[k3vv3]

ఐ హేట్ మై రూమ్మేట్ - గంగాధర్ వడ్లమన్నాటి

“హలో,హలో లలితా ఎక్కడున్నావ్”అడిగింది సునంద.
“వచ్చేస్తున్నా,అయిపోయింది పని.ఆఫీస్ గట్టు దిగి నడిచి, ఇపుడే రెస్టారెంట్ మెట్లెక్కుతున్నా” చెప్పి ఫోన్ పెట్టేసింది లలిత.
లలిత రెస్టారెంట్ కి రాగానే, “ఏంటి అప్పుడప్పుడూ నాకీ టార్చర్. మనం ఎంత మరీ పక్క,పక్క ఆఫీసులలో పని చేస్తే మాత్రం,ఎంత మరీ స్నేహితురాళ్ళమైతే మాత్రం,నన్నిలా టెన్నిస్ బంతిలా ఆడుకోవడం బాలేదు. వారంలో కొన్ని సార్లు నువ్వు మీ ఆఫీస్ అయిపోగానే నన్ను ఇలా రెస్టారెంట్ కి రమ్మని ఫోన్ చేయడం.నువ్వొచ్చాక ఇద్దరం కలిసి బోంచేయడం.లేదా ఇద్దరం కలిసి ఏదోటి మెక్కడం,ఆ తర్వాత కొంతసేపటికి నువ్వు నీ హాస్టల్ కి, నేను మా ఇంటికీ వెళ్లడం. ఏవైనా అంటే మీ హాస్టల్లో ఫుడ్ బాగోదని తల బాదుకుంటావ్. పోనీ ప్యాక్ చేయించుకుని మీ రూమ్ కి వెళ్లి తినొచ్చు కదా అంటే,చచ్చు మొహం పెట్టి,విచ్చలవిడిగా నన్ను తిట్టి , భూమి బద్దలయ్యేట్టు నా మీద విరుచుకు పడిపోతావ్.పోనీ ఏకంగా హాస్టల్ మారిపో తల్లీ అంటే,మన ఆఫీసుకి దగ్గర ఉన్న ఏకైక హాస్టల్ ఇదొక్కటే ,వేరే హాస్టల్స్ లేవు అంటావ్. నాకు మాత్రం రోజూ నీకీలా చెప్పి,చెప్పి నా గాత్రం పోతోంది. నీ కోసం వెయిట్ చేయడంతో మా కొంపకి వెళ్లడం ఆలస్యం అయిపోతోంది.ఇక నీతో కలిసి తినడంతో, ఇంట్లో సరిగా తినడం లేదని మా అమ్మ నా మొహాన తిట్టేస్తూ ,నెత్తిన మొట్టేస్తోంది. అయినా నాకు తెలియక అడుగుతానూ, ఎంతకాలం నాకీ తిప్పలు . నువ్వు విషయం ఏంటో కూడా క్లియర్ గా చెప్పవు. అసలు ఏవిటి ప్రాబ్లం. నువ్వు హాస్టల్ కి ఫుడ్డు పట్టుకు వెళితే నీ రూమ్మేట్ తిడుతుందా? లేక హాస్టల్ వాళ్ళు చేసిన ఫుడ్ కాదని ఇలా బయటి నుండి తెచ్చుకు తినడం వల్ల మిగతా వాళ్ళు కూడా అలా తయారవుతారు అని మీ హాస్టల్ వాళ్ళు నిన్ను ఏమైనా అంటున్నారా. ఎందుకంటే నువ్వు అప్పుడప్పుడు ఇలా బయట తిని హాస్టల్ కి వెళ్లడం ఏవిటో నాకు అర్ధమై చావడం లేదు. ఏవైనా అంటే నాకిష్టమైనవి అన్నీ బయటే తింటాను, రూమ్ కు మాత్రం తీసుకు వెళ్ళను అని అంటావు. ఈరోజు నాకు అసలు విషయం అంతా క్రికెట్ స్లో మోషన్ రిప్లే అంత స్పష్టంగా తెలియాల్సిందే.” .పట్టుబట్టింది సునంద.
“చెప్తాను సునందా చెప్తాను” అని తల వంచుకుని “ఈ గుండెల్లోని నా బాధ, ఊర పిచ్చుకలు కట్టుకున్న గూడులా అలానే ఉండిపోయింది.ఆ బాదం పప్పంత బాధ కాస్తా పెరిగి పెరిగి పందికొక్కంత అయింది. ఈరోజు అది నీతో పంచుకుంటాను.గ్యాస్ బండంత పెరిగిన నా గుండె బరువుని తల దిండులా తేలిక చేసుకుంటాను”. అని లలిత మరేదో ఏదో చెప్పేలోపు.
“ ఇలాంటి అర్ధం పర్ధం లేని అనవసర పాత చింతకాయ వర్ణనలు వద్దు.నేరుగా జోరుగా చెప్పు”.విసిగిందామె.
“ సర్లే కోప్పడకు.సింపుల్గా చెబుతా విను.నా రూమ్మేట్ మంచిదే. కానీ కొంచెం స్వార్థం. నేను ఏదైనా కొని తీసుకుని వెళితే, ఆమే తీసుకుని తినేస్తుంది. మొహమాటం అనే పదం ఆమెకి తెలీదు.పైగా ఆ హాస్టల్ వాళ్ళకి దూరపు బంధువు.అలా అని ఎప్పుడూ ఆమెకీ,నాకు సరిపోయే అంత కొని పట్టుకెళ్లడం అంటే అసాధ్యం కదా. అందుకనే ఇలాంటి ఏ ఇబ్బందీ లేకుండా నాకు నచ్చినవి హాయిగా బయట తినేసి హాస్టల్ రూమ్ కి వెళ్తాను. పోనీ ఆమె తెచ్చుకున్నప్పుడు ఎప్పుడైనా నన్ను కనీసం తింటావా అని కూడా అడగదు. అడగడం మాట అటుంచు,కనీసం వాసన కూడా చూడనివ్వదు. పైగా నా ఒక్క దానికే కొని తెచ్చుకున్నాను, ఏమీ అనుకోవద్దూ, నేను నీకు ఇవ్వలేను అని నా ఎదురుగానే లబ,లాబా లైలా తుఫాను బాధితురాల్లా తినేస్తుంది.దాంతో నాలో ఓ హూద్ ,హూద్ తుఫాన్ చెలరేగుతుంది. ఆ తరువాత నా ఒళ్ళు మేలో ఎండల్లా సల సలా మండిపోతుంది. పోనీ ఈ హాస్టల్ రూమ్ లో ఈ ఫుడ్ ఘోస్ట్ తో ఇబ్బందని కనీసం వేరే రూము తీసుకుందావంటే ,ఆ రూముల్లో ముగ్గురు నలుగురు అమ్మాయిలు కలిసి ఉంటున్నారు. ఈమె ఆ హాస్టల్ వాళ్ళ బంధువు కావడంతో ఆ రూంలో ఇద్దరినే ఉంచారు.పైగా రూమ్ కూడా కొంత బావుంటుందిలే.అందుకే తప్పక ,తప్పించుకోలేక,ఆమెని ఓ మాట అని నొప్పించే ధైర్యం చేయలేక ఇలా మౌత్ మూసుకుని ఈ మార్గం అనుసరిస్తున్నాను” అని చెప్పి ఓ క్షణం తర్వాత “నా బాధ నీతో పంచుకున్నాక , పనసపండంత బరువుగా ఉన్న నా మనసు... ఇపుడు ఈతపండులా తేలిగ్గా అనిపిస్తోంది.నా మనసు ఇపుడు బూజు దులిపిన గాజు అద్దంలా” అని లలిత మరేదో చెప్పేంతలో.
“వద్దు మళ్ళీ వద్దు .ఇప్పటికే నీ దిక్కుమాలిన వర్ణనలు విని నా బుర్ర బద్దలైంది. నా సమయం చాలా వ్యర్ధమైంది.నీ బాధా అర్ధమైంది.కానీ నీ ఆలోచన బావుంది.అయితే ఇలా ఎంతకాలం ఇబ్బంది పడతావ్”.అడిగింది సునంద.
“ఎంతే? ఇంకా వన్ మంతే .ఆ తరువాత మా వసంతరావ్ బాబాయి బదిలీ మీద ఈ ఊరే వచ్చేస్తున్నాడు.నన్ను వాళ్లతోనే ఉండమన్నారు కూడా”.చెప్పింది లలిత ఉత్సాహంగా.
“అలాగా? సూపర్” అనేసి ,లలిత చేతిలోని స్వీట్స్, బేకరీ కవర్స్, ప్యాకెట్స్ చూసి,. “ఇదేంటి, ఇప్పటిదాకా హాస్టల్ రూమ్ కి ఏవైనా తీసుకు వెళితే , అన్నీ మీ రూమ్మేట్ తినేస్తుంది అని నా బుర్ర తినేసావు. మళ్లీ ఇప్పుడు ఇలా స్వీట్లు, కేకులు ,బేకరీ ఐటమ్స్ పట్టుకెళుతున్నావు! నాకేం అర్థం కావడంలేదు” అడిగింది సునంద.
“అదా! ఏం లేదు సునందా, ఇందాకనే మా రూమ్మేట్ ఫోన్ చేసింది. ఈరోజు డెంటల్ డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్లిందట. ఒక పన్నుకి రూట్ కెనాల్ ట్రీట్మెంట్ చేశారట. రెండు మూడు రోజులు లిక్విడ్ డైట్ లోనే ఉండమని చెప్పారట. అందుకే నేను ఇలా రెండు ,మూడు రోజులు రెచ్చిపోవచ్చు మరి”. చెప్పింది లలిత నవ్వుతూ.

[k3vv3]

Bsc - శ్రీనివాసరావు జీడిగుంట

ఎందుకో రెండు రోజులు నుంచి కళ్ళు తిరుగుగుతున్నట్లు గా అనిపించడం తో ఎందుకైనా మంచిది అని కాలనీలో క్లినిక్ పెట్టిన కొత్త డాక్టర్ దగ్గరికి బయలుదేరాడు పద్మనాభం. కొత్త హాస్పిటల్ అయినా జనం బాగానే వున్నారు. డాక్టర్ గారు బాగా చాదస్తుడు అనుకుంట, ఒక్కొక్కరు ని యిరవై నిముషాలు పైన చూస్తున్నాడు. ఒక గంట తరువాత పద్మనాభం వంతు రావడం తో తలుపు తోసుకుని లోపలికి వెళ్ళాడు. డాక్టర్ చాలా చిన్నవాడు లాగా వున్నాడు అనుకుంటూ ఆయనకు ఎదురుగా కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. 
అప్పటి వరకు ఎవరితోనో సెల్ లో మాట్లాడి, నన్ను చూసి "ఏమిటి problem"అన్నాడు డాక్టర్. 
"BSC " అన్నాడు పద్మనాభం. 
డాక్టర్ మొహం చిత్తలించుకుని, మీరు ఏమి చదివారని కాదు, ఏమిటి రోగం అనబోయి, ప్రాబ్లెమ్ అన్నాడు. 
దానికి పద్మనాభం అదేనండి, BSC. BP, షుగర్, cholesteral అన్నాడు. 
దాంతో డాక్టర్ గారు ఒక్కసారిగా విరగబడి నవ్వుతు, బలేవారండి, మీ పేరు కి తగ్గట్టు గానే మాట్లాడుతున్నారు, అంటూ బీపీ చూసి కొద్దిగా ఎక్కువ వుంది, మీ వయసు కి పరవాలేదు. కొత్త మందులు ఏమిరాయటం లేదు, యిప్పుడు వాడుతున్నవి చాలని, ప్రిస్క్రిప్షన్ చేతికి యిచ్చాడు. 
"యింతోటిదానికి ఫీజు నష్టం "అనుకుంటూ పై జేబులో రెడీ గా పెట్టుకున్న అయిదు వందల నోటు బయటకి తీస్తో "మీ ఫీజు "అన్నాడు పద్మనాభం. 
అప్పటి వరకు, రాబోయే పేషెంట్ కేసు షీట్ చూస్తూ, కొద్దిగా వాకింగ్ చేస్తోవుండండి, డబ్బు తీసుతున్న పద్మనాభంతో, NCC అన్నాడు డాక్టర్ గారు. 
నడక పరవాలేదు గానీ, NCC ఈవయసులోనా అన్నాడు పద్మనాభం. దానికి డాక్టర్ హాయిగా నవ్వుతు NCC అంటే మీకు "No కన్సల్టెన్సీ charges " అన్నాడు. 
దానికి పద్మనాభం విరగబడి నవ్వుతు "బలే వాడివి, నీ పేరు కి తగ్గుట్టు గా అన్నావు సుధాకర్ అని లేచి నుంచున్నాడు. 
డాక్టర్ దగ్గర కి రమ్మని పిలవటం correct అవునో కాదో నాకు తెలియదు, మీరు మాత్రం అప్పుడప్పుడు తప్పకుండా రండి సరదాగా నవ్విద్దురుగాని, 
నాకూ ఫ్యూచర్ లో BSC రాకుండా వుండటానికి అంటూ, next పేషెంట్ ని పిలిచాడు డాక్టర్.

[k3vv3]

ఫేస్ బుక్ రాజా -వాట్సప్ రాణీ - భాగవతుల భారతి

"హాయ్!రాజా!" "హోయ్ రాణీ!" "ఏంటి సంగతులూ! ఏంచేస్తున్నారు రాణీగారూ! " "ఏంచేస్తాం!రొటీనే! మాకు ఏంఉంటాయ్? టిఫిన్ లు రెడీ చేయటాలూ! వంటలు చేయటాలూ! పిల్లలకు, భర్తలకు పెట్టుకోటాలూ! పైగా వంకలు పెడితే భరించటాలూ " "భలే చెప్పావ్! మీ టైగర్ ఇంటికొచ్చే టైం అయిందనుకుంటా! ఏంప్రిపేర్ చేస్తున్నావ్!" "పెసరట్టు,ఉప్మా!" "అబ్బ! నాకెంత ఇష్టమో!వచ్చేయనా! అయినా దేవిగారి అనుగ్రహం మామీద లేదుగా! ఎప్పుడూ ఇలా ఛాటింగ్ లో కలుసుకోటమే గానీ నేరుగా కలవనీయవుగా! ప్లీజ్! రానా! ఒక్కసారి వచ్చి చూసి వెళ్ళిపోతానూ! ఏం? " "అమ్మో! అదేం కుదరదనేగా! ప్రతిరోజూ అనేక కోణాల లో నావీ మా ఫామిలీ ఫొటోలు పెడుతూనేఉన్నా! తృప్తి లేదా? "లేదు! నీ మాటలు వింటుంటే ఎప్పుడెప్పుడు, నీ ఎదురుగా కూర్చుని కళ్ళల్లోకి చూస్తూ, కబుర్లు చెప్పలా అనిపిస్తోంది. అందులోనూ నీ ఫొటోలు మరీ ఊరించేస్తునాయ్. " "అహా! ఈ మాటలు మీ ఆవిడ విన్నదనుకో అప్పుడు అవుతుంది అయ్యగారి పెళ్ళి" "అబ్బా! మధ్యలో మీ ఆయన, మా ఆవిడ గోల ఎందుకూ? ఎప్పుడు కలుద్దాం చెప్పు" "వచ్చేనెల మా ఏలూరులో ఓ పెళ్ళి ఉంది. వెడతాను. నీది రాజమండ్రి అన్నావుగా! మధ్యలో విజయవాడ లో రైలు దిగేస్తాను. అక్కడ కొన్నిగంటలు నీతోనే ఉంటా !తర్వాత నీదారినీది నాదారినాది ,ఏమంటావ్! " "దేవిగారు వరమిచ్చారు అదేచాలు, ఇకనుండీ కలలుగంటూ క్షణమెుక యుగం గా గడుపుతా! నా మందాకినీని ఎప్పుడెప్పుడు చూస్తానా!? అనే ఆరాటంలో! "సరే బై! మా ఆయన వచ్చినట్లున్నారు ఉంటా! శ్యామ్ " "ఆయ్ ఆగు మళ్ళెప్పుడూ !ఛాటింగ్ దేవిగారు " "మళ్ళీ ఇదే సమయానికి సరే బై" ఛాటింగ్ క్లోజ్ చేసి తలుపుతీసింది మందాకిని. మందాకిని భర్త లోపలి కొస్తూ "ఏం చేస్తున్నావోయ్! "అన్నాడు. "ఆ~!ఏలూరు నుండి నా ఫ్రెండ్ వాళ్ళ చెల్లి పెళ్ళి. ఇదిగో శుభలేఖ! అదే విషయం గురించి ఫోన్ లో ఫ్రెండ్ తో చర్చిస్తున్నాను. ఏమండీ వెడతానండీ! ప్లీజ్ రెండు రోజులే పిల్లలేం పసిపిల్లలు కాదు. వాళ్ళ పనులు వాళ్ళే చూసుకోగలరు. ఆరెండు రోజులకు కావాల్సిన ఏర్పాట్లు చేసే వెడతానూ, ~ఏమండీ! " "సరేనోయ్! నీ యిష్టం నేనెప్పుడైనా కాదన్నానా? " "అబ్బ!మావారు ఎంత మంచివారో! " అన్నదే కానీ, ఆసమయంలో మందాకిని మనసులో శ్యాం మెదిలాడు. ఏడాది క్రితం సెల్ ఫోన్ ఫేస్ బుక్ లో కలిసాడు శ్యామ్ .రోజూ పర్సనల్ వాట్సప్లో ఛాటింగ్ లో గంటలుగంటలు గడిపేయటం మెుదలు పెట్టారు.తెగ ముద్దులు, ముచ్చట్లు ఇంట్లో భర్త ఆఫీస్ కు పిల్లలు కాలేజ్ కీ వెళ్ళగానే . ఇద్దరూ వివాహితులే, పిల్లలున్నవాళ్ళే. నడివయస్సు వాళ్ళే.బంగారం లాంటి సంసారాలు. పండంటి కాపురాలూ ఆరోజు అనుకున్నట్లుగానే ~ మందాకిని శ్యామ్ కి వాట్సాప్ లో మెసేజ్ పెట్టి, పిల్లలకు జాగ్రత్తగా అన్నీ అమర్చి బయలు దేరుతూ,భర్త ముఖంలోకి చూసింది. అలా ఎందుకు చూసిందో అర్ధంకాక భృకుటి ముడివేసి చూసాడు మందాకిని భర్తకూడా. రైలు ఎక్కబోతుంటే భయంతో కాళ్ళు ఒణికినాయ్. మనసు పరిపరి విధాల పోతోంది. ఎంత ఫోన్ లో ఛాటింగ్ లో గంటలుగంటలు గడిపినా, అతడు అపరిచితుడు. ఉన్నచోట ఉండక ఇంకో నలుగురిని వేసుకొచ్చి ఏదైనా అల్లరి పెడితే దిక్కా! మెుక్కా!? లేదూ! తనే ఏదైనా అఘాయిత్యానికి పాల్పడితే? ఎన్ని వినలేదూ? చూళ్ళేదూ ఆన్ లైన్ మోసాలూ, నేరాలూ, తనదాక రాకపోతే, ఎవరూ దేనినీ, లెక్కపెట్టరా? జరిగాక నెత్తీ, నోరూ బాదుకుని, నేరమంతా అవతల వాళ్ళ మీదికి నెట్టేసీ, పోనీ రైలు దిగేస్తే?! అమ్మో అదీ రిస్కే. ఇదంతా నేనెందుకు చేస్తున్నాట్టూ! ఇంత ధైర్యం, తెగింపూ నాలో ఉన్నాయా! అశ్చర్యంగా ఉందే! ఆలోచిస్తూ ఉండగానే విజయవాడ వచ్చేసింది. స్టేషన్ లో దిగింది. శ్యామ్ వచ్చాడు. ఓ క్షణం తడబడ్డారు. ఓక్షణం కళ్ళల్లో కళ్ళు పెట్టి చూసుకుని, నవ్వుకున్నారు. ఎవరో దారిచూపినట్లు. స్టేషన్ బయటకు నడిచి, ఓ రెస్టారెంట్ లో కూర్చున్నారు. "ఇప్పుడు చెప్పండి ఏమిటీ విశేషాలూ!" శ్యామ్ మెుదటిగా నోరు విప్పాడు. "మీరు చెబితే నేను వింటాను" అంది మందాకిని. "మా ఆవిడా అంతే! నేను మాట్లాడితే తను వింటాఅంటుంది. ఆడవాళ్ళంతా ఒకటే అనుకుంటా! గంటల తరబడి నేనే మాట్లాడాలి.తనకదే ఆనందం " నవ్వాడు శ్యామ్. "మా వారూ అంతే! ఆఫీసు నుండి రాగానే ముచ్చట్లు మెుదలెడతారు.ఆయన మాట్లాడుతూ ఉంటే భలేఉటుంది కాలమే తెలీదు. " అంది మందాకిని. "మెుదటిసారిగా కలిసాం !ఏం తీసుకుంటారూ!" శ్యాం అడిగాడు. "మంచినీళ్ళు తీసుకుంటా! " అని మందాకిని తనే స్వయంగా తెచ్చుకున్న వాటర్ బాటిల్ లోని నీళ్ళు తాగింది. "మా ఆవిడా అంతే! ఎక్కడి కెళ్ళినా వాటర్ బాటిల్ ఉండాల్సిందే నేను ఇడ్లీ ఆర్డర్ ఇస్తానూ " అంటూ బేరర్ అని కేకేసాడు శ్యామ్. "మా వారూ అంతే! బయటి ఎక్కడి కెళ్ళినా ఇడ్లీ తప్ప, ఆయిలీ ఫుడ్ తినరు. " అంది మందాకిని . ఇదిగో ఇలా సాంబారు లో ఇడ్లీ ముంచుకుని తినటం అంటే మా ఆవిడ భలే ఇష్టపడుతుంది." "అబ్బో సూపర్!మా ఆయన గారైతే చట్నీలేకుండా, ఇడ్లీ అస్సలు తినరు. చట్నీ లేని ఇడ్లీ, మందాకిని లేని ఇల్లూ అని చమత్కరిస్తారు. " "మా ఆవిడైతే! ఏమండీ మీరు లేకపోతే ఇల్లు నిద్రపోతుందండీ అంటుంది" అన్నాడతను. ఇలా మందాకినీ, శ్యామ్ మాట్లాడుతూనే గమనించారు,వాళ్ళు వాళ్ళ గురించి కన్నా, తమ జీవిత భాగస్వాముల గురించే మాట్లాడుతున్నారు తప్ప విషయం ముందుకు సాగట్లా.పరిధిని ఇద్దరూ దాటే ప్రయత్నం చేయట్లేదనీ. బిల్ కట్టేసి, "నేను విజయవాడ లో పనిచూసుకుని వెడతాను మరిమీరూ" అన్నాడు. "నేను బస్టాండ్ కెళ్ళి,మా ఊరు వెళ్ళే బస్ ఎక్కేస్తాను.ఏలూరు పెళ్ళికెళ్ళే మూడ్ లేదు. వెనక్కి వెళ్ళిపోతాను." అంది మందాకిని. ఆటో ఎక్కుతూ అనుకుంది "హమ్మయ్య! అవాంఛనీయ సంఘటనలేం జరగలా!జరగాలనా? కూడదనా? ఏంఆశించితను ఇంత దూరం వచ్చినట్లూ!? ఐనా దొంగవెధవ! పెళ్ళాం గురించి తప్ప ఇంకే విషయమూ మాట్లాడడేం! జీడిపాకం ఫోన్ లో తెగ ప్రేమ ఒలకపోసి ఒకటివ్వరాదూ! ఏమీ గిఫ్ట్ లు లేవా! అని ఏమేమో ! " వెళ్ళిపోతున్న మందాకిని ఎక్కిన ఆటోను చూస్తూ శ్యాం ఇలా అనుకున్నాడు. " అబ్బో!పెద్ద ముదురుకేసు మెుగుడి గురించి తప్ప ఏం మాట్లాడదే! విషయం ముందుకు జరగనీయదే!టెక్కు! మనం కొంచెం ముందడుగు వేసామనుకో! నన్ను వెధవను చేద్దామనేగా!ఐనాఫోన్ లో అంత శృంగారం ఒలికించేదిగా గుంటనక్క" ఐతే ఇద్దరూ ఏకకాలంలో చేసినపని ఒకటి ఉంది,వాట్సప్ లో పరస్పరం ఎదుటివారి నెంబర్ డిలిట్ చేసేయటం.

[k3vv3]

పాపం తెలుగు ఉపాధ్యాయుడు, తెలుగు భాష - ambadipudi syamasundar rao

సాధారణముగా స్కూళ్లలో తెలుగు ఉపాధ్యాయులు పిల్లలను భాషాపరమైన దోషాలు ఉచ్చరించి నప్పుడు లేదా వ్రాసినప్పుడు తప్పనిసరిగా ఎదో ఒక రకమైన శిక్ష వేస్తారు ఒక తెలుగు ఉపాధ్యాయుడు ఆ రకంగా విద్యార్థిని శిక్షించి తానూ ఇబ్బందుల పాలైన కధ ఇది .ప్రస్తుతం స్కూళ్లలో పిల్లలను దండించటం అనేది పూర్తిగా నిషిద్ధం అనుకోండి పొరపాటున కొడితే వెంటనే తల్లిదండ్రులు వచ్చి ఆ సదరు ఉపాధ్యాయుడితో గొడవ పడతారు కొన్ని సందర్భాలలో సెక్యూరిటీ అధికారి కంప్లైంట్ దాకా వెళతాయి ప్రస్తుత పరిస్థితి ఇది పాతరోజుల్లో అయితే టీచర్ కొడితే తల్లిదండ్రులు ఎవరు కాలేజ్ కి వచ్చి కంప్లైంట్ చేసేవారు కాదు పిల్లవాడికి చదువు రావడానికి కొట్టారు అని సర్దుకు పోయేవారు ప్రస్తుతం రోజులు మారిపోయాయి కదా పిల్లలను తప్పు ఇంక కథ లోకి వద్దాము.
ఒక చిన్న ఊరిలో కాలేజ్లో తెలుగు క్లాసులో ఉపాధ్యాయుడు 5వ తరగతి పిల్లలకు డిక్టేషన్ చెప్పాడు రాసిన పిల్లలు వాళ్ళ నోట్ పుస్తకాలతో కరెక్షన్ కు వచ్చారు తప్పులుంటే ఒక దెబ్బ వేసి కరెక్షన్ చేస్తున్నాడు పిల్లలు దెబ్బలు తిని వాళ్ళ నోట్సులు తీసుకొని వెళుతున్నారు ఆ వరుసలో ఆ ఊళ్లోని పంచాయతీ ప్రెసిడెంట్ గారి కొడుకు కూడా ఉన్నాడు వాడు ఇంటికి వెళ్లి తెలుగు మేష్టారు కొట్టారు అని చెప్పాడు
మర్నాడు ఆ పంచాయతీ ప్రెసిడెంట్ మా పిల్లడ్ని ఎందుకు కొట్టావు అని తెలుగు ఉపాధ్యాయుడిని అడిగాడు అయన తెలుగు డిక్టేషన్ తప్పు రాస్తే కొట్టాను అని జవాబు ఇచ్చాడు వెంటనే ఏమి తప్పు రాసాడు అని ఆ ఉపాధ్యాయుడిని అడిగాడు దానికి జవాబుగా ఏమిటా తప్పు అని ఆ తండ్రి అడిగాడు "విద్యార్థి" కి ఒత్తు పెట్టాడు అది తప్పు కాబట్టి నేను కొట్టాను అని ఉపాధ్యాయుడు చెపుతాడు ఆ తండ్రి "ఉపాధ్యాయుడికి" వత్తు ఉన్నప్పుడు విద్యార్థికి పెడితే తప్పేంటి అని లాజిక్ లేవదీసి అనవసరంగా మా అబ్బాయిని కొట్టారు అని అల్లరి చేయడం మొదలు పెట్టాడు.
ఈ గొడవ చేసేది సాక్షాత్తు ఆ ఊరి ప్రెసిడెంట్ ఏదో విధముగా ఆ గొడవను సర్దుబాటు చేయాలనే ఉద్దేశ్యంతో హెడ్ మాష్టారు గారు ఒక నిజ నిర్ధారణ కమిటీని వేసి విచారణ చేద్దాం అని అన్నాడు ఆ ప్రెసిడెంట్ ఒప్పుకున్నాక ఓ కమిటీ ఏర్పాటు అయింది ఆ కమిటీ లో ఒక ఇంజనీర్ ఒక డాక్టర్ ,ఒక లాయర్ ,ఒక తెలుగు పండితుడు సభ్యులు ఒక నెల తరువాత ఆ కమిటీ వారు వారి తీర్పులను ప్రకటించారు ఇంజనీర్ ఇచ్చిన తీర్పు ఏమిటి అంటే బిల్డింగ్ కు పునాదులు ఎలాంటివో అలాగే పదాలకు ఒత్తులు అలాంటివే కాబట్టి రెంటికి ఒత్తులు ఉండాల్సిందే అన్నాడు లాయర్ చట్టం ముందు అందరూ సమానులే కాబట్టి ఉపాధ్యాయుడికి ఒత్తు ఉన్నప్పుడు విద్యార్థికి ఉంటే తప్పేంటి అని తీర్పు ఇచ్చాడు లేదా రెండు పదాలకు ఒత్తులు తీసెయ్యాలి అన్నాడు. డాక్టర్ ఒత్తులు పలికేటప్పుడు ఊపిరి తిత్తులకు శ్రమ ఎక్కువగా ఉంటుంది కాబట్టి ఒత్తులు నిషిద్దము కాబట్టి ఒత్తులు లేకపోయినా ఫర్వాలేదు అని తీర్పు ఇచ్చాడు తెలుగు పండితుడు భాష శాస్త్ర శాస్త్ర ప్రకారం విద్యార్థికి ఒత్తు ఉండరాదు ఉపాధ్యాయుడికి ఒత్తు ఉండాలి అని తీర్పు ఇచ్చాడు నలుగురిలో ఇద్దరు వత్తులు తీసేయమని అన్నారు మూడో వ్యక్తి వత్తులు ఉంటె రెంటికి ఉండాలి లేదా రెంటికి లేకుండా ఉండాలి అన్నాడు కాబట్టి ఒక్క తెలుగు ఉపాధ్యాయుడు మాత్రం విద్యార్థికి ఒత్తు ఉండకూడదు అని గ్రామర్ ప్రకారము చెప్పాడు కానీ మెజారిటీ సభ్యులు అది తప్పు కాదని అభిప్రాయం పడ్డారు కాబట్టి తెలుగు ఉపాధ్యాయుడికి ఒక ఇంక్రిమెంట్ కట్ చేస్తూ ఉత్తర్వులు ఇచ్చారు తప్పును తప్పు అని చెప్పడం కూడా ఈ రోజుల్లో నేరమే ప్రస్తుతం మనము వింటూనే ఉన్నాము టీవీలలో సినిమాలలో ఉపయోగించే తెలుగులో ఒత్తులు పలకడం మానేశారు సినిమాల్లో కామెడీ కోసం మాత్రమే వాడుతున్నారు ఇదండీ ప్రస్తుత తెలుగు భాషా పరిస్థితి


 

[k3vv3]

మన ఔదార్యం - సిహెచ్. వెంకట సత్య సాయి పుల్లంరాజు

“ఒరేయ్, ఒరేయ్ చవటా! ఆ చదవడం ఏమిట్రా?”
“బామ్మా! మరీ అంత డామేజింగ్ గా? …”
“తిట్టనా మరి! పుస్తకం చూస్తూ కూడా తప్పు చదువుతావా?”
“బామ్మా! మా కాలేజ్ లో నేను టెలుగు సూపర్ గా చదువుతానని…”
“నీ స్నేహితులు, గురువులు…?”
“అవును. వాళ్ళు నన్ను ఎంత మెచ్చుకొంటారో టెలుసా?”
“అబ్బో! నువ్వు సత్య హరిశ్చంద్రుడవనీ తెలుసు.”
“మరి నా గొప్పతనం తెలిసి కూడా…”
“అక్కడే ఉందిరా నీతో చిక్కు.”
“ వాట్చిక్కు? బామ్మ!”
“అదే…ఇందాక చదివినదే…”
“మల్లీ చదవాలా?”
“అవును. అఘోరించు.”
“అంటే… చదవమనా?”
“ఊ…”
“బామ్మా! టివి చూడటం ఆపి, సరీగ్గా విను. మల్లీ చదవను.” “వన్డే విష్ణుం. బావ భయం, హారం…”
“ హరి హరీ... మళ్ళీ అదే…”
“బామ్మా! నీ నవ్వు లెంపలేసుకోవడం ఆపి…”
“నీ తప్పు ఏమిటో చెబుతా, అది వన్డే కాదురా. వందే. తెలిసిందా?”
“అంతేనా!”
“బావ భయం…హారం కాదు.”
“కాదా? వాట్?”
“కాదు. భవ భయ హరం.” ఇప్పుడు పుస్తకం సరిగ్గా చూస్తూ మళ్ళీ సరిగ్గా ఏడు.”
“ఏడ్వనా? వై బామ్మా?”
“ఆ ఏడ్పు ఏదో నేనే ఏడుస్తా గానీ…నువ్వు చదువు నాయనా.”
“సరే బామ్మ. టాంక్ యు.”
“ఏం చేస్తాం నాయనా! ఇంగ్లీషు మీడియం చదువుల ప్రభావం. అదే నా ఏడుపు. అందుకే ఈ ఏడ్పు.” ********

[k3vv3]

కాయ్.. కాయ్ ( కథ ) - హరి వెంకట రమణ

"అలా... యూ ట్యూబులో వీడియోలు చూసి జ్ఞానం సంపాదించకపొతే వెళ్లి కారం ఆడించుకురండి" అంది మోహన సుందరంతో భార్య సూర్యకళ.
ఒక్క నిముషం ఈ లోకంలోకి వొచ్చి " అలాగే" అని పైకి అని నీకు సూర్యకళ కాదు, సూర్యకాంతం అని పేరు పెట్టాల్సింది అనుకున్నాడు.
భార్య ఇచ్చిన ఎండు మిరపలు,ధనియాలు తీసుకొని పిండి మరకి బయలుదేరాడు.
అక్కడ మొన్న ఎలక్షన్ లో ఉన్నంత క్యూ వుంది.
రకరకాల లుంగీవాళ్ళు, నైటీల వాళ్ళు, హాఫ్ నిక్కర్ వాలాలు అందరూ వరసలో వున్నారు.
ఇంటికెళ్లి తిట్లు తినడం కంటే ఇక్కడే కాలక్షేపం చేయడం మంచిదని ఫోను చూసుకుంటూ తనలో తాను నవ్వుకుంటూ చాలా గంటలు గడిపాక మోహన సుందరం వొంతు వొచ్చింది.
కారం ఆడుతుంటే ఆ కమ్మని వాసనకి " హాచ్హ్ ... హాచ్హ్ ... " అని తుమ్మాడు.
"పనికి మాలిన ఎదవా " అంది మెల్లగా లైన్ లో తన వెనక వున్న నైటీ బ్యూటీ.
* * *
"ఏంటి కారం ఇంతే వొచ్చింది, కారం సరిగ్గా ఆడించారా లేదా ?నిజం చెప్పండి అక్కడ ఇచ్చేసి బలాదూర్ తిరిగారు కదూ? "
" అయ్యో లేదే ? అక్కడే నుంచున్నాను ఇంతసేపూ ".. అని కాళ్ళీడ్చుకుంటూ వెళ్లి సోఫా లో కూలబడ్డాడు.
" అప్పుడే అలా కాళ్ళీడ్చేస్తే ఎలాగండీ ? వెళ్లి కోలంగోవా మామిడి కాయలు పట్రండి ఆవకాయ్ ముక్కలు కట్ చేద్దాం. "
ఆవకాయ్ అన్న మాటకు బేగు తీసుకొని బయటకు తుర్రుమన్నాడు మోహన సుందరం.
బజార్లో వున్న కాయలు సూర్యకళకి వాట్సాప్ పెట్టి, వీడియో కాల్స్ లో చూపించి కొనేసరికి తల ప్రాణం తోకలోకి వొచ్చింది.
జాగ్రత్తగా ఇంటికొచ్చాక " అయ్యో నువ్వులనూనె తీసుకురమ్మని చెప్పడం మర్చిపోయానండీ.. ప్లీజ్.. ప్లీజ్.. తెచ్చేయండి " అంది గోముగా.
ఆ గోముతనానికి బండి వేసుకెళ్ళకుండా పరిగెత్తుకెళ్లి నూనె కూడా తెచ్చేసి, మంచం మీదకు వెళ్లే ఓపికలేక వరండాలోనే పడి నిద్దరపోయాడు.
పొద్దున్నే వొళ్ళు నొప్పులన్నా వినకుండా నిద్దురలేపి మామిడి కాయలన్నీ తుడిపించి కోయించింది సూర్యకళ.
* * *
"ఒక చిన్న సీసాడు ఆవకాయ ఇయ్యవే, మా బాస్ కి ఇస్తాను " బతిమిలాడాడు మోహన సుందరం.
" బాసూ లేదు పీసూ లేదు , మీ అమ్మకు కూడా ఒక్క ఆవకాయ బద్ద ఇవ్వని దానిని మీ ముష్టి మొహం బాస్ కి ఎలా ఇస్తాననుకున్నావ్ " అని ఉతికి పారేసింది.
* * *
మరుసటి రోజు స్నానం పాణం అన్నీ సమయానికి ముగించి, సమయానికి బుద్ధి మంతుడిలా టిఫిన్ కానిచ్చేసి సూర్యకళ ని తెగ బతిమాలుకొని, ఒక చిన్న ప్లాస్టిక్ సీసాడు ఆవకాయ్ పట్టుకెళ్ళాడు.
ఆఫీసుకు చేరి సరాసరి బాస్ రూమ్ లో దూరి ఒక కాకా నవ్వుతో " షార్ .. గుడ్ మార్నింగ్ సార్ ర్ మన తెలుగు ఆవకాయ సార్... మీ కోసం నేను స్వయంగా నా స్వహస్తాలతో పెట్టింది సర్ " అన్నాడు హొయలు పోతూ.
అంతే అప్పటికప్పుడు తాను ఇంటి దగ్గర నుంచి తెచ్చుకున్న టిఫిన్ బాక్సు తీసి దోసెల్లో ఆవకాయ వేసుకొని తన ముందే ఆత్రంగా తినేయసాగాడు బాస్.
టిఫిన్ తినేసాక చేతులు కూడా నాకేస్తూ " బాగుందయ్యా అద్భుతం ... అమోఘం... నువ్వొక పని చేయి , ఈ సంవత్సరం మా ఆవిడకు వొంట్లో బాగోలేక మేము ఆవకాయ పెట్టుకోలేక పోయాము, సమయానికి నువ్వు దేవుడిలా వొచ్చావు, నీ హస్తవాసి అదుర్స్.. "
అని చిన్నగా ఒక సారి త్రేనించి ... " నువ్వొక జాడీడు ఆవకాయ పెట్టేసి నాకు జాడీ తో సహా ఇచ్చేయాలన్నమాట .. ఇదే ఈ సంవత్సరం నువ్వు నాకు ఇచ్చే గిఫ్ట్, అన్నట్టు మొన్న న్యూ ఇయర్ కు నువ్వు నాకు ఏమీ గిఫ్టు ఇవ్వలేదు కదా " అన్నాడు.
అలా చెప్పేసిన బాసు కళ్ళు మూసుకొని మంచి నీళ్లు గట గటా తాగేసి, ఎదురుగా చూస్తే, అక్కడ మోహన సుందరం లేడు.
అప్పటికే " ధబ్ " మన్న శబ్దంతో కిందపడి వున్నాడు,
కాయ్.. కాయ్ .. ఆవకాయ్ ..ధరల కాయ్ ..అంటూ సీలింగు వైపు వెర్రి చూపులు చూస్తూ గిలా.. గిలా కొట్టుకుంటున్నాడు ,పాపం సూర్యకళ గుర్తొచ్చి.
సమాప్తం

[k3vv3]

 
చాదస్తం . - డా.బెల్లంకొండ నాగేశ్వరరావు

ఉదయం తొమ్మిది గంటలకే ఇంటర్ వ్యుకి వెళ్ళడానికి సిధ్ధమైనాడు బాబురావు. కాఫీ కప్పు అందిస్తున్న సుబ్బరావమ్మ "అదేమిట్రా శుభమా అంటు వెళుతూ ఇప్పుడే బయలుదేరావు ఇప్పుడు రాహుకాలం యమగండమూన్ను ఉంది పది గంటలకు బయలుదేరు అమృత ఘడియలు అమోఘం వెళ్ళిన పని విజయవంతం ఔతుంది "అన్నది బామ్మ .అక్కడే ఉన్న కుర్చిలో చతికిలబడుతూ "నీ చాదస్తంతో చంపుతున్నావే అక్కడ సరిగ్గా పదిగంటలకు ఉండాలి "అన్నాడు బాబురావు. "ఏంకొంపలు మునిగిపోవులే ఆపని దొరకకపోయినా మరో రెండు తరలకు సరీపడా మీతాతగారు సంపాదించి ఇచ్చివెళ్ళారు "అన్నది బామ్మ .మారుమాట్లాడకుండా తలపట్టుకు కూర్చున్నాడు బాబురావు.
తాతగారి గోడగడియారం పదిమార్లు మోగడంతో బండి తాళాం తీసుకుని "వెళ్ళేస్తానే బామ్మా తలుపు వేసుకో "అన్నాడు. "క్షేమంగావెళ్ళి లాభంగా రాతండ్రి " అంటూ తలుపులు వేసి గడిపెట్టుకుంది సుబ్బరావమ్మ.
తన బండిని వేగంగా నడుపుతూ ఎదరుగా వస్తున్న లారిని చూసి తన వాహనాన్ని ఆపేలోపే లారిని గుద్దుకున్నాడు ,బాబురావుని వైద్యశాలకి, బండిని సెక్యూరిటీ అధికారిటేషన్ కు తరలించారు .
వారం తరువాత ఇల్లు చేరిన బాబురావుకు కోర్టు జరిమాన ,బండి రిపేరు మొత్తం ముఫైవేలు అయింది. " దీనంతటికి నీచాదస్తమే కారణం " అన్నాడు బామ్మను బాబురావు. "బాగుంది నువ్వు ఒన్ వేలో వెళ్ళి ప్రమాదం కొనితెచ్చుకుని నన్ను అంటున్నావా ?" అన్నది బామ్మ. " అలా వెళితే సమయం కలసివస్తుందని వెళ్ళాను అదినాతప్పే ,అయినా ఈదుర్మహుర్తం, యమగండాల సమయంలో ప్రపంచం అంతటా లక్షలాది వాహనాలు బయలుదేరి వెళుతున్నాయి కదా , అదేసమయంలో ఏదైనా అపద సంభవిస్తే వెంటనే వైద్యశాలకు పరుగులు తీస్తాం కాని అమృత ఘడియలకోసం ఎదురుచూడం కదా? "అన్నాడు బాబురావు. అతని మాటల్లో నిజం గ్రహించి మౌనందాల్చింది బామ్మ

[k3vv3]

దిల్ పసంద్ - కొడవంటి ఉషా కుమారి

అరే ఈ షాపు నేనెప్పుడూ చూడలేదే షాప్ పేరు ‘దిల్ పసంద్ ‘భలే ఉందే !ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు నాన్నతో బయటకు వెళ్ళేటప్పుడు తిన్నానేమో! సరే వెళ్లి చూద్దాం!అనుకుంటూ హుషారుగా ముందుకు నడిచాడు మాధవ్.
“రండి సార్ !మీరు వెయిట్ చేయండి! నేను లోపలికి పంపిస్తాను” అంది రిసెప్షన్ లో కూర్చున్న అమ్మాయి. “దిల్ పసంద్ తినడానికి వెయిట్ చేయడం ఎందుకు అయోమయంగా అనుకున్నాడు మాధవ్. “మీరు వెళ్ళండి సార్!” అన్నారు ఎవరో వచ్చి.లోపల చాలామంది ఉన్నారు ఒక్కొక్కళ్ళు ఒక్కో టేబుల్ దగ్గర కూర్చొని ఉన్నారు
సుమారుగా పది టేబుళ్ళ వరకూఉన్నాయి. “ఇక్కడ దిల్ పసంద్ ఎక్కడ ఉంది” పక్కన ఉన్నతన్ని అడిగాడు మాధవ్. “మీకు దిల్ ఉన్నది కదా సార్! “దిల్ అంటే మనసు! ఉంది !ఉంది!” “అది పసందుగా ఉంటది సార్ ఇక్కడికి వస్తే గంభీరంగా అన్నాడు పక్కన ఉన్న వ్యక్తి. “ ఎలా!” ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు మాధవ్. “ఇలా!”అంటూ ఒక లాగులాగాడు ఒక టేబుల్ దగ్గర ఉన్న మనిషి. “చెప్పండి సార్ !మీకు టీవీ సీరియల్ స్టోరీ కావాలా! సినిమా స్టోరీ కావాలా !ఇక్కడ ఏదైనా దొరుకుతది సార్!ఒక సంవత్సరం పాటు కొనసాగే సీరియల్స్ ఉంటాయి సార్! ఇంకా…..” “అరే!సార్!ఆడోహౌలా గాడు!నా దగ్గర చాలా కథలు ఉన్నాయి సార్!సీరియల్ మొదలయితే మూడు సంవత్సరాలు గ్యారెంటీ సార్!” “నీకు నేను ఉన్నాను సార్ మన హీరోయిన్ మస్తు త్యాగాలు చేస్తాది సార్. రండి సార్ మరొకళ్ళు పిలిచారు.
“సార్ నా దగ్గర ఉన్నది చెబితే మీకే ఆశ్చర్యం వేస్తది సార్! థౌజండ్ వాలా సార్!వెయ్యి రోజులు ఖుషి ఇస్తాది సార్!నా సీరియల్ !ఇంకా ఇందులో హీరో గరీబోడు సార్!చాలామంది ఉంటారు సార్! హీరో ఇంట్లో!మస్తు త్యాగాలు ఉంటాయి సార్! హీరో ని చూస్తే చాలా బాధగా ఉంటది సార్! ఏడుపు కూడా వస్తాది సార్!” కళ్ళు తుడుచుకుంటూ చెప్పాడు మరొకడు.
“అరే భాయ్ ఇట్లా రా!మా హీరోయిన్ మస్తు ఫైట్లు చేస్తది సార్! ఒక్క చేత్తో వందమందిని కొడతాది సార్!ప్రతి ఎపిసోడ్లోనూ కాలు స్లిప్పయి కింద పడిపోతుంది సార్! ఆమె పడకుండా హీరో పట్టుకుంటాడు సార్! మస్తు ఉంటది సార్!”అంటూ చెయ్యి పట్టుకుని లాగాడు. “అరే!సార్ నివదలరా!ఆయన నా కథ వింటే ఫిదా అయితడు !ఇంకా ఖుషిగా కూడా అవుతాడు!” అంటూ తనవైపులాగాడు లాగి కుర్చీలో కూర్చో పెట్టాడు.
“చూడండి సార్!హీరో బాగా డబ్బు ఉన్నోడు.వాడు ఏమి చేయడు సార్!” “ ఏం చెయ్యడా !మరి స్టోరీ ఎలా?” అన్నాడు మాధవ్. “అక్కడే ఉంటాది సార్ ట్విస్ట్! వాడికి అనుకోకుండా హీరోయిన్ తో పెళ్లి అయితది సార్!ఇకచూడండి సార్! వాడు పెద్ద బిజినెస్ మాగ్నెట్ అయితాడు సార్!హీరోయిన్ అంతగొప్పగా తయారుచేస్తుంది సార్!తను మాత్రం ఇంట్లో ఉండిపోతాదిసార్!బయట ఫైటు చేస్తాది సార్ ఇంటికి వచ్చి ఏడుస్తాది సార్! ఇంట్లో అందరూ ఆమెని తిడతారు సార్!” “ ఎందుకు?” “అరే!అడ్డు రాకండి సార్! వాళ్ళందరికీ ఆమె నితిట్టడం అలవాటు సార్! ఆమె మాత్రం త్యాగాల మీద త్యాగాలు చేస్తాది సార్! ఆమె బాధనంత మనతో పంచుకుంటాది సార్! ఆమె ఏడుపు చూసి మనమూ ఏడుస్తాం సార్! ఇది ఇట్లా 500 ఎపిసోడ్లు సాగుతుంది సార్!”చెప్తూనే కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు.
“ అరే! ఇట్లా రండి సార్! ఇక్కడ భూతాలు, దెయ్యాలు, పాములు ,దేవుళ్ళు ,దేవతలు ఉంటాయి సార్! హీరోయిన్ కి గొప్ప శక్తులు ఉంటాయి సార్! కానీ మనిషే! చాలా మామూలు స్టోరీ సార్! కానీ దేవుడు,దేవతలు కూడా వచ్చేస్తారు సార్!ఇంకా చాలా రకాలు మిక్స్ చేస్తాను సార్! “సార్! నా కథసార్!” “సార్!ఇలా రండి సార్!” “రండి!బాబు! రండి!” “టెన్ థౌ జెండ్ వాలా! సార్!” “సార్ ఐదుగురు చెల్లెళ్ళు,ఇద్దరు అత్తలు సార్!హీరో ఒక్కడే సార్!” “ హీరో అనుకోకుండా అందరికీ మంచి చేస్తాడు సార్!ఆ విషయం ఆయనకు తెలియదు సార్!” అందరూ రకరకాలుగా చెప్తున్నారు. బుర్రంతా పిచ్చిగా ఉంది
వీపు మీద గట్టిగా చరిచినట్లు అనిపిస్తే ఉలిక్కిపడి నిద్రలేచాడు మాధవ్. “ఒరేయ్ మధు!హాయిగా కలలు కంటున్నావా!నాకు ఒక టీవీ సీరియల్ కథ రాయమన్నానుగా! రాయడం మానేసి హాయిగా కలలు కంటున్నావా! గట్టిగా గదమాయించాడు హరి. “ఇదంతా కలా!”గట్టిగా అన్నాడు మాధవ్. “ఆ!కలే! కథ రాయడం మానేసి కలలు కంటున్నావా!” “ఇప్పుడే రాసి పెడతా! వెయ్యి ఎపిసోడ్లకా,రెండువేల ఎపిసోడ్లక చెప్పు ఎలా కావాలో అలా రాసి పెడతా!” ఉషారుగా అన్నాడు మాధవ్. “ ఇంతకాలం కథ రాయాలంటే చాలా టైం పడుతుందన్నావుగా!
మరి ఇప్పుడేంటి ఇలా!” ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు హరి. “అదంతా దిల్ పసంద్ మహిమ! పద!నీకు మంచి స్టోరీ రాసిస్తా! నవ్వుతూ అన్నాడు మాధవ్. “దిల్ పసందా! నాకేం అర్థం కావడం లేదు!అయోమయంగా అన్నాడు హరి. “అదంతా తరువాత చెప్తాలే!”అంటూ మాధవ్ ముందుకు నడిచాడు. అక్కడ మరో అద్భుతమైన సీరియల్ మరో లోకంలోకి తీసుకుని వెళ్ళడానికి సిద్ధంగా ఉంది.మరో సీరియల్ ప్రపంచం పిలుస్తోంది.

[k3vv3]

ఇంకెంత సేపు - గరిమెళ్ళ సురేష్

అది,1990-99 మధ్య కాలం అనుకుంటా! పంజగుట్ట, సాయంత్రం ఆరు- ఆరున్నర నడుమ కావచ్చు! శివరావు గారు ఓచేత్తో వెలిగించిన సిగెరెట్టు, మరో చేత్తో స్టీరింగ్ పట్టుకోని, హుషారుగా సుశీల- ఘంటసాలల ‘రేపంటి రూపం కంటి’ పాట రేడియోలో వింటూ, కారు నడుపుతున్నారు. జూబ్లీ హిల్సలో పని చూసుకొని, సికందరాబాద్ వైపుకి వెడెతున్నారు. ఆయన ప్రక్కన, పాతికేళ్ళ కుర్రవాడు, వారి అబ్బయి, గంగాధర్ కూర్చునాడు. ‘ఏంనాన్న ఇది! ఇలా సిగెరెట్టు కాలుస్తూ బండి నడపడం! మీ ధ్యస కూడా ఎక్కడో ఉంటోంది’, అన్నాడు గంగాధరం, విసుక్కుంటూ. ‘ఏమోయ్! నా డ్రైవింగ్ పైనే వ్యాఖ్యానమా! నువ్వు పుట్టక ముందు నుంచి కారు నడుపుతున్నాను. ఒక్క యాక్సిడెంటు జేసి గానీ, ఫైన్ కట్టి గాని యెరగను’, రావు గారి జబర్దస్తీ జవాబు కాని జవాబు! ‘అప్పట్లో, ఇంత ట్రాఫిక్ కాని, ఇన్ని సిగ్నల్సు గానీ లేవు నాన్నా. మీదే రాజ్యం, మీరే రాజు’, అంటూ కొడుకు మళ్ళీ విసుక్కున్నాడు! ‘అవునోయ్! ఈ స్టైలు చూసే గా మీ అమ్మ నన్ను చేసుకుంది’, తండ్రి గొప్పలు చాటుకుంటుంన్నాడు! ఆమాట వాస్తవమే! అప్టట్లో, సిగిరెట్టు కాలుస్తూ కారు నడపడం, ఓ స్టైల్! సినిమాలలో ANR ని అలాగున చూపించేవారు కూడాను. ఆ మునుపటి నవలా నాయకుల్ని కూడా, ప్రత్యేకించి, రచయిత్రులు, ఆలాగునే చిత్రించేవారు.
ఏసి వాహనాలు మన దేశంలో అప్పుడప్పుడే ప్రచూర్యంలోకి వస్తున్నాయి. రావుగారి కారులో ఏసి లేనందున, కిటికీ అద్దాలు క్రిందికి ఉంచి, నడపడమే వారి అలవాటు. బేగంపేట్ వైపుకి వెళ్ళే బళ్ళు రెడ్ సిగ్నలకని ఆగాయి! కాని, శివరావు తన గొప్పతనాన్ని తానే మెచ్చుకుంటూ, బ్రేకు కాస్త ఆలస్యంగ వేయడంతో, ముందున్న కొత్త మారుతి కారును రావు గారి కారు నెమ్మదిగా తాకింది. పెద్దగా ఏ కారుకీ, ఎవ్వరికీ ఎటువంటి గాయం కాలేదు. కాని, మారుతి కారు నడపుతున్న అరవై ఐదేళ్ల సరస్వతి గారు, ప్రక్కన కూర్చున్న, ఆవిడ భర్త శ్రీనివాస మూర్తి గారు ఒకింత ఉలిక్కి పడ్డారు! సరస్వతి గారు కారు దిగి, కారు వెనక వైపు ఏమన్నా బలమైన దెబ్బ తగిలిందేమోనని చూచి, శివరావు గారి తో ‘ కొంచెం చూసుకోని రావాలండి’, అని కసురుకున్నారు. శివరావు గారు ఉరుకుంటే, సరి పోను. ‘మీ కారే వెనక్కి వచ్చిందండి, నన్నంటారే’, అంటూ వాదనకు దిగారు. సరస్వతి మామూలుగా సౌమ్యురాలే కాని, వాళ్ళ ఆయన కంటి పరీక్ష చేయించుకున్నదున ఆయన కారు నడపలేడు. మనవరాలు, వైష్ణవి ఆసుపత్రికి, వస్తానన్నది. ఆఫీస్లో హటాత్తుగ ఏదో పని బడి రానందున, అయిష్టంగానే కారు, సరస్వతి గారే నడుపుతున్నారు. శ్రీనివాస మూర్తి గారు ఆర్మి లో ఆఫీసర్ గా చేసి, పదిహేనేళ్ళ క్రితం సైనిక్ పురి లో ఇల్లు కట్టుకొని భార్య, కొడుకు, కోడలు, మనుమరాలితో ఉంటున్నారు. కొడుకు, కోడలు ఎవరిదో పెళ్ళికని మద్రాసు వెళ్ళారు. ఆ కారణాన, సరస్వతి గారు, కారు నడుపుతున్నారు. ఆ విసుగుకు తోడు, కార్లు గుద్దుకోవడం ఆమె అసహానానికి ఆజ్యం పోసినట్టయ్యింది. ఇప్పుడ శివరావుగారు తనది తప్పనందుకు, ఇంకింత కోపం హెచ్చి అక్కడే ఉన్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ను రమ్మని పిలిచారు, సరస్వతిగారు. దగ్గరకు వచ్చిన ఇన్స్పెక్టర్ కి జరిగింది అర్థమైంది. ప్రక్కనే ఉన్న సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషణ్ కి అందరినీ తీసుకెళ్ళాడు, వారి వాహనాలతో బాటు. శివరావు గారిని, సరస్వతి గార్లను లోపలి గదిలో కూర్చో బెట్టి, అక్కడున్న కానిస్టేబల్ తో ఇప్పుడే వస్తానని చెప్పి బయటికి వెళ్ళారు ఇన్స్పెక్టర్. ఇన్నేళ్ళకి సెక్యూరిటీ అధికారిటేషన్ మెట్లెక్కినందుకు లోలోపల మధన పడుతున్నారు శివరావు. గోచారంలోని కారాగృహ యోగం, ఈ విధంగ రూపందుకున్నదని ఆయన మనసులోనే అనుకున్నాడు. తన పంతం నెగ్గి ఎదుటి వ్యక్తిని స్టషన్ గుమ్మం దాటించినందుకు ఒకింత గర్వం ఉన్ననూ, పొరపాటున సెక్యూరిటీ అధికారిను పిలిచి, తానుకూడా స్టేషణ్లో కూర్చున్నందుకు బాధగాను ఉన్నది సరస్వతిగారికి. ఆర్మీ ఆఫీసర్ భార్యగా, ఎన్నసార్లు సెక్యూరిటీ అధికారి స్టేషన్లకు వెళ్ళినా, ఈలాగు ట్రాఫక్ సమస్య వలన రావడం అదే మొదటి సారి. శ్రీనివాస మూర్తి గారు, గంగాధరం బయట ఓ బల్ల మీద కూర్చున్నారు. ఎదురుగా నించున్న హోమ్గార్డ్ని జూచి, ‘ఇంకెంత సేపు అవుతుంది’ అని అడిగారు శ్రీనివాసమూర్తి. ‘ఏమో, సార్, ఇన్స్పెక్టర్ ట్రాఫిక్ లో ఉన్నారు కదండి. చెప్పలేము. ఒక్కో సారి తొమ్మిది కూడా అవ్వొచ్చు’, అన్నాడతను.
గంగాధరం, మూర్తి గార్లు, ఒకర్నొకరు చేసుకున్నారు. ఇద్దరి లోనూ,ఒకటే యోచన. అనవసరంగా, పిలిచి, దుఃఖం కొనుక్కుంటిమన్న భావన. ఎంత సేపైనా ఇన్స్పెక్టర్ రాలేదు. ఆ మాటనకుండా ఉంటే బాగుండేదేమోనని శివరావు గారు, సెక్యూరిటీ అధికారిని పిలవకుంటే బాగుండేదని సరస్వతి గారు అనుకుంటున్నారు. అయినా ఇద్దరి మధ్యా మాటలు సూన్యం. బయట బల్ల వద్ద పరిస్థితి అదో మాదిరి. మనసులో తండ్రిని, గంగాధరం, భార్యను మూర్తిగారు బాగా ఉతికేస్తున్నారు. పైకి మాత్రం వెర్రి నవ్వుల అలంకారం! ఇక, హోమ్గార్డు, జరగ బోయేది ఎరిగున్నట్టు వీళ్ళను పట్టించుకోవడంలేదు. బయట హోమ్గార్డు కి మల్లే, లోపలున్న కానిస్టేబుల్ కూడా అన్నీఎరిగున్నట్టే ఉన్నాడు. ‘మా పరిస్థితి ఏవిటి’ కానిస్టేబెల్ని అడిగారు రావు గారు. జవాబు తనకీ అవసరమన్నట్టు సరస్వతి గారు, కానిస్టేబుల్ వైపె చూస్తున్నారు. ‘సిఐ గారు వచ్చాక కంప్లైంటు రాయించి కోర్టుకి తీసుకెళతాంమండి’, అన్నారు కానిస్టేబుల్. ‘ఇంకెంత సేపు అవుతుంది ఆయనకి’ , సరస్వతి గారి, అనుబంధ ప్రశ్న. జోడు కట్టి వినడం, రావు గారి వంతు. ‘ ఏదో వి ఐ పి కదలిక ఉందండి. కా స్సేపే, అవ్వొచ్చు. అయినా ఏవిటండి కేసు’ తెలియనట్టు అడిగాడు కానిస్టేబుల్. ‘పొరపాటున, నా కారు ఆవిడ కారుకి తాకింది’, అన్నారు రావు గారు, బాగా నెమ్మదిగ. ‘ఓ!, ఏవైనా, డామేజ్ అయ్యిందా, అమ్మ’, అడిగాడు, కానిస్టేబుల్. ‘పెద్దగా, ఏమీ లేదయ్యా’, అన్నారు సరస్వతి గారు. ‘బాగా,చదువకున్న వారిలా వున్నారు! కొట్లాడిర్రా!’ అసహ్యించుకుంటునట్టు ప్రశ్నించాడు. ‘అబ్బే, అట్లాండిది ఏమీ లేదయ్యా’, ముక్త కంఠంగా ఇద్దరూ అన్నారు. ‘ఛాయ్ తీసుకుంటారా సర్’, అంటూ ఓ కుర్రాడు గాజు గ్లాసులు, థర్మాసు పట్టుకొచ్చాడు. ‘ముగ్గురికీ, యిచ్చేసేయ్! గంట సేపైంది,ఇక్కడ కూర్చోని’, అన్నారు రావు గారు ఆ కుర్రాడికి డబ్బులిస్తూ. ‘బయట బల్ల మీద, ఓ అబ్బాయి, ఓ పెద్దాయన ఉన్నారు. వాళ్లని కూడా అడుగు’, అన్నారు సరస్వతి గారు. వాతావరణం, కాస్త ప్రశాంతంగా మారడం గమనించిన కానిస్టేబుల్, ‘డ్యామేజీ లేదు, కొట్లాడుకుందీ కాదు. ఇంకేవిటి కేసు! కాంప్రమైస్ చేసుకోని, చక్కగా వెళ్ళండి’, అన్నాడు. బయట బల్ల మీద టీ తాగుతున్న ఇద్దరి అసహనాన్నీ గమనించన హోమ్గార్డు, ‘ఇంకో ఐదు నిమిషాల్లో బయటికి వచ్చేస్తార్లెండీ! ఎంత మందిని చూడ్లేదు సార్’ అన్నాడు చాలా కాన్ఫిడెంట్గా! ఇంకా ఐదు నిమిషాలు కూడా అవలేదు. శివరావు గారు, సరస్వతి గారు నవ్వుకుంటూ బయటికి వచ్చారు. అదే సమయానికి, ఇన్స్పెక్టర్ లోపలికి వస్తూండడం గమనించి, సంగతి ఏమీ లేనట్టు, ఇన్స్పెక్టర్ కి ఇద్దరూ ఒకే సారి Thank You చెప్పేసారు. కంటి చూపుతోనే సంగతి తెలుసుకున్నా ఇనస్పెక్టర్కి చిరు నవ్వు దాగలేదు!

[k3vv3]

దొంగలు బాబోయ్ - భాగ్యలక్ష్మి అప్పికొండ

 
అలకనంద ఆఫీస్ లో పనిచేస్తుందన్న మాటే గాని ఏమాత్రం పని చేయాలనిపించటం లేదు అలాగని ఇంతకు ముందు పెద్దగా పనిచేసిన శుభ దినాలంటూ ఏమి లేవు కాకపోతే ఈ రోజు పనే చేయాలనిపించటం లేదు . ఆమె కళ్ళ ముందు అలకా మూవీస్ వారి లచ్చమ్మ నటించిన త్రిడి సినిమా మొదలైంది. అలా అలక స్నానాల గదిలోనుంచి నైటితో తన పడకగదిలోనికి వచ్చింది. ఇంతలో తన ముక్కు పుటాలకి ఘాటైన వాసన తగిలింది. కెమెరా క్లోజ్ షాట్లో భృకుటి ముడిపడి, ముక్కు, మూతి ఏకమై కళ్ళు చిన్నవిగా చేసి వాసన చూసిన ఆ ఆహ్లాదభరిత అందం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. ఆమె చూపు తెల్లని మార్బుల్ టైల్స్ మీదకెళ్ళింది. అక్కడ..అక్కడా అతి చిన్న ఎర్రని మచ్చలలా కనిపిస్తున్నాయి. అప్పుడే అక్కడే చిపురు పెట్టి తుడిచినట్టుగా కనిపిస్తుంది. 'ఇది ముమ్మాటికి లచ్చమ్మ పనే అని అలకనంద తన అయొడిన్ ఉప్పు తెలివితో నిర్థారించుకుంది. ఇంకొక్క క్షణం ఆలోచించకుండ పరుగులాంటి నడకతో వంటగది దగ్గరకి చేరుకుంది. అప్రమత్తమైన లచ్చమ్మ అప్పటికే ఏమాత్రం అనవాలు లేకుండా నమునాలన్నంటిని చీపురుతో ఊడ్చేసింది., 'దీనికి మాయ మంత్రాలు తెలీక గాని గాలిలోని వాసనను కూడా ఊడ్చేసేదే' ఖాళి అయిపోయిన కారం డబ్బా ఉక్రోషంగా విసిరేసింది. ''అమ్మా !! అలకా ఇదేం చేసింది'' పక్కనున్న పంకజం కింద పడిన బాటిల్ తో నెత్తి మీద గట్టిగా ఒకటి మొట్టింది. దెబ్బకి అలకా మూవీస్ వారి 'లచ్చమ్మ'కి తెరపడి అలకనంద కళ్ళు తెరిచి చుట్టూ చూసి "అబ్బా పంకా గట్టిగా తగిలిందే" చిన్నగా అరిచింది "దీనికి ఇంకా గట్టిగా తగిలి,..సొట్ట కూడా పడింది" ఐసియు లో పేషెంట్ ను చూసినట్టు తన స్టీల్ బాటిల్ వైపు చూసింది పంకజం. " చిన్న చిన్న వాటికి పెద్దగా ఆలోచించకూడదు పంకా" అంది అలక. "ఏంటి !? గిద్దెడు కారం పోతే గిలగిలలాడిపోయే..నువ్వే చెప్పాలా విషయం" పంకజం బ్యాగు సర్థుకుంది. "అబ్బా!! పంకా నా బాధ కారం పోయిందని కాదు. అడిగితే నేనిచ్చేదాన్ని కదా!! ఇలా దొంగతనంగా తీసుకోవడం ఎందుకని!? ఇంతకీ గిద్దెడు అంటే ఏంటి?" పంకజం వైపు చూసింది. "దొంగకారంతో వండిన కూర రుచి నీకేం తెలుసు!? అట్టే ఆ విషయం గురించి ఎక్కువ ఆలోచించకలక ఆ బాటిల్ ఈ బ్యాగ్ లో పెట్టు…ఆ గిద్దెడు అంటే ఏంటో నాకూ తెలియదు నేను ఎదురింటమ్మ పంచాయతీ లో ఓ చెవితో విన్నా నీ ముందు ఉదా అంతే!! నీక్కావాలంటే గుగులవ్వనడుగు " అని తన బ్యాగ్ సర్థుకొని ఇంటి బాట పట్టింది పంక అలక ఇంటికి వెళ్ళడానికి స్కూటి స్టార్ట్ చేసింది. దారి మధ్యలో లచ్చమ్మ కనిపించి"హాయ్" చెప్పింది. లక్స్ సుందరి హోర్డింగ్ లా ఎక్కడ చూసిన ఈ లచ్చమ్మ దర్శనమేంటి అని ఆమెను చూడలేనట్టుగా ముందుకెళ్ళిపోయింది. తలపై హెల్మెట్ పెట్టుకొని రోడ్డు మీద చంద్రమండలపు ఆనవాలైన గుంతలకి, బంపులకి జాగ్రత్తలు చెబుతూ, పెద్ద పెద్ద లారీలకీ గౌరవంతో దారి ఇస్తూ చిన్న వాహానాలకి ముందుకెళ్ళడానికి ప్రోత్సాహాం అందిస్తూ. చుట్టు ఉన్న చెట్లని కుశల ప్రశ్నలు అడుగుతూ అలక అలా స్కూటి మీద ఇంటికెళ్తుంటే చూసేవాళ్ళకి ఆ స్కూటి తాబేలులా భ్రమిస్తుంది. అసలు షాజహాన్ ఇప్పుడు లేడుగాని ఉండి ఉంటే అలక ఆఫీసు నుండి ఇంటికొచ్చెలోపు రెండు తాజ్మహాళ్ళు కట్టేసేవాడు. అంత జిడ్డు స్పీడుతో వెళుతున్న అలక గొలుసు లాగారు దుండగులు. అలక కింద పడింది. "అమ్మగారు!!" అన్న లచ్చమ్మ పిలుపు విని కళ్ళు మూసింది అలక. కళ్ళు తెరిచే సరికి హాస్పటిల్ బెడ్డు మీదుంది . ఎదురుగా బ్రెడ్డు పట్టుకు కూచుంది లచ్చమ్మ. "నా గొలుసేది!?" గోదారి పు‌ష్కరాల్లో తప్పిపోయిన పిల్లాడినడిగనంత ఆదుర్థాగా అడిగింది. "నేనుండగా మీ తాళిబొట్టెవరు తీసుకెళ్తారమ్మగారు" బహు వినయంగా అంది లచ్చమ్మ. 'నువ్వు తప్ప ఎవరు తీసుకెళ్తారు' అని లోపల అనుకుని "నేననుకుంటుంది అదే!" అంది బయటికి పల్లికిలిస్తూ. "మరి నా గొలుసు!" గట్టిగా అడిగింది. ఎటెండరు వచ్చి "మేమే తీసుకున్నాం ట్రీట్మెంట్కి!" అన్నాడు. తన కాళ్ళు, చేతులు చూసుకుని "అదేంటి నేను బాగానే ఉన్నా కదయ్యా!!" అంది "మీరు బాగానే ఉన్నారు మీ చైన్ లాగినవాళ్ళకి చిన్న ,చిన్న దెబ్బలు తగిలాయాని పెద్ద పెద్ద టెస్ట్ లు చేస్తే గాని తెలిలేదు" అసలు విషయం చల్లగా చెప్పి మెల్లగా వెళ్ళిపోయాడు ఎటెండర్. ఆ వెళుతున్న వైపే 'దొంగలు బాబోయ్!!" అని నోరెళ్ళబెట్టింది అలక ఎంతైనా ఇంటి కారం తిన్న విశ్వాసం ఎక్కడ పోతుంది. ఆ నోట్లో "బ్రెడ్డు ముక్క" పెట్టింది లచ్చమ్మ.

[k3vv3]

భూలోకవాసుల స్వర్గలోక ఆవాసము - మద్దూరి నరసింహమూర్తి

“ప్రభూ ఇతడు అనుమతి లేకుండా మన లోకానికి రావడమే కాక, ఏవో పరికరాలు కూడా పట్టుకొని అటూ ఇటూ చూస్తూ తిరుగుతూంటే గమనించి పట్టుకొని వచ్చేము” అని ఒక వ్యక్తిని చెరో వైపు పట్టుకొని సభలో ప్రవేశపెట్టిన భటులను చూసి – “మంచి పని చేసేరు, మీరు ఇక వెళ్లవచ్చు”
“ఓయీ ఎవరవీవు? మా లోకమునకు ఏల వచ్చితివి?”
“మహేంద్రులవారికి శుభాభివందనములు. ఒక సత్వర కార్య నిర్వహణలో మీకొక విన్నపము చేయవలెనని మా గురువులు పనుపున వచ్చిన నేనొక మానవుడను. భూలోకములోని భారతదేశవాసిని. ఆ కార్య నిర్వహణలో భాగముగా మీ సముఖమునకు ఎటుల పోవలెనని నలుదిక్కులా పర్యవేక్షిస్తూ తిరగుతున్న నన్ను పట్టుకొని, నా మాటలు వినిపించుకోకుండా, మీ భటులు నేనేదో నేరం చేసినట్టు ప్రవేశపెట్టడంతో మీ దర్శన భాగ్యం సునాయాసంగా కలిగింది. సంతోషం”
“నీవు ఇచ్చటకు వచ్చి మాకు చేయదలచిన విన్నపమేమి”
“అతిథిని ఇలా నిలబెట్టి మాట్లాడించడం సహస్రాక్షులైన మీకు శోభస్కరంగా లేదు”
“మమ్ము మహేంద్రులుగా గుర్తించిన చాలును, సహస్రాక్షునిగా సంబోధించ పని లేదు. ఇగో ఈ ఆసనం గ్రహించి అన్ని వివరములు ప్రశాంతముగా విశదీకరించుము”
“మండుటెండలో తిరుగుటచే గొంతుక ఎండి పోయినది ప్రభూ. మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే, కొబ్బరి బొండం ఒకటి కొట్టించి ఆ తాజా నీరు ఇప్పించండి”
“అనగా సలిల నారికేళ పానీయమనియే కదా నీ భావము”
“అవును”
“అవశ్యం ఇప్పించెదము”
సలిల నారికేళ పానీయము మానవుడు గ్రహించిన పిదప –
“మా భూలోకవాసులు మీ లోకములో నివసించుటకై తగిన వసతి సదుపాయముల వివరములు తెలుసుకొని రమ్మని మా గురువులు నిర్దేశించగా నేను ఇక్కడికి వచ్చితిని. మీరు అనుమతించిన, మీ లోకమున పరిభ్రమించి ఆ సమాచారము గ్రహించి నేను తిరుగు ప్రయాణమవగలను”
“ఎంతో పుణ్యం చేసుకున్న మానవులు మాత్రమే మరణించిన తదుపరి మా లోకమునకు రాగలరు. అందుకు విరుద్ధముగా నీవు బొందితోనే స్వర్గలోకప్రవేశము చేయుట మాకు కడు వింతగానూ ఆశ్చర్యముగనూ ఉన్నది. నీవు ఇక్కడికి ఎటుల రాగలిగినాడవు”
“మేము ఎక్కడికైనా ఎంత దూరమైనా వెళ్ళేందుకు అతి శీఘ్రముగా నడిచే ‘రాకెట్’ అన్న వాహనములో ప్రయాణం చేస్తూ ఉంటాము. ఆ సాధనముతోనే నేను ఇక్కడికి రాగలిగితిని”
“బాగు బాగు, మీ మానవులు కడు సమర్ధులైతిరని తెలిసి చాలా సంతసించితిమి. మీ మానవులకు ఇక్కడ నివాస ఆవశ్యకమెందులకు”
“మీ బహుముఖ పాలనా ఆధ్వర్యాన మీ లోకవాసులు పాటించే కుటుంబ నియంత్రణ రహస్యం ఏమో కానీ, కొన్ని యుగాలుగా మీ జనసంఖ్య 33 కోట్లతో ఆగిపోయింది. అందుకు భిన్నముగా, మా దేశ జనసంఖ్య పెరిగి పెరిగి ఇప్పుడు 140 కోట్లకు చేరుకుంది, ఇంకా పెరుగుతుంది కూడా. అందువలన మా జనానికి ఆవాసం ఒక క్లిష్ట సమస్యగా పరిణమించింది. ఆ సమస్య నివారణకై మాలో కొందరు చంద్రగ్రహానికి మరి కొందరు కుజగ్రహానికి వెళ్ళి అక్కడ జనావాసానికి ఉన్న సదుపాయాలు సంగ్రహిస్తున్నారు. ఆ ప్రయత్నంలోనే నన్ను ఇక్కడికి పంపినారు”
“మీ జనావాసానికి మా లోకంలో స్థలం ఇచ్చిన మాకు ఏమి లాభము”
“మాకు అవసర సమయంలో సహాయం చేసేరన్న కీర్తి మీ దివ్య చరితలో కలికితురాయిలా నిలిచిపోతుంది. కాబట్టి మీరు మా వినతిని ఆమోదించి మాకు కొంత స్థలం ఇచ్చినచో మేము ఆవాస సదుపాయాలు ఏర్పరచుకుంటాము”
“స్వర్గం అంటే అప్సరసల నాట్యానికి పెట్టింది పేరు అని నేను వేరుగా చెప్పనక్కరలేదు. మీ మానవులు ఇక్కడ ఆవాసాలు ఏర్పరచుకుంటే, మా అప్సరసల నాట్యం చూసేందుకు ఎగబడి నానా రభసా చేస్తారేమో”
“మీ అప్సరసలు అంటే రంభ, ఊర్వశి, మేనక మరియు తిలోత్తమలే కదా”
“అవును, వారు నలుగురూ ఎంత అందగత్తెలో అంతకు మించిన నాట్యశిరోమణులు”
“తమరు కరుణావేశమున వారినొకసారి నేను చూడవచ్చా”
“చూడడమేమిటి, నీవు మా అతిథివి కనుక వారి నాట్యవిలాసాలే తిలకిద్దువుగాని” అని –
ఆ నలుగురు అప్సరసల నాట్యం మానవుడు వీక్షించే ఏర్పాటు చేసేరు మహేంద్రులవారు.
రంభ, ఊర్వశి, మేనక మరియు తిలోత్తమ నలుగురూ నృత్యం చేసి నిష్క్రమించేరు.
“ఏమి మానవా, మా అప్సరసాంగణుల అందము వారి నాట్య విలాసములు ఎటులున్నవి”
“క్షమించాలి, వారి అందం అంతంత మాత్రమే. పైగా, వారి నాట్యము నాకు ఎంత మాత్రమూ ఉత్సాహం కలిగించలేదు. ఇన్ని ఏళ్ళుగా మీరు వారి నాట్యం ఎలా భరిస్తున్నారో నాకు అర్ధం కావడం లేదు”
“మునులు సైతం మోహించి కామించే మా అప్సరసల అందం వారి నాట్యవిన్యాసములు నీకు నచ్చలేదా. ఆశ్చర్యముగా ఉన్నది. నీ మాటలు మమ్ము కించపరచుచున్నవి”
“మిమ్మల్ని కించపరిచే ఉద్దేశము నాకు ఎంతమాత్రమూ లేదు ప్రభూ. నిజము నిష్టూరముగానే ఉండునన్నది మీరెరుగని ఆర్యోక్తి కాదు”
“ఏమా నిజము”
“మా భూలోకమందలి నాట్యమణుల విన్యాసములు వారి అందచందాలు చూసినచో మీరు నా అభిప్రాయంతో తప్పక ఏకీభవించెదరని నా విశ్వాసము”
“అంతటి గొప్ప అందగత్తెలు నాట్యమయూరులా మీ భూలోకవాసులు”
“మీ దగ్గర ఉన్నది ఈ నలుగురు అప్సరసలే. మా దగ్గరైతే లెక్కలేనంతమంది నాట్యకత్తెలున్నారు. ఉదాహరణకు – జ్యోతిలక్ష్మి, జయమాలిని, హలం, ఎల్.విజయలక్ష్మి, హెలెన్, బిందు, పద్మాఖన్నా. ఇంకనూ ప్రత్యేక నృత్యం పేరిట రసికశిఖామణుల వలె నాట్య విన్యాసాలు చేసే చిత్రసీమ కథానాయికలు”

[k3vv3]

“మీ భూలోకంలో ఇంతమంది నాట్యమణులుండుట అతి శ్లాఘనీయం. వారి నృత్యం అందం మా అప్సరసల నృత్యం అందం కంటే గొప్పగా ఉండునని మేము నమ్మేదెలా”
“ఇప్పుడే మీకు మచ్చుకు ఒకరి నాట్యం చూపించమందురా”
“అనగా, ఆమెను ఇచ్చటకు పిలిపించెదవా ఏమి”
“అవసరం లేదు”
“మరి ఎటుల”
వెంటనే, ఆ మానవుడు తన దగ్గర ఉన్న ల్యాప్టాప్ లో యు ట్యూబు చానెల్ తెరిచి ‘లే లే నా రాజా’ అన్న పాట చూపించేడు.
“నీవు వచించినటులే ఆ నర్తకి అందము ఆమె సలిపిన నృత్యం మా అప్సరసల అందమే కాక నృత్యం కంటే కూడా బహు గొప్పగా ఉన్నది. మాచే ఇంతటి మంచి నృత్యం వీక్షింపచేసిన నీకు ధన్యవాదములు. నిన్ను మా ఘనిష్ట మితృనిగా గ్రహించినారము”
“నేనెంతో అదృష్టవంతుడిని ప్రభూ”
“మా సమక్షమున లేని నర్తకీమణి చేస్తున్న నాట్యం మేము వీక్షించుటయా! అహో, మీ మానవులు ఎంతగా పురోగమించితిరి! ఆమె నాట్యము బహు మనోహరముగానూ ఉండి మాకు నయనానందము కావించినది. సత్యము వచింపవలెనన్న, ఆ పాటతో ఆ నాట్య విన్యాసముతో ఆమె మమ్మల్నే తట్టి లేపుతున్న అనుభూతి కలిగినది”
“ఆమె అందమెటులున్నది ప్రభూ”
“ఏమని వర్ణింతును ఆమె అందచందాలు. అహో ఏమి ఆమె శరీర సౌష్టము, జఘన సౌందర్యము, మహోన్నత వక్ష సంపద, మేని విరుపులు, శృంగార విన్యాసములు. ఎటువంటి వానిలోనైననూ నిదురపోవు కామ నాడులను కోర్కెలను తక్షణమే మేల్కొలిపి, మనసంతా రసికత నింపుతూ, తక్షణ ప్రియ సమాగము కాంక్షింప చేసే ఆమె అందచందాలు ఆమె నాట్య విన్యాసములు ప్రత్యక్షముగా కనులవిందుగా కానని ఈ ఇంద్ర పదవి వ్యర్ధము”
“మీరు ఆనతిచ్చిన మా నర్తకీ సముదాయమును మీ ముందర నిలబెట్టుటకు నేను సిద్ధము ప్రభూ. కానీ, ఒక సత్యము మీతో చెప్పక తప్పదు”
“ఏమా సత్యము”
“మేము జరా బాధలు తప్పని మానవులము కదా. మీ దివ్య ఆశీస్సులతో మా నాట్యరాణులకు పూర్వ యవ్వనము ప్రసాదించిన, మీరు వారి నాట్యమును చక్కగా తిలకించి మిక్కిలి సంతోషించగలరు”
“అదొక సమస్యయే కాదు, మా ఆనందమునకై వారికి ఆ అనుగ్రహము తక్షణమే ప్రసాదించితిమి. నీవు సత్వరమే మీ లోకమునకు పోయి వారిని మా అతిథులుగా సకల మర్యాదలతో కొని రమ్ము”
“మా నాట్యకత్తెల తరఫున నేను మీకు ధన్యవాదములు సమర్పించుకొనుచున్నాను. వారిని త్వరలో మీముందర ప్రవేశపెట్టే ప్రయత్నం చేసేదను. పనిలో పని, నేను కోరినట్టు మా మానవులు ఆవాసము ఏర్పరచుకొనుటకు మీ లోకంలో స్థలం ఇచ్చునటుల మీ అంగీకార పత్రము ప్రసాదించమని నా విన్నపం”
ఎంతటి వారలైనా కాంత దాసులే కనుక – అప్పటికే చలించిన మనము కలవారైన మహేంద్రులు ---
“మా అంగీకార ముద్ర నిర్దేశించిన శూన్య పత్రము ఒకటి నీకు ప్రదానము చేసేదను. నీవు మా లోకమున విహరించి, మీకు అవసరమైనంత స్థలము గుర్తించి, మీకు కావలసిన విధముగా ఆ శూన్య పత్రమున మా ప్రమాణములను లిఖియించి, నీతో కొనిపొమ్ము. అతి శీఘ్రముగా మీ భూలోకవాసుల నర్తకీమణులను మా సమక్షమున ప్రవేశపెట్టుట మాత్రము మరువక మసులుకొమ్ము. నీవు చూపిన నృత్య విలాసము వీక్షించిన మాకు, సత్వరమే మా దేవేరితో సరసములాడవలెనన్న బలీయమైన కోరికతో ఆమె సముఖమునకు ఇదే పోవుచున్నాము. నీవు పోయి శీఘ్రముగా రమ్ము. ఇష్ట కామ్యార్ధ సిద్ధిరస్తు, కళ్యాణమస్తు”
తన మీద చిలకరింపబడ్డ నీళ్ళతో తెలివొచ్చి –
“ఏంటమ్మా, కలలో దేవేంద్రుడితో ముఖ్య విషయాలు చర్చిస్తూంటే, కొంపలు మునిగిపోయేటట్టు మధ్యలో లేపేసేవు” అని చిరాకు పడుతున్న కుమార్ తో –
“త్వరగా లేద్దాం ఏదో ఉద్యోగం చూసుకుందాం అని లేదు. ఎంతసేపూ తిని మంచానికి అడ్డంగా తొంగుంటే, కలలు రాక ఇంకేమొస్తాయి నా శ్రాద్ధం పిండాకూడు కాకపోతే” –
అంటూ కురిపిస్తున్న అమ్మ తిట్ల వర్షం తప్పించుకుందుకి లేచిన కుమార్ స్నానాల గదిలోకి పరిగెత్తేడు.
** శ్రీరామ**

[k3vv3]

ఇట్లు, నీ తమ్ముడు! - అంతర్వాహిని

ప్రియమైన అన్నయ్యకు, మీ ప్రియాతి ప్రియమైన తమ్ముడు, అనగా నేనే నమస్కరిస్తూ వ్రాయునది ...మేము చాలా బాగా వున్నాము, మీరంతా చాలా బాగా వున్నారని తలుస్తున్నాను.
పిల్లలు పెదనాన్న ఇంటికి ఎప్పుడు వెళతాము, అని కళ్ళూ కాయలు కాచేలాగ ఎదురు చూస్తున్నారు. మా చిన్నిరాముడికైతే కిందటిసారి మీ ఇంటికి వచ్చినప్పుడు వెట్ గ్రైండర్ లో ఇటుకురాళ్ళు & తుమ్మ జిగురు వేసి రుబ్బి చేసికున్న మజా అస్సలు మర్చిపోలెకపోతున్నాడు. ఈసారి అక్కడికి వచ్చి నప్పుడు, దాంట్లో ఫెవిక్విక్ కూడా వేసి ఏమవుతుందో చూడాలని ఉవ్విళ్ళూరూతున్నాడు. అయ్యో అన్నయ్యా, కిందటి సారి వెట్ గ్రైండర్ పాడైపోయిందని వదిన కేకలేసిందని మేమేమి అనుకోవటంలేదు. అలాగని, పిల్లల ఉత్సాహాన్ని కాదనలేము కద. మీ పెద్దల తిట్లు కూడా మాకు దీవనలే. ఏది ఏమైనా గాని, రుబ్బు రోలులో వదిన రుబ్బి వేసిన గారెలూ దూది పింజల్లా అద్భుతంగా వున్నాయి. కేవలం మేము ఇద్దరు పెద్దలు, ఇద్దరు పిల్లలు కలిసి నాలుగు దజన్లు ఎలా ఊదేశామో ఇంక అర్థం కావడంలేదు. పోతే పోయిందిలే వెధవ వెట్ గ్రైండర్, వదిన చేతుల్లో అద్భుతం వుంది. ఇంతమందికి పిండి రుబ్బాలంటే, జబ్బలు పడిపోతాయి, కష్టమే. అందుకనే, నెను పిల్లలకి ముందే చెప్పి వుంచాను, గారెలు తిన్న తరువాత పెద్దమ్మ చేతులకి జండుబాం రాస్తామని, పిల్లలు ప్రామిస్ చేసారు.
మా పిల్లది, ఈసారి బోల్డు పుస్తకాలు చదివి, చాలా పేపర్ కటింగ్స్ తయారు చేసి పెట్టుకుంది. పాపం కిందటి సారి, అది పక్కింటి పమేలా గారి బొచ్చుకుక్క పిల్లకి చేసిన హెయిర్ కటింగ్ సరిగ్గా రాలేదని, ఆ అస్తవ్యస్త కత్తెర విన్యాసానికి, పామెలా గారు చాల చిరాకు పడ్డారని, వారి అర్థ(భాగం?) పద్మారావు గారు పావు సీసా మందుతాగి విషయం వెళ్ళగక్కారు. హూ! ఏమి మనుషులు అన్నయ్యా వీళ్ళు, పిల్లలో పర్ఫెక్షన్ ఆశిస్తారు. అదీకాక, అదే కత్తెరతో పమేలా గారి చెల్లి కొడుక్కి కూడా హెయిర్ కటింగ్ చేసారని శ్రీమతి బోడెస్ గారు విరుచుకు పడ్డారు. ఆ బొచ్చు కుక్క కంచంలో నే కద, ఆ పిల్లాడు కూడా బువ్వ తింటాడు. ఆ ఎంగిలి వాళ్ళకి బావుంది కాని, హెయిర్ కటింగ్ కి ఒకే కత్తెర వాడితే, అంత గత్తర ఎందుకో?. వదిలెయ్ అన్నయ్య, ఈ సారి పిల్లది రెండు వేరే వేరే కత్తెర్లు వాడతానని మాట ఇచ్చింది. ఇంకా చెప్పాలంటే, గత నెలలో కొత్త రకం పద్దతి నేర్చుకుంది, 'హెయిర్ బర్నింగ్' ట, కొవ్వొత్తి తో జుత్తు కాలుస్తారుట. అలా అయితే, కత్తెర్ల గొడవేలేదు. పిల్లకూడా, రెండు కొవ్వొత్తులు రెడీగా పెట్టుకుంది, ఒకటి బొచ్చుకుక్కకి, రెండొవది ఆ పిల్లాడికి.
పెద్దన్నయ్య & పెద్దొదిన వాళ్ళూ బావున్నారు. మొన్నా వాళ్ళింటికి క్తి వెళ్ళీనప్పుడు, పెద్దొదిన అద్భుతమైన అల్లంపచ్చడితో అరటికాయ బజ్జీలు పెట్టింది, కానీ, బజ్జీలు వేడిగా వుంటే బావుండేది.
అన్నయ్యా! మరే నువ్వు పంపించిన అరటి పువ్వు, మన పెద్దన్నయ్య వాళ్ళింటినుంచి తెచ్చుకున్నాను. అరటిప్ పువ్వు చూసి పిల్లలు ఆశ్చర్యపోయారు. “అబ్బ్బా భలే వుంది, భలే వుంది!”, అని వాళ్ళ స్నేహితులని పిలిచిచూపించారు. మీ మరదలు కూడా, "ఎంతైనా బావగారి మనసు పువ్వులాగ మెత్తనిది అని తెలుసుగాని, అరటిపువ్వంత పెద్దదని ఈరోజే తెలిసింది" అని మురిసిపోయింది.
పిల్లలు ఈ పువ్వుని ఫ్లవర్ వాజ్ లో పెట్టాలా లేక గిన్నెలో పెట్టి నీళు పొయ్యాలా అని ఏకాభిప్రాయానికి రాలేక, పువ్వు మా మొహాన పడేసిపోయారు. అరటి పువ్వుని ఏలా వొండాలో తెలియక కొంచెం తికమక పడ్డాము. ఈసారి, అరటి పువ్వు వడలు వేయించి పంపించు. వదిన చేతి వంట అమృతం. ఈ సారి వచ్చినపుడు, బొబ్బట్లు కావాలని అడిగానని, వదినకు చెప్పు. అన్నయ్య, ఈ విషయం మర్చిపోకు, నాకు నూనే & డాల్డా పడవు, మంచి నెయ్యి తెప్పించి వుంచు.
కాలి ఫ్లవర్ కి అరటి పువ్వుకి వున్న తేడ-అతేడాలమీద ఇంక చర్చ జరుగుతూనే వుంది. మన రామి గాడు, యు ట్యుబ్ తెరిచి భారత దేశ అరటి పువ్వులు పెద్దవా లేక ఆఫ్రికావి పెద్దవా అని పరిశొధన మొదలుపెట్టాడు. ఆఫ్రికా అంటే గుర్తుకువచ్చింది, ఈ నెల చివరికి మా పెద్ద బావమరిది ఆఫ్రికా వెళుతున్నాడు. వాళ్ళు సిటికి వచ్చి ఒక పది రోజులు వుండి సామాను అవి పాకింగ్ చేసుకోవాలట. హోటల్ లో వుంటాము అంటే, "మీకు ఊరూ అదీ పెద్దగా తెలియదు, ఎందుకు మా అన్నయ్య ఇంట్లోనే వుండాలి”, అని చెప్పా. ఈ నెల ఇరవయ్యో తారీఖున మా పెద్దబావమరిది, వాళ్ళ ఆవిడా, మా అత్తగారు, మా బావమరిది అత్తగారు & మావగారు వస్తున్నారు. వాళ్ళకు ముందే చెప్పా, మా అన్నయ్య అంటే, అతిధి సత్కారంలో అభ్యుదయవాది, ఏమి మొహమాట పడొద్దు అని. ఈ మందనంతా నీ మీదకు తోలుతున్నా. కానీ, నువ్వు కాకపొతే మాకు మాత్రం ఎవరు వున్నారు,
అన్నయ్యా! ఒక్క విషయం, మా బావమరిదికి వడియాలు, అప్పడాలు, ఊరుమిరపకాయలు లేకపోతె ముద్ద దిగదు, వాళ్ళ ఆవిడకి ఇంగువ పడదు. ఇంఖొకటి వాళ్ళ అత్తగారికి & మావగారికి కొద్దిగా మడి - ఆచారం పట్టింపు ఎక్కువ, బాత్రూం కూడా పసుపునీళ్ళతో శుద్ధి పెట్టెంత సదాచార సంపన్నులు. పనిమనిషి ఇంట్లోకి రానివ్వరు. ఎదో ఒకలాగ, అడ్జస్ట్ చేసుకోండి, అయినా ఇలాంటివన్ని వదిన చూసుకుంటుందిలే. మా అత్తగారికి, పాపం ఇలాంటి పట్టింపులు ఏమిలేవుగాని, ఒకళ్ళు వాడిన పరుపులు, దుప్పట్లు ఆవిడకి నిషిద్ధం, కొంచెం కొత్త పరుపులు దిళ్ళూ అవి .....అయినా ఇన్వన్ని నేను చెప్పాలా, మనిషిని చూడగానే మనస్తత్వం తెలుసుకునే గొప్ప అనుభవం కలవాడివి. అందరూ పెద్దవాళ్ళు కదా, వాళ్ళూ సిటిలో తిరగడానికి కారు అయితే ఇబ్బంది పడకుండా వుంటారు.
ఈ మధ్య ఊరేళ్ళినఫ్ఫుడు, మన పదమూడో ఎక్కం లెక్కల మాస్టారు కనిపించారు. వీధి అరుగు మీద కూర్చుని, చుట్ట కాల్చుకుంటూ హాయిగా వున్నారు. చుట్ట అంటే, గుర్తుకువచ్చింది, అంబర్పేటలో కొత్తలంక నాటు పుగాకు చుట్టలు దొరుకుతాయిత, ఒక పది పాకెట్లు మా మావగారికి పంపించె ఏర్పాటు చెయ్యి. మా అత్తగారు తిరిగి వెళ్ళేటప్పుడు, ఇంకొ పాతిక తెప్పిస్టే చాలు, ఆవిడె తీసుకు వెళ్తుంది.
అన్నయ్యో!! అసలు విషయం మర్చేపోయాను, తాతారావు దగ్గిర కౌలు డబ్బులు వసూలుచేసికొని వచ్చా! బాంకిలో వెయ్యొచ్చులే అనుకుంటూ, మా పెళ్ళి రోజున మీ మరదలికి వడ్డాణం కొనిపెట్టి సర్ప్రైజ్ చేశా, చాల థ్రిల్లైపోయింది. అయ్యో పంట డబ్బులన్నీ మనమే వాడేస్తున్నాము, మూడెళ్ళుగా ఇలాగె చేస్తున్నము, ఇదేమి పద్దతి కాదు అని బాగ చీవట్లేసింది. అక్కయ్యకి & బావగారికి ఎమైనా తీసుకోవాలని పట్టుబట్టింది. అంతే, నాకు కొద్దిగా సిగ్గనిపించి వదినకి ఒక మాంచ్ఛి కాటన్ చీర, నీకు ఒక రాం రాజ్ పంచె కొన్న, అదికూడా పాలతెలుపుది. నాకు తెలుసుగా అన్నయ్య నీ నిరాడంబరత్వం , వదిన అభిరుచి. ఆ తెల్లటి కొత్త బట్టల్లో మీరిద్దరు బ్రహ్మ & సరస్వతి లాగ బావుంటారని, పిల్లలు కూడా వూహించుకుని మురిసిపోయారు. నిజమే అన్నయ్య, నువ్వు ఆ తెల్లని పంచె కట్టుకుని, తలకి హెల్మెట్ పెట్టుకుని బండి మీద కూర్చుంటే, బ్రహ్మదేవుడు బజాజ్ స్కూటర్ తోలుతున్నట్లుంది. (ఏమిటో, నేనుకూడా ఊహల్లోకి వెళ్ళిపోయాను)
నా స్నేహితుడు, స్కూటర్ సుబ్బారావు నీకు గుర్తున్నాడా? అదే అడ్డరోడ్డు దగ్గిర సోడా కొట్టు శంకరం గారి అబ్బాయి, కిందటి వారం ఏడ్చుకుంటూ వచ్చాడు. వాడి వ్యాపారం దెబ్బతిని ఇంట్లో నానా గొడవలు అయ్యి, పాపం కుంగిపోయాడు. కష్టాల్లో వున్న స్నేహితుడిని ఆదుకోవడం ధర్మం కదా! నువ్వు మామిడితోటకి కంచె వెఏయించమని నువ్వు పంపించిన మూడు లక్షలు వాడికి ఇచ్చి పంపించాను. వడ్డి ఇస్తానంటే, "వద్దు, మా అన్నయ్య కి అలా అన్యాయంగా సంపాదించడం ఇష్టం వుండదు" అని చెప్పి వాడికి వీలైయినప్పుడే అసలు ఇమ్మని ధైర్యం చెప్పి పంపించాను. వాడు కూడా నీకు కోటి, కోటి దణ్ణాలు చెప్పమన్నాడు. నీ ఋణం ఈజన్మలో తీర్చలేనన్నాడు, వచ్చే జన్మలో నీకూ కాలి చెప్పునై పుడతానన్నాడు. ఇంతకి వాడి వ్యాపారం ఏంటి అంటావా? స్వయం ఊపాధి పధకం కింద బాంకిలో అప్పు తీసుకుని, చిన్న పేకాట క్లబ్బు పెట్టుకున్నాడు. ఇంటికి భోజనానినికి పిలిచి, మనం తినకపోతే బావుండదు కదా! అలాగే వాడు కూడా కొద్దిగా చెయ్యి కలిపి, వెర్రి వెధవ మోసపోయాడు. పులి మీద పుట్రలాగ, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల రైడింగ్ ఒకటి. పూర్తిగా నలిగిపోయాడు. నువ్వే వాడిని ఎలాగైనా ఆదు కొవాలి. నీ స్నేహితుడు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ఎస్పీ రెడ్డిగారితో కొద్దిగా చెప్పించు. నీ తరఫున, లాయర్ రావు గారితో నేను మాట్లాడేసాను.
అన్నయ్యా! నన్ను క్షమించు! నీకు ఏమైనా కోర్టు సమన్లు వచ్చివుంటే. క్రిందటి నెల డ్రంక్ & డ్రైవ్ లో పోలిసులు పట్టుకుంటే, నేనే నీ పేరు చెప్పి, నీ పాత డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ సబ్మిట్ చేసా. నీ చిన్నప్పటి ఫోటో కదా, వాళ్ళు కూడా నమ్మేసారు. కొర్టు ఫైన్లు అవి ఇప్పుడు మాములే, పెద్దగా పట్టించుకోకు. నువ్వు అసలే సున్నిత మనస్కుడువి. డబ్బు కట్టి వదిలించేసుకో.
వారం వారం నీకు ఉత్తరాలు రాయాలని, ఇంకా నీతో ఎన్నో ఎన్నో పంచుకోవాలని తహ తహలాడుతున్నాను.
ఇట్లు,
నీ తమ్ముడు!
PS: వదినమ్మకు వేల వేల వందనాలు. ఈ ఉత్తరం అందగానే, నీ క్షేమ సమాచారాలు తెలియచేయడం మర్చిపోకు.


 

[k3vv3]

ఈ కథ నేను రాసినది... కాదు - భాస్కరచంద్ర

"హలో".అంటూ మొబైల్ కాల్ తీసుకున్నాను.
"కంగ్రాట్స్ కన్ఫ్యూషన్" అన్నది అవతలి గొంతు.
నన్ను కన్ఫ్యూషన్ అని పిలి చేoత సాన్నిహిత్యం ఉన్న ఒకే ఒక వ్యక్తి గురునాధం.
"ఏమిట్రా! గురునాధం సరిగ్గా తెల్లవారను లేదు అప్పుడే కాల్ చేసావ్ , ఎంటో చెప్పు" అన్నాను నిద్ర కళ్ళను నలుపుకుంటూ.
"ఇంకా నిద్ర మబ్బు లోనే ఉన్నట్లున్నావే , ఎనీహౌ కంగ్రాట్స్ రా, పార్టీ ఎప్పుడో, ఎక్కడో చెప్పు "అన్నాడు.
"పార్టీ దేనికి రా? ముందు విషయం ఏంటో చెప్పి చావు" అన్నాను చిరాగ్గా , మంచం మీది నుంచి కిందికి దిగుతూ.
"ఈ రోజు పేపరు ఇంకా చూసి నట్టు లేవు!? అదేరా సండే మ్యాగజీన్ చూసావా ?" అని ఆతృతగా అడిగాడు.
గురునాధం కూడా నాలాగే ఏవో రాస్తూ ఉంటాడు.రాసి ఆయా పేపర్లకు, వీక్లీలకు పంపిస్తూ ఉంటాడు.అవి అచ్చయినప్పుడల్లా నాకు ఫోను చేసి చెప్పడం చేస్తూ ఉంటాడు.
నిజానికి నాలో రాయాలనే కోరికను నాటింది వాడే.
ఇలా రాయి,ఆ పేపరు కు పంపించు, కథ అంటే ఇది,కథానిక అంటే అది , కథా వస్తువు, సన్నివేశం, పార్శ్వాలు ఇలా ఎన్నో విషయాల గూర్చి చర్చించే వాడు.అయితే నాకు ఇవన్నీ అంతగా తెలిసేవి కావు, కాని ఏదో విషయం చూసినప్పుడు మాత్రం దాని గురించి రాయాలని అనిపించేది.అలా ఒకటి రెండు సార్లు రాసి గురునాధం కు చూపిస్తే ,చాలా బాగా రాశానని మెచ్చు కొన్నాడు.అతని మెచ్చుకోలు నన్ను ఇంకా ఇంకా రాసేలా చేసింది .ఈ విషయంలో నన్ను బాగా ప్రోత్సహించే వ్యక్తి అంటే వాడే.
అతను చెప్పినట్టే కొన్ని కథలు రాసాను, వాటిని సామాజిక మాధ్యమాలలో షేర్ కూడా చేసాను.కొందరు లైక్ చేస్తే మరి కొందరు కామెంట్స్ పెట్టేవారు.
వాళ్ళు పెట్టే కామెంట్స్ , పొగడ్తలు నన్ను మరింత రాసే లాగా ఉసి గొలిపేవి. దాంట్లో ఏదో తెలియని కిక్కు ఉండేది.
ఈ రోజు గురునాధం పొద్దున్నే కాల్ చేశాడు అంటే ,అతని కథేదో అచ్చయిఉంటుంది, అయితే ఈ సారి మాత్రం నాకు కంగ్రాట్స్ చెప్పడం వింతగా ఉంది.ఏమిటో అంతా కన్ఫ్యూషన్ గా ఉంది.
ఏ విషయాన్ని క్లియర్ గా చెప్పడు, పైగా నన్నే కన్ఫ్యూషన్ గాడినని హేళన చేస్తుంటాడు. వీడి తో వచ్చి పడే గొడవే అది.
నిద్ర తేలిపోయింది.అద్దం ముందు నిలబడి జుట్టూ సరి చేసుకొంటూ,"ఇంతకీ విషయం ఎంటో చెప్పరా బాబు " అన్నాను.
"ఏమి లేదురా ,నీ కథ ఆదివారం అనుబంధంలో అచ్చయింది అంతే." అన్నాడు ఆనందంగా.
ఇంకా ఏదో మాటాడుతున్నాడు.
అంతే నాకేమి అర్థం కాలేదు. షాక్ కు గురైనట్లు అనిపిస్తుంది.ఫోను కట్ చేసి అద్దo లో నన్ను నేను చూసుకున్నా. అది నేనే. ఇది నిజమే.కల అయితే కాదు అన్న నిర్ధారణకు వచ్చాను.
ఇది మొదటి సారిగా అచ్చయిన కథ.ఏదో సామాజిక మాధ్యమాల్లో,వాట్సాప్ గ్రూపుల్లో చిన్న చిన్న రచనలు చేశాను. కానీ ఒక ప్రముఖ పత్రిక అదివారం అనుభందం లో అచ్చవడం అంటే నాకు మాత్రం గొప్పే.ఇది ఆషామాషీ విషయం అయితే కాదు.
శరీరం అంతా గాల్లో తేలినట్లు అనిపించ సాగింది.గొంతు కూడా ఎండిపోయినట్లని పించ సాగింది.
ముందుగా, తొందరగా వెళ్ళి పేపరు తెచ్చుకోవాలి.ముందే
మా కాలనీ కొంచం రిమోట్ ఏరియాలో ఉంటుంది.ఇక్కడి నుండి స్టేషనరీ షాప్ రెండు మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంటుంది.అక్కడ కూడా చాలా తక్కువగా వార్త పేపర్లను అమ్మకానికి పెడతారు.
కిచెన్ లోకి వెళ్ళి ఓ గ్లాసు నీరు తాగి ఎండీ పోతున్న గొంతుని తడిపి,అలాగే బైక్ తీసుకుని స్టేషనరీ షాప్ కేసి బయలు దేరాను .
బైక్ మీద వెళుతూ ఉంటే గాల్లో తేలినట్లు అనిపించ సాగింది.మనసులో ఏదో చెప్పలేని అనుభూతి.
లక్షల్లో సర్కులేషన్ ఉన్న పత్రిక అది.రాష్ట్రంలో నే పెద్ద పత్రిక. నిజంగా అలాంటి పత్రికలో నా కథ రావడం అదృష్టమే?!
బైకు పక్కనే పార్కింగ్ చేసి , పక్కనే ఉన్న బుక్ స్టాల్ కి వెళ్ళాను.ఆదివారం కావడం మూలాన సెంటర్లో రద్దీ తక్కువగానే ఉంది.
"పేపరు ఇవ్వమని" పది రూపాయలు నోటు అతనికి ఇవ్బబోయాను, అతను నేనడిగిన పేపర్ స్టాక్ అయిపోయిందన్నాడు.అది తప్ప అన్ని ఉన్నాయి. ఏవేవో పత్రికల పేర్లు చెప్పుతున్నాడు, కానీ అవేవీ నాకు అవసరం లేదు.
అక్కడ కాక మరెక్కడా వార్తా పత్రికలు దొరకవని నాకు తెలుసు. కొంచం నిరాశ కలిగింది. అయినా వేరే మార్గ లేదు.
కాలి చేతుల్తో ఇంటికి రావాల్సి వచ్చింది.
అయినా ఈ పత్రికల వారు కూడా అంతే,'అయ్యా మీ రచన పలాన తేదీన అచ్చవుతున్నది అని ఇంటిమేషన్ ఇస్తే వీరి ముల్లేం పోతుంది.ఓ మెయిల్ మా ముఖాన పడేస్తే ,మా ఏర్పాట్లు ఏవో మేం చూసుకుంటాం కదా! అని లోలోన గొణుక్కుని వాలు కుర్చీలో కూలబడ్డాను.
నా పరిస్తితి అంతను గమనిస్తున్న మా చిన్నోడు కారణ మడిగాడు.
"ఈ రోజు పేపర్లో నా కథ ప్రచురించారట.ఇప్పుడే గురునాధం అంకుల్ ఫోన్ చేసి చెప్పారు.తీర ప్రయాస పడి స్టేషనరీ షాపుకని అంత దూరం వెళితే, అక్కడ పేపర్స్ అయిపో యాయట" అని నిరాశగా చెప్పాను.
దానినీ వాడు చాలా తేలికగా తీసుకొని, "ఇంత దానికి బాధ పడటం ఎందుకు? నన్నడిగితే ఇంకో మార్గం చూపేవాన్నీ " కదా అన్నాడు.
"అ మార్గం మేదో చెప్పరా బాబు " బ్రతిమాలుకోలు గా అడిగా.
నన్ను బెడ్ రూమ్ లోకి తీసుకెళ్ళి, తన సిస్టమ్ ఆన్ చేశాడు.సదరు పేపరు ఈ ప్రతిని స్క్రీన్ పై ఇట్టే చూపించి నా సమస్యను పరిష్కరించాడు.
సరాసరి కథ ఉన్న పేజీని క్లిక్ల్ చేశాను.
'అచ్చు కానీ కథ" అన్న శీర్షికతో కథ ఉంది.
నిజానికి ఈ శీర్షికతో నేను కథ రాసినట్టు నాకైతే గుర్తుకు రావడం లేదు.
కింద మాత్రం రచయితగా నా పేరే ఉంది .ఒకటికి రెండు మార్లు చదివి చూసాను, కచ్చితంగా అది నా పేరే.
" ఈ మధ్య ఎన్నో రాసా ,ఎన్నో పేపర్లకు పంపా , ఏ పేరు తో ఏ పత్రికకు పంపానో ఏమీ గుర్తు ఉంటుందిలే "అని సర్దుకున్నాను.ఏది ఏమైతేనేం నా పేరుతో కథ అచ్చయింది అదే పది వేలు.
అదేమైనా చిన్న పత్రికా ,పెద్ద పేరున్న పత్రిక.నే పెట్టిన పేరు స్టోరీ కి సరిపోలేదని వారికి నచ్చిన లేదా కథకి అనుగుణంగా ఉన్న పేరు పెట్టి ఉంటారు.నే పెట్టిన పేరే పెట్టాలని రూల్ ఉందా అని సముదాయించుకొన్నాను.
పేరులో ఏముంది..కథ ముఖ్యం. సబ్జెక్ట్ అదే విషయం మనది అయితే చాలు, ఏ పేరు పెడితే మనకేంటి నష్టం అని మనసును కుదుట పరుచు కొన్నాను.
రచయిత పేరును మల్లీ ఒక్కసారి సరిచూసుకున్నా. అక్కడ అచ్చయింది నా పేరే.దీంట్లో ఏ మాత్రం సందేహం లేదు.
నాకేమో కాగితం పేపర్ చదివితేనే తృప్తి.ఈ స్క్రీన్ పై చదవాలంటే నాతో కాని పని.అయినా కొంచం చదివి చూద్దామని ,కళ్ళని అక్షరాలు వెంట పరిగెత్తించా.
విషయం నాకైతే అర్థమైనట్టు లేదు. కథ మొదలు మాత్రం ఆసక్తికరంగా ఉంది. కానీ ఏ విషయం పై ఈ కథ అన్నది ఇంకా స్పురించడం లేదు.మొదటి పేర చదివాను.కానీ కథా వస్తువు ఏమిటో అర్థం కాలేదు..

[k3vv3]

"నాకంటే పత్రికల వాళ్లకు అనుభవం ఎక్కువ. వాళ్ల దగ్గర ఎంతో అనుభవస్తులైన ఎడిటర్లు, పాత్రికేయులు కంటెంట్ రైటర్స్ ఉంటారు .కథలో కొత్తదనం ఉండాలని తమ సృజనాత్మకత ఉపయోగించి కథను భిన్న కోణం నుంచి రాశారేమో .
"వారు ఎంతైనా ఉద్ధండులు ఏమైనా చేయగలరు" అని మనసుకు మళ్ళీ నచ్చచెప్పకున్నా.ఇంతలో మొబైల్ రింగ్ అయ్యింది. మొబైల్ చేతిలోకి తీసుకొని స్క్రీన్ చూస్తే అదే గురునాధం కాల్. కాల్ రిసీవ్ చేసుకుంటూ
" హలో,ఏంటోయ్ " అన్నాను.
"చూసుకున్నావా "అని అడిగాడు గురునాధం.
"లేదు రా! పత్రిక దొరకలేదు.అయినా మా వాడు నెట్ లో చూపించాడు..కానీ...."అని ఏదో అనే లోపు మళ్ళీ అతడే ఆశ్చర్యం గా చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు."అబ్బా ఈ కాలంలో ఎవడ్రా పేపరు చదివేది ? అన్నీ స్క్రీన్ మయమే.సిస్టమ్ లో చూచావు కదా "అన్నాడు.
అవును అనీ వింటున్నట్లు ఉ అన్నాను.
"కథ బలే రాశావ్.శిల్పం బాగుంది.కథ నడిపించే విధానం బ్రహ్మాండం.ఇక ముగింపు అంటావా అదిరింది. .."ఇంకా ఏమేమో అంటున్నాడు.నాకేమో ఏమి అర్థం కాలేదు.
ఇంతకీ అది ఏ కథ?.దాని సబ్జెక్ట్ ఏంటి ? అస్సలే నాకు ఈ శిల్పాలు , కథనాలు ముగింపులు అస్సలే తెలియవు.
అసలు ఏమి రాశానో నాకే అర్థం కావట్లేదు.
.
వాడు ఏదో చెపుతూనే ఉన్నాడు.
నేను మాత్రం ఇంకా కన్ఫ్యూషన్ మోడ్ లోనే ఉన్నాను.వాడే మళ్ళీ కల్పించుకొని, "వాట్స్ అప్ చూడు, కథని పిడిఎఫ్ లో పంపించా. తెలిసిన అందరికీ , వాళ్ళ వాళ్ళకి, గ్రూపులో ఫేస్ బుక్ పేజీలో పోస్ట్ చేసేయి. లైకులు, కామెంట్స్ ఇంకా ..."ఉత్సాహంగా చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు గురునాధం.
వాడు చెప్పినట్టే, దాన్ని తెలిసిన బంధువులకు, సహోద్యోగులకు, తెలిసిన గ్రూప్ లకి ఫార్వర్డ్ చేశా.కాకుంటే చాలా సింపుల్ గా వాడు ఎలా పంపించాడు అలా గే అందరికి పంపించాను.
ఇది నా కథ అని ,ఎలాంటి వివరణ లేకుండానే సింపుల్ గా పేస్ట్ చేశా.కారణం నాకు కూడా సబ్జెక్ట్ తెలియదు కాబట్టి.
ఏదో గురునాధం చెప్పాడు,నే చేశాను అన్నట్టు ఉంది నా వ్యవహారం.
ఆ రోజు అంతా ఇదే సందడితో గడచి పోయింది.
కనీసం ఈ కథ పైi వచ్చే సమీక్షలు, కామెంట్స్ అయినా నాకు పంపుతారో లేదో ! వాటికి కూడా వారే జవాబులు రాస్తారేమో ! ఒక వారం వేచి చూస్తే గాని అర్థం కాదు.
మరు నాడు ఆఫీసుకి వెళ్ళాను.ఒకరిద్దరు తప్ప మిగతా స్టాఫ్ అంతా ,ఏదో ఒక సందర్భంలో అభినందించారు.
వారం మధ్యలో, ఓరోజు ఆఫీసు లో కాలిగా ఉన్నాను.
ఎన్నో కథలు రాసా, కానీ ప్రింటయినది మాత్రం ఇది ఒక్కటే.ఇంతకీ నేనేమి రాశాను ,ఈ పత్రికల వాళ్ళకి ఎందుకు నచ్చింది., ఇంతకీ నేను రాసిన కథలో ఏమేమి మార్పులు చేశారో తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది.మున్ముందు రాసే కథల్లో జాగ్రత్తలు తీసుకోవచ్చని కథను ప్రింటు తీసుకొని చదవడం మొదలు పెట్టా.
కథలో పెద్దగా గొప్పదనం ఏమి కనిపించ లేదు.ముగింపు నచ్చలేదు.కథకి ,కథ పేరుకు ఎలాంటి సంబంధం లేదు. కథను నడిపిన తీరు కూడా ఏమంత రుచించలేదు.
ఈ కథ నేనే రాసానా అన్న అనుమానం వచ్చింది.
ఇంతకీ నేను ఈ కథను,ఈ పత్రికకు పంపించాన అన్న అనుమానం వస్తుంది.
ఒక్క సారి ఔట్ బాక్స్ లోకి వెళ్ళి చెక్ చేస్తే, ఈ మధ్యన పంపిన కథల్లో అలాటి వేవి కనిపించలేదు.
అసలు ఈ పత్రికకు పంపిన ఆనవాళ్లే లేవు.ఒక సారి ఇన్
బాక్స్ చూసా, సదరు పత్రిక నుండి వచ్చిన ,నమస్కారం మీ కథ ప్రచురణకు స్వీకరించబడలేదు ,గమనించగలరు.
లాంటి రిగ్రెట్ సమాధానాలే ఎక్కువగా ఉన్నాయి.
అయితే, ఎక్కడో పొరపాటు జరిగింది.
రాజులు గడిచి, మరో ఆదివారం ముందుకు వచ్చింది.
పోయిన వారం ఉన్నంత ఉత్సాహం మాత్రం లేదు.పత్రికను తెచ్చుకోవడానికి పరిగెత్తాలని కూడా అనించలేదు.
ఇంతలో గురునాధం కాల్ వచ్చింది.
కాల్ తీసుకొని హలో అన్నాను.గొంతులో మెతకథనం.
"సారీరా, నేనే కన్ఫ్యూషన్ అయ్యాను.నిన్ను కూడా కన్ఫ్యూస్ చేశాను..."
వాడు ఏమీ చెప్పలను కుంటున్నాడో చూచాయగా అర్థం అవసాగింది.
మౌనంగా వింటున్నాను.
"ఆ కథ నీది కాదు రా! నీ పేరుతో నే ఉన్న మరో రచయితది. నేనే ముందు వెనుక చూడకుండా ,నిన్ను కన్ఫ్యూస్ చేయడమే కాకుండా అంతటా ప్రచారం చేసేలా ఉసిగొలిపాను"
మౌనంగా వినడం నా వంతయ్యింది.
"నిన్న ఆ కథకు సమీక్ష రాసి అదే పత్రికకు రాసి పంపాను. సమీక్ష తో పాటు,రచయిత జవాబు కూడా ప్రింటు చేయబడింది.అప్పుడు గాని నాకు నిజం బోధపడలేదు. సారి " అన్నాడు గురునాధం.
నేను ఏం జవాబు చెప్పలేదు .మౌనంగా వింటున్నాను.
"సరే లేరా??!! కనీసం ఒక్క రోజైనా ఏదో సంతోషంలో మునిగి తేలాం కదా,అదే చాలులే "అని సర్ది చెప్పాను.
సామాజిక మాధ్యమాల లో,ఫేస్ బుక్ పేజీల్లో
కంగ్రాట్స్ ,లైకులు కామెంట్స్ పెట్టిన వారందరికీ రిప్లై ఇస్తూ, "ఇది నే రాసిన కథ కాదు, నా పేరు తో ఉన్న మరో రచయిత రాసిన కథ ,ఏదో బాగుందని మీ అందరితో షేర్ చేసుకున్నాను.ధన్యవాదాలు" అని పోస్ట్ చేశాను.
మనసు ఇప్పుడు ఎందుకో నిజంగా తేలికగా ఉంది. లేకున్నా చేసుకోవాల్సిందే అదే జీవితం...
___సమాప్తం___

[k3vv3]

భామనే... సత్య... బామ్మ నే - కొడవంటి ఉషా కుమారి

“ఒరేయ్! చందు! మాట్రిమోనీ కి పేరు పంపిద్దాం అనుకుంటున్నాను! నువ్వు ఏమంటావ్?” అంది బామ్మ చందుతో.
 “నువ్వు మరీనుబామ్మ! ఈ మధ్యనేగాడిగ్రీ పూర్తయింది! సిగ్గుతో నేలమీద బొటకన వేలితోరాస్తూ అన్నాడు.
 “ నీ మొహం! నీ పేరు కాదు నేను ఇచ్చేది!”
“ మరి ఎవరిది?” ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు చందు.
 “ నాదే!” గర్వంగాఅంది బామ్మ. ఏంఅందుకు నేను తగనా!” మేకప్ సరి చేసుకుంటూ అంది బామ్మ.
 “ నీకు ఇలాంటి ఆలోచనలు ఎలా వస్తున్నాయి! పెళ్లి కావలసిన కుర్రాడిని చెట్టంత మనవడిని నేనుఉండగా!” అంటూ ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు.
 “సరేలే నువ్వు ఎలా ఫీల్ అయితే నాకేంటి! నేను మాత్రం పంపిస్తాను నా వివరాలు!” “అబ్బా! పరువు పోతుంది బామ్మ!” చేత్తో తల కొట్టుకుంటూ అన్నాడు.
 “సరేలే! నీకు పరువు ఎక్కడ ఏడ్చింది!” “అయినా నాకు తెలియక అడుగుతాను! నీకు ఈ వయసులో పెళ్ళి అవసరమా! ఎవరు వస్తారు!” కోపంగా అన్నాడు చందు.
 “చూస్తూ ఉండరా! ఎంతమంది వస్తారో!” అనింది బామ్మ.
మర్నాటికల్లా చాలా మంది కాంటాక్ట్ లోకి వచ్చేసారు.
చందు ఆశ్చర్యపోయాడు
. “నిన్నఏదో అన్నావుగా!” వెటకారంగా అంది బామ్మ.
 “ఇదేంటి! ఇది నిజమా! కలా!” ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు.
 “ నిజంగా నిజం! ఇప్పుడు నాకు చేతి నిండా పని!” అంటూ వివరాలు చూడటం మొదలుపెట్టింది. మొత్తాన్ని ఫిల్టర్ చేసిఐదుగురిని ఎంచింది బామ్మ.
 “ఇదేంటి బామ్మ! అయిదుగురిని ఎంచావు! కొంపతీసి ఐదుగురిని!” అంటున్నమనవడినెత్తిమీదఒకమొట్టికాయ వేసింది.
 “మాట్లాడకుండా చూస్తూ ఉండు అంది.” ఐదుగురిని ఇంటికి ఆహ్వానించారు కానీ ముగ్గురు మాత్రమే వచ్చారు. బామ్మ దర్జాకి అంతే లేదు. తానేదో శివగామి అయినట్లు బోల్డంత బిల్డప్పు.
 “సరే! మీ ముగ్గురు నా ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పండి! పెళ్ళికి నన్నే నిర్ణయించుకోవడానికి కారణం చెప్పండి?” అంది బామ్మ.
మొదటి వ్యక్తి: “మీరు ఎక్కువ ఏజ్ లో ఉన్నారు! పైగా మీ వెనక బోలెడంత ఆస్తి ఉంది! అదంతా నాకేగా!” నేలచూపులు చూస్తూ సిగ్గుగా అన్నాడు.
“ నువ్వు తక్షణం ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపో! అంది బామ్మ.
“ ఏమైంది?” అయోమయంగా అన్నాడు మొదటి వ్యక్తి.
“నా మనోభావాలు దెబ్బతిన్నాయి!” కోపంగా అంది బామ్మ.
 రెండవ వ్యక్తి: “నేను జీవితంలో చాలా అవకాశాలు కోల్పోయాను! ఇప్పుడు నాకున్న అవకాశం మీరు!” అన్నాడు.
 “ అలాగా!” కొద్దిగా రిలాక్స్ అయింది బామ్మ.
మూడో వ్యక్తి: “నా మనసులో ఏ భావాలు లేవు! మీరు ఎప్పుడు తాళికట్టమంటే అప్పుడు సిద్ధంగా ఉన్నాను.
 “ కానీ…..!” అంటూ దీర్ఘంగా ఆలోచించింది బామ్మ.
“ నా కోసం మీరు ఏం చేయగలరు?
” “ మీకోసం మల్లెపూలు మాలలు అల్లగలను!” అన్నాడు ఒక వ్యక్తి.
 “ నేను మీ ఇల్లు శుభ్రం చేస్తాను!” అన్నాడు మరొక వ్యక్తి.
బామ్మ ఆనందంగా చప్పట్లు కొట్టింది. “ నేను నీలాంటి వాడి కోసమే చూస్తున్నాను!” అనింది బామ్మ.
రెండో వ్యక్తి నిరాశగా వెనుతిరిగాడు.
“ ఇదిగో అబ్బాయి! నీ పేరు ఏమిటి?”
 “ మాధవ్! అందరూ మధు! అని పిలుస్తారు!”
 “ అవునా! నేను కూడా మధు! అనే పిలుస్తాను. ఇంట్లో బూజులు దులిపి శుభ్రం చేసి, ఇల్లంతా మాప్ పెట్టాలి.నీ పనితనం చూసి నీ విషయంలో నేనొక నిర్ణయం తీసుకుంటాను. నేనైతే కాసేపు నడుము వాలుస్తాను” అంది బామ్మ.
ఒక రెండు గంటల తర్వాత ఇల్లంతాపరిశీలనగా చూసింది. ఇల్లంతా తళ తళలాడిపోతోంది.
 “ నిజంగా నువ్వు గొప్ప పనివంతుడివి!కానీ చిన్న చిక్కు వచ్చి పడింది మధు!” అంది బామ్మ. “ఏమైంది!”మాధర్ అడిగాడు.
ఏం అవడం ఏముంది ఇందాక అలా కునుకు తీసానా! వీళ్ళ తాతగారు కలలోకి వచ్చారు! వచ్చారా!..... వచ్చి!....ఏమే! సత్య! నేను పోగానే మరో పెళ్లి చేసుకుంటావా! చేసుకున్నావంటే ఆ మాధుర్ని నిన్ను పట్టిపీడిస్తాను! అంటూ బెదిరించారు! అది సంగతి! ఏమైనా ఇల్లంతా శుభ్రం చేసావుగా! ఈ రెండు వేలు ఉంచు!” అంది బామ్మ.
 “ థాంక్యూ!” అన్నాడు మధు.
“ మధు! మీరేం ఫీల్ అవ్వడం లేదా!” అడిగాడు చందు.
“ నేను ముందే చెప్పానుగా! నాకు ఏ ఫీలింగ్స్ లేవని! రెండు వేలు సంపాదించానుగా! హ్యాపీ!” అన్నాడు మాధుర్ నవ్వుతూ.
అతను వెళ్ళాక “ఏంటి బామ్మ! ఏంటీ ట్విస్ట్!” అన్నాడు చందు.
“ ఏం లేదురా మనవడా! సంక్రాంతి పండగ వస్తోంది ఇల్లు శుభ్రం చేయాలి! పని వాళ్ళని పిలిస్తే ఎవరికి వాళ్లే ఖాళీ లేదంటున్నారు! అందుకే ఈప్లానువేసానన్నమాట! అటు కాలక్షేపం అయింది! ఇటు ఇల్లు శుభ్రపడింది! నా ఇగో కూడా సాటిస్ఫై అయింది!” అంది బామ్మ కళ్ళు మిటమిటలాడిస్తూ!
“బామ్మా! ఇంత ప్లాన్ ఉందా! నీ కడుపులో!” గట్టిగా నవ్వుతూ అన్నాడు. చందు.
 “ భామనే సత్య బామ్మనే!” అంటూ చిన్నగా కూని రాగం తీసింది బామ్మ.


 

[k3vv3]

ఇట్లు, నీ తమ్ముడు! - అంతర్వాహిని

ప్రియమైన అన్నయ్యకు, మీ ప్రియాతి ప్రియమైన తమ్ముడు, అనగా నేనే నమస్కరిస్తూ వ్రాయునది ...మేము చాలా బాగా వున్నాము, మీరంతా చాలా బాగా వున్నారని తలుస్తున్నాను.
పిల్లలు పెదనాన్న ఇంటికి ఎప్పుడు వెళతాము, అని కళ్ళూ కాయలు కాచేలాగ ఎదురు చూస్తున్నారు. మా చిన్నిరాముడికైతే కిందటిసారి మీ ఇంటికి వచ్చినప్పుడు వెట్ గ్రైండర్ లో ఇటుకురాళ్ళు & తుమ్మ జిగురు వేసి రుబ్బి చేసికున్న మజా అస్సలు మర్చిపోలెకపోతున్నాడు. ఈసారి అక్కడికి వచ్చి నప్పుడు, దాంట్లో ఫెవిక్విక్ కూడా వేసి ఏమవుతుందో చూడాలని ఉవ్విళ్ళూరూతున్నాడు. అయ్యో అన్నయ్యా, కిందటి సారి వెట్ గ్రైండర్ పాడైపోయిందని వదిన కేకలేసిందని మేమేమి అనుకోవటంలేదు. అలాగని, పిల్లల ఉత్సాహాన్ని కాదనలేము కద. మీ పెద్దల తిట్లు కూడా మాకు దీవనలే. ఏది ఏమైనా గాని, రుబ్బు రోలులో వదిన రుబ్బి వేసిన గారెలూ దూది పింజల్లా అద్భుతంగా వున్నాయి. కేవలం మేము ఇద్దరు పెద్దలు, ఇద్దరు పిల్లలు కలిసి నాలుగు దజన్లు ఎలా ఊదేశామో ఇంక అర్థం కావడంలేదు. పోతే పోయిందిలే వెధవ వెట్ గ్రైండర్, వదిన చేతుల్లో అద్భుతం వుంది. ఇంతమందికి పిండి రుబ్బాలంటే, జబ్బలు పడిపోతాయి, కష్టమే. అందుకనే, నెను పిల్లలకి ముందే చెప్పి వుంచాను, గారెలు తిన్న తరువాత పెద్దమ్మ చేతులకి జండుబాం రాస్తామని, పిల్లలు ప్రామిస్ చేసారు.
మా పిల్లది, ఈసారి బోల్డు పుస్తకాలు చదివి, చాలా పేపర్ కటింగ్స్ తయారు చేసి పెట్టుకుంది. పాపం కిందటి సారి, అది పక్కింటి పమేలా గారి బొచ్చుకుక్క పిల్లకి చేసిన హెయిర్ కటింగ్ సరిగ్గా రాలేదని, ఆ అస్తవ్యస్త కత్తెర విన్యాసానికి, పామెలా గారు చాల చిరాకు పడ్డారని, వారి అర్థ(భాగం?) పద్మారావు గారు పావు సీసా మందుతాగి విషయం వెళ్ళగక్కారు. హూ! ఏమి మనుషులు అన్నయ్యా వీళ్ళు, పిల్లలో పర్ఫెక్షన్ ఆశిస్తారు. అదీకాక, అదే కత్తెరతో పమేలా గారి చెల్లి కొడుక్కి కూడా హెయిర్ కటింగ్ చేసారని శ్రీమతి బోడెస్ గారు విరుచుకు పడ్డారు. ఆ బొచ్చు కుక్క కంచంలో నే కద, ఆ పిల్లాడు కూడా బువ్వ తింటాడు. ఆ ఎంగిలి వాళ్ళకి బావుంది కాని, హెయిర్ కటింగ్ కి ఒకే కత్తెర వాడితే, అంత గత్తర ఎందుకో?. వదిలెయ్ అన్నయ్య, ఈ సారి పిల్లది రెండు వేరే వేరే కత్తెర్లు వాడతానని మాట ఇచ్చింది. ఇంకా చెప్పాలంటే, గత నెలలో కొత్త రకం పద్దతి నేర్చుకుంది, 'హెయిర్ బర్నింగ్' ట, కొవ్వొత్తి తో జుత్తు కాలుస్తారుట. అలా అయితే, కత్తెర్ల గొడవేలేదు. పిల్లకూడా, రెండు కొవ్వొత్తులు రెడీగా పెట్టుకుంది, ఒకటి బొచ్చుకుక్కకి, రెండొవది ఆ పిల్లాడికి.
పెద్దన్నయ్య & పెద్దొదిన వాళ్ళూ బావున్నారు. మొన్నా వాళ్ళింటికి క్తి వెళ్ళీనప్పుడు, పెద్దొదిన అద్భుతమైన అల్లంపచ్చడితో అరటికాయ బజ్జీలు పెట్టింది, కానీ, బజ్జీలు వేడిగా వుంటే బావుండేది.
అన్నయ్యా! మరే నువ్వు పంపించిన అరటి పువ్వు, మన పెద్దన్నయ్య వాళ్ళింటినుంచి తెచ్చుకున్నాను. అరటిప్ పువ్వు చూసి పిల్లలు ఆశ్చర్యపోయారు. “అబ్బ్బా భలే వుంది, భలే వుంది!”, అని వాళ్ళ స్నేహితులని పిలిచిచూపించారు. మీ మరదలు కూడా, "ఎంతైనా బావగారి మనసు పువ్వులాగ మెత్తనిది అని తెలుసుగాని, అరటిపువ్వంత పెద్దదని ఈరోజే తెలిసింది" అని మురిసిపోయింది.
పిల్లలు ఈ పువ్వుని ఫ్లవర్ వాజ్ లో పెట్టాలా లేక గిన్నెలో పెట్టి నీళు పొయ్యాలా అని ఏకాభిప్రాయానికి రాలేక, పువ్వు మా మొహాన పడేసిపోయారు. అరటి పువ్వుని ఏలా వొండాలో తెలియక కొంచెం తికమక పడ్డాము. ఈసారి, అరటి పువ్వు వడలు వేయించి పంపించు. వదిన చేతి వంట అమృతం. ఈ సారి వచ్చినపుడు, బొబ్బట్లు కావాలని అడిగానని, వదినకు చెప్పు. అన్నయ్య, ఈ విషయం మర్చిపోకు, నాకు నూనే & డాల్డా పడవు, మంచి నెయ్యి తెప్పించి వుంచు.
కాలి ఫ్లవర్ కి అరటి పువ్వుకి వున్న తేడ-అతేడాలమీద ఇంక చర్చ జరుగుతూనే వుంది. మన రామి గాడు, యు ట్యుబ్ తెరిచి భారత దేశ అరటి పువ్వులు పెద్దవా లేక ఆఫ్రికావి పెద్దవా అని పరిశొధన మొదలుపెట్టాడు. ఆఫ్రికా అంటే గుర్తుకువచ్చింది, ఈ నెల చివరికి మా పెద్ద బావమరిది ఆఫ్రికా వెళుతున్నాడు. వాళ్ళు సిటికి వచ్చి ఒక పది రోజులు వుండి సామాను అవి పాకింగ్ చేసుకోవాలట. హోటల్ లో వుంటాము అంటే, "మీకు ఊరూ అదీ పెద్దగా తెలియదు, ఎందుకు మా అన్నయ్య ఇంట్లోనే వుండాలి”, అని చెప్పా. ఈ నెల ఇరవయ్యో తారీఖున మా పెద్దబావమరిది, వాళ్ళ ఆవిడా, మా అత్తగారు, మా బావమరిది అత్తగారు & మావగారు వస్తున్నారు. వాళ్ళకు ముందే చెప్పా, మా అన్నయ్య అంటే, అతిధి సత్కారంలో అభ్యుదయవాది, ఏమి మొహమాట పడొద్దు అని. ఈ మందనంతా నీ మీదకు తోలుతున్నా. కానీ, నువ్వు కాకపొతే మాకు మాత్రం ఎవరు వున్నారు,
అన్నయ్యా! ఒక్క విషయం, మా బావమరిదికి వడియాలు, అప్పడాలు, ఊరుమిరపకాయలు లేకపోతె ముద్ద దిగదు, వాళ్ళ ఆవిడకి ఇంగువ పడదు. ఇంఖొకటి వాళ్ళ అత్తగారికి & మావగారికి కొద్దిగా మడి - ఆచారం పట్టింపు ఎక్కువ, బాత్రూం కూడా పసుపునీళ్ళతో శుద్ధి పెట్టెంత సదాచార సంపన్నులు. పనిమనిషి ఇంట్లోకి రానివ్వరు. ఎదో ఒకలాగ, అడ్జస్ట్ చేసుకోండి, అయినా ఇలాంటివన్ని వదిన చూసుకుంటుందిలే. మా అత్తగారికి, పాపం ఇలాంటి పట్టింపులు ఏమిలేవుగాని, ఒకళ్ళు వాడిన పరుపులు, దుప్పట్లు ఆవిడకి నిషిద్ధం, కొంచెం కొత్త పరుపులు దిళ్ళూ అవి .....అయినా ఇన్వన్ని నేను చెప్పాలా, మనిషిని చూడగానే మనస్తత్వం తెలుసుకునే గొప్ప అనుభవం కలవాడివి. అందరూ పెద్దవాళ్ళు కదా, వాళ్ళూ సిటిలో తిరగడానికి కారు అయితే ఇబ్బంది పడకుండా వుంటారు.
ఈ మధ్య ఊరేళ్ళినఫ్ఫుడు, మన పదమూడో ఎక్కం లెక్కల మాస్టారు కనిపించారు. వీధి అరుగు మీద కూర్చుని, చుట్ట కాల్చుకుంటూ హాయిగా వున్నారు. చుట్ట అంటే, గుర్తుకువచ్చింది, అంబర్పేటలో కొత్తలంక నాటు పుగాకు చుట్టలు దొరుకుతాయిత, ఒక పది పాకెట్లు మా మావగారికి పంపించె ఏర్పాటు చెయ్యి. మా అత్తగారు తిరిగి వెళ్ళేటప్పుడు, ఇంకొ పాతిక తెప్పిస్టే చాలు, ఆవిడె తీసుకు వెళ్తుంది.
అన్నయ్యో!! అసలు విషయం మర్చేపోయాను, తాతారావు దగ్గిర కౌలు డబ్బులు వసూలుచేసికొని వచ్చా! బాంకిలో వెయ్యొచ్చులే అనుకుంటూ, మా పెళ్ళి రోజున మీ మరదలికి వడ్డాణం కొనిపెట్టి సర్ప్రైజ్ చేశా, చాల థ్రిల్లైపోయింది. అయ్యో పంట డబ్బులన్నీ మనమే వాడేస్తున్నాము, మూడెళ్ళుగా ఇలాగె చేస్తున్నము, ఇదేమి పద్దతి కాదు అని బాగ చీవట్లేసింది. అక్కయ్యకి & బావగారికి ఎమైనా తీసుకోవాలని పట్టుబట్టింది. అంతే, నాకు కొద్దిగా సిగ్గనిపించి వదినకి ఒక మాంచ్ఛి కాటన్ చీర, నీకు ఒక రాం రాజ్ పంచె కొన్న, అదికూడా పాలతెలుపుది. నాకు తెలుసుగా అన్నయ్య నీ నిరాడంబరత్వం , వదిన అభిరుచి. ఆ తెల్లటి కొత్త బట్టల్లో మీరిద్దరు బ్రహ్మ & సరస్వతి లాగ బావుంటారని, పిల్లలు కూడా వూహించుకుని మురిసిపోయారు. నిజమే అన్నయ్య, నువ్వు ఆ తెల్లని పంచె కట్టుకుని, తలకి హెల్మెట్ పెట్టుకుని బండి మీద కూర్చుంటే, బ్రహ్మదేవుడు బజాజ్ స్కూటర్ తోలుతున్నట్లుంది. (ఏమిటో, నేనుకూడా ఊహల్లోకి వెళ్ళిపోయాను)
నా స్నేహితుడు, స్కూటర్ సుబ్బారావు నీకు గుర్తున్నాడా? అదే అడ్డరోడ్డు దగ్గిర సోడా కొట్టు శంకరం గారి అబ్బాయి, కిందటి వారం ఏడ్చుకుంటూ వచ్చాడు. వాడి వ్యాపారం దెబ్బతిని ఇంట్లో నానా గొడవలు అయ్యి, పాపం కుంగిపోయాడు. కష్టాల్లో వున్న స్నేహితుడిని ఆదుకోవడం ధర్మం కదా! నువ్వు మామిడితోటకి కంచె వెఏయించమని నువ్వు పంపించిన మూడు లక్షలు వాడికి ఇచ్చి పంపించాను. వడ్డి ఇస్తానంటే, "వద్దు, మా అన్నయ్య కి అలా అన్యాయంగా సంపాదించడం ఇష్టం వుండదు" అని చెప్పి వాడికి వీలైయినప్పుడే అసలు ఇమ్మని ధైర్యం చెప్పి పంపించాను. వాడు కూడా నీకు కోటి, కోటి దణ్ణాలు చెప్పమన్నాడు. నీ ఋణం ఈజన్మలో తీర్చలేనన్నాడు, వచ్చే జన్మలో నీకూ కాలి చెప్పునై పుడతానన్నాడు. ఇంతకి వాడి వ్యాపారం ఏంటి అంటావా? స్వయం ఊపాధి పధకం కింద బాంకిలో అప్పు తీసుకుని, చిన్న పేకాట క్లబ్బు పెట్టుకున్నాడు. ఇంటికి భోజనానినికి పిలిచి, మనం తినకపోతే బావుండదు కదా! అలాగే వాడు కూడా కొద్దిగా చెయ్యి కలిపి, వెర్రి వెధవ మోసపోయాడు. పులి మీద పుట్రలాగ, సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ల రైడింగ్ ఒకటి. పూర్తిగా నలిగిపోయాడు. నువ్వే వాడిని ఎలాగైనా ఆదు కొవాలి. నీ స్నేహితుడు సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్ ఎస్పీ రెడ్డిగారితో కొద్దిగా చెప్పించు. నీ తరఫున, లాయర్ రావు గారితో నేను మాట్లాడేసాను.
అన్నయ్యా! నన్ను క్షమించు! నీకు ఏమైనా కోర్టు సమన్లు వచ్చివుంటే. క్రిందటి నెల డ్రంక్ & డ్రైవ్ లో పోలిసులు పట్టుకుంటే, నేనే నీ పేరు చెప్పి, నీ పాత డ్రైవింగ్ లైసెన్స్ సబ్మిట్ చేసా. నీ చిన్నప్పటి ఫోటో కదా, వాళ్ళు కూడా నమ్మేసారు. కొర్టు ఫైన్లు అవి ఇప్పుడు మాములే, పెద్దగా పట్టించుకోకు. నువ్వు అసలే సున్నిత మనస్కుడువి. డబ్బు కట్టి వదిలించేసుకో.
వారం వారం నీకు ఉత్తరాలు రాయాలని, ఇంకా నీతో ఎన్నో ఎన్నో పంచుకోవాలని తహ తహలాడుతున్నాను.
ఇట్లు,
నీ తమ్ముడు!
PS: వదినమ్మకు వేల వేల వందనాలు. ఈ ఉత్తరం అందగానే, నీ క్షేమ సమాచారాలు తెలియచేయడం మర్చిపోకు.

[k3vv3]

ఈ కథ నేను రాసినది... కాదు - భాస్కరచంద్ర

"హలో".అంటూ మొబైల్ కాల్ తీసుకున్నాను.
"కంగ్రాట్స్ కన్ఫ్యూషన్" అన్నది అవతలి గొంతు.
నన్ను కన్ఫ్యూషన్ అని పిలి చేoత సాన్నిహిత్యం ఉన్న ఒకే ఒక వ్యక్తి గురునాధం.
"ఏమిట్రా! గురునాధం సరిగ్గా తెల్లవారను లేదు అప్పుడే కాల్ చేసావ్ , ఎంటో చెప్పు" అన్నాను నిద్ర కళ్ళను నలుపుకుంటూ.
"ఇంకా నిద్ర మబ్బు లోనే ఉన్నట్లున్నావే , ఎనీహౌ కంగ్రాట్స్ రా, పార్టీ ఎప్పుడో, ఎక్కడో చెప్పు "అన్నాడు.
"పార్టీ దేనికి రా? ముందు విషయం ఏంటో చెప్పి చావు" అన్నాను చిరాగ్గా , మంచం మీది నుంచి కిందికి దిగుతూ.
"ఈ రోజు పేపరు ఇంకా చూసి నట్టు లేవు!? అదేరా సండే మ్యాగజీన్ చూసావా ?" అని ఆతృతగా అడిగాడు.
గురునాధం కూడా నాలాగే ఏవో రాస్తూ ఉంటాడు.రాసి ఆయా పేపర్లకు, వీక్లీలకు పంపిస్తూ ఉంటాడు.అవి అచ్చయినప్పుడల్లా నాకు ఫోను చేసి చెప్పడం చేస్తూ ఉంటాడు.
నిజానికి నాలో రాయాలనే కోరికను నాటింది వాడే.
ఇలా రాయి,ఆ పేపరు కు పంపించు, కథ అంటే ఇది,కథానిక అంటే అది , కథా వస్తువు, సన్నివేశం, పార్శ్వాలు ఇలా ఎన్నో విషయాల గూర్చి చర్చించే వాడు.అయితే నాకు ఇవన్నీ అంతగా తెలిసేవి కావు, కాని ఏదో విషయం చూసినప్పుడు మాత్రం దాని గురించి రాయాలని అనిపించేది.అలా ఒకటి రెండు సార్లు రాసి గురునాధం కు చూపిస్తే ,చాలా బాగా రాశానని మెచ్చు కొన్నాడు.అతని మెచ్చుకోలు నన్ను ఇంకా ఇంకా రాసేలా చేసింది .ఈ విషయంలో నన్ను బాగా ప్రోత్సహించే వ్యక్తి అంటే వాడే.
అతను చెప్పినట్టే కొన్ని కథలు రాసాను, వాటిని సామాజిక మాధ్యమాలలో షేర్ కూడా చేసాను.కొందరు లైక్ చేస్తే మరి కొందరు కామెంట్స్ పెట్టేవారు.
వాళ్ళు పెట్టే కామెంట్స్ , పొగడ్తలు నన్ను మరింత రాసే లాగా ఉసి గొలిపేవి. దాంట్లో ఏదో తెలియని కిక్కు ఉండేది.
ఈ రోజు గురునాధం పొద్దున్నే కాల్ చేశాడు అంటే ,అతని కథేదో అచ్చయిఉంటుంది, అయితే ఈ సారి మాత్రం నాకు కంగ్రాట్స్ చెప్పడం వింతగా ఉంది.ఏమిటో అంతా కన్ఫ్యూషన్ గా ఉంది.
ఏ విషయాన్ని క్లియర్ గా చెప్పడు, పైగా నన్నే కన్ఫ్యూషన్ గాడినని హేళన చేస్తుంటాడు. వీడి తో వచ్చి పడే గొడవే అది.
నిద్ర తేలిపోయింది.అద్దం ముందు నిలబడి జుట్టూ సరి చేసుకొంటూ,"ఇంతకీ విషయం ఎంటో చెప్పరా బాబు " అన్నాను.
"ఏమి లేదురా ,నీ కథ ఆదివారం అనుబంధంలో అచ్చయింది అంతే." అన్నాడు ఆనందంగా.
ఇంకా ఏదో మాటాడుతున్నాడు.
అంతే నాకేమి అర్థం కాలేదు. షాక్ కు గురైనట్లు అనిపిస్తుంది.ఫోను కట్ చేసి అద్దo లో నన్ను నేను చూసుకున్నా. అది నేనే. ఇది నిజమే.కల అయితే కాదు అన్న నిర్ధారణకు వచ్చాను.
ఇది మొదటి సారిగా అచ్చయిన కథ.ఏదో సామాజిక మాధ్యమాల్లో,వాట్సాప్ గ్రూపుల్లో చిన్న చిన్న రచనలు చేశాను. కానీ ఒక ప్రముఖ పత్రిక అదివారం అనుభందం లో అచ్చవడం అంటే నాకు మాత్రం గొప్పే.ఇది ఆషామాషీ విషయం అయితే కాదు.
శరీరం అంతా గాల్లో తేలినట్లు అనిపించ సాగింది.గొంతు కూడా ఎండిపోయినట్లని పించ సాగింది.
ముందుగా, తొందరగా వెళ్ళి పేపరు తెచ్చుకోవాలి.ముందే
మా కాలనీ కొంచం రిమోట్ ఏరియాలో ఉంటుంది.ఇక్కడి నుండి స్టేషనరీ షాప్ రెండు మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉంటుంది.అక్కడ కూడా చాలా తక్కువగా వార్త పేపర్లను అమ్మకానికి పెడతారు.
కిచెన్ లోకి వెళ్ళి ఓ గ్లాసు నీరు తాగి ఎండీ పోతున్న గొంతుని తడిపి,అలాగే బైక్ తీసుకుని స్టేషనరీ షాప్ కేసి బయలు దేరాను .
బైక్ మీద వెళుతూ ఉంటే గాల్లో తేలినట్లు అనిపించ సాగింది.మనసులో ఏదో చెప్పలేని అనుభూతి.
లక్షల్లో సర్కులేషన్ ఉన్న పత్రిక అది.రాష్ట్రంలో నే పెద్ద పత్రిక. నిజంగా అలాంటి పత్రికలో నా కథ రావడం అదృష్టమే?!
బైకు పక్కనే పార్కింగ్ చేసి , పక్కనే ఉన్న బుక్ స్టాల్ కి వెళ్ళాను.ఆదివారం కావడం మూలాన సెంటర్లో రద్దీ తక్కువగానే ఉంది.
"పేపరు ఇవ్వమని" పది రూపాయలు నోటు అతనికి ఇవ్బబోయాను, అతను నేనడిగిన పేపర్ స్టాక్ అయిపోయిందన్నాడు.అది తప్ప అన్ని ఉన్నాయి. ఏవేవో పత్రికల పేర్లు చెప్పుతున్నాడు, కానీ అవేవీ నాకు అవసరం లేదు.
అక్కడ కాక మరెక్కడా వార్తా పత్రికలు దొరకవని నాకు తెలుసు. కొంచం నిరాశ కలిగింది. అయినా వేరే మార్గ లేదు.
కాలి చేతుల్తో ఇంటికి రావాల్సి వచ్చింది.
అయినా ఈ పత్రికల వారు కూడా అంతే,'అయ్యా మీ రచన పలాన తేదీన అచ్చవుతున్నది అని ఇంటిమేషన్ ఇస్తే వీరి ముల్లేం పోతుంది.ఓ మెయిల్ మా ముఖాన పడేస్తే ,మా ఏర్పాట్లు ఏవో మేం చూసుకుంటాం కదా! అని లోలోన గొణుక్కుని వాలు కుర్చీలో కూలబడ్డాను.
నా పరిస్తితి అంతను గమనిస్తున్న మా చిన్నోడు కారణ మడిగాడు.
"ఈ రోజు పేపర్లో నా కథ ప్రచురించారట.ఇప్పుడే గురునాధం అంకుల్ ఫోన్ చేసి చెప్పారు.తీర ప్రయాస పడి స్టేషనరీ షాపుకని అంత దూరం వెళితే, అక్కడ పేపర్స్ అయిపో యాయట" అని నిరాశగా చెప్పాను.
దానినీ వాడు చాలా తేలికగా తీసుకొని, "ఇంత దానికి బాధ పడటం ఎందుకు? నన్నడిగితే ఇంకో మార్గం చూపేవాన్నీ " కదా అన్నాడు.
"అ మార్గం మేదో చెప్పరా బాబు " బ్రతిమాలుకోలు గా అడిగా.
నన్ను బెడ్ రూమ్ లోకి తీసుకెళ్ళి, తన సిస్టమ్ ఆన్ చేశాడు.సదరు పేపరు ఈ ప్రతిని స్క్రీన్ పై ఇట్టే చూపించి నా సమస్యను పరిష్కరించాడు.
సరాసరి కథ ఉన్న పేజీని క్లిక్ల్ చేశాను.
'అచ్చు కానీ కథ" అన్న శీర్షికతో కథ ఉంది.
నిజానికి ఈ శీర్షికతో నేను కథ రాసినట్టు నాకైతే గుర్తుకు రావడం లేదు.
కింద మాత్రం రచయితగా నా పేరే ఉంది .ఒకటికి రెండు మార్లు చదివి చూసాను, కచ్చితంగా అది నా పేరే.
" ఈ మధ్య ఎన్నో రాసా ,ఎన్నో పేపర్లకు పంపా , ఏ పేరు తో ఏ పత్రికకు పంపానో ఏమీ గుర్తు ఉంటుందిలే "అని సర్దుకున్నాను.ఏది ఏమైతేనేం నా పేరుతో కథ అచ్చయింది అదే పది వేలు.
అదేమైనా చిన్న పత్రికా ,పెద్ద పేరున్న పత్రిక.నే పెట్టిన పేరు స్టోరీ కి సరిపోలేదని వారికి నచ్చిన లేదా కథకి అనుగుణంగా ఉన్న పేరు పెట్టి ఉంటారు.నే పెట్టిన పేరే పెట్టాలని రూల్ ఉందా అని సముదాయించుకొన్నాను.
పేరులో ఏముంది..కథ ముఖ్యం. సబ్జెక్ట్ అదే విషయం మనది అయితే చాలు, ఏ పేరు పెడితే మనకేంటి నష్టం అని మనసును కుదుట పరుచు కొన్నాను.
రచయిత పేరును మల్లీ ఒక్కసారి సరిచూసుకున్నా. అక్కడ అచ్చయింది నా పేరే.దీంట్లో ఏ మాత్రం సందేహం లేదు.
నాకేమో కాగితం పేపర్ చదివితేనే తృప్తి.ఈ స్క్రీన్ పై చదవాలంటే నాతో కాని పని.అయినా కొంచం చదివి చూద్దామని ,కళ్ళని అక్షరాలు వెంట పరిగెత్తించా.
విషయం నాకైతే అర్థమైనట్టు లేదు. కథ మొదలు మాత్రం ఆసక్తికరంగా ఉంది. కానీ ఏ విషయం పై ఈ కథ అన్నది ఇంకా స్పురించడం లేదు.మొదటి పేర చదివాను.కానీ కథా వస్తువు ఏమిటో అర్థం కాలేదు..
"నాకంటే పత్రికల వాళ్లకు అనుభవం ఎక్కువ. వాళ్ల దగ్గర ఎంతో అనుభవస్తులైన ఎడిటర్లు, పాత్రికేయులు కంటెంట్ రైటర్స్ ఉంటారు .కథలో కొత్తదనం ఉండాలని తమ సృజనాత్మకత ఉపయోగించి కథను భిన్న కోణం నుంచి రాశారేమో .
"వారు ఎంతైనా ఉద్ధండులు ఏమైనా చేయగలరు" అని మనసుకు మళ్ళీ నచ్చచెప్పకున్నా.ఇంతలో మొబైల్ రింగ్ అయ్యింది. మొబైల్ చేతిలోకి తీసుకొని స్క్రీన్ చూస్తే అదే గురునాధం కాల్. కాల్ రిసీవ్ చేసుకుంటూ
" హలో,ఏంటోయ్ " అన్నాను.
"చూసుకున్నావా "అని అడిగాడు గురునాధం.
"లేదు రా! పత్రిక దొరకలేదు.అయినా మా వాడు నెట్ లో చూపించాడు..కానీ...."అని ఏదో అనే లోపు మళ్ళీ అతడే ఆశ్చర్యం గా చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు."అబ్బా ఈ కాలంలో ఎవడ్రా పేపరు చదివేది ? అన్నీ స్క్రీన్ మయమే.సిస్టమ్ లో చూచావు కదా "అన్నాడు.
అవును అనీ వింటున్నట్లు ఉ అన్నాను.
"కథ బలే రాశావ్.శిల్పం బాగుంది.కథ నడిపించే విధానం బ్రహ్మాండం.ఇక ముగింపు అంటావా అదిరింది. .."ఇంకా ఏమేమో అంటున్నాడు.నాకేమో ఏమి అర్థం కాలేదు.
ఇంతకీ అది ఏ కథ?.దాని సబ్జెక్ట్ ఏంటి ? అస్సలే నాకు ఈ శిల్పాలు , కథనాలు ముగింపులు అస్సలే తెలియవు.
అసలు ఏమి రాశానో నాకే అర్థం కావట్లేదు.
.
వాడు ఏదో చెపుతూనే ఉన్నాడు.
నేను మాత్రం ఇంకా కన్ఫ్యూషన్ మోడ్ లోనే ఉన్నాను.వాడే మళ్ళీ కల్పించుకొని, "వాట్స్ అప్ చూడు, కథని పిడిఎఫ్ లో పంపించా. తెలిసిన అందరికీ , వాళ్ళ వాళ్ళకి, గ్రూపులో ఫేస్ బుక్ పేజీలో పోస్ట్ చేసేయి. లైకులు, కామెంట్స్ ఇంకా ..."ఉత్సాహంగా చెప్పుకుంటూ పోతున్నాడు గురునాధం.
వాడు చెప్పినట్టే, దాన్ని తెలిసిన బంధువులకు, సహోద్యోగులకు, తెలిసిన గ్రూప్ లకి ఫార్వర్డ్ చేశా.కాకుంటే చాలా సింపుల్ గా వాడు ఎలా పంపించాడు అలా గే అందరికి పంపించాను.
ఇది నా కథ అని ,ఎలాంటి వివరణ లేకుండానే సింపుల్ గా పేస్ట్ చేశా.కారణం నాకు కూడా సబ్జెక్ట్ తెలియదు కాబట్టి.
ఏదో గురునాధం చెప్పాడు,నే చేశాను అన్నట్టు ఉంది నా వ్యవహారం.
ఆ రోజు అంతా ఇదే సందడితో గడచి పోయింది.
కనీసం ఈ కథ పైi వచ్చే సమీక్షలు, కామెంట్స్ అయినా నాకు పంపుతారో లేదో ! వాటికి కూడా వారే జవాబులు రాస్తారేమో ! ఒక వారం వేచి చూస్తే గాని అర్థం కాదు.
మరు నాడు ఆఫీసుకి వెళ్ళాను.ఒకరిద్దరు తప్ప మిగతా స్టాఫ్ అంతా ,ఏదో ఒక సందర్భంలో అభినందించారు.
వారం మధ్యలో, ఓరోజు ఆఫీసు లో కాలిగా ఉన్నాను.
ఎన్నో కథలు రాసా, కానీ ప్రింటయినది మాత్రం ఇది ఒక్కటే.ఇంతకీ నేనేమి రాశాను ,ఈ పత్రికల వాళ్ళకి ఎందుకు నచ్చింది., ఇంతకీ నేను రాసిన కథలో ఏమేమి మార్పులు చేశారో తెలుసుకోవాల్సిన అవసరం ఎంతైనా ఉంది.మున్ముందు రాసే కథల్లో జాగ్రత్తలు తీసుకోవచ్చని కథను ప్రింటు తీసుకొని చదవడం మొదలు పెట్టా.

[k3vv3]

కథలో పెద్దగా గొప్పదనం ఏమి కనిపించ లేదు.ముగింపు నచ్చలేదు.కథకి ,కథ పేరుకు ఎలాంటి సంబంధం లేదు. కథను నడిపిన తీరు కూడా ఏమంత రుచించలేదు.
ఈ కథ నేనే రాసానా అన్న అనుమానం వచ్చింది.
ఇంతకీ నేను ఈ కథను,ఈ పత్రికకు పంపించాన అన్న అనుమానం వస్తుంది.
ఒక్క సారి ఔట్ బాక్స్ లోకి వెళ్ళి చెక్ చేస్తే, ఈ మధ్యన పంపిన కథల్లో అలాటి వేవి కనిపించలేదు.
అసలు ఈ పత్రికకు పంపిన ఆనవాళ్లే లేవు.ఒక సారి ఇన్
బాక్స్ చూసా, సదరు పత్రిక నుండి వచ్చిన ,నమస్కారం మీ కథ ప్రచురణకు స్వీకరించబడలేదు ,గమనించగలరు.
లాంటి రిగ్రెట్ సమాధానాలే ఎక్కువగా ఉన్నాయి.
అయితే, ఎక్కడో పొరపాటు జరిగింది.
రాజులు గడిచి, మరో ఆదివారం ముందుకు వచ్చింది.
పోయిన వారం ఉన్నంత ఉత్సాహం మాత్రం లేదు.పత్రికను తెచ్చుకోవడానికి పరిగెత్తాలని కూడా అనించలేదు.
ఇంతలో గురునాధం కాల్ వచ్చింది.
కాల్ తీసుకొని హలో అన్నాను.గొంతులో మెతకథనం.
"సారీరా, నేనే కన్ఫ్యూషన్ అయ్యాను.నిన్ను కూడా కన్ఫ్యూస్ చేశాను..."
వాడు ఏమీ చెప్పలను కుంటున్నాడో చూచాయగా అర్థం అవసాగింది.
మౌనంగా వింటున్నాను.
"ఆ కథ నీది కాదు రా! నీ పేరుతో నే ఉన్న మరో రచయితది. నేనే ముందు వెనుక చూడకుండా ,నిన్ను కన్ఫ్యూస్ చేయడమే కాకుండా అంతటా ప్రచారం చేసేలా ఉసిగొలిపాను"
మౌనంగా వినడం నా వంతయ్యింది.
"నిన్న ఆ కథకు సమీక్ష రాసి అదే పత్రికకు రాసి పంపాను. సమీక్ష తో పాటు,రచయిత జవాబు కూడా ప్రింటు చేయబడింది.అప్పుడు గాని నాకు నిజం బోధపడలేదు. సారి " అన్నాడు గురునాధం.
నేను ఏం జవాబు చెప్పలేదు .మౌనంగా వింటున్నాను.
"సరే లేరా??!! కనీసం ఒక్క రోజైనా ఏదో సంతోషంలో మునిగి తేలాం కదా,అదే చాలులే "అని సర్ది చెప్పాను.
సామాజిక మాధ్యమాల లో,ఫేస్ బుక్ పేజీల్లో
కంగ్రాట్స్ ,లైకులు కామెంట్స్ పెట్టిన వారందరికీ రిప్లై ఇస్తూ, "ఇది నే రాసిన కథ కాదు, నా పేరు తో ఉన్న మరో రచయిత రాసిన కథ ,ఏదో బాగుందని మీ అందరితో షేర్ చేసుకున్నాను.ధన్యవాదాలు" అని పోస్ట్ చేశాను.
మనసు ఇప్పుడు ఎందుకో నిజంగా తేలికగా ఉంది. లేకున్నా చేసుకోవాల్సిందే అదే జీవితం...
___సమాప్తం___


 

[k3vv3]

దెయ్యాల పొరుగు - నిర్మలాదేవి గవ్వల

సుబ్బమ్మ ఒక పట్టాన ఎవర్నీ నమ్మదు.ఇక కొత్త వాళ్లనయితే మరీనూ.సుబ్బమ్మ తమ్ముడు శివరాం ఆ మధ్య రామాపురం లో ఒక పెద్ద ఇల్లు కొనుగోలు చేశాడు.వీలు చూసుకుని సుబ్బమ్మ ని రామాపురం రావలసింది గా మనిషి తొ కబురు చేసాడు.పొలం పనులు అవి ఉండటంతో సుబ్బమ్మ అప్పటికి తత్సారం చేసింది.తరువాత ఒకరోజు మంచి ముహూర్తం చూసుకొని బాడుగబండి కట్టించుకుని రామాపురం బయలుదేరింది.శివరాం కబురు పంపిన మనిషి తొ రామాపురంలో తన ఇంటి ఉనికి గట్రా చెప్పి పంపివున్నాడు సుబ్బమ్మ ఆ మేరకు బండి వాడికి సూచనలిస్తూ ఎలా అయితేనేం రామాపురం చేరుకుంది.కానీ అక్కడ శివరాం ఇల్లు కనుక్కోవడం కాస్త కష్టమే అయింది.బండి వాడు వూరంతా ఒక చుట్టు చుట్టపెట్టేసి ఆఖరికి వూరికి పెడగా వున్నఒక పెద్దింటి వద్ద సుబ్బమ్మ ని దించి వెళ్లి పోయాడు.

శివరాం ,అతని భార్య రాణి సుబ్బమ్మ ని సాదరంగా ఆహ్వానించారు.

సుబ్బమ్మ ఇల్లంతా కలయతిరిగి పెదవి విరుస్తూ, “ఇల్లన్నాక కాస్త ఇరుగూ పొరుగూ వుండాలి. మరీ విసిరేసి నట్టు వూరికి పెడగా మంచి ఇల్లే కొన్నావురా..”అంటూ ఎద్దేవా చేసింది.ఆమె తత్వం తెలిసిన శివరాం నవ్వి తనపని మీద బయటికి వెళ్లి పోయాడు.ఇంతలొ రాణి సుబ్బమ్మ తో ,”వదినగారూ ఇలా ఒకసారి మేడమీదకి రండి,”అంటూ సుబ్బమ్మ నీ మేడ మీదకి తీసుకెళ్లి కాస్త దూరం లొ వున్న ఒక పెంకుటింటిని చూపిస్తూ ,”ఆ ఇంట్లో ఎవరో కాపురం వున్నట్టున్నారు చూడండి,”అన్నది.సుబ్బమ్మ తేరపార చూసి,”అవునేవ్ పెరట్లో బట్టలవీ ఆరేసి వున్నాయి ఎవరొ సాంప్రదాయస్తులె వున్నట్టున్నారు వుండు నేనెళ్లి వాళ్లెవరొ ఏంటో కనుక్కొని వస్తాను,”అంటూ హడావిడిగా అటువైపుచెట్ల మథ్య దారి చూసుకుంటూ బయలుదేరింది.

అదిపాత పెంకుటిల్లు ఇంటి చుట్టు దడి,ఇంటిముందు చక్కగా అలికి ముగ్గు వేసినట్టుంది ,పూలమొక్కలు ఏవో కూరగాయ మొక్కలూ వున్నాయి. ఇంటి తలుపు దగ్గరికి వేసివుంది.సుబ్బమ్మ దడి నెట్టుకొని లోనికిప్రవేశించి తలుపు తట్ట పోయింది ,ఇంతలో లోపల నుండి ఒక కర్ణ కఠోరమయిన మగ గొంతు,”ఏమే రంగీ,ఈ రోజు అమావాస్య అదీకాక మన నాయకుడి పుట్టినరోజు కూడాను.చీకటి పడక ముందే మనం అడవి చేరు కోవాలి.నీ ముస్తాబు త్వరగా తెముల్చు,”అన్న మాటలకి వెంటనే ఒక ఆడగొంతు ,”అవును మావా మన నాయకుడి పుట్టినరోజు ఈరాత్రంతా పాటలూ నాట్యాలు,ఆ పైన విందులు బహుమతులూను ,భలేగుంటుంది,”అనికిలకిలా నవ్వు..ఆనవ్వు డబ్బా లో గులకరాళ్ళు వేసి కుదిపి నట్లుంది.

అంతా విన్న సుబ్బమ్మకి ముచ్చెమటలు పోసి స్తాణువులా నిలబడి పోయింది.ఇంతలో తలుపు తెరుచుకుని తుమ్మ మొద్దులాంటి ఆడ మనిషి బయటి కొచ్చి సుబ్బమ్మ ని చూసి,”ఎవరు మీరు,”అన్నది.సుబ్బమ్మ గొంతు తడారి పోతుండగా మాటలు కూడ తీసుకుంటూ,”శివరాం ఇంటి వైపు చేయి చూపిస్తూ ,”ఆఇంట్లో వుంటున్నాం,మీతో పరిచయం చేసుకుందామని…”అంటూ వుండగా లోనుండి గడ కొయ్యలా అంతెత్తు వున్న మగ మనిషి బయటి కొచ్చి,”అలాగా అమ్మా సంతోషం.మాకూ ఇంతకాలం మాటా మంచికి ఇరుగున ఎవరూ లేక ఇబ్బంది పడ్డాం.ఇకనేం మీరొచ్చారుగా,” అంటూ గార పట్టిన పార పళ్లు బయటపెట్టి నవ్వుతూ అన్నాడు.సుబ్బమ్మ ఒక్కక్షణంఅక్కడ నిలబడ లేక పోయింది ఒక్క ఉదుటన ఇంటి కొచ్చి రాణి ముందు ఒగరుస్తూ కూలబడింది.

“కొంప మునిగిందే అమ్మాయి.వచ్చి వచ్చిదయ్యాల పొరుగు న చేరారే మీరు.మిమ్మల్ని ఇక ఆ దేవుడే కాపాడాలి.మీ సంగతేమో గాని నేనిక్కడ ఒక్క క్షణం కూడా వుండను.ఏడి నీ మొగుడు బండి కి పురమాయించమను”అంటూ గగ్గోలు పెట్ట సాగింది.అప్పుడే బయటనుండి వచ్చిన శివరాం,
సుబ్బమ్మ తో,”అసలేం జరిగింది ఎందుకింత కంగారు,”అన్నాడు.సుబ్బమ్మ ,ఒరే శివుడూ,మనుషులన్న వాళ్లెవరైన అమావాస్య అర్ధరాత్రి అడవులట్టక తిరుగుతారట్రా,అప్పుడెప్పుడో చిన్నతనంలో చందమామ కధల్లోతమ నాయకుడి చుట్టు నాట్యాలు చేసి బహుమతులు తెచ్చుకునే దయ్యాల గురించి చదివాం గుర్తుందా.ముమ్మాటికి వీళ్లు దెయ్యాలేరా బాబూ వాళ్లూ వాళ్ల వాలకం చూస్తే కంపరం పుట్టింది.ఇక నా వల్ల కాదు.మా వూరికి నన్ను తక్షణం పంపే ఏర్పాటు చూడు,అని పెంకుటింటి వద్ద జరిగినదంతా పూసగుచ్చినట్లు వివరంగా చెప్పింది.అంతా విన్న శివరాం తేలిగ్గా నవ్వుతూ,” నీ అనుమానపు గుణం మానవు కదా. ఇంకా దెయ్యాలేమిటె నీ చాదస్తం కాకపోతే.తెల్లవారాక నేను వాళ్ల గురించి వాకబు చేస్చచేస్తాలే, భోంచేసి విశ్రాంతి తీసుకో.'”అన్నాడు

సుబ్బమ్మ కి ఆకలి నిద్ర ఆమడదూరం అయి పోయాయి .మేడ మీద కెళ్లి కిటికీలొ నుండి ఆఇంటి వైపు నిఘా పెట్టింది.కాస్త చీకటి పడ్డాక పెంకుటింటి దంపతులిద్దరూ చిన్న దీపం పట్టుకొనితుప్పల్లో పడి దూరంగా వున్న కొండ చరియల వైపు వెళ్లడం చూసింది.సుబ్బమ్మకి ఇక కంటి మీద కునుకు పడలేదు.

ఇంకా చీకట్లు తెరిపిన పడ లేదు.తూర్పున సన్నగా వెలుగు రేఖ కనపడవా వద్దా అన్నట్టు పొడచూపుతోంది.సుబ్బమ్మ తన సంచి చంకన పెట్టుకొని,రాణీని రహస్యంగా పిలిచి తను వూరెళుతున్నట్టు చెప్పింది.అందుకు రాణి,”అయ్యో ,అలా ఎలా వెళ్తారు,ఈయన లేచాక బండి కట్టించు కొస్తారులెండి,”అన్నది.అందుకు సుబ్బమ్మ,”వాడు ఏదో మాయమాటలు చెప్పి వెళ్లడం పడనివ్వడు.నేను వచ్చే టప్పుడు దారులన్నీ గుర్తు పెట్టుకున్నాలె.ఇలా పొలాల కడ్డం పడి వెళితే రహదారి వస్తుంది పోయే బండి వచ్చే బండ్లు ఏదో ఒక బండి పట్టుకుని మావూరెళతా.నువ్వు జాగ్రత్త తల్లీ.

అంటూ వడివడిగా పొలాల వైపు అడుగులు వేసింది. రాణి చేసేది లేక చూస్తూ వుండి పోయింది. నిద్ర లేచిన శివరాం విషయం తెలుసుకొని,ఈజన్మకి మారదు ఈవిడఅనుకున్నాడు.

తెలతెలవారుతుండగా స్పృహ లో లేని సుబ్బమ్మ ని భుజాల మీద మోసుకుంటూ పెంకుటింటి దంపతులు శివరాం ఇంటికి వచ్చారు.శివరాం,రాణీ కంగారు పడుతూ,”ఏంజరిగిందంటూ ప్రశ్నించారు.అందుకు వాళ్లు,”అమ్మగారు పొలంగట్టు మీద స్పృహ తప్పి పడి వున్నారు.ఏ నీరుగడ్డి పామొ ముట్టి నట్టుంది.మాకు తెలిసిన పసరు పిండాము.కాసేపట్లో తేరుకుంటారు మరేంభయంలేదు.మేము ప్రక్కనున్న పెంకుటింట్లొ వుంటున్నాము”అన్నారు

ఆ మాటలకు శివరాం కాస్త కుదుట పడి,”ఇంతకీ మీరు ఏంచేస్తుంటారు.ఎన్నాళ్లనుండి ఇక్కడు న్నారు,”అంటూ అడిగాడు.

అందుకు ఆ మగమనిషి,”నా పేరు రంగడు,దీని పేరు రంగి మేము దాపులో వున్న కొండ చరియల కిందనున్న పొలాల్లో కూలికి వెళుతుంటాము ఆ పొలాలన్ని వినాయకుడనే పేరున్న కొండ దొరవి.కొండకిఆవల నుండి కూడా చాలా మంది కూలీలు వస్తుంటారు.అసలే కోతల సమయం వన్యమృగాలు పంట పాడు చేయకుండా రాత్రుళ్ళు కాపలాకి వెళ్తంటాము.నిన్న మా నాయకుడి పుట్టిన రోజు ."ప్రతి ఏటా మేము ఇదొక పండగలా జరుపుకుంటాం.మా నాయకుడు కూడా మాకు మంచి విందు ఏర్పాటు చేస్తాడు నెగళ్లు వేసుకొని సరదాగా ఆడుతూ పాడుతూ రాత్రంతా గడిపేస్తాం.తగిన బహుమతి డబ్బు రూపంలో నాయకుడు మాకందిస్తాడు."అన్నాడు.

స్పృహ లోకి వచ్చిన సుబ్బమ్మ కళ్లు తెరవకుండా పడకుని సాంతం విన్నది.మీరు దెయ్యాలు కాదు నాపాలిట దేవతలు అని మనసులో అనుకుంది.కాని కళ్లు తెరిచి ధైర్యం చేయలేకపోయింది.ఇంతలో వాళ్లు శివరాం వద్ద శెలవు తీసుకొని వెళ్లి పోయారు.సుబ్బమ్మ మెల్లగా కళ్లు తెరిచి శివరాం వైపు చూస్తూ,”అంతా విన్నారా శివుడూ నాఅనుమానపు బుధ్ది కి సిగ్గు పడుతున్నా.”,అన్నది తల వంచుకొని.ఇక నుంచి అయినా నీ అనుమానపు బుద్ధి మానుకునిఎదుటి వాళ్లని నమ్మడం నేర్చుకో ,”అన్నాడు."చిన్నవాడి వయినా నాకు బుద్ధొచ్చేలా హితవు చెప్పావురా తమ్ముడూ " అంటూ సుబ్బమ్మ సంతోషంగా కొన్నాళ్లు గడిపి, ఈలోగా రంగడూ రంగికి తన చేతులతో నవకాయ పిండి వంటలు వండి విందు భోజనం పెట్టింది.వాళ్లతో మీలాటి పొరుగు , తపస్సు చేసినా దొరకదు .ఒకరి కొకరు మావాళ్లకి చేదోడు వాదోడుగా వుండండి అని చెప్పి బండెక్కి తన వూరు కి ప్రయాణమయింది.