[Train222]

బెంగళూరు హాస్టల్‌లో...
అర్ధరాత్రి సమయం.
బెంగళూరులోని హాస్టల్ గదిలో సిద్దు, కృష్ణ ఇద్దరూ గాఢంగా నిద్రపోతున్నారు. గది మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
అప్పుడే సిద్దు ఫోన్ ఒక్కసారిగా మోగింది.
నిద్రలోనే ఫోన్ శబ్దం విని సిద్దు ఉలిక్కిపడి లేచాడు. స్క్రీన్‌పై “అమ్మ” అని కనిపించింది.
వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేశాడు.
సిద్దు:
“ఏంటమ్మా... ఈ టైమ్‌లో కాల్ చేశావ్? ఏం అయ్యింది?”
భానుమతి:
“ఏం లేదు నాన్నా... నువ్వు అర్జెంట్‌గా ఇంటికి బయల్దేరి రా.”
సిద్దు:
“ఎందుకమ్మా ఇంత అర్జెంట్‌గా? ఏం జరిగింది?”
భానుమతి:
“అవన్నీ తర్వాత చెప్తా. ఇక్కడ ఎవరికీ ఏం జరగలేదు. నువ్వు ప్రశాంతంగా వచ్చేయ్. మీ నాన్న అందరినీ ఇంటికి రమ్మని చెప్పారు. అక్క, చెల్లి కూడా వస్తున్నారు.”
సిద్దు:
“నాన్న...?”
ఆ ఒక్క మాట వినగానే సిద్దు ముఖంలో భయం కనిపించింది.
భానుమతి:
“ఏమైంది నాన్నా?”
సిద్దు:
“ఏం లేదమ్మా... బయల్దేరుతా.”
కాల్ కట్ అయింది.
సిద్దు కాసేపు ఫోన్‌నే చూస్తూ కూర్చున్నాడు. తర్వాత పక్కనే నిద్రపోతున్న కృష్ణను కదిలించాడు.
సిద్దు:
“ఒరేయ్ బావా... లెగరా.”
కృష్ణ నిద్రలోనే కదిలాడు.
సిద్దు:
“బావా... లేవరా!”
కృష్ణ కళ్లు తెరిచి చిరాకుగా చూశాడు.
కృష్ణ:
“ఏంట్రా... అర్ధరాత్రి?”
సిద్దు:
“నేను అర్జెంట్‌గా ఊరికి వెళ్లాలి రా. అమ్మ ఫోన్ చేసింది.”
కృష్ణ:
“ఏం జరిగిందట?”
సిద్దు:
“ఏం జరగలేదట. కానీ నాన్న అందరినీ ఇంటికి రమ్మని చెప్పాడట. అక్క, చెల్లి కూడా వస్తున్నారు.”
కృష్ణ కాసేపు ఆలోచించాడు.
కృష్ణ:
“అయితే నువ్వు వెళ్లిరా.”
సిద్దు వెంటనే అన్నాడు.
“నువ్వు కూడా రారా బావా.”
కృష్ణ తల అడ్డంగా ఊపాడు.
“లేదు రా. నువ్వే వెళ్లి రా. ఇది మీ కుటుంబ విషయం. నేను వస్తే ఎందుకు వచ్చావని మీ ఇంట్లో అడుగుతారు.”
సిద్దు:
“అలా ఏమీ అనరు రా. నువ్వు వస్తే నాకు కూడా ధైర్యంగా ఉంటుంది.”
కృష్ణ:
“అయినా ఈసారి నేను రాను. నువ్వు వెళ్లి ఏం జరిగిందో తెలుసుకో. అవసరమైతే నాకు వెంటనే ఫోన్ చెయ్యి.”
సిద్దు కాసేపు కృష్ణ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
“సరే రా... కానీ ఫోన్ దగ్గరే పెట్టుకో.”
కృష్ణ:
“అలాగే. జాగ్రత్తగా వెళ్లు.”
సిద్దు బ్యాగ్ తీసుకుని బట్టలు సర్దుకున్నాడు.
ఫోన్, వాలెట్ జేబులో పెట్టుకుని గది నుంచి బయటకు వెళ్లాడు.
కారిడార్‌లోకి వచ్చిన తర్వాత ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి కృష్ణ వైపు చూశాడు.
కృష్ణ మంచం మీదే కూర్చుని అతనికి చేయి ఊపాడు.
సిద్దు:
“వెళ్తున్నా బావా.”
కృష్ణ:
“జాగ్రత్త!”
సిద్దు హాస్టల్ నుంచి బయటకు వచ్చాడు.
బెంగళూరు రాత్రి రోడ్లపైకి అడుగుపెట్టి...
నంద్యాల వైపు తన ప్రయాణాన్ని మొదలుపెట్టాడు.
అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే ప్రశ్న తిరుగుతోంది—
“నాన్న అందరినీ ఇంత అర్జెంట్‌గా ఇంటికి ఎందుకు పిలిచాడు?”
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం కోసం...
సిద్దు నంద్యాల వైపు బయల్దేరాడు.
కానీ అతనికి తెలియదు...
ఆ రాత్రి ఇంట్లో జరగబోయే సమావేశం తన జీవితంలోనే ఒక కీలకమైన మలుపు కాబోతోందని.



బెంగళూరు – మెజెస్టిక్ బస్ స్టేషన్
హాస్టల్‌ నుంచి బయటకు వచ్చిన సిద్దు నేరుగా మెజెస్టిక్ బస్ స్టేషన్‌కు చేరుకున్నాడు.
అప్పటికే రాత్రి బస్సుల రద్దీ మొదలైంది. ప్రయాణికులతో బస్టాండ్‌ సందడిగా ఉంది.
నంద్యాల వెళ్లే బస్సు కోసం వెతుకుతూ చివరకు ఒక బస్సు కనిపించడంతో సిద్దు అందులోకి ఎక్కాడు.
సీట్లో కూర్చున్న వెంటనే అతని మనసులో మళ్లీ అమ్మ ఫోన్ గుర్తుకొచ్చింది.
“అందరినీ ఇంటికి రమ్మని నాన్న చెప్పారు...”
అసలు విషయం ఏమిటో తనకు తెలియదు.
వెంటనే తన అక్క నందిని, చెల్లి పావనికి ఫోన్ చేశాడు.
ఇద్దరూ అప్పటికే తమ తమ ప్రయాణాల్లో ఉన్నారు.
నందిని చెన్నైలో MBBS థర్డ్ ఇయర్ చదువుతోంది. చూడటానికి సీరియల్ హీరోయిన్‌లా అందంగా, ప్రశాంతమైన ముఖంతో ఉంటుంది.
పావని విజయవాడలో ఇంటర్ సెకండ్ ఇయర్ చదువుతోంది. చలాకీగా, అందరితో సరదాగా మాట్లాడే స్వభావం.
సిద్దు ఇద్దరికీ ఒకేసారి ఫోన్ చేసి కాన్ఫరెన్స్‌లో పెట్టాడు.
నందిని:
“హలో సిద్దూ... నువ్వు బయల్దేరావా?”
సిద్దు:
“అవును అక్కా. నేను మెజెస్టిక్ నుంచి నంద్యాల బస్ ఎక్కేశా.”
పావని:
“నేను కూడా బస్‌లోనే ఉన్నా అన్నా.”
నందిని:
“నేను కూడా బయల్దేరిపోయా. అమ్మ ఫోన్ చేసిన విషయం కోసమే కదా?”
సిద్దు:
“అవును. అమ్మకు ఏం జరిగిందో చెప్పలేదు. ‘ఎవరికీ ఏం జరగలేదు, ప్రశాంతంగా ఇంటికి రా’ అంటోంది.”
పావని కాసేపు మౌనంగా ఉండి...
పావని:
“అదే నాకు కూడా చెప్పింది. కానీ అందరినీ ఒక్కసారిగా ఇంటికి రమ్మని నాన్న చెప్పడం మాత్రం ఏదో వింతగా ఉంది.”
నందిని కూడా ఆలోచనలో పడింది.
నందిని:
“నాన్న మనల్ని ఇలా అందరినీ ఒకేసారి ఇంటికి పిలవడం చాలా అరుదు. ఏదో ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడబోతున్నట్టుంది.”
సిద్దు వెంటనే అన్నాడు.
“అదే నాకు కూడా భయంగా ఉంది అక్కా.”
పావని నవ్వుతూ భయాన్ని తగ్గించే ప్రయత్నం చేసింది.
“అన్నా... నువ్వెందుకు అంత టెన్షన్ పడుతున్నావ్? ఇంట్లో ఎవరికీ ఏం కాలేదని అమ్మ చెప్పింది కదా.”
సిద్దు నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“అమ్మ చెప్పింది నిజమే. కానీ నాన్న విషయం అంటే నాకు కొంచెం టెన్షన్.”
నందిని వెంటనే సిద్దుకు ధైర్యం చెప్పింది.
“ఏం కాదు సిద్దూ. మనమంతా ఇంటికి వెళ్లాక ఏం జరిగిందో తెలుస్తుంది. అప్పటివరకు అనవసరంగా ఆలోచించకు.”
పావని కూడా అంది.
“అవును అన్నా. మన ముగ్గురం కలిసి ఇంటికి వెళ్తున్నాం కదా. ఏం జరిగినా కలిసి మాట్లాడుకుందాం.”
సిద్దు చిన్నగా నవ్వాడు.
“సరే. మీరు ఇద్దరూ ఎప్పుడు ఇంటికి చేరుకుంటారు?”
నందిని:
“నేను రేపటికి చేరుకుంటా.”
పావని:
“నా బస్ కూడా వస్తోంది. నేనూ రేపటికి వచ్చేస్తా.”
సిద్దు తల ఊపాడు.
“సరే. ఇంటికి చేరుకున్నాక మళ్లీ మాట్లాడుకుందాం.”
కాన్ఫరెన్స్ కాల్ ముగిసింది.
బస్సు నెమ్మదిగా మెజెస్టిక్ నుంచి బయటకు కదిలింది.
కిటికీ బయట బెంగళూరు నగరంలోని లైట్లు ఒక్కొక్కటిగా వెనక్కి వెళ్లిపోతున్నాయి.
సిద్దు మాత్రం సీట్లో తల ఆనించి కళ్లను మూసుకున్నాడు.
అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే ప్రశ్న...
“అసలు నాన్న మన ముగ్గురినీ ఎందుకు ఇంటికి పిలిచాడు?”
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం...
నంద్యాలలో వాళ్ల కోసం ఎదురుచూస్తోంది.

[Train222]

అందరికీ నమస్కారం!

కథ లో చిన్న మార్పు

ఆల్రెడీ కాలేజ్ లో ఒక అమ్మాయి పేరు పావని గా ఉన్నందున

సిద్దు చెల్లి పేరు ప్రసన్న గా మార్చడం జరిగింది

[Train222]

అలా కార్ లో హైడ్రాబాద్ నుంచి బయల్దేరిన తర్వాత కార్ కర్నూల్ చీక్ పోస్ట్ దాటిన తర్వాత
ప్రసాద్ :- రేయ్ నారాయణ కారు అపు
నారాయణ :- అలాగే అన్నా
ప్రసాద్ :- రేయ్ ఇప్పటికే చాలా రోజుఅయింది ఇక ఇంటికి వెళ్ళక పిల్లలని రమ్మని చెప్ప మల్లి
eppudu kuduruthundo emo okkasari antuuuu
నారాయణ: ఇప్పుడు ఎలా అన్న మనం హై-వే పైనా ఉన్నా తెల్లవారుతుంది గా ఇక్కడ ఎలా
prasad : అదేంట్రా మనం ఎన్ని సర్లు ఇలా చెయ్యలేదు
నారాయణ: అంటే అప్పుడు మనం పొలం లేదా మన పని జరిగే చోట చేసుకున్నాం కానీ ఇలా హై-వే పై
అంటూ అనుమానంగా చూశాడు
prasad : నవ్వుతూ అందుకే నాతో ఒక ఆలోచన ఉంది రా అంటూ కారు దిగి వెనుక సీట్ లోకి వెళ్లి సెట్ ను
మడత చేసి కూర్చున్నాడు
సరే అన్నా అంటూ నారాయణ ప్రసాద్ వైపు వచ్చాడు

అలా ప్రసాద్ కార్ లో వెనక్కి వాలంగానే నారాయణ ప్రసాద్ వైపు మోకాళ్ళ మీద కూర్చొని ప్రసాద్ పంచెను పక్కకు తప్పించి ఫుల్ డ్రాయర్ లో
ఒక పక్కకు వాలి ఉన్న ప్రసాద్ మొడ్ద ను తన వేళ్ళతో ఎత్తి పట్టుకున్నాడు .

[Train222]

అలా కార్ లో హైడ్రాబాద్ నుంచి బయల్దేరిన తర్వాత కార్ కర్నూల్ చీక్ పోస్ట్ దాటిన తర్వాత
ప్రసాద్ : రేయ్ నారాయణ కారు అపు
నారాయణ : అలాగే అన్నా
ప్రసాద్  :- రేయ్ ఇప్పటికే చాలా రోజుఅయింది ఇక ఇంటికి వెళ్ళక పిల్లలని రమ్మని చెప్ప మల్లి
eppudu kuduruthundo emo okkasari antuuuu
నారాయణ: ఇప్పుడు ఎలా అన్న మనం హై-వే పైనా ఉన్నా తెల్లవారుతుంది గా ఇక్కడ ఎలా
prasad : అదేంట్రా మనం ఎన్ని సర్లు ఇలా చెయ్యలేదు
నారాయణ: అంటే అప్పుడు మనం పొలం లేదా మన పని జరిగే చోట చేసుకున్నాం కానీ ఇలా హై-వే పై
అంటూ అనుమానంగా చూశాడు
prasad : నవ్వుతూ అందుకే నాతో ఒక ఆలోచన ఉంది రా అంటూ కారు దిగి వెనుక సీట్ లోకి వెళ్లి సెట్ ను
మడత చేసి కూర్చున్నాడు
సరే అన్నా అంటూ నారాయణ ప్రసాద్ వైపు వచ్చాడు

అలా ప్రసాద్ కార్ లో వెనక్కి వాలంగానే నారాయణ ప్రసాద్ వైపు మోకాళ్ళ మీద కూర్చొని ప్రసాద్ పంచెను పక్కకు తప్పించి ఫుల్ డ్రాయర్ లో
ఒక పక్కకు వాలి ఉన్న ప్రసాద్ మొడ్ద ను తన వేళ్ళతో ఎత్తి పట్టుకున్నాడు .
అప్పటికే హైదరాబాద్ లో ఎంఎల్ఏ సమరసింహా తో కలిసి రెండు పెగ్గులు వేసిన ప్రసాద్ కి మత్తుగా ఉండటం తో అతని మొడ్ద కూడా మత్తుగా నిద్ర పోయి ఉంది . ఒక్కసారి ప్రసాద్ మొడ్ద ని వేళ్ళతో సుకుమారంగా తాకిన నారాయణ మొడ్డా వైపు చూస్తూ  ఎప్పటి లానే ఈ మొడ్ద తో వీడు ఈ మూడు ఇంచుల మొడ్ద తో ముగ్గురుని పుట్టించడా అనుకుంటూ మొడ్దని చూస్తూ ఉన్నాడు .
నారాయణ తన మొడ్ద వైపు అలా ఉన్న నారాయణ ఏంట్రా కొత్త మొడ్ద చసినట్లు ఆల చూస్తున్నావ్
అంటూ ఎగతాళిగా నవ్వాడు . సరే ఇక చూసింది చాలు ఇంకా స్టార్ట్ చై
ప్రసాద్ అలా అన్నగానే తన వేళ్ళతో మొడ్ద పై ఆడిస్తూ వాలి పోయి ఉన్న మొడ్డనే నోట్లో పెట్టుకొని చీకడం మొదలు పెట్టాడు . అలా నారాయణ ప్రసాద్ మొడ్దను నోట్లో పెట్టుకొని చీకడం స్టార్ట్ చేయంగానే  ప్రసాద్ మొడ్ద చిన్నగా ఊపిరి పోసుకోవడం మొదలు పెట్టినంది . అది పూర్తిగా లేచిన తరువాత కూడా 4 ఇంచులఎ ఉంది . అలా మొడ్ద చిన్నగా లేవడం తో తన కుడి చేతిని నారాయణ తల పై పెట్టి మరో చేతిని ప్రసాద్ తన తల వెనక్కు పెట్టుకున్నాడు
ప్రసాద్ మొడ్దను నోట్లో పెట్టుకొనవి చీకుతూ మళ్ళీ బయటకు తీస్తూ చేత్తో కొడుతూ మళ్ళీ మొడ్ద పై ఎంగిలి ఉమ్ముతూ మళ్ళీ నోట్లో పెట్టుకొని చీకుతూ దాదాపు ఇలా ఒక 10 నిమిషాలు (ఇలా తాగినీయప్పుడు మాత్రమే అంతా సేపు ఉంటుంది) చీకాక రెయ్  చీకరా లంజకొడుక నియయమ్మ ఎంత బాగా చీకుతున్నవ్ రా మొడ్ద నువ్వే ఇలా చీకుతున్నావ్ అంటే ఇంకా నియమ్మ లాంజ ఇంకెలా చీకుటుంద  అర్థం అవుతుంది ర వచ్చేస్తుంది ఇంకా గట్టిగా ఇంకా ఇంకా అంటూ ఒక 10 డ్రాప్ ల మొడ్ద రసాన్ని నారాయణ గొంతులో పోసాడు ప్రసాద్.
తన మొడ్ద రసం కరిపోయాక కూడా నారాయణ తల ను అలాగే తన మొడ్ద వైపు ఆనించుకొని వెనక్కి వాలి పడుకున్నాడు . అలా ప్రసాద్ పడుకోగానే కార్ దొర్  వేసి మళ్ళీ కార్ స్టార్ట్ చేసుకొని నంధ్యాల వైపు డ్రైవ్ చేశాడు నారాయాణ

[Train222]

ప్రసాద్ , నారాయణ పరిచయం

నారాయణ వల్ల తండ్రి సుంకన్న తల్లి సుంకమ్మ ఇద్దరు ప్రసాద్ వల్ల తాతల కాలం నుంచి కూడా వల్ల ఇంట్లో సంబళం ఉండేవాళ్ళి
నారాయణ 10 వయసు  ఇద్దరు కూడా పొలనికి నీళ్ళు పెట్టె సమయం లో కరెంట్ షాక్ తో చనిపోయారు.
దీనితో నారాయణ అనాధగా ఉండిపోవడం
తో ప్రసాద్ వల్ల నాన్న అతనిని చీరదీసి ఇంట్లో వెట్టుకొని తిండి పెట్టి పనికి వాడుకునేవాడు .

అప్పుడు ప్రసాద్ వయస్సు 20 . దీంతో ప్రసాద్ , నారాయణ ఇద్దరు కూడా చాలా సన్నిహితంగా ఉండేవారు ,

ప్రసాద్ రాజకీయాల్లో, కాంట్రాక్ట్ పనుల్లో అవసరాత్రం కొంతమంది నాయకులకు,అధికారులకు
మందు, విందు ,తో పాటు తన ఆసరం కోసం వాళ్ళకు అమ్మాయిలను ఏరా వేసి తన పనులు చేసుకునేవాడు. అందుకు కొన్ని సార్లు నారాయనను వెంట తీసుకువెళ్ళేవాడు .
అయితే గత 5 ఏళ్ల క్రితం అనాధగా ఉన్న జయమ్మతో నారాయణకు పెళ్లి చేశాడు . వీళ్ళకు ఇంకా పిల్లలు కలుగ లేదు. దానికి కారణం
జయమ్మకు గర్భ సంచి సమస్య ఉండటం తో ఇంకా ఎప్పటీ పిల్లలు కాలగరని డాక్టర్ లు చెప్పేశారు.  గత ఏడాది క్రితం ఒక కాంట్రాక్ట్ పని మీద మహారస్ట్రా కు
వెళ్ళిన సమయం లో అక్కడ ఉన్న అధికారి మక్బూల్ బాషకు ఉన్న బాలహీతనను వాడుకోవాలని అతనికి అబ్బాయిల తో  శృంగారం ఇస్టం అని
తెలుసుకొని అక్కడే తనకు ఉన్న పరిచేయాలతో ఒక్క డిగ్రీ చదువుతున్న యువకుడి సెట్ చేస్తాడు. ఒక ఫామ్ హౌస్ బుక్ చేసి సాయంత్రం 7 గంటలకు
ఆ అబ్బాయి ని అక్కడుకు రావాలని చెప్పాడు. ఆదేవిష్యం మక్బూల్ కి కూడా సమాచారం అందిశాడు . మక్బూల్, ప్రసాద్ ,నారాయన ముగ్గురు కూడా
ఫామ్ హౌస్ కు చేరుకొని ఆ కుర్రాడి కోసం ఎదురు చూస్తూ  మందు తాగుతూ ఉంటారు . అయితే కొన్ని కారణాలతో ఆ కుర్రడు వీళ్ళకు హ్యాండ్ ఇస్తాడు. అప్పటికే
ఆ కుర్రాడు తో శృంగారాన్ని ఊహించుకొని మొడ్ద లేపుకిని ఉన్న  మక్బూల్ విషయం తెలుసుకొని ప్రసాద్ పై సీరియస్ అవుతాడు . నీకు ఈ కాంట్రాక్ట్
ఏ కాదు ఏ వర్క్ కూడా రాకుండా చేస్తానని ని పై govt. ఎంకివరి వెయిచ్చి కోర్టుకు ఈదుస్తానని హెచ్చరిస్తాడు. దీంతో భయపడిపోయిన ప్రసాద్ 
ఇంకో 15 నిమిశాలలో ఎవరినో ఒకరిని రెడీ చేస్తానని చెప్పి తనకు తెలిసిన వాళ్ళందరికీ ఫోన్ చేస్తాడు. ఎంత మందుకి ఫోన్ చేసిన ప్రయోజనం లేకపోవడం తో
పక్కనే ఉన్న కాలేజ్ కు వెళ్తే అలాంటి అబ్బాయిలు దొరుకుతారు అని తెలిసి మక్బూల్ తో ఆదేవిష్యం చెప్పి బయల్దేరుతాడు.

అలా వెళ్ళిన ప్రసాద్ ఎంత మందనిని అడిగిన వాళ్ళు ఎవరు ఒప్పుకోరు. అదే విషయం ఫోన్ చేసి నారాయణకు చెప్పి కాసేపు మక్బూల్ ను మందులో
ఉంచామని చెప్తాడు.  అలా ఫోన్ మాట్లాడుకుంటూ వెనటున్న నారాయణ వైపు చూసిన మక్బూల్ మందు మత్తులో వెళ్ళి నారాయణ భుజం పై చేయి వేసి
చూడు నారాయణ మీ అన్న అంటే నీకు ఈస్టమయ అని అడుగుతాడు. మా అన్నకోశం నేను ఏమైనా చేస్తా మా అన్న అంటే నాకు అంతా అభిమానం
అని చెప్తాడు.  అయితే ఈ రోజు నాకోరిక మీ అన్న తీర్చక పోతే నేను ఫైల్ మీద సంతకం చేయను ,మీ అన్నకు చెప్పిణ విధంగా మీ అన్నాను జైల్ కు పంపిస్తా అని
హెచ్చరిస్తాడు

[Train222]

దీనిని కంటిన్యూ cheyyamantaraa leka only కాలేజ్ స్టోరీ రాయమంటార

[Train222]

ఇది ఇక్కడికితో ఆ చాప్టర్ ను ముగించి మిగతా కథ కొనసాగిస్తా

[Train222]

అలా ఎవరి ఊర్ల నుంచి బయలుదేరిన వారు ఒక్కొక్కరుగా నంద్యాలలోని తమ ఇళ్లకు చేరుకున్నారు.

మొదటగా సిద్దు నంద్యాల నుంచి ఆటో పట్టుకుని ఇంటికి బయలుదేరాడు. కొంతకాలం తర్వాత సొంత ఇంటి గడప తొక్కుతున్నాననే ఆనందం అతని ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపించింది. ప్రయాణం వల్ల కొంత అలసిపోయినా, ఇంటికి చేరుకున్న సంతోషం ఆ అలసటను పూర్తిగా మరిచిపోయేలా చేసింది.

ఆటో దిగి ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే భానుమతి ఎదురుగా వచ్చి ఆప్యాయంగా పలకరించింది.

“ఏరా కన్నా... ఎలా ఉన్నావ్? వెళ్లి నెల రోజులు పైనే కావొస్తోంది. ఇంతకాలం తర్వాత ఇంటికి వచ్చావు,” అంటూ కొడుకును ఆప్యాయంగా పలకరించింది.

సిద్దు నవ్వుతూ తల్లిని చూసి, “నేను బాగానే ఉన్నాను అమ్మా... మీరు ఎలా ఉన్నారు?” అంటూ ఆమెను పలకరించాడు.

కొడుకును చూసిన భానుమతి ముఖంలో ఆనందం వెల్లివిరిసింది. ఇంతకాలం దూరంగా ఉన్న కొడుకు ఒక్కసారిగా కళ్లముందు కనిపించడంతో ఆమె మనసు ఆనందంతో నిండిపోయింది.

ఇంతలో పెద్ద కూతురు నందిని కూడా నంద్యాలకు బయలుదేరింది. మరో అరగంటలో నంద్యాలకు చేరుకుంటుందనగా, రైల్వే స్టేషన్‌కు చేరుకున్న నందిని తల్లి భానుమతికి ఫోన్ చేసింది.

“అమ్మా... నేను రైల్వే స్టేషన్‌కు వచ్చేశాను. ఇంకో అరగంటలో ఇంటికి వచ్చేస్తాను,” అని నందిని చెప్పింది.

“సరే అమ్మా... నువ్వు అక్కడే ఉండు. నారాయణను పంపిస్తాను. జాగ్రత్తగా రా,” అంటూ భానుమతి ఫోన్ పెట్టేసింది.

వెంటనే ఇంటి బయట ఉన్న డ్రైవర్ నారాయణను పిలిచింది.

“నారాయణా... అమ్మాయి నందిని రైల్వే స్టేషన్‌కు వచ్చింది. నువ్వు వెళ్లి ఆమెను తీసుకురా,” అని చెప్పింది.

“అలాగే అమ్మగారూ,” అంటూ నారాయణ బయలుదేరేందుకు సిద్ధమయ్యాడు.

అప్పుడే భానుమతికి చిన్న కూతురు ప్రసన్న కూడా గుర్తొచ్చింది.

“నారాయణా... చిన్నమ్మాయి ప్రసన్న కూడా వస్తోంది. ఆమె బస్ స్టేషన్‌కు రావడానికి ఇంకో గంట పడుతుంది. నందినిని తీసుకొచ్చిన తర్వాత అక్కడికి కూడా వెళ్లి ప్రసన్నను తీసుకురా. ఇద్దరినీ ఇంటికి తీసుకురా,” అని చెప్పింది.

“సరే అమ్మగారూ. ఇద్దరినీ తీసుకొచ్చేస్తాను,” అంటూ నారాయణ కారు తీసుకుని రైల్వే స్టేషన్ వైపు బయలుదేరాడు.

ఒకవైపు కొడుకు సిద్దు ఇంటికి చేరుకోవడం, మరోవైపు ఇద్దరు కూతుళ్లు కూడా ఇంటికి వస్తుండటంతో ఆ ఇల్లు చాలాకాలం తర్వాత పిల్లల సందడితో కళకళలాడబోతుంది.

అయితే, పిల్లలందరినీ ఇంత ఉన్నపళంగా ఇంటికి రమ్మని తన భర్త ఎందుకు చెప్పాడో భానుమతికి మాత్రం అర్థం కాలేదు. సాధారణంగా ఏదైనా ముఖ్యమైన విషయం ఉంటే తప్ప, ఇలా పిల్లలందరినీ ఒకేసారి ఇంటికి పిలిపించేవాడు కాదు.

“అసలు ఏం జరిగిందో... పిల్లలందరినీ ఒక్కసారిగా ఎందుకు రమ్మన్నారో?” అంటూ మనసులోనే ఆలోచించసాగింది.

భర్తను అడిగి తెలుసుకోవాలనిపించినా, పిల్లలంతా ఇంటికి వచ్చాకే అసలు విషయం తెలుస్తుందని ఆమె అనుకుంది. అయినా ఏదో ముఖ్యమైన విషయం ఉండే ఉంటుందనే భావన ఆమె మనసులో మెల్లగా బలపడింది.

ఇదిలా ఉండగా, సిద్దు ప్రయాణం వల్ల వచ్చిన అలసటతో కొద్దిసేపు తన గదిలోకి వెళ్లి విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి వెళ్లాడు. భానుమతి మాత్రం ఇంట్లో పనులను చూసుకుంటూ ఉంది.

వంటింట్లోకి వెళ్లి చూసేసరికి, పిల్లలందరూ ఇంటికి రానుండటంతో వంటపని కూడా ఎక్కువగా ఉంటుందని గుర్తించింది. వెంటనే ఇంటి పనుల్లో తనకు సహాయం చేసే నారాయణ భార్య జయమ్మను పిలవాలని అనుకుంది.

“జయమ్మా...” అంటూ ఇంటి వెనుక వైపు ఉన్న ఆమె ఇంటివైపు నడుచుకుంటూ వెళ్లింది.

జయమ్మను పిలవడానికి వెళ్తున్నా, భానుమతి మనసులో మాత్రం అదే ప్రశ్న తిరుగుతూనే ఉంది.

“పిల్లలందరినీ ఇంత హఠాత్తుగా ఇంటికి ఎందుకు రమ్మన్నారు?”

ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం తెలియకపోయినా, ఇంట్లో మాత్రం చాలా రోజుల తర్వాత ఒక పండుగ వాతావరణం నెలకొంటుందన్న ఆనందం ఆమెను ముందుకు నడిపించింది.

[Train222]

జయమ్మను పిలవడానికి వెళ్లిన భానుమతి, ఇంట్లో నుంచి ఏవో శబ్దాలు వినిపించడంతో ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది. తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి జాగ్రత్తగా వినసాగింది.
అది అలానే దెంగురా నీ గడ్డపార లాంటి మొడ్డతో అంటూ జయమ్మ మాట్లాడుతుంది.
ఆ మాట వినగానే భానుమతి ఒక్కసారిగా ఆశ్రయపోయింది
ఇదేంటి పొద్దునే దుకాణం పెట్టింది. అసలు దీనికి ఇంత రసికత ఉందా అంటూ ఆలోచనలిపాడింది . అప్పడే గుర్తు వచ్చింది
అయినా ఇప్పుడే గా నేను నారాయణ ను బయటకు పంపించా అంటూ అనుమానంగా ఇంకాస్త దగ్గరకు జరిగింది
అసలు జయమ్మ ఎవరితో రంకు నడుపుతుందో తెలుయాక భానుమాతి కంగారూ పడుతుంది
అటు జయమ్మ మాత్రం భానుమతి వచ్చిన విషయం తెలియక మత్తులో మాట్లాడుతుంది
అది అలానే నీయమ్మ ఎంత మంది తో దెంగించుకునే నువ్వు పుట్టావు రా ఇంత మొడ్డా వేసుకొని అభ కొంచెం నిమ్మదిగా రా
అది అభ తిట్టి ఇంకా రేయ్
దీని మాటలే వినిపిస్తున్నాయి మరి ఇది ఎవరితో దెంగించుకుంటుంది చి అంటూ ఇంకాస్త దగ్గరకు జరిగినది.
అక్కడ జయమ్మ చేస్తున్న పని చూసి నోటి మీద చేయి వేసుకుంది.
అక్కడ జయమ్మ ఒక చేత్తో ఫోన్ మాటలాడుతూనే మరో చేత్తో ఒక పొడవాటి వంకాయ ను తన పుకు లోకి బయటకు తోసుకుంటుంది.
ఆ ఘటన చూడగానే భానుమతి కనుబొమ్మలు పైకి ఎత్తి అభ అనకుండా ఉండలేకపోయింది
దాదాపు 6 ఇంచుల పొడవు ఉన్న వంకాయను చాలా స్పీడ్ గా పుకులోకి పూర్తిగా పెట్టేసుకొని మళ్ళీ బయటకు తీసి అంటే స్పీడ్ గా మళ్ళీ పుకు లోకి తోసుకుంటుంది. అది చూడగానే భానుమతి వంతో సెగలు రేపాయి .
అక్కడ జయమ్మ మాత్రం ఫోన్ లో అవతల వ్యక్తితో భూతులు అనానర్గళంగా మాట్లాడుతుంది
రే అమ్మ ఏం ఉంది ర ఒక్కసారి నీతో దెంగించుకుంటే చాలు ర అది ఎంత పెద్ద పతివ్రత అయిన ని మొడ్డకు దాసోహం అవుతుంది. ఒక్కసారి రారా వచ్చి దెంగిపోరా నువ్వు నన్ను దెంగి 2 సంవతస్రాలు అయ్యింది రేయ్ నాకు యిపోతుంది వచ్చేస్తుంది అంటూ ఒక చెంబుడు కార్చేసింది జయమ్మ . అలాగే నిరసనగా పడిపోయి నెమ్మదిగా తన పుకు లో ఉన్న ఆరతి పండును బయటకు తీసి చూస్తూ నోట్లో పెట్టుకొని చీకి ఫోన్ లో ముద్దు పెట్టి సరే ఇంకా ఉంటా ర రంకు మొగుడా అంటూ ఫోన్ పెట్టేసింది
అయితే ఆ దృశ్యం చూసిన భానుమతి కి మాత్రం ఒళ్ళు సెగలు కక్కుతుంది. నెమ్మదిగా తన చేతిని చీర పై నుంచే పుకు మీద పెట్టుకునే సమయం లో అక్కడ జయమ్మ ఫోన్ పెట్టె సమయం లో పిల్లలు వచ్చే సమయం గుర్తొచ్చింది.
“వంట పనులు ఇంకా పూర్తికాలేదు. జయమ్మకు చెప్పి త్వరగా పనులు పూర్తి చేయించాలి” అని అనుకుంటూ ఆమె తలుపు తట్టింది.
లోపల నుంచి ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం.

“జయమ్మా... లోపల ఉన్నావా?” అని భానుమతి పిలిచింది.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత తలుపు తెరుచుకుంది. ఎదురుగా జయమ్మ కనిపించింది. ఆమె ముఖంలో మాత్రం ఏదో దాచాలనే ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపించింది.

భానుమతి ఆమెను అనుమానంగా చూస్తూ...

“ఏం చేస్తున్నావే జయమ్మా?” అని అడిగింది.

జయమ్మ తడబడుతూ, “ఏం లేదు అమ్మా... ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నా” అంది.

భానుమతి మాత్రం ఏమీ అనకుండా చిరునవ్వు నవ్వింది.

“సరే... ముందు వంట పనులు పూర్తి చేయి. పిల్లలు వచ్చే టైం అయింది.”

జయమ్మ ఊపిరి పీల్చుకుంది. కానీ భానుమతి కళ్లలో మాత్రం ఇంకా అనుమానం అలాగే ఉంది.

[Train222]

ఇంకో రెండు అప్డేట్స్ రెడీ గా ఉన్నాయి. అవి పెట్టాలంటే నంద్యాల దొర గారికి నచ్చేలా కామెంట్స్ ఫొటోలు పెట్టండి

[Train222]

నందిని, ప్రసన్న, సిద్దులను డ్రైవర్ నారాయణ తన కారులో ఇంటికి తీసుకొచ్చాడు. కారు ఇంటి ముందు ఆగగానే ముగ్గురూ కిందికి దిగారు. వారిని చూసిన భానుమతి వెంటనే బయటకు వచ్చి ఆప్యాయంగా పలకరించింది.

“రండి... ప్రయాణం ఎలా జరిగింది?” అంటూ ముగ్గురినీ కుశల ప్రశ్నలు అడిగింది.

“బాగానే జరిగింది అమ్మా,” అంటూ నందిని సమాధానం చెప్పింది. ప్రసన్న కూడా నవ్వుతూ తల్లితో మాట్లాడింది. సిద్దు కూడా తల్లిని పలకరించి, కొద్దిసేపు ఇంటి విషయాలు మాట్లాడాడు.

కొద్దిసేపు కుశల ప్రశ్నలు, ఇంటి విషయాల గురించి మాట్లాడుకున్న తర్వాత భానుమతి,

“సరే... మీరు ముగ్గురూ వెళ్లి ఫ్రెష్ అయి రండి. తర్వాత టిఫిన్ చేద్దురు,” అని చెప్పింది.

నందిని, ప్రసన్న, సిద్దు తమ తమ గదుల వైపు వెళ్లారు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత నందిని ఫ్రెష్ అయి టైట్ టీషర్ట్, నైట్ ప్యాంట్ వేసుకుని బయటకు వచ్చింది. ప్రసన్న నైటీలో బయటకు వచ్చింది. సిద్దు షార్ట్స్, టీషర్ట్ వేసుకుని టిఫిన్ టేబుల్ దగ్గరకు వచ్చాడు.

ఇంతలో భానుమతి పిల్లల కోసం ఇడ్లీలు సిద్ధం చేయించింది. ఇడ్లీలు, చట్నీ టేబుల్‌పై సర్దించి, అందరినీ టిఫిన్‌కు పిలిచింది.

“రండి... అందరూ టిఫిన్‌కు రండి. ఇడ్లీలు రెడీ అయ్యాయి,” అని భానుమతి పిలిచింది.

ముగ్గురూ టేబుల్ దగ్గరకు వచ్చి కూర్చున్నారు. నందిని తల్లిని చూస్తూ,

“అమ్మా... మమ్మల్ని ఇంత అర్జెంట్‌గా ఎందుకు పిలిపించారు?” అని అడిగింది.

ప్రసన్న కూడా ఆసక్తిగా తల్లి వైపు చూసింది. సిద్దు మాత్రం నిశ్శబ్దంగా కూర్చుని తల్లి సమాధానం కోసం ఎదురుచూశాడు.

భానుమతి నవ్వుతూ,

“అది మీ నాన్నను అడగండి. ఆయనే మిమ్మల్ని పిలిపించారు. నాకేం తెలియదు,” అని చెప్పింది.

“నాన్న ఏం చెప్పకుండా పిలిపించారు కదా అమ్మా... అందుకే నిన్ను అడుగుతున్నాం,” అని ప్రసన్న అంది.

“మీ నాన్న వచ్చిన తర్వాత మీకే తెలుస్తుంది. ముందు టిఫిన్ చేయండి,” అంటూ భానుమతి మాట మార్చింది.

అంతలో టిఫిన్ వడ్డించడానికి జయమ్మ అక్కడికి వచ్చింది. ఆమె ప్లేట్లు సర్దుతూ ఒక్కొక్కరికి ఇడ్లీలు వడ్డించడం ప్రారంభించింది.

జయమ్మ నందిని దగ్గరకు వచ్చినప్పుడు ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. ఒక్క క్షణం ఇద్దరి ముఖాల్లోనూ చిన్న చిరునవ్వు మెరిసింది. వెంటనే ఏమీ తెలియనట్టుగా ఇద్దరూ తమ పనుల్లో నిమగ్నమయ్యారు.

అది గమనించిన ప్రసన్న,

“ఏంటి జయమ్మా... నందినీ... మీ ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకుని ఎందుకు నవ్వుకుంటున్నారు?” అని అడిగింది.

నందిని వెంటనే నవ్వుతూ,

“ఏమీ లేదు ప్రసన్నా... ఊరికే నవ్వుకున్నాం,” అంటూ మాట దాటవేసింది.

జయమ్మ కూడా,

“అవునమ్మా... ఏమీ లేదు,” అంటూ టిఫిన్ వడ్డించడం కొనసాగించింది.

సిద్దు మాత్రం నందిని, జయమ్మ వైపు ఒకసారి చూసి, ఏదో విషయం తనకు తెలియకుండా జరుగుతోందన్న భావనతో మౌనంగా ఉండిపోయాడు.

భానుమతి కూడా ఆ ఇద్దరి నవ్వును గమనించింది. కానీ అప్పటికప్పుడు ఏమీ అడగకుండా,

“అందరూ ముందు టిఫిన్ చేయండి. తర్వాత మీ నాన్న వచ్చాక మాట్లాడుకుందాం,” అని చెప్పింది.

ఇంట్లో సాధారణ వాతావరణమే ఉన్నప్పటికీ, నందిని–జయమ్మ మధ్య జరిగిన ఆ చిన్న చూపులు, చిరునవ్వులు మాత్రం సిద్దు, ప్రసన్నలలో ఆసక్తిని పెంచాయి.

పిల్లలు టిఫిన్ పూర్తి చేసుకున్న తర్వాత ఒక్కొక్కరుగా తమ తమ గదుల్లోకి వెళ్లిపోయారు. ఇల్లు మెల్లగా నిశ్శబ్దంగా మారింది.

వంటింట్లో మాత్రం జయమ్మ తన పనిలో నిమగ్నమై ఉంది. కొద్దిసేపటి  ఇంట్లో బూతులతో రెచ్చిపోయి అరటి పండు తో పూకు పచ్చడి చేసుకొని చెబు రాసల్లని కార్చిన జయమ్మ, ఇప్పుడు మాత్రం ఎంతో మామూలుగా తన రోజువారీ పనులు చేసుకుంటోంది.

“అమ్మగారూ... ప్లేట్లు తీసేయనా?”

“అమ్మగారూ... ఇంకేమైనా పని ఉందా?”

అంటూ ఎంతో మర్యాదగా భానుమతిని అడుగుతూ పని చేస్తోంది.

జయమ్మ ప్రవర్తనను గమనిస్తున్న భానుమతికి మాత్రం ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది.

“ఈమె ప్రవర్తనలో ఏదో తేడా ఉంది...” అని భానుమతి మనసులో అనుకుంది.

అయితే ఏమీ బయటకు తెలియనివ్వకుండా,

“సరే జయమ్మా... ముందు వంటింటి పని పూర్తి చేసుకో. మిగతాది తర్వాత చూద్దాం,” అని చెప్పింది.

“అలాగే అమ్మగారూ,” అంటూ జయమ్మ మళ్లీ తన పనిలో పడిపోయింది.

భానుమతి మాత్రం జయమ్మను గమనిస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమె మనసులో మొదలైన అనుమానం మాత్రం అంతకంతకూ పెరుగుతోంది.

అప్పుడే ఇంటి ముందు బుల్లెట్ బండి ఆగిన శబ్దం వినిపించింది. ఆ శబ్దం విన్న భానుమతి వెంటనే బయటికి చూసింది. ప్రసాద్ ఇంటికి వచ్చాడు.

“జయమ్మా... అయ్యగారు వచ్చారు. నేను ఆయనకు టిఫిన్ పెడతాను. నువ్వు ఒకసారి మీ ఇంటికి వెళ్లి రా. అవసరం అయితే మళ్లీ నేను పిలుస్తాను,” అని భానుమతి చెప్పింది.

ఇంట్లో భర్త, పిల్లల మధ్య జరగబోయే సంభాషణలు పని మనిషికి అనవసరంగా తెలియకూడదనే ఉద్దేశంతోనే జయమ్మను అక్కడి నుంచి పంపించింది.

“అలాగే అమ్మగారూ,” అంటూ జయమ్మ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

ప్రసాద్ లోపలికి వచ్చి భానుమతిని చూస్తూ,

“భానుమతీ... పిల్లలు వచ్చారా?” అని గంభీరంగా అడిగాడు.

“వచ్చారు. టిఫిన్ చేసి తమ తమ గదుల్లోకి వెళ్లి రెస్ట్ తీసుకుంటున్నారు,” అని భానుమతి సమాధానం ఇచ్చింది.

“సరే... నాకు టిఫిన్ పెట్టు,” అని ప్రసాద్ చెప్పాడు.

భానుమతి టిఫిన్ సిద్ధం చేస్తుండగా ప్రసాద్ కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. ఆ తర్వాత,

“పిల్లలతో కొంచెం మాట్లాడాలి. వాళ్లను తిన్న తర్వాత రమ్మని చెప్పు,” అన్నాడు.

“అలాగే... టిఫిన్ చేసిన తర్వాత అందరినీ పిలుస్తాను,” అని భానుమతి చెప్పింది.

ప్రసాద్ మాటల్లోని గంభీరతను గమనించిన భానుమతికి, పిల్లలను ఇంత అర్జెంట్‌గా పిలిపించడానికి అసలు కారణం ఏమై ఉంటుందో తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి మరింత పెరిగింది.

[Train222]

ప్రసాద్ టిఫిన్ చేస్తుండగా భానుమతి అతని ఎదురుగా కూర్చుంది. ఆయన ముఖంలో సాధారణంగా కనిపించే ప్రశాంతత కనిపించకపోవడంతో ఆమెకు ఏదో ముఖ్యమైన విషయం ఉందని అర్థమైంది.

“ఏమైంది? పిల్లలను ఇంత అర్జెంట్‌గా ఎందుకు పిలిపించారు?” అని భానుమతి మెల్లగా అడిగింది.

ప్రసాద్ ఇడ్లీ ముక్కను ప్లేట్‌లో ఉంచి కాసేపు ఆలోచించాడు.

“వాళ్లతో మాట్లాడాల్సిన విషయం ఉంది. అందరూ ఒకేసారి ఇంట్లో ఉండటం మంచిదే అనిపించింది,” అన్నాడు.

“ఏదైనా సమస్య జరిగిందా?” అని భానుమతి ఆందోళనగా అడిగింది.

“సమస్య ఏమీ లేదు. కానీ విషయం చిన్నది కాదు. అందరూ వచ్చిన తర్వాతే మాట్లాడతాను,” అని ప్రసాద్ గంభీరంగా సమాధానం ఇచ్చాడు.

భానుమతి మళ్లీ ఏమీ అడగలేదు. ఆయన మాటల్లోని తీవ్రత ఆమెకు మరింత ఆసక్తిని కలిగించింది.

టిఫిన్ పూర్తి చేసిన ప్రసాద్ చేతులు కడుక్కుని హాల్లోకి వచ్చి కాసేపు కూర్చున్నాడు.

“వాళ్లను పిలువు,” అని భానుమతితో అన్నాడు.

భానుమతి ఒక్కొక్కరి గది తలుపు దగ్గరకు వెళ్లింది.

“సిద్దూ... నందినీ... ప్రసన్నా... మీ నాన్న పిలుస్తున్నారు. అందరూ హాల్లోకి రండి,” అని చెప్పింది.

కొద్దిసేపటికే ముగ్గురూ గదుల నుంచి బయటకు వచ్చారు. నందిని, ప్రసన్న ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకోగా, సిద్దు మాత్రం తండ్రి వైపు చూస్తూ నిశ్శబ్దంగా హాల్లోకి వచ్చాడు.

ప్రసాద్ ముగ్గురినీ ఒకసారి పరిశీలించి,

“కూర్చోండి... మీతో ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలి,” అన్నాడు.

ఆ మాటతో హాల్లో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం నెలకొంది. భానుమతి కూడా పక్కనే కూర్చుని, ప్రసాద్ ఏం చెప్పబోతున్నాడో ఆసక్తిగా ఎదురుచూసింది.

ప్రసాద్ సోఫాలో కూర్చున్నాడు. అతని కుడివైపు నందిని, ఎడమవైపు ప్రసన్న కూర్చున్నారు. సిద్దు ఎదురుగా ఉన్న కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. భానుమతి మాత్రం నిలబడి, భర్త ఏం చెప్పబోతున్నాడో ఆసక్తిగా చూస్తోంది.

కొద్దిసేపు హాల్లో నిశ్శబ్దం.

ప్రసాద్ గొంతు సవరించుకుని గంభీరంగా మొదలుపెట్టాడు.

ప్రసాద్ :
“మీ అందరితో ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడాలనే ఇంత అర్జెంటుగా పిలిపించినా.”

సిద్దు తండ్రి వైపు చూశాడు.

ప్రసాద్ :
“మన ఎమ్మెల్యే సమరసింహ గారు నాతో మాట్లాడినారు. ఈసారి జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో నేనే పోటీ చేయాలని చెప్పినారు. ఎన్నికల్లో గెలిచి మన బలం ఏంటో చూపిస్తే... తర్వాత ఎమ్మెల్సీకి నా పేరు ముందుకు తీసుకెళ్తానని మాటిచ్చినారు.”

భానుమతి వెంటనే స్పందించింది.

భానుమతి:
“మళ్లీ ఈ రాజకీయాలెందుకండీ? మనకున్నదానితో మనం బతకలేమా? ఇన్ని ఏళ్లు ప్రశాంతంగా ఉన్నాం. ఇప్పుడు ఈ కొత్త పంచాయతీలు మనకెందుకు?”

ప్రసాద్ చిన్నగా నవ్వాడు.

ప్రసాద్ :
“నీకెప్పుడూ ఇలాగే. ‘మనకున్నదానితో సరిపెట్టుకుందాం’ అంటావు. కానీ భానుమతి... మనకున్నది ఇక్కడితో ఆగిపోవాల్సిన అవసరం ఏముంది?”

భానుమతి:
“ఇంకేం కావాలి? డబ్బుంది, పేరు ఉంది, పిల్లలు ఉన్నతంగా చదువుకున్నారు. మన కుటుంబానికి గౌరవం ఉంది.”

ప్రసాద్ ఒక్కసారిగా ముందుకు వంగాడు.

ప్రసాద్ :
“గౌరవం ఉందంటున్నావు కదా... ఆ గౌరవం కోసం నేను ఎన్ని అవమానాలు పడ్డానో నీకు మర్చిపోయిందా?”

అతని గొంతు కాస్త బరువెక్కింది.

ప్రసాద్ :
“ఒకప్పుడు మన మాట వినేవోడే లేడు. ఒక పని కోసం పెద్దోళ్ల ఇంటి గడప దగ్గర గంటల తరబడి కూచున్న రోజులు నాకు తెలుసు. మనల్ని ఎవడూ లెక్క చేయని రోజులు నాకు తెలుసు. అప్పట్లోనే ఒక మాట నా బుర్రలో పెట్టుకున్నా...”

అతను కాసేపు ఆగి అందరి వైపు చూశాడు.

ప్రసాద్ :
“మన దగ్గర డబ్బు ఉంటే ఒక పని చేయించుకోవచ్చు. కానీ మన చేతిలో అధికారం ఉంటే... మన మాట మీదే పని జరుగుతుంది.”

భానుమతి మౌనంగా ఉంది.

ప్రసాద్ :
“నేను ఇంత దూరం వచ్చి ఇప్పుడు ‘చాలు’ అని ఇంట్లో కూచోవాలా? సమరసింహ గారే స్వయంగా పిలిచి ‘జడ్పీటీసీకి నువ్వే పోటీ చెయ్యాలి’ అంటున్నాడు. గెలిపిస్తే ఎమ్మెల్సీకి నేనే ముందుండి మాట్లాడతానని మాటిచ్చినాడు. ఇలాంటి అవకాశం తలుపు తట్టినప్పుడు ‘వద్దులే’ అని పక్కకు తప్పుకుంటే మనల్ని మనమే చిన్నచేసుకున్నట్టవుతుంది.”

సిద్దు తండ్రి మాటలు వింటూ కాసేపు ఆలోచించాడు.

సిద్దు:
“నాన్నా... అమ్మ చెప్పేది కూడా తప్పు కాదు. రాజకీయాల్లోకి వెళ్తే విమర్శలు వస్తాయి. మన కుటుంబం పేరు కూడా బయటికి వస్తుంది. మళ్లీ ప్రత్యర్థులతో గొడవలు... ఇవన్నీ ఎందుకు?”

ప్రసాద్ సిద్దును నేరుగా చూశాడు.

ప్రసాద్ :
“రాజకీయాల్లోకి అడుగుపెట్టినోడికి ఇవన్నీ కొత్త కాదు రా. ఎవడు ఎదిగినా కిందికి లాగాలని చూసేవాళ్లు ఉంటారు. మనం భయపడితే వాళ్లకే దారి ఇచ్చినట్టవుతుంది.”

నందిని కూడా మెల్లగా మాట్లాడింది.

నందిని:
“నాన్నా... నీ ఆశయం మాకు అర్థమవుతోంది. కానీ మన కుటుంబం ప్రశాంతంగా ఉండాలని అమ్మ అనుకోవడం కూడా తప్పు కాదు.”

ప్రసాద్ :
“నందినీ... నేను కుటుంబాన్ని పణంగా పెట్టి రాజకీయాలు చేయాలనుకోవడం లేదు. కానీ మన కుటుంబం రేపు ఎవరి ముందు తలవంచకుండా ఉండాలంటే మనకు బలం ఉండాలి. అదే నా ఆలోచన.”

ప్రసన్న మాత్రం తండ్రికి మద్దతుగా మాట్లాడింది.

ప్రసన్న:
“నాన్న చెప్పేది నాకు కరెక్ట్ అనిపిస్తోంది. ఇంతకాలం ఆయన మన కోసం కష్టపడ్డారు. ఇప్పుడు ఆయనకు వచ్చిన అవకాశం కోసం మనమే వెనక్కి లాగడం ఎందుకు?”

సిద్దు ప్రసన్న వైపు చూశాడు.

సిద్దు:
“నువ్వు నాన్నకు ఎప్పుడూ సపోర్టే కదా!”

ప్రసన్న:
“అది సపోర్ట్ కాదు అన్నా. ఆయన ఎక్కడి నుంచి వచ్చారో నాకు తెలుసు. ఆయన కష్టాన్ని మనం చూసాం.”

భానుమతి కళ్లలో ఆలోచన కనిపించింది.

భానుమతి:
“నువ్వు రాజకీయాల్లోకి వెళ్తే మళ్లీ పాత గొడవలు, పాత శత్రుత్వాలు బయటకు వస్తాయేమోనని నాకు భయం.”

ప్రసాద్  నెమ్మదిగా లేచి నిలబడ్డాడు.

ప్రసాద్ :
“భయం ఉంటే ఇంట్లో కూచోవచ్చు భానుమతి. కానీ నేను అలా కూచునే మనిషిని కాదు. నా జీవితంలో ఎంత చూసినా... ఒక్క విషయం మాత్రం నేర్చుకున్నా. మనం వెనక్కి తగ్గితే ఈ ఊరు మనల్ని గుర్తుపెట్టుకోదు.”

అతని మాటల్లో గట్టి నిశ్చయం కనిపించింది.

ప్రసాద్ :
“ఈసారి నేను జడ్పీటీసీకి పోటీ చేస్తా. గెలవడానికి ఏం చేయాలో అది చేస్తా. గెలిచి చూపిస్తా. ఆ తర్వాత ఎమ్మెల్సీ సంగతి చూద్దాం.”

కొద్దిసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

చివరకు భానుమతి నిట్టూర్చింది.

భానుమతి:
“సరే... నీ మనసులో ఇంత గట్టిగా నిర్ణయం తీసుకున్నాక నేను అడ్డుపడను. కానీ ఒక్క మాట—రాజకీయాల కోసం మన ఇంట్లో మాత్రం ఎలాంటి చిచ్చు రాకూడదు.”

ప్రసాద్ :
“ఆ మాటకు నేను బాధ్యత తీసుకుంటా.”

నందిని కూడా తండ్రి వైపు చూసింది.

నందిని:
“సరే నాన్నా... అమ్మ ఒప్పుకున్నాక మేమేం అడ్డం చెప్పం.”

సిద్దు కాసేపు మౌనంగా ఉండి తల ఊపాడు.

సిద్దు:
“నేను కూడా నీ నిర్ణయాన్ని గౌరవిస్తా నాన్నా. కానీ జాగ్రత్తగా ముందుకు వెళ్లాలి.”

ప్రసన్న చిరునవ్వుతో,

ప్రసన్న:
“అదే నాన్నకు కావాల్సింది.”

ప్రసాద్ ముగ్గురినీ ఒకసారి చూసి తిరిగి సోఫాలో కూర్చున్నాడు.

ప్రసాద్ :
“అయితే అయిపోయింది. ఇక నుంచి మన దారి ఒక్కటే... జడ్పీటీసీ ఎన్నిక.”

ఆ మాటతో గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

కానీ ఆ నిశ్శబ్దం వెనుక, నంద్యాల రాజకీయాల్లో మరో కొత్త పోరాటానికి బీజం పడింది.

ఇంట్లో అందరికీ తెలియకుండా ఆ గదిలో జరుగుతున్న సంభాషణను మాత్రం మరో వ్యక్తి రహస్యంగా గమనిస్తున్నాడు.

తలుపు అవతల చీకటి మూలలో నిలబడి ఉన్న ఆ వ్యక్తి, ప్రసాద్ చెప్పిన ప్రతి మాటను జాగ్రత్తగా వింటున్నాడు. గదిలోని మాట ఒక్కటీ బయటకు పోకుండా తనలోనే దాచుకుంటూ, లోపల జరుగుతున్న చర్చను నిశ్శబ్దంగా గమనిస్తున్నాడు.

ప్రసాద్ జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో పోటీ చేయాలనే నిర్ణయం నుంచి ఎమ్మెల్సీ పదవి వరకు మాట్లాడిన ప్రతి విషయం ఆ రెండు చెవులకు స్పష్టంగా చేరింది.

కాసేపటికి లోపల సంభాషణ ముగిసింది.

ఆ వ్యక్తి మాత్రం వెంటనే అక్కడి నుంచి కదలలేదు. కళ్లలో ఏదో ఆలోచన మెరిసింది.

“ఇది చిన్న విషయం కాదు... ఈ సమాచారం బయటికి వెళ్తే నంద్యాల రాజకీయాల్లో పెద్ద మార్పే రావచ్చు...” అని మనసులో అనుకున్నాడు.

ఎవరూ తన ఉనికిని గమనించలేదని నిర్ధారించుకున్న తర్వాత, అతను నెమ్మదిగా అక్కడి నుంచి చీకట్లో కలిసిపోయాడు.

ఇంట్లో మాత్రం ఎవరికీ తెలియదు...

ప్రసాద్ కుటుంబం తీసుకున్న నిర్ణయానికి సాక్ష్యంగా ఆ రెండు కళ్ళు, ఆ రెండు చెవులు మాత్రమే మిగిలాయి.

[Train222]

ఈ కథ పట్ల ఎవరికి ఇంట్రెస్ట్ లేనందున ఈ కథ ను ఆపేద్దాం అనుకుంటున్న

[Train222]

ఇంకా అక్కడ బెంగుళూరులోని కాలేజ్‌లో ఏం జరుగుతుందో చూద్దాం...

సిద్దుకు అకస్మాత్తుగా ఇంటి నుంచి ఫోన్ రావడంతో వెంటనే బయలుదేరి వెళ్లిపోయాడు. దీంతో రూమ్‌లో కృష్ణ ఒక్కడే మిగిలిపోయాడు. సిద్దు లేకపోవడంతో రూమ్‌లో కాస్త బోర్‌గా అనిపించినా... కాలేజ్‌కి వెళ్లగానే మాత్రం కృష్ణ ఫుల్ బిజీ అయిపోయాడు.

అటు అబ్బాయిలతో, ఇటు అమ్మాయిలతో సరదాగా మాట్లాడుతూ... సినిమాలు, క్రికెట్, కాలేజ్ కబుర్లు అంటూ రోజంతా హంగామా చేస్తూనే ఉన్నాడు. మధ్యలో క్లాసులు... క్లాస్ అయిపోయిన తర్వాత క్యాంటీన్‌లో కబుర్లు... ఇలా రెండు రోజులు గడిచిపోయాయి.

అప్పుడే మన పుష్ప ఎంట్రీ ఇచ్చింది.

అదే అండి... మన క్లాస్‌మేట్స్‌లో "హోమ్లీ ఫిగర్" అని చెప్పుకున్న పుష్ప!

సిద్దు లేకుండా కృష్ణ గత రెండు రోజులుగా ఒక్కడే ఉండటాన్ని గమనించిన పుష్ప, "పాపం... సిద్దు లేకుండా ఒక్కడే ఉన్నాడు కదా, కాసేపు టైమ్ స్పెండ్ చేద్దాం" అనుకుంది.

పుష్ప నెమ్మదిగా కృష్ణ దగ్గరకు వచ్చి...

పుష్ప: ఏంటి కృష్ణా... రెండు రోజుల నుంచి సిద్దు కనిపించడం లేదు. ఒంటరిగా ఫీల్ అవ్వడం లేదా?

కృష్ణ: ఒంటరిగా ఏంటి పుష్పా... మీలాంటి ఫ్రెండ్స్ ఉన్నప్పుడు ఇంకా ఒంటరితనం ఎందుకు?

పుష్ప: ఓహో... మాటలు బాగానే నేర్చుకున్నావే!

కృష్ణ: నిజమే చెబుతున్నా. సిద్దు లేడు కాబట్టి నువ్వే వచ్చి పలకరిస్తున్నావు కదా.

పుష్ప: అవునులే... పాపం ఒక్కడే ఉన్నావని జాలేసింది.

కృష్ణ: జాలా? లేక నాతో టైమ్ స్పెండ్ చేయాలనిపించిందా?

పుష్ప: రెండూ అనుకో!

కృష్ణ: మరి ఇంతకుముందు నాతో ఇంతగా మాట్లాడేదానివి కాదు కదా?

పుష్ప: నువ్వు కూడా ఎప్పుడూ సిద్దుతోనే తిరుగుతావు. ఇప్పుడు కాస్త ఖాళీ దొరికింది కాబట్టి మాట్లాడుతున్నా.

కృష్ణ: అంటే సిద్దు ఉంటే నాకు ఈ ఛాన్స్ ఉండదన్నమాట?

పుష్ప: ఛాన్స్ ఏంటి?

కృష్ణ: ఏమీ లేదు... సరదాగా అన్నాను.

పుష్ప: సరే... క్లాసులు ఎలా సాగుతున్నాయి?

కృష్ణ: క్లాసులా? అవి కూడా జరుగుతున్నాయా?

పుష్ప: నీకు మాత్రం క్లాసులు కనిపించవు... అమ్మాయిలు, సినిమాలు, క్రికెట్ మాత్రమే కనిపిస్తాయి.

కృష్ణ: అయ్యో... నా మీద ఇంత అబ్జర్వేషన్ ఉందా నీకు?

పుష్ప: నువ్వు చేసే పనులు చూస్తే ఎవరికైనా తెలుస్తాయి.

కృష్ణ: మరి నన్ను ఇంత గమనిస్తున్నావంటే... నేను నీకు స్పెషల్ ఫ్రెండ్‌నే కదా?

పుష్ప: అంత సీన్ ఏమీ లేదు. ఎక్కువగా ఊహించుకోకు.

కృష్ణ: సరే... మరి ఒకటి అడుగుతా.

పుష్ప: అడుగు.

కృష్ణ: నీకు ఎలాంటి అబ్బాయి నచ్చుతాడు?

పుష్ప: నాకా? ఎందుకు?

కృష్ణ: అలా... ఫ్రెండ్స్ మధ్య ఇలాంటి టాపిక్స్ కూడా ఉంటాయి కదా.

పుష్ప: సరే... మంచిగా మాట్లాడాలి. అందరినీ గౌరవించాలి. అతి చేయకూడదు. ముఖ్యంగా అబద్ధాలు చెప్పకూడదు.

కృష్ణ: అంటే మంచి అబ్బాయి కావాలన్నమాట.

పుష్ప: అవును.

కృష్ణ: మరి అందంగా ఉండాల్సిన అవసరం లేదా?

పుష్ప: అందం కంటే మనసు ముఖ్యం.

కృష్ణ: వావ్... నువ్వు చెప్పేది చూస్తుంటే చాలా డిఫరెంట్‌గా ఉన్నావే!

పుష్ప: ఎందుకు?

కృష్ణ: ఈ కాలేజ్‌లో చాలామంది ఫస్ట్ లుక్‌లోనే డిసైడ్ అయిపోతారు. నువ్వు మాత్రం మనసు గురించి మాట్లాడుతున్నావు.

పుష్ప: మరి నీకు ఎలాంటి అమ్మాయి నచ్చుతుంది?

కృష్ణ: నాకు తెలియదు.

పుష్ప: అబ్బా! అందరికీ ఏదో ఒక టైప్ ఉంటుంది కదా.

కృష్ణ: ఉండొచ్చు. కానీ నచ్చే అమ్మాయి మనసు బాగుండాలి. మనతో ఫ్రీగా మాట్లాడాలి. మనల్ని అర్థం చేసుకోవాలి.

పుష్ప: అంతేనా?

కృష్ణ: ఇంకేం కావాలి?

పుష్ప: ఎప్పుడైనా ఎవరి మీదైనా లవ్ వచ్చిందా?

కృష్ణ: వచ్చింది అనుకో...

పుష్ప: ఎవరామె?

కృష్ణ: అది ఇప్పుడే చెప్పేస్తే... ఈ కబురు ఇక్కడితో అయిపోతుంది.

పుష్ప: అంటే నిజంగానే ఎవరో ఉన్నారన్నమాట?

కృష్ణ: ఉండొచ్చు...

పుష్ప: నాకు చెప్పవా?

కృష్ణ: ముందు నువ్వు చెప్పు... నీకు ఎవరైనా నచ్చారా?

పుష్ప: నేను అడిగిన ప్రశ్నకు నువ్వు సమాధానం చెప్పకుండా నన్నే అడుగుతున్నావా?

కృష్ణ: అదే కదా ఫ్రెండ్‌షిప్‌లో ట్విస్ట్!

పుష్ప: సరే... నువ్వు చాలా తెలివైనోడివి కృష్ణా!

కృష్ణ: అది ఇప్పుడే తెలిసిందా?

పుష్ప: ఇంకా పూర్తిగా తెలియలేదు... తెలుసుకోవడానికి టైమ్ ఉంది కదా!

కృష్ణ: మరి టైమ్ తీసుకో... నాకు తొందరేమీ లేదు.

అంటూ ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

మాటలు మొదట సాధారణంగా మొదలైనా... కాసేపటికి ఒకరి గురించి ఒకరు తెలుసుకునే స్థాయికి వెళ్లిపోయాయి. స్నేహం, సినిమాలు, క్రికెట్ నుంచి మొదలైన మాటలు... చివరికి ప్రేమ, లవర్స్ వరకు వచ్చాయి.

ఇంతలో పుష్పకు వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లాల్సి వచ్చింది.

పుష్ప: ఒక నిమిషం... ఇప్పుడే వస్తా.

కృష్ణ: సరే... వెళ్లు.

పుష్ప అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

అప్పుడు కృష్ణ పుష్ప ను గుర్తు చేసుకుంటున్నాడు.

లూస్ గా ఉండే పంజాబీ డ్రెస్ లో పైన మొహం కళ గానే ఉన్న

అంత లూస్ డ్రెస్ లో పైన సళ్ల సైజుల ను తనకున్న అనుభవం తో ఎస్టిమేట్ ఇస్తూ ఒక 34 సైజ్ సళ్ళతో లోపల బ్రా వేసి వెయ్యినట్లు ఉందేమో అవి అటు ఇటు ఊగిపోతూ ఉంటే కృష్ణా కు అప్పుడే పట్టుకొని పిసికితే బాగుండు అనిపించింది. అయితే ఇంకా ఎవరి చెయ్యి పడలేదు అనుకున్నాడు.

ఇంక నడుము కూడా బాగా కండ బట్టి ఉంది అనుకున్నాడు

అయితే తను ఒక్క నిమిషం అని చెప్పి వెళ్తున్నప్పుడు వెనుక వైపు నుంచి చూస్తే పిర్రల దాకా ఉన్న జడ , ఆ జడ కింద లూస్ ప్యాంట్ లో టైట్ డ్రాయర్ వేసిందేమో పిర్రలు ఊగడం లేదు కానీ మంచి సైజ్ ఉన్నట్లు అనుకుంటూ దీనిని ఒంగోపెట్టి ఆ కండ బట్టినా నడుమును పట్టుకొని ఆ రెండు పిర్రల మధ్యలో మొడ్డా పెట్టీ డాగీ స్టైల్ lo దేన్గుతుంటే కింద ఊగుతున్న ఆ సల్లను పిసుకుతు ఉంటే అని ఊహల్లో ఉండగా

సడన్ గా ... అతని సెల్‌ఫోన్‌కి ఒక్కసారిగా మెసేజ్ వచ్చింది.

కృష్ణ ఫోన్ తీసి చూశాడు.

నంబర్ చూస్తే... ప్రైవేట్ నంబర్!

మెసేజ్ ఓపెన్ చేశాడు.

"ఏంటి డియర్... నీ బావ రాకపోతే అమ్మాయిలతో పులిహోర కలుపుతున్నావా?"

ఆ మెసేజ్ చదివిన కృష్ణ ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు.

"ఈ నంబర్ ఎవరిది?"

అంటూ ఫోన్ స్క్రీన్‌నే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

తనను ఎవరో గమనిస్తున్నారని కృష్ణకు అప్పుడే అర్థమైంది.
కృష్ణ ఫోన్‌లో వచ్చిన మెసేజ్‌ను మరోసారి చదివాడు.

“ఏంటి డియర్... నీ బావ రాకపోతే అమ్మాయిలతో పులిహోర కలుపుతున్నావా?”

కృష్ణకు ఒక్కసారిగా చిరాకు కూడా వచ్చింది... నవ్వు కూడా వచ్చింది. వెంటనే ఆ ప్రైవేట్ నంబర్‌కు రిప్లై చేశాడు.

కృష్ణ:
"మీరు ఎవరు స్వామి? నన్ను ఎందుకు ఇలా హింసిస్తున్నారు?"

కొన్ని క్షణాలు...

రిప్లై రాలేదు.

కృష్ణ మళ్లీ ఫోన్ స్క్రీన్ వైపు చూస్తూ...

కృష్ణ:
"హలో... మెసేజ్ చేసి మళ్లీ సైలెంట్ అయిపోయావా?"

అంతలో రిప్లై వచ్చింది.

అనోన్:
"అంత తొందరెందుకు? నీ ఫ్రెండ్ ఊరికి వెళ్లాడు... నువ్వు మాత్రం సింగిల్‌గా ఉంటూ అమ్మాయిలతో బాగానే ఎంజాయ్ చేస్తున్నావు కదా."

కృష్ణ:
"అయితే నా మీద నిఘా పెట్టావన్నమాట?"

అనోన్:
"నిఘా కాదు... నీ మీద కొంచెం ఆసక్తి."

కృష్ణ:
"ఆసక్తా? అదీ నాపైనా?"

అనోన్:
"అంత ఆశ్చర్యపోకు. నీకు నువ్వే అంత గొప్ప అనిపిస్తావా?"

కృష్ణ:
"అలా కాదు... కానీ నన్ను ఇంత బాగా గమనిస్తున్నావంటే ఏదో కారణం ఉండాలి కదా."

అనోన్:
"కారణం ఉంది."

కృష్ణ:
"ఏంటి?"

అనోన్:
"చెప్పను."

కృష్ణ:
"ఎందుకు?"

అనోన్:
"చెప్పేస్తే నీకు నిద్ర పట్టదు."

కృష్ణ చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.

కృష్ణ:
"ఇప్పటికే నువ్వు మెసేజ్ చేస్తూ నన్ను నిద్రపోనివ్వడం లేదు."

అనోన్:
"అది నా తప్పా?"

కృష్ణ:
"మరి ఎవరి తప్పు?"

అనోన్:
"నువ్వే కారణం."

కృష్ణ:
"నేనా?"

అనోన్:
"అవును. నువ్వు చేసే పనులు చూస్తుంటే... నిన్ను ఆటపట్టించకుండా ఉండలేకపోతున్నా."

కృష్ణ:
"నేను ఏం చేశాను?"

అనోన్:
"నీ ఫ్రెండ్ లేడు కదా... దాంతో నువ్వు సింగిల్‌గా ఫుల్ ఎంజాయ్ చేస్తున్నావు. అటు అమ్మాయిలతో కబుర్లు... ఇటు నవ్వులు... ఇంకెవరో ఒకరితో కూర్చొని గంటల తరబడి మాట్లాడటం..."

కృష్ణ:
"అందులో తప్పేముంది? ఫ్రెండ్స్‌తో మాట్లాడితే తప్పా?"

అనోన్:
"తప్పేం లేదు. కానీ కొంతమంది ఫ్రెండ్స్‌తో మాట్లాడేటప్పుడు నీ ముఖంలో వచ్చే ఆ నవ్వు మాత్రం చాలా డిఫరెంట్‌గా ఉంది."

కృష్ణ కాసేపు ఆలోచించాడు.

కృష్ణ:
"నువ్వు నా ముఖం కూడా గమనిస్తున్నావా?"

అనోన్:
"నిన్ను గమనించకపోతే నీ గురించి ఇంత చెప్పగలనా?"

కృష్ణ:
"అయితే నువ్వు నా దగ్గర్లోనే ఉన్నావా?"

అనోన్:
"అంత దగ్గర్లోనే ఉన్నా... నువ్వు నన్ను గుర్తించలేవు."

కృష్ణ:
"అది ఎలా?"

అనోన్:
"నువ్వు నన్ను చూసినా... నేను ఎవరో నీకు తెలియదు."

ఆ మాటలు కృష్ణకు ఆసక్తిని పెంచాయి.

కృష్ణ:
"సరే... ఒక హింట్ ఇవ్వు."

అనోన్:
"హింట్ కావాలా?"

కృష్ణ:
"అవును."

అనోన్:
"నువ్వు నవ్వినప్పుడు... దూరంగా ఉన్నా నవ్వుకునే ఒకరు ఉన్నారు."

కృష్ణ ముఖంలో తెలియకుండానే చిరునవ్వు వచ్చింది.

కృష్ణ:
"అది చాలా పెద్ద హింట్ ఇచ్చినట్టుంది."

అనోన్:
"ఇంకా ఒకటి చెప్పనా?"

కృష్ణ:
"చెప్పు."

అనోన్:
"నువ్వు ఎవరినైనా చూసి సంతోషపడితే... ఆ సంతోషం నాకు కూడా నచ్చుతుంది."

కృష్ణ:
"అంటే నా సంతోషం నీకు ముఖ్యం అన్నమాట."

అనోన్:
"అలా అనుకోవచ్చు."

కృష్ణ:
"అయితే నేను ఇప్పుడు సంతోషంగా ఉన్నానా?"

కొద్దిసేపు టైపింగ్ కనిపించింది...

అనోన్:
"ఇప్పుడు మాత్రం ఉన్నావు."

కృష్ణ:
"ఎందుకు?"

అనోన్:
"ఎందుకంటే... నువ్వు నాతో మాట్లాడుతున్నావు."

కృష్ణ కొద్దిసేపు ఆ మెసేజ్‌నే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

కృష్ణ:
"నువ్వు చాలా డేంజరస్‌గా మాట్లాడుతున్నావు."

అనోన్:
"నీతో మాట్లాడేటప్పుడు మాత్రమే."

కృష్ణ:
"నన్ను ఇంతగా ఏడిపిస్తున్నావు కదా... ఒకసారి ఎదురుగా కనిపిస్తే ఏం చేస్తాను తెలుసా?"

అనోన్:
"ఏం చేస్తావు?"

కృష్ణ:
"ముందు నువ్వెవరో అడుగుతా."

అనోన్:
"తర్వాత?"

కృష్ణ:
"ఇంతకాలం నన్ను ఎందుకు ఆటపట్టించావో అడుగుతా."

అనోన్:
"తర్వాత?"

కృష్ణ:
"అది... అప్పుడు చూద్దాం."

అనోన్:
"అప్పటివరకు నన్ను వెతుకుతావా?"

కృష్ణ:
"ఇప్పటికే వెతకడం మొదలుపెట్టా."

అనోన్:
"అయితే ఒక విషయం గుర్తుపెట్టుకో..."

కృష్ణ:
"ఏంటి?"

అనోన్:
"నువ్వు నన్ను వెతుకుతున్నంత కాలం... నేను నీతో ఇలాగే మాట్లాడుతూనే ఉంటాను."

కృష్ణ:
"అంటే ఈ మెసేజ్‌లు ఆగవన్నమాట?"

అనోన్:
"నీ నవ్వు ఆగనంత వరకు... నా మెసేజ్‌లు కూడా ఆగవు."

కృష్ణ ఫోన్ చూస్తూ మెల్లగా నవ్వుకున్నాడు.

కృష్ణ:
"సరే స్వామి... కానీ ఒకరోజు మాత్రం నీ అసలు రూపం బయటపడాల్సిందే."

కొద్దిసేపు ఎలాంటి రిప్లై రాలేదు.

తర్వాత ఒక్క మెసేజ్ వచ్చింది.

అనోన్:
"నన్ను ఇంతసేపు స్వామి అని పిలుస్తున్నావు కదా..."

మరో మెసేజ్...

అనోన్:
"నేను స్వామిని కాదు కృష్ణా..."

కొద్దిసేపటి తర్వాత చివరి మెసేజ్ వచ్చింది.

అనోన్:
"నేను... దేవిని."

కృష్ణ ఆ మెసేజ్‌ను చూసి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

కృష్ణ:
"దేవి...?"

అవతల నుంచి మాత్రం రిప్లై రాలేదు.

ఫోన్ స్క్రీన్ మీద చివరిగా కనిపిస్తున్న ఆ ఒక్క మాటనే కృష్ణ చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

“దేవిని...”

అసలు ఆ దేవి ఎవరు?

కృష్ణకు తెలిసిన వ్యక్తేనా... లేక అతని జీవితంలోకి కొత్తగా అడుగుపెట్టబోతున్న ఓ రహస్యమైన వ్యక్తినా?

ఆ సమాధానం మాత్రం... ఇంకా తెలియాల్సి ఉంది.

[Train222]

పుష్ప ఎలా ఉంటుందో చెప్పండి

[Train222]

అటు తండ్రి మాటలు విన్న తర్వాత పిల్లలు ఎవరి పనులకు వాళ్లు వెళ్లిపోయారు. ఇంట్లో మళ్లీ మామూలు వాతావరణం నెలకొంది. ఎవరి పనుల్లో వాళ్లు నిమగ్నమైపోవడంతో కొద్దిసేపటికే ఆ విషయం అందరూ మర్చిపోయారు. అలా ఆరోజు కూడా ప్రశాంతంగా గడిచిపోయింది.

మరో రోజు కూడా గడిచిపోయింది. గత వారం సెమిస్టర్ పూర్తవడంతో నందిని ఇంకో రెండు రోజులు ఇంట్లోనే ఉండి తర్వాత వెళ్తానని చెప్పింది. చాలా రోజుల తర్వాత ఇంటికి వచ్చిన నందిని ఇంకొన్ని రోజులు ఉండటానికి సిద్ధపడటంతో భానుమతికి కూడా సంతోషంగా అనిపించింది.

సిద్దు కూడా ఊరికి వచ్చి చాలా రోజులైపోవడంతో, అమ్మ పదే పదే బలవంతం చేయడంతో మరో రెండు రోజులు ఉండటానికి ఒప్పుకున్నాడు. అయితే చిన్నది ప్రసన్న మాత్రం కాలేజీలో క్లాసులు మిస్ అవుతాయని చెప్పి నిన్ననే తిరిగి వెళ్లిపోయింది. దీంతో ఇంట్లో నందిని, సిద్దు మాత్రమే ఉండిపోయారు.

అలా ఉదయం సమయం నెమ్మదిగా గడుస్తున్న సమయంలో భానుమతి నందిని గదివైపు వెళ్లింది. నందిని ఇంకా నిద్రలోనే ఉండటాన్ని చూసి తలుపు దగ్గరే కాసేపు నిలబడి చిరునవ్వు నవ్వింది. చాలా రోజుల తర్వాత కూతురు ఇంట్లో ఉండటంతో ఆమెకు చిన్నప్పటి నందిని గుర్తుకొచ్చింది.

“నందినీ… లేవమ్మా…” అంటూ మెల్లగా కూతురిని నిద్రలేపింది.

నందిని బద్దకంగా కళ్లు తెరిచి “ఏంటమ్మా…” అంటూ మళ్లీ దుప్పటి కప్పుకోవడానికి ప్రయత్నించింది.

“చాలా రోజులైంది కదా నీకు ఒంటికి నలుగు పెట్టి స్నానం చేయించి. ఈరోజు నీకు నలుగు పెట్టి స్నానం చేయిస్తా. లేచి రెడీ అవ్వు” అని భానుమతి ఆప్యాయంగా చెప్పింది.

అమ్మ మాటలు విన్న నందిని కూడా వెంటనే సంతోషంగా నవ్వింది.

“నిజంగానా అమ్మా… చిన్నప్పుడు లాగా?” అని అడిగింది.

“అవునమ్మా… నువ్వెంత పెద్దదానివైనా నాకు మాత్రం ఇంకా చిన్న పిల్లలాగే కనిపిస్తావు” అంటూ భానుమతి నవ్వింది.

ఆ మాటలకు నందిని కూడా చిన్నపిల్లలా సంతోషపడింది.

“అలాగే అమ్మా… నువ్వు చెప్పినట్టే చేస్తా” అంటూ మంచం మీద నుంచి లేచింది.

నందిని స్నానానికి సిద్ధం చేయమని అప్పుడే ఇంట్లోకి వస్తున్న జయమ్మకు భానుమతి చెప్పింది.

“జయమ్మా… నందినిని స్నానానికి రెడీ చేయించు. చాలా రోజులైంది కదా, ఈరోజు నలుగు పెట్టి స్నానం చేయిద్దాం అనుకుంటున్నా” అని చెప్పింది.

అది విన్న జయమ్మ వెంటనే,

“అమ్మా… మీరెందుకు ఇబ్బంది పడతారు? అమ్మాయిగారికి నేను అన్నీ సిద్ధం చేస్తాను. మీరు మీ పనులు చూసుకోండి” అని చెప్పింది.

“అదేం లేదు జయమ్మా… నేనే చేస్తాననుకున్నా” అని భానుమతి అనగా,

“మీరెందుకు అమ్మా? నేను ఉన్నాను కదా. అమ్మాయిగారిని నేను చూసుకుంటా. మీరు వంటింట్లో పని చూసుకోండి” అంటూ జయమ్మ నవ్వుతూ చెప్పింది.

జయమ్మ అంత ఆప్యాయంగా చెప్పడంతో భానుమతి కూడా కాదనలేక,

“సరే జయమ్మా… నువ్వే చూసుకో. నందినికి మాత్రం ఏం ఇబ్బంది లేకుండా చూసుకో” అని చెప్పింది.

“అలాగే అమ్మా… మీరు ఏమీ ఆలోచించకండి” అని జయమ్మ చెప్పి నందిని గదివైపు వెళ్లింది.

నందిని కూడా స్నానానికి సిద్ధమవుతూ జయమ్మతో సరదాగా మాట్లాడుతూ ఉండగా, భానుమతి మాత్రం చిరునవ్వుతో తన పనుల్లోకి వెళ్లిపోయింది. ఇంట్లో మళ్లీ ఆప్యాయతతో కూడిన సాధారణ ఉదయం మొదలైంది.


అలా జయమ్మ నందినికి స్నానానికి వేడినీళ్లు పెట్టీ నలుగు పెట్టేందుకు ఏర్పాట్లు పూర్తి చేసి నందిని కోసం ఎదురు చూస్తుంది

అప్పుడు నందిని తన బంగారు సళ్ల పై వరకు ఒక టవల్ ను కట్టుకొని పెరటి వైపు వస్తుంది

అయితే టవల్ లో వస్తున్న నందిని చూడంగానే జయమ్మ వయమ్మో అనంకుండ ఉండలేకపోయింది.

ఎందుకంటే అస్సలు ఆ టవల్ నందిని ఒంటిని ఏమాత్రం కవర్ చెయ్యలేదు.

అటు పైన సళ్ల పై టవల్ కట్టుకున్నా అది కేవలం ముప్పావు వంతు మాత్రమే కవర్ చెయ్యగలిగింది
ఇక కింద కేవలం తన పూకు నుంచి కేవలం ఒక రెండు ఇంచులు మాత్రమే కప్పగలిగింది.

అయితే ఆమె ప్యాంటీ వేసుకోవడం తో పూకు ఎవరికి కనపడదు.

అలా వచ్చి అమ్మ కోసం ఎదురుచూస్తున్న నందిని కి
తన తలపై చేయి పడటం తో ఒక్కసారిగా అది తన తల్లి చెయ్యి కాదు అని తెలుసుకొని వెంటనే వెనక్కు తిరిగి చూసింది.
అక్కడ ఉన్న జయమ్మను చూసి నువ్వేంటి ఇక్కడ అని జయమ్మను అడిగింది.
అయితే నేను మీ అమ్మ ను అడిగాను ఈ రోజు నీకు స్నానం చేయించేది నేను అని తన నడుము పై చేతులు వేసుకొని నందినికి చెప్పింది

దాంతో నందిని మొహం లో సిగ్గు వచ్చి సరే అని మళ్ళీ స్టూల్ పై కూర్చుంది.

జయమ్మ చెంబు తీసుకొని నందిని తల పై రెండు జగ్గుల నీళ్ళు పోయడంతో నందిని కట్టుకున్న టవల్ తడిచిపోయింది.
అప్పుడు జయమ్మ కుంకుడు కాయల రసం తల మీద పోసి బాగా మసాజ్ చేసినట్లు చేస్తుండటం తో నందిని కళ్ళు మూసుకుని కూర్చుంది.
అప్పుడు జయమ్మ మాట్లాడటం మొదలు పెట్టింది.


జయమ్మ:- ఏంటి అమ్మ నీ డాక్టర్ చదువు ఎప్పుడు పూర్తి అవుతుంది

నందిని:- అందుకు ఇంకా ఒక ఏడాది పడుతుంది జయమ్మ ,మళ్ళీ ms కూడా చెయ్యాలి

జయమ్మ:- ఏం చదువులో ఏంటో అమ్మ అయిన పెళ్లి ఎప్పుడూ చేసుకుంటావ్, నాకు కొత్త చీర ఎప్పుడూ పెడతావు.

నందిని:- నీకు కొత్త చీర కావాలంటే ఈరోజే కొనిస్తా పెళ్ళికి ఇంకా చాలా సమయం పడుతుంది

జయమ్మ:- కాలేజ్ లో ఎవరైనా అబ్బాయిలు నచ్చారా అమ్మ

నందిని:- అంత లేదు జయమ్మ

నందిని:- నాకు ప్రేమ దోమా లాంటివి ఇష్టం ఉండవు

జయమ్మ :- ఎందుకు అమ్మ అంటూ తల పై నీళ్ళు పోసి బాగా కడిగింది

అమ్మ ఒక్కసారి టవల్ తియ్యండి ఒంటికి నలుగు పెట్టాలి

నందిని:- ఇప్పుడా ఎందుకు జయమ్మ మనం బయట ఉన్నాం, నాకు సిగ్గు

జయమ్మ:- అభ ఎందుకు సిగ్గు అమ్మ

నందిని:- ni ముందు nenu బట్టలు లేకుండా ఉండాల

జయమ్మ:- నేను చూడనిదా అమ్మ అంటూ కన్నుకొట్టింది

నందిని:- అప్పుడు వేరు జయమ్మ

జయమ్మ:- ఏం కాదు లే నందినమ్మ నువ్వు పెద్దమనిషి అయిన రోజు నుంచి నేను చూస్తున్నదే గా అంటూ నందిని కట్టుకున్న టవల్ ను లాగేసింది

అయితే నందిని నీ చూసి జయమ్మ ఇలా అంది

నందిని బ్రా మరియు ప్యాంటీ వేసుకొని ఉండటంచుసి ఎందుకు ఇవి వేసుకున్నారు అని అడిగింది.

నాకు సిగ్గు గా ఉండే అంటూ చేతిలో ఉన్న టవల్ ను లాక్కోబోయింది నందిని

జయమ్మ ఆపుతూ చూడమ్మా ఒక్కసారి నువ్వు పెద్ద మనిషి అయిన రోజులను గుర్తు చేసుకో అంతలోపు నేను నేను నీ ఒంటికి నలుగు పెడతానంటూ జయమ్మ నందిని నీ ఆపేసింది

[Train222]

Konchem sagutondemo chusukondi

అంటే?

[Train222]

అంటే మరి కథ నీ సాగదీస్తున్నారు అంటున్నాడు అతను 

నిజానికి కృష్ణ తో రేస్ డైలాగ్స్ అన్ని రొమాంటిక్ గా బాగున్నాయి కానీ ఇక్కడ ఎలా ఉంది అంటే చిన్న అప్డేట్ ఇస్తున్నారు కానీ లైన్ కి లైన్ గ్యాప్ ఇవ్వడం వలన పెద్ద అప్డేట్ ల కనపడుతుంది అది

అయితే సిద్దు ఫ్యామిలీ లో జరిగే మొత్తం sex sence anni లేపెద్దం I'll work then

[Train222]

దాని అర్థం అది కాదు రైటర్ ఇక్కడ పాయింట్ ఏంటి అంటే నువ్వు అప్డేట్స్ ఇచ్చేటప్పుడు లైన్ కి లైన్ గ్యాప్ ఇస్తూ ఉండటం వల్ల నువ్వు చాలా పెద్ద అప్డేట్స్ ఇస్తున్న అని ఫీల్ అవుతున్నావు కానీ నిజానికి నువ్వు చిన్న అప్డేట్స్ ఇస్తున్నావు తప్పు గా అనుకోవద్దు ఇలా అంటున్నందుకు 

అప్డేట్స్ పెద్ద గా ఇస్తే కథ ముందుకి వెళ్తుంది నువ్వు చిన్న చిన్న అప్డేట్స్ ఇచ్చేసరికి కథ అంత అక్కడ అక్కడే ఉన్నట్టు ఉంటుంది అంతే తప్ప సిద్దు ఫ్యామిలీ లో సెక్స్ సీన్స్ లేపెయ్యమని కాదు. ఇది సెక్స్ సైట్ అలాంటిది నువ్వు ఆ సెక్స్ సీన్స్ లేపేస్త అంటే ఎలా 

ఇకపోతే మాక్సిమం నువ్వు ఎవరి కామెంట్స్ పట్టించుకోకూడా ప్రశాంతంగా కథ రాయి లేకపోతే నీ మైండ్ డిస్ట్రబ్ అయ్యి నువ్వు రాయాలి అనుకున్న కథ రాయలేవు చివరికి కథ పూర్తి అయిన కూడా నీకు రాసిన తృప్తి ఉండదు.

సో ముందుగా నీకు సాటిస్ఫాక్షన్ ఉండాలి తర్వాత మిగిలిన వారి సాటిస్ఫాక్షన్ అర్థమైందా 

నీకు నచ్చినట్టు గా నువ్వు అనుకున్న విధం గా రాయి ఎందుకుంటే కథ గురించి ఆల్రెడీ నీ మైండ్ లో ఒక ఊహ ఉంది కదా సో అలానే రాయ్ సరేనా 

జస్ట్ ఇది నా సలహా మాత్రమే మిగతాది అంత నీ ఇష్టం మరి 

నేను టైప్ చేసింది మొబైల్ లో సో అక్కడ నేను ఎంత స్పేస్ ఇస్తున్నానో ఆ లైన్ ఎక్కడ దాకా వెళ్తుందో టైప్ చేసే సమయం లో అస్సలు చూడను. నేను పెద్ద అప్డేట్స్ ఇవ్వాలని ( ఫీల్ అవ్వను) చూడను నాకు ఎంత టైప్ చేసే అవకాశం, సమయం ఉంటే అంతే ఇస్తా 

It's okay ఇక ఈ స్టోరీ ఉండదు thnq ఇప్పటిదాకా సపోర్ట్ చేసినందుకు ?

[Train222]

మెల్లగా నందిని తన పెద్దమనిషి అయిన రోజులను గుర్తు చేసుకుంది.

నందిని తన 14 ఏట పెద్దమనిషి అయ్యింది. అయితే అప్పటికే తన స్నేహితుల్రాళ్లు అందరూ పెద్దమనిషి అయ్యి 3,4 సంవత్సరాలు అయ్యింది
నందిని పెద్ద మనిషి అయ్యి 2,3 సంవత్సరాలు అవుతున్నా తన వంట్లో రావల్సిన మార్పులు రాకపోవడ్ అంటే సళ్లు, నడుము,పూకు ఇలా
ఇవి పెరగకపోవడం తో అప్పటికే తన స్నేహితులు వంట్లో మార్పులు వచ్చేసి ఉండటం తో వాళ్ళు నందిని ఏడిపించేవాళ్ళు.
అప్పటికే వాళ్ళు కొంతమంది పూకు గెలుక్కోవడం లాంటి విషయాలు ఆరోటేరిపోయి ఉండటం తో రోజు కాలేజ్ లో నందిని నీ బాగా ఆటపంటించేవాళ్ళు.

ఒకరోజు నందిని ఫ్రిండ్స్లో. లో కొంత మంది అమ్మాయిలు కాలేజ్ బయట కూర్చొని బూతు మాటలు మాట్లాడుతూ వల్ల సళ్ల సైజులు
పూకులో వేలిపెట్టుకోవడం. వల్ల ఇంట్లో అన్నవాడినలు, అమ్మానాన్నలు, valla అక్క బావల దెంగులు చూసిన కొంత మంది ఆ అనుభవాలు
చెప్పుకుంటూ ఉంటే నందిని కూడా వాళ్ళతో మాట్లాడు అని వస్తె వాళ్ళు నీకు సళ్లు పెరగలేదు అసలు నిన్ను ఎవడు చేసుకుంటే వాడు నిన్ను దెంగడు, నీకు సళ్లు లేవు అని అంటే అక్కడే నందిని ఏడుచుకుంటూ ఇంట్లోకి వస్తుంది.

ఇంట్లో వాళ్ళు ఏదో పని మీద బయటకు వెళ్ళి ఉంటారు
అప్పుడు ఏడుస్తూ నందిని దగ్గరకు వచ్చిన జయమ్మ .ఎందుకు నందిని ఏడుస్తున్నావ్ అని అడిగితే అప్పుడు నందిని జరిగిందో మొత్తం చెపుతుంది జయమ్మకు.

అప్పుడు జయమ్మ నందిని సర్ది చెప్పి, రేపు నువ్వు నేను చెప్పినట్లు చెయ్యి అని చెప్పి కాస్త కొబ్బర నూనె తీసుకొని రోజు స్నానం చేసే ముందు నీ సళ్ళకు పూకు కు మసాజ్ చేసుకోమని చెప్తుంది.

అలా నందిని ఒక వారం ప్రయత్నించిన ప్రజయోజనం లేకపోవడం తో ఇంకా ప్రతి రోజు నేను నీకు స్నానం
చెప్తా అని చెప్తుంది