[Geneliarasigan]

Episode - 167



மேக கூட்டத்தின் வழியே தோட்டத்தில் நுழைந்த நிலவொளி, மெத்தையில் பிணைந்திருந்த காத்தவராயன் - பிரியங்காவை தங்க நிறத்தில் நனைத்துக் கொண்டிருந்தது. காலங்களையும் பிறவிகளையும் கடந்த அந்த வேட்கை, இப்போது அந்த மெத்தையின் குளுமையில் அனலாய்த் தகித்தது

காத்தவராயனின் ஆவேசப் பிடியில் சிக்குண்ட ஒரு தேவலோகச் சிலை போல, பிரியங்கா அந்தப் பட்டுப் புற்களின் மேல்  தவித்துக் கிடந்தாள். அவளது மேனியில் இருந்த கறுப்பு நிற ஆடை மேலே முற்றிலும் சிதைந்து, அவளது இடுப்பு வளைவிலும் தொடைகளின் ஓரத்திலும் ஒரு போர்க்களத்தின் மிச்சமாய் சுருண்டு கிடந்தது. நிலவின் வெளிச்சம் அவளது நளினமான மேனியில் விழுந்தபோது, அது பனி படர்ந்த சந்தனச் சிலையைப் போலப் பளபளத்தது. அவளது எடுப்பான தோள்களும், கைகள் தலைக்கு மேல் தூக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்த அந்த அக்குளின் சந்தனப் பள்ளமும் எவ்விதத் தடையுமின்றி நிலவொளியில் நனைந்து, அவளது வியர்வைத் துளிகளை வைரக் கற்களாய் மின்னச் செய்தன.

அந்தப் பேரழகின் போதையில் முற்றிலும் தன்னை இழந்தவனாக, காத்தவராயன் தன் பிரம்மாண்டமான உடலால் அவளை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தான். அவனது முரட்டுத்தனமான முகம் அவளது வழுவழுப்பான கழுத்து வளைவுக்குள் ஆழமாகப் புதைந்திருந்தது. அவனது அனல் பறக்கும் மூச்சுக்காற்று அவளது கழுத்து நரம்புகளைச் சுட்டெரிக்க, அவனது கரடுமுரடான தாடி முடிகள் அவளது மார்பின் மேல் புறத்தில் ஆவேசமாய் உரசிக்கொண்டிருந்தன. அவளது கழுத்துச் சதையைத் தன் இதழ்களால் கவ்வி, அவளது
சந்தன வாசனையை அவன் ஆழமாகச் சுவாசித்துக் கொண்டிருந்த அந்தக் கோலம், ஒரு வேடன் தன் இரையை முழுமையாக வசியப்படுத்திய அழகைக் காட்டியது.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவளது பட்டுப் போன்ற மென்மையான தொடைகளின் மேல் காத்தவராயனின் முரட்டுத்தனமான கால்கள் ஏறி, ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்து உரசிக்கொண்டிருந்தன. அவனது கால்களின் கரடுமுரடான சூடும், ரோமங்களின் தீண்டலும் அவளது வழுவழுப்பான தொடைச் சதையில் படும்போதெல்லாம் பிரியங்காவின் உடல் சிலிர்த்து நடுங்கியது. அவனது கால்கள் தந்த அந்த அழுத்தமான உராய்வு, அவளது பெண்மையின் தவிப்பை இன்னும் தூண்டிவிட, அவளது கால்கள் தன்னிச்சையாக அவனது கால்களோடு இன்னும் இறுக்கமாகப் பின்னிக்கொண்டன.

அவளது கழுத்து வளைவில் முகம் புதைத்திருந்த காத்தவராயன், அங்கிருந்து மெல்லத் தன் இதழ்களை நகர்த்தினான். அவளது மூச்சுக்குழலின் அதிர்வுகளையும், நரம்புகளின் துடிப்பையும் தன் உதடுகளால் அளவிட்டபடி, அவளது தாடை வளைவை நோக்கித் தன் முத்தங்களின் சூட்டைப் பரப்பினான். அவனது கரடுமுரடான தாடி அவள் மார்பின் மேல் புறத்தில் மேலும் கீழுமாய் உரசியதில், பிரியங்காவிற்குள் மீண்டும் அந்தச் சிலிர்ப்பூட்டும் சுகமான எரிச்சல் அலை அலையாகப் பரவியது.

இருவரின் கால்களும் ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்த நிலையில், காத்தவராயன் தன் கால்களின் அழுத்தத்தை சற்றே கூட்டினான். அவனது முரட்டுத் தொடைகளின் சூடான உராய்வு, பிரியங்காவின் வழுவழுப்பான தொடைச் சதையின் மென்மையை அப்பட்டமாகச் சீண்டியது. அந்தத் தீண்டலில் அவளது இடுப்புப் பகுதி தன்னிச்சையாக அவனது அசைவுகளுக்கு ஈடுகொடுத்து வளைந்து கொடுத்து, அவளுக்குள் அடக்க முடியாத ஒரு புதிய தாகத்தைக் கிளப்பியது.

பிரியங்கா தன் இரு கரங்களையும் தலைக்கு மேல் தூக்கியபடியே கிடக்க, அவளது ஒரு கையைத் தன் பலமான விரல்களால் புல்வெளியோடு சேர்த்து அழுத்திக் கவ்வினான் காத்தவராயன்.

அவளது அக்குளின் சந்தனப் பள்ளம் இப்போது எவ்விதத் தடையுமின்றி அவனது பார்வைக்கு முழுமையாக விருந்தானது. அந்த நறுமணம் அவனது நாசியை உலுக்க, "இனி ஒரு கணமும் இந்தத் தூரத்தை என்னால் சகித்துக் கொள்ள முடியாது பிரியங்கா!" என்று அவன் வேட்கை மிகுந்த குரலில் முனகினான்.



பல நூற்றாண்டுகளாக அவனது நினைவுகளில் உறைந்து கிடந்த அதே நறுமணம் இன்று மீண்டும் உயிர்பெற்று வந்ததை உணர்ந்த அவன், அப்படியே பரவசத்தில் திளைத்து அவளது காதோரம் தன் காமக் குரலில் பேசத் தொடங்கினான்:

"பிரியங்கா... இந்த வாசனை... இது வெறும் உடலின் நறுமணம் அல்லடி!" அவனது குரலில் பல பிறவிகளின் ஏக்கம் அப்பட்டமாய் வழிந்தது. "அன்று... அந்தப் பழைய அரண்மனை அந்தப்புரத்தில், அரச படுக்கையில் நீ எத்தனையோ வாசனைத் திரவியங்களையும், பன்னீரையும் பூசி உன்னை அலங்கரித்து நின்றாய். ஆனால், அன்றைய நள்ளிரவில் உன் ஆடைகளைக் களைந்து உன்னை என் வசமாக்கிய போது, உன் மேனியில் இருந்து வீசிய இதே சந்தன வாசனைதான் என்னை அப்படியே வசியப்படுத்திப் பைத்தியமாக்கியது!"

"இத்தனை நூற்றாண்டுகள் கடந்துவிட்டன... நீ வேறு உடலெடுத்து வந்திருக்கிறாய், நானும் வேறு உடலில்தான் புகுந்திருக்கிறேன். ஆனால் உன் இந்த அக்குளின் வளைவில் ஒளிந்திருக்கும் இந்த வாசனை மட்டும் இன்னும் மாறவே இல்லைடி! இதோ, இப்போது என் மூச்சை ஆழமாக இழுக்கும்போது, போன ஜென்மத்தில் நீ எனக்குத் தந்த அதே சொர்க்கத்தின் சுகம், அதே அனல் கலந்த வேட்கை என் ரத்தத்தில் மீண்டும் தீயாய் பரவுகிறது."

"அன்று இந்த வாசனைக்காகவே நான் போர்க்களத்தில் கூட உன் நினைவோடு அலைந்தேன். இன்று தோட்டத்து மெத்தையில், உன் கைகள் தலைக்கு மேல் தூக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த நிலையில், அதே சந்தனப் பள்ளத்திலிருந்து வீசும் வாசனை என்னை மீண்டும் உனக்கு அடிமையாக்கிவிட்டது. நீ எந்தப் பிறவி எடுத்தாலும், உன் இந்த நறுமணத்தை வைத்தே என் ஆண்மை உன்னை அப்பட்டமாகக் கண்டறிந்துவிடும் பிரியங்கா!" என்று அவன் ஆவேசமாய் முனகினான்.

நள்ளிரவுத் தூறல் இரு உடல்களையும் முழுமையாக நனைத்துக் கொண்டிருக்க, காத்தவராயனின் அனல் மூச்சும் அவனது அசுரத்தனமான காமப் பார்வையும் பிரியங்காவை ஏற்கனவே நிலைகுலைய வைத்திருந்தன. அவளது இரு கரங்களையும் தலைக்கு மேல் தூக்கி அவன் புல்வெளியோடு சேர்த்துத் தன் பலமான விரல்களால் சிறைபிடித்திருந்த அந்த நிலை, அவளது அக்குளின் வளைவை அவனது பார்வைக்கு முழுமையாகத் திறந்து காட்டியது.

பிரியங்காவின் சிறைப்பட்ட கரங்களுக்கு இடையே அவளது அக்குள் வளைவு, காத்தவராயனின் காமத் தேடலுக்கு ஒரு உன்னதமான பிராந்தியமாக மாறியது.

அவனது தடித்த இதழ்கள் பிரியங்காவின் கழுத்து வளைவைக் கடந்து, அவளது அக்குளின் நறுமணப் பள்ளத்தை நோக்கி நகர்ந்தன. அந்த வினாடி, அவனது வாயில் இருந்து அவனது தகிக்கும் சூடான நாக்கு மெல்ல, மிக நிதானமாக வெளியே வந்தது. அந்த நள்ளிரவுக் குளிர்ச்சியிலும் அவனது நாக்கின் நுனி காம வெறியால் அனலாய்க் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

அவனது தகிக்கும் நாக்கு அந்த மென்மையான சதையின் மீது நிகழ்த்திய உராய்வு, வெறும் தீண்டலாக இல்லாமல் ஒரு ஆதி காம வேட்டையின் உச்சக்கட்ட ரசனையாக வெளிப்பட்டது.ஒரு தாகம் கொண்ட பயணி பாலைவனத்தின் நடுவே தட்டுப்படும் தூய நீரூற்றைக் கண்டு சிலிர்ப்பது போல, காத்தவராயன் அவளது அக்குள் வளைவை அணுகினான். பெண்ணின் உடலமைப்பில் அக்குள் என்பது வெறும் அங்கம் அல்ல; அது அவளது காமத்தின் வாசனையையும் ரகசிய வெதுவெதுப்பையும் ஒளித்து வைத்திருக்கும் ஒரு மாயப் பள்ளம். அதைத் தன் நாக்கால் துழாவுவது, அவளது பெண்மையின் ஆழமான அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்குச் சமம் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான்.

அவளது அக்குளின் வளைந்த சரிவில் தன் அகன்ற நாக்கை அழுத்தமாகப் பதித்த காத்தவராயன், அதை மெல்ல மேல்நோக்கி நகர்த்தி உராய்ந்தான். அவனது கரடுமுரடான நாக்கின் சுவை மொட்டுகள், பிரியங்காவின் வழுவழுப்பான பட்டுச் சதையின் மீது உரசிச் சென்ற போது... அது வான்மழையின் துளிகளையும் அவளது வியர்வையின் சந்தன வாசனையையும் ஒன்றாகக் குழைத்து அவனுக்கு விருந்தாக்கியது. அந்த உராய்வு, காமக் கடலில் மூழ்கி முத்தெடுக்கும் ஒரு விசித்திரமான ரசனை தேடலாய் மாறியது.

வான்மழையின் தூறலும், அவளது உடலின் சூட்டால் கசிந்திருந்த சந்தன வாசனையுடைய வியர்வைத் துளிகளும் அந்த அக்குள் வளைவில் தேங்கி, ஒரு மாயக் கிண்ணம் போலக் காட்சியளித்தது. காத்தவராயன் தன் நாக்கின் அகன்ற பரப்பால், அவளது அக்குளின் மென்மையான அடிப் பள்ளத்தை அடியோடு நக்கி உறிஞ்சினான். அவளது பட்டுப் போன்ற சதையின் மீது அவனது கரடுமுரடான நாக்கு பட்டு வளைந்து சுவைத்த அந்த முதல் தீண்டல், ஒரு விசித்திரமான காமப் போதையை இருவருக்குள்ளும் ஏற்றியது.

"பிரியங்கா... இந்த வளைவின் மென்மையில் என் நாக்கு உரசிச் செல்லும் போது... உலகத்தின் அத்தனை போதை மதுக்களும் தோற்றுப் போகிறதடி!" என்று அவனது அனல் மூச்சு அவளது அக்குளுக்குள் சுழன்றடிக்க முனகினான். அவனது நாக்கின் ஈரமும், அந்த உராய்வின் சூடும் அவளது உடலின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் விரகத்தின் ரசாயனத்தைக் கலந்தன. அவனது நாக்கு வெறும் சதைப்பகுதியை நக்கவில்லை; அவளுக்குள் உறங்கிக் கிடந்த காம நரம்புகளை ஒவ்வொன்றாக மீட்டெடுத்தது.

அவனது நாக்கின் இந்தத் தீவிரமான உராய்வும், காமத் தேடலும் பிரியங்காவை முற்றிலும் ஒரு பித்து நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது. தன் அக்குளின் ஆழத்தில் அவனது நாக்கு சுழன்றடிக்கும் போது ஏற்பட்ட அந்த மென்மையான, அதே சமயம் அனல் பறக்கும் உணர்வு அவளது இடுப்புப் பகுதியை தன்னிச்சையாக மேலே தூக்க வைத்தது. கண்கள் சொருக, உதடுகள் கடிக்க, "ஆஹ்... காத்தவராயா... அந்த உராய்வின் சூடு என்னை என்னவோ செய்கிறதடா... இன்னும் ஆழமாக..." என்று தாளாத சுகத்தின் விளிம்பில் நின்று கதறினாள்.

அவளது கழுத்து வளைவின் மென்மையில் அவனது இதழ்கள் ஊர்ந்தபோது, பிரியங்காவின் உடல் ஒரு கொடி போல நடுங்கியது. அவளது சூடான சுவாசம் அவனது தலைமுடியில் பட்டுத் தெறிக்க, அவனது முரட்டுத்தனமான தாடி முடிச்சுகள் அவளது மார்பின் மேல் பகுதியில் உரசி ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சியைத் தந்தன.

அவன் அவளது கழுத்திலிருந்து மெல்லத் தன் முகத்தை நகர்த்தி, அவளது கைகள் தலைக்கு மேல் தூக்கப்பட்டிருந்த நிலையில்,மீண்டும் அவளது அக்குளின் வளைவை நெருங்கினான்.

"ஆஹ்... பிரியங்கா... என்னடியிது வாசனை! பல பிறவிகளாக நான் தேடி அலைந்த என் பேரரசியின் நறுமணம் இது!" என்று அவன் மெய்மறந்து முனகினான். அவள் பெண்மையின் வாசனையில் அவனது ஆண்மையின் வேகம் இன்னும் நூறு மடங்கு பெருகியது. அவன் தன் மூச்சை ஆழமாக இழுத்து, அவளது அக்குளின் மென்மையில் தன் இதழ்களைப் பதித்து ஆழமாகச் சுவைத்தான்.

விண்ணை நோக்கி நீ நீட்டிய பட்டு கரங்களின் வழியே,
மண்ணில் மன்மதன் வரைந்த மகா காவியமடி உன் அக்குள் வளைவு!
பார்வை படும் முன்னே பாவி என் நெஞ்சைக் கவ்வும்,
பரிசுத்த பெண்மையின் ரகசியத் தீவு அது!
வெண்ணெயைக் குழைத்து நிலவொளியில் வடித்த பள்ளமோ?
என் வீரம் விழுந்து மடியும் காதல் சுழலோ?
அங்கு அரும்பிய வியர்வையின் ஒளிரும் துளிகள்,
என் ஆண்புலனைச் சுட்டெரிக்கும் காமக் கனல்களடி!
அகிலத்தின் அத்தனை மலர்களின் வாசமும் தோற்கும்,
ஆதிச் சந்தன நறுமணம் வீசுதே அந்தப் பள்ளத்தில்!
நூற்றாண்டுகள் கடந்த என் ஆன்மாவின் பசியை,
நொடியில் போக்கும் போதை மதுக்கிண்ணமடி அது!
நாசி துளைக்கும் அந்த நறுமண வெறியில் நான் வீழ,
நாணமற்று உன் மேனி வில்லாய் வளைவதென்ன?
உன் அக்குளின் வளைவில் என் முகம் புதையும் வேளை,
உலகத்துச் சொர்க்கமெல்லாம் என் வசமாகுதடி!

அவனது முகத்தின் வெப்பமும், நாக்கின் தீண்டலும் அவளது அக்குளின் மிக மென்மையான நரம்புகளைச் சீண்டியபோது, பிரியங்காவால் தாங்க முடியாமல் போனது. "ம்ம்ம்... காத்தவராயா... அங்கே வேண்டாம்... எனக்கு என்னவோ செய்கிறதேடா!" என்று அவள் தன் உடலை குறுக்கி நெளித்தாள். ஆனால் அவளது இடுப்பில் இருந்த அவனது முரட்டுப் பிடி, அவளை அங்குலம் கூட நகர விடாமல் அப்படியே அமுக்கிப் பிடித்திருந்தது.

அவள் மதுரமான வாசனையின் போதையில் மூழ்கிய காத்தவராயன், அவளது இடுப்பை இன்னும் தன் பக்கம் இழுத்து, அவளது பெண்மையின் அடுத்தடுத்த எல்லைகளைத் தன் வசமாக்கத் தயாரானான்.

பிரியங்காவின் அந்தக் கதறல், தோட்டத்து செடி கொடிகள் மீது மோதி எதிரொலித்தது. அவளது வார்த்தைகளில் இருந்த அந்தத் தாபமும், விரகத்தின் உச்சமும் காத்தவராயனின் எஞ்சியிருந்த அத்தனை கட்டுப்பாடுகளையும் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தன.

அவள் பித்து பிடித்தவள் போலக் கதறியபோது, அவளது மார்புக்கூடு அனல் காற்றை வெளியேற்றியபடி மிக வேகமாக ஏறி இறங்கியது. ஆடைகள் இன்னும் மேனியில் இருந்தபோதே, அவனது கரடுமுரடான கைகளின் தீண்டலும், கழுத்திலும் இடுப்பிலும் அவன் காட்டிய அந்த முரட்டுத்தனமான லீலைகளும் அவளை ஏற்கெனவே இன்பத்தின் எல்லைக்கே கொண்டு சென்றிருந்தன.

"காத்தவராயா... ஏண்டா என்னை இப்படி துடிக்க வைக்கிற..." என்று அவள் அவனது தோள்களைத் தன் நகங்களால் ஆழமாகக் கீறினாள். "இனி என்னால் ஒரு நொடி கூடத் தாங்க முடியாதுடா... ஆடைகள் தடையாக இருந்தாலும் என் உடம்பின் அணுக்கள் எல்லாம் உனக்காகத் தவிக்குது. என் பெண்மை துடிதுடித்து அடங்குவதை நீயே பார்!" என்று அவள் கண்கள் சொருக, மெத்தையில் தலை குப்புறக் சாய்ந்து கதறினாள்.

அவளது அந்தப் பித்து பிடித்த வேண்டுதலைக் கேட்டதும் காத்தவராயனின் கண்கள் சிவந்தன. "உன் ஆடை விலகும் முன்பே உன்னை உச்சம் தொட வைத்தது என் ஆண்மையின் பலமடி பிரியங்கா! ஆனால் அதே நேரத்தில் உன் மேனியில் ஆடை இருக்கும் பொழுதே என் ஆண்மையும் இப்படி துடி துடிக்கிறதே... இது உன் அழகான பெண்மைக்கு கிடைத்த அங்கீகாரம் அல்லவா..." என்று அவன் காமமும் ஆதிக்கமும் நிறைந்த குரலில் முனகினான். அவனது அனல் மூச்சு அவளது கழுத்து வளைவில் பட்டுத் தெறிக்க, அவனது கைகள் அவளது இடுப்பை இன்னும் இறுக்கமாகத் தன் வசம் இழுத்துக் கொண்டன.

தன் பேச்சை முடிக்கும் முன்பே, அவன் தன் இடுப்பை லேசாக நகர்த்தி, தன் ஆடைகளுக்குள் (pant) கட்டுக்கடங்காமல் துடித்துக் கொண்டிருந்த அந்த ஆண்மையின் வீரியத்தை, பிரியங்காவின் மென்மையான தொடையின் மேல் வைத்து மெல்ல அழுத்தினான். அந்தத் தீண்டல் ஒரு காந்தத்தைப் போல இரு உடல்களையும் ஒட்ட வைத்தது.



ஆடைகளின் தடைகளையும் தாண்டி, அவனது ஆண் குறியின் அந்த அசுரத்தனமான துடிப்பையும், அதன் அனல் பறக்கும் சூட்டையும் பிரியங்கா தன் தொடைச் சதையில் அப்பட்டமாக உணர்ந்தாள். அது ஏதோ ஒரு புதிய உயிர் அவளது தொடை வழியே ஊடுருவ முயல்வது போல அத்தனை அழுத்தமாக, தாள கதியோடு துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த உணர்வில் அவளது உடல் ஒருமுறை பலமாக நடுங்கி அடங்கியது.

"ஆஹ்... காத்தவராயா..." என்று அவளது இதழ்கள் தன்னிச்சையாகப் பிரிந்து பிதற்றின. அவளது கைகள் அவனது தோள்களை இன்னும் ஆழமாகக் கவ்விப் பிடிக்க, அவளது எடுப்பான தோள்களும், சந்தன வாசனை வீசும் அக்குளின் வளைவும் அவனது நெஞ்சோடு இன்னும் நெருக்கமாக அழுந்தின. அவனது ஆண்மையின் அந்தத் துடிப்பே அவளுக்குள் ஒரு பேரானந்த அலையை மீண்டும் கிளப்பியது.

"ஆஹ்... காத்தவராயா... மெல்லடா..." என்று அவளது இதழ்கள் பிதற்றினாலும், அவளது உடல் அவனது அசுரத்தனமான அணைப்பிற்கு முற்றிலும் அடிமையாகிப் போனது. அவனது பேண்ட்டின் தடிமனையும் தாண்டி அவளது உடலைச் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருந்த அவனது ஆண்மையின் அசுரத் துடிப்பு, இருவருக்குமிடையே இருந்த ஆடையின் தடைகளை இப்போதே கிழித்தெறியக் கோரியது.


பிரியங்காவின் தொடைச் சதையில் பதிந்த அவனது ஆண்மையின் துடிப்பு, அவளது எஞ்சியிருந்த அத்தனை கட்டுப்பாடுகளையும் சுக்குநூறாக உடைத்தெறிந்தது. அவளது விரல்கள் அவளையறியாமலேயே ஒரு புதிய வேட்கையைத் தேடி நகர்ந்தன.

தாள முடியாத அந்த விரகத்தின் பிடியில், பிரியங்காவின் கைகள் அனிச்சையாய் அவனது இடுப்பை நோக்கிச் சென்றன. அவனது பேண்ட்டின் (pant) தடிமனான துணியையும் தாண்டி, உள்ளே இரும்புத் தடியாய் அனல் பறக்கத் துடித்துக் கொண்டிருந்த அவனது ஆண் குறியை அவளது மெல்லிய விரல்கள் மெல்லப் பற்றி, ஆவேசமாக அழுத்திக் கவ்வின. அந்த முதல் நேரடிப் பிடியில் காத்தவராயனின் உடலும் ஒரு நொடி விறைத்து நின்று, பின் பெருமூச்சை வெளியிட்டது.

அவளது கைகளின் அந்த ஆக்கிரமிப்பைக் கண்டு காத்தவராயனின் இதழ்களில் ஒரு வசியப் புன்னகை அரும்பியது. அவன் தன் முகத்தை அவளது சந்தன வாசனை வீசும் அக்குளின் வளைவிலிருந்து சற்றே உயர்த்தி, அவளது காமத்தால் செருகியிருந்த கண்களை ஆழமாகப் பார்த்தான்.

"அவ்வளவு அவசரமா பிரியங்கா?" என்று அவன் காமமும் நையாண்டியும் கலந்த குரலில் ரகசியமாய் வினவினான். "வெறும் ஒரு நாழிகை பொழுதுக்கே உன்னால் தாங்க முடியாமல் இப்படி துடிக்கிறாயேடி... ஆனால், போன ஜென்மத்தில்...  அரண்மனை அந்தப்புரத்தில் எத்தனை எத்தனை வருடங்கள், எத்தனை நூறு நாட்கள் என்னை நீ இதேபோலத் துடிக்கத் துடிக்கக் காத்திருக்க வைத்தாய் என்று நினைவிருக்கிறதா?"

"அன்று உன் தந்தை விதித்த தடைகளையும், உன் பேரரசி என்ற கம்பீரத்தையும் காட்டி என்னை நீ ஏங்க வைத்தாய். இதோ... இன்று காலம் மாறிவிட்டது. என் விரல் வித்தைக்கும், என் ஆண்மையின் துடிப்புக்கும் உன் பெண்மை முழுமையாகத் தோற்று, உன் கைகளே இன்று என்னை நோக்கித் தஞ்சம் புகுந்துவிட்டன அல்லவா!" என்று அவன் ஆவேசமாய் முனகியபடி, அவளது கைகளின் மேல் தன் கையை வைத்து அந்த அழுத்தத்தை இன்னும் அதிகமாக்கினான்.

பிரியங்கா அவனது அந்தக் கேள்வியில் கடந்த காலத்தின் வசியமும், நிகழ்காலத்தின் காமமும் ஒன்றாகக் கலக்க, பதில் பேச முடியாமல் அவனது மார்பில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு இன்னும் பலமாக அவனது ஆண்மையை ஆடையோடு சேர்த்துத் தன் கைகளால் பிசைந்தாள்.

அவன் அவளது காதருகே ரகசியமாய் முனகி, தன் பற்களால் அவளது காது மடலைக் கவ்வி இழுத்தான். அதே நேரம், அவளது இடுப்பில் இருந்த அவனது கைகள் மீண்டும் தன் விரல் வித்தையைத் தொடங்கின. அவளது அடிவயிற்றின் மென்மையில் தன் நகங்களால் லேசாகக் கீறி, அவளது பெண்மையின் இதழ்களைத் தொடுவது போலத் தொட்டுத் தொடாமல் சீண்டினான்.

"காத்தவராயா... வஞ்சகனே... இப்படிச் செய்யாதேடா! என் உடம்பே நடுங்குது... உள்ளே வாடா!" என்று அவள் தன் இடுப்பை ஆவேசமாக மேலே தூக்கி அவனது ஆண்மையைத் தனக்குள் இழுக்க முயன்றாள். ஆனால், அவன் தன் இடுப்பை சற்றே பின்னுக்கு இழுத்து அவளது முயற்சியைத் தவிடுபொடியாாக்கினான்.

அவளது அக்குளிலிருந்து வீசிய அந்தச் சந்தன வாசனை இப்போது அவளது முழு மேனியிலும் வியர்வையோடு கலந்து இன்னும் அடர்த்தியாக வீசியது. காத்தவராயன் மீண்டும் அவளது கழுத்து வளைவிலும், மார்பின் இடைவெளியிலும் தன் முகத்தைப் புதைத்து ஆழமாக முத்தமிட்டான். அவனது கரடுமுரடான தாடி அவளது பட்டு மேனியில் உரச உரச, பிரியங்காவின் கண்கள் சொருகின.

"உன் பெண்மை இன்னும் துடிக்கட்டும்... பல பிறவிகளின் தாகம் இந்த ஒரே நொடியில் தீர்ந்துவிடக் கூடாது. நீ கெஞ்சி, கதறி, எனக்குள் உன்னை முழுமையாக இழக்கும் அந்தப் பரவசத்தை நான் முழுமையாக ருசிக்க வேண்டும்!" என்று அவன் அவளது இடுப்புச் சதையை இறுக்கமாகப் பற்றி அமுக்கினான்.
பிரியங்கா மெத்தையின் விரிப்புகளைத் தன் விரல்களால் சுருட்டிப் பிடித்தபடி, தாள முடியாத அந்த இன்ப வேதனையில் அழுது புலம்பும் நிலைக்குச் சென்றாள். அவனது ஒவ்வொரு சீண்டலும் அவளை மரணத்தின் விளிம்பிற்குக் கொண்டு சென்று மீண்டும் பிழைக்க வைப்பது போல இருந்தது.

"பிரியங்கா... கைகளை உயர்த்தி நீ காட்டும் இந்த அக்குளின் வளைவு இருக்கிறதே... அது வெறும் உடலின் பாகமல்லடி! மன்மதன் தன் ரகசிய அம்புகளை ஒளித்து வைத்திருக்கும் பட்டுப் பள்ளமடி அது. வெண்ணெயைக் குழைத்துச் செய்த அந்தப் பள்ளத்திலிருந்து வீசும் இந்தத் தூய சந்தன வாசனை என் ஆண்புலனைப் பித்தெடுக்க வைக்கிறது. அங்கே படர்ந்திருக்கும் உன் மெல்லிய வியர்வைத் துளிகள், பனி படர்ந்த ரோஜா இதழ்களைப் போல மின்னுகின்றனடி!" என்று முனகியபடி தன் விரல்களால் அந்த மென்மையை வருடினான்.

"உன் இந்த எடுப்பான தோள்கள்... ஒரு பேரரசிக்குரிய கம்பீரத்தோடு இருக்கின்றன. நிலவொளி பட்டுத் தகிக்கும் உன் தந்த நிறத் தோள்களின் வளைவு, என் முரட்டுக் கரங்கள் வந்து அமர்வதற்கேற்ற அரியாசனம் போல எழிலாய் நிமிர்ந்து நிற்கிறது. கழுத்திலிருந்து சரிந்து வந்து இந்தத் தோள்களில் முடியும் அந்தச் சரிவில் என் முகம் புதைக்கும்போது, உலகத்து அத்தனை இன்பங்களும் தோற்றுப் போகிறதடி!"

"இந்தத் தோள்களில் என் பற்களால் மெல்லக் கவ்வி, உன் அக்குளின் அந்தச் சந்தனப் பள்ளத்தில் என் நாக்கின் அனலை இறக்கும்போது நீ காட்டும் அந்த நெளிவு... ஆகா! அது என் பல பிறவிகளின் தாகத்தை ஒரே நொடியில் தீர்த்து விடுகிறது. உன் இந்த வடிவழகுதான் என்னை உனக்கு அடிமையாக்கியது!" என்று ஆவேசமாய் உருகினான்.

"பிரியங்கா... என் நெஞ்சில் இன்னும் ஒரு சந்தேகம் தீராமல் தணலாக எரிந்துகொண்டே இருக்கிறதடி..." அவனது குரல் வேட்கையின் ஆழத்தில் நடுங்கியது. "போர்க்களத்தில் எதிரிகளின் ஆயிரம் இரும்புக் கணைகள் என் மார்பைத் துளைத்தபோதும், குருதி வழிய  நான் கம்பீரமாக நின்று போரிட்டவன் நான். ஒரு சிறு அசைவில் கூட என் வீரம் சாய்ந்ததில்லை..."

"ஆனால், அன்று எந்த ஆயுதமும் இன்றி நான் அப்படியே உன் காலடியில் மண்டியிட்டு வீழ்ந்தேனே, அது எப்படி? இதோ... என் கைகளில் சிக்கி வெண்ணெயாய் உருகும் உன் இந்த பட்டு போன்ற மென்மையான தோள்கள்தானா அது? இந்தத் தோள்களில் இருந்த வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட அம்புகளா அன்று என் மார்பை அப்பட்டமாகத் துளைத்து வேட்டையாடின?"

"வில்லும் இல்லை, நாணும் இல்லை... ஆனால் உன் இந்த எடுப்பான தோள்களின் ஒரு சிறு வளைவு, என் போன்ற ஒரு மாவீரனின் நெஞ்சைக் குத்திக் கிழித்துவிட்டதேடி! வாள் ஏந்தும் என் முரட்டுக் கரங்கள் இன்று உன் இந்த மென்மையான தோள்களைப் பற்றி ஆட்கொள்ளும் போது, என் அத்தனை வலிமையும் உனக்குள் கரைந்து போவதன் மர்மம் இதுதானா?" என்று அவன் ஆவேசமாகக் கேட்டபடி, அவளது தோள் வளைவில் தன் பற்களால் ஒரு மெல்லிய காமக் கடியை அழுத்தமாகப் பதித்தான்.

அவனது பற்கள் அவளது பட்டுப் போன்ற மென்மையான தோள் வளைவில் ஆழமாகப் பதிந்து, ஒரு மெல்லிய காமக் கடியை அழுத்தமாகக் கொடுத்த அந்த நொடி, பிரியங்காவிற்குள் ஒரு மின்னல் தாக்கியது போன்ற பேரதிர்ச்சி உண்டானது. அந்தச் சிறு வலி, அவளுக்குள் தூங்கிக் கொண்டிருந்த அத்தனை விரகத்தையும் ஒரே அடியாகத் தட்டியெழுப்பியது. அவளது உடல் அப்படியே வில்லாக வளைந்து, மெத்தையை விட்டுச் சற்றே மேலெழுந்தது. அவளது இதழ்களிலிருந்து "ஆஹ்... காத்தவராயா... அம்மா..." என்ற ஒரு நீளமான, தவிப்பான முனகல் காற்று எங்கும் பரவியது. அந்த வலி அவளுக்குள் ஒரு தெய்வீகமான சுகமாக மாறி, அவளது பெண்மையின் ஆழத்தில் ஒரு ரகசிய நீரூற்றைத் திறந்து விட்டது.

அவன் அங்கேயே நின்றுவிடாமல், தன் முகத்தை அப்படியே சரித்து அவளது மார்பின் மேல் புறத்தில் தன் தாடியைப் பதித்து உரசத் தொடங்கினான். அவனது முரட்டுத்தனமான தாடி முடிகள் அவளது மிக மென்மையான மார்புச் சதையின் மேல் ஒவ்வொரு முறையும் தேய்க்கப்படும் போது, பிரியங்காவிற்குள் ஒரு விசித்திரமான நடுக்கம் பரவியது. அது அவளது உடலின் அணுக்களை ஒவ்வொன்றாகச் சீண்டி, சிலிர்க்க வைத்தது. அவளது மார்பின் மேல் புறம் அப்படியே குண்டூசிகளால் குத்துவது போன்ற ஒரு சுகமான எரிச்சலை உணர்ந்தது.

இந்த இருவேறு தீண்டல்களால் பிரியங்காவின் சுவாசம் கட்டுக்கடங்காத வேகத்தில் ஏறி இறங்கியது. அவளது மார்புக் கூடு ஆவேசமாக அசைந்தபடி அவனது முகத்தில் முட்டி மோதியது. அவளது உடலின் வெப்பநிலை உச்சத்தைத் தொட்டது; அவளது எடுப்பான தோள்களிலும், அக்குளின் சந்தனப் பள்ளத்திலும் வியர்வைத் துளிகள் இன்னும் அதிகமாக அரும்பத் தொடங்கின. அவனது தாடியின் ஒவ்வொரு அசைவிற்கும் அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு பலமான சுருக்கம் ஏற்பட்டு, அவளது கைகள் அவனது ஆணுறுப்பை ஆடையோடு சேர்த்து இன்னும் ஆவேசமாகவும், இறுக்கமாகவும் பிசைந்து இழுத்தன.

"காத்தவராயா... என்னை என்ன செய்கிறாய்... உன் இந்த முரட்டுத்தனம் என்னைச் சாகடிக்குதடா! என் உடம்பில் உயிர் அடங்குவது போல இருக்கு... இனி என்னால் தாங்க முடியாது... என்னை முழுமையாக உனக்குள்ளே எடுத்துக்கொள்!" என்று பித்து பிடித்தவள் போல அவனது தலைமுடியைக் கலைத்துப் பிடித்துக் கதறினாள். அவளது கண்கள் முழுமையாகச் சொருகி, உச்சக்கட்டப் போதையின் விளிம்பில் அவள் தவித்தாள்.

[Geneliarasigan]

Episode 167 தொடர்ச்சி

வானம், இரு உடல்களின் மகா சங்கமத்தைக் கண்டு பரவசமடைந்தது போல, மீண்டும் மெல்லத் தன் குளிர் பன்னீரைத் தூறலாகத் தூவ ஆரம்பித்தது. அந்த மெல்லிய மழைத் துளிகள் பிரியங்காவின் தகித்துக் கொண்டிருந்த முகத்தில் பட்டு உருகி ஓடின.

வானம் பொழிந்த பன்னீர்த்துளிகள் பிரியங்காவின் கார்மேகக் கூந்தலை நனைத்து, அவளது வில் போன்ற புருவங்கள், மூக்கின் நுனி, மற்றும் காமத்தால் செவ்வானமாய் சிவந்திருந்த அவளது கன்னங்கள் எங்கும் முத்து முத்தாய் வந்து அமர்ந்தன. அந்தத் துளிகள் அவளது முகத்தின் சூட்டில் லேசாக வெதுவெதுப்பாக மாறின.



அவளது முகத்தில் வழிந்த அந்த நீர்முத்துக்களைக் கண்ட காத்தவராயன், தன் தடித்த இதழ்களை மெல்லக் குவித்து, அவளது நெற்றியிலிருந்து வழியத் தொடங்கிய நீர்த்துளிகளை அப்பட்டமாக உறிஞ்ச ஆரம்பித்தான். அவனது இதழ்கள், அவளது கன்னங்களில் தேங்கியிருந்த ஒவ்வொரு துளியையும் தாகத்தோடு பருகியது. அவனது மூச்சுக்காற்று அவளது முகத்தில் பட்டுத் தெறிக்க, அவனது நாவின் நுனி அவளது உதட்டோரத்து நீர் வளைவுகளை நக்கியபடி மேலேறியது.


பிரியங்காவின் பட்டுப் போன்ற நெற்றியிலும், எடுப்பான தோள்களிலும் பட்டுத் தெறித்து, அவளது கழுத்து வளைவின் வழியே மார்பின் ஆழத்திற்குள் மெல்ல நழுவிய அந்த மழைத்துளிகளை, காத்தவராயன் தன் தடித்த இதழ்களால் அப்பட்டமாக ருசித்துப் பருகினான். அவளது உடலின் சூட்டோடு கலந்து வந்த அந்த நீர்த்துளிகள் அவனது நாவில் அமுதமாய் உருகின. அவளது அக்குளின் சந்தனப் பள்ளத்தில் தேங்கியிருந்த அந்த வியர்வையும் மழையும் கலந்த பனி அமிர்தத்தை அவன் ஆழமாக நாவால் நக்கியபடி, காம வெறி ஏறிய குரலில் முனகினான்.

"பிரியங்கா... வான் பொழிந்த இந்த வெறும் மழைத்துளிகள் உன் மேனியில் பட்டு ஓடி வரும்போதே... அது தேவாமிர்தத்தை விடவும் அத்தனை தித்திப்பாய் என் நாவைச் சுட்டெரிக்கிறதேடி!" அவனது அனல் மூச்சு அவளது ஈரமான மார்புக் காம்புகளைச் சீண்டியது. "வெறும் தண்ணீருக்கே என் ஆண்மை இப்படிப் பித்துப் பிடித்துத் தத்தளிக்கும் போது... என் முரட்டுத்தனமான ஆக்கிரமிப்பால் உனக்குள் மூளப்போகும் அந்த விரகத் தீயில், உன் பெண்மையின் ஆழத்து ஊற்றிலிருந்து சுரந்து பொங்கி வழியப் போகும் அந்த ரகசியப் பன்னீரின் சுவை எந்த அளவு சொர்க்கமாய் இருக்கும்?"

"உன் அந்தரங்க நந்தவனம் வடியப்போகும் அந்த மதுரமான தேனை, என் ஆண்மையின் வீரியத்தால் நான் முழுமையாகக் குடித்து ருசிக்கும் போது, என் பிறவிப் பசியெல்லாம் அடங்கிப் போகும் அல்லவா!" என்று அவன் ஆவேசமாய் வினவியபடி, தன் இடுப்பை அவளது ஈரமான தொடைகளுக்கு இடையே இன்னும் ஆழமாகத் திணித்து அழுத்தினான். அவனது பேண்ட்டிற்குள் கட்டுக்கடங்காமல் துடித்த அந்த ஆண் குறியின் அசுர வேகம் அவளது பெண்மையின் வாசலை அப்பட்டமாக முட்டி மோதியது.


அவனது அந்த அதிதீவிரமான காம வார்த்தைகளும், அவனது நாவின் தகிக்கும் தீண்டலும் பிரியங்காவின் அடிவயிற்றை முற்றிலுமாகச் சுருட்டின. "ஆஹ்... காத்தவராயா... என்னைக் கொல்லாதேடா... அந்தச் சுவையை இப்போதே நீயே எடுத்துக்கொள்... எனக்குள் உருகிப் பொங்கும் அத்தனையையும் உன் ஆண்மைக்கு மட்டுமே தந்துவிடுகிறேன்..." என்று தாள முடியாத வேட்கையில், அவனது ஆணுறுப்பை ஆடையோடு சேர்த்துத் தன் ஈர விரல்களால் பிசைந்து இழுத்துக் கதறினாள்.

"ஆஹ்... பிரியங்கா..." என்று முனகியபடி, அவன் தன் குவிந்த இதழ்களால் அவளது மூக்கின் நுனியில் இருந்த பனித்துளியை உறிஞ்சி எடுத்தான். அந்தத் தீண்டலில் பிரியங்காவின் கண்கள் இன்னும் ஆழமாகச் சொருகின. வான்மழை தரும் குளிர்ச்சியையும் தாண்டி, அவனது இதழ்கள் அவளது முகத்தில் ஏற்படுத்திய அந்த அழுத்தமான ஈர்ப்பு, அவளது நரம்புகளை மீண்டும் சுட்டெரித்தது.

அவனது முரட்டு முகத்தின் தகிப்பும், இதழ்களின் உறிஞ்சுதலும் அவளுக்குள் ஒரு புதிய போதையை ஏற்றியது. தன் முகம் எங்கும் அவனது இதழ்களின் ஈரமான ஆக்கிரமிப்பை உணர்ந்த பிரியங்கா, தாள முடியாத சுகத்தில் அவனது தோள்களைத் தன் கைகளால் இன்னும் பலமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவனது கால்கள் தன் தொடைகளின் மேல் உரசிக்கொண்டிருக்க, அவனது இதழ்களின் இந்த லீலை அவளது பெண்மையின் ஆழத்துத் தவிப்பை அடியோடு கிளப்பியது.


பிரியங்காவின் கோவைப்பழக் கீழ் உதட்டின் நடுவே, ஒரு பெரிய மழைத்துளி பட்டுத் தெறித்து, அவளது இதழின் வெதுவெதுப்பான சூட்டில் உருகி நின்றது. அவளது இதழ்கள் தாளாத வேட்கையால் சற்றே பிரிந்து பிதற்றிக் கொண்டிருக்க, அந்த நீர்முத்து அவளது கீழ் உதட்டின் வளைவில் ஊசலாடியது. நிலவொளியில் மின்னிய அந்தத் துளி, அவனது ஆண்மையின் அத்தனை கட்டுப்பாடுகளையும் தகர்த்தெறிந்தது.

பிரியங்காவின் உதடுகள் இயற்கையிலேயே செம்பருத்திப் பூவின் இதழ்களைப் போன்ற மென்மையும், நன்கு பழுத்த கோவைப்பழத்தின் அடர் சிவப்பையும் கொண்டவை. அவளது மேல் உதடு ஒரு வில்லின் வளைவைப் போல கச்சிதமாகவும், கீழ் உதடு சற்றே தடிமனாய், மதனக் கிண்ணம் போலத் ததும்பி நிற்கும் பேரழகைக் கொண்டிருந்தது. தாளாத விரகத் தாகத்தால் அவள் தன் இதழ்களைச் சற்றே பிரித்திருந்த போது, அந்தச் சிவப்பிற்கு நடுவே அவளது வெண்முத்துப் பற்கள் நிலவொளியில் லேசாக மின்னி, அவளது காம அழகை இன்னும் சிலமடங்கு கூட்டிக் காட்டின.

அவளது இதழ்களையே வெறித்துப் பார்த்தபடி, தன் முகத்தை இன்னும் சில மில்லிமீட்டர்கள் நெருக்கமாகக் கொண்டு வந்தான் காத்தவராயன். அவனது அனல் மூச்சு அவளது இதழின் மேல் பட்டு அந்த மழைத்துளியை ஆவியாக்க முயன்றது. "உன் பெண்மையின் ஆழத்தில் பொங்கி வழியப் போகும் அந்த ரகசியத் தேனை ருசிக்க இன்னும் நேரம் நிறைய இருக்கிறது பிரியங்கா... அதற்கு அவசரப்படத் தேவையில்லை..." என்று அவன் தன் முரட்டுக் குரலில் காமத்தைக் குழைத்து முனகினான்.

"ஆனால்... இதோ, உன் பவள இதழ்களில் தேங்கி நிற்கும் இந்த இதழ் தேனை, இந்த வான்மழைத் துளியோடு சேர்த்து ருசிக்கும் மகா நேரம் இப்போது வந்துவிட்டதுடி! பல பிறவிகளாய் என் நாக்கு ஏங்கிய மதுக்கிண்ணம் இதோ என் கண்முன்னே தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது!" என்று அவன் ஆவேசமாகக் கர்ஜித்தான்.

காத்தவராயனின் நாசியிலிருந்து வெளிவந்த அந்த வெதுவெதுப்பான, தகிக்கும் மூச்சுக்காற்று பிரியங்காவின் ஈரமான உதடுகளில் பட்ட அடுத்த கணம்—அவளது அடிவயிற்றுப் பகுதியில் ஒரு விசித்திரமான சுருக்கம் ஏற்பட்டது. ஏதோ ஒரு காந்த ஈர்ப்பு அவளது மொத்த உடலையும் உள்ளிழுப்பது போல, அவளது இடுப்புப் பகுதி தன்னிச்சையாகச் சற்றே விறைத்து, புல்வெளியோடு இன்னும் ஆழமாக அழுந்தியது.

அவனது மூச்சுக்காற்றின் நெருக்கம் தந்த வசியத்தால், பிரியங்காவின் இதயத் துடிப்பு அசுர வேகத்தில் எகிறியது. அவளது ஆடை விலகிய மார்புப் பகுதி வான்மழையின் துளிகளைத் தூக்கி எறிவது போல வேகமாய் மேலெழுந்து தாழ்ந்தது. தாளாத அந்த விரகத் தகிப்பில், அவளது மார்புக் காம்புகள் இரண்டும் அந்த நள்ளிரவுக் குளிரையும் தாண்டி, அவனது இதழ் தீண்டலுக்காக அப்பட்டமாய் விறைத்து நின்று துடித்தன.

அவனது அனல் மூச்சு தன் உதட்டின் மேல் பரவப் பரவ, பிரியங்காவால் தன் சுயநினைவைத் தக்கவைக்க முடியவில்லை. கண்கள் பாதியளவு சொருகி, நிலவொளியின் வெளிச்சம் மங்கலாகத் தெரிய, தன் இதழ்களை இன்னும் சற்றே பிரித்து அவனது மூச்சைத் தன் வாய்க்குள் இழுக்க முயன்றாள்.

வானம் பொழிந்த பன்னீர்த் துளிகளெல்லாம்,
உன் வதனம் எங்கும் முத்துக்களாய் உருண்டோட,
பாவி என் நெஞ்சைச் சுட்டெரிக்க வந்ததடி,
உன் பவள இதழின் மேல் விழுந்த ஒற்றைத் துளி!
கோவைப்பழ நிறத்து உன் கீழ் உதட்டின் வளைவில்,
கோடிப் பிறவிகளின் தாகமாய் அது தத்தளிக்க,
நிலவின் ஒளியில் மின்னும் அந்த நீர்முத்து,
என் நெஞ்சை உருக்கும் தீப்பிழம்பாய் மாறுதடி!
பெண்மையின் ஆழத்துத் தேனை நான் சுவைக்கும் முன்னே,
முன்னோட்டமாய் வந்த மதுக்கிண்ணமோ அந்தத் துளி?
உன் இதழின் வெதுவெதுப்பில் அது உருகி வழியும் முன்னே,
என் இதழ் குவித்து அதை உறிஞ்சிடவாடி என் அஞ்சுகமே!
சுற்றிலும் வான்மழை தன் குளிர்ச்சியைத் தெளிக்க,
உன் இதழ் முத்து தந்த அனலில் என் ஆண்மை துடிக்குதடி!
அந்த ஒரு துளி நீரோடு உன் இதழ் தேனையும் சேர்த்து,
இப்போதே நான் பருக என் ஆத்மாவும் ஏங்குதடி!

காத்தவராயன் காம வெறி ஏறிய கண்களோடு அவளது இதழ்களையே வெறித்துப் பார்த்தபடி, தன் முகத்தை இன்னும் ஒரு மில்லிமீட்டர் நெருக்கினான். அவனது நாசியிலிருந்து அனல் பிழம்பாய் வெளிவந்த அந்தச் சூடான மூச்சுக்காற்று, பிரியங்காவின் கீழ் உதட்டின் மேல் பளபளத்துக் கொண்டிருந்த அந்தப் பனிக்கட்டி போன்ற மழைத்துளியின் மேல் நேராக மோதியது. அந்தக் குளுமையான நீர்முத்து, அவனது ஆண்மையின் அனல் காற்றுப் பட்ட அடுத்த நொடி, தன் வடிவத்தை இழந்து லேசாக நடுங்கி உருகத் தொடங்கியது.


காத்தவராயனின் அனல் மூச்சு வந்து மோதிய அந்த வினாடி, அந்த நீர்முத்து நிலைதடுமாறி அவளது இதழின் வளைவிலேயே மெல்ல உருண்டோடத் தொடங்கியது. அவளது கோவைப்பழ இதழின் சிவப்பில், அந்தத் தூய நீர்முத்து நகர்ந்து சென்ற காட்சி—பவளப் பாறையின் மீது ஒரு ஒற்ற வைரக் கல் உருண்டு ஓடுவதைப் போல அத்தனை கொள்ளை அழகாக இருந்தது. அது ஓடிய பாதையெல்லாம் அவளது இதழின் ஈரப்பதம் கூடி, நிலவின் ஒளியை அப்படியே எதிரொலிக்கும் ஒரு வெள்ளி நதியாய் மாறியது.

இதழோரத்தைக் கடந்த அந்தத் துளி, பிரியங்காவின் மென்மையான கன்னத்தின் சரிவில் இறங்கி, அவளது வெண்ணெய்க் குழைவு போன்ற தாடையின் வளைவை நோக்கி உருண்டது.

இனி ஒரு கணமும் தாமதிக்க முடியாதவனாக, காத்தவராயன் தன் முகத்தை இன்னும் கீழே இறக்கி, அவளது தாடைப் பள்ளத்தில் தேங்கியிருந்த அந்தத் துளியைத் தன் தடித்த இதழ்களால் எட்டிப் பிடித்தான். அவளது பட்டுச் சதையின் வெதுவெதுப்பான சூடும், வான்மழையின் குளிர்ச்சியும் கலந்த அந்தத் துளியை அவன் தன் நாசிக்குள் உறிஞ்சி, நாக்கின் நுனியால் சுவைத்து ருசித்தான்.

அவளது மேனியின் வாசனையோடு கலந்த அந்த நீர்மிர்தம் அவனது நாடி நரம்புகளுக்குள் பாய்ந்த அடுத்த நொடி—அத்தனையோ போர்க்களங்களைக் கண்ட அந்த மாவீரனின் கண்கள், இருண்ட காட்டில் திடீரென எரியும் ஆயிரம் வாட்ஸ் மின்விளக்கைப் போல அசுரத்தனமான காம ஒளியோடு பளபளத்து ஒளிர்ந்தன! அவனது விழிகளில் தெரிந்த அந்தத் தீவிரம், பிரியங்காவை மொத்தமாக விழுங்கிவிடத் துடிக்கும் ஒரு பசியோடு இருந்தது.

"பிரியங்கா... இந்த ஒரு துளி என்னை அடியோடு பைத்தியமாக்குதடி! இனி உன் இதழ் தேனை முழுமையாகக் குடிக்காமல் இந்த வினாடி கடந்து போகாது!" என்று அவன் காம வெறியில் முனகியபடி, அவளது கோவைப்பழ இதழ்களை நோக்கித் தன் முகத்தை அசுர வேகத்தில் நெருக்கினான். அவனது தடித்த உதடுகள் அவளது இதழ்களின் மேல் பட்டும் படாமலும் உரசி, அவளது மூச்சைத் தனக்குள் உறிஞ்சத் தொடங்கின.

அவனது கண்களில் தெரிந்த அந்த அசுர ஒளியும், அவனது இதழ்களின் தகிக்கும் நெருக்கமும் பிரியங்காவின் அடிவயிற்றை முற்றிலுமாகச் சுருட்டிப் போட்டன. தாள முடியாத விரகத் தாகத்தில், அவளது மார்புக் காம்புகள் விறைத்து நிற்க, தன் இதழ்களை இன்னும் சற்றே விரித்து அவனது முத்தத்தின் அனல் வீச்சிற்காகத் தன் மொத்த பெண்மையையும் திறந்து காத்து நின்றாள்...

(அவர்களின் இதழ்கள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து, அந்த நள்ளிரவுத் தோட்டத்துப் புல்வெளியையே தீப்பிடிக்க வைக்கப் போகும் அந்த உன்னதமான சங்கமத்தின் விளிம்பில்... அந்த நள்ளிரவுக் காற்று சற்றே ஸ்தம்பித்து நிற்கிறது!)

[Geneliarasigan]

Anuya photo la priyanka pakkave sooda irukku
Naduvula antha kavithai bayangaram
But episode tha fullfill aagatha pola enaku feel aguthu
Scene by scene fast ah super ah pora padathula
Oru slow song vechu kadupethuvangala apdi irukku
Ithu ennoda karuthu bro
Ungala hurt panna nenaikala

Thanks brother,உங்க கருத்தை கதையின் விமர்சனத்தை தாராளமாக முன் வைக்கலாம்..நான் கண்டிப்பாக hurt ஆக மாட்டேன்..பிரியங்கா காம பகுதி ரொம்ப இழுக்கிற மாதிரி உங்களுக்கு தோன்றுகிறதா.?பிரியங்கா இந்த கதையின் நாயகி என்பதால் கொஞ்சம் விரிவாக எழுதினேன். மேலும் இந்த கதையை 200 பாகங்கள் வரை நீட்டிக்கும் நப்பாசையும் இருக்கு.

[Geneliarasigan]

நாடி நரம்புகளை காம போதையை சுண்டி இழுக்கும் பதிவு நண்பா. அதுவும் ப்ரியங்காவின் அக்குளை சுவைக்கும் தருணம் சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை. ப்ரியங்காவின் ஒவ்வொரு அங்கங்களையும் மீண்டும் மீண்டும் சுவைத்து முக்கியமாக அவளின் இரண்டு அக்குளையும்   இடைஇடையே திரும்ப திரும்ப சுவைத்து ப்ரியங்காவின் காம போதையை அதிகரித்து கொண்டே சென்று துடிக்க வைக்க வேண்டும். அற்புதமான பதிவுக்கு நன்றி நண்பா.

நன்றி நண்பா

[Geneliarasigan]

இந்த அத்தியாயம் வெறும் காமக் காட்சியாக மட்டும் இல்லாமல், கவிதை, உணர்வு, இயற்கை, மற்றும் உடல் மொழி ஆகிய அனைத்தையும் ஒன்றாகக் கலந்த ஒரு தீவிரமான இலக்கிய அனுபவமாக மாறியிருக்கிறது. குறிப்பாக மழைத்துளிகளை காதல் மற்றும் காமத்தின் குறியீடாக நீங்கள் பயன்படுத்திய விதம் மிகவும் அழகாகவும் உயிரோட்டமாகவும் இருந்தது.

காத்தவராயனின் உரையாடல்கள் சாதாரண காதல் வசனங்களாக இல்லாமல், ஒரு வீரனின் முரட்டுத்தனமான ஆசையையும், பெண்ணின் மேல் கொண்ட வெறித்தனமான ஈர்ப்பையும் கவித்துவமாக வெளிப்படுத்துகின்றன. “வானம் பொழிந்த இந்த வெறும் மழைத்துளிகள்...” என்று தொடங்கும் அவனது வசனங்கள் வாசகரை நேராக அந்த நள்ளிரவு புல்வெளிக்குள் இழுத்துச் செல்கின்றன.

பிரியங்காவின் உடல் மொழி, அவளது மூச்சின் திணறல், மழைத் துளிகளின் வழிதல், இதழ்களின் நடுக்கம்—இவை அனைத்தையும் நீங்கள் மிக நுணுக்கமாக வர்ணித்துள்ளீர்கள். குறிப்பாக உதட்டின் மேல் தேங்கிய ஒற்றை மழைத்துளியை மையமாக வைத்து நீங்கள் உருவாக்கிய காட்சிகள், முழு அத்தியாயத்திற்கே ஒரு கவிதைநிறைந்த மயக்கத்தைத் தந்துள்ளன.

இயற்கையையும் காமத்தையும் இணைக்கும் உங்கள் எழுத்து நடை மிகவும் திரைப்படத் தன்மை கொண்டது. வாசிக்கும் போது காட்சிகள் கண்முன்னே மெதுவாக நகர்வது போல ஒரு உணர்வு வருகிறது. மழை, நிலவொளி, மூச்சுக்காற்று, ஈரமான தோல் — இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஒரு சென்சுவல் ஓவியமாக மாறியிருக்கின்றன.

மேலும், நடுவே நீங்கள் சேர்த்திருந்த அந்தக் கவிதை வரிகள் அத்தியாயத்தின் உணர்ச்சி அடர்த்தியை இன்னும் உயர்த்துகின்றன. அந்த வரிகளில் இருக்கும் தாகம், ஏக்கம், மற்றும் காம வெப்பம் கதையின் உணர்வோட்டத்தோடு அழகாக கலந்துள்ளது.

மொத்தத்தில், இது சாதாரண ரொமான்ஸ் எழுதுபவரால் எழுதப்பட்ட பகுதி போல தெரியவில்லை; காட்சியை வார்த்தைகளால் செதுக்கத் தெரிந்த ஒருவரின் எழுத்து என்று உணர வைக்கிறது. காமத்தை வெறும் உடல் சங்கமமாக அல்லாமல், இயற்கை மற்றும் உணர்ச்சிகளின் மாபெரும் வெடிப்பாக நீங்கள் எழுதியிருப்பது இந்த அத்தியாயத்தின் மிகப் பெரிய பலம்.

Thanks for your excellent review Nanba..

[Geneliarasigan]

Super update

Thank you bro

[Geneliarasigan]

Next part சிற்பிகா ..as soon as

[Geneliarasigan]

Bro 200 illa 500 episodes neenga kondu ponalum nanga padika ready
But kathavarayan romance tha pidikala he is a antagonist atha priyanka kattaya
Paduthi anubavicha athu oru mari kathaiyoda onri pogum priyanka thaduka nenachu
But avala mudiyama thavikirathu kathaiyoda onri pogum. May be earlier episodes pola
But avalave enna olu da soldrathu oru mari irukku bro atha ungalta share pannan

நண்பா, முந்தைய ஜென்மத்தில் ப்ரியங்கா மதிவதனியாக வருவா.அதில் அவ்வளவு எளிதாக காத்தவராயன் அடைய முடிந்து இருக்காது.மிகவும் போராடி உணர்ச்சியை கொஞ்ச கொஞ்சமாக தூண்டி தான் அடைந்து இருப்பான். மேலும் இந்த ஜென்மத்தில் காத்தவராயன் அவளின் உணர்ச்சிகளை தூண்டி அவளுக்கு காம ஜூரம் வரும் படி செய்து விட்டான். அதனால் தான் ப்ரியங்கா இப்படி தன்னிலை இழந்து கிடக்கிறாள்.இதை எல்லாம் நான் பழைய பாகங்களில் விளக்கி கூறி இருப்பேன். மேலும் காத்தவராயன் உடன் உடலுறவு கொண்டு அவன் சக்தியை பெற்று அவனை அழிப்பது தான் கதை.ஏற்கனவே ஆராதனா,அனு, லிகிதா காத்தவராயன் சக்தியின் ஒரு பகுதியை பெற்று விட்டார்கள்.
இதற்கான வலையை மதிவதனி போன ஜென்மத்திலேயே விரித்து வைத்து விட்டாள். பிரியங்கா மதிவதனியாக உருமாறும் நேரம் நெருங்கி கொண்டு இருக்கு. இப்பொழுது இந்த அளவுக்கு தான் சொல்ல முடியும். நீங்க பழைய பாகங்களை படிச்சு பாருங்க நான் என்ன சொல்ல வரேன் என்று புரியும்.ப்ரியங்கா இப்படி தன்னிலை மறந்து இப்படி வீழ்ந்து கிடக்க காரணம் முந்தைய ஜென்மத்தின் தொடர்ச்சி.

[Geneliarasigan]

epovum pola migavum deep ah anaah update nandri brother...

ovoru varium padamah kan munnadi oda vachutu irunthinga...

rain effects apo apo use panni adhaium nice synch ah kondu poeye priyanka azagu varnipu mudika maten anu anu va varnicha varigal padilka padika
thegatama irunthchu...kathu action adku prii reaction perfect synch oda kondu pona vitham ellam rasichu padichen..nightae comments podlam parthen mudila due to power issues...picture placements perfect ah panni irunthinga...

akkul portion kae oru update oh nenaika thonudhu ovoru ovoru partum thudika vachu avala pithu pidika vaikraa maari engalaium (ennaium) ava mela pithu pidika theeya iruku
update... enna solla already orthanga deep review potu poetenga adhae ennam tha padikum pothu...

kavithai kama thavipu vasanamgal...oru veeran oru pen meethu kondu moga thavipu anaithum anga anga correct solli kadhai nagarvu speedbreaker ah intha updates irunthalum

padika padika padichutae irukanum pola iruku...kadhai oda travel panra vithai unga writing la epovum irukum adhu nerya perku varathu...

ovoru ovoru pagathum varnichu ezuthee time romba eduthupinga teridhu bro mudincha mothamah ezutheenatha oru update ah poda mudiumaa parunga...

keep rocking and entertain us brother...

ரொம்ப thanks நண்பா, இந்த ஒரு update எழுதவே 6 நாள் ஆச்சு நண்பா..மொத்தமா எழுதி போட ரொம்ப நாளாகுமே..நான் வேறு வாரம் ஒருமுறை update கொடுக்க வேண்டும் என எண்ணி இருக்கேன் .

[Geneliarasigan]

Super update bro

Super excellent writing.

Thanks நண்பர்களே

[Geneliarasigan]

காத்தவராயன் அக்குளில் இருந்து உதட்டுக்கு வந்து விட்டான் இனி அடுத்து எங்கு கவனம் செலுத்த போகிறான் என்று கேட்க ஆவலாக உள்ளது. இந்த சந்தர்ப்பத்தை மாறனும் மற்ற மாயமலை தேவதைகளும் தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளுவார்களா இல்லை இன்னுமும் காத்தவராயனை நினைத்து பிரியங்காவின் மீது போறாமையாக இருப்பார்களா என்ற எண்ணம் இருக்கிறது

அவள் அந்தரங்க பாகங்களில்..ஒவ்வொரு பாகத்திற்கு ஒரு update நண்பா..அனு, ஆராதனா, லிகிதாவின் வேலை அமாவாசை அன்று தான் ஆரம்பம் ஆகிறது..

[Geneliarasigan]

Episode -168



பத்து நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய அந்த ஓலைச்சுவடியின் வர்ணனையும், அதன் ரகசியமும் ரியானின் அகந்தையைச் சுட்டெரித்தாலும், அடுத்த கணமே அவனது மனதிற்குள் ஒரு பிரம்மாண்டமான மகிழ்ச்சி வெள்ளம் போல் பொங்கி வழிந்தது.

"அவ்வளவுதானா! விஷயம் இவ்வளவுதானா!" – ரியானின் மனம் குஷியில் குதித்தது.
அவன் தன் மனதுக்குள் கணக்குப் போட்டான்

சிற்பிகா இந்த அந்தமானில் ஏதோ ஒரு மர்மப் பின்னணியோடு ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறாள். அவளைத் தேடி வந்த பொழுது பொக்கிஷம் போல இப்போது இந்த ஓலைச்சுவடி நம் கையில் இருக்கிறது. இதில் அவளது மூதாதையரான அருள்மொழி நாச்சியாரே 'நீ உன் தாய்நாட்டுக்குத் திரும்ப வேண்டும்' என்று விதியாக எழுதி வைத்திருக்கிறார். இதை நேராகக் கொண்டு போய் சிற்பிகாவிடம் காட்டினால், அவளுக்கு வேறு வழியே இல்லை, அவள் உடனே என்னுடன் சென்னைக்குக் கிளம்பி வந்துவிடுவாள்!*
தன் காதலி தன் கைக்கெட்டும் தூரத்தில் வந்துவிட்டதாக எண்ணிய ரியான், அந்த மகிழ்ச்சியைத் தாங்க முடியாமல், அப்படியே டீக்கடைக்காரரிடம் தன் சந்தேகத்தைக் குதூகலத்துடன் கேட்டான்.

ரியான்(முகமெல்லாம் மலர, உற்சாகத்தோடு)"அண்ணே! அப்போ விஷயம் ரொம்ப சிம்பிள் அண்ணே... இந்த ஓலைச்சுவடியை நான் நேராகக் கொண்டு போய் சிற்பிகாகிட்ட கொடுத்தா, அவ மறுப்பு ஏதும் சொல்லாம என்கூட சென்னைக்கு வந்துடுவா, அப்படித்தானே அண்ணே?"

ரியான் அப்படிக் கேட்டதும், அந்தப் பழைய மண்டபத்தின் நிசப்தத்தைக் கிழித்துக் கொண்டு டீக்கடைக்காரரிடமிருந்து ஒரு பலத்த சிரிப்பொலி வெளிப்பட்டது. அந்தச் சிரிப்பு சோழர் காலத்துத் தூண்களில் முட்டி எதிரொலித்தது.
அவர் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு, ரியானின் தோளைப் பற்றித் தன் பக்கம் திருப்பினார்.

டீக்கடைக்காரர் :"காரியம் அவ்வளவு எளிதா இருந்தா... இதுல நீ எதற்கு தம்பி? வெறும் ஓலைச்சுவடியைக் கொண்டு போய் சிற்பிகாகிட்ட கொடுக்கிறது மட்டும்தான் காரியம்னா... அதை அருள்மொழி நாச்சியாரோட ஆட்களான நாங்களே செஞ்சிருக்க மாட்டோமா? இந்தச் சுவடியை நானே கொண்டு போய் அவகிட்ட கொடுத்தால் அவ நேராக சென்னை கிளம்பி போக கூடு‌ம் அல்லவா?அதுக்காகவா ஆயிரம் வருஷமா என் குலம் இதை இங்க காத்துக்கிட்டு இருக்கு?"

டீக்கடைக்காரரின் குரல் சட்டெனத் தீர்க்கமாகவும், எச்சரிக்கை உணர்வோடும் மாறியது.

டீக்கடைக்காரர்:"விளையாடாதே தம்பி! சிற்பிகாவோட ரகசியமும், அவளோட இந்த ஓலைச்சுவடியோட நிஜமான பின்னணியும் அந்தச் சென்டினல் தீவோட அடர்ந்த இருட்டுக்குள்ளதான் ஒளிஞ்சு கிடக்கு. நீ அவளைச் சென்னைக்குக் கூட்டிட்டுப் போகணும்னு நினைச்சா... சும்மா கரையில் நின்னு கைகாட்டினாப் பத்தாது. அவ பின்னாடியே அந்தச் சென்டினல் தீவோட எல்லைக்குள்ளயும் நீ கால் வைக்க வேண்டி இருக்கும்!" என்று எச்சரித்தார்.
ரியான் அதிர்ச்சியோடு பார்க்க, டீக்கடைக்காரர் அவனது சட்டைக் காலரைப் பற்றித் தன் பக்கம் இழுத்து, குரலைத் தாழ்த்திப் பேசினார்: "ஆனா ஒண்ணு தம்பி... அந்தத் தீவுக்குப் போனவங்க யாரும் இதுவரைக்கும் உயிரோடு திரும்பினதா சரித்திரமே இல்லை. அங்க இருக்குற பூர்வகுடிகள் சோழ வம்சத்தின் ரத்தத்தைத் தவிர, வேற யாராவது அந்த மண்ணை மிதிச்சா... அவங்க உடம்பை அம்புகளாலேயே துளைச்சுடுவாங்க! சிற்பிகாவைத் தேடி நீ அங்க போனா... உன் உயிருக்கே ஆபத்து வரலாம்! உன் சடலம் கூடச் சென்னைக்குத் திரும்பாது!"

டீக்கடைக்காரர் சொல்லி முடித்தபோது, ரியானின் முகத்திலிருந்த அந்தத் துள்ளல் மறைந்து, அதன் இடத்தில் ஒரு விசித்திரமான  பயம் தொற்றிக் கொண்டது. அதே விநாடி, அவனது பாக்கெட்டில் இருந்த அந்த உளவுப் பேனாவின் டிரான்ஸ்மிட்டர் விளக்கு, இருட்டில் ரகசியமாகச் சிவப்பு நிறத்தில் மின்னி மறைந்தது.

ரியான் தன் மொபைலில் இருந்த புகைப்படத்தைக் காட்டியபடி கேட்ட கேள்வி, டீக்கடைக்காரரின் முகத்தில் ஒரு புதிய யோசனையை வரவழைத்தது.

ரியான் தன் கைகளில் இருந்த மொபைல் திரையை டீக்கடைக்காரரின் முகத்திற்கு நேரே நீட்டி, தன் தொண்டையை நனைத்துக் கொண்டு அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டான். அவனது குரலில் ஆர்வம், பயம், தவிப்பு என எல்லாமே கலந்திருந்தது.

ரியான்: (மொபைல் திரையில் தெரியும் சென்டினல் தீவின் மங்கலான வரைபடத்தைச் சுட்டிக்காட்டி, அவசரமாக) "அண்ணே! நீங்க சொல்றதை வச்சுப் பார்த்தா, சிற்பிகாவோட ரகசியம் அந்தத் தீவுக்குள்ளதான் புதைஞ்சிருக்குன்னு புரியுது. ஆனா, அவளை நான் எப்போ, எப்படிப் பிடிக்கிறது? சொல்லுங்கண்ணே... சிற்பிகா மீண்டும் எப்போ அந்தச் சென்டினல் தீவுக்குச் செல்லக்கூடும்? அவளோட அடுத்த மூவ் எப்போ இருக்கும்?"

டீக்கடைக்காரர் தன் கைகளில் இருந்த துணியைச் சட்டென உதறிவிட்டு, ரியானின் கண்களை உற்றுப் பார்த்தார். அந்த இருண்ட மண்டபத்தில் அவரது கண்கள் விசித்திரமாய் மின்னின.

டீக்கடைக்காரர்: (குரலை மிகத் தாழ்த்தி, தீர்க்கமாக) "தம்பி... அருள்மொழி நாச்சியாரின் ரத்தத்திற்குன்னு ஒரு காலக் கணக்கு இருக்கு. அதை அந்த விதியே நினைச்சாலும் மாத்த முடியாது. எப்பவும் சிற்பிகா... அமாவாசை வர்றதுக்குச் சரியா இரண்டு தினங்களுக்கு முன்னாடி, அந்த நள்ளிரவு நேரத்துலதான் சென்டினல் தீவுக்குப் புறப்பட்டுச் செல்வாள். அது அவளோட குல வழக்கம்!"
டீக்கடைக்காரர் சொன்ன அந்தப் பதிலைக் கேட்டதும் ரியானின் முகம் சட்டென மாறியது. அவனது புருவங்கள் சுருங்கின. நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பின.

ரியான் (திடுக்கிட்டு, ஆச்சரியத்தோடு குரலை உயர்த்தி) "என்னண்ணே சொல்றீங்க? அமாவாசைக்கு இரண்டு நாளைக்கு முன்னாடிதான் அவ போவாளா? ஆனா... ஆனா அது எப்படிண்ணே சாத்தியம்? நேற்று... நேற்று  விமானத்தில் வரும் பொழுது நானே என் கண்ணால அவளை அந்தத் தீவோட எல்லையில பார்த்தேனே! அவ அங்கதானே இருந்தா? அப்போ நேற்று அவ ஏன் அங்க போனா?"



ரியான் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள், அந்தப் பழைய மண்டபத்தின் நிசப்தத்தில் ஒரு இடி போல விழுந்தன. டீக்கடைக்காரர் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்றார்.

டீக்கடைக்காரர்(தீவிரமான யோசனையில் ஆழ்ந்து, தன் தாடியை மெல்லத் தடவியபடி) "நேற்று... நேற்றா தம்பி? (சற்று மௌனத்திற்குப் பின், பயமுறுத்தும் தொனியில்) நேற்று ஏன் சென்றாள் என எனக்குத் தெரியாது தம்பி! அது அருள்மொழி நாச்சியாரின் ஆத்மாவுக்கே வெளிச்சம். ஏதோ ஒரு பேராபத்து அவளை அச்சுறுத்தியிருக்கு, அதான் அவசரமா நேற்று ஓடியிருக்கா! ஆனா..."

அவர் "ஆனா" என்று இழுத்து, ரியானின் தோள்களைத் தன் கரடுமுரடான கைகளால் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டார். அவரது மூச்சுக்காற்று ரியானின் முகத்தில் சூடாய் அடித்தது.

டீக்கடைக்காரர்: "ஒண்ணு மட்டும் நல்லா ஞாபகம் வச்சுக்கோ... நேற்று அவ போனது விதியை மீறிய ஒரு அவசரப் பயணம். ஆனா, இந்த அமாவாசை வருவதற்கு இரு தினங்களுக்கு முன் இரவில்...அவள் கண்டிப்பாக, நூறு சதவீதம் மீண்டும் அந்தத் தீவுக்குச் சென்றே தீருவாள்! அதுமட்டுமில்ல தம்பி... அப்படி அவ அங்க போனா, அந்தப் பூர்வகுடிகளின் நடுவே, அந்த அடர்ந்த காட்டின் இருட்டுக்குள்ள... அந்த அமாவாசை நள்ளிரவு முடிந்து அடுத்த நாள் விடியும் வரை அங்கேதான் இருப்பாள். அதுவரை அவ அங்கிருந்து கிளம்பி வரமாட்டாள்... வரவும் முடியாது!"

டீக்கடைக்காரர் சொல்லி முடித்தபோது, அந்த அந்தமான் மண்ணின் பூகம்பம் போன்ற ஒரு அமைதி அந்த மண்டபத்தை ஆக்கிரமித்தது.


டீக்கடைக்காரரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட ரியானின் கண்கள் சட்டெனப் பிரகாசித்தன. "அண்ணே! அப்படியென்றால், நாளை மறுநாள் அமாவாசை... அவளது வழக்கமான கணக்குப்படி பார்த்தால், மீண்டும் இன்று இரவு அவள் அந்தத் தீவுக்குப் புறப்பட வாய்ப்பு இருக்கிறதா?" என்று ஆவலோடு கேட்டான். டீக்கடைக்காரர் சில நொடிகள் மௌனமாக இருந்துவிட்டு, "ஆம்... விதி அவளை இன்று இரவு மீண்டும் அந்த ஆபத்தான தீவை நோக்கித்தான் இழுத்துச் செல்லும்" என்று மெல்லத் தலையாட்டினார்.

இவர்கள் இருவரும் விவாதித்துக் கொண்டிருந்த ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அந்த மண்டபத்தின் உடைந்த சோழர் காலத்துத் தூணிற்குப் பின்னால் நிழல் போல மறைந்திருந்த அந்த உருவத்தின் காதுகளில் அப்பட்டமாய் விழுந்தது. இருட்டோடு இருட்டாகக் காட்சியளித்த அந்த நபர், வேறு யாருமல்ல... 'இஷிதா' தான்!



இஷிதாவின் கையில் இருந்த நவீனக் கருவி, ரியான் மற்றும் டீக்கடைக்காரரின் உரையாடலைத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்து கொண்டிருந்தது. இஷிதா தன் உதடுகளில் ஒரு வஞ்சகப் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள்.

"அப்படியானால் இன்று இரவுதான்  சென்டினல் தீவில் என் காரியத்தை சாதித்து கொள்ள சரியான நேரம்!" என்று தன் மனதிற்குள் கணக்குப் போட்டாள்.


ரியான் பாக்கெட்டில் இருந்த உளவுப் பேனா மட்டுமன்றி, இஷிதாவும் நேரடியாகவே களத்தில் இறங்கிவிட்டதை அந்தப் பேதை ரியான் அறியவில்லை.

முட்டாள்களா! சிற்பிகா ஏன் சென்டினல் தீவுக்கு ஓடுகிறாள் என்று தெரியாமல் அண்ணனும் தம்பியும் இங்கே சோதிடம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!" என்று தன் மனதிற்குள் நினைத்து முறுவலித்தாள் இஷிதா. அந்த சென்டினல் தீவின் பூர்வகுடிகளிடம் ஒளிந்திருக்கும், உலகையே உலுக்கக்கூடிய பேராற்றல் கொண்ட அந்த 'சியாமந்தக மாலை' மட்டும்தான் இஷிதாவின் ஒற்றை இலக்கு. சிற்பிகா அந்த மாலையின் ரகசியத்தைக் காக்கத்தான் அங்கே செல்கிறாள் என்பது இஷிதாவுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ரகசியம் என்று அவளாய் நினைத்துக் கொண்டாள்.

ஆனால், பேராசை பிடித்த இஷிதாவின் சிற்றறிவுக்கு எட்டாத ஒரு பிரம்மாண்டமான ரகசியம் அந்தப் பூர்வகுடி மண்ணில் புதைந்து கிடந்தது. சிற்பிகா சாதாரணப் பெண் அல்ல; அவள் அந்த வீரியம் கொண்ட காத்தவராயனின் நேரடி வம்சாவளி! அவளது உடலிலும் ரத்தத்திலும் காத்தவராயனின் அசுரத்தனமான ஆதிக்கமும், அடக்க முடியாத காம-வீர சக்தியின் பாதிப்பும் மிக அதிகமாகவே இருந்தது.

ஒவ்வொரு அமாவாசை நெருங்கும் போதும், சிற்பிகாவின் உடலுக்குள் இருக்கும் அந்த காத்தவராயனின் வீரியம் அனலாய்க் கொதித்து வெளிப்படத் துடிக்கும். அந்த அசுர சக்தியைக் கட்டுப்படுத்தவும், தன் பெண்மையின் தகிப்பைத் தணித்துக் கொள்ளவும் தான், அவள் எப்போதும் அமாவாசைக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பே தனிமையை நாடி, அந்தச் சென்டினல் தீவின் அடர்ந்த காட்டுக்குள் அடைக்கலமாகி விடுவாள். இது அவளது குல ரகசியம்!

ஆனால், இந்த முறை வரப்போகும் அமாவாசை சாதாரணமானது அல்ல. இந்த முறை சிற்பிகா தன் வீரியத்தைக் கட்டுப்படுத்த சென்டினல் தீவுக்கு மட்டும் போனால் போதாது, அவள் அந்த மர்மங்கள் நிறைந்த 'மாயமலைக் காட்டுக்கு' சென்றாக வேண்டும். தான் சிற்பிகாவை சென்னைக்கு அழைத்துச் செல்ல வந்த 'கருவி' என்று ரியான் தன் கைப்பேசியைப் பார்த்துக் கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். இஷிதாவோ, ரியானைப் பயன்படுத்திச் சியாமந்தக மாலையைக் கைப்பற்றலாம் என்று கள்ளச் சிரிப்பு சிரிக்கிறாள்.

ரியான் (டீக்கடைக்காரரின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, பதற்றத்தோடு) "அண்ணே... இதோ இந்த ஓலைச்சுவடி என் கையில் இருக்கு. ஆனா அவளை நான் நேர்ல பார்க்காம எப்படிப் பேசுறது? சிற்பிகா இப்போ இங்கே எங்கு தங்கி இருக்கிறாள் அண்ணே? அவ இருக்கிற இடத்தை முதல்ல சொல்லுங்க!"

டீக்கடைக்காரர் ரியானை ஏளனமாகப் பார்த்துவிட்டு, மண்டபத்தின் வெளிப்பக்கமாய் நீண்டு கிடந்த அந்த இருட்டுப் பாதையை நோக்கிக் கை காட்டினார்.

டீக்கடைக்காரர்: "பெரிய இடத்து வாரிசு தம்பி அவ! இந்த அந்தமான்ல, அந்தப் பழைய **சர்க்குலர் ஹவுஸ் (Circular House)** இருக்கு இல்லையா... அதுக்குச் சரியா பின்னாடிதான் அவளுக்குச் சொந்தமான ஒரு தனி வீடு இருக்கு. அங்கதான் அவ தங்கியிருக்கா. ஆனா ஒண்ணு தம்பி... நீ இப்போ அவளைத் தேடிச் சென்றாலும், அவ உன்னை ஒரு ஆளா கூட மதிக்க மாட்டா! அவளோட திமிரும் வீரியமும் உன்னை அடியோடு சிதைச்சுடும்!"

ரியான் (தன் பாக்கெட்டில் இருக்கும் பேனாவைத் தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டே, வைராக்கியத்துடன்) "பரவாயில்லை அண்ணே! என்னை அங்கே கூட்டிச் செல்லுங்கள். அவ என்னை மதிக்கிறாளா இல்லையான்னு அப்புறம் பார்ப்போம். இந்த ஆயிரம் வருஷத்துப் பழமையான ஓலைச்சுவடியை அவ கண்ணு முன்னாடி காட்டி, எப்படியாவது சென்னைக்கு வர வைக்க நான் முயற்சி செய்து பார்க்கிறேன்!"

டீக்கடைக்காரர் ரியானின் அறியாமையைக் கண்டு நெஞ்சு குலுங்கச் சிரித்தார்.

டீக்கடைக்காரர்: "தம்பி... நீ ரொம்ப அப்பாவியா இருக்கே! ஒருவேளை, இந்த ஓலைச்சுவடியைப் பார்த்தும் அவ உன்கூட சென்னைக்கு வர மறுத்துட்டா... வராமல் உன்னை விரட்டி அடிச்சிட்டா... நீ அடுத்து என்ன செய்வாய்?"

டீக்கடைக்காரர் எதேச்சையாகக் கேட்ட அந்த ஒரே கேள்வி, ரியானின் நெஞ்சில் சுத்தியலால் அடித்தது போல இருந்தது. அவ வரவில்லை என்றால்... அடுத்து என்ன? சென்டினல் தீவுக்குள் நுழைய வேண்டும்!
அங்குள்ள பூர்வகுடிகள், அவர்களின் நச்சு அம்புகள், மரணம்... சென்டினல் தீவின் அந்தப் பயங்கரமான மர்மங்கள் ரியானின் நினைவுக்கு வந்து அவனை அச்சுறுத்தின. அவனது தொண்டை வறண்டது. அடுத்து என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல், அவன் அப்படியே மௌனமாக நின்றான்.
டீக்கடைக்காரர் அவனது முகத்தில் தெரிந்த மரண பயத்தைக் துல்லியமாகக் கணித்துவிட்டு, அவனது தோளைத் தட்டினார்.

டீக்கடைக்காரர்: "பயந்துட்டியா தம்பி? சரி, உனக்கு ஒரு கடைசி வாய்ப்பு தர்றேன். ஒருவேளை அவ வரச் சம்மதிக்கவில்லை என்றால்... நீ அவளுக்காக அந்த ஆபத்தான சென்டினல் தீவுக்குள்ளயும் போறதுல உறுதியா இருந்தா மட்டும் சொல்! இப்போதே உன்னைச் சிற்பிகா இருக்கும் இடத்திற்கு நானே கூட்டிச் செல்கிறேன். உன் முடிவு என்ன?"
ரியானின் நிலைமை இப்போது இருதலைக் கொள்ளி எறும்பைப் போல ஆனது! ஒருபுறம் சென்டினல் தீவின் மரண பயம்; மறுபுறம் சிற்பிகாவை அடைய வேண்டும் என்ற காமத் தவிப்பு. அவனது மனதுக்குள் சிற்பிகாவின் அந்தப் பேரழகும், அவளது பவள இதழ்களும், அந்த வசியக் கண்களும் மின்னல் போல வந்து போயின. அவளது அழகு அவனது மரண பயத்தை அப்படியே விழுங்கிவிட்டது!

ரியான்(தன் பயத்தை மறைத்துக் கொண்டு, கண்களில் ஒரு வெறியோடு) "நான் தயார் அண்ணே... என்னை அவகிட்ட கூட்டிட்டுப் போங்க... எஸ் (Yes)! நான் போறேன்!" என்று உறுதியாகச் சொன்னான்.

சர்க்குலர் ஹவுஸின் அடர்ந்த மரங்களின் நிழல்களுக்கு ஊடே, அந்தப் பாழடைந்த ஒற்றையடிப் பாதையில் டீக்கடைக்காரர் முன்னால் நடக்க, ரியான் அவரைப் பின் தொடர்ந்தான். சோழ வம்சத்தின் நேரடி வாரிசு, அதுவும் உலகையே உலுக்கக்கூடிய சக்திகள் கொண்ட ஒரு பெண் வாழும் இடம் என்பதால், ஒரு பிரம்மாண்டமான பங்களாவையோ அல்லது ரகசியக் கோட்டையையோ தான் ரியான் தன் மனதிற்குள் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தான்.

அந்தப் பகல் வெளிச்சத்தில், அந்தமானின் அடர்ந்த பச்சை மரக் கூட்டங்களுக்கு நடுவே டீக்கடைக்காரர் ஒரு குறிப்பிட்ட திசையை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினார்.

"இதோ பார் தம்பி... அந்தச் சின்ன மலைக் குன்று தெரியுது இல்லையா? அந்த உச்சியில இருக்குற அந்த எளிய ஓட்டுக் குடில்தான் நீ தேடி வந்த சிற்பிகாவோட வீடு!" என்று தூரத்தில் தெரிந்த அந்த இடத்தை அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.
அவர்கள் இருவரும் அந்த மலைக் குன்றின் அடிவாரத்தை வந்தடைந்தனர். குன்றின் மேலே ஏறும் ஒற்றையடிப் பாதை அங்கிருந்துதான் தொடங்கியது.

டீக்கடைக்காரர் அங்கேயே தன் காலடிகளை நிறுத்திக் கொண்டு, ரியானின் தோளை இறுக்கமாகப் பற்றினார். "தம்பி, என்னோட கடமை இத்துடன் முடிந்தது, நான் கிளம்பறேன். ஆனா நான் சொன்னதை மட்டும் எப்பவும் மறக்க வேண்டாம். சென்டினல் தீவோட ரகசியமும், அமாவாசை இரவோட ஆபத்தும் சாதாரணமானது இல்லை... உஷாரா இரு!" என்று திரில்லர் கலந்த எச்சரிக்கை தொனியில் விடைபெற்று, வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றார்.

டீக்கடைக்காரர் அடிவாரத்தில் விடைபெற்றுச் சென்றபின், ரியான் அந்த ஒற்றையடிப் பாதையில் தனியாகக் குன்றின் மீது ஏறிச் செல்லத் தொடங்கினான். பகல் வெளிச்சம் இருந்தாலும், அந்தப் பாதை முழுவதும் அடர்ந்த காடுகளின் ஆதிக்கத்தால் ஒரு விசித்திரமான, மர்மமான சூழல் நிலவியது. அவன் ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைக்கும் போதும், அந்தச் சூழலும் அங்கிருந்த செடிகொடிகளின் வாசமும் அவனது உணர்வுகளை அப்படியே வசியப்படுத்தின. அந்தப் பாதை முழுவதும் மனித நடமாட்டமே இல்லாத நிலப்பரப்பு போலக் காட்சியளித்தது. பாதையின் இருபுறமும் அடர்ந்து படர்ந்திருந்த அந்தமான் காட்டு மல்லிகையின் (Wild Jasmine) தீவிரமான நறுமணம், காற்றில் மிதந்து வந்து அவனது நாசியைத் துளைத்தது. அதோடு சேர்த்து, மழையீரத்தால் அழுகிய காட்டு இலைகளின் வாசமும், கரடுமுரடான காட்டு மூலிகைகளின் காரமான கசப்பு வாசமும் ஒன்றுடன் ஒன்று குழைந்து, அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான போதையை ஏற்றியது. பெண்ணின் வசிய வாசனை போல ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு அந்தச் செடிகொடிகளின் நறுமணத்தில் ஒளிந்திருந்தது.

தலைக்கு மேலே வானமே தெரியாத அளவுக்குப் பிரம்மாண்டமான ஆலமரங்களும், ஈட்டி மரங்களும், ராட்சதக் கொடிகளும் பின்னிப் பிணைந்து குடை போலப் படர்ந்திருந்தன. மதியச் சூரியனின் பிரகாசமான ஒளிக்கதிர்கள், அந்த இலைகளின் இடுக்கில் புகுந்து, ஒற்றையடிப் பாதையின் மீது தங்கக் கம்பிகளைப் போல நீள நீளமாய் விழுந்து கிடந்தன. ரியான் அந்த ஒளிக் கீற்றுகளைக் கடந்து செல்லும்போது, அவனது நிழல் காட்டின் இருட்டோடு கண்ணாமூச்சி ஆடியது.

சுற்றிலும் காதுகளை அடைக்கும் அளவுக்கு ஒரு விசித்திரமான நிசப்தம் நிலவியது. ஆனால், அந்த நிசப்தத்திற்கு நடுவே, மனிதர்களைப் பார்த்திராத சில காட்டுப் பூச்சிகளின் ரீங்காரச் சத்தமும், மரங்கொத்திப் பறவைகள் மரத்தைத் தட்டும் *டக்... டக்...* என்ற ஓசையும் திரில்லர் படங்களின் பின்னணி இசை போலக் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தன. காற்றில் மரங்களின் இலைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று உரசிக்கொள்ளும் போது உண்டான சலசலப்பு, யாரோ தன் பின்னால் பின்தொடர்ந்து வருவது போன்ற ஒரு மாய பிரமையை ரியானுக்குள் ஏற்படுத்தியது.

குன்றின் மீது ஏற ஏற... காட்டின் அடர்ந்த நறுமணத்தோடு சேர்த்து, அடிவாரத்துக் கடலின் உப்புக் காற்றும் பலமாக வீசத் தொடங்கியது. காட்டின் வெதுவெதுப்பான மூலிகை வாசமும், கடலின் குளிர்ந்த ஈரக்காற்றும் ரியானின் மேனியில் ஒன்றாக மோதிய போது, அவனது உடல் சிலிர்த்தது. அவனது பாக்கெட்டில் இருந்த பேனாவின் அசைவும், மனதுக்குள் இருந்த சிற்பிகாவின் நினைவும் அவனது காலடிகளை வேகப்படுத்தின.
இந்த வசிய வாசனைக்கும் மர்மச் சூழலுக்கும் நடுவே, ரியான் இறுதியாகக் குன்றின் உச்சியை அடைந்து, சிற்பிகாவின் எளிய மரக்கதவின் முன்னே வந்து நிற்கிறான்.

அந்த மலைக் குன்றின் உயரத்திலிருந்து கீழே பார்த்தபோது, அந்தமானின் வங்காள விரிகுடாக் கடல் எல்லையே இல்லாத ஒரு பிரம்மாண்டமான நீல நிறப் பட்டுப் கம்பளத்தைப் போல விரிந்து கிடந்தது. கரையை நோக்கி வரும் ஆழமான நீல நிற அலைகள், குன்றின் அடிவாரத்துப் பாறைகளில் முட்டி, பால் போன்ற வெள்ளை நுரைகளாகச் சிதறித் தெறிக்கும் காட்சி கண்கொள்ளாக் கவிதையாக இருந்தது.

உச்சி வானில் இருந்த சூரியனின் பிரகாசமான கதிர்கள் கடலின் தூய்மையான நீர்ப்பரப்பின் மீது நேராக விழுந்தபோது, கடல் நீர் அப்படியே கோடிக்கணக்கான வைரங்களை அள்ளித் தெளித்தது போல ஜொலிஜொலித்தது. அந்த வெளிச்சத்தில், கடலின் ஆழத்தில் இருக்கும் பவளப்பாறைகளின் மங்கலான நிழல்களும், தூரத்தில் மிதந்து கொண்டிருந்த சிறு படகுகளும் மிக அழகாகத் தெரிந்தன.

குன்றின் உச்சி என்பதால், கடலில் இருந்து வீசிய ஈரப்பதம் கலந்த பலமான காற்று ரியானின் முகத்தில் வந்து மோதியது. அந்த உப்புக் காற்றின் நறுமணமும், அலைகளின் ஓயாத பேரோசையும் அந்த இடத்தையே ஒரு மாய உலகத்தைப் போல மாற்றி வைத்திருந்தன. ஒருபுறம் அமைதியான கடல் பேரழகு, மறுபுறம் தான் சந்திக்கப் போகும் சிற்பிகாவின் மர்மம் என அந்த இடமே ஒரு விசித்திரமான திரில்லர் உணர்வைத் தந்தது.

ஒரு பேரரசின் இளவரசி தங்கியிருக்கும் அந்த இடம், அந்தமானின் பூர்வகுடி மக்கள் வாழும் ஒரு மிக மிக எளிய ஓட்டுக் குடிலைப் போலக் காட்சியளித்தது. சுற்றிலும் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்த காட்டு மரங்களும், காடுகளுக்கே உரிய விசித்திரமான பூச்சிகளின் சத்தமும் அந்த வீட்டைச் சூழ்ந்திருந்தன. நவீன உலகின் எந்த ஒரு ஆடம்பர அடையாளமும் அங்கே இல்லை.

அந்த வீட்டின் சுவர்கள் செங்கற்களால் ஆனவை அல்ல; களிமண்ணும் அந்தமான் காட்டு மரங்களின் கிளைகளும் கொண்டு பூசப்பட்டிருந்தன. காலம் கடந்து நின்ற அந்தச் சுவர்களின் மீது ஆங்காங்கே சோழர் காலத்து முத்திரைகளைப் போன்ற சில ரகசியக் கீறல்கள் மங்கலாகத் தெரிந்தன. வாசலில் ஒரு சிறிய மரத்தாலான திண்ணை இருந்தது. அதன் மேல் வான்மழையின் ஈரப்பதம் அப்படியே படிந்திருந்தது.அந்தப் பச்சைக் காட்டுக்கு நடுவே ஒரு சிறிய தீவு போல அந்த வீடு அமைந்திருந்தது. நவீன உலகின் எந்த ஒரு ஆடம்பர அடையாளமும், ஏன் ஒரு மின்சாரக் கம்பிக் கூட அந்தப் பகுதிக்கு வரவில்லை என்பது பகல் வெளிச்சத்தில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.


வீட்டின் கூரையில் காய்ந்த பனை ஓலைகளும், புற்களும் கச்சிதமாக வேயப்பட்டிருந்தன. வாசலின் இருபுறமும் இரண்டு மண்பாண்டங்களில் தண்ணீர் வைக்கப்பட்டிருந்தது. மின்சாரம் இல்லாத அந்த எளிய வீட்டில், ஜன்னல் வழியே உள்ளே செல்லும் சூரிய வெளிச்சம் மட்டும்தான் ஒரே ஆதாரம்.

பகல் நேரமாக இருந்தாலும், அந்த வீட்டைச் சுற்றி ஒரு விசித்திரமான நிசப்தம் நிலவியது. காட்டின் அமைதியும், அந்த எளிய வீட்டின் தோற்றமும் ரியானுக்குள் ஒரு மர்மமான பயத்தை வரவழைத்தன.

மலையுச்சியின் அந்த எளிய குடிலுக்கு முன்னால் ரியான் இப்போது முற்றிலும் தனித்து நின்றான். சுற்றிலும் கடல் காற்றின் இரைச்சல் மட்டுமே கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

அவன் மெல்ல அடி எடுத்து வைத்து, அந்த எளிய மரக்கதவின் முன்னே நின்றான். அவனது கைகள் லேசாக நடுங்கின. கையை உயர்த்தி, அந்தக் கதவை மெதுவாகத் தட்டினான்.

*டாப்... டாப்... டாப்...

கதவு திறக்கப்படப் போகும் அந்த இடைப்பட்ட சில விநாடிகள், ரியானுக்குச் சாதாரண நொடிக் கணக்காகத் தோன்றவில்லை. அவனது அடிவயிற்றிலிருந்து ஒரு விசித்திரமான பயமும் பதற்றமும் அமிலமாகச் சுரந்து நெஞ்சைக் கடிப்பது போல் இருந்தது. அவனது தொண்டை வறண்டு, உமிழ்நீரைக் கூட விழுங்க முடியாமல் நாக்கு ஒட்டிக் கொண்டது.

குன்றின் மீது வீசிய கடலின் குளிர்ந்த உப்புக் காற்று அவனது முகத்தில் அடித்தாலும், அவனது நெற்றியில் வியர்வைத் துளிகள் அரும்பி வழிந்தன. அவனது இதயம் அவனது கட்டுப்பாட்டை மீறி, அவனது காதுகளிலேயே கேட்கும் அளவுக்கு அசுர வேகத்தில் அடித்துக் கொண்டது. கைகளில் இருந்த அந்த ஆயிரம் ஆண்டுப் பழமையான ஓலைச்சுவடியை எங்கே நழுவ விட்டுவிடுவோமோ என்ற பயத்தில், அதைத் தன் விரல்களால் இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டான்.

அவனது மூளைக்குள் இரண்டு விசித்திரமான பிம்பங்கள் மாறி மாறி வந்து அவனைப் பித்துப் பிடிக்க வைத்தன. 'ஒருவேளை... கதவைத் திறப்பது அந்தச் சென்டினல் பூர்வகுடிப் பையனாக இருந்தால்? அவனது கையில் நச்சு அம்பு பூட்டிய வில் இருந்தால் என் கதி என்ன? நான் இங்கேயே சடலமாக வீழ்வேனா?' என்ற மரண பயம் ஒருபுறம். 'இல்லை, நான் தேடி வந்த என் காதலி... சோழ வம்சத்தின் ரத்தமும் கொண்ட சிற்பிகாவே நேரடியாக வந்து கதவைத் திறந்தால் அவளை எப்படி எதிர்கொள்வது?' என்ற விரகத் தவிப்பு மறுபுறம்.

தாழ்ப்பாள் முழுமையாக நீங்கி, மரக்கதவு மெல்லப் பின்னோக்கி நகரும் அந்த ஒவ்வொரு மில்லிசெகண்டும் ரியானுக்கு ஒரு யுகத்தைப் போல நீண்டு கொண்டே போனது. சுற்றிலும் தெரிந்த கடலின் அழகோ, காட்டின் நறுமணமோ இப்போது அவனது உணர்வுகளில் இல்லை. அவனது மொத்த உலகமும், மொத்தக் கவனமும் அந்தத் திறக்கப்படும் எளிய மரக்கதவின் இடுக்கில் மட்டுமே உறைந்து போய் நின்றது.
மரக்கதவு முழுமையாகத் திறந்து வழிய விடுகிறது. ரியானின் கண்கள் அதிர்ச்சியிலும் வியப்பிலும் விரிய, அவனுக்கு முன்னால் நிற்கப் போவது யார்?

[Geneliarasigan]

[Geneliarasigan]

எப்படியும் சிற்பிகா ரியானை நம்ப மாட்டாள் அவன் சென்டினல் தீவிற்கு சென்று சிற்பிகாவுடன் கலவிக்கொண்டால் தான் அவள் இவனை நம்புவாள். அதான் டீக்கடைகாரன் கூறியுள்ளானே அம்மாவாசை அன்று காம தவிப்பில் மூழ்கி இருப்பாள் என்று

பெண்மையின் தகிப்பை தீர்த்து கொள்ள அங்கே செல்வா என்று நான் தான் கதையில் கூறி இருக்கேன் நண்பா, டீக்கடைக்காரர் கூறுவது போல கதையில் எழுதவில்லை.அமாவாசை அன்று அவளுக்கு என்ன நடக்கிறது என டீக்கடைக்காரருக்கும் தெரியாது. மேலும் அவள் அமாவாசை அன்று மாயமலை காட்டுக்கு சென்றாக வேண்டும். அங்கே அவள் காமத்தின் பிடியில் இருப்பா.. அந்நேரம் அவள் காத்தவராயனை எதிர்க்க வேண்டும். ஆனால் அமாவாசை முன் முதல் நாள் அவள் பெண்மை ரியான் கிட்ட இழப்பாள் sentinal தீவில்.

[Geneliarasigan]

ஒரு திகில் கதையை அப்படியே கண் முன்னே ஒரு சினிமா போல காண்பது போல ஒரு உணர்வு. மிகவும் விரும்பி பார்த்தேன் இல்லை படித்தேன். மாயமலை ரகசியங்களை போல இந்த சென்டினல் தீவு என்ன ரகசியத்தை தன்னுள்ளே ஒளித்து வைத்திருக்கிறது. மிகுந்த ஆர்வத்துடன் அடுத்த பதிவுக்காக உங்கள் வாசகன்.

ரொம்ப நன்றி நண்பா,,இன்னும் Sentinel தீவுக்குள் நடக்கும் நிகழ்வை சிறப்பாக கொடுக்க முயற்சி செய்கின்றேன்

[Geneliarasigan]

சிற்பிகாவைச் சுற்றி உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் மர்மம் மிகவும் சுவாரஸ்யமாக உள்ளது. அவள் சாதாரண நாயகி அல்ல; சோழ வம்சத்தின் ரகசிய வாரிசு என்ற அடையாளம் கதைக்கு ஒரு பிரம்மாண்ட உணர்வைக் கொடுக்கிறது. குறிப்பாக அமாவாசை, சென்டினல் தீவு, ஓலைச்சுவடி, சியாமந்தக மாலை போன்ற அம்சங்கள் கதையை ஒரு ஹாலிவுட்-ஸ்டைல் அட்வென்ச்சர் திரில்லராக மாற்றுகின்றன.

ரியான் கதாபாத்திரம் ஆரம்பத்தில் காதலால் இயங்கும் இளைஞனாகத் தோன்றினாலும், அவன் மெதுவாக மரணத்தையும் மீறிச் செல்லத் தயார் ஆகும் விதம் நன்றாக எழுதப்பட்டுள்ளது. டீக்கடைக்காரரின் உரையாடல்கள் கதையின் மர்மத்தையும் பதற்றத்தையும் பல மடங்கு உயர்த்துகின்றன. ஒவ்வொரு வசனமும் “அடுத்து என்ன நடக்கும்?” என்ற எதிர்பார்ப்பை உருவாக்குகிறது.

குறிப்பாக,

அந்தமானின் இயற்கை வர்ணனைகள்,

காட்டு வாசனைகள்,

கடல் காற்றின் உணர்வு,

இருண்ட மண்டபங்கள்,

கதவு திறக்கப்படும் முன் உருவாகும் பதற்றம்


இவை அனைத்தும் வாசகனை காட்சிக்குள் வாழ வைக்கின்றன. படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது ஒரு பெரிய திரைப்படத்தை மனக்கண்ணில் பார்க்கும் அனுபவம் கிடைக்கிறது.

மேலும், கதையில் காதல், காமம், மர்மம், புராணம், வரலாறு, த்ரில் ஆகியவை சமநிலையுடன் கலந்திருப்பது மிகப்பெரிய சிறப்பு.

சிறப்புகள்:

சினிமாடிக் எழுத்து நடை

திருப்பங்கள் நிறைந்த திரைக்கதை உணர்வு

வலுவான பெண் கதாபாத்திர உருவாக்கம்

சோழ வரலாறும் கற்பனையும் கலந்த புதிய முயற்சி

சூழல் வர்ணனைகளில் அபாரமான ஈர்ப்பு


சிறிய ஆலோசனை:
சில இடங்களில் நீளமான விளக்கங்கள் இருப்பதால், அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களில் கொஞ்சம் வேகமான நகர்வு இருந்தால் வாசகர்களின் த்ரில் இன்னும் அதிகரிக்கும்.

Thanks for the beautiful review

[Geneliarasigan]

Excellent update

Thank you

[Geneliarasigan]

நண்பா நீங்கள் முன்னாடி ஒருமுறை கூறியது போல ஒரு பகுதி காமம் என்றால் மரு பகுதி கதை என்று அப்படி என்றால் பிரியங்கா காமம் முடிந்த பிறகு சிற்பிகா காமம் தொடரும் போல

Yes nanba

[Geneliarasigan]

na kettadhu adhu illa bro...after finished this updates...priyanka update matum thani ah poda mudiumaa parunga sonen..after finished their sex portion oru single update ah keten bro gap vitu padikama muzusa orey update la later padikanum adha keten

Mmm...போடலாம் nanba

[Geneliarasigan]

Waiting for rukmini aka siripika

Already yesterday updated rukmani part Nanba.. 169 page itself available