[k3vv3]

మళ్లీ వచ్చే దీపావళి - తన్నీరు శశికళ


"ఏమండీ,నాన్న ఫోన్ చేసారు" చెప్పింది కావ్య.

ఎడమకన్ను టపీ టపీ మని కొట్టుకుంది  సూర్యానికి.

"బాగున్నారా మావయ్య" అడిగాడు.

"బాగున్నామోయ్! ఇక బయలుదేరి రండి మా ఇంటికి."అన్నాడు మావయ్య.

"దేనికి" టపటపా కొట్టుకుంటున్న ఎడమ కంటిని నులుముకుంటూ.

"దేనికేమిటోయ్.దీపావళికి.అమ్మాయికి నీకు పెళ్లి తరువాత ఫస్ట్ దీపావళి కదా. ఏలూరంతా మోత మోగిపోవాలి." చెప్పాడు మావయ్య.

"అల్లుడు గారండి మీరు,అమ్మాయి ఒక పదిరోజులు ముందుగా రావాలి." ప్రేమగా పిలిచారు అత్తగారు.

ఏదో ఒకటి చెప్పేలోగా గడప దాటబోయి తూలి పడ్డాడు....కెవ్వుమంటూ.
"ఏమిటి బాబు ఆ కేకలు?"భయంగా అంది అత్తగారు.

క్రింద పడిన సూర్యం చేతిలో నుండి ఫోన్ తీసుకొని "ఏమి కాలేదు లేమ్మా.మేము వస్తాము. మీరు ఏర్పాట్లు చూసుకోండి." చెప్పింది కావ్య.
**********
కారు ఊరు పొలిమేరలోకి రాగానే ఏదో ఊరేగింపు.

"ఏమిటిది?" అనుకుంటూ కార్ దిగాడు సూర్యం.అటు నుండి కావ్య దిగింది.

వెంటనే సర్ మంటు ఆకాశ చువ్వ పైకెగిరి "డాం" అంటూ పేలింది. ఉలిక్కిపడి గెంతాడు సూర్యం.

"అటు కాదు అల్లుడు ఇటు" లాగాడు మావయ్య.

సరిగ్గా సూర్యం నిలబడిన చోట పడింది ఆకాశచువ్వ కాలిన వెదురుకర్ర.

"నయం.మామగారు లాగకుంటే బుర్ర బొక్కపడిపోయేది." తల రుద్దుకుంటూ వెర్రి నవ్వు నవ్వాడు.
ఉన్నట్లుండి బ్యాండ్ మేళం మొదలు. ఎన్ని స్పీకర్ లు పెట్టారో మోత మోగిపోతుంది.

"ఏమిటిది?" అడిగాడు సూర్యం.

ఆ శబ్దాల్లో మావయ్య చెప్పేది వినబటంలేదు. ఉన్నట్లుండి మామగారు గజమాల అల్లుడి మెడలో వేసారు.

"ఈ జిల్లాలో ఈ మాలను మించిన మాల వేసుకున్న అల్లుడు లేడు."గర్వం గా అన్నాడు మావయ్య.
కావ్య ముసి ముసి నవ్వులు నవ్వుతుంది.

"సరే" మాల తీసేయ్యపోయాడు సూర్యం.

"ఏమిటి తీసేది అల్లుడుగారు.ఇంటికి వెళ్ళేదాకా ఉండాల్సిందే మెడలో మాల." చెపుతూ ఉంటే ఊరేగింపు ముందుకు నడిచింది.

మేళాలు,తాళాలు, టపాసుల మోతలు, వెనుక మాలలో మునిగిపోయిన సూర్యం తల. రెండు కిలోమీటర్లు నడిచేసరికి వీధి మొదులుకు వచ్చారు.వంగిపోయిన మెడని కొంచెం పైకెత్తి చూసాడు సూర్యం. మాల పూల సందుల్లోంచి దూరంగా అత్తగారిల్లు కనపడింది.

"హమ్మయ్య,ఈ నాలుగు అడుగులు వేసేస్తే చాలు.ఈ మాల బరువు పూర్తి అవుతుంది." అనుకోని వేగంగా అడుగెయ్యబోయాడు సూర్యం.

"డాం" అన్న శబ్దానికి ఉలిక్కిపడి వెనక్కి గెంతాడు. పూలమాల బరువుకి బ్యాలెన్స్ తప్పి మావయ్య మీద పడ్డాడు.

"అద్గది లెక్క.అల్లుడంటే అలా వీధి ఆదరాలి.నీ కోసం 20000 సరం తెప్పించాము అల్లుడు.గంట కాలుతుంది." మీసం మెలేస్తూ అన్నాడు మావయ్య.

"ఇంకో గంట దీనిని మెడలో మొయ్యాలా?" దిగులుగా అనుకున్నాడు సూర్యం.

కావ్య ఆనందం గా టపాసుల శబ్దం వింటూ వీధిలో వాళ్ళు అందరూ బయటకు వచ్చి చూస్తున్నారో లేదో గమనించింది.

"అందరూ వచ్చారు." నవ్వుకుంది.

మెల్లిగా మెడతో పాటు సూర్యం మోకాళ్ళు కూడా కుంగిపోతున్నాయి.

"పదండి అల్లుడుగారు" అన్నాడు మావయ్య.

ఇంటికి చేరి గుమ్మడికాయ దిష్టి,హారతి తీసేసరికి...

"ఏరి అల్లుడుగారు?" వెతికింది అత్త.

మెల్లిగా మాలతో సహా పాక్కుంటూ లోపలికి వెళ్లి మాల పక్కనపడేసి కుర్చీలో కూర్చున్నాడు సూర్యం.

"బాగున్నారా బాబు" పలకరించింది అత్తగారు.పక్కన పళ్ళాలలో 100 రకాల కూల్ డ్రింక్స్,కొబ్బరి నీళ్లు,మజ్జిగ,లస్సి.

"ఇవన్నీ వదలకుండా తాగాలి అల్లుడుగారు. మీ కోసమే మావయ్య తెప్పించారు."చెప్పింది అత్తగారు.

తల ఎత్తకుండా తల ఊపుతున్న అల్లుడిని  చూసి "ఎంత గౌరవమో మా అల్లుడుగారికి." మురిసిపోయింది.

"ఏమిటి నాన్న అన్నీ ఆయనకేనా! నాకు లేవా?" అడిగింది కావ్య.

"నీకు కావాలంటే లోపలికి వెళ్లి త్రాగు.ఇవన్నీ అల్లుడుగారికే." చెప్పాడు మావయ్య.

కొంగ మెడలాగా జారిపోయిన తలని మెల్లిగా ఎత్తి చూసాడు సూర్యం. అన్ని కూల్ డ్రింక్స్ చూసేసరికి తల సర్రున వాలిపోయింది.

"అల్లుడు మోహమాటపడుతున్నారు.మీరే త్రాగించండి." వెండి గ్లాస్ లో కొబ్బరినీళ్లు ఇచ్చింది అత్తగారు.

"త్రాగండి అల్లుడుగారు."బలవంతంగా మెడ పైకి ఎత్తి నోటిలో పోసాడు మావగారు.

గింజుకుంటున్న సూర్యాన్ని"మోహమాటపడకండి.అన్నీ త్రాగాలి." మెల్లిగా ఒక్కొక్కటి నోట్లో 
పోసారు.

అన్ని కలిసిన కడుపులో కథాకళి. ఒక్కసారిగా డొక్కున్నాడు. భళ్ళుమంటూ మావగారి నోట్లో పడింది. కెవ్వుమంటూ వెనక్కి జరిగాడు మామగారు.

"అయ్యో ఊరంతా దిష్టి పెట్టారు అల్లుడుగారికి." అత్తగారు పరిగెత్తుకెళ్లి  గుప్పెడు మిరక్కాయలు తెచ్చి దిష్టి తీసి కుంపట్లో వేసింది.

ఇల్లంతా "ఖళ్లు"మంటూ దగ్గులు.మధ్యలో ఎలాగో బెడ్ రూమ్ లోకి జారుకున్నాడు సూర్యం.
**********
"ఏమండీ,అమ్మవాళ్ళు భోజనానికి పిలుస్తున్నారు." మెల్లిగా సూర్యం మెడ నిమురుతూ చెప్పింది కావ్య.

కాస్త భార్య స్పర్శతో మెడ కుదుటపడి మెల్లిగా నవ్వాడు సూర్యం.
"ఏమండీ,ఇందాక ఏమి త్రాగలేదు. ఇప్పుడైనా కొంచెం బాగా తినండి. వాళ్ళకి గౌరవం కదా!" మెల్లిగా అంది.

సరే అన్నట్లు తల ఊపాడు.

కావ్య ముందు నడిచింది.

"ఇదేమిటి భోజనాల బల్ల ఇటు కదా?" అన్నాడు సూర్యం.

"అది మాకు.కొత్త అల్లుడికి వేరే ఉంది."  నవ్వుతూ హాల్ లోకి తీసుకొని వెళ్ళింది కావ్య.

హాల్ లో పది బల్లలు కలిపి మంచి క్లాత్ వేసి పూలతో డెకరేషన్ చేసి ఉన్నారు. మొత్తం వెయ్యి రకాల పైనే వంటకాలు పెద్ద వెండి ఆకు చుట్టూ ఉన్నాయి.

"కూర్చోండి అల్లుడుగారు.మీరు ఒక్కటి కూడా వదలకుండా అన్నీ తినాలి.ఇవన్నీ నెల రోజుల నుండి చేయించారు మీ మామగారు." ప్రేమగా వడ్డించింది అత్తయ్య.

భార్య వైపు దీనంగా చూసాడు సూర్యం. అంతకన్నా దీనంగా చూసి తినమన్నట్లు సైగ చేసింది కావ్య.

"సరే కొంచెం పులిహార పెట్టండి."అడిగాడు సూర్యం.

"ఏ పులిహోర? నిమ్నకాయ,చింతాపండా,దబ్బకాయా, మామిడి కాయా,దానిమ్మ కాయా?" ఇరవై రకాల పేర్లు చదువుతూ కొంచెం వడ్డించింది అత్తగారు.

"ఇదిగోండి మీకోసం స్పెషల్ గా చేయించారు పనసకాయ పులిహోర." వడ్డించింది.

"పనసకాయ?" ఉలిక్కిపడ్డాడు.

"అది ఆవపెట్టి చేస్తారు కదా?"అడిగాడు సూర్యం.

"అయ్యో అది పాత మోడల్.ఐపొడు దానితో బిర్యానీ,మంచూరియా,పులిహోర,తద్దోజనం ఇంకా పనసపండు పాయసం కూడా చేయించాము."గర్వంగా అన్నాడు మావగారు.

మెల్లిగా వడ్డన మొదలు అయింది.పది మంది ఆ చివర నుండి ఈ చివరకు తిరుగుతూ వడ్డిస్తూనే ఉన్నారు.

"ఇంకొంచెం ఇంకొంచెం" అనే మాట తప్ప వేరేమాట లేదు. కడుపు ఉబ్బిపోయి కంచం కనపడటం లేదు సూర్యానికి. భార్యకు సైగ చేసి స్పృహ తప్పి పడిపోయాడు సూర్యం.
*********
మెల్లిగా కళ్ళు తెరిచేసరికి బయటి నుండి  మావగారి మాటలు వినపడుతూ ఉన్నాయి.

"ఏమి అల్లుడొ.పట్టుమని పదహారు రకాలు తినేసరికి పటాసులాగా పగిలిపోయాడు. ఇక టపాసులు ఏమి కాలుస్తాడు? ఈ ఏడాది ఇక ఇంతే.ఈసారి ఏడాది అన్నా వేయి వంటకాలతో కొత్త పండుగ చేయుస్తాను." అంటున్నాడు.

"దేవుడా" మళ్లీ స్పృహ తప్పిపోయింది  సూర్యానికి.

[k3vv3]

ఆంతర్యం - P.L.N. మంగారత్నం
 

ఆ రోజు పేపర్లో వచ్చిన ‘మాట్రిమొనీ’ కాలం పరిశీలిస్తున్నాడు నచికేత్.

వయసు వచ్చినప్పటి నుంచీ అమ్మానాన్నా చూపించిన పెళ్ళి సంబందాని కల్లా వెళ్లి వస్తున్నాడే గాని ఒక్కటీ కుదరడం లేదు.

వీళ్ళకి పిల్ల నచ్చడం అనే మాట అలా ఉంచి .. అవతలివాళ్ళకే తన ఉద్యోగం నచ్చకుండా పోవడం ఓ వింత అయిపొయింది.  గవర్నమెంటు ఆఫీసులో ‘అటెండరు’ అయినా ఫర్వాలేదు. గాల్లో దీపం లాంటి ‘సాఫ్ట్వేర్’ ఉద్యోగం ఎందుకు? అనడంతో.

తను మాత్రం ఏం చెయ్యగలడు? .. చదువుకున్న ఇంజనీరింగు చదువుకి వచ్చిన కొలువు అది.

అలా అని జరిగే కాలం ఆగుతుందా? అప్పుడే వయస్సు ముప్పై ఏళ్ళుకి  వచ్చి .. జుట్టు  పలచబడడమే కాదు అక్కడక్కడా తెల్లబడుతుంది కూడా.

అలా ఓ ప్రకటన  చూస్తూ చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.

అప్పుడే మనవడి కోసం కాపీ గ్లాసుతో .. వచ్చిన బామ్మకు మనవడు పేపర్లో పెళ్ళిపందిరి ప్రకటనలు చూసి నవ్వుకోవడం కంటపడింది.

“ ఏరా! పిచ్చి సన్నాసీ, పేపరు చూస్తూ నీలో నువ్వే నవ్వుకుంటున్నావు. ఎవరైనా పిల్ల దొరికిందా? ఏమిటీ?  కనీసం నువ్వు‘ ఇలా ‘అయినా ఓ ఇంటి వాడివి అయితే చూసి పోవాలని ఉందిరా! ”

“ పొదువు గాని లేవే. పోకుండా ఇక్కడే ఉట్టి కట్టుకుని ఉండిపోయేవాళ్ళు ఎవరు?  ఈ ప్రకటన చూస్తే నవ్వు వచ్చింది. నువ్వూ ఓసారి చూసి తరించు ” అంటూ కాఫీ గ్లాసు అందుకుని, పేపరు బామ్మ చేతిలో పెట్టాడు. బాక్స్ లో వేసిన ప్రకటనను చూపిస్తూ.

కళ్ళజోడు సవరించుకుంటూ సోఫాలో కూలబడి .. పైకే చదవసాగింది బామ్మ “ ఉద్యోగం చేస్తూ, వంటావార్పూ తెలిసి .. పిల్లల్ని చూడగలిగే వరుడు కావలెను “  అని.

“ మా యమ్మే! ఇక నీకు పెళ్లెందుకే తల్లీ. ముందు ముందు పిల్లల్ని అయినా కంటావా? లేదా!” అంటూ బుగ్గలు నొక్కుకుంది.

బామ్మ వాలకానికి నచికేత నవ్వుకుంటుంటే ..

ఆ మాటలకి ప్రక్కగదిలోనే ఉన్న కోడలు సింధూరి గుమ్మం వరకూ వచ్చి “ ఏమిటి? అత్తయ్యా! అప్పుడే ‘పిల్లల్ని కనడం’ అంటున్నారు .. ముందు వాడికి పెళ్ళి రాత ఉందో! లేదో! కదా! మొన్ననే        ‘ ఇరవైనాలుగో ’ పెళ్ళి చూపులకు కూడా వెళ్లి వచ్చామాయే. వీడి తరువాతి వాడు ‘నితిన్’  అప్పుడే ప్రేమా.. దోమా అంటూ తొందర పడుతుంటే,  వాడి తరువాతి పిల్ల ‘ తేజస్విని ’ కీ పెళ్ళికి ఎదిగింది. అప్పుడే సెల్ఫోన్ చాటింగులతో బిజీ అయిపోతుంది. అక్కడ బ్రేకులు వేద్దామనుకున్నా .. ఇక్కడేమో విషయం కదలకుండా ఉంది “ అంది కాస్త స్వగతంలా ,, మరి కాస్త నిష్టూరంగా.

హాలులో ఉండి .. పేపరు చదువుతున్నట్లు దాన్ని ముఖానికి అడ్డం పెట్టుకుని, అన్నీ వింటున్నాడు నచికేత్ తండ్రి పరమశివం.

కాస్సేపటికి ఏమనుకుందో గాని బామ్మ..

“ ఓ సారి ఫోన్ కలిపి ఇవ్వరా! మాట్లాడతాను. ఏ పుట్టలో ఏ పాము ఉందో!  ఓ రాయేసి చూస్తే పోయేదేముంది? ” అనడంతో ఫోన్ కలిపి ఇచ్చాడు నచికేత్.  తను చెయ్యాలనుకున్న పనికి  .. బామ్మ పూనుకోవడంతో సంబరంగా.

ముందు కాస్త ఆషామాషీగానే మాట్లాడిన బామ్మ కాస్సేపటికి  “ అలాగా బాబూ! అలాగా!  మా మనవడు సాఫ్ట్వేర్ అయినా ఫర్వాలేదా? ఈ హైదరాబాదే కదా! మీ ఇంటి ఎడ్రస్సు లొకేషను పెట్టండి. మంచిరోజు చూసుకుని వస్తాంలెండి” అంటూ పెట్టేయ్యడంతో అంతా నోరెళ్ళబెట్టుకుని చూసారు.

పిల్ల తండ్రికి కొడుకు ఉద్యోగం మీద అభ్యంతరాలు లేకపోవడం సంతోషించింది సింధూరి.
***
అది ..

ఊరిలొ పెద్ద బిజినెస్ మాగ్నెట్ అయిన భాను ప్రకాష్ గారి ఇల్లు. అందం, ఐశ్వర్యం కలబోసినట్లు ఉంది  కాబోయే పెళ్ళికూతురు ‘ అభిజ్న ’

అందరికీ నచ్చింది పిల్ల.

పిల్లకు ,, పిల్లాడి ఉద్యోగమూ, వంటల కబుర్లూ కూడా నచ్చేయ్యడం .. కలలో జరిగినట్లు జరిగి పోయింది పెళ్ళి.  తనకు లైను క్లియర్ అయినందుకు సంతోషపడ్డారు నితిన్, తేజస్వినిలు.

అభిజ్ఞా  .. నచికేత్ అనుకున్నా,  నచికేత్ .. అభిజ్ఞా అనుకున్నా జంట బాగానే ఉంది.

అయినా నచికేత్  ఆ ‘కల’ నుంచి .. ఇల లోనికి అంత త్వరగా రాలేకపోతున్నాడు.

అభిజ్నను కళ్ళలోనే నింపుకుని ఉద్యోగానికి వెళ్లి వస్తున్నా .. మనసులో సందేహాలు అలానే   ఉండి పోయాయి. నేనెక్కడ? తనెక్కడ? అన్నట్లు.

నెల తరువాత .. తన ప్రమేయం లేకుండా నచికేత్ మకాం ఓ కొత్త ఇంటికి మారిపోయింది.
***
అక్కడ .. ఇద్దరూ ఆడుతూ పాడుతూ పనులు పంచుకుని ఉద్యోగాలకు వెళ్లి వస్తున్నా నచికేత్ మనసు ఆలోచిస్తూనే ఉంది.

ఎన్నాళ్ళీ ముసుగులో గుద్దులాట అనుకుంటూ ఓ రోజు అడిగేసాడు.

“ నేను ఏం ఉద్యోగం చేస్తున్నానో! మీకు సరిగా తెలీదా?” అడిగింది అభిజ్న ఆశ్చర్యంగా.

“ మీ నాన్న కంపెనీ లోనేగా ”

“ అవును. మా నాన్న కంపెనీ లోనే .. ఇప్పటికి క్లార్కునే.  ఒక్కతే కూతుర్ని కావడంతో .. ముందు ముందు కంపెనీ పగ్గాలు కూడా నావే.  దీని కోసం ‘ అమెరికా’ వెళ్లి కూడా బిజినెస్ మనేజిమెంటు కోర్సు కూడా నేర్చుకున్నాను.  ఎన్ని చేసినా చివరికి ఆడది కోరుకునేది .. సుఖ సంసారం. అందుకే,  భవిష్యత్తులో ఏ ఇబ్బందీ రాకూడదని, నేను చూసుకోలేక పోయినా .. ఇంటినీ, పిల్లల భాధ్యతనీ తీసుకునే వ్యక్తినే పెళ్ళి చేసుకోవాలని .. నేనే అలా ప్రకటన ఇచ్చాను” చెప్పింది అభిజ్న.

“ మరి అలాంటపుడు .. ఉద్యోగం చేస్తూ ఉండేవాడే కావాలన్నావు కదా! ఇన్ని పనులు ఒక్కడే ఎవరైనా చెయ్యగలరా? “ అన్నాడు బుంగమూతి పెడుతూ.

“ అన్నాను. ఉద్యోగం పురుష లక్షణం .. కాబట్టి. చిన్నదో! పెద్దదో! ఎదో పని అంటూ ఉండాలికదా అని. ఖాళీగా ఉండేవాడి బుర్ర డెవిల్స్ ఖార్ఖానా లాంటిదని, చేతి నిండా పని ఉంటే అనవసరపు ఆలోచనలు రావు కదా! అని ” చెప్పింది అభిజ్న నవ్వుతూ.  

పైకి మాత్రం ఉడుక్కున్నా .. లోలోన భార్య దూరద్రుష్టికి సంతోష పడ్డాడు నచికేత్.

మేడ్ ఫర్ ఈచ్ అదర్ కదా!

[k3vv3]

దీపావళి విడుదల - కోటమర్తి రాధా హిమబిందు
 

వీరేశానికి కొడుకు నుండి ఫోన్ వచ్చింది. కల్పవల్లి ఫోన్ తీసుకొని పరిగెత్తుకుంటూ భర్త దగ్గరికి వచ్చింది.

“ఏంది” వరండాలో పడకుర్చీలో కూర్చుని దినపత్రిక చూస్తున్న వీరేశం వెలుగులు చిమ్ముతున్న భార్య ముఖం చూసాడు.

“సతీషు ఫోన్ చేస్తున్నడు” అంటూ ఫోన్ ఇచ్చి కుర్చీలో కూర్చొని కొడుకు ఏం మాట్లాడతాడా అని ఆరాటంగా చూసింది.

“నాన్నా.. స్పీకర్ పెట్టండి.. అమ్మ కూడా వింటుంది.. అమ్మా.. సినిమా దాదాపుగా అయిపోయింది. దీపాలళి సందర్భంగా రిలీజ్ చేయాలనుకుంటున్నాం. పదిరోజుల్లో ఫ్రీ రిలీజ్ ఫంక్షన్ ఉంటుంది. నాన్నా.. అమ్మా.. మీకు సంతోషంగా వుందా?”

“ఇద్దరికీ చాలా చాలా సంతోషంగా వుందిరా.. సతీషూ.. యాంకరు అమ్మకూ నాకూ ఎంతో ఇష్టమైన ఉమే కదా”

“ఆమే నాన్నా. సినిమా అనుకున్నప్పటినుండే ఆమే ఖచ్చితంగా వుండాలని అమ్మా మీరు కోరారు కదా”

“ఆమెను టీవీలో చూడటమే. ఇప్పుడు ఎదురుగా చూడటం అంటే భలే బాగుందిరా” ఉత్సాహంగా అంది కల్పవల్లి.

“అమ్మా. నా సినిమా రిలీజ్ కాబోతుంది. నా గురించి మాట్లాడకుండా యాంకర్ గురించి మాట్లాడతావేంటమ్మా?”

“నా కొడుకు గురించి వేరే మాట్లాడాలా? నువ్వు ఉద్యోగం వద్దనుకుని అమెరికా నుంచి వచ్చినవు సినిమా తీయటానికి”

“అమ్మా..వీలు చూసుకుని మళ్ళీ మాట్లాడతా. హీరోగారు వచ్చారు. నాన్న.. మీరు ఈ లోపే ఒకసారి నన్ను అక్కడికి రమ్మన్నారు. కానీ నాకు కుదిరేట్టు లేదు. పాసులు పంపించినప్పుడు మీరే రండి. వుంటాను” కాల్ కట్ చేశాడు సతీష్.

“ఎంత ప్రాణమేంటే కొడుకంటే నీకు? అంతగా ఉరుక్కుంటూ వచ్చావు. సినిమా దర్శకుడిగా తొందరలో నీ కొడుకు పేరు వెండితెర మీద కనపడబోతదని సంతోషం..అంతేనా? దర్శకుడు గారి అమ్మ. సినిమా దర్శకుడిని కన్నతల్లి. ఇప్పుడే ఇట్లా ఉన్నవు. రేపటి రోజున ఎంత గొప్పలు పోతవో?” నవ్వుతూ అన్నాడు వీరేశం.

“అట్లాంటి గొప్పలన్నీ నీకే..నాకేం లేవు. ఒక్కగానొక్క కొడుకుని ఇక్కడ బాగా చదివించినవు. ఆ తర్వాత అమెరికా పంపినవు. అక్కడ చదువు పూర్తి చేసి ఉద్యోగం చేసుకుంటున్నొడ్ని సినిమా తీస్తా అంటే ఒప్పుకొని ఇక్కడికి రప్పించినవు. వాడు ఏది చేస్తనన్నా నువ్వు సరే అంటవు. మధ్యలో నాదేమన్నా వుంటదా? వాడిపై నీకు చచ్చేంత ప్రేమ. నీకు సినిమాలంటే ఇష్టం. నీ కొడుకు సినిమా తీస్తానంటే ఎగిరిగంతేసినవు”

“ఎగిరినా చతికిలపడనులే. నలభైఎకరాల పొలం ఉంది. సినిమా తీస్తా అంటే. నిర్మాతతోపాటు ఇంకో నిర్మాతగా వాడు నన్ను పెట్టాడు. సరే అన్నాను. నేను సంపాదించిందంతా వాడి కోసం కాదా.. ధైర్యంచేసి వాడు అడిగినంత డబ్బు ఇచ్చినా.  అంతకంత లాభమే మనకు వస్తది” అంటున్న వీరేశాన్ని కళ్ళనిండుగా ప్రేమగా చూసుకుంది కల్పవల్లి.
*****                                        *****
కొడుకు సతీష్ వి చంద్ర సినిమా డైరెక్టర్ కావటం..ప్రీ రిలీజ్ ఫంక్షనుకు పదిపాసులు పంపటం తండ్రి వీరేశానికి ఎనలేని సంతోషం కలిగించింది. తన వాళ్లందరికీ ఫోన్ చేసి చెప్పుకున్నాడు.. పక్క వీధిలో ఉండే బావమరిదిని పిలిచి విషయం చెప్పాడు. బావమరిది మల్లేష్ ఆనందంతో ఊగిపోయాడు. ఊరంతటికీ ఈ వార్త చెప్పాడు. రెండు రోజుల్లో హైదరాబాద్ పోతున్నట్లు కొన్ని పాసులే ఉన్నాయి కాబట్టి అందర్నీ తీసుకోపోలేకపోతున్నామని.. సినిమా రిలీజు కాగానే అందరికీ తన డబ్బులతో సినిమా చూపిస్తానని బావ చెప్పమన్నాడని చెప్పాడు.

ప్రతీ ఒక్కరూ తమ ఇంట్లో వేడుక అన్నట్లు   సంతోషంగా వచ్చి వీరేశాన్ని కల్పవల్లిని అభినందించారు. సతీష్ వి చంద్ర అక్కడ లేకున్నా పొగడ్తలతో ముంచెత్తారు. కల్పవల్లి వంటమనిషిని మాట్లాడి రుచికరమైన వంటకాలు వండించి పరండాలో అరిటాకులు వేసి భోజనాలు పెట్టించింది ఆ తర్వాత కొడుకు గురించి ముచ్చట్లు పెట్టింది. సాయంత్రం వేళ టీ కాఫీలు ఇచ్చి అప్పుడు కానీ అందర్నీ పంపలేదు.
*****                                                             *****
ఒక వ్యాను మాట్లాడుకుని తన ఇంటి సభ్యులలో ముఖ్యమైన వారితో ఊరినుండి బయలుదేరి హైదరాబాదుకు వచ్చి అనుకున్న సమయానికి ఇండోర్ స్టేడియంకు చేరుకున్నారు వీరేశం కల్పవల్లి మిగతావాళ్ళు. కొడుకును స్టేజీమీద చూసి పొంగిపోయారు వీరేశం కల్పవల్లి.. తనకు తన భార్యకు ఎంతో ఇష్టమైన యాంకరు ఉమ హుషారుగా వేదిక మీద అటూ ఇటూ తిరుగుతూ మాట్లాడుతుంటే ఆమెకు తామిద్దరినీ కొడుకు ఎప్పుడు పరిచయం చేస్తాడా అని తహతహలాడారు.

యాంకరు ఉమ తన మాటల చాతుర్యంతో తెగ మాట్లాడుతోంది. ముందుగా సినిమాలోని పాటలను పాడారు గాయని గాయకులు. మధ్య మధ్య కొంతమందిపై సెటైర్లు వేస్తూ జోకులు పేలుస్తూ అందర్నీ ఉత్సాహపరుస్తూ నవ్వించసాగింది యాంకరు. ముఖ్య అతిథిగా వచ్చిన  మంత్రిని సాదరంగా ఇంగ్లీష్ లో వేదిక మీదికి ఆహ్వానించింది. మంత్రి ఇంగ్లీషులో చాలాసేపు మాట్లాడుతుంటే ఏమీ అర్థం కాలేదు వీరేశానికి.. కల్పవల్లి కూడా అయోమయంగా భర్తను చూడసాగింది. 

“ఏందిరా..మల్లేసూ..మంత్రి తెలుగోడే కదా.. ఇంగ్లీషులో మాట్లాడుతున్నడేంది? ఇదేంగోల? మనకేం అర్థమై చస్తదిరా”

“ఏమో..అదోరకమైన స్టయిలేమో?” నవ్వాడు ప్రక్కనే వున్న బావమరిది.

తర్వాత సినిమాలో హీరోయిన్ గా నటిస్తున్న ముంబైకి చెందిన అమ్మాయి “అందరికీ నమస్కారం” అనేసరికి అంతా గొల్లుమంటూ అరిచారు. ఆ తర్వాత ఆమె అంతా ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడింది.  హీరో కూడా ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడాడు. ఏమాత్రం అర్థంకాకున్నావినక తప్పలేదు వీరేశానికి, కల్పవల్లికి, వాళ్ల వెంట వచ్చిన మిగతావారికి… ఏదో కళ్ళప్పగించి చూడటం తప్ప వాళ్ళందరికీ ఒక్క ముక్క అర్థమైతే ఒట్టు. మంత్రిగారు ఏదో అర్జెంట్ పనివుందని వెళ్ళిపోయాడు. చివరాఖరికి సతీష్ వి చంద్ర కూడా ఇంగ్లీషే మాట్లాడటంతో వీరేశానికి పిచ్చి కోపం వచ్చింది.

అదే సమయంలో తల్లి తండ్రిని వేదిక మీదికి పిలిచాడు కొడుకు. భార్యతో వేదిక మీదికి వచ్చాడు వీరేశం. ఇంగ్లీషులో వాళ్ళను పరిచయం చేస్తూ వాళ్ల గురించి చెప్పాడు సతీష్ వి చంద్ర.

“ఎందుకొచ్చినట్లు మనం? నీకేమన్నా అర్థం అవుతుందా?” ప్రక్కనున్నకల్పవల్లిని గుసగుసగా అడిగాడు వీరేశం.

“నాకా?నీకే అర్థంకావడం లేదు. ఇంగ నాకేం అర్థమవుతది ఇంగ్లీషు? నువ్వు మూడు చదివితే నేను ఐదు చదివాను. అంత మాత్రాన నాకు ఇంగ్లీషు అర్థమైతదా? కొంటెగా నవ్వుతూ చూసింది కల్పవల్లి. వీరేశానికి తానేం చేస్తున్నాడో తనకే తెలియని స్థితిలో చాలా చిరాగ్గా కొడుకు చేతిలోంచి మైక్ లాక్కున్నాడు.

“యాంకరమ్మా..ఇన్ని జోకులు వేస్తవు..చెప్పిన మాట చెప్పకుండా చెప్తవు..ఏం..నువ్వు వీళ్ళను మన తెలుగుభాషలో మాట్లాడమని చెప్పలేవా? అబ్బబ్బ..టీవీలలో చూపించే సినిమా ఇంటర్యూలలో ఇదే గోల..ఇక్కడ ఇలాంటి చోట అంతే.. ఎవరు చూడు ఇంగ్లీషులో మాట్లాడటమే, ఒక్క ముక్క మాకు అర్థం కాకపోయే, ఇది తెలుగుసినిమా, ఇంగ్లీష్ సినిమా   కాదు. మీరంతా తెలుగోళ్ళు.. ఇంగ్లీషోళ్లు కాదు. హీరోయిన్ ముంబయి పిల్లకంటే తెలుగు రాదు..పోనీ అని అనుకుందాం. హీరోకు ఏమైంది? మాకు తెలిసిన వాళ్ళ అబ్బాయే.. ఇప్పుడంటే సినిమాలు చేసి బాగా సంపాదించిండు.. ఏమాత్రం మేము తెలవనట్లే వుంటడు. అయినా మేం ఏమీ అనుకోం.. నేను చెప్పేదేంటంటే, మన భాష తెలుగు.. నాలుగు పైసలు వచ్చినంత మాత్రాన భాష మార్చుకోవాలా? నా కొడుక్కి ముందే నేను చెప్పిన.. ఎప్పుడు నువ్వు తెలుగులోనే మాట్లాడాలి అని..వాడికీ వీళ్ళందరి జిడ్డు అంటుకుందేమో.. వాడూ ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడుతుంటే నా పరిస్థితి ఏంది? అరెరే.. నా కొడుకు సినిమా డైరెక్ట్ చేసే.. ఏం చేశాడో.. ఎట్లా చేశాడో నాకు మా వాళ్ళకు అర్ధం అవొద్దా? మాకు పాసులు ఎందుకు పంపినట్టు? మేం ఎందుకు వచ్చినట్టు? ఏం విని పోతున్నట్లు?  ప్రతి ఒక్కళ్ళు ఇంగ్లీషులోనే గొప్పలుపోతూ మాట్లాడుతున్నరు. మంత్రిగారికి తెలుగు వచ్చు.. ఓట్లు అడగడానికి వచ్చినప్పుడు తెలుగులోనే మాట్లాడతడు కదా.. మరి ఇప్పుడేమైంది? ఎబ్బెబ్బే..అస్సలు బాగోలేదు.. యాంకరమ్మా.. నువ్వు చాలా తప్పు చేసినవు” ఎర్రటి కళ్ళతో యాంకరును వేలితో బెదిరిస్తూ అన్నాడు వీరేశం.

గలగల గోదారిలా మాట్లాడే యాంకరు ఉమకు అవమానంగా అనిపించి ఏం చెప్పాలో అర్థంకాక దొంగచూపులు చూసింది. కొడుకు తండ్రి చేతిలో మైకు లాక్కుని బాధగా ఉమకు ఇచ్చాడు.

“ఇప్పుడు మీ అందరికీ తెలియని ఒక విషయం చెప్తాను. డైరెక్టర్ అసలు పేరు సతీష్ చంద్ర..మధ్యలో వి అంటే మీకు తెలియదు కదా..నేను చెప్తాను.. వీరేశంగారూ” అంటూ వాతావరణాన్ని తేలిక పరిచేందుకు పెద్దగా అరిచి అందరి చేత చప్పట్లు కొట్టించింది.

తన మాటల ప్రవాహ ఉధృతంలో సతీష్ వి చంద్ర తల్లిదండ్రులని వేదిక నుండి కిందికి పంపింది. ఆ తర్వాత వీరేశాన్ని కల్పవల్లిని మిగతా వాళ్ళను కలిసింది.

“వీరేశంగారూ.. మీరు మేడమ్ గారు మిగతా వీళ్ళు నా అభిమానులు అని సతీష్ చెప్పాడు..నేను కూడా నిజంగా చస్తున్నాననుకోండి..మన భాష ఏంటి? మన సంస్కృతి ఏంటి? మీరు నన్ను నిలదీసి మరీ అడిగారు కానీ.. ఇంగ్లీషు మాట్లాడకండి అని నేను చెప్పటం పద్ధతి కాదు. నేను చెప్పలేనిది మీరు చెప్పారు.. థాంక్యూ.. ఇలా అంతా ఇంగ్లీషు మాట్లాడుకుంటూ పోతే మన తెలుగు భాష ఏమైపోతుంది? మీరు మాత్రం భలేగా బుద్ధి చెప్పారు. మీకు ఈ కడుపులో మంట ఎప్పటినుండి వుందో.. మొత్తం మీద  చల్లార్చుకున్నారు. ఎవరో ఒకరు కంకణం కట్టుకొని ఇలా ధైర్యం చేయాలి” అంటూ కాసేపు వాళ్ళతో, అతని వెంట వచ్చిన మిగతా వాళ్ళతో కూడా మాట్లాడి నవ్వుముఖంతో వాళ్ళను పంపించింది యాంకరు ఉమ. సరిగ్గా అదే సమయంలో డైరెక్టర్  సతీష్ వి చంద్ర తండ్రి మాటలకు అవమానభారంతో కినుక వహించిన హీరో వెంటపడి బ్రతిమాలుతున్నాడు. అతనికి కోపం తగ్గలేదు. నీతో ఇంకో సినిమా ఎప్పటికీ చేయనని వెళ్లిపోయాడు.
*****                                     *****
సతీష్ వి చంద్ర సినిమా అనుకున్నట్లుగా దీపావళికి విడుదల అయింది. ఉదయం ఆటతోనే ప్రతి ఒక్కరూ సినిమాని పొగడ్తలతో ముంచెత్తారు. కొడుకు ఫోన్ చేసి చెప్పిన మాటలకు మరింతగా ఉబ్బితబ్బిబ్బయ్యారు వీరేశం కల్పవల్లి.

“ఇండస్ట్రీలో టాప్ లో వున్న హీరోతో నేను పాన్ ఇండియా సినిమా చేస్తున్నాను. మీరు చెప్పిన మాటలు వారికి బాగా నచ్చాయట..తను ఇకనుండి మీలాంటి వాళ్ళకు అర్థమయ్యేలా తెలుగులో మాట్లాడతానన్నారు.. కొత్తకథ రెడీగా వుంది కదా..అది హీరోగారికి బాగా నచ్చింది. దీపావళికే విడుదల కావాలని హీరో అన్నారు. దీపావళి వారికి సెంటిమెంట్ అట”

“అవునా..అయితే రాబోయే సినిమా బొమ్మ విడుదలకు కూడా యాంకర్, ఉమే ఉండాలి. మనకు అచ్చి వచ్చింది” అన్నారు ఆనందంగా వీరేశం కల్పవల్లి. ఆ మాటలకు ఖుషిగా సరే అంటూ అభయం ఇచ్చాడు సతీష్ వి చంద్ర.

[k3vv3]

వంటాయన

రచన : జీడిగుంట శ్రీనివాసరావు



కంచంలో అన్నం పెడుతో, “పది రోజులనుండి నడుము నమిలేస్తోంది. కింద పడ్డ పట్టకారు కూడా వొంగుని తీయలేకపోతున్నాను. మన డబ్బు పిల్లలకి వద్దన్నారు, కావాలంటే మేమే పంపుతాము, హాయిగా మీకు కావలిసినట్లు ఖర్చు పెట్టుకోండి, తీర్ధయాత్రలకి ఫ్లైట్ లో వెళ్ళండి అన్నారు గా, తీర్థయాత్రల సంగతి తరువాత, ముందు ఒక వంట మనిషి ని పెట్టండి” అని గొడవ పెడుతోంది తను. 



"ఈ కరోనా కాలం లో వంటమనిషి ఎక్కడ దొరుకుతుంది, నేను బయటికి వెళ్ళి కరోనా అంటించుకోమంటావా" చెప్పు అన్నాడు రావు గారు. 



"మరి అయితే, ఈ నడుము నొప్పితోనే, మీకు, కందిపప్పు పచ్చళ్ళు, దూట కూరలు, వంకాయ బండ పచ్చడి చేస్తో, చచ్చిపోమంటా రా" అంటూ రావు గారు తింటున్న కంచం లో చారు పోసింది వర్ధనం. 



"నీ దుంపతెగా, నేను యింకా కూర కలుపుకోలేదు, చారు వడ్డించావేమిటే" దీని బట్టి నీకు నిజంగానే నడుము నొప్పి వుంది అన్నమాట అన్నాడు రావు గారు. 



"అంటే నిజంగా కాక నాటకాలు ఆడుతున్నా ననుకుంటున్నారా.. నడుము నొప్పి కంటే మీ మాటలే నన్ను ఎక్కువ బాధ పెడుతున్నాయి, చారుపోసిన కంచం పక్కన పెట్టి, ఈ కంచం లో కూర కలుపుకు తినండి” అని వెళ్ళి మంచం మీద పడుకుంది వర్ధనం. 



"అన్నం తిని పడుకో, నడుము నొప్పికి మందు వంట మనిషి కాదు. సాయంత్రం హాస్పిటల్ కి తీసుకువెళ్తాను. తరువాత ఒక వంట మనిషి ని వెతికి పంపమని మా తమ్ముడికి చెప్తాలే. రా, వచ్చి అన్నం తిను” అని భార్య ని పిలిచాడు. 



సాయంత్రం కారులో దగ్గరలో వున్న హాస్పిటల్ కి వెళ్లి, కారు తాళం పార్కింగ్ కుర్రాడుకి యిస్తోవుంటే, వాడు, "ఆఛ్ " అని ఒక తుమ్ము తుమ్మి, ‘సారి సార్’ అంటూ కీ తీసుకున్నాడు. రావు గారికి ఈ తుమ్ముతో మనసుకు ఎందుకో అపశకునంలాగా అనిపించింది. 



మొత్తానికి ఒక గంట తరువాత డాక్టర్ గారి పిలుపు వచ్చింది. ఆయన వర్ధనమ్మను  దూరం నుంచే చూసి, అక్కడే తలుపు దగ్గర స్టూల్ మీద కూర్చొని “నేను అడిగిన వాటికి జవాబు చెప్పండి” అని, దగ్గరికి రావటానికి కూడా బయపడి పోతో కొన్ని ప్రశ్నలు అడిగి, బరబరా ఆరు రకాల మందులు, ఒక రకం స్ప్రై రాసి, "యివి వాడి, పదిరోజుల తరువాత రండి”  అన్నాడు డాక్టర్. 



బయటకు వచ్చిన తరువాత "అదేంటి అండి, నొప్పి ఎక్కడో నొక్కి చూడలేదు, బీపీ చూడలేదు, సినిమా లో కదలని పాము వేసుకున్న శివుడిలాగా, మెళ్ళో సేతస్కోప్ వేసుకున్నాడు, దానితో పరీక్ష చేయకుండా" అంది రావు గారి భార్య. 



"సేతస్కోప్" వాడటం ఎప్పుడో మర్చిపోయారు, వాళ్ళు డాక్టర్స్ అని తెలుసుకోవటానికి మాత్రమే అది మెళ్ళో వేసుకుంటారు. అదిసరే, యిప్పుడు నీ నడుంనొప్పి ఎలా వుంది” అన్నాడు రావు గారు. 



"ఎందుకు అలా అడుగుతున్నారు, మందులు కొనక్కర లేదనా " అంది భార్య. 



“అదికాదు, డాక్టర్ ని చూడగానే సగం జబ్బు తగ్గింది అంటారు కదా, అందుకని, నీకు ఏమైనా కొద్దిగా తగ్గిందా అని” అన్నాడు రావు గారు. 



“నిజమే నండోయ్. కొద్దిగా బాగానే వున్నట్లుంది. మందులు అయిదు రోజులకే తీసుకోండి. కావాలంటే తరువాత కొందురు గాని” అంది వర్ధనమ్మ. 



ఇంటికి చేరిన తరువాత, భార్య కి ఏ మందు ఎలా వేసుకోవాలో చెప్పి, “రాత్రికి నేను టమోటా ఉప్మా చేస్తాను, నువ్వు కళ్ళు మూసుకొని పడుకో” అని భార్య తో చెప్పి, రావు గారు ఉప్మా చెయ్యటానికి ఉపక్రమించారు. 



ముందుగా కొద్దిగా కేబేజి సన్నగా తరిగి పక్కన పెట్టుకున్నారు, తరువాత ఒకటి చిన్న బంగాళాదుంప, ఒక వంకాయి, ఒక పెద్ద ఉల్లిపాయ ముక్కలు, నాలుగు పచ్చిమిర్చి ముక్కలు తరిగి పెట్టుకుని, స్టవ్ మీద మూకుడు పెట్టి, తగినంత నూని వేసి, బాగా కాగిన తరువాత, పోపు సామాను, ఒకటి గుప్పెడు జీడిపప్పు వేసి దోరగా వేయించుకుని, వాటిని ఒకటి ప్లేట్ లో వేసుకున్నాడు. 



తరువాత, యింకొద్దిగా నూని వేసి తరిగిన ముక్కలు వేసి సగం వేగిన తరువాత రెండు పెద్ద టమోటాలు బాగా నలిపి, సగం వేగిన ముక్కలలో వేసి, సరిపడ ఉప్పు వేసి సన్నటి సెగ మీద మగ్గ నిచ్చాడు. ఈలోపున బాగా వేగిన రెండు జీడిపప్పు పలుకులు నోట్లో వేసుకుని, భార్య దగ్గరికి వచ్చి “యింకో అయిదు నిమిషాలలో ఉప్మా రెడీ అవుతుంది” అన్నాడు. 

[k3vv3]

“యిదిగో, మీరు న్యూస్ చూసుకుంటూ కూర్చుంటే, అక్కడ ఉప్మా నీళ్లు పొంగి, స్టవ్ అంతా నాశనం అవుతుంది, తరువాత నా మీద వదిలేస్తారు, స్టవ్ దగ్గర నిలబడి చూస్తో వుండండి” అంది భార్య. 



"నువ్వు చెయ్యలేవు, నన్ను చేయనివ్వవు. ఒకటే నస. పడుకో హాయిగా. రెండు నిముషాలు లో వేడి వేడి ఉప్మా రెడీ చేసి పిలుస్తాను" అన్నాడు చిరాగ్గా రావు గారు. 



మొత్తానికి తినగా మిగిలిన నాలుగు జీడిపప్పు పలుకులు, పోపు వేసి, బొంబాయి రవ్వ మెల్లిగా పోస్తో ఉండలు చుట్టకుండా కలిపి ఉప్మా చేయటం ముగించాడు. 



బల్ల మీదనున్న ఆరాటకు ముక్క చించి, కడిగి ఒక ప్లేట్ లో వేసి దానిమీద రెండు పెద్ద గరిటెల గుమగుమ లాడుతున్న ఉప్మా ని వేసి, భార్య కి యిచ్చాడు. 



ఒకటి చెంచా ఉప్మా నోట్లో వేసుకొని "అబ్బా చాలా రుచిగా చేసారండీ, యింతోటి వంటకి వంటమనిషి ఎందుకు, పగలు నేను వండుతాను, రాత్రి మీకు కావలిసిన టిఫిన్ మీరు చేసుకుని నాకు యింత పెట్టండి, సరిపోతుంది. రాత్రి కాబట్టి మీరు వంట చేస్తున్నట్లు ఎవరికి తెలియనుకూడా తెలియదు. ఏమంటారు?” అని అంటున్న భార్య వంక తెల్లబోయి చూసాడు రావు గారు. 



 *********శుభం **********

[k3vv3]

మద్యప్రదేశ్ (కామెడీ కథ) - శీనా

 ఇప్పుడున్న స్థాయిలో మద్య వినియోగం కొనసాగితే...తదుపరి సంవత్సరాలలో మార్పులు ఎలా ఉంటాయంటే...

రాష్ట్రం పేరు: మద్యప్రదేశ్
రూలింగ్ పార్టీ పేరు : పార్టీ
పార్టీ సింబల్ : వైన్ గ్లాస్( ఇది మరీ అభ్యంతరకరంగా ఉందనిపిస్తే...బాటిల్...)

మేనిఫెస్టోలోని ముఖ్యాంశాలు:
1. ప్రభుత్వానికి అత్యధిక అదాయం లభించేది...మద్యం అమ్మకం ద్వారా కాబట్టి మద్యం కొనేవారికీ, వాడే వారికీ అన్ని స్థాయిల్లో రిజర్వేషన్లూ రాయితీలు..

2. నీళ్ళు, పాలు న్యూస్ పేపర్లు ఇళ్ళకు ఉదయాన్నే సరఫరా చేసే విధంగానే మద్యం కూడా సప్లయ్ చేయడానికి ఏర్పాట్లు

3. డ్రాట్ బీరు పైప్ లైన్స్ లో ఇంటింటికి సరఫరా చేయడానికి కావలసిన సాంకేతిక పరిజ్ఞానం కోసం ఫ్రాన్స్ కంపెనీతో ఒప్పందం.

4. మద్యం ఇంటికే సరఫరా అవడం వలన ఎవరూ తాగి డ్రైవ్ చెయ్యరు కనుక రోడ్డు ప్రమాదాలు తగ్గిపోతాయి.

5. లాస్ట్ బట్ నాట్ ద లీస్ట్ : లివర్ ఆపరేషనూ, లివర్ ట్రాన్స్ ప్లాంటూ ఉచితం. (గత ఆర్ధిక సంవత్సరంలో రోజుకు కనీసం ఆరు పెగ్గులు తాగిన వారికే ఈ సదుపాయం.)

మద్యప్రదేశ్ పాలక మండలి సభ్యులు:
1. కబీర్ దాస్
2. సుందరమ్
3. మహర్షీ వైన్ తేయ
4. సారాభయ్ దేష్ ముఖ్
5. కల్లూ భాయ్ లల్లూరం
6. స్వామీ జిన్ మయానంద

తాజా వార్త
ఈ సభ్యులందరూ స్కూళ్ళలో గ్లాస్ మేట్స్ అని ఓ పత్రిక హేళన చేస్తూ రాసింది. ఆ వార్తని ఖండిస్తూ ఆ పార్టీ అధ్యక్షుడు ఇచ్చిన వివరణ:
" ఇది తప్పుడు వార్త ..మా మీద బురద చల్లడానికే చేసిన ప్రయత్నం.
మా పార్టీ లోని సభ్యులెవరూ ఒకరోజు కూడా కాలేజ్ లో అడుగు పెట్టనప్పుడు ఈ వార్త ఎలా నిజమవుతుంది?..ప్రజలే ఆలోచించాలి..

స్ఫూర్తి:1966 జ్యోతి మాస పత్రిక లో రమణ గారు వ్రాసిన ఒక ఐటం!

[k3vv3]

కామెడీ దెయ్యాలు - సాయి సోమయాజులు
 

దెయ్యాల్లో కామెడీదెయ్యాలుంటాయా?... ఉంటాయండి బాబు. తల్చుకుంటే కిత కితలు పెట్టినట్టు నవ్వొస్తూంది.

మరేమో ఇప్పటిదాకా గుండెలరచేత పెట్టుకుని... కళ్ళు విప్పార్చుకుని... వెంట్రుకలు నిక్కబొడుచుకునుండగా హిచ్ కాక్ కథలు చదివి రామ్ గోపాల్ వర్మ హారర్ సినిమాలు చూసి ధడుసుకున్న మనం దెయ్యం అనగానే భయపడ్డం మామూలే!

కాని నేను చెప్పేది వింటే మీకూ నవ్వు రావడం ఖాయం. దెయ్యపు భయాన్ని మీ డిక్షనరీలోంచి తుడిచెయ్యడం డబుల్ ఖాయం.
మరి చదవండి.


*****

నేను ఊరికి దూరంగా వున్న ఆ ఇంటిలోకి అద్దె చాలా తక్కువని దిగాను. ఇల్లు కూడా ఐసోలేటేడ్ గా వుండేది. సాయంత్రం ఏడయిందంటే అంతా నిర్మానుష్యం. చెప్పొద్దూ నాకూ భయంగానే వుండేది.

ఒకరోజు రాత్రి నేను కప్పుకున్న దుప్పటి పక్కకి తొలగించినట్టనిపించింది. నేను మీదకి లాక్కున్నాను. మళ్ళీ తొలగింది. నేను మళ్ళీ లాక్కున్నాను. కాని ఈసారి భయంతో. "ఎన్నిసార్లు దుప్పటి లాగాలిరా" అని కీచు గొంతు వినిపించింది. అంతే ఒక్కసారిగా ముచ్చెమటలు పట్టేశాయి. నాలుక దాహంతో పిడచకట్టుకు పోయింది.

నేను ఇహ తప్పదని దుప్పటి తెరిచి చూద్దును కదా... నా పక్కగా తెల్లని దుస్తుల్లో జుట్టు విరబోసుకున్న దెయ్యం కూర్చునుంది. నా పై ప్రాణాలు పైకే పోయాయి.

"అహ్హహా... నన్ను చూస్తే భయం వేసింది కదూ" అంది కిచ కిచ నవ్వుతూ.

"వే..స్తోం..ది" పొడి పొడిగా అన్నాను.

"నేను నిన్నేమీ చేయను... నేను చెప్పినట్టు వింటే!" అంది.

"అలాగే" అన్నాను నీరసంగా.

"నాకు జోక్స్ అంటే చాలా ఇష్టం. నన్ను నవ్వించాలి. నన్ను ఎంత నవ్విస్తే నీకు అంత ఉపకారం చేస్తాను" అంది.

"దీని దుంపతెగా... దీనికి జోక్స్ ఇష్టమా? నాకు హాస్యరచనలు చాలా ఇష్టం. వాటి కలెక్షన్ నా మెదడు మెమరీలో ఎప్పుడూ భద్రంగా వుంటుంది. ఎప్పుడైనా ఫ్రెండ్స్ మేరేజెస్ కి... ఫంక్షన్స్ కి వెళ్ళినప్పుడు అక్కడి వాతావరణాన్ని నవ్వులమయంచేస్తా. అందుకే నన్నందరూ ఆహ్వానిస్తారు. నా అదృష్టం బాగుండి అదే అభిరుచి వున్న దెయ్యం తటస్థపడింది." అనుకుని రెండు జోక్స్ చెప్పాను. నవ్వింది. మరో రెండు వదిలాను పడీ పడీ నవ్వింది. "మ..ళ్ళీ రే.పొస్తా..ను". అని పొట్టచేతపట్టుకుని నవ్వుతో లుంగ చుట్టుకుపోతూ అంది.

చెప్పొద్దూ నాక్కాస్త ధైర్యం చిక్కింది. "రా..కానీ రోజుకో అరగంట మాత్రమే చెబుతాను. నాకు విశ్రాంతి కావాలి కదా మళ్ళీ మరుసటిరోజు పనిచెయ్యడానికి" అన్నాను.

"నేను వరమిస్తున్నాను. అలాగే" అంది.

హమ్మయ్య దెయ్యంవదిలింది. అనుకుని నిద్రపోయాను.

*****

మరుసటి రోజు తన తల్లిదండ్రులు తోడబుట్టిన వాళ్ళతో పాటు సకుటుంబ సపరివారంగా వచ్చింది.

అన్ని దెయ్యాల్ని ఒక్కసారి చూసేసరికి నాకు గుండె జారిపోయింది.

కాని అవన్నీ నన్నేం చేయవని మాటిచ్చేసరికి కాస్త ధైర్యం వచ్చింది.

నేను జోక్స్ చెప్పడం ప్రారంభించాను. అవి పొట్ట చెక్కలయ్యేలా నవ్వాయి.

అలా ఒక వారం రోజులు గడిచాయి. ఒక రాత్రి నాకు దాహం వేసి నీళ్ళు తాగడానికి లేవబోయాను. అవి "ఎక్కడికీ?" అన్నాయి. నేను దాహం వేస్తోందనగానే అందులోంచి ఒకటెళ్ళి మంచినీళ్ళు తెచ్చి ఇచ్చింది. అంతే కాదు "నీకేం కావలసి వచ్చినా మమ్మల్ని అడుగు మేము తెచ్చి పెడతాం... జోక్స్ చెప్పవా ఫ్లీజ్" అన్నాయి.

అర్థమయింది. అవి నా జోక్స్ కి అట్ట్రాక్ట్ అయి... అడిక్ట్ అయి లొంగి పోయాయి. ఇప్పుడు నాలో భయం చచ్చి ధైర్యం చోటు చేసుకుంది. నెమ్మది నెమ్మదిగా ఇల్లు ఊడవడం... బట్టలుతకడం... వంట వండడం అప్పజెప్పాను. అవి చిటికెలో చేసి నా ముందు బుద్ధిగా కూర్చోసాగాయి జోక్స్ చెప్పమని.

ఆ తర్వాత, రోజు కింతని డబ్బు అడగడం మొదలెట్టాను. అవి తీసుకొచ్చి ఇయ్యసాగాయి. ఇప్పుడు లోకం కోసం ఉద్యోగం చేస్తున్నాను. కాని నేను లగ్జరీగా గడుపుతున్నది మాత్రం వాటిదయవల్లనే.

నా జోక్స్ విని విని జనంతో కామెడీ చెయ్యడం మొదలెట్టి తెగ ఎంజాయ్ చేస్తున్నాయట అవి. చెప్పి నన్నూ నవ్విస్తున్నాయి. ఇంతకు ముందు అహర్నీశలూ టెన్షన్ తో వాటికీ బి పీ, సుగర్ లు వచ్చి తెగ బాధపడిపోయాయట. ఇప్పుడవి రిలాక్స్ డ్ గా హాప్పీగా కాలంగడుపుతున్నాయట. నాకు పెళ్లయింది. నేనూ నా పెళ్ళాం కూడా ఇంటి పనేం చేయం. టీ వీ సీరియల్ లా ఇప్పుడు వాటికోసం 2500 వ ఎపిసోడ్ జరుగుతోంది.

మనిషి తెలివయినవాడు. సమస్త జంతుజాలాన్ని ప్రకృతిని లొంగదీసుకున్నాడు. రోదసీకి వెళ్ళాడు. పాతాళపు రహస్యాలు అవగతం చేసుకున్నాడు. అలాంటిది దెయ్యాలకీ భూతాలకీ భయపడటమేమిటి? నాన్సెన్స్. బలహీనతలు మనుషులతో పాటు దెయ్యాలకీ ఉంటాయి. తెలుసుకుని తడిగినతోం చెయ్యాలి అంతే! ఓకే మరి టైమయ్యింది వాటిని ఎంటర్ టైన్ చెయ్యాలి కదా. కామెడీ దెయ్యాలుంటాయని నమ్మారు కదా మీరు! ఇప్పుడు మీరు దెయ్యం కనిపిస్తే భయపడరు ఇన్ ఫాక్ట్ కనపడాలని కోరుకుంటున్నారు నాకు తెలుసు దాని బలహీనత తెలుసుకుని మీరు లాభపడదామని. ఒకే ప్రొసీడ్... బెస్టాఫ్ లక్!


 

[k3vv3]

బుచ్చిబాబు ఆరోగ్యం - బొందల నాగేశ్వరరావు

“ఏరా!ఇంకా టీఫన్ తింటున్నావా! వ్యానోడు తొందర చేస్తున్నాడు.త్వరగా కానీయ్ !"అన్నాడు బుచ్చిబాబుతో స్నేహితుడు శ్యాం ప్రసాదు.

"మీరైనా చెప్పండన్నయ్యగారూ!ఇప్పటికి నాలుగు దోశెల్ను సాంబారు,చట్నితో తిని ఇంకేమైనా వుందా జానూ అంటే...ఇవిగో ఆలూ కూరతో ఈ నాలుగు పూరీలను తెస్తున్నాను"అంటూ పళ్ళెన్ని మొగుడి ముందుంచింది జానకి.

"ఏం తిండిలేరా !మరో గంటలో అరిగిపోయి మళ్ళీ ప్రేవులు ఆవురావురంటూ అరుస్తాయి. అందుకే అతి కష్టం మీద ఈ టిఫన్నుకడుపులోకి పంపిస్తున్నాను..ఏం తప్పా?"

"అబ్బే! తప్పని నేనంటానా?అన్నా... నువ్వూరుకొంటావా?రాజకీయనాయకుడిలా రాగాలు తీసి లా పాయింట్సు మాట్లాడి నా నోరు మూయించవూ!త్వరగా కానీయ్ "

"అయిపోయిందిరా!నీ వెంటనే వస్తున్నా.పద"అంటూ నాలుగు పూరీలను ఆలూ కూరతో రెండు నిముషాల్లో తిని ప్యాంటును తగిలించుకొని,బిర్రుగా బెల్టును బిగించి హాంకరుకున్న షర్టును వేసుకొంటూ వెళ్ళి వ్యానులో కూర్చొన్నాడు బుచ్చిబాబు.ఆయన వెంట ,నాటికి కావలసిన తిండి బాక్సులు,పళ్ళు వగైరాలతో భార్య, పిల్లలూ ఎక్కారు.

"సార్ ! మీరు అపమన్న చోటల్లా వ్యాను ఆగదు. ఒంటికి,రెంటికి ఇక్కడే ముగించుకొని ఎక్కండి"డ్రయివర్ హెచ్చరించాడు.

"తెలుసులేవోయ్ !ఇలాంటి కండిషన్లు మాకు పెట్టకు.చెప్పు ఓనరుతో మాట్లాడమంటావా?" అతికష్టంమీద లేచి నిలబడి అన్నాడు బుచ్చిబాబు హీరోలా పోజెట్టి భార్య వంక చూస్తూ,

డ్రయివరు కూడా తన సీట్లో నుంచి లేచి పైకి దూకినట్టు" ఏంటండీ మీరంటుంది? మహాబలిపురం దగ్గరేమి కాదు.రెండున్నర గంటలు ప్రయాణం.వెళ్ళి సైట్ సీయింగ్ అయిన తరువాత మిమ్మల్ని మళ్ళీ ఇక్కడ దిగబెట్టి పదిగంటలకల్లా వ్యాను షెడ్లోకి చేర్చాలి"అన్నాడు కోపంతో.
"ఒరేయ్ బుచ్చీ...నువ్వాగు!గొడవ పడకుండా నువ్వు కదలవయ్యా బాబూ!"తొందరచేశాడు శ్యాం ప్రసాదు.

"అయినా ఇది గవర్నమెంటు బస్సు కాదు. మేము అద్దెకు తీసుకున్న ప్రయివేటు వ్యాను. ఓనరుతో మాట్లాడుతాం.మేము చెప్పినట్టు పోనీయ్ !ఏమంటారు అన్నయ్యగారూ?"అంది జానకి.

"నువ్వంది కరక్టేనమ్మా.పోనీవయ్యా!"అన్నాడు మళ్ళీ శ్యాం ప్రసాదు. వ్యాను కదిలింది.

బుజ్జిబాబు,శ్యాంప్రసాదులు మంచి న్నేహితులు.ఒకే ఆఫీసులో పని చేస్తున్నారు. ఒకే అపార్టుమెంటులో ప్రక్క ప్రక్క వాటాల్లో అద్దెకుంటున్నారు .ఇద్దరికి ఇద్దరేసి పిల్లలు.వాళ్ళు అయిదు,మూడవ తరగతులు ఒకే కాలేజ్లో చదువుతున్నారు.

ఇద్దరి తరపున పెద్దలంటూ లేని కారణాన వాళ్ళకు వాళ్ళే పెద్దలు,డిషిషన్ మేకర్సు కూడా! పిల్లలకు దసరా సెలవులు కనుక రెండు కుటుంబాలు ఫ్యామిలీ పిక్నికని మహాబలిపురానికి వెళుతున్నారు . వ్యాన్ తిరువాన్మియూరు దాటింది.

వ్యాన్లో ముందు సీట్లలో కూర్చొన్న పిల్లలు నలుగురూ కేరింతలు కొడుతూ కిటికిలలోంచి బయట కనబడే మల్టీ స్టోరేజ్ బిల్డింగులను, రిసార్ట్సును, విల్లాస్ ను,ప్రకృతి దృశ్యాలను,చూస్తూ ఆనందిస్తూ మాట్లాడుకొంటున్నారు.అదేవిధంగా బుచ్చిబాబు,శ్యాంప్రసాదు దంపతులు కూడా పిచ్చాపాటి మాట్లాడుకొంటున్నారు.కాస్త దూరం వెళుతూనే"డ్రయివరబ్బాయ్ !వ్యాన్ను కాస్త వి.జి,పి గోల్డన్ బీచ్ లో ఆపు.పిల్లలు చూడాలంటున్నారు"అంది జానకి.

"అది కుదరదమ్మా!నాకు ఓనరు చెప్పలేదు"డ్రయివర్ జవాబు.

"ఇదిగో! ఓనరు చెప్పని క్రొకడైల్ పార్కు కూడా ఇప్పుడు లిస్టులో చేర్చాను.నువ్వు చెప్పింది చేయవయ్యా"బుచ్చిబాబు వ్యంగ్యంగా అన్నాడు.
కోపం వచ్చింది డ్రయివర్కు."అది కుదరదండి.నేను స్ట్రెయిట్ గా మహాబలిపురానికే తీసుకువెళతాను"అన్నాడు.

"ఇదిగో! ఓనరుతో మేం మాట్లాడుకొంటాం.పదో పరకో ఎక్కువ ఇచ్చుకొంటాం.నువ్వు చెప్పింది చెయ్యవయ్యా "అన్నాడు శ్యాం ప్రసాదు.
ఇక నోరు విప్పలేదు డ్రయివర్ .వ్యాన్ను పరుగులు తీయిస్తున్నాడు.

ఉదయాన్నే లేచి వంట చేసుకొని బయలుదేరడం వల్ల శ్యాం ప్రసాదు,అతని భార్య సుందరి, జానకిలు బడలికతో అలా మాగన్నుగా కళ్ళు మూశారు.పది నిముషాల తరువాత మెల్లగా జానకి చేతిని గిల్లాడు బుచ్చిబాబు.ఉలిక్కి పడ్డట్టు కళ్ళు తెరచి భర్తవంక చూసిందామె 'ఏమిటీ?' అన్నట్టు.

"ఇంట్లో పిల్లలకని బోలెడు పళ్ళు,చక్రాలు,చకోడీలు సర్దుతుంటే చూశాను.నాకు ఆకలిగా వుంది. ఏదైనా పెట్టవా?"మెల్లగా చెవిలో అన్నాడు బుచ్చిబాబు.

"అయ్యోరామ ! పిల్లలకన్నా అద్వానమండీ మీరు.చూడండి వాళ్ళు నన్నేమీ అడక్కుండా ఎంచక్కా మాట్లాడు కొంటూ వస్తున్నారో!ఉదయం టిఫన్ ఎక్కువ తిన్న మీకు అప్పుడే ఆకలా" అంటూ సంచిలోనుంచి ఆపిల్ ,బనానా,బత్తాయి పళ్ళతో పాటు కొంచం చక్రాలు తీసి భర్త బుచ్చిబాబుకు అందించి అటు పిల్లల్నీ చూసిందామె!పాపమనుకొందేమో వాళ్ళకు తలా ఓ ఆపిల్ ఇచ్చింది.పిల్లలు తింటున్నారు. బుచ్చిబాబు కూడా చిన్న పిల్లాడిలా శబ్దం చేస్తూ తింటుంటే ఆ చప్పుడికి శ్యాం ప్రసాదు మేల్కొని చూశాడు.

"ఏమీ లేదన్నయ్యగారూ!కాసిన్ని చక్రాలను పెడితే వాటిని నములుతున్నారాయన.కదండీ?" అంది జానకి .అవునన్నట్టు గంగిరెద్దులా తలూపాడు బుచ్చిబాబు.

నవ్వొచ్చింది శ్యాం ప్రసాదుకు."వాడ్ని గూర్చి నాకు చెప్పకమ్మా.వాడి నోరు ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి తింటూ వుండాలి.అందుకే వాడలా స్థూలకాయంతో వుంటూ షుగరు,బి.పి లను వెంట పెట్టుకొని తిరుగుతున్నాడు.పోనీ...వుదయాన నాలా వాక్ చేస్తాడా అంటే అదీలేదు. పార్కుకొచ్చి అక్కడున్న బెంచీకి అతుక్కు పోతాడు.వాడి వైటు ఎంతో తెలుసా? వంద కిలోలు."అన్నాడు.

[k3vv3]

"వాడికి నామీద కుళ్ళులేవే జానూ! నేను బలంగా వున్నానని ఎప్పుడు ఏడుస్తుంటాడు" చక్రాలను పరపరా నములుతూ అన్నాడు బుచ్చిబాబు.నవ్వి వూరుకున్నాడు శ్యాంప్రసాదు. పావుగంట వ్యవధిలో వి.జి.పి గోల్జెన్ బీచ్లో ఆగింది వ్యాను.అందరూ దిగారు. బుచ్చిబాబుకూడా మెల్లగా దిగాడు.టిక్కెట్లు తీసుకొని లోనికెళ్ళారు.క్యాంటీన్ వద్ద ఆగి పోయాడు బుచ్చిబాబు.

"ఏరా ఆగిపోయావ్ !తిరిగి చూడ్డానికి మాతో రావట్లేదా?"అడిగాడు శ్యాం ప్రసాదు.

"అక్కడేముందిరా బొంద.పిల్లల్ని తీసుకొని నువ్వెళ్ళిరా! నేనిక్కడ కూర్చొంటాను"అంటూ అక్కడున్న బెంచిమీద కూర్చొన్నాడు బుచ్చిబాబు.

'అయ్యోరామ'అంటూ తలమీద కొట్టుకొంది జానకి. నవ్వుకొంటూ ముందుకు నడిచారు అందరూ.

అటు క్యాంటీన్లోకి చూశాడు బుచ్చిబాబు.అక్కడ చాలామంది స్పెషల్ అనిపించుకొనే పెద్ద దోశెల్ను ముందుంచుకొని తింటున్మారు.నోట నీళ్ళూరాయి బుచ్చిబాబుకు.ఓ అర్థ గంటైన తరువాత అందరూ తిరుగు ముఖం పట్టి క్యాంటీన్ వద్దకొచ్చారు."టైమైంది పదరా! మహాబలిపురం వెళ్ళి తిరిగి చూసిన తరువాత భోంచేద్దాం"అన్నాడు శ్యాం ప్రసాదు.

శ్యాం ప్రసాదు మాటల్ని పట్టించుకోని బుచ్చిబాబు"ఒరేయ్ !అక్కడ రోలుగా చుట్టి ప్లేటులో వున్న ఆ దోశెను,దాన్ని నాలా బొద్దుగా వుండి తింటున్న ఆ పిల్లాడ్ని చూడు.అలాంటి దోశెను మీకు తినాలనిపించట్లేదా?" గుటకలు మింగుతూ అన్నాడు బుచ్చిబాబు.

"అయితే మీరిప్పుడు దోశె తినాలంటారు,అంతేగాండీ?"అంది జానకి.

"అవును.నాకొక్కడికే ఒక్క దోశ కావాలి"అని గట్టిగా తలూపాడు బుజ్జిబాబు.

"అయ్యోరామ.తప్పుతుందా పదండి"అంటూ లోనికి నడిచారు.నాలుగు దోశెలను తీసుకున్నారు.ఒకటి బుచ్చిబాబు ముందుంచి తతిమ్మా మూడు దోశెల్ను ఏడుగురు తిన్నారు. చెయ్యి కడుక్కొని వ్యానెక్కి కూర్చొన్నారు. కొంతదూరం వెళ్ళింది వ్యాను.

"ఇంకేమన్నా వున్నాయా తినటానికి?"ఉన్నట్టుండి అడిగాడు బుచ్చిబాబు భార్యను.

"అయ్యో రామ!ఇదిగో అన్ని వున్నై.అయితే ఇప్పుడు పెట్టను.భోజనాలైయ్యాకే!ఓ గంటసేపు ఆ నోటికి తాళం వెయ్యండి"అంటూ విసుక్కొంది జానకి.కిమ్మనకుండా కూర్చొన్నాడు బుచ్చిబాబు . కాస్సేపటికి మహాబలిపురమొచ్చింది. అందరూ దిగారు.బుచ్చి బాబు దిగి అక్కడ చెట్టుక్రింద వున్న బండమీద కూర్చొన్నాడు.

"ఏంట్రా?తిరిగి చూడ్డానికి నువ్వు రావట్లేదా?"అడిగాడు శ్యాంప్రసాద్ .

"ఏముందక్కడ బొంద!?మీరెళ్ళి చూసిరండి"అయాసపడుతూ అన్నాడు బుచ్చిబాబు.

"ఇక్కడే కూర్చొని వుండు.ఓ గంటలో తిరిగొస్తాం .ఇదిగో!అకలౌతోందని ఆ పల్లీలు, ,బొండాలు, బజ్జీలని తిని కడుపును పాడు చేసుకోకండి.మీరు పదండన్నయ్యగారూ!"అంటూ ముందుకు నడిచింది జానకి.

'అక్కడికి వీడేదో పుడ్డు విషయంలో కంట్రోలుగా వున్నట్టు.ఆ బోండాలు,బజ్జీలను తినకపోతే సరి'అని మనసులో అనుకొని నవ్వుకొంటూ"పదండి...పదండి"అంటూ వాళ్ళను వెంబడించాడు శ్యాం ప్రసాదు.

"వొదినా !నాకు తెలీకడుగుతున్నాను.మీ వారు ఎప్పుడూ ఇంతేనా?కడుపుకు తినడం ఓ పనిగా చేసుకొన్నారు.అలా తింటే ఊబకాయం రాక సన్నబడతారా?అందునా షుగర్ పేషంటని చెపుతున్నారాయే.పార్కులో కూడా ఒక్క రౌండుకూడా నడవరట.అర్థగంటో లేక నలభై నిముషాలో మా వారు నడిచేవరకూ వీరు బల్లమీద పడుకొని నిద్రపోతారట.అలా అయితే ఆరోగ్యం కుంటు పడదూ?"అంది శ్యాం ప్రసాదు భార్య సుందరి.

"ఏమిటోలేమ్మా!అది నా ఖర్మనుకొంటున్నాను.మరి కన్నానుగా వారికి ఇద్దరు పిల్లల్ని" ముఖం మూడు వంకలు తిప్పుతూ అంది జానకి.

"అమ్మాయ్ !మాట్లాడకుండా రావా!ఇప్పుడు నీకు వాడి సంగతి అవసరమా!నోరుమూసుకొని పద"మందలించినట్టు అన్నాడు భార్య సుందరిని శ్యాం ప్రసాదు.

"వదినమ్మగారు వున్నదే అడిగారు అన్నయ్యగారూ!అది నా ఖర్మేగా మరి.ఆయనంతే! ఒక్కోసారి నేనే ఆయన్ను తినటానికే పుట్టాడేమోననుకొంటా"ముక్కు చీదింది జానకి పిల్లలతో నడుస్తూ.

వాళ్ళటు కనుమరుగౌతూనే రెండు బజ్జీలు,రెండు బోండాలు ,బాటిల్ నీళ్ళను కొనుక్కొని శుభ్రంగా తిని నీళ్ళు తాగి వెళ్ళిన వాళ్ళకోసం ఎదురు చూస్తూ కూర్చొన్నాడు బుచ్చిబాబు.

మధ్యాహ్నం వరకూ తిరిగి చూసి రెండు గంటల ప్రాంతంలో బుచ్చిబాబు దగ్గరకు వచ్చారు. చెట్టుక్రింద దుప్పటి పరిచి అందరూ కూర్చొన్నారు బచ్చిబాబు తప్ప.ఎందుకంటే తను క్రింద కూర్చొంటే లేవలేడు పాపం.

రెండిళ్ళలో నుంచి తెచ్చిన పులిహోరా,పెరుగన్నం,దుంప వేపుడు,ఆవకాయతో డ్రయివరుతో పాటు అందరూ భోంచేశారు. పళ్ళు,చక్రాలు,చకోడీలను కూడా కాజేశారు.గంట రెస్టు తీసుకొని బ్యాక్ టు హోమని ముడున్నర గంటలకు కదిలారు.ఏటూ దారిలో క్రొకడైల్ పార్కును కూడా చూడాలిగా మరి.

సమయం నాలుగు గంటలు.వ్యాను వేగంగా వెళుతోంది.అందరూ అలా కన్ను మూశారు జానకితో పాటు.అమె ప్రక్కన కూర్చొన్న బుచ్చిబాబుకు స్టమక్ అప్ సెట్టయ్యిందేమో కడుపు పట్టుకొని కళ్ళు మూసుకొని ఇబ్బంది పడుతూ మెలికలు తిరిగి పోతున్నాడు.అప్పటికే తనకు ముచ్చెమటలు పోసి మైకం వచ్చేట్టువుంది.ఇక లాభం లేదనుకొన్న బుచ్చిబాబు మెల్లగా భార్యను గిల్లాడు.

"ఏమైందండీ?"అని టక్కున మేల్కొని అడిగింది జానకి.

"స్టమక్ అప్సెట్ అయినట్టుంది జానూ!.వీపరీతమైన నొప్పి .షుగర్ , బి.పిలు రైజై మైకం వచ్చేట్టు వుంది.దగ్గర్లో ఆసుపత్రి వుంటే వెళదాం"అన్నాడు ఇబ్బంది పడుతూ బుచ్చిబాబు.

జానక్కి ఏమీ పాలు పోలేదు.ఆమెకు భయం పట్టుకొంది.వెంటనే "అన్నయ్యగారూ!వీరు అదోలా అయిపోతున్నారు.ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళాలి"అంది శ్యాం ప్రసాదుతో.శ్యాం ప్రసాదు

గూగుల్ మ్యాప్లో ఆసుపత్రిని వెతికాడు.కిలో మీటరుకవతల ఓ మల్డీ స్పెసాలిటీ హాస్పిటల్ వున్నట్టు గుర్తించి డ్రయివర్తో చెప్పి అక్కడికి వెళ్ళ మన్నాడు.పాపం బుచ్చిబాబు పిల్లలు ఏడ్పులంఖించుకున్నారు.జానకి కళ్ళనుంచి కన్నీళ్ళు కారుతూనే వున్నాయ్ !
కాసువాలిటీకి తీసుకు వెళ్ళారు బుజ్జిబాబును. డాక్టరుగారు పరిశీలించిన తరువాత స్ట్రెచ్చర్లో తీసుకెళ్ళి బెడ్డు మీద పడుకోబెట్టి ఇ.సి.జి.తీశారు.బి.పి.చూశారు. బ్లెడ్ టెస్టు చేశారు. అర్థగంటలో అన్ని రిపోర్టులు డాక్టరు వద్దకొచ్చాయి.అన్నిటిని పరిశీలనగా చూసి మెల్లగా నవ్వాడు డాక్టర్.ఈ లోపు రెండు సూదులు వేసి,సెలైన్ ఎక్కిస్తున్నారు బుచ్చిబాబుకు.

"ఏం భయపడకండి.మరో మూడు గంటల్లో తను బాగా కోలుకొంటాడు.ఏదో పనికిరాని పుడ్డును మితిమీరి తిన్నందున అది కాస్తా పాయిజనై స్టమక్ అప్ సెట్ అయ్యింది.ఇక పర్వాలేదు.పల్స్ రేట్ ,హార్టు బీటింగ్ క్రమంగానే వున్నాయి.కాని బి.పి.,షుగరు అంతగా కంట్రోల్లో లేవు. ఆ విషయంగా మీరు జాగ్రత్త తీసుకోవాలి.ముఖ్యంగా తను తినే డైట్ కంట్రోల్గా వుండాలి" అన్నాడు డాక్టరు.

"అడుగో!కదులు తున్నాడు,అందర్ని చూస్తున్నాడు. ఇప్పుడు మామూలుగా వుందేమో!ఆ సంగతి వాడికే చెప్పండి డాక్టరుగారూ!"అన్నాడు శ్యాంప్రసాదు.

తండ్రి కదలికలను చూస్తూనే పిల్లలు శోకాలు పెట్టటం ఆపేశారు.డాక్టరు మాటలు జానక్కి ధైర్యాన్నిచ్చాయి.

"మీ పేరేమిటండీ?"డాక్టురుగారు బుచ్చిబాబును అడిగాడు.

"బుచ్చిబాబు సార్ "దీనంగా చెప్పాడు.

[k3vv3]

"ఇక మీ ఆరోగ్యానికి డోకా లేదు.అయినా తప్పకుండా షుగర్ ,బి.పి లను కంట్రోల్లో వుంచుకోవడం ఎంతైనా అవసరం.ఉబకాయాన్ని తగ్గించుకోవడం కూడా అంతే అవసరం. లేకుంటే త్వరగా చెల్లు కుంటారు.మీ ఫ్యామిలీ డాక్టరు చెప్పిన విధంగా ఉదయం టిఫన్ కు రెండు ఇడ్లీలు,మధ్యహ్నానం భోజనానికి ఓ కప్పు అన్నం సాంబారుతో, కాసిన్ని మజ్జిగ,ఇక రాత్రి డిన్నరుకు రెండు చిన్న చపాతీలు ఏదేని కాయకూరలతోనో లేక ఆకు కూరలతోనో తీసుకొండి. పడుకోబోయే ముందు ఓ కప్పు పాలు తాగండి.ఆ డైటును కంటిన్యూ చేస్తూ రోజూ కంపల్సరిగా ముఫ్ఫైనుంచి నలభై నిముషాలు వాక్ చేయండి. ఓకే" అంటూ వెళ్ళిపోయాడు డాక్టర్ .బుచ్చిబాబు నోటికి తాళం వేయడంతో నోట్లో వెలక్కాయ పడ్డట్టయ్యింది.ఆ సమయానే రెండు వేలు బిల్లుకట్టమని కౌంటరునుంచి పిలిచారు. వెంటనే శ్యాం ప్లసాదు వెళ్ళి బిల్లుకట్టొచ్చి అందరికి రాత్రి డిన్నర్కు ఏం కావాలో చెప్పమని మెను అడిగాడు.అందరూ రకరకాలుగా చెప్పుకున్నారు. "ఓకే"అంటూ అటు తిరిగి "నీకురా బుచ్చీ!"అన్నాడు శ్యాంప్రసాదు.

"నాకు ఒక్క చపాతీ"అని చూపుడు వ్రేలితో చూపి తల దించుకున్నాడు బుచ్చిబాబు.మరది సిగ్గుతోనో లేక దిగులుతోనోనన్నది ఎవ్వరికీ అర్థం కాలేదు.

[k3vv3]

అప్పు తీర్చిన అప్పారావు! - పద్మావతి దివాకర్ల


"అప్పారావ్! అప్పు తీర్చుతానని చెప్పి నాలుగేళ్ళనుండి మమ్మల్నందర్నీ నీ వెంట తిప్పుతున్నావు. ఇంకెన్నాళ్ళు తిప్పుతావయ్యా?" శంకర్రావు గట్టిగా అడిగాడు.
"అలాగే నా నాలుగేళ్ళ ఇంటి అద్దె బాకీ కూడా ఎప్పుడు తీరుస్తావు అప్పారావూ?" అడిగాడు ఇంటి ఓనర్ పురుషోత్తం అప్పారావుని నిలదీస్తూ.
"నా వద్ద తీసుకున్న సరుకల బాకీ సంగతో?" అన్నాడు రామేశం.
"మరి నా హొటల్‌లో పద్దు మాటేమిటి?" కడిగేయసాగాడు కామేశం.
అప్పారావుని ముప్పేట దాడి చేయసాగారు అతనికి అప్పులిచ్చినవాళ్ళు. అప్పారావు ఇంటిముందు గుమిగూడిన అప్పులాళ్ళందరూ అప్పారావుని ఇలా స్త్రోత్ర పాఠాలతో ముంచెత్తసాగారు.
వాతావరణ హెచ్చరిక లేకుండా వచ్చిన సునామిలాగా అప్పులాళ్ళందరూ అప్పారావుని చుట్టుముట్టినా కొంచెంకూడా బెదరకుండా నిమ్మకు నీరెత్తినట్లు నిలబడ్డాడు అప్పారావు. అతని సంగతి అందరికీ తెలిసిందే కదా మరి! ఎప్పుడూ ఏదో సాకు చెప్పి అప్పటికప్పుడు తప్పించుకోవడం అతనికి అప్పుతో పుట్టిన విద్య మరి!
“అసలు అప్పు తీసుకోవడమే కానీ తీర్చడం ఎప్పుడైనా చేసావా ఏమిటి? అసలు అప్పుతీర్చడం నీ చరిత్రలోనే లేదే? ఈ సారి తాడో పేడో తేల్చుకోవాలి. నీతో ఇలా కాదు, ఈసారి కోర్ట్‌కి వెళ్ళాల్సిందే, మరి తప్పేట్టు లేదు." అన్నాడు బాగా మండిన సుందర్రావు.
"ఉరుకోరా నాయనా! అప్పారావుతో తగువు పెట్టుకోకు, అసలుకే మోసం వస్తుంది చూసుకో!" అంటూ వెనక్కు లాగేడు కామేశం.
సుందర్రావు మాటలు చెవికెక్కించుకున్న అప్పారావు, "ఏమిటి తొందర్రావూ! సారీ, సుందర్రావూ, నిజం చెప్పు, గుండెలమీద చెయ్యేసి మరీ చెప్పు? నేనెప్పుడూ అప్పు తీర్చలేదా? నాలుగేళ్ళ కిందటి సంగతి గుర్తు లేదా ఏంటి??" అన్నాడు.
అప్పుడు అందరికీ సినిమా రీళ్లలాగ నాలుగేళ్ళ క్రితం జరిగిన సంఘటన గుర్తుకు వచ్చింది. అప్పుడూ ఇలాగే అప్పారావు అందరి అప్పు తీరుస్తానని తన ఇంటికి పిలిపించుకున్నాడు. 'అప్పారావేంటి అప్పుతీర్చడమేమిటి? మన భ్రమ కాకపోతే?' అనుకుంటూనే అప్పారావు ఇంటిముందు గుమిగూడారు. అయితే అందర్నీ ఆశ్చర్య చకితుల్ని చేస్తూ, ఆ రోజు అందరూ తెల్లబోయేలా అప్పారావు తన బ్రీఫ్ కేస్ తెరిచి అందరికి వాళ్ళ వాళ్ళ అప్పులు తీర్చాడు. అది కలో, వైష్ణవ మాయో అర్ధం కాలేదు అప్పులాళ్ళందరికీ.
అయితే, అప్పు తీర్చే ముందు అప్పారావు అందరివద్దనుండి లిఖితమైన హామీ తీసుకున్నాడు. అదేమిటంటే, మళ్ళీ ఎప్పుడైనా తనకి అప్పు కావలసి వస్తే మాత్రం తప్పకుండా అప్పు ఇచ్చేట్లు పత్రం రాయించుకున్నాడు. ఏమైతే అయింది, ముందు పాత బాకీ వసూలైతే చాలని, అందరూ కళ్ళు మూసుకొని హామీ పత్రం మీద సంతకం చేసి వాళ్ళవాళ్ళ డబ్బులు తీసుకొని వెళ్ళిపోయారు. తర్వాత తెలిసిందేమిటంటే, అవన్నీ ఆ రోజే ప్రభుత్వం ద్వారా రద్దైన వెయ్యి, అయిదువందల రూపాయల నోట్లు. అప్పారావుకి ఆ డబ్బులు తిరిగి ఇవ్వలేక, మరేం చేయలేక, ఆ నోట్లు పట్టుకొని నెలల తరబడి బ్యాంక్ వద్ద క్యూలో నిలబడి మార్చుకున్నారు పాపం. ఆ దృశ్యాలన్నీ కళ్ళముందు మెదిలి అందరికీ ఆ నవంబర్ నెల చలిలో కూడా చెమట్లు పట్టాయి.
అందరికన్న ముకుందరావే ముందుగా తేరుకున్నాడు.
"గుర్తులేకపోవడమేమిటి? భేషుగ్గా గుర్తుంది! తీర్చకతీర్చక అప్పు పెద్ద నోట్ల రద్దు సమయంలో తీర్చావు. అన్నీ రద్దైన ఐదువందలు, వెయ్యరూపాయల నోట్లు ఇచ్చావు మరి. పోనీ అప్పు వసులైందే చాలని అవి పుచ్చుకొని చచ్చేము. ఆ నోట్లు మార్చుకోవడానికి బ్యాంక్‌క్యూలో ఇంటిల్లపాదీ నెలలతరబడి నిలబడ్డాము. బ్యాంక్‌ఖాతాలో జమ చేసినందుకు ఆదాయపు పన్ను శాఖ అధికార్లనుండి శ్రీముఖాలు కూడా అందాయి. వాళ్ళబారినుండి తప్పించుకొనేసరికి మా తలప్రాణం తోకకొచ్చింది. మా బుద్ధి గడ్డితిని మళ్ళీ నీకు అప్పు ఇచ్చేం!" అన్నాడు అప్పటివరకు నోరు విప్పని ముకుందరావు ఆ పాత దృశ్యాలు గుర్తుకుతెచ్చుకొని బెంబేలెత్తిపోతూ.
"మరి గుర్తుందికదా! ఏమైతేనేమి అప్పు తీర్చానా లేదా అన్నదే పాయింట్! మరి నాకు మాటిచ్చినట్లు మళ్ళీ అప్పు ఇస్తిరే! ఈ సారి కూడా నేను కచ్చితంగా అప్పు తీర్చబోతున్నాను. సరిగ్గా వినండి. వచ్చే నెల ఎనిమిదో తారీఖున మీ అందరి అప్పు తీర్చడానికి మంచి ముహూర్తం నిశ్చయించాను. ఆ రోజు అందరూ కట్ట కట్టుకొని రండి. మీ అందరి బాకీ అణాపైసలతో సహా చెల్లించకపోతే అప్పుడు నన్నడగండి." అన్నాడు అప్పారావు జంకు గొంకు లేకుండా.
అంత నిబ్బరంగా అప్పారావు మాట ఇచ్చేసరికి అక్కడ గుమిగూడిన అప్పులాళ్ళందరూ ఖంగు తిన్నారు. కొందరికి నిజంగానే మతులు పోయినై!
'కొంపతీసి మళ్ళీ పెద్దనోట్లు రద్దుగానీ ప్రభుత్వం ప్రకటించలేదు కదా. అసలే ఇంట్లో వాళ్ళు ఎడతెరిపిలేకుండా సీరియల్సు చూడటంవల్ల మనకి వార్తలు కూడా వినడానికి వీలు కావడం లేదుకదా!' స్వగతంగా కామేశం అనుకున్నా పైకి వినబడనే వినబడింది.
అయితే అందరికీ ఈ అనుమానమే కలిగింది కూడా. అయితే ఇవాళ అలాంటి వార్తేమీ లేదే! ఏమో ఈ ఎనిమిదో తారీఖన మళ్ళీ పెద్ద నోట్లు రద్దవుతాయేమో? అప్పుడప్పుడు పనీపాటా లేనివాళ్ళు సామాజిక మాధ్యమాల్లో పుకార్లు లేవదీస్తున్నారు కదామరి అవి నిజమవుతాయేమో? కొంపదీసి మన అప్పారావుకి దివ్యదృష్టి గానీ ఉందేమో? ఇలా పరిపరి విధాల పోయాయి వారివారి ఆలోచనలు.
అయితే నోరు మెదపడానికి జంకారందరూ. 'ఏమో ఎవరు చెప్పొచ్చారు, తము నిత్యం మొక్కే ముక్కొటి దేవతల్లో ఏ దేముడో మన అప్పారావుకి సద్బుద్ధి గానీ ప్రసాదించారేమో?' అనుకున్నాడు రామేశం. అక్కడున్న వాళ్ళందరూ ఇంచుమించు అలాగే అనుకున్నారు మనసులో.
అందరూ నిశ్శబ్దంగా ఉండటం చూసి, "మౌనం పూర్ణ అంగీకారమంటారు కదా! అందరూ క్షేమంగా వెళ్ళి వచ్చే నెల ఎనిమిదో తారీఖకల్లా వచ్చేయండి. మీమీ బాకీలు ఆ రోజు వసూలు చేద్దురుగాని." అన్నాడు అప్పారావు.

[k3vv3]

"మౌనం పూర్ణాంగీకారం కాదహే! మౌనం అర్ధాంగీకారం అంటారు." అన్నాడు సామెతల్రావు అనబడే సన్యాసిరావు. సామెత తప్పు పలికేసరికి అతనికి అప్పారావుమీద పీకమొయ్యా కోపం వచ్చింది మరి.
"ఉండహే! అసలే టెన్షన్‌తో, సస్పెన్స్‌తో చస్తుంటే మధ్యలో నీ సామెతల గోలేంటి? ఇక్కడేం సామెతలమీద చర్చా వేదిక పెట్టలేదు." సీరియస్‌గా వార్నింగ్ ఇచ్చాడు కామేశం.
"కిందటి సారిలాగే ఈ సారికూడా నా మాటలమీద నమ్మకముంచి ఆ రోజున ఇదే సమయానికి రండి. మీ బాకీ అణాపైసలతో వసూలు చేసుకోండి." అన్నాడు అప్పారావు ఇంట్లోకి వెళ్తూ మరో మాటకి తావియ్యకుండా.
ఎనిమిదో తారీఖంటే సరిగ్గా పదిహేనురోజులుంది. అసలు ఆ రోజు ఎలా అప్పు తీర్చబోతాడో, అసలు అప్పు తీర్చకుండా ఇంకా ఎవైనా కుంటి సాకులు చెప్పి తప్పించుకుంటాడో ఊహించలేకున్నారెవరూ. ఎందుకైనా మంచిదని అప్పులాళ్ళందరూ కలసి ఓ సమావేశం ఏర్పాటు చేసుకొని, అప్పారావు అన్నదాంట్లో లొసుగులేవైనా ఉన్నాయేమోనని క్షుణ్ణంగా చర్చించసాగారు.
ఎంత చర్చించినా ఏ మాత్రం లాభం లేకపోయింది. కొందరేమో బహుశా అప్పారావు ఏ బ్యాంక్‌నుండో అప్పు తీసుకొని అందరి బాకీలు తీర్చుతాడని ఊహిస్తే, మరికొందరు ఏ పెద్ద చేపకో గేలం వేసి అందరి అప్పులు తీరుస్తాడేమోనని ఊహించారు. అతనికేమైనా దూరపు బంధువుల ఆస్థి కలిసొచ్చిందో లేక లంకెబిందెలేమైనా దొరికాయేమోనని అభిప్రాయపడ్డారు మరికొందరు. కొందరు నిరాశావాదులు మాత్రం మళ్ళీ ఈ సారి కూడా ఏదో మాయ చేసి అప్పు ఎగ్గొడుతాడేమోనని అనుకున్నారు. మొత్తానికి ఎంత అలోచించినా ఇంతకుమించి ఏవిధమైన క్లూ కూడా దొరకలేదెవరికీ. ఆ రోజు నుండి వాళ్ళందరికీ ఒకటే ఆలోచన అప్పారావు తమ అప్పు ఎలా తీరుస్తాడోనని. అసలింతకీ తీరుస్తాడా, లేదా అన్నది కూడా ఓ మిలియన్ డాలర్ ప్రశ్నై కూర్చుంది.
రోజులు గడిచేకొద్దీ అందరి నరాలు టెన్షన్‌తో చిట్లిపోతున్నాయి. అందరిలోనూ ఒకటే ఆతృత. రక్తపోటు పెరిగిందేమోనని మాటిమాటికీ డాక్టర్‌వద్దకి వెళుతున్నారు అప్పటికే బిపి ఉన్నవాళ్ళు. అదిలేనివాళ్ళు కొత్తగా ఏమైనా రక్తపోటు వచ్చిందేమోనని భయపడుతూ ఆస్పత్రికి వెళుతున్నారు. అయితే ఇందరి రక్తపోటుకి కారకుడైన అప్పారావు మాత్రం చిద్విలాసంగా రోజులు గడుపుతున్నాడు.
చివరాఖరికి ఆ రోజు, అదే ఆ నెల ఎనిమిదో తారీఖు, అప్పులాళ్ళందరూ ఎదురుచూసిన రోజు రానే వచ్చింది. ఎందుకైనా మంచిదని ఆ ముందు రోజు రాత్రి పన్నెండు గంటలవరకూ వచ్చే అన్ని ఛానెళ్ళ వార్తలు, ఆ రోజు ఉదయంవరకు అన్ని వార్తలు చూసి ఊపిరి పీల్చుకున్నారు కామేశం తదితరులు. 'అమ్మయ్య! పెద్దనోట్లు రద్దు లేదు!' అని సంతోషించి అప్పారావు ఇంటి వైపు పరిగెట్టారందరూ. పదిగంటలకల్లా అందరూ అప్పారావు ఇంటిముందు గుమిగూడారు. అందరి ముఖాలు అంతులేని ఆతృత, ఆందోళనతో నిండి ఉన్నాయి.
అప్పారావు చిరునవ్వు ముఖంతో ఇంటి వరండాలోనే వీరందరికోసం వేచి ఉన్నాడు. అందర్నీ చూస్తూనే, "రండి! రండి!! మీ అందరి అప్పు తీర్చడంకోసమే ఎదురు చూస్తున్నాను. దయచేసి అందరూ క్యూలో రండి. మీ వంతు వచ్చేవరకు క్యూలోనే ఉండండి." అన్నాడు అప్పారావు.
చేసేదిలేక అందరూ క్యూ కట్టారు. అప్పుడు అప్పారావు, "వినండి. లోపల గదిలో నా మిత్రుడు పాపారావు ఉన్నాడు. నా అప్త మిత్రుడైన పాపారావే నా అప్పు మిత్రులైన మీ అందరి అప్పు పూర్తిగా అణాపైసలతో సహా చెల్లిస్తాడు. అతను అప్పు తీర్చిన వెంటనే అతనికి చెల్లుచీటి ఇచ్చి పెరటి గుమ్మం నుండి మీ దారిన పొండి. మళ్ళీ మీకు అప్పు ఇవ్వాలనిపిస్తే మాత్రం ఈ అప్పారావుని మరువకండేం! సదా మీ అప్పు సేవలో ఈ అప్పారావెప్పుడూ తయారుగానే ఉంటాడు. అప్పుదేవో భవ!" అన్నాడు.
ఆ క్యూలైను మెల్లమెల్లగా కదులుతోంది. బయట ఉండి అప్పారావు ఒకొక్కళ్ళనే లోపలికి పంపిస్తున్నాడు. అందరికన్న ముందు కామేశం ఉన్నాడు. చివర సుందర్రావు ఉన్నాడు. సుందర్రావుకి తొందరెక్కువైనా, ఈ రోజు కొద్దిగా లేటైన పాపానికో లేక పుణ్యానికో క్యూలో చివరన ఉన్నాడు. ఒక్క కామేశం పని పూర్తవడానికి అరగంట సమయం పట్టింది.
"ఒక్కకరికి ఇంత సమయం ఎందుకు పడుతోందో?" సుందర్రావు సందేహం బయటపెట్టాడు, ఎందుకంటే తనవంతు వచ్చేసరికి డబ్బు మిగులుతుందో లేదోనని అతని గుబులు అతనిది.
"మరి లెక్క సరిగ్గా చూడొద్దేమిటి?" రామేశం సమాధానం.
"కొంపతీసి కిందటి సారి పెద్దనోట్లకి రివెర్స్‌గా ఈ సారి చెల్లని చిల్లర నాణాలు ఇవ్వటం లేదుకదా! అసలే మన అప్పు అణాపైసలతో తీరుస్తానన్నాడు కదా!" శంకర్రావు సందేహం.
"నిశ్శబ్డం." అని హెచ్చరించాడు అప్పారావు. ఆ తర్వాత ఎవరికి వారు ఊహాగానాలు చేస్తూ మెల్లగా తమలోతాము గుసగుస లాడుకోసాగారు.
ఈ లోపున క్యూలైన్ మెల్లమెల్లగా కదులుతోంది. సమయం పెరిగేకొద్దీ అందరిలోను అసహనం చోటు చేసుకుంది. అయితే అప్పారావు నుండి అప్పు వసూలవుతుందన్న ఆనందంలో ఆ అసహనాన్ని లోలోపలే దాచుకున్నారు, ఒక్క సుందర్రావు తప్ప. క్యూలో చివరనున్న కారణంగా ఎక్కువ అసహనానికి గురవసాగాడు అతను.
క్యూలైన్ మెల్లగా తరగసాగింది. అప్పు ఏవిధంగా తీరుస్తున్నాడో తెలుసుకోవాలన్న ఆతృత సుందర్రావుని నిలబడనియ్యలేదు. అతని ముందు మరో ఇద్దరు ఉండగా మెల్లగా అక్కడ్నుంచి బయటపడి అప్పారావు ఇంటి వెనకవైపు వెళ్ళాడు. అక్కడ కిటికీలోంచి లోపలి దృశ్యం చూసి నిశ్చేష్టుడైయ్యాడు. లోపల ఉన్న ముకుందరావు అతని ఎదురుగా ఉన్న అప్పారావు మిత్రుడైన పాపారావుతో తీరుబాటుగా పేకాడుతున్నాడు. 'ముకుందరావు తన అప్పు వసూలు చేసుకొని తన దారిన పోకుండా, ఈ పేకాటేమిటి మధ్యలో?' అని మనసులో అనుకొని చూడసాగాడు. ఓ పదినిమిషాల తర్వాత పాపారావు, "ఈ సారి కూడా నువ్వే ఓడిపోయావు. ఈ ఆటతో నా మిత్రుడైన అప్పారావు అప్పు పూర్తిగా తీరిపోవడమేకాక నువ్వే అతనికి ఓ అయిదువేలు బాకీ పడ్డావు. ఆ అయిదువేలకి నాకు నోటురాసి నీ చెల్లుచీటీ నువ్వు తీసుకుపో! ఈ ఐదువేలు అప్పారావుకి నెమ్మదిమీద తీర్చుదుగానిలే!" అని ఏడుపు మొహం పెట్టుకు కూర్చున్న ముకుందరావు వైపుకి తత్సంబంధమైన కాగితాలు తోసాడు పాపారావు.
విధిలేక ఆ ఏడుపుమొహంతోనే ఆ కాగితాలు తీసుకొని సంతకం పెట్టాడు ముకుందరావు. అదంతా చూసాక అసలు సంగతి అప్పుడు అర్ధమైంది సుందర్రావుకి. 'ఇదా అప్పారావు ఎత్తు!' అనుకున్నాడు. అప్పారావు తన అప్పు తీర్చడానికి తన మిత్రుడైన పేకాట పాపారావు సహాయం తీసుకున్నాడు. పేకాట పాపారావు పేకాటలో ఉద్దండుడు. అప్పులాళ్ళందరితో పేకాట ఆడి వాళ్ళందర్ని ఓడించి అప్పారావు అప్పు ఆ విధంగా తీర్చడమే కాకుండా తిరిగి వాళ్ళని అప్పారావుకి బాకీ పడేటట్లు చేస్తున్నాడు. ఈ విషయం గ్రహించి పరుగుపరుగున తిరిగివచ్చాడు క్యూలో ఉన్నవాళ్ళని హెచ్చరించడానికి. అయితే అప్పటికే తన ముందు ఉన్న ఒక్కడు కూడా ఆ ఇంట్లోకి దూరాడు పాపారావు బారిన పడటానికి

[k3vv3]

"మోసం! కుట్ర! దగా!" అన్నాడు అప్పారావుని చూసి రొప్పుతూ.
"ఏమిటి మోసం అంటున్నావు?! నేను అప్పు తీర్చడం కుట్ర, దగానా? నీ గురించే నేను కాచుకున్నాను ఎక్కడికి వెళ్ళావోనని. ఇక నీ ఒక్కడి అప్పే మిగిలిపోయింది. పద లోపలికి, నీ బాకీ నా మిత్రుడు పాపారావు తీరుస్తాడు” అని సుందర్రావు గింజుకుంటున్నా వినక ఇంట్లోకి లాక్కెళ్ళి బయట గడియవేసాడు అప్పారావు.
ఈ విధంగా అప్పారావు తన అప్పులోళ్ళందరి బాకీ తన మిత్రుడైన పేకాట పాపారావు ద్వారా చెల్లు వేయడమే కాక వాళ్ళందరూ కూడా తిరిగి తనకి బాకీ పడేటట్లు చేసాడు. అయితే ఆ తరవాత మన సుందర్రావుకో సందేహం వచ్చింది, 'మరి మొదట పాపారావు పేకాట ద్వారా మోసపోయినవాళ్ళు తిరిగివచ్చి క్యూలో తమవంతు మోసపోవడానికి కోసం ఓపిగ్గా నిలబడ్డవాళ్ళకి హెచ్చరించలేదెందుకు?' అని. అయితే, తను మోసపోయిన తర్వాత మిగతా వాళ్ళెందుకు మోసపోకూడదూ, పక్కవాడెందుకు బాగుపడాలి అన్న సగటు మనిషి బలహీనత మనసుకి తట్టి ఆ చిన్నపాటి సందేహం కూడా ఎవర్నీ అడగకుండానే తీరిపోయింది సుందర్రావుకి. మరి అప్పులాళ్ళ అనైక్యతే కదా అప్పారావు బలం.

[k3vv3]

Nice update, K3vv3 garu!!! Hope you had a good foreign trip...
clp); clp);

Thank you captain garu, I am still abroad and back to India in 45 days

[k3vv3]

నయన విన్యాసం - వారణాసి రామకృష్ణ

పొద్దున్నే పనేమీ లేక కళ్ళు నులుముకుంటుంటే సెల్ మోగింది.,చూస్తె డాక్టర్ కన్నారావు!

అతనూ అమెరికాలో నా లాగే కంటి డాక్టరు. ఎప్పుడో అమెరికా వెళ్ళిపోయాడు. దాదాపు ఏడాది క్రిందట కాల్ చేసి ఇండియా వచ్చేసి బోలెడు సంపాయించుకుంటా అన్నాడు. అప్పుడు నేను

“అమెరికా లో కంటే హైడ్రా బాడ్లో ఎక్కువ ఏం సంపాదిస్తావురా? ఇక్కడ పని లేక నేనే కళ్ళు నులుము కుంటున్నా” నవ్వుతూ అన్నాను. ఆ తర్వాత ఇదిగోమళ్ళిపొద్దున్నేకాల్!

“ ఇప్పుడు నేనూ హైడ్రాబాదీ నే! ” కన్నారావు హుషారుగా చెప్పాడు.

“అవునా!ఎప్పుడొచ్చావు?” అడిగితె, “ వచ్చి రెండు నెలలు దాటీంది” అన్నాడు

“హార్ని! ప్రాక్టీస్ ఎలా ఉంది” అంటే “ సూపరో సూపరు! ఫ్లాటు,ఆడి కారు కొన్నా! హహహ “ గట్టిగా నవ్వేడు. “ఓర్ని! అమెరికా లో లేని ప్రాక్టీస్ హైద్రాబాద్ లో ఎక్కడ్రా నేత్రావధాని! “ అనుమానంగా అడిగితే “ ఓరి పిచ్చోడా! హైడ్రా బాడ్లో కళ్ళ సమస్యలు ఎక్కువని ఉహించిందే నిజమైంది” అన్నాడు. “ఉహించావా? ఎలా? “

“ అదేరా నీ మంద బుద్దికి నా పాదరసం బుర్రకి ఉన్న తేడా!”“సరే ఒప్పుకుంటా! ఐతే మందబుద్ది తల్లోకి కొంచెం పాదరసం పారబోయ్యి ” “ పోస్తా .. నా క్లినిక్కి వచ్చెయ్యి” అంటూ అడ్రస్ చెప్పాడు. వెళితే మై గాడ్! ఆస్పత్రి నిండా బోలెడు మంది పేషెంట్లు! కన్నారావు చాల బిజీ గా ఉన్నాడు, నన్ను చూసి “రారా కూర్చో “ అనేసి సీరియస్ గా పేషంట్లని చూడసాగాడు. రద్దీ తగ్గాక నా వైపు తిరిగి

“చూశావా ఎంత మంది కంటి జబ్బుల వాళ్లు నీ హైడ్రాబ్యాడ్లో ? “ అన్నాడు .

“ ఇదేంటి గురూ ఇంతమంది కంటి జబ్బుల వాళ్ళు ఉన్నారని నేను ఉహించనేలేదు”

“ హహహ” మని నవ్వి కన్నారావు “ అసలు వచ్చిన పేషంట్లని గమనించావా” అడిగాడు. ఈలోగా మరింత మంది దూసుకొచ్చారు. అంతా మయోఅయంగా (అంటే అయోమయానికి తర్వాతి స్టేజిఅన్నమాట) ఉంటె వెర్రి మొహం పెట్టా. నా వెర్రి ఫేసు చూసి వెక్కిరింతతో నవ్వి
“పిచ్చోడా! మన చుట్టూ జరిగే పరిస్థితుల్ని గమనిస్తే అన్నీ అర్ధం అవుతాయ్! నువ్వు ఇక్కడి టీవీ లో డైలీ సేరియళ్ళు చూడవా?” అడిగాడు
“వామ్మో! డైలీ సీరియళ్ళా !” బాంబు బాడి మీద పడ్డట్టు తుళ్ళి పడ్డాను.

“అదేంట్రా అంతలా భయపడ్డావు ?”

“భయమా?భయమున్నరా? మా బామ్మకాశీ వెళ్తూ జీవితం మీద విరక్తి పుట్టాలనుకుంటేనే టీవీ చూడరా బడుద్దాయి అని చెప్పెళ్ళింది. అప్పట్నించి అస్సలు టీవీ ఆన్ చెయ్యలేదు! “

“నీ మొహం! అప్పుడప్పుడు పిచ్చి పిచ్చి ఆలోచనలు వెర్రి మొర్రి కొత్త ఉహాలు రావాలంటే టీవీ డైలీ సీరియళ్ళు గమనించాలి, కానీ చూడకూడదు!” కన్ను గీటి చెప్పాడు

“ వల్ల కాదుగానీ ఇంకో మాట చెప్పు! “

“ కంటి డాక్టరువి అయి ఉండి కంటికి కనిపించేది గమనించవన్నమాట! “

“ సుత్తి కొట్టకుండా సూటిగా చెప్పు!”

“చెప్తా! నీకో క్లూ ఇస్తా .. ముందు ఇంటి కెళ్లి డైలీ సీరియల్సు గమనించు” అన్నాడు .

ఈలోగా మరో పేషంట్ వస్తే బగబగా ( అంటే గబాగబా కంటే ఎక్కువ స్పీడన్నమాట) ఇల్లు చేరి టీవీ ఆన్ చేసి అదేదో దిక్కు మాలిన ఛానల్ లో “కూతురా కూతురా నా ప్రియుడి పెళ్ళామా “ అనేడైలీ సీరియల్ వస్తుంటే చూడసాగాను...

**** **** *****

తల్లి పాత్రధారిణి కొడుక్కి కాఫీ కప్పు చేతిలో పెట్టగానే కోడలు పాత్రధారిణి మరో టీ కప్పు తో వచ్చి

“ ఆగవే అత్తమ్మా!” గట్టిగా అరిచింది.కొడుకు హతాశుడై చూసాడు. కోడలు కళ్ళు ఎరుపెక్కాయి. గుడ్ల్లు గుండ్రంగా తిరిగాయి. కను బొమ్మలు పైకి కిందికి ఊగేయి. విసవిసా చూస్తూ “ కాఫీ లో విషమెందుకు కలిపావు అత్తమ్మా!” కళ్ళు చిట్లించింది. మళ్ళీ కళ్ళు గుండ్రంగా తిప్పి తల వంచి అత్తమ్మని వోరగా చూసిoది. వికటాట్టహాసం చేసింది. అత్తమ్మా ఏమి తక్కువ తినలేదు ఆమె కూడా కనుగుడ్లు గిరగిరా తిప్పింది కళ్ళు చిట్లించింది. నల్ల గుడ్లు ముక్కు మీదకి రప్పించి రౌండు గా తిప్పింది . ఇలా అరగంట సేపు అత్తాకోడళ్ళ నయనవిన్యాసాలు ముగిసాక కోడలు హు అంటూ కోపంగా తిరస్కారంగా ముక్కు పుటలు ఎగురేసి కళ్ళు అగ్ని గోళాల్లా నిప్పులు కురిపిస్తూ గబుక్కున మొగుడి చేతిలో అత్తమ్మ పెట్టిన కప్పు ఒక్క లాగు లాగి నేల కేసి కొట్టి “కాఫీ లో ఏం కలిపావో చెప్పవే” అంటూ వికటంగా నవ్వింది. అత్తమ్మ కోడలు చేతిలోని కాఫీ కప్పు లాక్కుని గోడ కేసి విసిరి కొట్టి కళ్ళు తాటికాయలంత చేసి ఆవేశంతో “నా కొడుకు ప్రాణాలు తీద్దామని కుట్ర చేశావే రాక్షసీ “అంటూ అరిచింది.

అంత సేపూ బిగదీసుకుని కూచున్నకొడుకు కళ్ళు ఎర్ర బడ్డాయి.కనుగుడ్లు రివ్వు రివ్వున తిప్పుతూ చెయ్యి గాల్లోకి లేపి పెళ్ళాన్ని చాచి కొట్టాడు. కోడలుచేత్తోబుగ్గ పట్టుకునిఅత్తమ్మని కొరకొరాచూసింది.అత్తమ్మకళ్ళలోపైశాచిక నవ్వుస్పష్టంగాకనిపించింది. ఇంతలో కొడుకు వేగంగా తల్లి వైపు దూసుకొచ్చి బాక్సర్ లా ముక్కు మీద బలంగా పంచ్ ఇచ్చాడు. ముక్కు ఈ లావున వాచింది. అత్తమ్మ కళ్ళు అవమానం భారం తో షాక్ తిన్నట్టు చూశాయి. కోడలు క్రౌర్యం నిండిన చూపులతోచూసింది. కొడుకు కొరకొరా ఇద్దర్నీ చూసి ”పొద్దున్నేకాఫీచుక్కపొట్టలో పడక పొతేచస్తాను! చంపేద్దామని అత్తాకోడళ్ళిద్దరూ ప్లాన్ చేస్తారా?”అంటూ జేబులోంచి కత్తి తీసి పెళ్ళాం పొట్టలో ఒక్క ఉదుటున పొడిచి భయంకరంగా నవ్వుతు గుడ్లుతిప్పాడు . తల్లి మంచి పనిచేసావురాఅబ్బాయ్ అన్నట్టు కళ్ళుఆడించింది.

[k3vv3]

ఈసారి కొడుకు కత్తితోతల్లిగుండెల్లోబలంగాపొడిచాడు.అత్తాకోడళ్ళిద్దరూహాహాకారాలుపెడుతూ గుడ్లు మిటకరించారు.ఆతను హేళనగా నవ్వి పక్కకి జరిగితే..అక్కడ మరో ఇద్దరు ఆడ వాళ్ళు. ఒక పడుచు అమ్మాయి, ఇంకో పెద్దావిడ! ఇద్దరూ గార పళ్ళు బైట పెట్టి కళ్ళ తో నవ్వేరు. కొడుకు పెద్దావిడ తో

“ అత్తా! నా పెళ్ళాం చచ్చిన మరుక్షణం నీ డాటర్ మెళ్ళో తాళి కడతా” అంటుండగానే అక్కడమరో కుర్రాడు పిచ్చినవ్వులు నవ్వుతూ రక్తంమడుగులోఉన్నకోడలికిపిస్టల్ అందిస్తే కోడలు మొగుడికి గురిపెట్టిగుడ్లుమిటకరించింది. పడుచు అమ్మాయి మొహం లో రంగులు తిరిగాయి.కళ్ళు భయంతో పెద్దవి అయినాయి. కెమెరా స్లో మోషన్ తో ఆ ఇద్దరి మొహల్లోకి జూమ్ అవుతుండగా “సుమతి పతి సుమంత్ ని చంపుతుందా లేక సవితి రేవతిని కాలుస్తుందా? రేపటి భాగం లో..’ అన్నఅక్షరాలు కనిపించాయి. తర్వాత ఆ సీరియల్ లక్షా పాతిక వేల భాగాలు పూర్తి చేసుకున్నట్టు చూపించి మళ్ళి తర్వాతి భాగం రేపు మధ్యాహ్నం ఇదే టైం కి అంటూ ముగించారు. నేను “మయ్యా-అ” అనుకుని( అంటే అమ్మయ్యా కంటే ఎక్కువ రిలీఫ్) ఛానల్ మారిస్తే- “ సావిత్రిగారి సావిట్లో సంపెంగ చెట్టు” డైలీ సీరియల్ వస్తోంది

***** **** *****

పెళ్లి కొడుకు విసురుగా జీలకర్ర బెల్లం పెళ్లి కూతురి నెత్తి మీద పెట్టాడు. పెళ్లి కూతురూ కోపంగా అతని నెత్తి మొత్తి మొట్టికాయ వేసింది. పెళ్లి కొడుకు తల వంచిన వాడల్ల్లా నలభై ఇదు డిగ్రీలు తిప్పి కళ్ళెర్ర జేశాడు. గుడ్ల్లు గుండ్రంగా తిప్పాడు.కను బొమ్మలు పైకి కిందికి ఊపాడు. చేతి కంటిన బెల్లంపాకం నాకుతూ “ఇకనుంచి నీకు పిచ్చిపట్టిస్తానే! పెళ్లి అయ్యిందనిసంబరమా!సంక నాకిపోతావ్! చిత్ర హింసలు భరించలేక పిచ్చికుక్కలా రోడ్డున పడతావ్!” అంటూ భయంకరంగా నవ్వుతూ కళ్ళు రౌండు రౌండు గా గిర గిరా తిప్పేడు. ఈలోగా కెమెరా పెళ్లి కూతురి మొహం మీద జూమ్ అయ్యింది. ముందు నవ్వి ఆనక కళ్ళు నిప్పుకణికల్లా ఎర్రగా చేసింది. ఒక్కసారిగా గాల్లోకి లేచింది. జుట్టు విరబోసి కళ్ళు నిప్పుల్లా మెరుస్తుంటే వికటాట్టహాసం చేసి “వదలనురానిన్ను! పెళ్లి అయిపోయింది ఇక నన్నోఆటఆడిద్దా మనుకుంటున్నావా ..ఆట! హహహా! శోభనం గది లో నీకు..” అంటూ చిటికెన వేలు పైకెత్తి చూపించి “నాలుగు లీటర్లు పోయిస్తా! తోలి రేయే.నీకిక ఆఖరి రేయి! హహహ్హ!! “ అంటూ వంకర తలతో కళ్ళు గిర గిర తిప్పింది.

హర్నయనోయ్! నేను బెంబేలెత్తిపోతూ ఛానల్ తిప్పితే మరోమాయదారి డబ్బింగ్ సీరియల్ -

“మామగారింట్లోమందేది” వస్తుంటే పెట్టా. నా కర్మ కొద్దీ అది మరింత దారుణం ..

**** **** *****

బోలెడు మంది నంగిరి నంగిరిగా నవ్వుతూ వెర్రి వెర్రిగా ఎగుర్తూ గంతులేస్తున్నారు బ్యాక్ గ్రౌండ్ లో ఏదో పిచ్చి పాట: హిందూస్తాన్ మే సబ్ సే అచ్చా డాడీ, ప్యార్ సనం తుజుకో ముజుకో సలాం కరుంగా డాడీ అంటూ చిరిగిన జీన్స్ వేస్కుని ఒక పిల్ల పాడుతూ డాడీ డాడీ అంటూ బఫూన్ లా ఉన్న అతనితో ఏదేదో బడబడా వాగుడు పండులా వాగుతూ (అంటే వాగుడుకాయ కన్నాఎక్కువన్న మాట)కస్సుకస్సు మంటూ నవ్వింది. సదరు డాడీ అంత దాకా మాములుగా చూసిన వాడల్లా వికటంగా కళ్ళు చిట్లించాడు. కనుబొమలు దగ్గరగా చేసి కనురెప్పలు టపటపా లాడించి కూతురు చేతిలో కొత్త కారు తాళాలు పెట్టేడు. కారు తాళం గాల్లోకి ఎగరేసి అమ్మాయి నడుస్తుంటే స్లో మోషన్ లో చూపించారు. డోర్ తీసి ఇంజిన్ ఆన్ చేసింది. ఈసారిసదరు డాడీకూతుర్నిశత్రువుని చూసినట్టు చూస్తుంటేమళ్ళిబ్యాక్ గ్రౌండ్ లో పిచ్చిపాట:
”ఈ కారు ప్రయాణం నీకు అంతిమప్రయాణం! అనంత లోకాలకి పయనం ” అంటూ! అంతలోనే కెమెరా డింగు డింగు మని కుదుపులతో జూమ్ చేసి కూతుర్ని చూపగానే మొహం లో పైశాచిక నవ్వు ప్రత్యక్షమైంది. కారు వేగంగా ముందుకుపోగానే వెనక ఆమె ప్రియుడు రాకేశ్ ఉన్నాడు. కూతురు క్షణం లోనే రూట్ మార్చి డాడీని గుర్రుగా చూసి కళ్ళు ఎర్రగా చేసి “ సారీ డాడీ!నువ్వు నా తండ్రివి కాదనీ ప్రియుడు రాకేశ్ చెప్పాడు ఇన్నాళ్ళు మోసం చేసినందుకు నీకిదే శిక్ష” అంటూ డాడీ మీదకి అతివేగంగా కారు నడపసాగింది. మిగతా జనాలు కెవ్వు కెవ్వు మని అరుస్తూ కళ్ళుగిర్రు గిర్రున తిప్పేరు ఒకళ్ళ వంక మరొకళ్ళు ఎందుకో వింత వింత చూపులు చూసుకున్నారు. దూసుకోస్తున్న కారునిచూసిడాడీకనుగుడ్లు భయం తో పెద్దవయి చావు భయం కళ్ళల్లోస్పష్టంగాకనిపించిందిఇంతలోసదరు ప్రియుడు రాకేశ్ తల తిప్పికారుకి అమర్చిన బాంబురిమోట్ చేత్తోతడిమి నవ్వి“నువ్వుమాంగారిని డీకొట్టిన క్షణమేనీ ఆఖరిక్షణం” అనేసి పక్కనేఉన్న డాడీ భార్యతో “ఒక్క దెబ్బకి రెండు పిట్టలు” గొప్ప పని చేసినట్టు చెప్పాడు అంతపెద్దావిడ రాకేశ్ ని కౌగలించుకుని “ఆస్తి మన చేతికి రాగేనే ఫారిన్ పోదాం “ అంది. కార్లో అమ్మాయి కళ్ళు చికిలిస్తూoడగా తెర మీద సీరియల్ పాతిక లక్షలా తొంభై తొమ్మిదోభాగం పూర్తి అయినట్టు అంకెలు కనిపించాయి!

అయిపోయిందా? వామ్మో! ఇవేం మాయదారి సీరియల్స్! తలదిమ్మెక్కి నిద్ర మాత్రలు వేస్కుంటే గాని నిద్ర పట్టి చావలేదు. మర్నాడు పొద్ద్దున్నే కంటిడాక్టరు కన్నారావు గుర్తొచ్చి ‘అయినా నన్ను ఇవన్ని ఎందుకు చూడమన్నాడో?’ అర్ధం కాక ఆస్పత్రికి మళ్ళీ వెళ్ళా!
నన్ను చూడగానే కన్నారావు “ ఊ! టీవీ సీరియళ్ళు చూశావా” అడిగాడు

“ చూశాలే గానీ ఈ తుక్కు సీరియళ్ళకి నువ్వు హైదరాబాద్ రావటానికీ ఏంటి సంబంధం?

“చెప్తా, ఇంతకీ అందులో నటించిన వాళ్ళగురించి ఎప్పుడైనా ఆలోచించావా? “ ఆ ప్రశ్నకి విస్తూపోయాను.

” లేదు! కానీ ప్రతీరోజూ సిరియల్స్ చూసే ప్రేక్షకులని తలచుకుంటే కడుపు తరుక్కుపోతోంది.”

“అక్కడే దాల్ లో లెగ్గేశావు! నువ్వు గమనిస్తే- ఆ నటీనటులు క్షణానికోసారి కళ్ళు తిప్పాలి! నిమిషానికి నాలుగుమాట్లు గుడ్లు మిటకరించాలి!అదేంత కష్టమో అసలు అలా నటించడం వల్ల వాళ్ళ కళ్ళు ఎంత దెబ్బతింటాయో ఊహించావా??” అతని ప్రశ్నకి ఉలిక్కిపడ్డాను. వరండా లో ఉన్న పేషంట్లు టీవీనటులు అన్నసంగతిఅర్ధమైంది! “అంటే. అంటే” నోటెమ్మట మాట రాక నిర్ఘాంతపోయి తేరుకుని అడిగే లోగా బిలబిలమంటూ ఇద్దరు పెషంట్లు వచ్చేరు. వాళ్ళు ఎవరో కాదు నిన్న చూసిన “కూతురా కూతురా ప్రియుడి పెళ్ళామా” సీరియల్ లో అత్తాకోడళ్ళు! పాపం ఇద్దరి కళ్ళు ఇంతలావున వాచిపోయి ఉన్నాయి. కళ్ళక్రింద ఉబ్బెత్తుగా ఉంది. కన్నారావు నవ్వుతు” ఎలాఉంది కన్ను తగ్గిందా?” అడిగితే ఇద్దరూ బొంగురు గొంతు పెట్టి “ ఏం తగ్గడమో నా బొంద! మీ ట్రీట్మెంట్ తో కాస్త కళ్ళ వాపు తగ్గుతుండగానే నిన్నమళ్ళీఇంకో ఎపిసోడ్ చెయ్యాల్సివచ్చింది” చెప్పారు. వెంటనే నేను కుతూహలంగా

[k3vv3]

“దీన్లో కూడా మీరు కళ్ళు తిప్పట మేనా?” అడిగితే నన్ను వింతగా చూసి “కూడా అని అడగటం దేనికీ? నా బొంద! దేనిలో అయినా కళ్ళు గిర గిరా తిప్పాల్సిందే! నా బొంద ..గుడ్లు మిటకరించలేక చచ్చిపోతున్నాం బాబూ ” అంది. కన్నారావు డ్రాప్స్ వేసి అత్త క్యారక్టర్ ఆవిడతో

“ వచ్చే నెల లేజర్ ట్రీట్మెంట్ చెస్తానమ్మ” అన్నాడు. ఆమె బోలెదు ఫీజిచ్చి వెళ్లి పోయింది.

“నీ పనే బావుందిరా! మొత్తానికి భలే ప్లాన్ వేసావు! అసలు ఈ ఐడియా నీకెలా వచ్చిందిరా?”

“అమెరికాలో రాత్రి మీకిక్కడ పగలు!ఓరోజు నిద్రపట్టక ఇండియా టీవీఛానళ్ళు చూద్దాం అని పెడితే మై గాడ్, మించుఇంచు ... అన్నీ “ కన్నారావు చెప్పబోతే ఆపి “‘మించుఇంచు అంటే?” అడిగాను.

“ఇంచుమించుకి ఎక్కువన్నమాట!నువ్వు పదాల్నికాయినిoగ్ చెయ్యటం నచ్చినీదగ్గర్నుంచే నేర్చుకున్నా!”

“గురువుని ‘ముంచిన’ శిష్యుడివి! తర్వాతి సంగతి చెప్పు”

“ఇలాసీరియల్స్ లో కళ్ళు గిరగిరా తిప్పటం, గుడ్లుఉరమటం,కనుబొమలు మడవటం, రెప్పలు కొట్టడం మొత్తం నయనవిన్యాసాలే! దాంతో ఒక కంటి డాక్టర్ గా వెంటనే నాకీ ఆలోచన వచ్చింది హైడ్రాబ్యాడ్లో ఉండే బోలెడుమంది నటీనటులు ఇలాసీరియల్స్ లోనటించడంవల్ల వాళ్ళ కళ్ళు గ్యారెంటీగా దెబ్బతింటాయికదా! అంటే ఇక్కడ కంటి డాక్టర్లకి మంచి ప్రాక్టీస్ ఉంటుందని ఉహించి వచ్చేసా!రాగానే వీళ్ళందర్నీ కలిసి మీటింగ్ పెట్టి కంటిజబ్బుల గురించి హెచ్చరించా!అంతే తక్కిన కధoతా నీకు తెలిసిందే”

తల వంకరగా పెట్టి గుడ్లుమిటకరించి నవ్వుతూ అచ్చంగా సీరియల్స్ లో లాగే చెప్పాడు.

సీరియళ్ళ లో నటించే వాళ్ళ గురించి డాక్టర్ కన్నారావు ఆలోచించాడు బానే ఉంది కానీ రోజు చూసే వీక్షకుల సంగతి? అక్రమ సంబంధాల్ని ఆసక్తికరంగా, చవకబారు కధనాల్నినేత్రజాలపర్వంగా చూపెడితే చూసే జనం మెదళ్ల లోకి ఇంద్రజాలంలా విషం ఎక్కినేలబారుతనం పెరిగిపోదూ?! సీరియళ్ళలోఒకరుఇంకోర్నిచంపుతూ కుట్రలు పన్నుతూ..మరీ అన్యాయంగా కాక పోతే మానవసంబంధాలు

మట్టికొట్టుకుపోయినట్టుఇవేం కధనాలు? సాధారణ జనం వీటిని చూస్తే సానుకూల దృక్పధం నశిస్తుంది. ఒకరంటే ఒకరికి భయం! ఆందోళన! ఒకరి పట్ల మరొకరికి అపనమ్మకం! కాపురాల్లో అనుమానాలు పెరిగి మనస్పర్ధలు ఎక్కువై పోతాయి! చిన్న చిన్నసంఘటనలే పెను ఘర్షణలు గా మారి సమాజంలో అశాంతి పెరగటం గ్యారెంటీ ! తీసేవాళ్ళు ఏమైపోతున్నారో గాని చూసేవాళ్ళు నాశనమైపోతూ పరోక్షంగా వాళ్ళ జీవితాలు అతలాకుతలమై సమాజంలో సభ్యత సంస్కారాల స్థాయి ఎలా దిగాజారుతోందో ఎవరు ఆలోచించాలి?ఎవరు పట్టించుకోవాలి? ఆలోచిస్తూ నేను లేవగానే

“ సడెన్ గా లేచేవేంటి ? “ కన్నారావు అడిగాడు.

“ అర్జెంటు గా ‘నయన విన్యాసం ’ కథ రాయాలి! ఎవరూ పట్టించుకోని ఈ సమస్యని ప్రజలoదరి దృష్టికి తీసుకెళ్ళాలి“ సాలోచనతో చెబితే వింతగా చూసి అన్నాడిలా-

“చక్కగా అవకాశం ఉపయోగించుకుని ప్రాక్టిసు చేసుకోక ఈ నయనవిన్యాసాలు మనకెందుకు రా?”

“ అందరూ అలానే అనుకుంటే ఎలా? పిల్లి మెడలో ఎవరో ఒకరు గంట కట్టాలి కదా! “

అచ్చంగాసీరియల్స్ లోలాగే గుడ్లుమిటకరించి నయనవిన్యాసాలు చెయ్యబోయి భయంతో ఆపేశాను.

[k3vv3]

దుడుకు గల నన్నే దొర కొడుకు బ్రోచురా - శ్రీనివాస్ మంత్రిప్రగడ
 

సాయంత్రమయ్యింది...కోవిడ్ మూలంగా కొంచం తక్కువగా హడావిడి పడుతున్న నగరం ఇంకొంచం సద్దుమణుగుతోంది...
నిర్బంధం నుంచి స్వేచ్ఛ దొరికింది కదా అని ఊరికే తిరిగేద్దామా లేక ఇంట్లో కూర్చుని ఎదో పని చేస్తూ కలం గడుపుదామా అనే ఆలోచనలు తెగక కొట్టు మిట్టాడుతున్న వాళ్లందరికీ ఇంట్లో ఉండడం అనే జవాబు దొరికి కొంచం కుదుట పడ్డారు...
ఆసక్తి ఉన్నవాళ్లు వంటగదిలో ప్రయోగాలు ప్రారంభిస్తున్నారు..
ప్రభుత్వ ఖజానాకు ఎక్సయిజ్ ద్వారా విరాళాలిచ్చే దాతలు..బార్ లో కూర్చుని తరవాత భార్యల చేత లేక తల్లుల చేత తిట్లు తిందామా లేక ఇంట్లోనే కూర్చుని తిట్లు తింటూ తాగుదామా అనే ఆలోచన తెగక అవస్థ పడుతున్నారు
ఈ రెండు కోవలకి చెందని వీర్రాజు ఇంట్లో కుదురుగా కూర్చుని పాటలు వింటున్నాడు
మధ్యాహ్నమే రాత్రికుడా సరిపడా వండేసుకోవడంతో తిండి సమస్య వేధించటంలేదు
ఆరోజే వాళ్ళ పినతండ్రి మోహన్ గారు పంపిన లలిత గీతాలు పెట్టాడు...బాల సరస్వతి గారి “నల్లని వాడా”...రాజేశ్వర రావు గారి “పాట పాడుమా” ..ఆలా వింటూ వింటూ విషాద గీతాలలోకి వెళ్ళాడు ...శ్రీరంగం గోపాలరాట్నం గారి “కనుపించు నా గతము” వింటూ కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు...ఇంతటి అద్భుతమైన పాటలు వదిలి మనం గజళ్ళు అంటూ పాకులాడతాం అనుకున్నాడు
మెల్లిగా తనకెంతో ఇష్టమైన మదన్ భయ్యా పాటలు పెట్టాడు...”ఫిర్ ఆప్ కె నసీబ్ మీ ఏ రాత్ హో న హో” ..అబ్బా అద్భుతం అనుకున్నాడు..వీళ్ళందరూ గంధర్వులే... వీళ్ళెంతగా మన మనసులమీద ప్రభావం చుపిస్తారంటే మనకేమి వియోగ బాధలేమి లేకపోయినా దుఃఖం వచ్చేస్తుంది అనుకున్నాడు..ఎప్పుడు దిగులుగా ఉండే ముళ్ళపూడి వారి దిలీప్ త్రీ గుర్తుకొచ్చి నవ్వుకున్నాడు
ఈ పరస్పర విరుద్ధ భావాలతో సతమతమౌతుండగా ఫోన్లో మెహిదీ హాసన్ గారి “రంజిష్ హి సహి”..ఫరీదా ఖానుం గారి “ఆజ్ జానే కి జిద్ నా కరో” వచ్చాయి ...ఇవికూడా కృష్ణుడి మీద మధుర భక్తి థీమ్ కు సరిపోతాయి అనుకున్నాడు
పాకిస్తాన్ కళాకారుల్ని మనం ఇష్ట పడొచ్చా?...మీడియా నుంచి ఇంకా వీర దేశ భక్తుల నుంచి వచ్చే భావాల్ని నమ్మితే మనకి పాకిస్తాన్ అంతా ఒక పెద్ద బందిపోటుల గుహలా ఉంటుందని.. అందరు నల్లగా..పెద్ద పెద్ద బొజ్జలతో మీసాలతో జిడ్డు ఓడుతూ ఉంటారని అనిపిస్తుంది ...ఆ భూమి నుంచి ఇలాంటి మధురమైన భావాలూ ఎలా వస్తున్నాయో?...ఆలోచనలో పడ్డాడు వీర్రాజు
అసలు వాళ్ళు కూడా మన ప్రజలే కదా...మతం పేరుతొ మంట పెట్టిన వాళ్ళ మీద కోపం వచ్చింది
ఫైజాన్ ముస్తఫా గారు ఇంకో రకంగా మాట్లాడుతున్నారు...స్వాతంత్య్రానికి ముందు ఎవ్వరికి చివరకు జిన్నగారిక్కూడా మతం రాజకీయాలు కలపడం ఇష్టం లేదని...
మరి ఈ వేరే దేశం అనే ఆలోచన ఎలా ఎవరికీ వచ్చిందో అనుకున్నాడు
తలా విదిల్చాడు...ప్రస్తుత సాంప్రదాయ వాదుల్లా జరిగిన విషయాలని తవ్వి తీసి రంగులేసే ఆసక్తి గాని సమయం గాని లేవు అతని దగ్గర...చారిత్రక సంఘటలని ఇప్పటి కళ్ళద్దాలతో చుస్తే వేరే రకంగా కనిపిస్తాయి..వాటిని అలానే వదిలి ఇప్పుడీ ఈ ప్రపంచాన్ని అందరకి ఉపయోగ పడేలా చెయ్యడం ఎలా అనేదే అతనికి నచ్చిన పని...”హీల్ ది వరల్డ్...మాక్ ఇట్ ఏ బెటర్ ప్లేస్” అనే మైఖేల్ జాక్సన్ పాట అతనికి చాల ఇష్టం
ఈ విచారం నుంచి బయటపడానికి లేచి లైట్ వేసాడు...కొంచం తాజాగా అనిపించింది ...మళ్ళీ మాములు ప్రపంచం లోకి వచ్చినట్టు అనిపించింది...
తిండి తందామనుకున్న వీర్రాజుకి ఎదో అనుమానం వచ్చింది...లోపల్నించి బరువు తూచే బల్ల లాంటి త్రాసు తీసి బరువు చూసుకున్నాడు ...ఈ రెండు నెలల్లో ఆరు కేజీలు పెరిగాడు...గుండె గుభేలు మంది...
ఈ లెక్కన కరోనా సమస్య తీరే టప్పడికి ఏమౌతుందో...”నావికా ఎచటికోయి నీ పయనం అనుకున్నాడు”...ఘంటసాల వారి సిన్సియర్ గొంతు గుర్తొచ్చి ముచ్చటేసింది
అకస్మాత్తుగా ఒక ఆలోచన వచ్చి రామరాజుకి ఫోన్ చేసాడు "ఒరేయ్ ఈ మధ్య బరువు చూసుకున్నావా?" అడిగాడు
"ఇప్పుడా బరువు ముచ్చటెందుకు గుర్తుకొచ్చింది? భోజనాల టైము కూడానూ" అన్నాడు రామరాజు నవ్వుతూ
"నేనో ఆరు కేజీలు పెరిగాను...తిండి తగ్గించడం మన వల్ల అయ్యే పని కాదు...అందుకని రేపట్నుంచి పొద్దున్నే వాకింగ్ చేద్దామనుకుంటున్నాను....నీ నుంచి ఏమైనా ప్రేరణ దొరుకుందేమో అని" అన్నాడు వీర్రాజు తాను కూడా నవ్వుతూ
"సరే, పొద్దున్న ఏడు నుంచి ఎనిమిది వరకు చేద్దాం...ఓ పని చేస్తాను...శాంతారాం కూడా వస్తాడేమో అడుగుతాను..బావుంటుంది" అన్నాడు రామరాజు
ఫోన్ పెట్టేసి భోజనం చేసి పడుకున్నాడు వీర్రాజు తరవాత రోజు ప్రారంభించబోయే వాకింగ్ గురించి ఉత్సాహ పడుతూ...ఈ కరోనా జీవితంలో అంతకన్నా ఆసక్తి కరమైన విషయాలేమి లేవు అనుకున్నాడు
తరువాత రోజు పొద్దున్నే లేచి వెళ్ళేటప్పడికి రామరాజు లేచి మేడమీద కుర్చీ వేసుక్కూచుని పేపర్ చదువు కుంటూ నవ్వు కుంటున్నాడు
"ఈ మధ్య వార్తలు హాస్య కదలకేమి తీసి పోవటంలేదు...ఇవాళ్టి కథ ఏమిటి?" అడిగాడు వీర్రాజు ముసుగు కొంచం వదులు చేసుకుంటూ
"సినిమా వార్తల్లే...కూచో" అన్నాడు రామరాజు పక్క కుర్చీ చూపిస్తూ "శాంతారాం రాగానే బయల్దేరుదాం" అన్నాడు
"దాదాపుగా రాజకీయాలే అనుకో..మరీ అంత ఇది కాకపోయినా వట తరువాత పెద్ద జూదం గందరగోళం సినిమాయే" అనే ముళ్లపూడి వారి డైలాగు గుర్తు చేసుకున్నాడు వీర్రాజు
అదివిని రామరాజు కూడా పగల బడి నవ్వాడు "తర తరాలుగా నొప్పించక తానొవ్వక అనే పధ్ధతి పాటించడానికి వాళ్ళు ఒక త్రిశంకు స్వర్గంలో వేళ్ళాడుతూ ఉన్నారు" అన్నాడు
"అంటే?" అడిగాడు వీర్రాజు...ఈ ఉపమానాలు అతని తలా పైనుంచి పోతున్నాయి

[k3vv3]

"సినిమా కళా వ్యాపారమా అనే విషయం తేల్చ కుండా కొన్ని తరాలు గడిచి పోయాయి....అందువల్ల ఒక స్థిరమైన ఆలోచన పధ్ధతి లేకుండా పోయింది" అన్నాడు రామరాజు
"వర్మ గారికి కాస్త కనిపిస్తున్నట్టుంది...ఇది తప్పనిసరిగా వ్యాపారమే అంటున్నాడాయన" అన్నాడు వీర్రాజు
"ఆయనది విజ్ఞాన వాదం వల్ల కలిగిన నైతిక అహం" అన్నాడు రామరాజు
"ఏమిటో రా...ఈ మాటల కన్నా వర్మ గార్ని అర్ధం చేసుకోవడమే సులభమేమో" అన్నాడు వీర్రాజు
"సర్లే...అయన వ్యాపారం అని ఖరారు చేసాడు కదా...అయన మనికిప్పుడు అవసరమైన సరుకు కాదు...అందుచేత ఆవిషయం వదిలి ముందుకి వెళ్దాం...ఆయనలాగే మన పని మనం చేసుకుంటూ పోదాం" అన్నాడు రామరాజు
"ఇంతకీ ఇవాళ్టి హాస్యం ఏమిటి?" అడిగాడు వీర్రాజు.."అంటే నా ఉద్దేశ్యం జోక్ ఆఫ్ డి డే ఏమిటి అని" ...తన తెలుగు మీద ధైర్యం లేక ఇంగ్లిష్ లో చెప్పాడు
"ఒక గొప్ప కదా నాయకుడికి అతని భార్య అయిన ఒక గొప్ప నాయిక వల్ల పుట్టిన పిల్లవాడికి దొరుకుతున్నంత ప్రచారం కూడా తనకు వార్తల్లో రావటల్లేదని వాపోతోంది ఒక వర్ధమాన నటి" అన్నాడు రామరాజు
"ఆ గొప్ప నాయిక నాయకులకు సొంత పత్రికలున్నాయేమో" అన్నాడు వీర్రాజు
"లేవు...అందుకే ఆ వర్ధమాన నటి ఎందుకు ఆలా వాపోతోందో అర్ధం కావటం లేదు" అన్నాడు రామరాజు
"ఆ బుల్లివాడికి ప్రచారం ఇవ్వడం వల్ల ఆ పత్రికలకు లేదా చానళ్లకు ఏమైనా లాభం దొరుకుండా వాళ్ళ నుంచి" అడిగాడు వీర్రాజు
"అలాంటిదేమి ఉన్నట్టు లేదు..ఒక ఛానల్ వాళ్ళామధ్య చాల బాధ పడ్డారు...మేము ఆ చిన్నవాడికి వారమంతా ప్రచారం చేసాం...కానీ ఆ నాయిక మాకు ఇంటర్వ్యూ ఇవ్వడానికి నిరాకరించింది... మా ఛానల్ అంత ప్రచారం ఉన్నది కాదని...చాలా మంది చూడరని అందుకే ఇవ్వనని అంది" అన్నాడు రామరాజు
"అలాంటప్పుడు ఆ చిన్నవాడి కి అంత ప్రచారం ఎందుకు?" అడిగాడు వీర్రాజు
"దాని వల్ల పత్రికలు ఎక్కువ అమ్ముడౌతాయని, టీవీ చాన్నాళ్లకు రేటింగ్లు పెరుగుతాయని వాళ్ళ నమ్మకం ...అందుకనే" అన్నాడు రామరాజు
"అది ఆ పత్రికలు , ఛానెళ్ల సమస్య...దీన్లో ఆ నాయకి నాయకుల తప్పేంటి? ఈ వర్ధమాన నటి కొచ్చిన కష్టం ఏమిటి? ఆవిడకు కేటాయించని పేజీలు వాడికి పోతున్నాయనా " అడిగాడు వీర్రాజు
"పత్రికలూ ఛానళ్ళు కూడా వ్యాపారాలే...వాళ్ళకేది ఎక్కువ అమ్ముడౌతుందో అదే చూపిస్తారు...ఇక్కడ నాకు చాలా ప్రతిభ ఉంది అనడం వల్ల ఏమీ లాభం లేదు" అన్నాడు రామరాజు
"అంతే కదా...వాళ్ళు వ్యాపారం చేసేదే టైం ఒక వస్తువుగా చేసి...ప్రతిభ కోసమో లేక పొగడ్తల కోసమో వాళ్ళేమీ చెయ్యరు" అన్నాడు వీర్రాజు
"రాజకీయాల్లో కూడా అదే తంతుట...ఈ మధ్య దేశమంతా చిన్నబాబులే కదా..పెద్ద బాబులని సంతోష పెట్ట డానికి ఈ చిన్న బాబుల బూట్లు తుడిచినా ...అవకాశాలు మాత్రం బాగా చదివింపులిచిన వాళ్ళకి...గెలుపు గుర్రాలకే ట...ఈ బూట్ల గాళ్ళు అటు చదివింపులూ చెయ్యలేక...బూట్ల భ్రమలో ప్రజా మద్దతు సమకూర్చుకో లేక రెండిటికి చెడ్డ రేవడిలా అయ్యారు " అన్నాడు రామరాజు
"తెలుగు న్యూస్ చూడడం తగ్గించు...నీ మాటలు కొన్ని గోడ మీద గోళ్ళతో గీకుతూన్న భావన కలిగిస్తున్నాయి " అన్నాడు వీర్రాజు
నవ్వాడు రామరాజు."సారీ...తక్కువ మాటల్లో చెప్పాలని ప్రయత్నం...పుస్తకాలూ చదవడం తగ్గించాం...ఇళ్లల్లో మాటల్లో చాలా ఇతర భాషా పదాలు వాడేస్తున్నాం..ఇంకా మన తెలుగు సినిమాల వల్లనో లేక టీవీ ఛానెళ్ల వల్లనో మాత్రమే అభివృద్ధి చేసుకొవాలి" అన్నాడు
"ఇప్పుడు చాలా తెలుగు పుస్తకాలు వినిపించే ఏర్పాట్లు చేస్తున్నారు...మనం ఇంటి నుంచి ఆఫీస్ కి వెళ్ళేటప్పుడు వినొచ్చు" అన్నాడు వీర్రాజు
"చూద్దాం...వాటి నాణ్యత ఎలావుంటుందో చూసి గాని ఆవేశ పడదలుచుకో లేదు" అన్నాడు రామరాజు
అవునన్నట్టు తలాడించాడు వీర్రాజు
"ఈ బూట్ల వ్యవహారం ...దానివల్ల భంగ పడటం అన్ని చోట్ల ఉంటుందనుకుంటాను ...ఇంతకు పూర్వం నేను ఒక గవర్నమెంట్ ఆఫీస్ లో పనిచేసాను కదా...మా ఆఫీసులో ఒకడుండేవాడు...
నా జీవిత లక్ష్యం మీ సేవ చేసుకోవడమే అనే మొహం పెట్టి వల్ల ఆఫిసర్ కి అడ్డమైన చాకిరీ చేసేవాడు...అయన రవాణా..అయన భార్య చేత కూరలు వగైరాలు కొనిపించడం, పిల్లల్ని కాలేజ్ కి ట్యూషన్ కి దింపడం లాంటివెన్నో చేసేవాడు...
వాడు చాలా శ్రద్ధ గా ఈ పనులన్నీ ప్లాన్ చేసుకుని చేసేవాడు" అన్నాడు వీర్రాజు
"అవును, అప్పట్లో వాడి శ్రద్ధ చూసి ను ముగ్ధుడవైపోవడం గుర్తుంది" అన్నాడు రామరాజు నవ్వుతూ
"ఇంకా వినూ...ఓసారి ప్రమోషన్లు వచ్చాయి...అందరం వీడికి ప్రమోషన్ తప్పనిసరిగా వస్తుంది అనుకున్నాం...కానీ వాడి పేరైనా ఆ లిస్ట్ లో లేదు...మేమందరం అవాక్కయ్యాం...వాడైతే షాక్ అయిపోయాడు...
ఏమిటా విషయం అని ఆరా తీస్తే తాను అడ్డమైన చాకిరీ చేస్తుంటే వాడుకున్న ఆఫీసర్ గారు వాడికి సంవత్సర సీ ఆర్ లో చాలా తక్కువ రేటింగు ఇచ్చారు...ఇది ఒకటో రెండో ఏళ్ళు కాదు...వరసగా ఆరేళ్ళు అధ్వాన్నపు రేటింగులు ఇచ్చారు..వాడి గుండె బద్దలైపోయింది" అన్నాడు వీర్రాజు
"అది అన్యాయం కదా..ఎలాగూ గవర్నమెంట్ ఆఫీసుల్లో పని కన్నా మంది ఎక్కువ కదా..ఆ పరిస్థితుల్లో కూడా వీడు ఎదో ఒక పనికొచ్చే పని చేసాడు కదా" అన్నాడు రామరాజు
"ఆఫీసర్ తనకు సుఖంగా ఉన్నంత వరకు వీడ్ని సిగ్గులేకుండా వాడేసు కున్నాడు..కొన్ని సార్లు వాడు ఆదివారం కూడా వాళ్ళింటికి వెళ్లి సాయం చేసేవాడు...
కానీ సి ఆర్ రాసేటప్పుడు ఐడియాలిస్టిక్ గా ఆలోచించాడు...వీడు పని చేయడానికి పనికిరాడు అందుకే నా బూట్లు నాకుతున్నాడు అనే భావన ఆఫీసర్ కి" అన్నాడు వీర్రాజు
"బూట్ల దగ్గర నుంచి అవకాశాలు సంపాదించడం చాలా కష్టం...ఆఫీసర్ కి వాడి స్థానం బూట్ల దగ్గిరే అని అనిపిస్తుంది...చులకనైపోతాడు....బూట్లు మనకెంత సేవ చేసిన వాట్లి చోటు వీధి గదిలోనే" అన్నాడు రామరాజు
"అదే జీవిత సత్యం....నేననేది ఏమిటంటే బూట్ల గాళ్ళు చేసే పని సరైనదని కాదు...ఈ ఆఫీసర్లు ముందే వాళ్ళని బూట్ల నుంచి దూరం చెయ్యాలి..
ఏ అవకాశాలైన నీ స్వశక్తి తోనే సంపాదించుకోవాలని చెప్పాలి...వీళ్ళెవరూ తెలివి తక్కువ వాళ్ళు కాదు...ఎదో ఒక బలహీనమైన క్షణం లో మనో ధైర్యం పోగొట్టుకుంటారు...జ్యేష్ట గారన్నట్టు వాళ్ళక్కొంచం నమ్మకమివ్వాలి" అన్నాడు వీర్రాజు
"ఇదంతా ఆదర్శవాదం....నేను మేనేజర్ అయినా కొత్తలో రోజు ఆఫీస్ గుమ్మం నుంచి నా ఛాంబర్ వరకు వెళ్ళేటప్పుడు అందరు లేచి గుడ్ మార్నింగ్ చెప్పేవారు...ఒక రోజు ఒకడు ఎదో పనిలో ఉంది చూసుకో లేదు...నాకు మనసు చివుక్కు మంది
...అప్పుడర్థమైంది ఎలాటివాళ్ళకైనా కాలు జారవచ్చు అని...నాక్కొంచెం భయం వేసింది ఈ పతనం ఎక్కడికో అని... ఊరికే చాకిరి చేసే వాడిని నాయనా ఇది కాదు నీ పని అనడం చాలా కష్టం" అన్నాడు రామరాజు
"ఇలాంటి పరిస్థితులు సగటు మనుషులు మాత్రమే సృష్టించు కుంటారు...మనలాంటి జ్ఞాన పరిశ్రమల్లో కుదరవు" అన్నాడు వీర్రాజు
"నీ తలకాయ...మన జుట్టు రామ్మోహన్ గాడు ఇలాంటి ప్రయత్నమే చేసి భంగ పడ్డాడు తెలుసా" అన్నాడు రామరాజు
"అవునా...ఇదెప్పుడ్రా" అడిగాడు వీర్రాజు ఆశ్చర్యంగా
"ఇంతకు ముందో కంపెనీలో జుట్టు గాడు ఒక పెద్ద పోసిషన్ లో ఉండే వాడు కదా ...అప్పుడు వాడి తో బాటు ఒక తోకలాంటి వాడుండే వాడు కళ్యాణ్ అని గుర్తున్నాడా?" అనడిగాడు రామరాజు
"మజ్రు అనే వారు వాడే కదా?" అడిగాడు వీర్రాజు
"అవును వాడే...వాడ్ని ఎప్పుడు పొగుడుతూ...మంచి మంచి అవకాశాలు ఇస్తుండే వాడు జుట్టు గాడు" అన్నాడు రామరాజు
"అవును...వాడొక అద్భుతం అనుకునే వాళ్ళం...ఓసారి వాడితో బార్లొ ఒక బీర్ తాగే అవకాశం దొరికింది...అప్పుడు తెలిసింది వాడొక వాసనా గాడని...అయినా జుట్టు మీద గౌరవం తో మనకి తెలియని విద్యలేమైనా ఉన్నాయేమో అనుకున్నాను " అన్నాడు
వీర్రాజు "అయినా వాడ్ని మజ్రు అనేందుకనేవారు...మజ్ను కేమైనా వికృతా అది?" అడిగాడు
"కాదు...మజ్రు సుల్తాన్ పూరి అనే ఒక హిందీ కవి..ఆయనో అద్భుతమైన పాట రాసాడు...బార్ బార్ దేఖో అని ...వీడు ఆఫీసులో తక్కువ బార్లో ఎక్కువ కనిపిస్తాడు కదా...అందుకని ఆ పేరు" అన్నాడు రామరాజు...అంత దుర్భరమైన జోకు చెప్పడం అతనికీ రోత కలిగించింది

[k3vv3]

"అదే ట్యూన్ తో ఒక పాట తెలుగు లో భలే తమ్ముడు లో ఉంటుంది" అన్నాడు వీర్రాజు
"ఇంతకీ వాడెవడనుకున్నావ్?" అడిగాడు రామరాజు
"ఎవడో మాన్యుడే అయ్యుంటాడు" అన్నాడు వీర్రాజు
"మనకి మొదటి మేనేజర్ కుల శేఖర్ గారుండేవారు కదా...అయన తమ్ముడే వీడు" అన్నాడు రామరాజు
"ఓర్నీ" ఆశ్చర్య పోయాడు వీర్రాజు "అయితే" అనడిగాడు
"మన కులశేఖరుల వారు ఆ కుల శేఖర ఆళ్వార్ లాగ ఎందరి జీవితాలకో పునాది రాయి అయ్యాడు ..దారి చూపించాడు...
మన జుట్టు గాడు కూడా తనకేమైనా సమస్య వస్తే అయన అభయం ఉండడం మంచిది అనుకున్నాడు" అన్నాడు రామరాజు
"అయన వాడి కంటే చాలా సీనియర్ కదా...పైపెచ్చు నమస్కారాలకు పడే మనిషి కూడా కాదు..ఆయనకి నచ్చితే ఎవరికైనా సాయం చేసేస్తారు" అన్నాడు వీర్రాజు ‘
"అవునుకదా...అయినా ఆయనకు కొంచం కొంచం దగ్గరయ్యే ప్రయత్నం చెయ్యొచ్చు...కానీ జుట్టు గాడి బుర్ర కొంచం వక్రం కదా..ఆయన్ని ఆకట్టుకోవడానికి అయన తమ్ముడ్ని పోషించడం ప్రారంభించాడు...
మరీ బూట్ల వరకు వెళ్ళాక పోయినా...తన స్థాయి నుంచి కొంచం దిగజారాడు" అన్నాడు రామరాజు
"ఆమధ్య జుట్టు గాడేదో సమస్య లో పడి నట్టున్నాడు కదా...అప్పుడు ఈ కులశేఖర పడి సాయం చేసిందా?" అడిగాడు వీర్రాజు
"లేదు...వీడు సాయం అడిగేటప్పడికి అయన దగ్గర ఒక ఉద్యోగం ఉంది కూడా...నాలుగైదు రోజులు ఆ ఉద్యోగం వచ్చేసినట్టు...దాని వల్ల వాడు మనకు సాయం చేస్తున్నట్టు భ్రమించి మాట్లాడే వాడు" అన్నాడు రామరాజు
"అవునురా...నాక్కూడా ఫోన్ చేసాడు...ఈ సారి నీకు కాకుండా శంకర్ కి అవకాశం ఇస్తాను..లాంటి మాటలు చెప్పాడు...వడ్డించే వాడు వాళ్ల వాడే కదా అని నేను కూడా చాలా ఫీల్ అయ్యాను" అన్నాడు వీర్రాజు
తీరా ఆయన్నడిగితే ...వాడి వీపుమీద వడ్డించాడు ...ఆ ఉద్యోగానికి కావలసిన నైపుణ్యం నీకు లేదు ..నీ పేరు నేను ప్రతిపాదించ లేను అనేశాడు" అన్నాడు రామరాజు
"అయన నిజంగానే కులశేఖరుడు రా" మెచ్చు కోలుగా అన్నాడు వీర్రాజు
"అందుచేత ...మన దారిన మనం ఎదురుగుతూ పోవడమే...ఇక్కడి నుంచి పది కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న ఒక చోటుకి వెళ్ళడానికి అరగంట పట్టొచ్చు...కానీ ఆ చోటుకి పక్కనే ఉన్న ప్రాంతం వాళ్ళకి అయిదు నిముషాలే పట్టవచ్చు ... దానర్ధం దగ్గర గా ఉన్న వాళ్ళకి లాభం అని కాదు...చేరడం...చేరేక మనమేం చేస్తాం అనేది మన విజయానికి కారణమౌతుంది...మన భవిష్యత్తు దానిమీదే ఆధారపడి ఉంటుంది" అన్నాడు రామరాజు
"మరీ కొందరు అడ్డదారి గాళ్ళు లాభం పొందుతున్నారు కదా" అడిగేది వీర్రాజు
"తసమదీయుల్ని పోషించడానికి చాలా ఊక తయారు చేసారు...ఇది అన్ని రంగాల్లోనూ ఉంటుంది ...ఒక్కసారి నిజమైన గాలి వీస్తే ఎవ్వరు నిజంగా విలువున్నవారో తెలుస్తుంది...
ప్రపంచ వ్యాప్తం గా నాయకత్వ సమస్యలు ఎక్కువయ్యాయి....కానీ నేననుకోవడం అది ఒక తాత్కాలిక పరిస్థితి మాత్రమే...అందుచేత మనం నిరాశ పడకుండా ముందు కెళ్ళి పోవడమే" అన్నాడు రామరాజు
"వీర తాళ్ల కోసం ఎదురు చూడకుండా విలువల కోసం వెతకాలంటావు" అన్నాడు వీర్రాజు
"అవును...ఈ మధ్య సీఎం గా ఎన్నికైన ఒక చినబాబు వాళ్ల వంశం, తండ్రి కీర్తి ఇవేవి వాడుకోకుండా మూడువేల ఆరువందల కిలోమీటర్లు నడిచి...ప్రజల గురించి
తెలుసుకున్నాడు...దాని వల్ల ప్రజలకు కూడా అతని మీద గురి కుదిరింది...అలాగే అతను గెలవగలిగాడు...
ఒక చినబాబు మంత్రిగా ఉంది కూడా ప్రజా క్షేత్రంలో ఓడి పోయాడు ...మరో చిన బాబు పదేళ్లు పైన ప్రజా ప్రతినిధిగా ఉంది కూడా ఇంకా పెద్ద అక్షరాల నుంచి చిన్న అక్షరాలకి రాలేక పోయాడు" అన్నాడు రామరాజు
"ఈ చిన బాబులకు అవకాశాలు సులభంగా వస్తాయి...వాడుకో లేక పోయినా చాలా సమయం వ్యర్ధమైపోతోంది కదా" అన్నాడు వీర్రాజు
"అది తప్పదు...వాళ్లకు ఏ విలువ లేదని మనం కొట్టి పడెయ్యలేం...అవకాశం ఇవ్వాల్సిందే...
కానీ బంధు ప్రీతి వల్లనే అవకాశాలు వస్తాయని...అందుకోసం మనం కూడా ఏర్పాట్లు చేసుకోవాలని అనుకోవడం వల్ల మన స్వాభిమానం తగ్గి పోతుంది...అది చాలా ప్రమాదం...
అలంటి ఆలోచనలు ప్రజా బాహుళ్యంలో వస్తే..ఏంటో ముందుకి వెళ్లాల్సిన దేశం కట్టు బానిసల సామర్జ్యం అయిపోతుంది " అన్నాడు రామరాజు
"నిజమే ...ప్రజలు తెలివి తక్కువ వాళ్ళు కాదు" అన్నాడు వీర్రాజు
"తాత్కాలికంగా తప్పులు జరగొచ్చు...కానీ కొన్ని అయినా సరైన పనులు జరగక పొతే మనం ప్రగతి సాధించలేము...గత ఇరవై ఏళ్ళ లో మనం సాధించిన ప్రగతి మనకేం చెబుతుందంటే ...మనలాంటి ఎందరో చేసిన విలువైన పనుల వల్లే అని" అన్నాడు రామరాజు కుర్చీలోంచి లేస్తూ
శాంతారాం వచ్చాడు...ముగ్గురు వాకింగ్ కి బయల్దేరారు
రేడియోలో "దుడుకు గల నన్నే దొర కొడుకు బ్రోచురా" అనే పంచరత్నం బాలమురళి గారి గాత్రంలో శ్రావ్యంగా వినిపిస్తోంది