[Train222]

అనంతపురం నుంచి బెంగళూరు వరకు

అనంతపురం జిల్లా.

ఎండకు, కరువుకు మాత్రమే కాదు… ఎన్నో కలలకు కూడా పేరున్న నేల.

అలాంటి నేలపై పెరిగిన కృష్ణకు మాత్రం తన ఊరు ఎప్పుడూ చిన్నదిగానే అనిపించేది. చిన్నప్పటి నుంచి చలాకీగా, అల్లరిగా ఉండే కృష్ణ డిగ్రీ పూర్తయ్యే వరకు తన సొంత ఊరిలోనే చదువుకున్నాడు.

చదువులో యావరేజ్.

కానీ అమ్మాయిల విషయంలో మాత్రం అతనికి ఎప్పుడూ కొరత లేదు.

అతని మాటల్లో చిలిపితనం ఉండేది.

అతని చూపుల్లో ధైర్యం ఉండేది.

అతని నవ్వులో ఏదో తెలియని ఆకర్షణ ఉండేది.

అందుకే కాలేజీలో చాలామంది అమ్మాయిలు కృష్ణకు దగ్గరయ్యేవారు.

కొన్ని పరిచయాలు స్నేహంగా మొదలయ్యాయి.

కొన్ని ప్రేమగా మారాయి.

మరికొన్ని మాత్రం మాటల్లో చెప్పలేని సాన్నిహిత్యంగా మిగిలిపోయాయి.

కృష్ణ జీవితంలోకి వచ్చిన ప్రతి అమ్మాయికి అతనితో ఉన్న సమయం ఒక ప్రత్యేకమైన అనుభూతిగా అనిపించేది.

కానీ…

కృష్ణకు మాత్రం ఏ సంబంధం కూడా పూర్తిగా తన మనసును నింపలేకపోయింది.

అతనికి కావాల్సింది కేవలం ఆకర్షణ కాదు.

తనను పూర్తిగా అర్థం చేసుకునే ఒక మనసు.

తనతో మాట్లాడకుండా కూడా తన భావాలను అర్థం చేసుకునే ఒక మనిషి.

అలాంటి వ్యక్తి కోసం కృష్ణ వెతుకుతున్నాడని అతనికే తెలియదు.

అప్పుడే ఒక రోజు అతని జీవితంలోకి ఒక వార్త వచ్చింది.

"కృష్ణ… నీ MBA అడ్మిషన్ బెంగళూరులోని టాప్ బిజినెస్ కాలేజ్‌లో కన్ఫర్మ్ అయింది."

ఆ మాట విన్న క్షణం కృష్ణ కళ్లల్లో కొత్త కల మెరిసింది.

అనంతపురం నుంచి బెంగళూరు.

ఒక చిన్న పట్టణం నుంచి ఒక పెద్ద నగరం.

ఒక పరిచిత ప్రపంచం నుంచి పూర్తిగా కొత్త ప్రపంచంలోకి అడుగు.

కృష్ణకు తెలియదు…

ఈ ప్రయాణం తన జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చబోతోందని.

---

[Train222]

Tq ఈ కథ నిజ జీవితంలో జరిగినది, మంచి రైటర్ ఎవరైనా రాయటానికి ఆసక్తి ఉంటే చెప్పండి

[Train222]

బెంగళూరులో అడుగుపెట్టిన కృష్ణకు ఆ నగరం మొత్తం ఒక కొత్త ప్రపంచంలా అనిపించింది. ఎక్కడ చూసినా కొత్త మనుషులు, కొత్త భాష, కొత్త వాతావరణం... తన జీవితంలో ఒక కొత్త అధ్యాయం మొదలవుతోందన్న అనుభూతి అతని మనసులో తెలియని ఆనందాన్ని నింపింది.

మెజెస్టిక్‌లోని కెంపేగౌడ బస్‌స్టేషన్‌లో దిగిన కృష్ణ, తన చేతిలో ఉన్న కాలేజీ లెటర్‌ను మరోసారి బయటకు తీశాడు. అందులో ఉన్న నంబర్‌కు ఫోన్ చేసి కాలేజీ అడ్రస్ కనుక్కున్నాడు. అక్కడే ఉన్న ఓ ఆటో డ్రైవర్‌కు అడ్రస్ చెప్పడంతో, అతను కృష్ణను కాలేజీ వైపు తీసుకెళ్లాడు.

ఆటో కాలేజీ గేటు ముందు ఆగగానే కృష్ణ నెమ్మదిగా కిందికి దిగాడు.

ఎదురుగా ఆకాశాన్ని తాకుతున్నట్టుగా కనిపిస్తున్న భారీ కాలేజీ భవనం... చుట్టూ హడావుడిగా తిరుగుతున్న విద్యార్థులు... నవ్వుతూ, మాట్లాడుకుంటూ వెళ్తున్న యువత...

కృష్ణ కాసేపు అక్కడే నిలబడి కాలేజీ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

"ఓరి దేవుడా... ఇంత పెద్ద కాలేజీలో ఇక నుంచి మనం చదవాలా?" అని ఆశ్చర్యంగా అనుకుంటూ తనలో తానే నవ్వుకున్నాడు.

అతని గుండె మాత్రం మరోలా చెబుతోంది.

"ఇది కేవలం కాలేజీ కాదు కృష్ణా... నీ జీవితంలో కొత్త కథ మొదలయ్యే చోటు!"

అతను తన బ్యాగ్ భుజానికి వేసుకుని కాలేజీలోకి అడుగుపెట్టాడు.

అడుగు అడుగుకీ కొత్త అనుభూతి.

కొత్త ముఖాలు... కొత్త పరిచయాలు... ఆ వాతావరణంలో కనిపించే ప్రతి చిన్న విషయం కూడా అతని దృష్టిని ఆకర్షిస్తోంది. ముఖ్యంగా తన వయసులో ఉన్న అమ్మాయిల నవ్వులు, వాళ్ల మధ్య జరిగే సరదా మాటలు కృష్ణకు తెలియకుండానే చిరునవ్వు తెప్పించాయి.

"ఇక్కడ ఇన్ని రోజులు ఎలా గడుస్తాయో ఏమో..." అని అనుకుంటూ చుట్టూ చూశాడు.

అంతలోనే అతని మనసులోని చిలిపి స్వరం మొదలైంది.

"ఏముంది... కాలేజీ జీవితం కదా! చదువుతో పాటు కొత్త పరిచయాలు కూడా ఉండాల్సిందే!"

కృష్ణ నవ్వుకుంటూ తనలో తానే సమాధానం చెప్పుకున్నాడు.

"ముందు చదువుపై దృష్టి పెట్టు బాబూ... మిగతావన్నీ తర్వాత!"

అయితే అతని మనసు మాత్రం అప్పటికే మరో కథను ఊహించడం మొదలుపెట్టింది.

"ఎవరికి తెలుసు... ఈ కాలేజీలోనే నా జీవితాన్ని మార్చే ఓ అమ్మాయి పరిచయం కావచ్చు!"

ఆ ఆలోచన వచ్చిన వెంటనే కృష్ణ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

"ఛీ... అప్పుడే ఏంట్రా ఈ ఊహలు!" అని తనను తానే మందలించుకుని చిరునవ్వు నవ్వాడు.

కానీ ఆ చిరునవ్వు వెనుక ఓ చిన్న ఆశ మాత్రం అలాగే మిగిలిపోయింది.

తనకు తెలియదు...

ఆ రోజు కాలేజీ గేటు దాటి లోపలికి వేసిన ఆ ఒక్క అడుగు...

తన జీవితంలో ప్రేమ అనే కొత్త అధ్యాయానికి మొదటి అడుగు అవుతుందని.

ఆ ఆలోచనలతోనే కృష్ణ రిసెప్షన్ వైపు నడిచాడు.

అక్కడే అతని కొత్త జీవితం... కొత్త స్నేహాలు... మరి ముఖ్యంగా, అతని హృదయాన్ని తొలిసారి కదిలించబోయే ఓ అందమైన పరిచయం కోసం ఎదురుచూస్తోంది.



రిసెప్షన్ దగ్గరకు వెళ్లిన కృష్ణ, తన జాయినింగ్ ఫార్మాలిటీస్ పూర్తి చేసుకోవడానికి ముందుకు అడుగు వేశాడు.

"ఎక్స్క్యూజ్ మీ..." అంటూ అక్కడ కూర్చున్న రిసెప్షనిస్ట్‌ను పలకరించబోయి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

ఎదురుగా కూర్చున్న ఆమెను చూసిన కృష్ణ కళ్లలో ఆశ్చర్యం మెరిసింది.

ఆమె చూపుల్లో ఏదో తెలియని ఆకర్షణ ఉంది.

ఆ కళ్ళు...
ఆ చక్కటి ముక్కు...
ఆ పెదవులపై మెరిసిన చిన్న చిరునవ్వు...

కృష్ణకు ఒక్క క్షణం కాలమే ఆగిపోయినట్టుగా అనిపించింది.

"అబ్బా...!"

అతని నోటి నుంచి తెలియకుండానే ఆ మాట బయటకు వచ్చేసింది.

ఇప్పటివరకు తన సొంత ఊరిలో ఎంతమంది అమ్మాయిలను చూసినా, ఎంతమందితో ఆ పరిచయాలు ఉన్నా... ఈ అమ్మాయిని చూడగానే మాత్రం అతని మనసులో ఏదో కొత్త అనుభూతి మొదలైంది.

"కృష్ణా... ఏంట్రా ఇది? మొదటి చూపులోనే ఇంతలా?" అని తనలో తానే అనుకున్నాడు.

అతని చూపు ఆమె ముఖం నుంచి కిందికి జారింది. అందమైన చీరలో, చక్కగా కుదిరిన జాకెట్‌లో ఆమె ఎంతో హుందాగా కనిపిస్తోంది.

కృష్ణ గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.

అయితే...

అతని చూపు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

ఆమె మెడలో ఉన్న తాళిబొట్టు అతని కంటపడింది.

ఆ తాళి ఆమె జాకెట్ లో దాగి ఉన్న పళ్ళకు కదలికలకు అనుగుణంగా అటూ ఇటూ ఊగుతోంది.

కృష్ణ ముఖంలోని ఆరాధన ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యంగా మారిపోయింది.

"అరే...!"

అతని గుండె ఒక్క క్షణం ఆగినట్టైంది.

"ఇంత అందమైన అమ్మాయి... పెళ్లయిందా?"

అతని మనసులో ఆలోచన మెదిలింది.

తనను తాను తిట్టుకుంటూ, "ఓరి కృష్ణా... నీకు ఈరోజే మొదటి రోజు. కాలేజీలో అడుగుపెట్టగానే ఏంటి ఈ షాక్!" అని అనుకున్నాడు.

అంతలో ఆమె తలెత్తి కృష్ణ వైపు చూసింది.

"ఎక్స్క్యూజ్ మీ... ఏదైనా కావాలా?" అని మృదువుగా అడిగింది.

ఆమె స్వరం వినగానే కృష్ణ మరింత తడబడిపోయాడు.

"అది... నేను... జాయిన్ అవ్వడానికి వచ్చాను."

"ఓహ్... సరే. మీ అడ్మిషన్ లెటర్ ఇవ్వండి."

కృష్ణ తన చేతిలో ఉన్న ఫైల్‌ను ఆమెకు అందించాడు.

ఆమె ఫైల్ తీసుకుని వివరాలు చూస్తుండగా, కృష్ణ మాత్రం తన మనసును అదుపులో పెట్టుకునే ప్రయత్నం చేశాడు.

"కృష్ణా... ఇక చాలు. ఆమె పెళ్లయింది. ప్రశాంతంగా ఉండు!"

అని తన మనసుకు తానే చెప్పుకున్నాడు.

కానీ అతని మనసు మాత్రం వినలేదు.

ఎందుకంటే...

ఆమెను మొదటిసారి చూసిన ఆ క్షణం...

కృష్ణ జీవితంలో మరిచిపోలేని ఓ విచిత్రమైన జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోయింది.

[Train222]

Next page create చెయ్యాలంటే ఎలా చెయ్యాలి

[Train222]

రిసెప్షన్‌లో తన జాయినింగ్ ఫార్మాలిటీస్ అన్నీ పూర్తి చేసుకున్న కృష్ణ, బ్యాగ్ భుజాన వేసుకుని హాస్టల్ వైపు నడక మొదలుపెట్టాడు.

అప్పటికే కాలేజీ ప్రాంగణం కొత్తగా వచ్చిన విద్యార్థులతో కళకళలాడుతోంది. ఎక్కడ చూసినా కొత్త ముఖాలే. కొందరు తల్లిదండ్రులతో కలిసి తమ సామాన్లు సర్దుకుంటుంటే, మరికొందరు కొత్త స్నేహితులను పరిచయం చేసుకుంటూ కనిపిస్తున్నారు. కొత్త విద్యార్థుల రాకతో కాలేజీ, హాస్టల్ రెండూ ఒక్కసారిగా సందడిగా మారిపోయాయి.

తన బ్యాగ్‌ను మోస్తూ హాస్టల్ వైపు వెళ్తున్న కృష్ణకు వెనుక నుంచి...

"హాయ్ బ్రో!"

అనే ఓ స్వరం వినిపించింది.

కృష్ణ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

ఎవరా అని చూస్తే, తన వయసులోనే ఉన్న ఓ అబ్బాయి చిరునవ్వుతో అతని వైపు నడుచుకుంటూ వస్తున్నాడు.

"న్యూ జాయినింగ్ ఆ?" అని అడిగాడు.

"అవును!" అంటూ కృష్ణ తల ఊపాడు.

"ఓహ్... నైస్! నేను సిద్దు. కర్నూల్, ఏపీ."

"అబ్బా! నేను కృష్ణ. అనంతపురం."

"అరే... అయితే మనం మనం ఒక్కటే అన్నమాట!" అంటూ సిద్దు నవ్వాడు.

ఆ మాటతో ఇద్దరి మధ్య ఉన్న పరిచయం ఒక్కసారిగా స్నేహంగా మారిపోయింది. సిద్దు ముందుకు వచ్చి కృష్ణను ఆప్యాయంగా హగ్ చేసుకున్నాడు. కృష్ణ కూడా నవ్వుతూ అతన్ని హగ్ చేసుకున్నాడు.

"నేను నిన్ననే జాయిన్ అయ్యాను. నీకు ఏమైనా హెల్ప్ కావాలంటే చెప్పు," అన్నాడు సిద్దు.

"అయితే నాకు హెల్ప్ చేయాల్సిందే బ్రో! ఇక్కడ నాకు ఏదీ తెలియదు."

"అదేం ప్రాబ్లమ్ కాదు. పద... ముందు నీ హాస్టల్ ఫార్మాలిటీస్ పూర్తి చేద్దాం."

"ఓకే పద."

ఇద్దరూ కలిసి హాస్టల్ కౌంటర్ దగ్గరకు వెళ్లారు. కృష్ణ తన వివరాలు, అడ్మిషన్ డాక్యుమెంట్స్ అన్నీ సమర్పించాడు.

అక్కడ ఉన్న హాస్టల్ సిబ్బంది వివరాలు పరిశీలించి,

"మీరు వెళ్లి రూమ్ చూసుకుని రండి. నచ్చిన రూమ్ ఉంటే చెప్పండి," అని చెప్పారు.

అంతలో సిద్దు వెంటనే కృష్ణ వైపు తిరిగి,

"నువ్వు రూమ్ కోసం ఎక్కడెక్కడో వెతకాల్సిన అవసరం లేదు. ముందు నా రూమ్ చూడు. నీకు నచ్చితే అక్కడే ఉండిపో. ఇద్దరం కలిసి ఉంటే బాగుంటుంది," అన్నాడు.

కృష్ణ కాసేపు ఆలోచించి నవ్వుతూ,

"నువ్వు ఉన్నావుగా! ఇంక రూమ్ చూడ్డం ఎందుకు? ఓకే... నీతోనే ఉంటాను," అన్నాడు.

"అదే కదా! పద మరి," అంటూ సిద్దు ఆనందంగా అన్నాడు.

ఇద్దరూ కలిసి తమ రూమ్ వైపు వెళ్లారు.

రూమ్ చూసిన కృష్ణకు కూడా నచ్చడంతో, తిరిగి హాస్టల్ కౌంటర్ దగ్గరకు వచ్చారు.

అక్కడ ఉన్న హాస్టల్ హెడ్‌కు విషయం చెప్పడంతో, ఆయన కృష్ణ వివరాలను నమోదు చేసి, సిద్దు ఉంటున్న అదే రూమ్‌కు అతనికి కూడా యాక్సెస్ ఇచ్చారు.

కృష్ణ తన బ్యాగ్‌ను రూమ్‌లో పెట్టి చుట్టూ ఒకసారి చూశాడు.

కొత్త నగరం...

కొత్త కాలేజీ...

కొత్త హాస్టల్...

మరి ఇప్పుడు కొత్తగా పరిచయమైన స్నేహితుడు...

ఇక నుంచి తన కాలేజీ జీవితం ఎలా ఉండబోతుందో కృష్ణకు తెలియదు.

కానీ ఆ రోజు మాత్రం...

తనకు బెంగళూరులో మొదటి స్నేహితుడు దొరికాడన్న సంతోషంతో అతని ముఖంలో చిరునవ్వు అలాగే ఉంది.

[Train222]

కృష్ణ తన లగేజ్ బ్యాగ్‌ను భుజం మీద వేసుకుని రూమ్‌లోకి అడుగు పెట్టాడు. కొత్త రూమ్... కొత్త కాలేజ్... కొత్త జీవితం.

అంతా కొత్తగానే అనిపిస్తోంది.

రూమ్ మొత్తం ఒకసారి కలియజూసిన కృష్ణ, తన చేతిలో ఉన్న బ్యాగ్‌ను కింద పెట్టి, ఒక్కసారిగా ఉత్సాహంగా...

కృష్ణ: జై బాలయ్య!

అంటూ గట్టిగా అరిచాడు.

కృష్ణ అలా అనడంతో సిద్దు ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూశాడు. వెంటనే నవ్వుతూ...

సిద్దు: జై జై బాలయ్య!

అంటూ బదులిచ్చాడు.

అంతే...

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకుని గట్టిగా నవ్వుకున్నారు.

ఆ నవ్వులోనే ఇద్దరి మధ్య ఉన్న మొదటి మొహమాటం కొంచెం తగ్గిపోయింది.

ఎందుకంటే రాయలసీమలో బాలయ్య అంటే కేవలం సినిమా హీరో కాదు...

ఒక ఎమోషన్!

అది కూడా కొత్తగా పరిచయమైన ఇద్దరు రాయలసీమ కుర్రాళ్లు ఒకే రూమ్‌లో కలిస్తే... జై బాలయ్య అనకుండా ఎలా ఉంటారు?

అలా కాసేపు నవ్వుకున్న తర్వాత కృష్ణ తన లగేజ్‌ను మంచం పక్కన పెట్టాడు. సిద్దు కూడా తన బ్యాగ్‌ను ఓపెన్ చేసి తన బట్టలను సర్దుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.

కృష్ణ తన బట్టలను ఒక్కొక్కటిగా బయటకు తీసి సర్దుతుంటే, సిద్దు మాత్రం చాలా పద్ధతిగా తన వస్తువులను సర్దుకుంటున్నాడు.

కృష్ణ అతన్ని గమనిస్తున్నాడు.

అతను ఏం చేసినా చాలా ఫార్మల్‌గా, చాలా పద్ధతిగా చేస్తున్నట్టు అనిపించింది.

'వీడు చాలా ఫార్మల్‌గా ఉన్నాడే... అసలు ఎక్కడి నుంచి వచ్చాడు? ఇంట్లో పరిస్థితులు ఏంటి? ఎలా పెరిగాడు? ఫ్రెండ్స్‌తో ఎలా ఉంటాడు?'

అంటూ కృష్ణ మనసులో అనుకున్నాడు.

సిద్దు గురించి తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి కృష్ణలో పెరిగింది.

కానీ...

నేరుగా అడిగితే బాగుండదేమో అనిపించింది.

'బ్రో, నీ గురించి చెప్పు...'

అని అడిగితే సిద్దు ఏం అనుకుంటాడో?

అందుకే తన తెలివిని ఉపయోగించి, ముందు తన గురించే చెప్పి... ఆ తర్వాత సిద్దు గురించి తెలుసుకోవాలని అనుకున్నాడు.

అలా ఆలోచిస్తుండగానే కృష్ణకు ఒక ఐడియా వచ్చింది.

కాసేపు సైలెంట్‌గా ఉన్న కృష్ణ, సిద్దు వైపు తిరిగి...

కృష్ణ: బ్రో...

సిద్దు: హా బ్రో...

కృష్ణ: ఇప్పుడు అర్జెంట్‌గా నీకు ఏమైనా పని ఉందా?

సిద్దు కృష్ణ వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.

సిద్దు: ఏం లేదు బ్రో... ఎందుకు?

కృష్ణ వెంటనే తన బెడ్ మీద కూర్చుని, చాలా సీరియస్‌గా ముఖం పెట్టాడు.

కృష్ణ: అయితే ఓ పని చేద్దాం.

సిద్దు అయోమయంగా చూశాడు.

సిద్దు: ఏంటి బ్రో?

కృష్ణ కొంచెం గంభీరంగా...

కృష్ణ: నా జీవిత చరిత్ర చెప్తా... నువ్వు విను!

అన్నాడు.

కృష్ణ మాటలు విన్న సిద్దు రెండు సెకన్లు అలాగే అతని వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

'ఇదేం కొత్తగా ఉంది... ఇప్పుడే పరిచయం అయ్యాడు. అప్పుడే జీవిత చరిత్ర చెప్తానంటున్నాడు!'

అని మనసులో అనుకున్నాడు.

కానీ కృష్ణ మాట్లాడే విధానం సిద్దుకు నచ్చింది.

అతని మాటల్లో ఏదో ఒక నేచురాలిటీ ఉంది.

పైగా కొత్త ప్రదేశం... కొత్త కాలేజ్... కొత్త రూమ్‌మేట్.

ఇద్దరూ ఒకే రూమ్‌లో ఉండబోతున్నారు కాబట్టి, ఒకరి గురించి ఒకరు తెలుసుకోవడం మంచిదే అనుకున్నాడు.

అందుకే చిన్నగా నవ్వుతూ...

సిద్దు: చెప్పు బ్రో... వింటా!

అన్నాడు.

కృష్ణ కూడా నవ్వాడు.

కొద్దిసేపు ఆలోచించి...

కృష్ణ: మరి విను...

అంటూ తన కథ మొదలుపెట్టాడు.

కృష్ణ మాటల్లో...

కృష్ణ: నా పేరు కృష్ణ సాయి.

మాది అనంతపురం జిల్లా.

అనంతపురం జిల్లాలోని [ఊరి పేరు] మా సొంత ఊరు.

మా నాన్న డ్రైవర్‌గా పని చేస్తాడు. చిన్నప్పటి నుంచి మా కుటుంబం పెద్దగా డబ్బున్న కుటుంబం ఏమీ కాదు. ఉన్నంతలో హ్యాపీగా బతికే కుటుంబం.

మా అమ్మ గృహిణి.

నాకు ఒక అక్క ఉంది. తనకు పెళ్లయిపోయింది. ఇప్పుడు తన కాపురంలో తాను బిజీగా ఉంది.

ఇక నా విషయానికి వస్తే...

నేను పుట్టింది XX-XX-1992.

నా చదువు విషయానికి వస్తే...

ఇంటర్‌లో CEC చేశాను.

ఆ తర్వాత B.Com చేశాను.

ఇప్పుడు MBA చేయడానికి ఇక్కడికి వచ్చాను.

నిజం చెప్పాలంటే... నేను ఇక్కడికి రావడం నా సొంత నిర్ణయం కాదు.

ఇంట్లో వాళ్ల బలవంతం ఎక్కువ.

'MBA చదువు... భవిష్యత్తులో మంచి ఉద్యోగం వస్తుంది... నీ లైఫ్ సెటిల్ అవుతుంది...'

అంటూ ఇంట్లో వాళ్లు చాలా చెప్పడంతో చివరికి నేనే ఒప్పుకున్నా.

ఇక్కడ చదవడానికి ఎడ్యుకేషన్ లోన్ కూడా తీసుకున్నాం.

ఇప్పుడు ఆ లోన్ తీర్చాల్సిన బాధ్యత కూడా నా మీదే ఉంది.

అందుకే ఎలాగైనా ఈ MBA పూర్తి చేసి మంచి జాబ్ సంపాదించాలి.

అదే నా ప్రస్తుత టార్గెట్.

అని చెప్పి కృష్ణ కాసేపు ఆగాడు.

సిద్దు శ్రద్ధగా వింటున్నాడు.

కృష్ణ మళ్లీ నవ్వుతూ...

కృష్ణ: ఇక చదువులు, కుటుంబం గురించి అయిపోయింది.

ఇక నా పర్సనల్ విషయాల్లోకి వస్తే...

నా హైట్ 5.9.

బరువు దాదాపు 90 కిలోలు.

అయితే నేను జిమ్‌కి వెళ్లను.

అసలు జిమ్‌కి వెళ్లేంత ఓపిక కూడా నాకు లేదు!

అంటూ నవ్వాడు కృష్ణ.

సిద్దు కూడా నవ్వాడు.

కృష్ణ: కానీ చిన్నప్పటి నుంచి ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి బయట ఆడుకోవడం, క్రికెట్ ఆడటం, అలా తిరగడం ఎక్కువ. దాంతో నా బాడీ కొంచెం బాగానే ఉంటుంది.

జిమ్‌కి వెళ్లకపోయినా నా హైట్‌కి తగ్గట్టుగా బరువు ఉండటంతో... బయటికి చూస్తే జిమ్‌కి వెళ్లే వాడిలానే అనిపిస్తా.

అది మాత్రం నా అదృష్టం!

అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.

సిద్దు కూడా...

సిద్దు: అది నిజమే బ్రో... బాడీ అయితే బాగానే ఉంది!

అన్నాడు.

ఆ మాటకు కృష్ణ తన షర్ట్ కాలర్ సరిచేసుకుంటూ...

కృష్ణ: చూశావా... నాకు నేనే చెప్పుకుంటే పొగరు అంటారు. నువ్వు చెప్పావు కాబట్టి ఇప్పుడు నమ్మొచ్చు!

అన్నాడు.

ఇద్దరూ మళ్లీ నవ్వుకున్నారు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత కృష్ణ తన మాటను కొనసాగించాడు.

కృష్ణ: ఇక బ్యాడ్ హ్యాబిట్స్ విషయానికి వస్తే...

సిగరెట్ అలవాటు లేదు.

ఎప్పుడూ తాగలేదు.

మందు విషయానికి వస్తే...

అది మాత్రం నెలకు ఒకసారి అలా ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి తాగుతుంటా.

అదీ పెద్దగా కాదు.

అంతే!

అని చెప్పాడు.

కృష్ణ ఒక్కసారిగా సీరియస్‌గా ఫేస్ పెట్టి...

కృష్ణ: ఇక నా లవ్ స్టోరీ గురించి అడిగితే...

సిద్దు వెంటనే ఆసక్తిగా ముందుకు వంగాడు.

సిద్దు: ఓహో... లవ్ స్టోరీ కూడా ఉందా?

కృష్ణ నవ్వుతూ...

కృష్ణ: లవ్ స్టోరీ ఏం లేదు బ్రో.

లవర్ లేదు.

అని చెప్పాడు.

సిద్దు కొంచెం నిరాశగా...

సిద్దు: అయ్యో... ఏదో ఉందనుకున్నా!

అన్నాడు.

కృష్ణ నవ్వుతూ...

కృష్ణ: కానీ...

మా ఊరిలో ఇంటర్ సెకండ్ ఇయర్ నుంచే చిలక కొట్టుడు వ్యవహారాలు మాత్రం ఉన్నాయి!

అన్నాడు.

అది విన్న సిద్దు ఒక్కసారిగా పెద్దగా నవ్వాడు.

సిద్దు: ఏంటి బ్రో... చిలక కొట్టుడా?

కృష్ణ: అవును బ్రో... మన ఊర్లో ఉంటే అవి లేకుండా ఎలా ఉంటాయి?

అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.

సిద్దు: మరి ఎన్ని?

అంటూ సిద్దు ఆసక్తిగా అడిగాడు.

కృష్ణ వెంటనే...

కృష్ణ: ఆ లెక్కలు ఇప్పుడు చెప్పడం ఎందుకు బ్రో... అవన్నీ పాత చరిత్ర!

అన్నాడు.

ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

కాసేపు ఆగిన తర్వాత కృష్ణ మళ్లీ సీరియస్‌గా...

కృష్ణ: కానీ ఒక విషయం మాత్రం నిజం బ్రో.

నాకు బంధువుల కంటే ఫ్రెండ్స్‌తోనే ఎక్కువ క్లోజ్.

కాదు...

అది కూడా సరిగ్గా చెప్పడం కాదు.

ఫ్రెండ్స్ అంటే నాకు కేవలం ఫ్రెండ్స్ కాదు.

ఫ్రెండ్స్ ఏ నా ఫ్యామిలీ!

ఎవరైనా కష్టం వచ్చినప్పుడు ముందుగా గుర్తొచ్చేది వాళ్లే.

ఎవరితోనైనా హ్యాపీగా ఉన్నప్పుడు పంచుకోవాలనిపించేది వాళ్లతోనే.

మన జీవితంలో మనతో ఉండే వాళ్లే నిజమైన వాళ్లు.

అందుకే నా జీవితంలో ఫ్రెండ్స్‌కి చాలా ఇంపార్టెన్స్ ఉంది.

అంటూ కృష్ణ తన మాటలను ముగించాడు.

కృష్ణ చెప్పిన మాటలన్నీ సిద్దు శ్రద్ధగా విన్నాడు.

ఇప్పటివరకు కృష్ణను కేవలం కొత్త రూమ్‌మేట్‌గా మాత్రమే చూసిన సిద్దుకు... ఇప్పుడు అతని గురించి కొంత అర్థమైంది.

కృష్ణలో ఒక వైపు సరదా ఉంది.

మరో వైపు కుటుంబం గురించి ఆలోచించే బాధ్యత ఉంది.

తన భవిష్యత్తు గురించి ఒక టెన్షన్ ఉంది.

అదే సమయంలో ఫ్రెండ్స్ అంటే ప్రాణం పెట్టే మనస్తత్వం కూడా ఉంది.

కృష్ణ తన కథ చెప్పడం పూర్తయిన తర్వాత సిద్దు వైపు చూశాడు.

అతని ముఖంలో ఒక చిన్న చిరునవ్వు.

కానీ కృష్ణ మనసులో మాత్రం ఒకే ఒక్క ప్రశ్న...

'ఇప్పుడు వీడి కథ ఏంటి?'

అసలు సిద్దు ఎక్కడి నుంచి వచ్చాడు?

అతని కుటుంబం ఎలా ఉంటుంది?

ఎందుకు ఇంత ఫార్మల్‌గా ఉంటాడు?

అతని జీవితంలో కూడా తనలా ఏమైనా కథలు ఉన్నాయా?

అన్న ఆసక్తితో కృష్ణ సిద్దు వైపు చూస్తూ...

కృష్ణ: సరే బ్రో... నా జీవిత చరిత్ర అయిపోయింది.

ఇప్పుడు నీ టర్న్!

అంటూ నవ్వాడు.

సిద్దు ఒక్కసారిగా కృష్ణ వైపు చూసి...

సిద్దు: నా టర్నా?

అన్నాడు.

కృష్ణ: అవును బ్రో... ఇప్పుడు నీ గురించి చెప్పు. నీ జీవిత చరిత్ర వినాలి!

అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.

సిద్దు కూడా చిన్నగా నవ్వుతూ, కాసేపు ఆలోచించాడు.

అతని ముఖంలో ఒక్కసారిగా కనిపించిన ఆ మార్పును కృష్ణ గమనించాడు.

ఇప్పటివరకు సరదాగా ఉన్న సిద్దు... ఒక్కసారిగా మౌనంగా మారాడు.

కృష్ణకు ఏదో అనుమానం వచ్చింది.

'ఏంటి... వీడి కథలో కూడా ఏదో ఉంది!'

అనిపించింది.

అయితే ఆ కథ ఏంటో తెలుసుకోవడానికి కృష్ణకు ఇంకా కొంత సమయం పడుతుంది...



Note:- అనంతపురం జిల్లా, కర్నూలు వాళ్ళు ఉంటే మీకు తెలిసిన ఉరి పేర్లు చెప్పండి ఈ కథ లో అవి చాలా imp (ఇది నిజంగా జరిగిన కథ కానీ కొన్ని విషయాలు మాత్రం పేర్లు మార్చి చెప్తా అందుకే మార్చే ముందు చెప్తా)

[Train222]

Need u r comments for next update

[Train222]

nadi kuda kurnool ye bro, story ki connect aipovachu regular updates unte

స్టోరీ update మీమీద డిపెండ్ అయ్యి ఉంటుంది బ్రో గుడ్ or bad ఏదైనా కామెంట్ రూపం లో తెలియజేస్తే తప్పకుండా రోజు అప్డేట్ ఇవ్వడానికి నాకేం ప్రాబ్లం లేదు, సిద్దు ది కర్నూల్ కదా, అతని సొంత ఊరు నాకు తెలుసు, బట్ ఇక్కడ పెట్టడం కరెక్ట్ కాదు మార్చి పెడదాం సో మంచి ఊరు చెప్పండి

[Train222]

ఇక సిద్దు తన గురించి చెప్పడం మొదలు పెట్టాడు.

“నా పేరు సిద్దార్థ్. మా సొంత ఊరు కర్నూలు జిల్లాలోని ఒక చిన్న ఊరు. మా నాన్న పేరు ప్రసాద్ . ఆయన ఫస్ట్ క్లాస్ కాంట్రాక్టర్. కాంట్రాక్ట్ పనులతో పాటు రాజకీయాల్లో కూడా యాక్టివ్‌గా ఉంటారు. ఎప్పుడూ ఏదో ఒక పని, మీటింగ్స్ అంటూ బిజీగా ఉంటారు.”

సిద్దు కాసేపు ఆగి మళ్లీ చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.

“మా అమ్మ పేరు భానుమతి. ఆమె వయసు నలభై సంవత్సరాలు. డిగ్రీ వరకు చదువుకుంది. నాకు ఒక అక్క, ఒక చెల్లి ఉన్నారు.”

“మా అక్క పేరు నందిని. తన వయసు ఇరవై మూడు సంవత్సరాలు. జీవితంలో ఏదో ఒకటి సాధించాలనే తపన తనకు చాలా ఎక్కువ. ప్రస్తుతం MBBS థర్డ్ ఇయర్ చదువుతోంది. డాక్టర్ అవ్వాలన్నదే తన కల.”

“అక్క పుట్టిన సంవత్సరానికి నేను పుట్టాను. నా తర్వాత మా చెల్లి పుట్టింది. ప్రస్తుతం ఇంజనీరింగ్ ఫస్ట్ ఇయర్ చదువుతోంది. మా ముగ్గురి మధ్య చిన్న చిన్న గొడవలు ఉన్నా, ఒకరి మీద ఒకరికి చాలా ప్రేమ ఉంటుంది.”

కృష్ణ ఆసక్తిగా సిద్దు చెప్పే విషయాలను వింటూ ఉన్నాడు.

“నేను ఇంటర్ వరకు మా సొంత ఊరిలోనే చదివాను. ఆ తర్వాత బీటెక్ మణిపాల్‌లో చేశాను. చిన్నప్పటి నుంచే ఎక్కువగా హాస్టల్‌లోనే ఉండి చదువుకున్నాను. కాలేజ్‌లో కూడా హాస్టల్, తర్వాత కాలేజ్‌లో కూడా హాస్టల్. అందుకే సొంత ఊరిలో నాకు పెద్దగా స్నేహితులు లేరు. ఎవరితోనైనా త్వరగా కలిసిపోవడం నాకు అంతగా అలవాటు లేదు.”

“అంటే నువ్వు కొంచెం రిజర్వ్డ్ అన్నమాట?” అని కృష్ణ అడిగాడు.

“అవును. నేను కొంచెం రిజర్వ్డ్ టైప్. అవసరం ఉంటే తప్ప ఎక్కువగా ఎవరితోనూ మాట్లాడను. కానీ ఒక్కసారి ఎవరినైనా మనసులోకి తీసుకున్నానంటే మాత్రం వాళ్ల కోసం ఏదైనా చేస్తాను.”

“మరి నీ ఫ్యామిలీ?”

“ఫ్యామిలీ అంటే నాకు చాలా ఇష్టం. మా నాన్న ఎప్పుడూ కాంట్రాక్ట్ పనులు, రాజకీయాల్లో బిజీగా ఉండేవారు. వాటి వల్ల ఇంట్లో కూడా అప్పుడప్పుడు చిన్న చిన్న గొడవలు జరుగుతుండేవి. అందుకే నాన్నతో నాకు అంతగా క్లోజ్ బాండింగ్ లేదు. కానీ అమ్మ, అక్క, చెల్లి అంటే మాత్రం నాకు చాలా ఇష్టం. వాళ్లతో నేను చాలా క్లోజ్‌గా ఉంటాను.”

“ఇక నాకు సిగరెట్ అలవాటు లేదు. ఎప్పుడూ తాగలేదు కూడా. కానీ బీర్ మాత్రం అప్పుడప్పుడు తాగుతాను. అదీ ఫ్రెండ్స్‌తో బయటకు వెళ్లినప్పుడు మాత్రమే.”

“అంటే మందు కూడా అలవాటే అన్నమాట,” అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.

“అప్పుడప్పుడు మాత్రమే. అదేం రెగ్యులర్ అలవాటు కాదు.”

“సరే సరే.”

సిద్దు కూడా నవ్వాడు.

“ఇక ప్రేమ దోమ లాంటివి కూడా నా జీవితంలో లేవు. నేను చాలా రిజర్వ్డ్‌గా ఉంటాను. అమ్మాయిలతో కూడా పెద్దగా మాట్లాడను. ఇప్పటివరకు ఎలాంటి లవ్ స్టోరీ లేదు.”

అని చెప్పి సిద్దు కాసేపు ఆగాడు.

“కానీ...”

“కానీ ఏంటి?” అంటూ కృష్ణ ఆసక్తిగా అడిగాడు.

సిద్దు కృష్ణ వైపు చూస్తూ చిన్నగా నవ్వాడు.

“నిన్ను మాత్రం కాలేజ్ రిసెప్షన్‌లో మొదటిసారి చూసినప్పుడే ఏదో చాలా ఆప్తుడిలా అనిపించింది. మనం ఇంతకు ముందే ఎక్కడో కలిసినట్టు... లేకపోతే చాలా సంవత్సరాల నుంచి పరిచయం ఉన్నట్టుగా అనిపించింది. అందుకే నిన్ను చూసిన వెంటనే మాట్లాడాలనిపించింది.”

“మరి చిలక కొట్టుడు...” అంటూ కృష్ణ దీర్ఘంగా అన్నాడు.

వెంటనే సిద్దు కృష్ణ వైపు అదోలా చూస్తూ,

“అలాంటి ఇప్పటివరకు ఏం లేవు. నేను చెప్పింది ఫ్రెండ్‌షిప్ గురించి. నువ్వు ఏదో అర్థం చేసుకోకు,” అన్నాడు.

కృష్ణ నవ్వుతూ,

“సరదాగా అన్నాను.”

అంటూ మాట మార్చేశాడు.

తర్వాత సిద్దు తమకు ఉన్న పొలాల గురించి, చిన్నప్పటి నుంచి తాను చూసిన ప్రదేశాల గురించి, ఇప్పటివరకు తిరిగిన పుణ్యక్షేత్రాల గురించి కృష్ణకు చెప్పాడు.

ఇద్దరూ అలా మాట్లాడుకుంటూ ఉండగా సమయం ఎలా గడిచిపోయిందో వారికి తెలియలేదు.

అంతలో లంచ్ టైమ్ అవ్వడంతో ఇద్దరూ హాస్టల్ మెస్‌కు వెళ్లడానికి రూమ్ నుంచి బయటకు వచ్చారు.

మాట్లాడుకుంటూ మెస్ దగ్గరకు వెళ్లిన ఇద్దరూ లోపలికి అడుగు పెట్టారు.

కానీ...

మెస్‌లోకి అడుగు పెట్టగానే కృష్ణ ఒక్కసారిగా అక్కడే ఆగిపోయాడు.

అతని కళ్ల ముందు కనిపించిన దృశ్యాన్ని చూసి కృష్ణ షాక్ కొట్టి నిలబడిపోయాడు.

[Train222]

Note:- ఇప్పటి దాకా నా కథ చదువుతూ మీ అభిప్రాయం తెలియజేస్తున్న అందరికీ ధన్యవాదాలు. ఇది not ఓన్లీ రొమాన్స్ ఇందులో అపరిమితమైన శృంగార సన్నివేశాలు కూడా ఉంటాయి గమనించగలరు. మీ కామెంట్స్ నాకు ఉత్తేజాన్ని ఇస్తాయి

[Train222]

ఎందుకంటే...

హాస్టల్ మెస్ మొత్తం అమ్మాయిలు, అబ్బాయిలతో సందడిగా ఉంది. అందరూ కలిసి భోజనం చేస్తున్నారు.

కొన్ని టేబుళ్ల దగ్గర అమ్మాయిలు, అబ్బాయిలు కలిసి కూర్చొని తింటుంటే, ఇంకొన్ని టేబుళ్ల దగ్గర మాత్రం అమ్మాయిలు ఒక వైపు, అబ్బాయిలు మరో వైపు కూర్చొని తింటున్నారు.

అది చూసిన కృష్ణ ఒక్కసారిగా అక్కడే ఆగిపోయాడు.

కృష్ణ అలా ఆగిపోవడం గమనించిన సిద్దు,

“ఏంటి బ్రో... అలా ఆగిపోయావు?” అని అడిగాడు.

కృష్ణ మాత్రం ఇంకా మెస్ వైపే చూస్తూ,

“ఏంటి ఇది? ఈ లోకంలోకి వచ్చి

ఇక్కడ అమ్మాయిలు కూడా ఉన్నారా?” అని ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు.

సిద్దు నవ్వుతూ,

“అవును బ్రో. ఇక్కడ అమ్మాయిల హాస్టల్ కూడా ఉంది. బాయ్స్ హాస్టల్, గర్ల్స్ హాస్టల్ కొంచెం దూరంలో ఉంటాయి. కానీ డైనింగ్ హాల్ మాత్రం ఒక్కటే. అందుకే అందరూ ఇక్కడే కలిసి భోజనం చేస్తారు,” అని చెప్పాడు.

ఆ మాట వినగానే కృష్ణ మొహం వెలిగిపోయింది.

“అబ్బా... సూపర్! నేత్రానందం!” అంటూ ప్లేట్ తీసుకున్నాడు.

ఒక్కో అమ్మాయి టీ షర్ట్ లో నుంచి ఉబికి వస్తున్న సళ్లు కింద నైట్ ప్యాంట్, లేదా పంజాబీ డ్రెస్ లో అమ్మాయిల బ్యాక్ చూస్తూ నే

తనకు కావాల్సిన ఫుడ్ ప్లేట్‌లో వేసుకుని వెళ్లి సిద్దు పక్కనే కూర్చున్నాడు.

కానీ కృష్ణ తినడం కంటే చుట్టూ ఉన్న అమ్మాయిలను చూడటంలోనే ఎక్కువ ఆసక్తి చూపిస్తున్నాడు.

మాట్లాడుకుంటూనే అక్కడికి వస్తున్న అమ్మాయిలను కళ్లతోనే కడుపు చేసేస్తున్నాడు.

అప్పటికే అమ్మాయిల విషయంలో తనకున్న అనుభవంతో, వాళ్ల డ్రెస్సింగ్, స్టైల్ అన్నింటినీ గమనిస్తూ ఇప్పటికే దెంగులాట లో ఏ అమ్మాయికి అనుభందం ఉంది, ఏ అమ్మాయి కన్య లాంటి ఆలోచనతో... మధ్య మధ్యలో తన చూపులతో అల్లరి చేస్తూ ఉన్నాడు.

ఒకవైపు కర్ణాటక స్పెషల్ సాంబార్ తింటూనే, మరోవైపు లెగ్గింగ్స్, టీ-షర్ట్స్‌లో వస్తున్న అమ్మాయిలను చూస్తూ కృష్ణ తెగ ఎంజాయ్ చేస్తున్నాడు.

‘అబ్బా... బెంగళూరులో బీటెక్, మణిపాల్‌లో చదివిన సిద్దు చెప్పినట్టు కాలేజ్ లైఫ్ ఏదో ఉంటుందనుకుంటే... ఇక్కడైతే మొదటి రోజే ఇంత మంచి సెటప్ ఉందే!’

అని మనసులో అనుకుంటూ తన లంచ్ పూర్తి చేశాడు.

కృష్ణ చేసే అల్లరి అంతా గమనించిన సిద్దు మాత్రం మనసులో,

‘వీడు మామూలోడు కాదు... మంచి రసికుడే!’

అని అనుకున్నాడు.

కృష్ణ మాత్రం ఏమీ తెలియనట్టు ప్లేట్ పక్కన పెట్టి,

“పద... ఇక రూమ్‌కి వెళ్దాం,” అన్నాడు.

సిద్దు నవ్వుకుంటూ తల ఊపాడు.

ఇద్దరూ కలిసి మెస్ నుంచి బయటకు వచ్చి హాస్టల్ రూమ్ వైపు బయలుదేరారు.

[Train222]

రూమ్‌కి వచ్చిన తర్వాత ఇద్దరూ కాసేపు మాట్లాడుకుంటూ అలా బెడ్‌పై పడుకున్నారు.

ప్రయాణం, కొత్త కాలేజ్, కొత్త హాస్టల్ అంటూ ఉదయం నుంచి బిజీగా ఉండటంతో ఇద్దరికీ బాగా అలసటగా అనిపించింది.

అలా కాసేపటికి ఇద్దరూ నిద్రలోకి జారుకున్నారు.

సాయంత్రం దాదాపు ఐదు గంటల సమయం.

ముందుగా నిద్ర లేచిన కృష్ణ పక్కనే పడుకున్న సిద్దును చూశాడు.

సిద్దు మాత్రం ఇంకా గాఢమైన నిద్రలో ఉన్నాడు.

కృష్ణ అతని దగ్గరకు వెళ్లి,

“నిద్ర లెయ్యరా బాబు...”

అంటూ సిద్దును కదిలించాడు.

సిద్దు మాత్రం కదలకుండా అలాగే పడుకున్నాడు.

“ఏంట్రా... ఎంతసేపు నిద్రపోతావ్? కలలో ఏ హీరోయిన్ వచ్చింది? అంతలా నిద్రపోతున్నావ్!”

అంటూ కృష్ణ వరుసగా మాట్లాడుతూనే ఉన్నాడు.

చివరికి సిద్దు నెమ్మదిగా కళ్లుతెరిచి లేచి కూర్చున్నాడు.

కానీ కృష్ణ మాటలు వింటూ ఉండగానే అతని మొహంలో ఏదో మార్పు కనిపించింది.

కృష్ణ అప్పటివరకు సిద్దును “రా”, “ఒరేయ్” అంటూ తన సొంత ఫ్రెండ్‌లా పిలుస్తూనే ఉన్నాడు.

అది సిద్దుకు కొత్తగా అనిపించింది.

చిన్నప్పటి నుంచి హాస్టల్ జీవితంలో పెరిగిన సిద్దుకు ఇలాంటి పిలుపులు అంతగా అలవాటు లేవు.

అందుకే కృష్ణ వైపు అలా చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

కృష్ణ తన మాటలను మధ్యలోనే ఆపి,

“ఏంటి... అలా చూస్తున్నావ్?” అని అడిగాడు.

అప్పుడే కృష్ణకు విషయం అర్థమైంది.

‘అరే... నేను తనను రా, ఒరేయ్ అని పిలుస్తుంటే కొత్తగా అనిపిస్తుందేమో!’

అనుకున్నాడు.

తర్వాత సిద్దు వైపు చూస్తూ,

“చూడు సిద్దు... నాకు ఎందుకో నువ్వు మా ఊరిలోని ఫ్రెండ్స్‌లా చాలా త్వరగా కలిసిపోయావు. నువ్వు చిన్నప్పటి నుంచి చదువు కోసం సిటీల్లో, హాస్టళ్లలో పెరిగావు. అందులోనూ నువ్వు కొంచెం రిజర్వ్డ్. అందుకే మా ఊళ్లలో ఫ్రెండ్స్ ఎలా మాట్లాడుకుంటారో నీకు పెద్దగా తెలియకపోవచ్చు.”

కృష్ణ నవ్వుతూ చెప్పడం కొనసాగించాడు.

“నేను నా ఫ్రెండ్స్‌తో బ్రో, హాయ్ అంటూ మాట్లాడను. అలా మాట్లాడితే ఏదో దూరంగా ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది. అందుకే నిన్ను కూడా నా ఫ్రెండ్‌లాగే భావించి అలా పిలుస్తున్నాను. ఒకవేళ నేను నిన్ను అలా పిలవడం నీకు ఇబ్బందిగా ఉంటే మాత్రం చెప్పు. అప్పుడు నిన్ను బ్రో అని పిలుస్తాను.”

అని కృష్ణ చెప్పాడు.

సిద్దు మాత్రం ఏమీ మాట్లాడకుండా కృష్ణ వైపు ఒక సీరియస్ లుక్ ఇచ్చాడు.

ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా బెడ్ మీద నుంచి లేచి బాత్రూమ్ వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు.

సిద్దు అలా వెళ్లిపోవడం చూస్తూ కృష్ణ,

“ఏంట్రా స్వామీ... వీడు ఇలా ఉన్నాడు!” అని మనసులో అనుకున్నాడు.

అయినా పెద్దగా పట్టించుకోకుండా తన మొబైల్ తీసుకుని బెడ్ మీద కూర్చున్నాడు.

ఇక బాత్రూమ్‌లోకి వెళ్లిన సిద్దు మాత్రం కృష్ణ గురించే ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు.

చిన్నప్పటి నుంచి తాను పెరిగిన వాతావరణం వేరు.

కాలేజ్, కాలేజ్... అన్నీ హాస్టల్ జీవితమే.

ఎంతమంది పరిచయమైనా, ఎవరితోనూ ఇంత త్వరగా క్లోజ్‌గా కలిసిపోయిన సందర్భం తన జీవితంలో ఎప్పుడూ లేదు.

కానీ కృష్ణ మాత్రం...

తన జీవితంలోకి వచ్చిన మొదటి రోజే తనతో ఏళ్ల తరబడి పరిచయం ఉన్న వ్యక్తిలా కలిసిపోయాడు.

తనకు తెలియకుండానే కృష్ణను ఒక ప్రత్యేకమైన స్నేహితుడిగా భావించడం మొదలుపెట్టాడు.

‘నా జీవితంలో నిజంగా క్లోజ్ ఫ్రెండ్ అంటూ ఒక పేజీ ఉంటే... అందులో మొదటి పేరు కృష్ణదే ఉంటుంది.’

అని అనుకున్నాడు.

కృష్ణ చెప్పిన మాటలు గుర్తు చేసుకుని సిద్దు చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.

‘సరే... ఇక నుంచి నేనూ తనలాగే ఉంటాను.’

అనుకుంటూ ఫ్రెష్ అయి బాత్రూమ్ నుంచి బయటకు వచ్చాడు.

కృష్ణ మాత్రం అప్పటికే మొబైల్‌లో ఏదో చూస్తూ ఉన్నాడు.

సిద్దు బాత్రూమ్‌కి వెళ్లేటప్పుడు ఇచ్చిన సీరియస్ లుక్ కృష్ణకు ఇంకా గుర్తుంది.

అందుకే సిద్దు బయటకు రాగానే,

“ఏంటి బ్రో...” అంటూ కృష్ణ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

కానీ కృష్ణ మాట పూర్తయ్యేలోపే...

“రేయ్ బావ...”

అంటూ సిద్దు పిలిచాడు.

ఆ మాట విన్న కృష్ణ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డాడు.

చుట్టూ చూసుకున్నాడు.

రూమ్ మొత్తం ఒకసారి పరిశీలించాడు.

ఎవరైనా మూడో వ్యక్తి వచ్చారా అన్నట్టు అటూ ఇటూ చూశాడు.

కృష్ణ అలా రూమ్ మొత్తం చూడటం చూసిన సిద్దు నవ్వుకున్నాడు.

“నిన్నేరా...”

అని అన్నాడు.

అప్పటికి కృష్ణకు అసలు విషయం అర్థమైంది.

“ఓహ్...”

అంటూ మళ్లీ సిద్దు వైపు చూశాడు.

“ఏంట్రా... అలా వింతగా చూస్తున్నావ్?” అని సిద్దు అడిగాడు.

కృష్ణ ఇంకా ఆశ్చర్యంగానే చూస్తుండటంతో సిద్దు నవ్వుతూ,

“మీ ఊరిలో బెస్ట్ ఫ్రెండ్స్ ఇలాగే పిలుచుకుంటారంట కదా... బావ, అరేయ్, ఒరేయ్ అంటూ. అందుకే ఇక నుంచి నేనూ అలాగే పిలుస్తాను.”

అని చెప్పాడు.

కృష్ణ మాత్రం సిద్దు వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

తన ముందు నిలబడి ఉన్న సిద్దు...

కొన్ని గంటల క్రితం వరకు “బ్రో” అని పిలవమన్న వ్యక్తి.

ఇప్పుడు మాత్రం తనను “బావ” అంటూ పిలుస్తున్నాడు.

కృష్ణకు ఒక్కసారిగా నవ్వొచ్చింది.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

ఆ చిన్న క్షణంలోనే...

ఇద్దరి మధ్య ఉన్న పరిచయం స్నేహంగా మారింది.

ఆ స్నేహం కూడా మామూలు స్నేహం కాదు...

ఒకరికొకరు తమ సొంత మనుషుల్లా అనిపించేంత దగ్గరైన స్నేహం.

[Train222]

idi oka sex story kanna, konchem personal ga connect ayyela rastunnav bhayya, great and excellent

ఇది నిజ జీవితం లో జరిగిన కథ bro, so sex ఎలా జరిగిందో అలానే రాస్తా, సో నేను నాకు తెలియనిది కథ కోసం అవసరమైనప్పుడు రాస్తే కింద తప్పకుండా మెన్షన్ చేస్తా

[Train222]

Update no 08



నంద్యాలకి పాతిక కిలోమీటర్ల దూరం...

చుట్టూ ఎటు చూసినా వంద ఎకరాల పత్తి చేను. ఆ చేను మధ్యలో ఓ చిన్న రూమ్.

బయట మాత్రం వందలాది మంది మనుషులు. కొందరు బైకుల మీద... మరికొందరు కార్లలో... ఇంకొందరు చేతులు కట్టుకుని నిలబడి ఉన్నారు.

ఎవరి మొహంలో చూసినా ఒకటే టెన్షన్.

ఎందుకంటే...

ఆ చిన్న రూమ్ లో జరుగుతున్న మాటలు రేపటి రాజకీయాన్ని మార్చబోతున్నాయి.

రూమ్ లోపల...

మాజీ ఎమ్మెల్యే... ఒకప్పుడు మంత్రిగా పనిచేసిన నాయకుడు... ప్రస్తుత అధికార పార్టీకి చెందిన సీనియర్ నేత మునిస్వామి కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్నాడు.

ఎదురుగా అతని కొడుకు రాఘవ.

రాఘవ ముఖంలో కంగారు.

రాఘవ :
"నాన్నా... జిల్లా మొత్తం మన పార్టీదే అంటున్నారు. ఎక్కడ చూసినా మనోళ్లే గెలుస్తారంటున్నారు.

కానీ మన నంద్యాల నియోజకవర్గం దగ్గరికి వచ్చేసరికి మాత్రం ఎవ్వడూ గ్యారంటీగా మాట్లాడటం లేదు.

అధిష్టానం కూడా మన మీదే నమ్మకం పెట్టుకుంది.

'జిల్లా పరిషత్ ఎన్నికల్లో అన్ని స్థానాలు గెలిపించు... నీ కొడుకును ఎమ్మెల్సీగా చేస్తాం' అని మాట ఇచ్చారు.

కానీ మన పరిస్థితి చూస్తుంటే... గెలుపు అంత ఈజీగా కనిపించట్లేదు నాన్నా.

ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం?"

మునిస్వామి ఒక్కసారిగా తల పైకెత్తాడు.

కళ్లలో కోపం.

మునిస్వామి :
"ఏం చేద్దామా అంటున్నావా రాఘవా?

మనకి ఏం చేయాలో తెలియక కాదు...

మన మీద ఎక్కడి నుంచి దెబ్బ పడుతుందో అర్థం కాక ఆలోచిస్తున్నా!

దేశంలో మన పార్టీ అధికారంలో ఉంది.

రాష్ట్రంలో మన ప్రభుత్వమే ఉంది.

కానీ...

మన నంద్యాలలో మాత్రం మనం ఎమ్మెల్యే ఎన్నికల్లో ఓడిపోయాం.

ఆ ఓటమితో నా మంత్రి పదవి పోయింది.

నా పదవి పోయిందంటే పోయింది...

కానీ మన కుటుంబం రాజకీయంగా నాలుగు అడుగులు వెనక్కి పోయింది రాఘవా!"

రాఘవ నిశ్శబ్దంగా తండ్రి వైపు చూస్తాడు.

మునిస్వామి టేబుల్ మీద ఉన్న పేపర్లను పక్కకు తోసేస్తాడు.

మునిస్వామి :
"ఇప్పుడు ఈ జిల్లా పరిషత్ ఎన్నికలు...

మనకి మామూలు ఎన్నికలు కావు!

ఇది మన బతుకు సమస్య.

ఈసారి మనోళ్లు గెలిస్తే... మన కుటుంబం మళ్లీ పైకి లేస్తుంది.

ఒక్కసారి ఓడిపోయామంటే... మనల్ని రాజకీయాల్లో ఎవడూ పట్టించుకోడు.

అధిష్టానం ఇచ్చిన మాట కూడా గాలికి పోతుంది.

నిన్ను ఎమ్మెల్సీగా చూడాలనేది నా కోరిక రాఘవా.

కానీ..."

మునిస్వామి కాసేపు ఆగి కొడుకు కళ్లలోకి సూటిగా చూస్తాడు.

మునిస్వామి :
"ఈసారి కూడా ఓడిపోతే...

నిన్ను ఎమ్మెల్సీ కుర్చీలో కూర్చోబెట్టే అదృష్టం నాకు దక్కుతుందో లేదో కూడా నాకు తెలీదు!"

రాఘవ ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడతాడు.

రాఘవ :
"అయితే వాడిని అడ్డుకోవాలి నాన్నా!"

మునిస్వామి :
"ఎవర్ని?"

రాఘవ :
"మన మీద ఎమ్మెల్యేగా గెలిచిన ఆ సమరసింహ ని!

వాడు ఎమ్మెల్యేగా గెలిచాడని ఇక్కడితో ఆగలేదు.

ఇప్పుడు జిల్లా పరిషత్ ఎన్నికల్లో మనల్ని కొట్టాలని చూస్తున్నాడు.

మన నియోజకవర్గంలో మనోళ్లను ఓడించి... తన పార్టీ అభ్యర్థులను గెలిపించి... తర్వాత ఎమ్మెల్సీ ఎన్నికల్లో వాళ్ల మనిషిని గెలిపించాలని చూస్తున్నాడు.

వాడు పావులు కదుపుతున్నాడు నాన్నా...

మనమే చూస్తూ ఊరుకుంటే రేపు మన చేతుల్లో ఏమీ మిగలదు!"

మునిస్వామి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

కుర్చీలోంచి నెమ్మదిగా లేచి రాఘవ దగ్గరకు వచ్చాడు.

మునిస్వామి :
"రాఘవా...

రాజకీయాల్లో పగ అంటే కత్తితో కోసేది కాదు.

ఓటుతో కొట్టేది!

వాడు మన మీద ఎమ్మెల్యేగా గెలిచాడు కదా...

అదే ఓటుతో వాడి రాజకీయ బలాన్ని ఈసారి మనం పాతాళానికి తొక్కాలి.

వాడు మన మీద ఎంత బలం పెట్టాడో...

దానికి రెండింతలు బలం మనం పెట్టాలి.

వాడు ఒక్క గ్రామానికి వస్తే...

మనోళ్లు పది గ్రామాల్లో ఉండాలి.

వాడు ఒక్క నాయకుడిని కలిస్తే...

మనోళ్లు వంద మంది నాయకులను మన వైపు తిప్పుకోవాలి.

ఎక్కడ మనకి బలహీనత ఉందో అక్కడ బలం పెంచాలి.

ఎక్కడ వాడి బలం ఉందో అక్కడ మన జెండా పాతాలి!"

రాఘవ కళ్లలో కోపం కనిపిస్తుంది.

రాఘవ :
"నాన్నా...

ఈసారి గెలుపు మనదే!

ఎవడు అడ్డొచ్చినా తొక్కుకుంటూ పోదాం.

ఈ నంద్యాల గడ్డ మీద...

మన కుటుంబం రాజకీయ బలం ఏంటో మళ్లీ చూపిద్దాం!"

మునిస్వామి రాఘవ భుజం మీద చెయ్యి వేస్తాడు.

మునిస్వామి :
"అదే రా నా కొడుకు అంటే!

కానీ గుర్తుపెట్టుకో...

రాజకీయాల్లో నోటి మాటలతో కాదు...

మైండ్‌తో ఆడాలి.

ఈసారి మనం ఓడితే...

మన శత్రువులు మనల్ని పాతాళంలోకి తొక్కుతారు.

కానీ మనం గెలిస్తే...

మనల్ని కిందకి లాగాలని చూసిన ప్రతి ఒక్కడినీ మనమే పైకి లేపి...

మళ్లీ కిందకి పడేయాలి!"

రాఘవ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

రాఘవ :
"అయితే మొదలు పెడదామా నాన్నా?"

మునిస్వామి తలుపు వైపు చూస్తాడు.

బయట వందలాది మంది అనుచరులు.

మునిస్వామి :
"తలుపు తియ్యి రాఘవా...

మనోళ్లందరినీ లోపలికి పిలువు.

ఈరోజు రాత్రి నుంచి...

ఈ నంద్యాల గడ్డ మీద రాజకీయ ఆట మొదలవుతుంది.

ఈసారి...

మన మాటే నెగ్గాలి.

మనోళ్లే గెలవాలి.

మన జెండానే ఎగరాలి!"

రాఘవ తలుపు తెరిచాడు.

బయట ఉన్న వందలాది మంది ఒక్కసారిగా లోపలికి చూశారు.

మునిస్వామి రూమ్ నుంచి బయటకు అడుగు పెట్టాడు.

ఆయన్ని చూడగానే అనుచరులంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమయ్యారు.

మునిస్వామి చుట్టూ చూసి గట్టిగా అన్నాడు...

**"ఈసారి మనల్ని కొట్టాలని చూస్తున్నోడికి...

మనమేంటో చూపిద్దాం!

నంద్యాల గడ్డ మీద...

మన జెండా ఎగరాల్సిందే!"**

అంతే...

బయట ఉన్న అనుచరులంతా ఒక్కసారిగా నినాదాలు చేశారు.

ఆ పత్తి చేను మొత్తం ఆ నినాదాలతో మార్మోగిపోయింది.

అదే సమయంలో...

మరోవైపు సమరసింహ కూడా తన రాజకీయ వ్యూహాలతో పావులు కదుపుతున్నాడు.

ఇది కేవలం జిల్లా పరిషత్ ఎన్నిక కాదు...

ఇద్దరు రాజకీయ ప్రత్యర్థుల మధ్య మొదలైన ఓ పెద్ద యుద్ధం.

ఈ యుద్ధంలో ఎవరి జెండా ఎగురుతుంది?

ఎవరి రాజకీయ భవిష్యత్తు నిలబడుతుంది?

ఎవరి సామ్రాజ్యం కూలిపోతుంది?

సమరం మొదలైంది...

నంద్యాల గడ్డ తీర్పు కోసం ఎదురుచూస్తోంది!

[Train222]

రేయ్ మోరాటోడా నెమ్మదిగా దేంగు నేను ఎక్కడికి పోలేదు

లంజ కొడుకా నియమ్మని డెంగా ఎంతమంది నీ అమ్మను దెంగీతే పుట్టావు రా కొంచెం నిదానంగా దేంగు

అభా సన్నగా దేంగు అభ అది అలా దేంగు సామి

చిన్నగా నా పూకు చినిగితే ఇంటి కాడ ఉన్న నా మొగునికి ఏం చెప్పాలా నీకు అంటూ పెళ్లి లేదు పెళ్ళాం లేదు అంటూ శ్యామల తన మీద పడి దున్నపోతులా తన పూకు ను దేన్గుతున్న సాంబయ్య తో అంటుంది

సాంబయ్య:- బాగా నీలాంటి సదువుకున్న లంజలని దేన్గితే యమ మజాగా ఉంటుందే

కన్నె పిల్ల ల ఎంత సుకుమారంగా మూలుగుతున్నావ్ సూడు

శ్యామల:- ఎంటా మాటలు నేను నా మొగుడితో తప్ప ఎవ్వరితోనూ దెంగించుకోలేదు

Nuvvu మాత్రం నన్ను మొదటి సారి బలవంతం చేసి అనుభవించావ్, ఇక అంతే నేనేం లంజను కాదు

సాంబయ్య:- అదే అంటున్న నీ మొగుడు నిన్ను సరిగ్గా దేన్గలేదు చూడు ఆ పూకు ఎంత బిర్రగా ఉందో అంటూ గుంజి గుంజి తన 6 ఇంచుల మొడ్డా తో గుద్దుతున్నాడు.

శ్యామల:- నా మొగుడు తీర్చలేని కోరికలు మొత్తం నువ్వు తీరుస్తూ ర్యాంకు మొగుడులలా దెంగుతున్నావు ga

సాంబయ్య:- నాకు మాత్రం నువ్వు Lanja ne అంటూ శ్యామల సల్లను పిండుతూ తన రసాన్ని నాలుగు విడతలుగా శ్యామల పూకులో కార్చాడు.

అలా వాళ్ళిద్దరూ అలసిపోయి ఉండగా

సాంబయ్య ఫోను మోగింది

[Train222]

Story interesting ga undi.. emi artham kakunda.. etu potundo teliyaka!!
So many threads.. let's see

Em artham కాలేదు బ్రో, any confusion

[Train222]

శ్యామల - సాంబయ్య మధ్య సంబంధం


శ్యామల  వయస్సు 41 సైజులు 34 30 32 ఆ ఊరిలో ప్రభుత్వ టీచర్‌గా పనిచేస్తోంది. బయటకు చూస్తే చాలా గౌరవంగా ఉండే జీవితం. కానీ ఆమె కుటుంబానికి వచ్చిన ఓ పెద్ద సమస్య మాత్రం ఆమెను తీవ్రంగా ఇబ్బంది పెట్టింది.

ఆ సమస్యను తీర్చుకోవడానికి అప్పటి ఎమ్మెల్యే మునిస్వామి ని కలవడానికి వెళ్లింది.

శ్యామలను మొదటిసారి చూసిన సాంబయ్యకు ఆమెపై కన్ను పడింది. ఎమ్మెల్యే మునిస్వామి కి కుడిభుజంగా ఉండే సాంబయ్య మాటంటే ఆ ప్రాంతంలో చాలామంది వింటారు.

శ్యామల ప్రభుత్వ ఉద్యోగి కావడంతో భవిష్యత్తులో ఆమె వల్ల ఉపయోగం ఉంటుందని భావించిన మునిస్వామి ...

"ఈమె పని తొందరగా అయిపోవాలి. ఏదైనా సమస్య ఉంటే నువ్వే చూసుకో సాంబయ్యా" అని ఆదేశించాడు.

అదే మాట సాంబయ్యకు ఒక అవకాశంగా మారింది.

శ్యామల కుటుంబ సమస్యను పరిష్కరించాడు.

ఆ తర్వాత శ్యామలకు ఎప్పుడు ఏ సమస్య వచ్చినా సాంబయ్యే ముందుకొచ్చేవాడు.

"నువ్వేం భయపడకు... నేను ఉన్నాను" అంటూ ఆమెకు దగ్గరవుతూ వచ్చాడు.

మొదట సాంబయ్య సహాయం తీసుకోవడం మాత్రమే తెలిసిన శ్యామలకు... క్రమంగా అతని మీద ఆధారపడటం మొదలైంది.

అధికారం ఉన్న మనిషి తన బలాన్ని ఎలా ఉపయోగించుకుంటాడో ఆమెకు అర్థమయ్యేలోపే పరిస్థితులు ఆమె చేతుల్లోంచి జారిపోయాయి.

సాంబయ్యకు మాత్రం శ్యామల మీద ఏర్పడిన ఆకర్షణ క్రమంగా బలమైన సంబంధంగా మారింది.

ఈ విషయం బయటకు వస్తే తన ఉద్యోగానికి, కుటుంబానికి, పరువుకు ప్రమాదమని శ్యామల భయపడేది.

కానీ సాంబయ్య మాత్రం...

"నీకు ఏం కాదు. ఈ ఊరిలో నిన్ను ఎవడైనా ఏమైనా అంటే ముందు నా దగ్గరికి రావాలి" అంటూ తన రాజకీయ పలుకుబడిని చూపించేవాడు.

అలా శ్యామల జీవితంలో సాంబయ్య ఒక వ్యక్తిగా కాకుండా... ఆమె బలహీనతగా మారిపోయాడు.


అలా ముని స్వామి వస్తున్నాడన్న ఫోన్ రావటం తో అక్కడి నుండి శ్యామల ను పంపించేసాడు సాంబయ్య

[Train222]

Next update రేపు

[Train222]

ఇది రియల్ స్టోరీ బ్రో, అక్కడక్కడ కథకు అవసరైమన్పుడు కొన్ని కల్పిత పాత్రల్లో వస్తాయి, సో కొంచెం స్లో గా స్టార్ట్ అవుతుంది, బట్ రియల్ గా ఫీల్ అవ్వండి,it will blast

[Train222]

“ఎక్కడ ఉన్నావ్ సాంబయ్య?”

సాంబయ్య:

“అయ్యా... ఇక్కడే ఉన్నా. మన శెనగల గోడౌన్‌ దగ్గర ఉన్నా.”

మునిస్వామి :

“అక్కడే ఉండు.

నేను వస్తున్నా.”

అని చెప్పి ఫోన్‌ పెట్టేశాడు.

రాఘవ తండ్రి వైపు చూశాడు.

రాఘవ :

“సాంబయ్యను ఎందుకు పిలుస్తున్నారు నాన్నా?”

మునిస్వామి సమాధానం చెప్పలేదు.

కారులోకి ఎక్కుతూ ఒక్క మాట అన్నాడు.

**“కొన్ని పనులు రాజకీయ నాయకులు చేయలేరు రాఘవా...

వాటిని చేయడానికి సాంబయ్యలాంటి వాళ్లు కావాలి.”**

రాఘవ తండ్రి మాటల్లోని అర్థాన్ని పూర్తిగా గ్రహించలేకపోయినా...

సాంబయ్య రాక కోసం ఎదురుచూడటం మొదలుపెట్టాడు.

---

కొద్దిసేపటి తర్వాత...

రెండు కార్లు శెనగల గోడౌన్‌ దగ్గర ఆగాయి.

మునిస్వామి , రాఘవ కారులో నుంచి దిగారు.

గోడౌన్‌ ముందు సాంబయ్య అప్పటికే ఎదురుచూస్తున్నాడు.

మునిస్వామి ని చూడగానే ముందుకు వచ్చాడు.

“అయ్యా...”

మునిస్వామి అతని భుజంపై చెయ్యి వేశాడు.

“ఎలా ఉన్నావ్?”

“మీ దయ వల్ల బాగున్నా అయ్యా.”

మునిస్వామి సాంబయ్యను కాసేపు పరిశీలించాడు.

అతని కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నాడు.

**“సాంబయ్యా...

ఇప్పుడు నీ అవసరం వచ్చింది.”**

సాంబయ్య ముఖం ఒక్కసారిగా గంభీరంగా మారింది.

“చెప్పండి అయ్యా.”

మునిస్వామి పక్కనే ఉన్న రాఘవ వైపు చూశాడు.

**“రాఘవా...

నువ్వు చెప్పు.”**

రాఘవ ముందుకు వచ్చాడు.

**“సాంబయ్యా...

ఈసారి జిల్లా పరిషత్ ఎన్నికలు మనకు చాలా కీలకం.

నాన్నకు అధిష్టానం ఒక మాట ఇచ్చింది.

మన నియోజకవర్గంలో మన పార్టీ బలాన్ని నిరూపిస్తే...

నన్ను ఎమ్మెల్సీగా తీసుకునే అవకాశం ఉంది.”**

సాంబయ్య మౌనంగా విన్నాడు.

**“కానీ మన ముందున్న అతి పెద్ద సమస్య...

సమరసింహ .”**

సాంబయ్య కళ్లలో కాస్త మార్పు కనిపించింది.

ఆ పేరు అతనికి కొత్త కాదు.

గత ఎమ్మెల్యే ఎన్నికల్లో మునిస్వామి ని ఓడించి అధికారంలోకి వచ్చిన వ్యక్తి.

అతని గెలుపుతోనే మునిస్వామి రాజకీయ జీవితంలో పెద్ద దెబ్బ తగిలింది.

మంత్రి పదవి పోయింది.

పార్టీలో ప్రాధాన్యం తగ్గింది.

ఇప్పుడు...

అదే వ్యక్తి మరోసారి మునిస్వామి కుటుంబానికి అడ్డుగా నిలిచాడు.

రాఘవ కొనసాగించాడు.

**“సమరసింహ ఈసారి జిల్లా పరిషత్ ఎన్నికలను తనకు అనుకూలంగా మార్చుకోవాలని చూస్తున్నాడు.

మన బలమైన గ్రామాల్లో కూడా తన మనుషులను నిలబెడుతున్నాడు.

మన నాయకులను తనవైపు తిప్పుకునే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు.

అతన్ని ఈసారి ఎలాగైనా అడ్డుకోవాలి.”**

సాంబయ్య మునిస్వామి వైపు చూశాడు.

**“అయ్యా...

మీ ఆదేశం ఏంటి?”**

మునిస్వామి కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా అన్నాడు.

“నాకు సమరసింహ రాజకీయ బలం కావాలి.”

సాంబయ్యకు విషయం అర్థం కాలేదు.

“అంటే?”

**“వాడి బలం ఎక్కడుంది?

ఎవరు వాడితో ఉన్నారు?

ఎవరు మనతో ఉన్నట్టు నటిస్తూ వాడికి సమాచారం ఇస్తున్నారు?

వాడి కోసం ఎవరు పని చేస్తున్నారు?

ఎవరు డబ్బులు తీసుకుంటున్నారు?

ఎవరు పదవి కోసం వాడి వెంట తిరుగుతున్నారు?

అన్నీ నాకు కావాలి.”**

సాంబయ్య తల ఊపాడు.

“అర్థమైంది అయ్యా.”

మునిస్వామి దగ్గరకు వచ్చి సాంబయ్య కళ్లలోకి చూశాడు.

**“ఈ ఎన్నికల్లో మనం ఓడిపోకూడదు సాంబయ్యా.

రాఘవ రాజకీయ భవిష్యత్తు ఈ ఎన్నికల మీద ఆధారపడి ఉంది.

నాకు మళ్లీ అధికారంలోకి రావడానికి ఇది మొదటి మెట్టు.

ఒక్కసారి మన బలం ఏంటో నిరూపిస్తే...

తర్వాత నంద్యాల రాజకీయాల్లో మన మాటను ఎవరూ తేలిగ్గా తీసుకోలేరు.”**

సాంబయ్య గంభీరంగా అన్నాడు.

**“మీరు ఆందోళన పడకండి అయ్యా.

ఈ ఎన్నికల్లో మనోళ్లే గెలుస్తారు.”**

మునిస్వామి చిన్నగా నవ్వాడు.

**“నాకు గెలుపు కావాలి సాంబయ్యా...

కానీ గెలుపు ఎలా వస్తుందో నాకు ముఖ్యం కాదు.”**

సాంబయ్య అతని మాటను అర్థం చేసుకున్నాడు.

మునిస్వామి రాఘవ వైపు చూశాడు.

**“రాఘవా...

ఈరోజు నుంచి నువ్వు నియోజకవర్గం మొత్తం తిరగాలి.

ప్రతి గ్రామంలో మన మనిషి ఉండాలి.

ప్రతి మండలంలో మన బలం పెరగాలి.

కానీ ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకో...”**

“ఏంటి నాన్నా?”

**“సమరసింహ ని తక్కువ అంచనా వేయకు.

గత ఎన్నికల్లో మనల్ని ఓడించింది అతని అదృష్టం కాదు.

అతని వ్యూహం.

అతను చాలా తెలివిగా ఆడాడు.

ఈసారి మనం అతని కంటే ఒక అడుగు ముందుండాలి.”**

రాఘవ తల ఊపాడు.

“అలాగే నాన్నా.”

మునిస్వామి సాంబయ్య వైపు తిరిగాడు.

“నువ్వు మాత్రం నీ పని మొదలుపెట్టు.”

“ఎక్కడి నుంచి మొదలుపెట్టాలి అయ్యా?”

మునిస్వామి కాసేపు ఆలోచించాడు.

ఆ తర్వాత ఒక గ్రామం పేరు చెప్పాడు.

ఆ గ్రామం...

సమరసింహ కి అత్యంత బలమైన కోట.

సాంబయ్య ముఖంలో చిరునవ్వు కనిపించింది.

“అక్కడ నుంచేనా?”

“అవును.”

మునిస్వామి కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నాడు.

“అతని కోటలోనే మొదటి పగులు పెట్టాలి.”

సాంబయ్య తల వంచాడు.

“అర్థమైంది అయ్యా.”

అని చెప్పి అక్కడి నుంచి నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు.

మునిస్వామి అతను వెళ్తున్న వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

రాఘవ తండ్రి దగ్గరకు వచ్చాడు.

“సాంబయ్య ఏం చేస్తాడో మీకు తెలుసా నాన్నా?”

మునిస్వామి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

**“సాంబయ్య ఏం చేస్తాడో నాకు తెలియదు రాఘవా...

కానీ వాడు ఒక పని మొదలుపెడితే...

దాని ఫలితం మాత్రం నాకు తెలుసు.”**

రాఘవ తండ్రి వైపు చూశాడు.

“ఏంటి?”

మునిస్వామి సమాధానం చెప్పలేదు.

కారు వైపు నడుస్తూ ఒక్క మాట అన్నాడు.

**“సమరసింహ ఈ ఎన్నికల్లో గెలవాలని చూస్తున్నాడు...

కానీ ఈసారి...

అతను ఎవరిని ఓడించబోతున్నాడో కాదు...

ఎవరితో ఓడిపోబోతున్నాడో ఆలోచించుకోవాలి.”**

కారు అక్కడి నుంచి బయలుదేరింది.

అదే సమయంలో...

సాంబయ్య తన బైక్‌పై మరో దారిలో బయలుదేరాడు.

అతని గమ్యం...

సమరసింహ కి కంచుకోటగా ఉన్న ఆ గ్రామం.

అతని చేతిలో ఒక చిన్న డైరీ.

ఆ డైరీలో ఉన్న పేర్లు...

నంద్యాల రాజకీయాలను తలకిందులు చేసేంత కీలకమైనవి.

సాంబయ్య మొదటి పేరు దగ్గర ఆగాడు.

ఆ పేరు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.

“మొదట నిన్నే కలవాలి...”

బైక్‌ స్టార్ట్‌ చేశాడు.

నంద్యాల రాజకీయ చదరంగంలో...

మొదటి పావు కదిలింది.

కానీ...

సాంబయ్యకు తెలియదు.

తాను పగులు పెట్టడానికి వెళ్తున్న ఆ రాజకీయ కోటలో...

తన గతానికి సంబంధించిన ఒక రహస్యం కూడా దాగి ఉందని.

అది బయటపడితే...

మునిస్వామి రాజకీయ భవిష్యత్తే కాదు...

సాంబయ్య జీవితం కూడా పూర్తిగా మారిపోనుంది.

ఇది కేవలం ఎన్నికల యుద్ధం కాదు...

ఇది నమ్మకానికి... ద్రోహానికి... అధికారానికి మధ్య జరిగే పోరాటం.

నంద్యాల రాజకీయ సమరం మొదలైంది.