోన్ చేసారు, సికింద్రాబాద్ స్టేషన్ రోడ్డులోని లక్ష్మి లాడ్జిలో మనకు రూంమ్ బుక్ చేసాడట పదవెళదాం ' అని అటుగా వెళుతున్న ఆటోకి వెళ్ళవలసిన ప్రదేశం గురించి చెప్పి అందులో కూర్చున్నారు అన్నదమ్ములు.
అరగంట ప్రయాణ అనంతరం లాడ్జిముందు ఆగిన ఆటోను పంపించి రిసెప్షన్ లోనికి వ్యక్తి తనపేరు చెప్పడంతో రిజస్టర్ ముందుపెడుతూ వివరాలు ,అయిదువేలు అడ్వన్స్ ఇవ్వండి 'అన్నాడు .గదితాళాలు చేతిలొనికి తీసుకున్నాక 'అయ్యా ఎనిమిదో అంతస్తులో 889 మీరూం నెంబరు .ఇక్కడ ఇప్పుడు కరెంటు కోత సాయంత్రం ఆరు గంటలకు కరెంటు వస్తుంది మరలా రాత్రి పదకొండు గంటలనుండి ఉదయం ఎనిమిది గంటలవరకు కరెంటు ఉండదు అన్నాడు.
ఆమాటలు వింటూనే కళ్ళు గిర్రున తిరిగిన అన్నదమ్ములు అక్కడే ఉన్న సోఫాలో కూలబడిపోయారు,చేతిలోని గది తాళం చెవి తాచుపాములా కనిపించింది రామానికి.
'' రామేశ్వరం పోయినా శనిశ్వరం తప్ప లేదన్నట్లు ఉంది మనపని పద '' అన్నాడు పెద్దోడు.
" పెద్దోడా నావల్లకాదు ఇప్పటికే నాలుగుసార్లు ఎనిమిది అంతస్తులు ఎక్కి దిగాను "అని బావురమన్నాడు చిన్నోడు.
" చిన్నోడా డోలు వచ్చి మద్దెలతో మెరపెట్టుకుందట నాకుమాత్రం సంతోషమా చెప్పు కాలం కలసి రానపుడు తాడే పామౌతుంది పద " అన్నాడు పెద్దోడు .
మరేంమాట్లాడినా మరో సామెత వేస్తాడేమో అనిభయపడిన చిన్నోడు పెద్దోడిని అనుసరించాడు.
రాత్రికి రూంమ్ బొయ్ తో మందు,బిర్యాని,టైగర్ బామ్ ,పెయిన్ కిల్లర్ టాబెలెట్లు తెప్పించుకుని టైగర్ బాంమ్ పాతాల నుండి మోకాళ్ళ దాకా బాగా పట్టించి వేడినీళ్ళ కాపడం పెట్టుకుని తాగి, తిని వళ్ళుతెలియని నిద్రపోయారు అన్నదమ్ములు .
తెల్లవారి కాలకృత్యాలు తీర్చుకుని రూంమ్ కు తాళంవేసి లిప్టువద్దకు వచ్చేసరికి ,అటుగా వెళుతున్న రూంమ్ బోయ్ ' పదినిమిషాల ముందు లిప్టు రిపేర్ అయింది 'అని వెళ్ళిపోయాడు.
జల జలా కారుతున్న కన్నీళ్ళను చేతిగుడ్డతో ఆపలేకపోయాడు చిన్నోడు.
' ఛ ఛా ఏమిటిది ముంతడు నీళ్ళకే ఉలిక్కిపడితే పొంతడు నీళ్ళు ఎలా పోసుకుంటావు, పద కోర్టుకు వెళదాం 'అని ముందుకు కదిలాడు పెద్దోడు, జాతరలో బలికి వెళుతున్న మేకలా పెద్దోడి వెనుకే కదిలాడు చిన్నోడు.
సాయంత్రం కోర్టు తీర్పు తమకు అనుకూలంగా రావడంతో ,లాయర్ గారితో కలసి ఆరాత్రి పార్టి చేసుకున్నారు. పదిగంటలకు లాయర్ వెళ్ళిపోవడంతో ,అన్నదమ్ములు తూలుతూ ఆటో ఎక్కి లక్ష్మి లాడ్జికి పోనీ అన్నారు. నలభై నిమిషాల అనంతరం ఆటోవ్యక్తి తట్టిలేపడంతో అతనికి డబ్బుచెల్లించి ఆసమయంలో లిప్టు పనిచేయదు కనుక మెట్లదారినే కష్టంగా ఎనిమిదో అంతస్తుకు చేరుకున్నారు .తాళం చెవికొరకు ప్యాంటుజేబులో చేయిపెట్టిన పెద్దోడు ' దరిద్రుడి చేయి పొయిలో పెట్టినా కాలదంటారు ఇదే కాబోలు చిన్నోడా తాళంచెవి ఉదయం కోర్టుకువెళ్ళే సమయంలో రిసెప్షన్ ఇచ్చాను ఆవిషయం గుర్తులేక పైకి వచ్చేసా నువ్వువెళ్ళి రూంనెంబర్ చెప్పి తాళం తీసుకురా " అన్నాడు పెద్దోడు.
" బాబోయ్ ఒంటరిగానా నావల్లకాదు నువ్వు తోడురా "అన్నాడు చిన్నోడు.
' ఎంకి పెళ్ళి సుబ్బి చావుకు వచ్చందటే ఇదే ' అని మెట్ల మార్గంలో దిగసాగారు ఇద్దరు.కిందికి వచ్చిన పెద్దోడు చమట పట్టిన ముఖం తుడు చుకోవడానికి చేతిగుడ్డకోసం ప్యాంటు జేబులో చేయిపెట్టగానే గది తాళాలు తగిలాయి.
" చిన్నోడా వెదక బోయిన తీగ కాలికి తగిలినట్లు , గది తాళాలు నాదగ్గరే ఉన్నాయి చూసుకోలేదు పద "అనిమెట్లు ఎక్కసాగాడు.
పెద్దోడా ఇంత కష్ట సమయంలోనూ నువ్వు సామెతలు ఎలా వేయగలుగుతున్నావురా "అన్నాడు చిన్నోడు.
" అలవాటు అయిపొయింది ,అయినా కొత్త చెప్పేగా కరిచేది ,పాత పెళ్ళామేగా అరిచేది " అన్నాడు పెద్దోడు.
పూర్తిగా తడిసిన చేతిగుడ్డను మరోసారి గట్టిగా పిండి మళ్ళి ముఖం తుడుచుకుంటూ పెద్దోడిని అనుసరించిన చిన్నోడు 'చేదుకో కోటయ్యా చేదుకో ' . అని ఆయాసపడుతూ మెట్లు ఎక్కసాగాడు.
అష్టకష్టాలుపడి గదివద్దకుచేరి తాళం తెరిచే ప్రయత్నం ఫలించలేదు '' లాభం లేదురా కిందికి వెళ్ళి రూంమ్ బోయ్ ని పిలుకురావాలి ''అన్నాడు పెద్దోడు .
" మళ్ళి ఎక్కి దిగాలా? నావల్లకాదు " అన్నాడు .చిన్నోడు.
" విడమంటే పాముకు కోపం మింగమంటే కప్పకు కోపం, తప్పదు ఒంటరిగా కిందకు వెళ్ళాలంటే నాకుభయం,ఒక్కడివే ఇక్కడ ఉండాలంటె నీకుభయం పద 'అని మెట్లు దిగసాగాడు పెద్దోడు.
వెక్కి,వెక్కి ఏడుస్తూ అనుసరించాడు చిన్నోడు.
కిందికి దిగినవారు రూంమ్ బోయ్ ని నిద్రలేపుతూ అతను మాట్లాడక మునుపే రెండువందలు అతని చేతిలోపెట్టి విషయం వివరించాడు పెద్దోడు. 'పదండి 'అని మెట్లమార్గంన ఎనిమిదో అంతస్తుకు దారి తీసాడు రూమ్ బోయ్ బుద్ధిగా అతన్ని అనురించారు అన్నదమ్ములు.
ఎంతప్రయత్నించినా గది తాళం తెరుచుకోక పోవడంతో సెల్ ఫోను లైటట్ వెలుగులో తాళం చెవిని,దానికిఉన్న నేమ్ ప్లేటును చూసి " మనం ఎంత ప్రయత్నించినా ఈగది తాళం తెరువలేము " అన్నాడు రూమ్ బోయ్ . "ఎందుకూ "అన్నారు జంటకవుల్లా అన్నదమ్ములు ఒకేసారి. " మీరు హైదరాబాద్ లక్ష్మి లాడ్జికకి వచ్చారు, ఈతళం చెవి సిక్రింద్రాబాద్ లక్ష్శి లాడ్జిది మాప్రాణాలు తీయడానికి వస్తారు మీలాంటివాళ్ళు హైదరాబాద్ కు సికింద్రాబాద్ కు వెత్యాసం తెలియనంత మందు తాగారా? "అని తాళంచెవి పెద్దోడి చేతిలోపెట్టి కిందికి వెళ్ళిపోయాడు.
" మూసమ్మ మూసిపెడితే మారెమ్మ మాయజేసిందంట అలాఉందిరా మన పని రెండువందలు తీసుకుని మరీ వాడు తిట్టివెళ్ళాడు చూడు అదిమరీ బాధగా ఉంది "అన్నాడు పెద్ధోడు.
మూర్చబోయిన చిన్నోడి ముఖాం చారెడు నీళ్ళుకొట్టి కొద్దిగా నీళ్ళు తాపించి ' ఎప్పుడో వచ్చే సుఖాల కోసం రోజు మనతో ఉండే కష్టాలను కాదనకూడదు పద ' అని నెమ్మదిగా లాడ్జినుండి రోడ్డు పైకి వచ్చి అక్కడ ఉన్న బస్ స్టాపులో కూలబడ్డారు.
" పిల్లోడు పోయినా పీతివాసన పోలేదంట మనం తాగిన మందు దిగిన దాని వాసన పోలేదు "అన్నాడు పెద్దోడు.
ఇంతలో నైట్ పెట్రోలింగ్ సెక్యూరిటీ అధికారి వ్యాను రావడం దానిలోనుండి దిగిన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు 'కోన్ రేతూ యాక్యాకర్రాయ్ 'అంటూ అన్నదమ్ములు ఇద్దరికి
పిర్రలపైన బలంగా రెండు తగిలించిన సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లు ఉల్లిపాయల మూటను విసిరినట్లు ఇద్దరిని వ్యానులోకి విసరివేసారు.
తమలాయర్ కు ఫోన్ చేయడంతో ఆయనవచ్చి యిదు వేల కర్చుతో
లాకప్ నుండి వెలుపలకకు తీసుకువచ్చాడు ఇద్దరిని.
లాడ్జి అడ్రస్ చెప్పి ఆటో ఎక్కిన అన్నదమ్ములు ,అరగంటకు పైగా ప్రయాణించి లాడ్జివద్ద ఆటో దిగి నడక నేర్చుకుంటున్న బిడ్డలా తడబడే అడుగులతో అతినెమ్మదిగా లాడ్డి లిఫ్ట్ వద్దకు చేరుతూనే కెవ్వున అరచిన చిన్నోడు అక్కడ ఉన్న సోఫాలో సృహతప్పి పడిపోయాడు. చిన్నోడిని అంతలా భయపెట్టిన విషయం ఏమాటా అని పెద్దోడు లిఫ్ట్ వైపు చూసాడు. అక్కడ అందంగా పొందికగా తేనెలూరు తెలుగులో ' లిఫ్ట్ రిపేరులో ఉన్నది మెట్లు మార్గాన్నే అనుసరించ వలెను 'అని ఉంది. పెద్దగా ఏడుస్తున్న చిన్నోడిని ఓదార్చి' గోటితో పోయే దానికి గొడ్డలి ఎందుకు ,భయపడక మైహునా ' అని ,రూంమ్ బోయ్ కి రెండడువందలు ఇచ్చి గది తాళాలు ఇస్తూ తమగదిలోని సామానులు తీసుకురమ్మన్నాడు.
లగేజి వచ్చిన అనంతరం చిన్నోడితో అక్కడే ఉన్న బార్ లొనికి వెళ్ళి రెండు రౌండ్లు లాగించి ' మండే కడుపుకు కాలే గంజి ' అన్నడు పెద్దోడు ' చెరినాలుగు ఆమ్లేట్లు తిని,ఎప్పటిలా తమకు ఇష్టమైన రెండులీటర్ల కూల్ డ్రింక్ లో మందు కలుపుని రైల్వేష్టేషన్ కు బయలు దేరారు.
' పెద్దోడా ఇప్పుడు నేనొక సామెత వేస్తాను ' కుక్క తోక వంకర తీయలేము ,మనము అంతే మారముగాక మారము "
అన్నడు చిన్నోడు.
విజయవాడ టిక్కెట్ తీసుకుని పాట్నా వెళ్ళే రైలు బండి పైబెర్తులు ఎక్కిరు, మెలకువ వచ్చినప్పుడల్లా అన్నదమ్ములు కూల్ డ్రింక్ బాటిల్లోని మందు తాగసాగారు.
ఈకథ చదివే  పాఠకులారా మీలో ఎవరైనా ఆరైలుబండిలో వారికి చేరువుగా ఉంటే వారిని విజయవాడ రాగానే నిద్రలేపండి లేదంటే వాళ్ళు ఒరిస్సాలో బండి దిగుతారు.
 

[k3vv3]

ఎంకి పెళ్ళి సుబ్బి చావుకొచ్చింది. - డా.బెల్లంకొండ నాగేశ్వరరావు

ముహుర్తం పెట్టనులేదు మామిడి తోరణం కట్టనూలేదు మంగళవాద్యాలు మోగనూలేదు గోపయ్య వంటగదిలో కుడికాలు పెట్టక లోనికి వచ్చి పదేళ్ళు నిండాయి. గోపయ్య గతం తెలుసుకోవాలంటే మనంగతంలోకి వెళ్ళాలి. సరిగ్గా పదేళ్ళక్రితం విశ్రాంత ఉద్యోగిగా మారిన రెండో రోజున ...
" అలా ఊరికే కూర్చోండటం ఎందుకూ ఇలా వచ్చిఉల్లిపాయలు, బెండకాయలు తరిగి ఇవ్వొచ్చు కదా "అన్నది కాంతమ్మ.
ఎడమకాలు ముందు పెట్టి తొలిసారి వంటగదిలోకి వెళ్ళాడు గోపయ్య. నాటి నుండి,నేటి వరకు ఇంటిపని ,వంటపని అతనిచేతే చేయిస్తుంది అతని భార్య కాంతమ్మ.
" ఇవాళ నాపుట్టిన రోజు డెభైలో అడుగు పెట్టాను " అన్నాడు గోపయ్య.
" మన పెరట్లో మామిడి చెట్టుకు నూటఇరవై వయసట మీఅమ్మగారు పోయేముందు నాకుచెప్పారు " అన్నది కాంతం.
" వాషింగ్ మిషను రిపేరు వచ్చి రెండు నెలలు అయింది రిపేర్ చేసేవాళ్ళను పిలిపించకూడదు " అన్నాడు గోపయ్య.
" మీరు బట్టలు ఉతికి ఆరవేయడం ,పిండిరుబ్బడం వంటిపనులు ఆరోగ్యానికి మంచిది పైగా వ్యాయంమం చేసినట్లు ఉంటుంది, చక్కెర వ్యాధి ఉన్నవాళ్ళు కేవలం నడవటమెకాదు శరీరానికి తగినంత వ్యాయామం అవసరం,తమరు తెచ్చే ఫించెను డబ్బులకు అన్ని సౌకర్యాలు కోరుకుంటే ఎలా? బోలెడు కరెంటు బిల్లు కట్టవలసివస్తుంది ,అందుకే మిక్సీ,గ్రయిండరు మూటకట్టి మంచంకింద పెట్టించాను మినిమం కరెంటు బిల్లు తొ సరిపెట్టుకోవాలి ,తమరు గొంతెమ్మ కోరికలు మాని కుంపటిపై మరుగుతున్న రసం ఇలా వచ్చి అరచేతిలో వేయండి ఉప్పు సరిపోయిందో లేదో చెపుతాను " అన్నది కాంతమ్మ.
తల ఊపుతూ వంటగదిలోకి వెళ్ళాడు గోపయ్య.
రాత్రికి మూడు పుల్కాలు,పాలకూరతోతిని కూటిబల్లపై ఉన్నవి సరిచేసి, వంటగదిలో పాత్రలు కడిగి పడకగదిలోకి వచ్చేసరికి పదకొండు గంటలు దాటింది. ఏ.సి. రిమోట్ చేతిలోకి తీసుకున్న గోపయ్యను చూసిన కాంతమ్మ
" ఇప్పుడు ఏ.సి ఎందుకు చల్లగానే ఉందికదా అంతగా గాలిచాలకుంటే డాబాపైకి వెళ్ళండి "అన్నది .
ఛాతి నొప్పితో బాధపడుతూ చాపా, దిండు దుప్పటితో డాబా పైకి మెల్లగావెళ్ళి నడుంవాల్చిన గోపయ్యకు కొద్దిక్షణాల అనంతరం దున్నపోతుపైన యముడు తనవద్దకు నేరుగావచ్చి
" గోపయ్య నేటితో నీఆయువు తీరింది ప్రభుత్వ ఉద్యోగిగా ఉంటూ ఏనాడు లంచం తీసుకోని నీనిజాయితీకి మెచ్చి నిన్ను తీసుకువెళడానికి నేనే స్వయంగా వచ్చాను "అన్నాడు.
" సామి నమస్కారం నాకు ఎందుకు ఇలాంటి గయ్యాళి భార్యను ఇచ్చావు " అన్నాడు గోపయ్య.
" నేను ఇవ్వడ మేమిటయ్య కుటుంబసమేతంగా వెళ్ళి చూసి నచ్చి మెచ్చి మురీ పెళ్ళాడావు ,అయీనా నాబిడ్డ కాంతమ్మకు ఏంతక్కువ " అన్నాడు యముడు.
" అన్నీ ఎక్కువే అసలు నేను పడేబాధలు నువ్వు అనుభవిస్తేకాని నీకు అది నీబిడ్డో, మట్టి గడ్డోకాని తెలియదు ఉన్నఫళంగా రమ్మంటే ఎలా కుదరదు నాలుగురోజులు సమయం కావాలి " అన్నాడు గోపయ్య .
" సరే ఈప్పటినుండి కొద్దిరోజులు నీశరీరంలో నేను ప్రవేసించి ఉంటాను. ఇకనుండి నీదినచర్యలో ప్రతిపని నేనే చేస్తాను నువ్వు హయిగా చూస్తుఉండు ,అయినా మీకు సంతానం లేదు కదా ఈ ఆస్తి ఎవరికి చెందుతుంది? " అన్నాడు యముడు.
" నేను ముందు పోతే ఆమె తమ్ముడికి,ఆమె ముందు పోతే నాతమ్ముడికి దక్కుతుంది "అన్నాడు గోపయ్య.
తెల్లవారుతూనే పెరట్లో వేపపుల్ల విరిచి కసమిస నమలసాగాడు గోపయ్య "అబ్బా ఏమిటయ్య ఇది ఇంతచేదుగా ఉంది" అన్నాడు యముడు.
" పొదుపు , ఆరోగ్యము పద " అని కాంతానికి కాఫీ అందించాడు గోపయ్యలో దాగిఉన్నయముడు .
' ఖర్మ ఇన్నేళ్ళయినా కాఫీ కలపడం రాదాయే పంచదార కొంచం తగలెట్టండి ఇందులో చక్కెర వ్యాధి ఉన్నది మీకు నాకు కాదు' అని గయ్యమంది కాంతమ్మ. షింక్ వద్ధకు వెళ్ళి నీళ్ళతో గడ్డం రుద్ది ,రేజతో గీయసాగాడు గోపయ్య.
" ఓయ్ గడ్డం మంటపుడుతుంది కొంచెం షేవింగ్ క్రీము రాయవయ్యా నీపిసినారితనం పాడుగాను రేజర్ మార్చు "అన్నాడు యముడు .
" కుదరదు నెలకు మూడు రేజర్లు, అంటే ఒకరేజర్ పదిరోజులు అంటే ఒకరేజతో అయిదుసార్లు వాడుకోవాలి,స్నానం సోపే షేవింగ్ క్రీముగా వాడుకోవాలి ఇది నీకూతురు ఆర్డర్ " అన్నాడు గోపయ్య.
" మాటమాటకి నీకూతురు నీకూతురు అని ఎత్తిపొడవక్కర్లేదు ఈలోకంలో వారంతా నాబిడ్డలే " అన్నాడు దేవుడు.
చకచక వంటపని పూర్తి చేసి స్నానాలగదిలో దూరాడు గోపయ్య.
' స్నానం త్వరగా కానివ్వండి ఈరోజు డాక్టర్ వద్దకు వెళ్ళాలి ' అంటూ పొలికేక పెట్టింది కాంతం.
చుర్రున కాలుతున్న ఎండలో రెండు కిలొమీటర్ల దూరం నడచి రక్తపరిక్ష అనంతరం అక్కడే ఉన్న కుర్చిలోకూర్చోని చేతిసంచిలోని ఫలహరం స్టీలు డబ్బా మూతతీసి, ఉదయం ఆహరం తీసుకునే ముందు రెండు టాబ్లెట్లు మింగి,వణుకుతున్న చేతులతో ఇన్స్ లిన్ ఉన్న సిరంజిని తన తొడ భాగంలో గుచ్చుకున్నాడు గోపయ్య.
కెవ్వుమన్న యముడు " చంపావుకదయ్యా ఆమెండి సూదితో అలా గుచ్చకుండా మూడు రోజులకకు ఓసిరంజి మార్చవచ్చు కదా " అన్నాడు గోపయ్యలోని దేవుడు.
" కూడేకొద్ది కుండలు అమ్ముతుంది నీకూతురు కాంతం,!మూడు రోజులకు ఒక సిరంజికాదు మాసానికి మూడు సిరంజీలు ఇస్తుంది నీకూతురు "అన్నాడు గోపయ్య.
ఉదయం ఆహరంగా రాగిజావ చూడగానే ఆముదం గిన్నె చూసిన పిల్లాడిలా ముఖంపెట్టాడు యముడు.నిమ్మకాయ ఊరగాయ నాలికకు రాసుకుంటూ జావగిన్నె ఖాళీ చేసి రెండుగంటల అనంతరం మరలా రక్తం పరిక్షకు ఇచ్చి ఎండలో నడుచుకుంటూ ఇల్లు చేరి కూటిబల్ల వద్ద కూలబడి సీసాడు నీళ్ళు ఖాళీ చేసాడు గోపయ్య. ఇంతలో గుమ్మం వద్ద ఆటో ఆగిన శబ్ధం రావడంతో అటుగా చూసాడు గోపయ్య. నాలుగు చిన్న గోతాలతో ఆటోదిగాడు కాంతం తమ్ముడు ' అలా బెల్లంకొట్టిన గుండ్రాయిలా చూస్తారే అవి అందుకొని లోపలపెట్టి ఆటో వాడికి డబ్బులు ఇచ్చి పంపండి ' ఆర్డర్ వేసిందది కాంతం.
' ఒరేవ్ కేశవా ఎప్పుడు తిన్నావో ఏమో కాళ్ళు కడుక్కొనిరా బావ వడ్డిస్తారు అన్నది కాంతం.
నాలుగు మూటలు చూస్తూనే తినేవి ఏవో తెచ్చి ఉంటారని ఊహించుకుని చంటాడికి గిలక్కాయ దొరికినంత ఆనందపడ్డాడు గోపయ్యలోని యముడు.
వచ్చిన వాడుకూడా చక్కెరవ్యాధి సంఘూనికి అద్యక్షుడే కనుక తనకని చేసుకున్న రెండు చపాతీలు మునగకాయలు,టమాటా కూరతో పాటు గ్లాసునిండా మజ్జిగ కూటిబల్లపై ఉంచిన గోపయ్య మరలా చపాతీలపిండి కలపసాగాడు.
తినడం పూర్తయిన కేశవులను చూస్తు తన పుట్టింటి ఏడుతరాలవారి యోగక్షేమాలు విచారించింది కాంతం.
' బావా ఈమూటలోనివి నాలుగు కిలోల పచ్చిమిరపకాయలు ఊప్పు ,మజ్జిగలో ఊరవేయాలి,మరో గోతాములో మూడు కిలోల పండుమిరపకాయలు పచ్చడిగా రుబ్బాలి, అలాగే ఈగోతాములోని బూడిద గుమ్మడికాయలు వడియాలు పెట్టాలి ఏమిటో ఏటా అక్కయ్య చేయి తగలనిదే వాటికి రుచి రాదు 'అన్నాడు.
మధ్యాహన్నం డాబపైన వాటర్ ట్యాంక్ కింద చాప పరుచుకుని కడిగి తుడిచిన పచ్చిమిరపకాయలు పెద్ద పిన్నిసుతో నిలువునాగీరి ఉప్పు, మజ్జిగ కలిపి ఉన్న ప్లాస్టిక్ బక్కెట్లో వేసిన గోపయ్య ,పండుమిరపకాయలు పొడిగుడ్డతో తుడిచి తొడిమలు తీసి ఉప్పు, నానబెట్టిన చింతపండు వేసి రుబ్బి భద్రపరిచాడు,మరుదినం గుమ్మడివడియాలు పెట్టాలి అనుకున్నాడు గోపయ్య.
' అక్కాయ్య ఉప్పు మిరపకాయలు ఊరిన అనంతరం బాగా ఎండాలి,అలాగే వడియాలుకూడాను అంటే వారం పడుతుంది కనుక నేను వారం ఆగివస్తాను అన్నట్టు చెప్పటం మరచాను రేపు బావ మార్కెట్ కువెళ్ళి నాలుగు కిలోలు టమాటాలు తెచ్చి రుబ్బిపెట్టమను , అదేచేత్తో ఒ ఇరవై మామిడి కాయలు ముక్కలు కొట్టించి డ్రమ్ములో ఊరగాయ వేయమను, ఏమిటి అలాచూస్తున్నావు పెద్దమ్మయి శార్వాణికి,చిన్నమ్మాయి శారదకు ,వాళ్ళ అత్తగార్లకు,మాకు ఎలాగో సర్ధుకుంటాంలే 'అని వేగంగా వెళ్ళిపోయాడు కేశవులు.
రాత్రికి డాబాపైన పడుకున్న గోపయ్యతో 'మానవా నిన్నుచూస్తుంటే జాలివేస్తుంది ఎంతకష్టమైనా మరబొమ్మలా చేస్తూనే ఉన్నావు - అన్నాడు యముడు.
" అప్పుడే ఏమైయింది వచ్చేవారం మాతమ్ముడు కూడా దిగుతాడు మళ్ళి కథ మొదలవుతుంది " అన్నాడు గోపయ్య.
" మానవానిన్ను నరకానికి తీసుకువెళ్ళి ఇప్పుడు నువ్వు అనుభవిస్తున్న నరక జీవితంకంటే మానరకంలో నీకు ఖటినమైన శిక్షలు విధించడం నావల్ల జరిగే పనికాదు, చంపడానికి వచ్చిననాకే నరకం చూపించావు కనుక నిన్ను నాతో నరకానికి తీసుకువెళ్ళకూడదని నిర్ణయించుకున్నా' అని వెళ్ళిపోయాడు . ఉలిక్కి పడికళ్ళు తెరచిన గోపయ్యకు అప్పుడే తెల్లవారడంతో రాత్రి తనకలలో యముడు రావడం తలచుకుని నవ్వుకుంటూ,కాంతానికి కాఫీ కలిపి ఇవ్వడానికి బయలు దేరాడు.


 

[k3vv3]

వైఫ్ – వై...ఫై - Padma Chillarige

నా బెడ్ రూమ్ లో చాలా ఏకాగ్రతగా రెండు కళ్ళూ మూసుకుని, పాట ని ఎంజాయ్ చేస్తున్నాను. ఇంతలో నన్నెవరో గట్టిగా కుదిపి నట్లయింది.
కళ్ళు తెరచి, అయోమయంగా చూస్తున్న నన్ను మరోసారి బలంగా కుదిపి, “మెలకువ వచ్చిందా ? మొబైల్ లో పాట పెట్టుకొని, కూర్చుని నిద్ర పోతున్నారా? ఘ...ట్టిగా… ఏమిటా గుర్రు… కాదు… ఓండ్ర పెడుతున్నారు. మీరు, మీ మొబైల్ ఇద్దరూ సైలెంట్ గా ఉంటే మంచిది.” అంటూ గది బయటకు వెళ్ళి , గొళ్ళెం పెట్టేసింది కుసుమ.
“కుసుమా ...బెడ్ రూమ్ మ్యూజిక్ మీ శ్రీవారేనా? ఏమా రిధిమ్.. ఏమా సౌండ్... ” గట్టి గట్టిగా నవ్వులూ… అరుపులూ...కేకలూ ...అన్నీ కలిసిపోయి, గోలగోలగా ఉంది నాకు.
పసిడి పడతులు… హాల్లో కిట్టీ పార్టీ చేసుకుంటున్నారు.
“కుసుమా! ఇది అన్యాయం. అక్రమం... నా ఇంట్లో స్వతంత్రంగా గుర్రు పెట్టే హక్కు నాకుంది. గుర్రు నా జన్మ హక్కు.” నాక్కోపం నసాళానికి అంటింది. బోనులో కోరలు పీకేసిన సింహంలా గాండ్రించాను.
“బొత్తిగా మొగుడంటే గౌరవం లేదు. అందులో రిటైర్ అయిన దగ్గర నుండి అసలు లక్ష్యపెట్టడం లేదు.”
కోపంతో పళ్ళు పట పట లాడించాను. ‘అబ్బా!’ కసుక్కున బుగ్గ కొరికేసుకున్నా… కొంచెం ఉప్పగా నాలిక్కి తగిలింది. కండ ఊడొచ్చిందేమోనన్న అనుమానంతో నోరు గబుక్కున మూసుకున్నా…
‘మా ఆయన తన మొదటి భార్యని వదిలేసి వచ్చారు. ఇక నా దగ్గరే జీవితాంతం ఉంటానని, ఊ... అంటావా... భామా! ఉహూ అంటావా... భామా! అని తెగ పాటలు పాడేస్తున్నారు. పాటలతో నా బుర్ర ని, ఇంట్లో ఉన్న వేరుశనగ పప్పు, పుట్నాల పప్పు, జీడిపప్పు అన్నిటినీ తినేస్తున్నారు. ముందీ తినడాలు ఆపాలి. మీ సలహా ఏవిటి?” వాళ్ళ గ్రూప్ లో పోస్ట్ చేసింది. దానికి రకరకాల కామెంట్లు… ఎమోజీలు… ఛ...ఛ ...నా పరువు తీసేసింది.
వెయిట్ పెరుగుతున్నానని, షర్ట్ లోంచి పొట్ట బయటకి పొడుచుకొస్తోందని, సలాడ్ అంటూ పచ్చి కూరలు, పచ్చి గింజలు, మూడంటే మూడు పలచటి రోటీలు … జైల్లో ఖైదీలా తిండికి రేషన్ …తిన్న రోటీలు సరిపోక, అర్ధరాత్రి ఆకలేసి, లేవాల్సి వస్తోంది. ఇలా నన్ను ఆకలితో చంపేస్తావా అంటే ...
“డైట్ అండీ ...డైట్... నా మొగుడు స్మార్ట్ గా ఉండాలని ట్రై చేస్తుంటే… ఈ ఆకలి అరుపులేవిటి? అర్థం చేసుకోరూ ...”అంటూ స్వర్ణకమలం లో భానుప్రియ ఎక్స్ప్రెషన్ ఒకటి పారేసింది.
మొన్నటికి మొన్న, నా మటుకు నేను హేపీగా ‘నన్ను వదిలి నీవు పోలేవులే… అదీ నిజములే’ అన్న పాట సంగతులేసి పాడుకుంటూ ఉండగా… కుసుమ ధడేల్...మంటూ వీధి తలుపు తీసుకుని, సునామీ లా వచ్చి, విరుచుకుపడింది.
సునామీ ఆగిన తర్వాత అర్ధం అయినదేమిటంటే నా సంగీత సాధన వల్ల మా సొసైటీ లో చిన్న పిల్లలకు విడవని దడుపు జ్వరాలు, ఏడుపులూ, పెద్దవాళ్ళకి బీపీలుట. నా అర్థ భాగం చాలా సీరియస్ గా, స్ట్రాంగ్ గా ఆర్డర్ ఇచ్చింది. ‘నో సంగీత సాధన విత్ ఇమ్మీడియేట్ ఎఫెక్ట్’ … అంటూ నా పాటకు పే...ద్ద బోదురు కప్ప లాంటి తాళాన్ని వేసేసింది.
హాల్లోంచి కుసుమ పాటలు, మాటలు గోలగోలగా వినిపిస్తున్నాయి.
చెప్పొద్దూ … కుసుమ అలా రెచ్చిపోయి, ఆటలాడేసుకుంటుంటే, చాలా జెలసీగా ఉంది. నన్నింత మానసిక క్షోభకు గురి చేసిన కుసుమ హేపీగా ఉండకూడదు గాక ఉండకూడదు…చేతి గోళ్లు, కాలి గోళ్లు కొరికేసుకుని, జుట్టు పీకేసుకుంటుంటే, ఎదురుగా ‘ఊర్వశి’ కనిపించింది. ఎస్. దీనితోనే నా పగ తీర్చుకుంటాను … అనుకున్నాను.
ఆ పథకం ప్రకారం, సాయంత్రం , కుసుమ తో కలిసి టీ తాగుతున్నప్పుడు “ఒక టెక్నికల్ పేపర్ ఆ మానేజ్మెంట్ కాలేజీ లో ప్రజంట్ చేయాలి. అర్జెంట్. ప్లీజ్ ఒక్క వారం నీ ఊర్వశి ని ఇస్తావా?” అడిగాను.
“మీదేమైంది? ముట్టుకుంటే, ముద్దెట్టుకుంటోందా? కాగలించుకుంటే కరుస్తోందా?” ఆ మాటల్లోని వెటకారానికి ఒళ్ళు మండినా, పైకి చూపించలేదు. అవసరం నాదీ…
“నీ దాంట్లో లేటెస్ట్ వెర్షన్ ఉంది. ప్లీజ్ హెల్ప్ మీ…” జాలిగా ముఖం పెట్టి మరీ అడిగాను.
మా అమ్మాయి బహుమతిగా ఇచ్చిన లాప్ టాప్ని, తన యఫ్ బి ఫ్రెండ్ సలహ ప్రకారం, కుసుమ ముద్దుగా ‘ఊర్వశి’ అని పిలుచుకుంటుంది.
కుసుమని ప్రతీ క్షణం గమనిస్తూనే ఉన్నాను. ఫోన్ తో కూడా ఎప్పటిలాగే ఫ్రెండ్స్ తో
ఇకఇకలు..పకపకలు… రాగాలు...దీర్ఘాలు…
ఆదివారం ‘జూమ్’ మీటింగ్ లో మా గ్రూప్ వాళ్ళు, నేను వ్రాసిన వ్యాసాన్ని మెచ్చుకుంటూ చప్పట్లు కొట్టారు. మీటింగ్ అయిపోయి కుర్చీ నుండి లేస్తూ “ఉర్వశి తో నా పని అయిపోయింది. థాంక్ యూ శ్రీమతీ!” అన్నాను చాలా ఉదారంగా....
“ అవును, మీ పని అయిపోయింది.” కిసుక్కున నవ్వింది కుసుమ .
“అన్నట్టు, ఎవరో వైఫులని వై-ఫై తో పడేయచ్చు. ఆఫ్టర్ ఆల్ … ‘ ఆడవాళ్ళూ - అల్ప సంతోషులు’ అన్నాడుట” అంది వంకరగా నవ్వుతూ .
గతుక్కుమన్నాను. నా వ్యాసం శీర్షిక అదే ‘వైఫ్ – వై... ఫై’ .
“ ఇవాళ భలే వీడియో వచ్చింది. మీకూ వచ్చి ఉంటుంది. చూడండి” మళ్ళీ వెటకారం.
గబగబా వాట్స్ అప్ వంగి చూస్తుంటే… నా నడుం కలుక్కుమంది
ఆ వీడియోలో ‘ఊర్వశి’ ముందు కూర్చుని, చెవుల్లో హెడ్ ఫోన్ పెట్టుకుని, సుడుకో ఆడుకుంటూ, మొబైల్ లో మెసేజీ లు ఇస్తూ, కునికిపాట్లు పడుతూ … గోళ్ళు కొరుక్కుంటూ… రకరకాల భంగిమల్లో ఉన్న ఫోటోలు…వీటన్నిటిలోనూ ఉన్నది... నేనే…
“దుర్మార్గురాలా… బ్లాక్ మెయిల్ చేస్తున్నావా…” అరిచాను.
“ఆహా.. వచ్చేసారి ‘జూమ్ మీటింగ్ లో ఉంటూ, జాలీగా చేసే మరో డజను పనులు’ అంటూ ఇంకో పేపర్ ప్రజంట్ చెయ్యచ్చు” మళ్ళీ వెటకారం…
“అదిగో ఆ వెటకారమే వద్దన్నది “ అంటుంటే, ఇంకోసారి కలుక్కు మంది నడుం.
—--
ఉదయాన్నే మెలకువ వచ్చి కళ్ళు తెరిచాను. నా బెడ్ రూమ్ సీలింగ్, దానికున్న సీలింగ్ ఫ్యాన్ , గోడలు అన్ని గిరగిరా తిరిగేస్తున్నాయి.
“ కుసుమా… కుసుమా … భూకంపం వస్తోంది. పద పద... కిందికి వెళదాం ” గట్టిగా అరిచాను. కానీ, చేతులు ఆనించి, మంచం పై నుండి లేవలేకపోయాను.
“నా బొంద .. భూకంపము లేదు, గాడిద గుడ్డు లేదు. మీకే కళ్ళు తిరుగుతున్నట్లున్నాయ్.. వర్టిగో వచ్చినట్లుంది.” చివాట్లు పెట్టింది.
“నేనెక్కడ నా ఊర్వశిని తీసేసుకుంటానో అని, చిన్న పిల్లాడిలా, రకరకాల భంగిమల్లో, పగలూ రాత్రీ దాన్ని కరచుకుని కూచున్నారు. … ఇంకా పదహారేళ్ళ బాలా కుమారుడు అనుకుంటున్నారా… షష్టిపూర్తి అయి మూడేళ్లు కావొస్తోంది. డాక్టర్ కి ఫోన్ చేస్తా … కదలకుండా పడుకోండి ” అంటూ అక్షింతలు వేసింది.
ఫలితం ‘నడుంకో బెల్ట్ … మెడకో బెల్ట్ ‘ అటు ఇటు తిరగడానికి, తిప్పడానికి కూడా లేకుండా...ఈజిప్టు మమ్మీలా, శవాసనం లో ఉండడమే… లాప్ టాప్ వాసన కూడా చూడకూడదు.
అలా మంచం మీద పడుకుని ఉండగా, స్టాటర్ పోయిన ట్యూబ్ లైట్ లా, కొట్టుకుని, కొట్టుకుని, కళ్ళ ముందు మెరుపులు మెరిసి, జ్ఞానోదయం అయింది. నిజాన్ని గ్రహించాను.
దాంతో ‘తెల్ల జెండా ‘ఊపి, మా గ్రూప్ లో అర్జెంట్ గా ఓ వాయిస్ పోస్ట్ చేసాను.
“వైఫ్ అంటే వై ఫై లా - మన చుట్టూ ఉండే బెటర్ హాఫ్
వైఫ్ అంటే మన లైఫ్ - వారుంటేనే మనం సేఫ్ - అందుకే
వైఫ్ తో వైరం వద్దు - వారితో మైత్రే ముద్దు “
అసలు రహస్యం ఏవిటంటే…
నెల రోజులు నన్ను కదలకుండా, లాప్ టాప్ దరికి చేరకుండా జేసిన ఆ డాక్టర్, ‘ పసిడి పడతుల గ్రూప్’ లో మెంబర్...
“టిట్ ఫర్ టాట్” కుసుమ కొంటెగా నవ్వుతూ నన్ను చూసి కన్నుగీటింది.
సమాప్తం

[k3vv3]

సుట్టకోసం - మోహరావు మంత్రిప్రగడ

ఒరే రావుడు ఎక్కడున్నావు ఓపాలిఇలారార," " వత్తన్న ఏంఅయింది" అడిగాడు రావుడు. ఏంఅయింది అంటు వచ్చాడు రావుడు, "ఏంంలేదురా నాసుట్టకిందడిపోయినాది కాంత తీసివ్వరా" అడిగాడు రంగయ్య. "ఓరి నాన్నఇదేంటి నువ్వు కుర్చిలో కూకడున్నావు, సుట్ట నీకాళ్ళ కాడుంది వంగుంటే అందుతాది, దానికోసం పన్లొఉన్న నన్ను పిలుత్తవ అన్నాడు రావుడు కోపంగా రావుడు. "ఏంట్ర నేను నీకు బాబుని నాకెటి ఎదురు సమాదానం సెప్పీతున్నావు కోపంగా అరిచాడు రంగయ్య. ఈసారి రావుడు కొచం నవ్వి ఒరి నాయన నువ్వు కూకున్న కుర్చీలో బల్లిపడింది గబుక్కున లేచి సూడు" అన్నాడు. రంగయ్య కంగారుగ లేచి కుర్చీ చూసి "ఎదిరా బల్లి" అన్నాడు. "కుర్చికిందకాని పోయిందేమో సూడు" అన్నాడు రావుడు. రంగయ్య వంగి కుర్చీ క్రద చూసి "ఏది ఇక్కడ కూడా లేదు" అన్నాడు. ఓరి నాయన నీవ్వు వంగావుకదా నీసేతికాడ సుట్టంది సూడు తీసుకో అన్నాడు" రంగడు నవ్వుతు. "ఆరినాకొడక ఏంనాటకం ఆడవురా లెగకుండా పొద్దున్నకాడి నించి ఇలాగెఉన్నాను, ఇప్పుడు నన్నులేపావా ఒరే నేను నీబాబునిరా నిన్ను ఎంతో గారంగా పెంచిపెద్దసేత్తె నువ్వు ఇలా నాటకంఆడతావా, మీఅమ్మ నువ్వు కలసి నన్ను సంపెద్దం అనుకొంటన్నారా" కోపంగా అరిచాడు రంగయ్య. "ఓరిబాబు నీవ్వు లెగిసి తిరుగుతుంటె పది కాలాలపాటు మాకళ్ళముందుంటావు, లేదనుకో పొటోకి దండె అని భయమేమసే నీకుమంచి సేయిలనే సెపతన్నాం, నీకన్నా పెద్దోడు లా కనకరాజు సూడు ఎలా సెకసెకా తిరుగుతు న్నాడు ఆయననీకులా సుట్టలు కాల్చడు అయనా ఒకె సోట కుకునుండిపోడు, వంగుని కాలుకాడున్న సుట్ట కూడా నీకెవరేనా తీసియ్యాల, ఇలాగైతె ఓనెలలోనే మంచం ఎక్కేత్తావు" అన్నాడు రావుడు. "ఏంట్రా బెదిత్తన్నావా" గట్టీగా అడిగాడు రంగయ్య. "ఏంట్రా ఆడిమీదిరుసుకు పడతనావు" అడిగాడు అప్పుడే ఇంట్లోకొచ్చిన బాలయ్య. "సూడరా ఈ సన్నాసి నన్నాట పట్టింతనాడు, ఒక నెలలొ మంచానాపడతానంట" అన్నాడు రంంగయ్య కోపంగా. "అసలేటయినాది" అడిగాడు బాలయ్య. "సెప్పు మావకి అన్నాడు రావుడు. "అలాగే సెపుతాను" అని జరిగిందంతా చెప్పాడు రంగయ్య."ఓరినీ ఆడు సెప్పిందాట్లో తప్పెం ఉందిరా ఆడు నీబాగుకోసమే నీమీదున్న పేమతో సెప్పాడు దానికింత ఎగురతన్నావా" గట్టిగానే అడిగాడు బాలయ్య. "అదికాదురా" అని ఏదో అనబోయాడు రంగయ్య. "ఏదికాదు ఆడుసెప్పీనట్టు లా కనకరాజు మనకంటే పెద్దోడు, ఆడు సిలకలా తిరుగతనాడు నేను సలాకిగానే తిరగతన్నా, నీవ్వెమొ లాకుర్చి సుట్ట తప్ప ఏంలేదు, రెపుకాడనించి నాతోరా కాంచెపు తీరుగుదాం" అన్నాడు బాలయ్య. "ఓరి బాబు నాను నడవలేనురా నాకాళ్ళు నెప్పిసేత్తాయి" అన్నాడు రంగయ్య. "అయతే అలాగె ఏడు ఒరేయివుడు నాతోరారా పనున్నాది" అని రావుడ్ని తీసుకొని వెళ్ళిపోయాడు బాలయ్య. రంంగయ్య సుట్టఅంటించి మళ్ళా కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. బాలయ్య దగ్గరనించి రావుడు ఇంట్లొకొచ్చాడు, మరనాడు "ఒరే రావుడు సుట్టలు అయిపోయియిరా ఆడు రాలేదా ఈయిల" అడిగాడుంగయ్య. "లేదు ఇంక రాడంట గవర్నమెంటోళ్ళు పోగాకు కొట్లన్నీ ముయించేసారంట ఇంక రానని చెప్పాడంట" అన్నాడు రాముడు. "మరిఎలాగరా బాబ పొద్దుకాలనించి నోరు లాగేత్తందిరా" అరచాడు రంగడు. "నేనేటి సేత్తాను నువ్వే ఏదో పడు" అన్నాడు రావుడు. ఇంతలో బాలయ్య వచ్చాడు" ఏరోయి ఏటి మీనాయన నోరు కాలీగుంది" అని అడిగాడు. "ఏంట్ర ఎటకారం ఆడతనావా పొగాకు కొట్లన్నీ గవరమెంటోళ్ళు మూసేరంటకదా తెల్దా" కొపంగా అడిగాడు రంగయ్య. "ఒటిరా ననాకెట్ట తెలుత్తాది నానేవన నీకులా రైలింజల్ల పొగొదులుతుంటానా" అంతే స్వరంలో అడిగాడుబాలయ్య. రంగడు మెత్తబడ్డాడు "అదికాదురా మరి నాకు సుట్టలు ఎలాదొరుకుతాయిరా" అని బేలగా అడిగాడు. "సరే నెను వాకబు సేత్తలే నీవ్వు వల్లకుండు"అన్నాడు బాలయ్య. మరనాడు బాలయ్క వచ్చి "ఒరే రంగా ఉదయంగుడి కాడకెల్దాం ఎవడో ఒకాయన వచ్చి సుట్టలుకట్టఇత్తనాడంట అనిసెప్పాడు. రంగడికి నిద్దరట్టలేదు తెల్లారకుండ లేచి కూచున్నాడు. బాలయ్య ఇంటికి దిరితీసాడు, రంగయ్యని చూసి బాలయ్య "ఒరె ఇంత పెందరకడే వచ్చెవేంద్రా" అడిగాడు. "అదేరా లాగుడికాడ ఎవడొసుట్టలిత్తన్నాడని సెప్పినావు కందరా" అన్నాడు. "మరే నడు ఎల్దాం" అని దారితీసాడు బాలయ్య. ఇద్దరు రెండు కిలోమీటర్లు నడిచి గుడి దగ్గరకొచ్చారు. అక్కడున్న షాపతన్ని కలిసి చుట్టలు ఇచ్చె ఆయన వచ్చాడ , అడిగారు. "నేదు బాబు లాయన రెపొత్తాడంట" అని చెప్పాడా షాపాతను. "ఓర్ని లింత దూరం వచ్చినాక తుస్సు మనిపించిడేంట్రా, సరే నడు రేపు వద్దం" అని ఇంటికి దారీ తీసారిద్దరు. ఆమరునాడు కూడా ఇద్దరు పొద్దున్నే వచ్చారు. ఆరోజు అదే జవాబొచ్చింది. పట్టువదలని విక్రమార్కుల్లా ఇద్దరు రోజు వస్తున్నారు కాని ఆచుట్టలిచ్చెఆయన రావటంలేదు. "ఒరే వారంరోజుల నుండి తిరగతన్నాం ఆయన రాటల్లెదేంట్రా" అడిగాడు రంగయ్య. "ఏమొరా రెపుకాడనించి మానేద్దాం" అన్నాడు బాలయ్య. ఇద్దరు ఇంటికొచ్చేసారు. ఆమరనాడు రంగడు లేచి మామూలుగా బాలయ్య ఇంటకి నడచాడు. "ఏరా ఈయిల యెల్లద్దనుకొన్నాం కదరా మళ్ళా వచ్చావేంటి" అని అడిగాడు బాలయ్య. "ఒరే వారంకాడనించిఅలవాటైయింది కదరా ఇంట్లొ కూకో బుద్దెయ్యలేదురా సుట్టల సంగతి మరసేపోయిను, గుడికాడదాకా నడిచి వద్దాం నడు" అన్నాడు రంగయ్య."సరే నడు" అని దారితీసాడు బాలయ్య. అలా నడుస్తున్న రంగయ్యతో "ఒరే రంంగా ఎంట్రా మళ్ళ ఇలామారావు" అని అడిగాడు. "ఒరే బాలా ఆలా నడత్తుంటే మంచి చలాకీగఉందిరా, ఉషారుగ ఉందిరా అన్నాడు రంగయ్య "ఒరే సుట్ట ఏదిరా" అని అడిగాడుబాలయ్య. "ఏంటి సుట్ట నేనా సుట్ట కాల్చడం నువ్వు చూసావా" అని అడిగాడు రంగయ్య. "ఓరినీ బలే పిరాయించావురా ప్లేటు" అన్నాడు ఆనందంగ రంగయ్య.

[k3vv3]

<size=24> >color=green> ఇంటిని అద్దెకిస్తే...! - బొందల నాగేశ్వరరావు</size></color>

<font size=18 colour=blue>అది 'మే'మాసం.ఎండలకు బండలు బద్దలౌతున్నై. మధ్యాహ్నాం ఒంటి గంట ప్రాంతంలో ప్రహరీ గోడకు లోపల వున్న ఇరవై పూల కుండీలకు నీళ్ళు పడు తున్నాడు ఇంటి యమాని నీలకంఠం చెమటలు పట్టిన ముఖంతో.
"ఏమండీ!భోంచెద్దురు గాని రండి!"కేకేసింది భార్య భాగ్యమ్మ.ఆ కేక నీలకంఠం చెవుల్లో గుయ్మింది.
"ఇదిగో! నేనిక్కడ వూరికే లేను. కుండీల్లోని పూల మొక్కలు ఎండిపోతూ ఏడు స్తుంటే వాటికి నీళ్ళు పడుతున్నాను" నీళ్ళ హోసును తన వేపుకు తిప్పుకొని జవాబిచ్చాడు నీలకంఠం. ఫలితంగా తనూ తడిసిపోయాడు .
"అబ్బా! త్వరగా రండి. లేకపోతే నేనొచ్చి మిమ్మల్ని బండరాయిని దొర్లించుకొచ్చి నట్టు నెట్టుకు రావాలి. అది బాగోదు. ఆఁ ".
తనలో తానే 'ఆహాఁ! అంటే నేను ఊబకాయుణ్ణని పరోక్షంగా దెప్పేస్తోందన్నమాట, అక్కడికి తనేదో నాజూకైన నగిషీ బొమ్మైనట్టు. నా దృష్ఠిలో తను కూడా నాలాగే ఊబకాయంతో పట్టు మని పది అడుగులు కూడా నడవలేని గుణ్ణేనుగు' అనుకొని.
" సరే ఆగు...!నేనే వస్తున్నా" అంటూ లోనికెళ్ళాడు నీలకంఠం పాత సినిమాల్లోని హాస్య నటుడు రేలంగిలా. మొత్తంలో భార్యభర్త లిద్దరూ... దొందూ దొందే!.
కంచం ముందు కూర్చొన్న భర్తకు భోజనం వడ్డించింది భాగ్యమ్మ. కలుపుకొని తింటూ అక్కడే కప్పులో వున్న గడ్డ పెరుగు మొత్తం కంచంలో వేసుకోని ఆవ కాయను పెట్టమని సైగ చేశాడు.
"మరీ...మీరు అన్యాయమండీ!చాదస్తం కాకపోతే ఈ వేళప్పుడా పూల మొక్కలకు నీళ్ళు పట్టేది?" ఓ చిటికెడు ఆవకాయను కంచంలో పెడుతూ అంది భాగ్యమ్మ. "మరేం చేయమంటావే ?మనకు అకలైతే కంచాలు కంచాలు లేపేస్తున్నాంగా! వాటికి నీళ్ళు అవసరమైతే మనమే తెలుసుకొని పట్టాలి.లేకుంటే ఎండిపోతాయి. ఇదిగో...రేపు నీ వంతు సుమా!" భార్యకు గుర్తు చేశాడు నీలకంఠం. "కుదరదండీ!నన్నునేను మోసుకొంటూ నడవటానికే అష్టకష్టాలు పడుతున్నాను. నా వల్ల కాదు.ఈ వేసవి కాలం ముగిసేవరకూ ఎవరికైనా పావలా డబ్బులిచ్చి పని చేయించుకొండి" తెగేసి చెప్పింది.భాగ్యమ్మ
నీలకంఠం నోటిలోని ముద్దను అటూ ఇటూ గ్రైండరులో పిండిని రుబ్బుతున్నట్టు నములుతూ షడ్డన్గా ఏదో గుర్తుకొచ్చినట్టు"అవునూ!మన మేడమీదున్న గుడిసె ను అద్దెకిస్తున్నట్టు బోర్డు పెట్టామే... ఎవరైనా వచ్చారా?" అడిగాడు.
"రాలేదండి.అయినా మనం అద్దెకిచ్చే ఆ గుడిసెకు ఈ పూల మొక్కలకు నీళ్ళు పట్టటానికి సంబంధం ఏమిటండీ!?" సాగదీసి అడిగింది.
"ఉంది.ఎటూ ఇద్దరం స్థూలకాయాలతో పూలకుండీలకు నీళ్ళు పట్టే పని చేసుకో లేక కష్టపడుతున్నాం కదా!అందుకని ఇల్లు కావాలని ఎవడైనావస్తే వాడికి ఆ గుడిసెను అద్దెకిచ్చి రాబోయే సేప్టంబరు మాసం వరకు వాడ్నే పూల కుండీలకు నీళ్ళు పట్టేటట్టు ఎగ్రిమెంటు వేద్దాం. వాడే గాడిదలా చేసుకు పోతాడు. ఎటూ స్టు,సెప్టంబరుల వర్షాలుంటాయి కనుక వాడున్నా లేక ఇల్లు ఖాళీ చేసి వెళ్ళిపోయినా బాధ లేదు. ఏమంటావ్?"అన్నాడు కళ్ళెగరేస్తూ నీలకంఠం.
"అబ్బో!భలే బుర్రండీ మీది. కాకపోతే ఎక్కడైనా గోళ్ళకు మేకులు కొట్టొద్దు. పిచ్చి గీతలు గీయొద్దు, బంధువులు రావద్దని, ఇంకా రాత్రి తొమ్మిదికల్లా ఇంట్లోకి చేరు కోవాలని, అద్దెను ఒకటవ తారీఖే ఇవ్వాలన్న షరతులు పెట్టటం విన్నాను కాని ఇలా పూల కుండీలకు నీళ్ళు పట్టాలన్న షరతును మీవద్దే వింటున్నాను" అంటూ నవ్వింది భాగ్యమ్మ.
అంతలో బయట కాలింగ్ బెల్లు మోగింది. భోంచేస్తున్న వాడల్లా పైకి లేవబోయాడు నీలకంఠం.
"మీరాగండి.నేను వెళ్ళి చూస్తాను" అంటూ అతి కష్టంగా అంత పెద్ద కాయాన్ని మోసుకొంటూ వెళ్ళి తలుపు తీసి చూసింది భాగ్యమ్మ.ఎదరే పిట్టల దొరలా తలకు టోపి పెట్టుకొని పళ్ళికిలిస్తూ నిలబడి వున్నాడు ఒకడు. "ఎవరూ?అబ్బాయ్...నువ్వు ఆటో డ్రయివర్వు కదూ?ఎం కావాలి?" అడిగింది. "అద్దెకు ఇల్లు కావాలి !" గేటుకున్న 'టూ లెట్' బోర్డును చూపిస్తూ అన్నాడు.
"ఇల్లా...బోర్డు అలా రాయించి పెట్టాము కానీ...మేము అద్దెకివ్వనుంది మా ఇంటి టెరాస్ మీదున్న గుడిసెను!"
"తెలుసు. నా లెవెల్‌కు అది చాలు"అని పెద్దగా నవ్వాడు ఆటోవాడు.
కోపం వచ్చింది భాగ్యమ్మకు.అయినా భర్త పెట్టబోయే కండిషన్లకు ఈ పిట్టల దొరగాడే కరెక్టు అనుకొని కోపాన్ని మనసులోనే కుక్కేసుకొని "సరే!నీకు పెళ్ళ య్యిందా?"ప్రశ్నించింది.
" పిల్ల కుదిరింది. మూడు నెలల్లో పెళ్ళి చేసుకొంటాను" సిగ్గు పడుతూ అన్నాడు.
ముఫ్పై సెకండ్లు ఆలోచించింది భాగ్యమ్మ. ' ఆడ పిల్లలు లేని కొంప. మేమో వయ స్సు మళ్ళిన ముసలాళ్ళం కనుక వీడి వల్ల ఎలాంటి ఇబ్బంది వుండదు. మాకు కావలసిందల్లా అద్దె. పూల మొక్కలు ఎండి పోకుండా వాటికి నీళ్ళు పట్టడం. అందుకు ఈ బకరాగాడే కరక్టు.కనుక వీడికి గుడిసెను అద్దెకు ఇచ్చేద్దాం'అనుకొని "అయినా కొన్నిటెర్మస్ అండు కండిషన్సు వున్నై!వాటిక నువ్వు ఒప్పుకోవాలి!" అంది సానుకూల దోరణితో.
"మీ కండీషన్లన్నిటికి సిద్దపడే వచ్చాను. హి... హాఁ హాఁ...హాఁ"అని మళ్ళీ పెద్దగా నవ్వాడు. ఆటోవాడి నవ్వుకు లోపల పెరుగన్నం తింటున్న నీలకంఠం లేచి చేతిని నాక్కొంటూ బయటికి వచ్చాడు.ఆయన్ను చూసిన ఆటోవాడు"నమస్తే సార్ !"అం టూ మిలటరీ సెల్యూట్ చేశాడు .
"ఆఁ...ఆఁ...నీకు ఇల్లు ఇవ్వాలని నిర్ణయించుకున్నాను. షరతులను చెపుతాను విను .అద్దె అయిదు వేలు. ఆరు నెల్ల అడ్వాన్సు అంటే ముప్పై వేలివ్వాలి. గోడల కు మేకులు కొట్టడాలు, పెన్సిల్లతో రాయడాలు. గీయడాలు, పొద్దుపోయి ఇంటికి రావటాలు కుదరదు."
"ఓకే....ఓకే సార్ " అంటూ ప్యాంటు జేబులో తయారుగా వుంచుకున్న డబ్బులు తీసి టకటక లెక్కపెట్టి ఇవ్వబోయాడు అటోవాడు.
"ఆగు! షరతులు ఇంకా వున్నై. నువ్వు ఇంటిని ఖాళీ చెయ్యాలంటే మూడు నెల్లకు ముందు చెప్పాలి. మేము నిన్ను కాదనుకుంటే రోజుల గడువుతో వెళ్ళి పోవాలి. ఆటోని ప్రహరీ గోడకు కాస్త దూరంలో పెట్టుకోవాలి" అన్నాడు నీలకంఠం.
"అంతేగా! పట్టండి సార్ అడ్వాన్సు"అంటూ మళ్ళీ డబ్బు చెతికివ్వబోయాడు.
"ఆగు! మరీ స్వీడుమీదున్నావే! అసలు ముఖ్యమైన కండిషను ఇంకొకటుంది. అందుకు నువ్వు ఓకే అంటే.,.." దీర్ఘం తీశాడు నీలకంఠం.
"ఏమిటి సార్ అది?" కాస్త ఇబ్బంది ఫీలవుతూ అడిగాడు ఆటోవాడు.
"అవిగో! అక్కడున్న ఆ పూలకుండీలకు వారంలో నాలుగు రోజులు నీళ్ళు పట్టాలి. ఆ పని సేప్టంబరు వరకు కొనసాగాలి. ఆపై వర్షాలు వస్తాయి కనుక నీళ్ళు పట్టే అవసరముండదు. ఓకే అనుకుంటే అడ్వాన్సు ఇవ్వు. లేకపోతే...".
"నీళ్ళు పట్టడమేగా! అదేమాత్రం.... చక్కగా చేసి పెడతాను. పట్టండి అడ్వాన్సు" అంటూ అందాకా నీలకంఠం శుభ్రంగా నాకేసి శుధ్ధం చేసుకున్న చేతిలో డబ్బుల్ను వుంచాడు ఆటోవాడు 'రేపే ఇంట్లోకి దిగిపోతాను సార్ !' అంటూ.
'దొరికాడురా బ్రహ్మాండమైన బకరాగాడు'అనుకొంటూ "అలాగే!" అంటూ ముసి ముసి నవ్వు లతో ఇంట్లోకి నడిచారు భార్య భర్తలిద్దరూ.
ఆటోవాడు గుడిశెలోకి దిగి నెల రోజులు. ప్రతిరోజు ఉదయం లేచి పనులన్నీ ముగించుకొని ముఖ్యంగా పూలకుండీలకు నిర్ణీత రోజుల్లో నీళ్ళు పట్టి ఏడున్నర కల్లా ఆటోతో స్టాండుకు వెళ్ళి పోతాడు.ఎనిమిది గంటలకు నిద్ర లేచే నీలకంఠం దంపతులు హాయిగా వరాండాలోకొచ్చి పచ్చ గా కలకలలాడే పూల కుండీలను చూసి మురిసిపోతూ ఆనందిస్తారు. అంత వరకూ బాగానే వుంది ఆ దంపతులకు. ఆ తరువాత....
రెండవ నెల పుట్టి పది రోజులు గడిచాయి. ఇప్పుడు మునుపటిలా పూల కుండీల్లోని మొక్కలు పచ్చగా కలకల లాడుతూ కనబడ్డం లేదు. పేలవంగా పాలిపోతున్న రంగుతో ఎండిపోతూ కనబడుతున్నై. అసలు ఆటోవాడు పూల కుండీలకు నీళ్ళు పడుతున్నాడా లేదా అన్న సందేహం వచ్చింది నీలకంఠానికి. అందుకే మరుసటి రోజు ఉదయం ఆరున్నర కల్లా లేచి కిటికీలో నుంచి తొంగి చూస్తూ వున్నాడు .
డ్యూటీకి తయారై బయటి కొచ్చిన ఆటోవాడు ఓ చెంబుడు నీళ్ళు తీసుకొని కుండీలలో వున్న పూల మొక్కలమీద చిలకరించి వెళ్ళిపోతోంది గమనించాడు. ఆటోవాడిపై మితిమీరిన కోపం వచ్చింది నీలకంఠానికి.కాని చేసేదిలేక కోపాన్ని దిగమింగుకొని భార్య భాగ్యం వద్దకు నడిచాడు.
"భాగ్యం ఆటోవాడు మనల్ని మోసం చేస్తున్నాడే!వాడు పూల కుండీలకు నీళ్ళు పట్టటం లేదు చెంబెడు నీళ్ళు చిలకరించి వెళ్ళటం చూశాను" అన్నాడు.
"అవునా...అంతే కాదండోయ్ !మొన్నీమధ్య టెరాస్ శుభ్రం చేయటానికీ పైకెళితే ఓ మూల బ్రాందీ బాటిల్లు వున్నై.అలాగే పది రోజుల క్రితం ఉదయాన అయిదున్నర గంటలకు ఓ ఆడది వాడి గుడిసెలో నుంచి క్రిందకు దిగి వెళ్ళిపోతుంటే ఇంటి ముందు కల్లేపు చల్లుకొంటున్న వెంకాయమ్మ చూసిందట. నాతో చెప్పిందావిడ. ఆఁ " అంది భాగ్యమ్మ.
"ఇక చెప్పకు.నాకఅంతా అర్ధమైపోయింది.వాడ్ని వెంటనే ఇల్లు ఖాళీ చేయించటమే మన తక్షణకర్తవ్యం."అంటూ పేపరులోకి తలదూర్చాడు నీలకంఠం.
మరుసటి రోజు ఉదయం ఆరున్నరకల్లా పైపుతో కుండీలకు నీళ్ళను పట్టను ప్రారంభించాడు .నీలకంఠం. ఆటోవాడు నీలకంఠాన్ని చూస్తూ ఆటోతో వెళ్ళిపోయాడు.సాయంత్రం ఆటోవాడ్ని కాపేసి పట్టుకున్నాడు నీలకంఠం.
"నువ్వు మా ఇంట్లో ఏవో తప్పుడు పనులు చేస్తున్నట్టు విన్నాను"అన్నాడు నీలకంఠం.
"అబ్బే...అదేం లేదే!అయినా అది నా స్వంత విషయం కదా!" తడబడూతూ అన్నాడు ఆటోవాడు.
"వుండొచ్చు. కానీ నా ఇంట్లో అలాంటి పనులు జరగటానికి వీళ్లేదు. పూల ,కుండీలకు నీళ్ళు పట్టమంటే చెంబెడు నీళ్ళు చిలకరించి వెళ్ళటం కాదు. అది మమ్మల్ని మోసం చేయటమే అవుతుంది. అందుకే గోల చేసుకొని సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ వరకూ వెళ్ళ కూడదన్నది నా మాట. సైలంటుగా ఇల్లు ఖాళీ చేసి వెళ్ళిపో!ఇవిగో నీ అడ్వా న్సు డబ్బులు"అంటూ డబ్బున్న కవరును ఆటోవాడి చేతిలో పెట్టాడు నీలకంఠం. చిన్నబుచ్చుకున్న ముఖంతో ఇరకాటంలో పడ్డ ఆటోవాడు మౌనంగా పైకెళ్ళిపో యా డు.
మరుసటి రోజు నిద్ర లేచిన నీలకంఠం ప్రహరీ గోడ వేపు చూశాడు. ఆటో కనబడ లేదు.
అంతలో"అయ్యగోరూ!ఇవిగో తాళాలు.ఆటోవాడు ఇల్లు ఖాళీ చేసి వెళ్ళిపోయాడు" అంటూ పనిమనిషి తాళాలను నీలకంఠం చేతికిచ్చింది.
'నీచమైన దరిద్రుణ్ణి వొదిలించుకున్నాను. అందుకే అన్నారు కొందరు 'ఇళ్ళను అద్దెకిచ్చే టప్పుడు వాళ్ళను గూర్చి పూర్తి వివరాలను తెలుసుకొని, వీలైతే ఓ మధ్యవర్తి ( బ్రోకరు) ద్వారా అగ్రిమెంటు వేయించుకొని ఇవ్వాలని'.ఎలాగో గోల పెట్టకుండా,గుట్టు చప్పుడు కాకుండా వెళ్ళిపోయాడు. లేకుంటే నేనూ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ స్టేషను మెట్లు ఎక్కాల్సి వచ్చేదేమో!'అనుకొంటూ లోనికెళ్ళిపోయాడు నీలకంఠం. ©ప©©©© అయ్యా! ఈకథ నాస్వంతరచన.దేనికీ అనువాదం,అనుసరణ కాదని,మరే పత్రిక పరిశీలనలో లేదని తెలుపుకొంటున్నాను.

</font>

[k3vv3]

వంట గదిలో వీరుడు కథ - రాము కోలా దెందుకూరు

dedupelist unique lines generator
ఫైనల్ ఆ రోజు మా శ్రీమతి పుట్టినరోజు. రాత్రంతా ఆలోచించి, ఉదయానికే ఒక గొప్ప నిర్ణయం తీసుకున్నాను.
"ఈసారి ఏదో భిన్నంగా చేయాలి. పూలు, కేకులు అందరూ ఇస్తారు. నేను మాత్రం స్వయంగా వంట చేసి నా శ్రీమతిని ఆశ్చర్యపరుస్తాను!" అనుకున్నాను.
వెంటనే వంటగదిలోకి దూసుకెళ్లి, "బంగారం! ముందుగా మీ నోరు తీపి చేస్తాం... నీ కోసం నేనే పాయసం చేస్తాను. ఈరోజు వంటంతా నా బాధ్యత. నువ్వు హాయిగా కూర్చొని చూస్తూ ఉండు!" అన్నాను. ఆమె నా ముఖం వైపు ఓసారి చూసింది. ప్రపంచంలోని పదకొండో వింత కళ్లముందు నిలబడినట్టుగా ఆశ్చర్యపోయింది.
చిరునవ్వుతో, "అయ్యో! వంట పాత్రల మీద మీ వీరప్రతాపం చూపించకండి. పాపం... వాటికి నోట్లో నాలుక లేదు!" అంది.
నేను మాత్రం హీరోలా కాలర్ సరిచేసుకుని, "ఈరోజు నా వంట రుచి చూసాక నువ్వే ఆశ్చర్యపోతావు!" అని ప్రకటించాను. ముందుగా పాయసం మొదలెట్టాను. పాలు పోశాను... బియ్యం వేసాను... పంచదార కలిపాను...
అన్నీ బాగానే సాగుతున్నాయని అనుకుని, "ఇంతలో చికెన్ బిర్యానీకి సిద్ధమవుదాం" అంటూ మరో స్టవ్ దగ్గరకు వెళ్లిపోయాను. అక్కడ ఉల్లిపాయలు తరగడం మొదలెట్టాను. తరిగింది ఉల్లిపాయ ఒక్కటే కాదు...
నా కళ్లలోని ధైర్యమూ! కన్నీళ్లు కారుతుంటే, "అయ్యో ఉల్లి తమ్ముడా! నీకు నాపై కాస్తైనా కనికరం లేదా?" అని మనసులోనే వాపోయాను. ఇంతలో చికెన్ కుక్కర్‌లో వేసి, మసాలా పొడి ప్యాకెట్‌ను వీరావేశంతో లాగాను.
అంతే! మసాలా పొడి గాలిలో ఎగిరి నేరుగా నా ముఖంపై అభిషేకం చేసింది. దగ్గు... తుమ్ములు... కళ్లలో నీళ్లు... వంటగది మొత్తం యుద్ధరంగంలా మారిపోయింది. ఆ హడావుడిలో పాయసం సంగతి పూర్తిగా మర్చిపోయాను.
కొద్ది సేపటికి... "ఏదో మాడిన వాసన వస్తోంది!" అని నా శ్రీమతి అరిచింది.
నేను ధైర్యంగా, "అది కొత్త స్టైల్ పాయసం అయి ఉంటుంది!" అన్నాను. మూత తీసి చూడగానే... గిన్నె అడుగున పాయసం కాదు... బొగ్గులా నల్లగా మారిన ఒక కళాఖండం! చెంచాతో కలపాలని ప్రయత్నిస్తే అది కదల్లేదు. గిన్నె మాత్రం, "నన్ను వదిలేయండి బాబూ!" అని వేడుకుంటున్నట్టనిపించింది.
ఆ వాసనకు పక్కింటి పిల్లి కూడా ముక్కు మూసుకుని వెనక్కి వెళ్లిపోయింది.
అప్పటికే నా శ్రీమతి వంటగదిలోకి వచ్చి ఆ దృశ్యం చూసింది. మొదట గిన్నెను చూసింది... తర్వాత నన్ను చూసింది... ఇంకేముంది! నవ్వు ఆపుకోలేక గోడ పట్టుకుని పగలబడి నవ్వింది. చీరకొంగు నడుముకు దోపుకుని, "చాలు మీ వంటవీరత్వం! ఇక మీరు రాముడిలా కూర్చొని చూస్తూ ఉండండి. నేను ఐదు నిమిషాల్లో పాయసం, బిర్యానీ రెండూ చేసి పెడతాను!" అంది.
నేను మాత్రం ఓడిపోయిన సేనాధిపతిలా నిశ్శబ్దంగా వంటగది నుంచి బయటకు వచ్చేశాను. ఆ రోజు నాకు ఒక జీవిత సత్యం అర్థమైంది. యూట్యూబ్‌లో వంట చూడటం చాలా సులువు... గ్యాస్ ముందు నిలబడి చేయడం మాత్రం మహాయోగం!
నీతి: భార్య పుట్టినరోజున వంటగదిలో కథాకళీ ఆడటంకంటే... మంచి హోటల్‌కు తీసుకెళ్లి భోజనం పెట్టడం ఆరోగ్యానికీ, పాత్రలకీ, భర్త పరువుకీ ఎంతో మేలు!