[Train222]

అర్థమైంది. జయమ్మను పని మనిషిగా ప్రత్యేకంగా పరిచయం చేయకుండా, కథలో సహజంగా వచ్చే పాత్రగా ఉంచి, సిద్దు భావోద్వేగ సంఘర్షణను లోతుగా చేస్తూ ఫస్ట్ నుంచి సీన్ ఇస్తున్నాను.
Writing
మరుసటి రోజు ఉదయం...
“సిద్దూ... లేవయ్యా.”
అంటూ జయమ్మ తలుపు దగ్గర నుంచి పిలిచింది.
సిద్దు ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నాడు.
“సిద్దూ... లేవు. ప్రసాద్ సార్ పిలుస్తున్నారు.”
అని మరోసారి పిలవడంతో సిద్దు మెల్లగా కళ్లుతెరిచాడు.
“లేస్తున్నా జయమ్మ.”
అని చెప్పి మంచం మీద నుంచి లేచాడు.
కొద్దిసేపటికి బయటకు వచ్చాడు.
అప్పటికే ప్రసాద్ హాల్లో కూర్చుని ఉన్నాడు.
సిద్దు బయటకు రాగానే,
“రెడీ అవ్వు. నాతో పాటు నంద్యాలకు రావాలి.”
అన్నాడు.
సిద్దు కాసేపు తండ్రి వైపు చూశాడు.
“నంద్యాలకా?”
“అవును. ఎమ్మెల్యే సమరసింహ గారు అక్కడికి వచ్చారు. ఆయనను కలవాలి.”
“నేను ఎందుకు రావాలి నాన్న?”
అని అడిగాడు సిద్దు.
ప్రసాద్ కాసేపు ఆలోచించి,
“జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో నేను పోటీ చేసే విషయం గురించి ఆయనతో మాట్లాడాలి. ఇంట్లో అందరి అభిప్రాయం చెప్పాలి. నువ్వు కూడా అక్కడ ఉండాలి.”
అన్నాడు.
ఆ మాట విన్న వెంటనే సిద్దు ముఖం కాస్త గంభీరంగా మారింది.
ఎన్నికల విషయం తనకు ఇష్టం లేదన్న సంగతి తండ్రికి తెలుసు.
అయినా ఆ సమయంలో ఏమీ అనలేదు.
“సరే నాన్న.”
అని చెప్పి తన గదిలోకి వెళ్లాడు.
కొద్దిసేపటికి సిద్దు రెడీ అయ్యాడు.
బయటకు వచ్చేసరికి ప్రసాద్ జీప్ దగ్గర సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
ఇద్దరూ జీప్‌లో కూర్చున్నారు.
జీప్ నంద్యాల వైపు బయలుదేరింది.
ప్రయాణం మొదలైనప్పటి నుంచి ఇద్దరి మధ్య పెద్దగా మాటలు లేవు.
ప్రసాద్ మాత్రం తన ఆలోచనల్లో మునిగిపోయాడు.
ఎన్నికల్లో పోటీ చేయడం...
పార్టీ నాయకులతో మాట్లాడటం...
ప్రజలను కలవడం...
ఎమ్మెల్యే మద్దతు...
అన్నీ అతని ఆలోచనల్లో తిరుగుతున్నాయి.
సిద్దు మాత్రం కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ ఉన్నాడు.
కొంతసేపటి తర్వాత ప్రసాద్ ,
“సిద్దూ...”
అని పిలిచాడు.
“ఏంటి నాన్న?”
“అక్కడ ఎమ్మెల్యే గారు ఏమైనా అడిగితే జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలి.”
సిద్దు తండ్రి వైపు చూశాడు.
“ఏం అడుగుతారు?”
“నీ చదువు గురించి అడగొచ్చు. కుటుంబం గురించి అడగొచ్చు. ఎన్నికల గురించి కూడా అడగొచ్చు.”
“సరే నాన్న.”
అని సిద్దు తల ఊపాడు.
కాసేపు మళ్లీ నిశ్శబ్దం.
జీప్ నంద్యాలకు చేరుకుంది.
ఎమ్మెల్యే సమరసింహ ఉన్న చోటుకు వెళ్లగానే ప్రసాద్ ముందుకు వెళ్లాడు.
“ఏం రా ప్రసాద్... వచ్చావా?”
అని ఎమ్మెల్యే ఆప్యాయంగా పలకరించాడు.
“అవును అన్నా.”
అంటూ ప్రసాద్ నమస్కరించాడు.
“రా... కూర్చో.”
అని ఎమ్మెల్యే చెప్పాడు.
ప్రసాద్ కూర్చున్నాడు.
సిద్దు మాత్రం కొంచెం వెనుకగా నిలబడ్డాడు.
ఎమ్మెల్యే అతన్ని గమనించి,
“వీడు ఎవరు?”
అని అడిగాడు.
ప్రసాద్ వెంటనే,
“నా కొడుకు అన్నా... సిద్దు.”
అన్నాడు.
“అలా... రా బాబు.”
అని ఎమ్మెల్యే పిలవడంతో సిద్దు ముందుకు వచ్చాడు.
“నమస్కారం సార్.”
“నమస్కారం. ఏం చదువుతున్నావు?”
సిద్దు తన చదువు గురించి చెప్పాడు.
ఎమ్మెల్యే మరికొన్ని విషయాలు అడిగాడు.
“చదువు పూర్తయ్యాక ఏం చేయాలనుకుంటున్నావు?”
“నాకు నచ్చిన రంగంలో స్థిరపడాలని ఉంది సార్.”
అని సిద్దు చెప్పాడు.
ఎమ్మెల్యే నవ్వాడు.
“మరి రాజకీయాలు?”
సిద్దు కూడా చిన్నగా నవ్వి మౌనంగా ఉన్నాడు.
ఎమ్మెల్యే ప్రసాద్ వైపు చూసి,
“నీ కొడుకు చాలా సైలెంట్‌గా ఉన్నాడే.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ నవ్వాడు.
“అవును అన్నా.”
ఎమ్మెల్యే మళ్లీ సిద్దు వైపు తిరిగాడు.
“మరి మీ నాన్న జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో పోటీ చేయాలని అనుకుంటున్నారు కదా... దాని గురించి నీ అభిప్రాయం ఏంటి?”
ఆ ప్రశ్నతో సిద్దు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయాడు.
ప్రసాద్ వెంటనే అతని వైపు చూశాడు.
ఆ చూపు సిద్దుకు అర్థమైంది.
‘జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలి.’
కానీ ఎమ్మెల్యే నేరుగా తన అభిప్రాయం అడిగాడు.
తాను అబద్ధం చెప్పడం సిద్దుకు ఇష్టం లేదు.
కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి,
“నిజం చెప్పాలంటే సార్... నాకు ఇష్టం లేదు.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
ఎమ్మెల్యే ఆశ్చర్యంగా,
“ఎందుకు?”
అని అడిగాడు.
“నాన్న రాజకీయాల్లోకి రావడం నాకు ఇష్టం లేదు సార్.”
అన్నాడు సిద్దు.
“అది ఎందుకు?”
“నాకు రాజకీయాలంటే అంత ఆసక్తి లేదు. నాన్న మాత్రం చాలా సీరియస్‌గా ఉన్నారు. ఆయనకు అది నచ్చిన విషయం. అందుకే ఆయన నిర్ణయాన్ని నేను గౌరవించాను.”
అని చెప్పి కాసేపు ఆగాడు.
“కానీ నాకు మాత్రం ఇష్టం లేదు.”
ఎమ్మెల్యే సిద్దు వైపు ఆసక్తిగా చూస్తున్నాడు.
సిద్దు చివరికి,
“అయినా నాన్న మీద గౌరవంతో... ఆయనకు ఎదురు చెప్పకూడదని ఒప్పుకున్నాను.”
అన్నాడు.
ఆ మాట పూర్తవగానే ప్రసాద్ ఆగ్రహంతో,
“ఏం మాట్లాడుతున్నావురా నువ్వు!”
అని గట్టిగా అన్నాడు.
సిద్దు ఒక్కసారిగా తండ్రి వైపు చూశాడు.
“నాన్నా...”
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు నా పరువు తీస్తావా?”
“నేను పరువు తీయడానికి చెప్పలేదు నాన్న.”
“మరి ఏం చేయడానికి చెప్పావు?”
“ఆయన నా అభిప్రాయం అడిగారు. నేను నిజం చెప్పాను.”
ప్రసాద్ మరింత కోపంగా,
“నీ అభిప్రాయం చెప్పడానికి ఇదే సమయమా?”
అన్నాడు.
ఎమ్మెల్యే వెంటనే,
“ప్రసాద్... ఆగు.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ మౌనంగా అయ్యాడు.
ఎమ్మెల్యే సిద్దు వైపు చూసి,
“పిల్లాడు తన అభిప్రాయం చెప్పాడు. అందులో తప్పేం లేదు.”
అన్నాడు.
తర్వాత ప్రసాద్ వైపు తిరిగి,
“నువ్వు ఎన్నికలకు ఏర్పాట్లు చేసుకో. మిగతా విషయాలు తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”
అన్నాడు.
ప్రసాద్ ఇష్టం లేకపోయినా,
“సరే అన్నా.”
అని చెప్పాడు.
వాళ్లు అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చారు.
జీప్ మళ్లీ ఇంటి వైపు బయలుదేరింది.
కానీ ఈసారి...
ప్రయాణం మొత్తం నిశ్శబ్దమే.
ప్రసాద్ ముందుకు చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
సిద్దు కిటికీ బయటకు చూస్తూ ఉన్నాడు.
ఇద్దరి మధ్య మాటలు లేకపోయినా...
ఇద్దరి మనసుల్లో మాత్రం మాటల తుఫాను.
సిద్దు తాను తప్పు మాట్లాడలేదని అనుకుంటున్నాడు.
అయినా తండ్రి ముఖంలో కనిపించిన అవమానం తనను లోపల నుంచి బాధిస్తోంది.
‘నేను నాన్నను బాధపెట్టానా?’
అనే ప్రశ్న అతన్ని వెంటాడుతోంది.
మరోవైపు...
‘కానీ అబద్ధం చెప్పి నాన్నను సంతోషపెట్టడం ఎలా?’
అనే ప్రశ్న కూడా అతన్ని వదలడం లేదు.
జీప్ ఇంటి ముందు ఆగింది.
ప్రసాద్ ఏమీ మాట్లాడకుండా దిగాడు.
సిద్దు కూడా దిగాడు.
ఇద్దరూ ఇంట్లోకి వచ్చారు.
సిద్దు నేరుగా తన గదిలోకి వెళ్లాలని చూస్తుండగా...
“సిద్దూ!”
అని ప్రసాద్ గట్టిగా పిలిచాడు.
సిద్దు ఆగిపోయాడు.
“ఏంటి నాన్న?”
“ఇక్కడికి రా.”
సిద్దు దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు ఏం మాట్లాడావో నీకు అర్థమైందా?”
“నాన్న... ఆయన నా అభిప్రాయం అడిగారు.”
“అందుకే నా పరువు తీయాలా?”
“నేను మీ పరువు తీయలేదు.”
“మరి?”
“నాకు ఇష్టం లేదని చెప్పాను. అంతే.”
“అంతేనా?”
ప్రసాద్ కోపంగా ముందుకు వచ్చాడు.
“నేను నీ కోసం ఏం చేస్తున్నానో నీకు తెలుసా?”
సిద్దు మౌనంగా ఉన్నాడు.
“నీ చదువు కోసం, నీ భవిష్యత్తు కోసం నేను ఇన్ని సంవత్సరాలు కష్టపడ్డాను. ఈరోజు నేను ఏదైనా నిర్ణయం తీసుకుంటే దాన్ని గౌరవించాల్సిన బాధ్యత నీకు లేదా?”
సిద్దు కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
“మీ నిర్ణయాన్ని గౌరవించనని నేను ఎక్కడ అన్నాను నాన్న?”
“మరి అక్కడ ఎందుకు అలా మాట్లాడావు?”
“ఎందుకంటే నాకు నిజంగానే ఇష్టం లేదు.”
అంతే...
ప్రసాద్ ఆవేశంతో సిద్దు చెంపపై కొట్టాడు.
ఛళ్లుమన్న శబ్దం ఇంట్లో మార్మోగింది.
సిద్దు ఒక్కసారిగా స్థబ్దుడైపోయాడు.
అతని కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి.
ఆ శబ్దం విని జయమ్మతో పాటు ఇంట్లో ఉన్న వాళ్లు బయటకు వచ్చారు.
“ఏమైంది సార్?”
అని జయమ్మ అడిగింది.
ప్రసాద్ కోపంగా,
“ఎమ్మెల్యే గారి ముందు నన్ను అవమానించాడు.”
అన్నాడు.
“నాకు ఎన్నికల్లో పోటీ చేయడం ఇష్టం లేదని అందరి ముందు చెప్పాడు.”
జయమ్మ సిద్దు వైపు చూసింది.
సిద్దు మాత్రం తలదించుకుని నిలబడ్డాడు.
“సార్... పిల్లాడు తన అభిప్రాయం చెప్పాడేమో...”
అని జయమ్మ మెల్లగా అంది.
“జయమ్మ, నువ్వు వెళ్లి నీ పని చూసుకో.”
అని ప్రసాద్ కోపంగా అన్నాడు.
“సరే సార్.”
అని జయమ్మ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.
ఇంట్లో వాళ్లు ప్రసాద్ ని శాంతింపజేశారు.
“వదిలేయండి... కోపంలో కొట్టారు.”
అని ఒకరు అన్నారు.
ప్రసాద్ కూడా కొద్దిసేపటికి మౌనంగా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
సిద్దు మాత్రం ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
గదిలోకి వెళ్లగానే తలుపు మూసుకున్నాడు.
మంచం మీద కూర్చున్నాడు.
చెంప మీద చేతిని పెట్టుకున్నాడు.
మంటగా ఉంది.
కానీ ఆ మంట కంటే...
తండ్రి మాటలు గుండెల్లో ఎక్కువగా మోగుతున్నాయి.
“నా పరువు తీయాలా?”
సిద్దు కళ్లలో నీళ్లు నిండాయి.
“నేను మీ పరువు తీయాలనుకోలేదు నాన్నా...”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
“నిజం చెప్పడం కూడా తప్పేనా?”
అతను తలదించుకున్నాడు.
తన తండ్రి తన కోసం చేసిన ప్రతిదీ గుర్తొచ్చింది.
తాను చిన్నప్పుడు అడిగిన బొమ్మ...
చదువుకోసం తెచ్చిన పుస్తకాలు...
తన భవిష్యత్తు కోసం పెట్టిన ఆశలు...
అన్నీ.
“నాన్న నన్ను చాలా ప్రేమిస్తారు...”
అని అనుకున్నాడు.
“అందుకే ఆయన కోరుకున్నట్టు నేను ఉండాలని అనుకుంటున్నారు.”
కానీ వెంటనే మరో ఆలోచన.
“అయితే నా జీవితం?”
అతను కళ్లను మూసుకున్నాడు.
“నా ఇష్టం?”
“నా కల?”
“నా భవిష్యత్తు?”
అతని మనసులో రెండు ప్రపంచాలు ఒకదానితో ఒకటి ఢీకొంటున్నాయి.
ఒకవైపు...
తండ్రి.
మరోవైపు...
తన జీవితం.
తండ్రిని బాధపెట్టకూడదు.
కానీ తనను తాను కూడా కోల్పోకూడదు.
ఈ రెండింటి మధ్య చిక్కుకున్న సిద్దుకు ఏ దారి సరైనదో అర్థం కాలేదు.
అతను నెమ్మదిగా మంచంపై పడుకున్నాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత కృష్ణ గుర్తొచ్చాడు.
కృష్ణ ఉంటే తన మాట మొత్తం వింటాడు.
తీర్పు చెప్పకుండా వింటాడు.
అందుకే వెంటనే ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
కృష్ణ నంబర్‌కు కాల్ చేశాడు.
ఫోన్ రింగ్ అవుతోంది.
ఒక్కసారి...
రెండుసార్లు...
మూడుసార్లు...
ఎవరూ ఎత్తలేదు.
సిద్దు ఫోన్‌ను చెవి నుంచి తీసి చూశాడు.
“ఏంటిరా...”
మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
ఈసారి కూడా స్పందన లేదు.
కాల్ కట్ అయింది.
సిద్దు కొద్దిసేపు ఫోన్ స్క్రీన్‌నే చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
“ఎక్కడున్నావురా?”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
కృష్ణ సాధారణంగా తన కాల్ మిస్ చేయడు.
అందుకే అతని మనసులో చిన్న ఆందోళన మొదలైంది.
మళ్లీ కాల్ చేశాడు.
ఫలితం లేదు.
సిద్దు కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.
“కృష్ణా...”
అని మెల్లగా అన్నాడు.
“నాకు ఇప్పుడు నువ్వే కావాలి రా.”
అతను ఫోన్‌ను చేతిలో బిగించి పట్టుకున్నాడు.
“నాన్నతో గొడవైంది.”
“నేను తప్పు చేశానో... సరైనదే చేశానో... నాకు అర్థం కావడం లేదు.”
“నువ్వు ఉంటే కనీసం నా మాట వింటావు.”
అతని గొంతు ఒక్కసారిగా వణికింది.
“ఒక్కసారి ఫోన్ ఎత్తరా రా...”
అతను కళ్లను తుడుచుకున్నాడు.
తర్వాత కృష్ణకు మెసేజ్ టైప్ చేశాడు.
“కృష్ణా... ఎక్కడున్నావురా? నాకు నీతో మాట్లాడాలి.”
మెసేజ్ పంపించాడు.
కొన్ని క్షణాలు ఫోన్‌ను చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
ఎలాంటి స్పందన లేదు.
మళ్లీ స్క్రీన్ చూశాడు.
అదే నిశ్శబ్దం.
సిద్దు చివరకు ఫోన్‌ను దిండుపక్కన పెట్టుకుని మంచంపై పడుకున్నాడు.
కళ్లను మూసుకున్నాడు.
కానీ నిద్ర మాత్రం రాలేదు.
తండ్రి మాటలు...
తండ్రి కొట్టిన దెబ్బ...
తన మాటలు...
కృష్ణ...
అన్నీ అతని మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.
చివరికి అతని పెదవుల నుంచి మెల్లగా ఒక్క మాట వచ్చింది.
“కృష్ణా... నువ్వైనా నాతో మాట్లాడితే బాగుండేది రా...”
అతనికి తెలియదు...
తాను వెతుకుతున్న కృష్ణ ఆ క్షణంలో తన ఫోన్‌కు దూరంగా...
స్పృహలో లేకుండా చికిత్స పొందుతున్నాడని.
సిద్దు మాత్రం...
తన జీవితంలో మొదటిసారి తనకు అత్యంత అవసరమైన సమయంలో...
తన స్నేహితుడి గొంతు వినలేక...
ఫోన్‌ను గుండెలకు దగ్గరగా పెట్టుకుని అలాగే పడుకున్నాడు.

[Train222]

అటు కృష్ణకు ట్రీట్మెంట్ పూర్తయ్యాక జయంతి నయని, పుష్ప, వహీదా దగ్గరకు వచ్చి కూర్చుంది. ముగ్గురి ముఖాల్లోనూ ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. జయంతి ఏం చెబుతుందోనని వాళ్లు ఆమె వైపే చూస్తున్నారు.

జయంతి కాసేపు మౌనంగా ఉండి నయని వైపు చూసింది.

జయంతి:
“చూడు నయనీ... నేను చెప్పేది జాగ్రత్తగా విను. కృష్ణ ఒంటిపై బలమైన గాయాలు అయ్యాయి. ముఖ్యంగా తలకు, చేతులకు అయిన గాయాలు ప్రస్తుతం అదుపులోనే ఉన్నాయి. అవి నెమ్మదిగా నయం అవుతాయి. కానీ... కత్తి గాయం మాత్రం కొంచెం లోతుగా ఉండటంతో పూర్తిగా తగ్గడానికి కొంత సమయం పడుతుంది.”

జయంతి మాటలు విన్న నయని గుండెల్లో భయం మొదలైంది.

నయని:
“అంటే... కృష్ణకు ఏమైనా ప్రమాదం ఉందా?”

అదే మాట కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టుగా పుష్ప, వహీదాలు కూడా ఆతృతగా జయంతి ముఖంలోకి చూశారు.

జయంతి వెంటనే సమాధానం చెప్పకుండా కాసేపు ఆలోచించింది.

పుష్ప:
“ఏం జరిగినా పర్లేదు డాక్టర్... మాకు నిజం చెప్పండి.”

వహీదా:
“అవును... కృష్ణకు ఏం జరిగిందో మాకు తెలియాలి.”

నయని కూడా కళ్లలో నీళ్లు తిరుగుతుండగా,

నయని:
“పర్లేదు జయంతి... ఏదైనా ఉంటే చెప్పు. మాకు భయం కన్నా కృష్ణ త్వరగా కోలుకోవడం ముఖ్యం.”

జయంతి ఒకసారి ముగ్గురినీ చూసి నెమ్మదిగా మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.

జయంతి:
“ఒక డాక్టర్‌గా బయట పేషెంట్లతో మాట్లాడినట్టు మీతో ఈ విషయం చెప్పలేకపోతున్నాను నయనీ. ఎందుకంటే... ఇది కృష్ణ భవిష్యత్తుకు సంబంధించిన విషయం.”

ఆ మాటతో ముగ్గురి గుండెల్లో గుబులు మరింత పెరిగింది.

నయని:
“అయినా చెప్పు జయంతి... ఏం కాదు. మేము ధైర్యంగా వింటాం.”

జయంతి లోతుగా ఊపిరి తీసుకుంది.

జయంతి:
“కత్తి గాయం అతని శరీరంలోని చాలా సున్నితమైన ప్రాంతానికి దగ్గరగా తగిలింది. దాంతో అక్కడి కొన్ని నరాలు దెబ్బతిన్నాయి. ప్రస్తుతం అవి సరిగ్గా పనిచేయడానికి కొంత సమయం పడుతుంది.”

ఆ మాట విన్న వెంటనే నయని, పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

వాళ్లకు ఏం మాట్లాడాలో అర్థం కాలేదు.

నయని:
“అంటే...?”

జయంతి వెంటనే వాళ్ల భయాన్ని గమనించింది.

జయంతి:
“అంతగా భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. ప్రస్తుతం కృష్ణ ప్రాణానికి ఎలాంటి ప్రమాదం లేదు. కానీ అతను పూర్తిగా కోలుకునే వరకు కొన్ని జాగ్రత్తలు తప్పనిసరిగా తీసుకోవాలి.”

వాళ్లు కొంచెం ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.

జయంతి:
“మందులు క్రమం తప్పకుండా వాడాలి. విశ్రాంతి చాలా అవసరం. ముఖ్యంగా అతని పరిస్థితిని గమనించడానికి ఎవరో ఒకరు దగ్గర్లో ఉండటం మంచిది. ఏదైనా అసాధారణ లక్షణం కనిపిస్తే వెంటనే నాకు చెప్పాలి.”

అని చెప్పి జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.

జయంతి:
“అతను మెలకువలో ఉన్నప్పుడు ఒంటరిగా ఉండకుండా చూసుకోండి. మీలో ఎవరో ఒకరు దగ్గర్లో ఉండాలి.”

ఆ మాటతో నయని, పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

కొద్దిసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

చివరకు నయని నెమ్మదిగా అంది.

నయని:
“కృష్ణ ఫ్రెండ్స్‌ని పిలవమంటున్నావు... కానీ ఇక్కడ కృష్ణకు బాగా తెలిసిన వాళ్లు ఎవరూ లేరు.”

వహీదా:
“సిద్దు ఉన్నాడు కదా...”

పుష్ప:
“అతను కూడా ఊరికి వెళ్లిపోయాడు.”

అని చెప్పగానే ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా మౌనమయ్యారు.

ఎందుకంటే వాళ్లకు మరో విషయం గుర్తొచ్చింది.

కాలేజ్ చైర్మన్ స్పష్టంగా చెప్పిన మాట—

“ఈ విషయం బయట ఎవరికీ తెలియకూడదు.”

నయని ఆ మాట గుర్తు చేసుకుని ఆందోళనగా పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.

నయని:
“కానీ... చైర్మన్ ఈ విషయం ఎవరికి చెప్పొద్దని చెప్పాడు కదా?”

ముగ్గురూ మళ్లీ కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూశారు.

గదిలో కృష్ణ నిశ్శబ్దంగా నిద్రపోతున్నాడు.

అతనికి ఏం జరిగిందో బయట ప్రపంచానికి తెలియకూడదు...

కానీ ఇప్పుడు అతన్ని ఒంటరిగా వదిలేయడం కూడా వాళ్లకు సాధ్యం కాదు.

ఆ రెండు ఆలోచనల మధ్య వాళ్లు చిక్కుకుపోయారు.

[Train222]

కృష్ణకు చికిత్స పూర్తయ్యాక జయంతి వాళ్లకు అవసరమైన జాగ్రత్తలు, మందుల వివరాలు అన్నీ మరోసారి స్పష్టంగా చెప్పింది.

జయంతి:
“నేను రేపు మళ్లీ వస్తాను. అప్పటివరకు మందులు సమయానికి ఇవ్వాలి. కృష్ణకు స్పృహ వచ్చినా ఎక్కువగా మాట్లాడించకండి. ఏదైనా ఇబ్బంది అనిపిస్తే వెంటనే నాకు ఫోన్ చేయండి.”

అని చెప్పి కాసేపు కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.

బెడ్‌పై స్పృహ లేకుండా పడుకున్న కృష్ణను చూసి జయంతి ముఖంలోనూ ఆందోళన కనిపించింది.

జయంతి:
“భయపడకండి... కృష్ణ కోలుకుంటాడు. కానీ ప్రస్తుతం అతనికి మీలో ఎవరో ఒకరు దగ్గరగా ఉండటం చాలా అవసరం.”

అని చెప్పి తన బ్యాగ్ తీసుకుని అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయింది.

జయంతి వెళ్లిపోయిన తర్వాత గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అయితే ఇప్పుడు నయని, పుష్ప, వహీదాల ముందు ఒకే ఒక్క ప్రశ్న నిలిచింది.

కృష్ణ దగ్గర ఎవరు ఉంటారు?

ముగ్గురూ ఒకరి ముఖం ఒకరు చూసుకున్నారు.

కాలేజీలో జరిగిన ఈ ఘటన బయటకు ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ వెళ్లకూడదని చైర్మన్ స్పష్టంగా చెప్పాడు. అందుకే కృష్ణ దగ్గర బయట వ్యక్తిని ఉంచే పరిస్థితి కూడా లేదు.

పుష్ప, వహీదాలు కాలేజ్ హాస్టల్‌లో ఉంటున్నారు.

వాళ్లు ఒకటి రెండు రోజులు కాలేజీకి, హాస్టల్‌కు వెళ్లకపోతేనే అనుమానాలు మొదలవుతాయి. విషయం ఎలాగైనా బయటకు వెళ్లే అవకాశం ఉంటుంది.

వహీదా:
“మనం ముగ్గురం ఇక్కడే ఉంటే... కాలేజీలో మన గురించి అడుగుతారు. ఏదో ఒక అనుమానం వస్తుంది.”

పుష్ప:
“అవును. మనం ఒక్కసారిగా హాస్టల్‌కు వెళ్లకపోతే విషయం దాచడం కష్టం.”

నయని మాత్రం మౌనంగా కృష్ణ వైపు చూస్తోంది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆమె నెమ్మదిగా మాట్లాడింది.

నయని:
“నేను ఇక్కడ ఉంటాను.”

పుష్ప, వహీదాలు ఒక్కసారిగా నయని వైపు చూశారు.

వహీదా:
“నువ్వా?”

నయని:
“అవును. నేను ఉంటున్న ఫ్లాట్ పక్కనే ఇది ఉంది. కాబట్టి నా రాకపోకల గురించి ఎవరికీ అనుమానం రాదు. అంతేకాదు... నా జాబ్‌కు సెలవు పెట్టడానికి కూడా ఒక కారణం చెప్పగలను.”

పుష్ప ఆలోచనలో పడింది.

పుష్ప:
“కానీ నీ రిసెప్షనిస్ట్ జాబ్?”

నయని:
“చైర్మన్‌తో మాట్లాడి దాదాపు పది రోజులు సెలవు తీసుకుంటాను. కృష్ణ పూర్తిగా కోలుకునే వరకు నేను చూసుకుంటాను.”

ముగ్గురి మధ్య మరోసారి సుదీర్ఘంగా చర్చ జరిగింది.

ఎవరైనా బయటివాళ్లు వస్తే ఏం చెప్పాలి?
కృష్ణ గురించి ఎవరైనా అడిగితే ఎలా తప్పించుకోవాలి?
మందులు ఎప్పుడు ఇవ్వాలి?
జయంతి వచ్చే వరకు కృష్ణను ఎలా చూసుకోవాలి?

ప్రతి విషయాన్ని ఆలోచించిన తర్వాత చివరకు నయని నిర్ణయం తీసుకుంది.

చైర్మన్ సూచనల మేరకు కృష్ణను చూసుకునే బాధ్యతను నయని తీసుకోవడానికి సిద్ధమైంది.

పుష్ప, వహీదాలకు కొంత ఊరట కలిగినా... కృష్ణను అక్కడ ఒంటరిగా వదిలి వెళ్లాల్సి రావడం వాళ్ల మనసులను కలచివేసింది.

ఇద్దరూ నయని దగ్గరకు వచ్చారు.

పుష్ప:
“నయనీ... జాగ్రత్త. మందులు సమయానికి ఇవ్వు. అతనికి ఏమైనా తేడాగా అనిపిస్తే వెంటనే జయంతికి ఫోన్ చేయి.”

వహీదా:
“ముఖ్యంగా నువ్వు కూడా జాగ్రత్తగా ఉండు. ఇంత పెద్ద బాధ్యత ఒక్కదానివే తీసుకుంటున్నావు.”

నయని తల ఊపింది.

నయని:
“మీరు ఏమీ ఆలోచించకండి. నేను చూసుకుంటాను.”

అని చెప్పినా ఆమె గొంతులో దాగి ఉన్న భయం మాత్రం స్పష్టంగా వినిపించింది.

చివరకు పుష్ప, వహీదాలు కృష్ణ ఉన్న బెడ్ దగ్గరకు వెళ్లారు.

కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు.

బెడ్‌పై నిశ్చలంగా పడుకున్న అతన్ని చూస్తూ ఇద్దరి కళ్లూ నీటితో నిండిపోయాయి.

ఎన్ని కష్టాలు ఎదురైనా తమతో నవ్వుతూ, మాట్లాడిన కృష్ణ ఇలా తమ కళ్ల ముందే నిశ్శబ్దంగా పడుకుని ఉండటం వాళ్లను కలచివేసింది.

పుష్ప కృష్ణ తల దగ్గరికి వెళ్లి కాసేపు అతని ముఖం వైపు దీనంగా చూసింది.

ఆమె కళ్ల నుంచి కన్నీటి బొట్టు జారింది.

నెమ్మదిగా కృష్ణ తలపై ఒక ముద్దు పెట్టింది.

పుష్ప:
“త్వరగా కోలుకో కృష్ణా...”

ఆమె పక్కకు జరగగానే వహీదా ముందుకు వచ్చింది.

కృష్ణ ముఖం వైపు చూస్తూ కాసేపు మాట రాక నిలబడిపోయింది.

తర్వాత అతని తలపై ముద్దు పెట్టి,

వహీదా:
“మేము వెళ్లినా... నువ్వు త్వరగా లేచి మాతో మాట్లాడాలి.”

అని కన్నీళ్లను తుడుచుకుంది.

ఇద్దరూ చివరిసారిగా కృష్ణ వైపు చూసి నయని దగ్గరకు వచ్చారు.

పుష్ప:
“జాగ్రత్తగా ఉండు.”

వహీదా:
“ఏదైనా అవసరం అయితే వెంటనే మాకు ఫోన్ చేయి.”

నయని తల ఊపింది.

పుష్ప, వహీదాలు నెమ్మదిగా గది నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయారు.

వాళ్లు వెళ్లిపోతుండగా నయని తలుపు దగ్గరే నిలబడి చూస్తూ ఉంది.

తలుపు మూసుకున్న తర్వాత ఆమె మెల్లగా వెనక్కి తిరిగి కృష్ణ వైపు చూసింది.

ఇక ఆ గదిలో...

కృష్ణ...
నయని...

ఇద్దరే మిగిలారు.

బయట ప్రపంచానికి తెలియని ఒక రహస్యం మధ్యలో, రాబోయే పది రోజులు వాళ్ల జీవితాలను ఎలా మార్చబోతున్నాయో ఎవరికీ తెలియదు.

[Train222]

పుష్ప, వహీదాలు వెళ్లిపోయిన తర్వాత గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

బెడ్‌పై స్పృహ లేకుండా కృష్ణ పడుకుని ఉన్నాడు.

అతని పక్కనే కూర్చున్న నయని అలసటగా కుర్చీకి ఆనుకుని ఉంది. ఉదయం నుంచి జరిగిన సంఘటనలన్నీ ఆమె మనసులో ఒక్కొక్కటిగా తిరుగుతున్నాయి.

కాలేజీలో జరిగిన గొడవ...

కృష్ణకు తగిలిన గాయాలు...

హాస్పిటల్...

జయంతి చెప్పిన మాటలు...

పుష్ప, వహీదాల కన్నీళ్లు...

అప్పుడే—

మొబైల్ రింగ్ అవుతుంది.

నయని ఉలిక్కిపడి ఫోన్ తీసుకుంటుంది.

స్క్రీన్‌పై “college” అని కనిపించగానే ఆమె ముఖంలో ఒక్కసారిగా ఆందోళన.

నయని:
“అయ్యో... స్వీటీ!”

వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేస్తుంది.

కాలేజ్ అడ్మిన్:
“హలో మేడం... స్వీటీ చాలా సేపటి నుంచి మీ కోసం ఎదురుచూస్తోంది. మీరు ఇంకా రాలేదు.”

నయని నుదుటిపై చెయ్యి వేసుకుంటుంది.

నయని:
“సారీ మేడం... చాలా అర్జెంట్ పని వచ్చింది. అందుకే ఆలస్యమైంది. నేను వెంటనే వస్తాను.”

కాల్ కట్ చేస్తుంది.

కృష్ణ వైపు చూస్తుంది.

అతని దగ్గరకు వెళ్లి నెమ్మదిగా—

నయని:
“నేను స్వీటీని తీసుకుని వస్తాను.”

ఒక్క క్షణం కృష్ణ ముఖం వైపు చూస్తుంది.

నయని:
“త్వరగా కోలుకో...”

అని బయటకు వెళ్తుంది.

కాలేజ్ గేట్ దగ్గర పిల్లలు ఒక్కొక్కరుగా బయటకు వస్తున్నారు.

ఒక మూలన కాలేజ్ బ్యాగ్ వేసుకుని స్వీటీ తల్లి కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటుంది.

దూరం నుంచి నయని పరుగెత్తుకుంటూ రావడం చూసి స్వీటీ ముఖంలో చిరునవ్వు.

స్వీటీ:
“అమ్మా!”

నయని దగ్గరకు వెళ్లి కూతురిని గట్టిగా హత్తుకుంటుంది.

నయని:
“సారీ తల్లీ...”

స్వీటీ:
“ఇంత లేట్ ఎందుకు అయ్యావమ్మా?”

నయని:
“అమ్మకు అర్జెంట్ పని వచ్చింది.”

స్వీటీ తల్లి చెయ్యి పట్టుకుంటుంది.

ఇద్దరూ అక్కడి నుంచి బయలుదేరుతారు.

ఫ్లాట్ తలుపు తెరుచుకుంటుంది.

నయని, స్వీటీ లోపలికి వస్తారు.

స్వీటీ తన కాలేజ్ బ్యాగ్‌ను పక్కన పెడుతుంది.

నయని మాత్రం పూర్తిగా అలసిపోయి ఉంటుంది.

స్వీటీకి స్నాక్స్ తీసుకొచ్చి టేబుల్‌పై పెడుతుంది.

నయని:
“నువ్వు ఇవి తింటూ ఉండు. అమ్మ స్నానం చేసి వస్తాను.”

స్వీటీ:
“సరే అమ్మా.”

నయని బాత్‌రూమ్‌లోకి వెళ్తుంది.

షవర్ ఆన్ అవుతుంది.

నీటి ధార నయని తలపై పడుతుంది.

ఆమె కళ్ళు మూసుకుంటుంది.

కొన్ని క్షణాలు ప్రశాంతంగా నిలబడుతుంది.

అయితే ఆమె మనసు మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉండదు.

ఒక్కసారిగా గతం ఆమె కళ్ల ముందు మెదులుతుంది.

పచ్చని కొబ్బరి చెట్లు...

కేరళలోని ఒక చిన్న ఇల్లు...

చేతిలో పుస్తకాలు పట్టుకుని పరుగెత్తుతున్న చిన్ననాటి నయని.

దృశ్యం మారుతుంది.

బెంగళూరు నగరం.

కాలేజీ క్యాంపస్.

యువ నయని చేతిలో పుస్తకాలతో క్యాంపస్‌లోకి అడుగుపెడుతుంది.

ఎంబీఏ క్లాస్‌రూమ్.

నయని ఒక బెంచ్‌లో కూర్చుని నోట్స్ రాస్తోంది.

వెనుక బెంచ్‌లో ఉన్న వీర్ ఆమెను గమనిస్తాడు.

అతని చూపు నయనిపైనే ఆగిపోతుంది.

రోజులు గడుస్తాయి.

వీర్, నయని మంచి స్నేహితులవుతారు.

క్యాంటీన్‌లో కలిసి మాట్లాడుకుంటారు.

లైబ్రరీలో కలిసి చదువుకుంటారు.

కాలేజీ ప్రాంగణంలో కలిసి నడుస్తారు.

స్నేహం క్రమంగా ప్రేమగా మారుతుంది.

ఒక సాయంత్రం కాలేజీ కారిడార్‌లో వీర్ నయనిని ఆపుతాడు.

వీర్:
“నయనీ... నీతో ఒక విషయం చెప్పాలి.”

నయని:
“ఏంటి?”

వీర్ కాసేపు ఆగి ధైర్యం తెచ్చుకుంటాడు.

వీర్:
“నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం.”

నయని అతని వైపు చూస్తుంది.

వీర్ టెన్షన్‌గా ఆమె సమాధానం కోసం ఎదురుచూస్తాడు.

నయని ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు.

ఆ చిరునవ్వే అతనికి సమాధానమవుతుంది.

దృశ్యం మారుతుంది.

నయని తన తల్లిదండ్రుల ముందు నిలబడి ఉంటుంది.

నయని:
“నాకు వీర్ అంటే ఇష్టం. అతన్నే పెళ్లి చేసుకుంటాను.”

తల్లిదండ్రులు తీవ్రంగా వ్యతిరేకిస్తారు.

నయని తండ్రి:
“వీర్ ఎవరు? అతని కుటుంబం ఏంటి? కనీసం తల్లిదండ్రులు కూడా లేని వ్యక్తిని ఎలా నమ్ముతున్నావు?”

నయని కళ్లలో కన్నీళ్లు.

నయని:
“అతను అనాథ కావచ్చు... కానీ మంచి మనిషి.”

తల్లిదండ్రులు మాత్రం ఒప్పుకోరు.

నయని తన నిర్ణయం మార్చుకోదు.

చిన్న ఆలయంలో నయని, వీర్ పెళ్లి చేసుకుంటారు.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకుంటూ నవ్వుకుంటారు.

కొత్త జీవితం ప్రారంభమవుతుంది.

వీర్ చిన్న ఉద్యోగంలో చేరతాడు.

ఉదయం నుంచి రాత్రి వరకు కష్టపడతాడు.

చిన్న ఆఫీస్ ప్రారంభిస్తాడు.

ఒక్క టేబుల్...

ఒక్క కంప్యూటర్...

క్రమంగా ఉద్యోగులు పెరుగుతారు.

చిన్న కంపెనీ పెద్దదవుతుంది.

నయని దూరం నుంచి వీర్ ఎదుగుదలను చూసి గర్వంగా నవ్వుతుంది.

మరోవైపు...

హాస్పిటల్‌లో పాప ఏడుపు.

వీర్ ఆనందంగా నయని దగ్గరకు వస్తాడు.

నయని చేతుల్లో చిన్న స్వీటీ.

వీర్ పాపను ఎత్తుకుని నుదుటిపై ముద్దు పెడతాడు.

నయని చిరునవ్వుతో చూస్తుంది.

సంతోషంగా గడిచిన కుటుంబ జీవితం.

కొంతకాలం తర్వాత...

ఎయిర్‌పోర్ట్.

వీర్ అమెరికా వెళ్లడానికి సిద్ధంగా ఉంటాడు.

నయని, స్వీటీ అతన్ని సాగనంపడానికి వచ్చారు.

వీర్:
“ప్రాజెక్ట్ పూర్తయ్యాక త్వరగా వస్తాను.”

నయని:
“మాట తప్పకూడదు.”

వీర్:
“తప్పను.”

వీర్ స్వీటీని ఎత్తుకుని ముద్దు పెడతాడు.

నయని వైపు చూసి నవ్వుతాడు.

ఆ తర్వాత లోపలికి వెళ్తాడు.

నయని అతను కనుమరుగయ్యే వరకు చూస్తూనే ఉంటుంది.

క్యాలెండర్ పేజీలు మారుతాయి.

రోజులు...

నెలలు...

సంవత్సరాలు...

వీర్ మాత్రం అమెరికాలోనే ఉండిపోతాడు.

ఒక రాత్రి నయని మొబైల్ మోగుతుంది.

స్క్రీన్‌పై “VEER”.

ఆమె వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేస్తుంది.

నయని:
“వీర్... ఎప్పుడు వస్తున్నావు?”

అవతలి వైపు కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.

వీర్:
“నయనీ... నేను ఇండియాకు తిరిగి రావడం కుదరదు.”

నయని ముఖంలోని చిరునవ్వు మాయమవుతుంది.

నయని:
“ఏంటి?”

వీర్:
“ఇక నీతో జీవితాంతం కలిసి ఉండటం కూడా నాకు సాధ్యం కాదు.”

నయని షాక్‌తో నిలబడిపోతుంది.

నయని:
“వీర్... ఏం మాట్లాడుతున్నావు?”

వీర్:
“నా నిర్ణయం మారదు.”

నయని:
“అయితే నేను? స్వీటీ?”

వీర్:
“నీకు, స్వీటీకి ఎలాంటి ఇబ్బంది రాకూడదని దాదాపు పాతిక కోట్లు నీ అకౌంట్‌లో వేసాను.”

నయని కన్నీళ్లను ఆపుకోలేకపోతుంది.

నయని:
“నాకు నీ డబ్బు వద్దు వీర్... నాకు నువ్వు కావాలి.”

నిశ్శబ్దం.

నయని:
“స్వీటీకి నువ్వు కావాలి...”

వీర్ ఏమీ మాట్లాడడు.

నయని:
“ప్లీజ్ వీర్... ఒక్కసారి ఆలోచించు.”

కాల్ కట్.

నయని చేతిలోని మొబైల్ నెమ్మదిగా కిందికి జారుతుంది.

ఆమె కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోతుంది.

పక్కనే నిద్రపోతున్న స్వీటీ వైపు చూస్తుంది.

ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి కూర్చుని తల నిమురుతుంది.

తర్వాతి రోజులు...

నయని ఒంటరిగా బెంగళూరు వీధుల్లో నడుస్తుంది.

స్వీటీ చెయ్యి పట్టుకుని ఉంటుంది.

కాలేజీ రిసెప్షన్.

నయని అక్కడ ఉద్యోగానికి చేరుతుంది.

మళ్లీ వర్తమానం.

షవర్ కింద ఉన్న నయని ఒక్కసారిగా కళ్ళు తెరుస్తుంది.

ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.

నీళ్లతో కలిసి ఆ కన్నీళ్లు ముఖం మీదుగా జారిపోతాయి.

అప్పుడే బయట నుంచి—

స్వీటీ:
“అమ్మా...!”

నయని ఉలిక్కిపడుతుంది.

స్వీటీ:
“అమ్మా... ఎంతసేపు? బయటికి రా!”

నయని వెంటనే కళ్లను తుడుచుకుంటుంది.

ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు తెచ్చుకుంటుంది.

నయని:
“వస్తున్నా తల్లీ...”

షవర్ ఆపుతుంది.

బాత్‌రూమ్ తలుపు తెరిచి బయటకు వస్తుంది.

కూతురి దగ్గరకు వెళ్లే ముందు ఒక్కసారి అద్దంలో తనను తాను చూసుకుంటుంది.

కళ్లలో ఇంకా కన్నీటి ఛాయ.

అయినా ముఖంలో మాత్రం చిరునవ్వు.

తన బాధను కూతురికి తెలియనివ్వకూడదన్నట్టుగా నయని బయటకు నడుస్తుంది.

[Train222]

సిద్దును ప్రసాద్ చంపదెబ్బ కొట్టిన మరుసటి రోజు ఉదయం...

ఇంట్లో వాతావరణం మామూలుగానే ఉన్నప్పటికీ, సిద్దు మాత్రం నిన్న జరిగిన ఘటనను తలుచుకుంటూ మౌనంగా కూర్చున్నాడు. నందిని కూడా తమ్ముడి వైపు చూస్తూ ఏదో చెప్పాలనుకుని ఆగిపోతుంది.

ఇంతలో ప్రసాద్ తన భార్య భానుమతితో ఒక ముఖ్యమైన విషయం మాట్లాడేందుకు కూర్చుంటాడు.

“భానుమతి... ఎన్నికలు దగ్గర పడుతున్నాయి. ఈసారి ఖర్చు కూడా ఎక్కువగానే ఉంటుంది. అందుకే బెతంచర్లకు దగ్గర్లో ఉన్న మన పది ఎకరాల బీడు పొలం అమ్మేద్దామని అనుకుంటున్నాను” అని ప్రసాద్ అంటాడు.

భానుమతి ఒక్కసారిగా భర్త వైపు చూస్తుంది.

“ఆ పొలమా... అది మనకు పెద్దల నుంచి వచ్చిన ఆస్తి కదండీ. అలా ఎలా అమ్మేస్తారు?” అని అడుగుతుంది.

“తెలుసు భానుమతి. కానీ పరిస్థితులు అలా ఉన్నాయి. రేపో మాపో దానికి రేటు కుదిరిపోతుంది. ఇప్పుడు అమ్మితే మన అవసరాలు తీరుతాయి” అంటాడు ప్రసాద్ .

కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్న భానుమతి...

“పెద్దల ఆస్తి కదా... ఒక్కసారి అమ్మేస్తే మళ్లీ తిరిగి రాదు” అంటుంది.

“నాకూ తెలుసు. కానీ ఇప్పుడు ఎన్నికల్లో నిలబడుతున్నాను. డబ్బు అవసరం ఉంది. తప్పనిసరి పరిస్థితి” అని ప్రసాద్ స్పష్టంగా చెబుతాడు.

అనంతరం మరో విషయం గుర్తు చేస్తూ...

“అమ్మాయి నందిని, నీ ముద్దుల కొడుకు సిద్దు... ఇద్దరూ సంతకం పెట్టాలి. అందుకే వాళ్లిద్దరినీ ఇంకో వారం రోజులు ఇక్కడే ఉండమని చెప్పు” అని భార్యకు చెబుతాడు.

భానుమతి భర్త మాటలకు తల ఊపుతుంది.

“సరే... పిల్లలతో మాట్లాడతాను” అంటుంది.

ఆ రోజు సాయంత్రం...

ఇంట్లో నందిని, సిద్దు ఇద్దరినీ భానుమతి తన దగ్గర కూర్చోబెట్టుకుంటుంది.

తల్లి ముఖంలో కనిపిస్తున్న ఆలోచనను గమనించిన నందిని...

“ఏమైంది అమ్మా? ఎందుకు అలా ఉన్నావు?” అని అడుగుతుంది.

భానుమతి కాసేపు పిల్లలిద్దరి ముఖాల్లోకి చూస్తుంది.

“మీ నాన్న ఒక విషయం చెప్పారు...” అంటూ ఆగుతుంది.

“ఏంటమ్మా?” అని సిద్దు అడుగుతాడు.

“బెతంచర్ల దగ్గర మనకున్న పది ఎకరాల బీడు పొలం అమ్మాలని అనుకుంటున్నారట” అని భానుమతి చెబుతుంది.

నందిని, సిద్దు ఒకరినొకరు చూసుకుంటారు.

“పొలం అమ్మడానికా?” అని నందిని అడుగుతుంది.

“అవును. ఎన్నికల ఖర్చులకు డబ్బు అవసరమంటున్నారు. రేటు కూడా కుదిరేలా ఉందట” అని భానుమతి చెబుతుంది.

సిద్దు కాసేపు ఆలోచించి...

“అమ్మా... మనకు అంత అవసరం ఉంటే అమ్మండి. బీడు పొలం కదా... మనకేం ఉపయోగం లేదు” అంటాడు.

నందిని కూడా తమ్ముడి మాటకు సమ్మతిస్తుంది.

“నాన్న ఏదో ఆలోచించే చెబుతారు కదా అమ్మా. మనం వద్దంటే ఆయన ఇబ్బంది పడతారు. అమ్మేయనివ్వండి” అంటుంది.

పిల్లలిద్దరూ అంత సులభంగా ఒప్పుకోవడంతో భానుమతి కాసేపు వాళ్లవైపు చూస్తూ ఉంటుంది.

“నాకు తెలుసు... మీరు నా మాట కాదనరు. కానీ అది మీ తాతయ్యల కాలం నుంచి వచ్చిన ఆస్తి. అందుకే మీ ఇద్దరి అభిప్రాయం కూడా అడగాలని అనిపించింది” అంటుంది.

సిద్దు తల్లి చేతిని పట్టుకుని...

“నువ్వు ఏం అనుకుంటే అదే అమ్మా. నువ్వు చెప్పాక మేమేం కాదంటాం?” అంటాడు.

నందిని కూడా తల్లి భుజంపై చేయి వేసి...

“అమ్మా... నీకు ఏది మంచిదనిపిస్తే అదే చేయి. నాన్నకు అవసరం ఉందంటే పొలం అమ్మేయడంలో మాకు ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు” అంటుంది.

భానుమతి పిల్లలిద్దరినీ దగ్గరకు తీసుకుని...

“మీ ఇద్దరూ ఇలా అర్థం చేసుకుంటే చాలు. పెద్దల ఆస్తి పోతుందన్న బాధ కంటే... మీ మధ్య ఎలాంటి గొడవలు రాకుండా ఉండటమే నాకు ముఖ్యం” అంటుంది.

సిద్దు, నందిని తల్లి మాటలకు మౌనంగా తల ఊపుతారు.

తల్లి మాట కాదనలేక...

పొలం అమ్మడానికి ఇద్దరూ అంగీకరిస్తారు.

[Train222]

వాళ్ల నాన్న చెప్పిన మాటకు పిల్లలు ఎదురు చెప్పకుండా ఒప్పుకున్నారన్న ఆనందం భానుమతి మనసంతా నింపేసింది. ఆ సంతోషాన్ని ఎవరికీ చెప్పలేకపోయినా... ఆమె ముఖంలో మాత్రం అది స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

ఏదో తెలియని తృప్తితో మనసు తేలికైనట్టుగా అనిపించడంతో, ఆ సాయంత్రం ఆంజనేయస్వామిని దర్శించుకోవాలనిపించింది.

శనివారం కావడంతో దేవాలయం భక్తులతో కిటకిటలాడుతోంది. గుడి ప్రాంగణంలో వెలిగించిన దీపాల వెలుగు, అగరబత్తుల సువాసన, గంటల మోగుడు... అన్నీ కలిసి ఆ ప్రదేశాన్ని మరో లోకంలా మార్చేశాయి.

అప్పటికే భజన మొదలైంది.

“రామ... రామ... జయ జయ రామ...”

అంటూ భక్తుల గొంతులు ఒక్కటై మార్మోగుతున్నాయి.

భానుమతి గుడి ఒక మూలన ప్రశాంతంగా కూర్చుంది. కళ్లను మూసుకుని ఆ భజనను వింటూ కాసేపు తనలో తాను మునిగిపోయింది. పిల్లల భవిష్యత్తు... వాళ్ల జీవితం... ఇప్పుడే తాను తీసుకున్న నిర్ణయం... అన్నీ ఒక్కొక్కటిగా మనసులో మెదిలాయి.

భజన ముగిసేసరికి ఆకాశం నీలం నుంచి నల్లగా మారిపోయింది.

గుడి బయటకు అడుగుపెట్టిన భానుమతి చుట్టూ చూసింది. అప్పటికే వీధుల్లో చీకటి పరుచుకుంది. అక్కడక్కడా వెలిగిన వీధి దీపాలు తప్ప రోడ్డు నిర్మానుష్యంగా కనిపిస్తోంది.

తన చీర కొంగును సరిచేసుకుని, నెమ్మదిగా ఇంటి వైపు నడక మొదలుపెట్టింది.

---

ఇంటికి చేరేసరికి రాత్రి తన రెక్కలు పూర్తిగా విప్పుకుంది.

ఇంట్లో ఎవరూ ఆమె కోసం ఎదురుచూస్తున్నట్టు కనిపించలేదు. ఎవరి పనుల్లో వాళ్లు నిమగ్నమై ఉన్నారు. హాల్లో టీవీ శబ్దం మెల్లగా వినిపిస్తుండగా, మరో గదిలో ఎవరో ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నారు.

భానుమతి మాత్రం ఏమీ పట్టించుకోకుండా నేరుగా వంటగదిలోకి వెళ్లింది.

“జయమ్మా... ఇంకా వంట కాలేదా?”

“ఇంకా అవ్వలేదు అమ్మగారూ... మీరు వచ్చేస్తే ఇద్దరం కలిసి త్వరగా చేసేద్దామనుకుంటున్నా.”

అంటూ జయమ్మ నవ్వింది.

“సరే... పద.”

అని భానుమతి కూడా చీర కొంగును నడుముకు దోపుకుని పనిలో పడింది.

పొయ్యి మీద గిన్నెలో మరిగుతున్న పప్పు నుంచి ఆవిరి పైకి ఎగసిపడుతోంది. కూరలో పోసిన పోపు వాసన ఇల్లంతా నిండుతోంది. జయమ్మ కూరగాయలు తరుగుతుంటే... భానుమతి వంటను చూసుకుంటూ మధ్య మధ్యలో ఏదో ఆలోచనలో పడుతోంది.

ఆమె ముఖంలో మాత్రం ఆ రోజు మొత్తం దాచుకున్న సంతోషం ఇంకా అలాగే ఉంది.

అంతలో...

ఇంటి బయట ఓ కారు వచ్చి ఆగిన శబ్దం వినిపించింది.

భానుమతి చేతిలోని గరిటె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

తలుపు తెరుచుకున్న శబ్దం.

ఆ తర్వాత అడుగుల చప్పుడు.

“భానూ...”

అది ప్రసాద్ గొంతు.

మందు మత్తులో కాస్త బరువుగా, కాస్త గట్టిగా వినిపించింది.

కొందరు కాంట్రాక్టర్లతో కలిసి మందు వేసి ఇంటికి వచ్చిన ప్రసాద్ , లోపలికి అడుగుపెడుతూనే—

“అన్నం పెట్టు...”

అన్నాడు.

భానుమతి వంటగదిలోంచి అతని వైపు చూసింది.

ఆ ఒక్క చూపులోనే అతను ఎంత తాగి వచ్చాడో ఆమెకు అర్థమైంది.

“వస్తున్నా...”

అని మామూలుగానే సమాధానం చెప్పింది.

ప్రసాద్ మాత్రం ఆమె వైపు చూడకుండా దొడ్లోకి వెళ్లిపోయాడు. కాళ్లు, చేతులు కడుక్కోవడానికి బిందె దగ్గర కూర్చున్నాడు.

నీళ్లు చేతుల్లోకి తీసుకుని ముఖానికి చల్లుకున్నాడు.

కానీ మత్తులో ఉన్న అతని మనసులో మాత్రం వేరే ఆలోచనలు పరుగులు తీస్తున్నాయి.

ఇక్కడ...

వంటగదిలో భానుమతి మళ్లీ పొయ్యి దగ్గర నిలబడింది.

జయమ్మ ఆమె ముఖంలోకి చూసింది.

“ఏమైందమ్మా?”

భానుమతి ఏమీ లేదన్నట్టుగా చిన్నగా నవ్వింది.

“ఏం లేదు... అన్నం త్వరగా పెట్టాలి.”

అని చెప్పింది.

కానీ...

అలా వంట పూర్తి చేసుకొని ప్రసాద్ తో పాటు భానుమతి ,నందిని,సిద్దు కూడా కూర్చొని భోజనం చేశారు.

తిన్న తరువాత పిల్లలు ఎవరి గదుల్లోకి వాళ్ళు వెళ్ళిపోయారు.ప్రసాద్ కూడా సిగరెట్ వెలిగించుకుని బెడ్ రూమ్ లో నుంచే వెనుక తలుపు తీసుకొని దొడ్లోకి వెళ్ళాడు.

అన్ని సర్దిపెట్టి భానుమతి కూడా బెడ్ రూమ్ లోనికి వెళ్ళింది.తీరా చూస్తే అక్కడ ప్రసాద్  అప్పుడే సిగరెట్ ఆర్పి లోపలకి వస్తూ కనిపించాడు.

ఎందుకో ఈ రోజు భార్య భర్తలకు ఇద్దరికీ చాలా సంతోషంగా ఉంది.

ఆ సంతోషం లోనే ఇద్దరు మంచం పై పక్కపక్కన పడుకున్నారు.

ప్రసాద్ :- భాను పిల్లలతో మాట్లాడవా

భానుమతి:- హ మర్చిపోయా చెప్పడం మీరు చెప్పిన సంగతి ఇద్దరితోనూ చెప్పనండీ పిల్లలు మీ ఇష్టమే వల్ల ఇష్టం అని చెప్పారు.అని భానుమతి చెప్పగానే ప్రసాద్ బనుమతి నడుము పై చెయ్యి వేసి సంతోషం మంచి మాట చెప్పావు అని నడుము గిల్లాడు

తన భర్త నడుము పై చెయ్యి వేసి అలా గిల్లడం తో భానుమతి మంచి మూడ్ వచ్చింది.అసలే ప్రసాద్ భానుమతి నీ దెంగీ దాదాపు 5 సంవత్సరాలు కావొస్తోంది. ఎంత భానుమతి కి కోరికలు ఉన్న పిల్లలు పెద్దవాళ్ళు అవుతుండటం , ప్రసాద్ కూడా కాంట్రాక్ట్ పనుల మీద వేరే ఊర్ల చుట్టూ తిరగడం తో భానుమతి కోరిక కలిగిన వేళ్ళతోనే సరిపెట్టుకుంది.
అలా పూర్తి సంతోషంగా ఉన్న ప్రసాద్ తన నడుము పై చెయ్యి వేసి గిల్లడం తో భాను మతి పూకు లో ఊట స్టార్ట్ అయ్యింది .

మెల్లిగా తన పైట ను తీసి తన వేళ్ళతో ప్రసాద్ పెదవులను గిల్లింది. చాలా రోజుల తరువాత పెళ్ళాం సరసం మొదలు పెట్టడం తో ప్రసాద్ కి కూడా చిన్నగా మొడ్డా లేవడం మొదలు పెట్టింది.
ప్రసాద్ :- ఏ భాను ఎందుకో ఈరోజు చాలా అందంగా కనిపిస్తున్నావ్.

భానుమతి:- అబ్బో ఏంటి ఈరోజు మంచి మూడ్ లో ఉన్నావ్.ఇన్ని రోజులు నేను ఆనందంగా లేనా

ప్రసాద్ :- అలా కాదే భాను అంటూ భాను మతి వైపు తిరిగి చిన్నగా బొడ్డులో వేలు పెట్టీ నడుము పిసకడం స్టార్ట్ చేశాడు.

భానుమతి:- అభ చిన్నగా రండి మీరు చేసి చాలా రోజులు అయ్యింది

ప్రసాద్ గారు:- చేస్తానే ఇన్ని రోజులు నీ పూకు లోపల పట్టిన బూజు మొత్తం తీరుస్తా అంటూ భానుమతి జాకెట్ ను విప్పడం మొదలు పెట్టాడు

అలా ప్రసాద్ జాకెట్ విప్పే సమయం లో అతనికి భానుమతి సహాయం చేసింది.

అయితే ప్రసాద్  అలా ఒక్కసారిగా జాకెట్టు విప్పడం తో ఒక్కసారిగా భానుమతి సళ్లు 36 సైజులో బయటకు దూకాయి.

ప్రసాద్ :- 48 సంవత్సరాల వయస్సు వచ్చిన ముగ్గురి పిల్లలు తల్లి అయిన  కన్య పిల్లలకు ఉన్నట్లు ఇంకా మంచి పొంగు మీద ఉన్నాయి నీ సళ్లు బాను అంటూ భానుమతి నీ లేపి మంచం తల కు ఆనించి కూర్చోపెట్టాడు .

అలా కూర్చోవడం తో పైన ఏ ఆచ్చాదన లేకుండా ఉన్న భానుమతి సళ్లు ఊగుతూ కొంచెం కిందకు వాలి ఉన్నాయి.

అలానే వాటిని నోట్లో పెట్టుకొని చీకుతు మరో చేత్తో మరో సన్నును పిసుకుతు ఉన్నాడు ప్రసాద్. అలా ప్రసాద్ చీకుతు ఉంటే భానుమతి ఒకచేతిని ప్రసాద్ తల లో పెట్టీ వెంట్రుకలను లాగుతూ మరో చేతిని ప్రసాద్ పంచే విప్పే పనికి పెట్టింది. ప్రసాద్ అలా భానుమతి సళ్ళను మార్చి మార్చి చికుతూ పిసుకుతు ఉండగా భానుమతి ప్రసాద్ పంచెను పూర్తిగా విప్పేసింది. అయితే పైన  ఉన్న బనియన్ ను ప్రసాద్ తీసేసాడు.అంతలోపు భానుమతి తను కట్టుకున్న చీరను లంగా తో సహా తీసివేసి బోసి మొలతో తిరిగి మంచం పై కూర్చుంది.

అయితే ప్రసాద్ కూడా తన అండర్వేర్ ను తీసివేసి పనుకున్న తన మొడ్డా ను చేత్తో నలుపుకొని ఉండటం చూసి భానుమతి సవ్వుతూ మీకు పొట్ట ఎక్కువ అవ్వడం తో మీ మొడ్డా అసలు కనపడం లేదు ఏంటి అంటూ ప్రసాద్ ను వెక్కిరించింది.

అయితే పెళ్ళాం తో మొడ్డా చేయించుకొని చాలా రోజులు కాదు సంవత్సరాలు కావడం తో అలానే నిలబడి మొడ్డా ను సరాసరి బహుమతి నోటి దగ్గర పెట్టాడు.అయితే మంచి రసికత లో ఉన్న భానుమతి కి మొగుడి మొడ్డా చూడడం తో ఇంకాస్త కామం ఎక్కువ అయ్యి భర్త మోడ్డను నోట్లో పెట్టుకొని చిన్నగా చీకడం మొదలు పెట్టింది.

అయితే డ్రైవర్ నారాయణ తో మొడ్డా చేకూడికి అలవాటు పడ్డ ప్రసాద్ కు తన భార్య మొడ్డా చీకడం ఎక్కడ అవ్వడం లేదు.
అలా ఒక్కసారిగా నారాయణ గుర్తు రావడం తో చిన్నగా ప్రసాద్ మొడ్డా భానుమతి నోట్లో లేవడం స్టార్ట్ అయ్యింది.

అయితే చాలా రోజుల తర్వాత మొగుడి మొడ్డా చీకుతున్న సంతోషం లో ఇంకా గట్టిగా చీకడం మొదలు పెట్టింది భానుమతి.పెళ్ళాం అలా ఎంత బాగా మొడ్డా చీకుతున్నా ప్రసాద్ మనస్సులో మాత్రం నారాయణే కనిపిస్తున్నాడు.

అలా ఒక 10 నిమిషాలు ప్రసాద్ మొడ్డా చీకిన భానుమతి నోట్లో నుంచి తన  భర్త 5 అంచుల మొడ్డా (పూర్తిగా లేచినా) బయటకు తీసి ఏమండీ నిన్ను ఒకమట అడగనా అంటూ ప్రసాద్ ను అడిగింది

చెప్పు భాను అని అంటూ ప్రసాద్ పెళ్ళాం సళ్లు పిసుకుతున్నాడు.మొడ్డా ఎక్కడో సెల్ లో చూసా ఆడది మొగడి మొడ్డా చీకిన తరువాత వాడు వాడి పెళ్ళాం పూకు నాకినాడు.అలా మీరు కూడ నా పూకు నాకండి అని భర్త ప్రసాద్ ను అడిగింది. అయితే అందుకు ప్రసాద్ నిరాకరించి నాకు అలాంటివి నచ్చావే అవన్నీ గబ్బు పనులు లంజలు చేసేవి సంసారాలు చేసే అడవి అలాంటివి అడగకూడదు అంటూ నువ్వు ఆ సెల్లు చూడటం తగ్గించు అని భానుమతి నీ అలా మంచం మీదకు తోసి మరో రెండు సార్లు తన మోడ్డను ముందుకు వెనక్కి అని భానుమతి కాళ్ళు చాపి కనీసం పూకు వైపు కూడా చూడకుండా మొడ్డా ను లోపలకి నెట్టాడు.

అయితే అప్పటికి భానుమతి కి కనీసం కొంచెం కూడా రసం కారకపోవడం తో మొడ్డా ను అలా బలవంతంగా నెట్టడం తో పూకు మంటెక్కి భానుమతి అమ్మ అంటూ అరిచింది. అందులోనూ చాలారోజుల తరువాత తన పూకు లో మొడ్డా దూరటం తో ఇంకా మంట ఎక్కువ అయింది.
కనీసం భానుమతి తో మాట్లాడకుండానే ప్రసాద్ తన మొడ్డా ను ముందుకు వెనక్కి కొడుతుండటం, కనీసం భర్త తన గురించి ఆలోచించకుండా అలా ప్రవర్తిస్తుండటం తో భానుమతి నొప్పిని భరిస్తూ కళ్ళు మూసుకుని పడుకుంది. ప్రసాద్ మాత్రం తన పెళ్ళాం తన దెంగుదు చూసి ఆనంద పడుతుంది అనుకొని ఇంకా గట్టిగా కొడుతూ 3 నిమిషాల కాకుండానే తీరా భానుమతి పూకులో కొంచెం రసం కారే సమయానికి తన మొడ్డా నుంచి  4 చుక్కల రసం ను అలా భానుమతి పూకులో పోసి అలానే పక్కకు తిరిగి పడుకున్నాడు.

అలా ప్రసాద్ పట్టించుకోకుండా పక్కకు తిరిగి పడుకోవడం తో తన చీరను సర్దుకొని తన దెంగుదు జీవితం ఇంతే అనుకొని అలానే ఆలోచిస్తూ ఎప్పటికో పడుకుంది భానుమతి

[Train222]

భానుమతి sex గురించి ఇక్కడ పెద్దగా ఉండదు. ఎందుకంటే భానుమతి రంకెలు వేస్తూ దెంగించుకొనే రోజులు ముందు ముందు ఉన్నాయి

[Train222]

ట్రింగ్... ట్రింగ్... ట్రింగ్...

తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలు.

చుట్టూ ఇంకా చీకటే. ఇల్లు మొత్తం గాఢ నిద్రలో ఉంది. ఆ నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ ప్రసాద్‌ ఫోన్ మోగుతూనే ఉంది.

నిద్రమత్తులోనే కదిలిన ప్రసాద్‌... పక్కనే ఉన్న ఫోన్ అందుకున్నాడు. ఊడిపోయిన లుంగీని సరిచేసుకుంటూ కాల్ లిఫ్ట్ చేశాడు.

ప్రసాద్‌:
“హలో...”

అవతల నుంచి వినిపించిన మాటలు విన్న క్షణంలో...

ప్రసాద్‌ కళ్లలో నిద్ర మొత్తం మాయమైంది.

ముఖం పాలిపోయింది.

చేతిలోని ఫోన్ నెమ్మదిగా వణకసాగింది.

అవతలి గొంతు:
“అన్నయ్యా... పెదనాన్న... ఇక లేరు...”

ఆ ఒక్క మాట ప్రసాద్‌ గుండెల్లో పిడుగులా పడింది.

కొన్ని క్షణాలు అతని నోటి నుంచి మాట రాలేదు.

కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి.

పెదవులు వణికాయి.

ప్రసాద్‌:
“ఏం... ఏం అంటున్నావురా...?”

అవతలి వ్యక్తి మళ్లీ ఏదో చెబుతుంటే...

ప్రసాద్‌ వినలేకపోయాడు.

చెవులకు మాటలు వినిపిస్తున్నా... మనసంతా మాత్రం గతంలోకి వెళ్లిపోయింది.

చిన్నప్పుడు తన చేయి పట్టుకుని ఊరంతా తిప్పిన పెదనాన్న...

తాను అడిగిన ప్రతి వస్తువునూ కాదనకుండా కొనిచ్చిన పెదనాన్న...

తన తండ్రి మందలించినప్పుడు తనను వెనకేసుకొచ్చిన పెదనాన్న...

తాను జీవితంలో ఎదగాలని తనకంటే ఎక్కువగా కోరుకున్న పెదనాన్న...

అన్నీ ఒక్కసారిగా కళ్లముందు కదిలాయి.

కళ్ల నుంచి రెండు కన్నీటి బొట్లు జారాయి.

గొంతు పూడుకుపోయింది.

ప్రసాద్‌:
“హా... వస్తున్నాం... ఇప్పుడే బయల్దేరుతున్నాం...”

అని చెప్పి ఫోన్ పెట్టేశాడు.

ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టాడు.

కానీ అతని చేయి మాత్రం ఇంకా వణుకుతూనే ఉంది.

కొద్దిసేపు అలాగే కూర్చున్నాడు.

తలదించుకున్నాడు.

కన్నీళ్లను ఆపుకోవాలని ఎంత ప్రయత్నించినా... అవి ఆగలేదు.

చేతులతో ముఖాన్ని కప్పుకున్నాడు.

ప్రసాద్‌ (తనలో తాను):
“పెదనాన్నా... నన్ను వదిలేసి ఎలా వెళ్లిపోయావయ్యా...”

ఆ మాట అతని గొంతులోనే ఆగిపోయింది.

నెమ్మదిగా పక్కనే పడుకున్న భానుమతి దగ్గరకు వెళ్లాడు.

ప్రసాద్‌:
“భాను... భాను...”

భానుమతి నిద్రమత్తులో కళ్లు తెరిచింది.

భానుమతి:
“ఏమైంది...?”

ప్రసాద్‌ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.

కేవలం ఆమె వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

అతని కళ్లలోని నీళ్లు చూసిన భానుమతికి ఏదో జరిగిందని అర్థమైంది.

ఆమె వెంటనే లేచి కూర్చుంది.

భానుమతి:
“ఏమైంది ప్రసాద్...?”

ప్రసాద్‌ గొంతు వణికింది.

ప్రసాద్‌:
“మా అన్న ఫోన్ చేశాడు...”

ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

ప్రసాద్‌:
“మా పెదనాన్న... చనిపోయాడంట భాను...”

భానుమతి ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైపోయింది.

ప్రసాద్‌ ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు.

ప్రసాద్‌:
“నాకు చిన్నప్పటి నుంచి నాన్నకంటే ఎక్కువగా చూసుకున్నాడు భాను...”

కన్నీళ్లు జారుతున్నాయి.

ప్రసాద్‌:
“నేను ఏం అడిగినా... ‘నీకు అది కావాలా నాయనా’ అని ముందే కొనిచ్చేవాడు. నేను చదువుకోవడానికి... ఎదగడానికి... నా మీద నమ్మకం పెట్టుకున్నాడు.”

గొంతు మరింత బరువెక్కింది.

ప్రసాద్‌:
“నేను ఈరోజు ఈ స్థాయిలో ఉన్నానంటే... అందులో నా పెదనాన్న ఆంజనేయులు ఉన్నాడు. ఆయన లేకపోతే... నేను ఇలా ఉండేవాడిని కాదేమో భాను...”

భానుమతి కళ్లల్లోనూ నీళ్లు చేరాయి.

ప్రసాద్‌ తలదించుకుని కన్నీళ్లు తుడుచుకున్నాడు.

ప్రసాద్‌:
“99 ఏళ్లు బతికాడు... గుండె, ఊపిరితిత్తుల సమస్యలతో ఎంత బాధపడ్డాడో... అయినా ఒక్కసారి కూడా నన్ను బాధపెట్టలేదు.”

కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం.

ప్రసాద్‌:
“చివరిసారి నేను ఆయనతో మాట్లాడినప్పుడు కూడా... ‘నువ్వు బాగుండాలి నాయనా’ అన్నాడు.”

ఆ జ్ఞాపకం గుర్తొచ్చిన వెంటనే ప్రసాద్‌ గుండె పగిలినట్టుగా ఏడ్చాడు.

భానుమతి అతని భుజంపై చేయి వేసింది.

ప్రసాద్‌:
“ఆ మాటే చివరి మాట అవుతుందని తెలిస్తే... ఇంకొంచెం సేపు ఆయనతో మాట్లాడేవాడిని భాను...”

భానుమతి ఏమీ మాట్లాడలేదు.

కేవలం అతని భుజంపై చేయి వేసి ఓదార్చింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత ప్రసాద్‌ కన్నీళ్లు తుడుచుకుని లేచాడు.

ప్రసాద్‌:
“పిల్లల్ని లేపు... రెడీ చెయ్యి. మనం వెంటనే బయల్దేరాలి. ఆయనను చివరిసారి చూడాలి.”

అంటూ బయటకు నడిచాడు.

తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి మరోసారి ఆగాడు.

వెనక్కి తిరిగి ఇంట్లోకి చూశాడు.

కళ్లల్లో మళ్లీ నీళ్లు.

అతని మనసులో మాత్రం ఒకటే మాట...

“పెదనాన్నా... వస్తున్నా...”

బయట నారాయణ కారు సిద్ధం చేస్తున్నాడు.

ప్రసాద్‌ అతనికి ఫోన్ చేశాడు.

ప్రసాద్‌:
“నారాయణా... కారు రెడీ చెయ్యి. నల్లపాడు వెళ్లాలి.”

నారాయణ:
“సరే సార్... ఇప్పుడే రెడీ చేస్తాను.”

నంద్యాల నుంచి 60 కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న నల్లపాడు వైపు ప్రయాణానికి ఏర్పాట్లు మొదలయ్యాయి.

అదే సమయంలో నారాయణ భార్య జయమ్మ విషయం తెలుసుకుంది.

ఆమె బంధువుల ఊరు కూడా అదే దారిలో ఉండటంతో...

ప్రసాద్‌:
“జయమ్మను కూడా తీసుకెళ్దాం. వాళ్ల ఊరు దారిలోనే వస్తుంది. అక్కడ దించేసి మనం ముందుకు వెళ్దాం. ఇలాంటి సమయంలో ఆమెను ఒక్కదాన్నే ఇక్కడ ఎందుకు ఉంచాలి.”

నారాయణ అంగీకరించాడు.

ఇంట్లో పిల్లలు హడావుడిగా రెడీ అవుతున్నారు.

కారు ముందు భాగంలో లైట్లు వెలిగాయి.

చీకటిని చీల్చుకుంటూ ఆ కారు బయల్దేరడానికి సిద్ధంగా ఉంది.

ప్రసాద్‌ మాత్రం కారులో కూర్చునే ముందు...

ఇంటి గుమ్మం దగ్గర ఒక్కసారి ఆకాశం వైపు చూశాడు.

కళ్లల్లో నీళ్లు.

ప్రసాద్‌:
“పెదనాన్నా... నీ దగ్గరికి వస్తున్నా...”

కారు నెమ్మదిగా కదిలింది.

నంద్యాల నిద్రలో ఉండగానే...

ఒక మనిషి తన జీవితానికి ఇచ్చిన రుణాన్ని కన్నీళ్లతో తీర్చుకోవడానికి...

ప్రసాద్‌ నల్లపాడు వైపు బయల్దేరాడు.

[Train222]

Today evening update ఇస్తా

[Train222]

కూతురికి స్నాక్స్ పెట్టిన నయనీ రాత్రి వంటకు సంబంధించిన ఏర్పాట్లు చేస్తోంది. వంట చేస్తున్నా ఆమె మనసంతా తన జీవితం, కూతురి భవిష్యత్తు గురించే ఆలోచిస్తోంది.

అంతలో పక్క ఫ్లాట్‌లో గాయాలతో విశ్రాంతి తీసుకుంటున్న కృష్ణ గుర్తొచ్చాడు.

"ఇప్పుడెలా ఉన్నాడో..." అనుకుంటూ ఆందోళనకు గురైన నయనీ, చేస్తున్న పనిని పక్కన పెట్టింది.

కూతురితో,
"నువ్వు హోమ్‌వర్క్ చేసుకోమ్మా... అమ్మ కృష్ణ అంకుల్‌ను చూసి ఇప్పుడే వస్తాను."
అని చెప్పి వెంటనే కృష్ణ ఫ్లాట్‌కు వెళ్లింది.

తలుపు తెరిచి లైట్లు వేసి లోపలికి వెళ్లిన నయనీకి... మంచంపై ఉండాల్సిన కృష్ణ నేలపై పడి కనిపించాడు.

"కృష్ణా...!" అంటూ అతని దగ్గరకు పరుగెత్తింది.

తొడ దగ్గర ఉన్న గాయం నుంచి రక్తం కారుతోంది. కృష్ణ కదలిక లేకుండా పడి ఉండటంతో నయనీ ఒక్కసారిగా భయపడిపోయింది.

వెంటనే డాక్టర్ జయంతికి ఫోన్ చేసింది.

జయంతి:
"చేతికి, తలకు కూడా గాయాలయ్యాయి కదా... మరి అక్కడ ఏమైనా రక్తం కారుతుందా?"

కృష్ణను ఆందోళనగా చూస్తూ నయనీ అతని చేతిని, తలను పరిశీలించింది.

నయనీ:
"లేదు జయంతి... అక్కడ రక్తం రావడం లేదు. తొడ దగ్గర గాయం నుంచే రక్తం కారుతోంది."

జయంతి:
"సరే... నువ్వు కంగారు పడకు. అతన్ని కదపకుండా అక్కడే ఉండు. నేను వెంటనే వస్తున్నాను."

ఫోన్ పెట్టిన కొద్దిసేపటికే జయంతి కృష్ణ ఫ్లాట్‌కు చేరుకుంది. నేలపై కదలిక లేకుండా ఉన్న కృష్ణను చూసిన ఆమె వెంటనే అతని పరిస్థితిని పరిశీలించడం ప్రారంభించింది.

కృష్ణ తొడ నుంచి కారుతున్నా రక్తం ను తుడిచేందుకు అప్పటికే ఉన్న బ్యాండేజ్ ను ఓపెన్ చేస్తుండగా అందులో ఇరుక్కొని ఉన్న కృష్ణ మొడ్డా చిన్నగా బయటకు రావడం మొదలు పెట్టింది. అయితే తాను ఎంతో మంది పేషంట్స్ కి ట్రీట్మెంట్ ఇచ్చిన డాక్టర్ కాబట్టి ఆ విషయం పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.
అప్పటికి కృష్ణ కు ఇంకా రక్తం కారుతుండటం తో మొదట ఎందుకు ఇలా అయ్యిందో తెలుసుకునే ప్రయత్నం చేసింది.
అక్కడ ఒక రెండు మూడు కుట్లు ఉండి ఉంది అక్కడ నుంచే రక్తం కారుతూ ఉంది. మొదటగా అక్కడ ఉన్న రక్తాన్ని తుడిచి ఈ సారి కృష్ణ మోడ్డను వదిలేసి బ్యాండేజ్ వేసింది. దీంతో కృష్ణ మొడ్డా నిటారుగ లేచి నిలబడి సీలింగ్ వైపు చూసింది. అలాంటి మొడ్డా నీ జయంతి ఇప్పటివరకు కొన్ని మాత్రమే చూసింది.కానీ మొదటి సారి ఇలా నాటు గా ఉన్న వయస్సులో ఉన్న యువకుడి మొడ్డా ను చూడటం తో జయంతి కి ఎలానో అయ్యింది. కానీ వాటిని కంట్రోల్ చేసుకొని వెనుక ఉన్నా నయని విషయం గుర్తుకువచ్చి అటు వైపు తిరిగింది.

నయనీ మాత్రం ఆందోళనగా జయంతి వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయింది.


జయంతి చికిత్స పూర్తి చేసిన తర్వాత ఇద్దరూ కలిసి కృష్ణను మెల్లగా బెడ్‌పై పడుకోబెట్టారు. అతన్ని జాగ్రత్తగా సర్ది, పక్కనే ఉన్న సోఫాలో నయనీ, జయంతి కూర్చున్నారు.

కొద్దిసేపు సాధారణ విషయాలు మాట్లాడుకున్న తర్వాత నయనీ చూపు మళ్లీ కృష్ణ వైపు వెళ్లింది.

ఆమె ముఖంలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపించింది.

నయనీ:
"జయంతి... కృష్ణ పరిస్థితి ఎలా ఉంది? నాకు చాలా భయంగా ఉంది."

జయంతి కాసేపు మౌనంగా ఉండి నయనీ వైపు చూసింది.

జయంతి:
"నయనీ... ఇప్పటివరకు నా దగ్గరకు వచ్చిన ఎన్నో రకాల పేషెంట్లను చూశాను. వాళ్ల పరిస్థితిని బట్టి అవసరమైన పరీక్షలు చేసి, అందుకు తగ్గట్టుగా చికిత్స అందించాను."

ఒక్కసారి కృష్ణ వైపు చూసి మళ్లీ నయనీతో మాట్లాడింది. నువ్వు వెళ్ళి పాప పడుకోబెట్టి త్వరగా ఇక్కడికి రా అని చెప్పింది.

ఒక అరగంట తరువాత నయనీ కృష్ణ ఉంటున్న ఇంట్లోకి వచ్చింది ఆమె వచ్చేపటికి జయంతి ఫోన్ లో మాట్లాడుతూ ఉంది.

ఒక ఐదు నిమిషాల తరువాత ఫోన్ పెట్టేసి నయని తో మాట్లాడటం పెట్టేసింది.

నాయని:- ఇప్పుడు కృష్ణకు ఎలా ఉంది


జయంతి: ఇప్పటికీ బాగానే ఉన్నా
"కానీ కృష్ణ విషయంలో ఇప్పుడు కనిపిస్తున్న పరిస్థితి నాకు కూడా పూర్తిగా అర్థం కాలేదు. అందుకే నేను మా ప్రొఫెసర్‌కు ఫోన్ చేశాను."

నయనీ ఆసక్తిగా ఆమె వైపు చూసింది.

జయంతి:
"నువ్వు వచ్చినప్పుడు కూడా నేను ఆయనతోనే ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నాను. ఆయన చెప్పిన విధంగానే ఇప్పుడు కృష్ణకు చికిత్స అందించాలి. పరిస్థితిని జాగ్రత్తగా గమనిస్తూ ఉండాలి."

నయనీ మౌనంగా కృష్ణ వైపు చూసింది.

ఆమె ముఖంలో ఆందోళన ఇంకా అలాగే ఉంది.

నయనీ:
"అంటే... కృష్ణకు ప్రమాదం ఏమీ ఉండదా?"

జయంతి నయనీని ధైర్యపరుస్తూ,

జయంతి:
"ప్రస్తుతం మనం కంగారు పడాల్సిన అవసరం లేదు. కానీ ఆయన చెప్పిన సూచనలను మాత్రం కచ్చితంగా పాటించాలి."

జయంతి కాసేపు మౌనంగా ఉండి కృష్ణ వైపు చూసింది.

జయంతి:
"కృష్ణకు తలకు, చేతులకు తగిలినట్టే తొడ దగ్గర కూడా బలమైన దెబ్బ తగిలింది. అయితే ఆ ప్రాంతంలో ఉన్న నరాలు, రక్తనాళాలపై గాయం ప్రభావం చూపడంతో అతని జననాంగం అంటూ చెప్పడంతో నయని అర్థంకానట్లు మొహం పెట్టీ జననాంగం అంటూ పలకడానికి ఇబ్బంది పడటం తో జయంతి సిగ్గు పడుతూ కృష్ణ మొడ్డా సాధారణ స్థితికి రావడం లేదు."

నయనీ ఆందోళనగా జయంతి వైపు చూసింది.

జయంతి:
"దీన్ని మెడికల్ భాషలో ప్రియాపిజం అంటారు. అంటే సెక్యువల్ ఫీలింగ్ లేకపోయినా మొడ్డా ఎక్కువసేపు స్తంభించి ఉండే పరిస్థితి. ముఖ్యంగా ఇది నాలుగు గంటలకు మించి కొనసాగితే అత్యవసర వైద్య పరిస్థితిగా పరిగణిస్తాం. ఎక్కువసేపు అలాగే ఉంటే కణజాలానికి నష్టం జరిగే ప్రమాదం ఉంటుంది."

ఆ మాటలు విన్న నయనీ ఒక్కసారిగా వణికిపోయింది.

నయనీ:
"నాలుగు గంటలకంటే ఎక్కువైతే...?"

అంటూ భయంతో కృష్ణ వైపు చూసింది.

జయంతి ఆమె భుజంపై చేయి వేసి,

జయంతి:
"అందుకే మనం ఆలస్యం చేయకుండా చికిత్స కొనసాగించాలి. నువ్వు భయపడకు."

అంది.

కానీ జయంతి మాటలు విన్న తర్వాత కూడా నయనీ ముఖంలో భయం మాత్రం తగ్గలేదు.

జయంతి చెప్పింది విన్న నయనీ ఒక్కసారిగా కంగారుపడింది.

నయనీ:
"అయితే ఇప్పుడు ఏం చేయాలి జయంతి?"

జయంతి వెంటనే సమాధానం చెప్పకుండా కృష్ణ వైపు చూసి, ఆ తర్వాత చూపు పక్కకు తిప్పుకుంది.

జయంతి:
"ముందుగా... అది తగ్గేలా చేయాలి."

నయనీ:
"అదే కదా... మరి ఎందుకు ఆలస్యం చేస్తున్నావు? ఏదో ఒకటి చేసి కృష్ణను సాధారణ స్థితికి తీసుకురా."

జయంతి కొంచెం ఇబ్బందిగా నయనీ వైపు చూసింది.

జయంతి:
"అది అంత సింపుల్‌గా అనుకున్నంత విషయం కాదు నయనీ..."

నయనీ:
"ఎందుకు? నువ్వే కదా డాక్టర్‌వి. ఏం చేయాలో నీకే బాగా తెలుసు."

జయంతి తల దించుకుని, కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.

జయంతి:
"నువ్వు ఇంకా అర్థం చేసుకోలేదు... నేను చెప్పేది ఏంటంటే..."

అని ఆగిపోయింది.

నయనీ అయోమయంగా ఆమె ముఖం వైపు చూస్తూ,

నయనీ:
"ఏంటి జయంతి? సూటిగా చెప్పు."

అని అడిగింది.

జయంతి మాత్రం కొద్దిగా సిగ్గుపడుతూ చూపు తప్పించింది.


ఇద్దరూ మాట్లాడుకుంటుండగానే బెడ్‌పై పడుకున్న కృష్ణ ఒక్కసారిగా కదలడం మొదలుపెట్టాడు.

అది గమనించిన జయంతి వెంటనే అతని దగ్గరకు వెళ్లి చేతిని పట్టుకుని నాడిని పరిశీలించింది. పరిస్థితిని గమనించిన ఆమె ఆందోళనగా నయనీ వైపు తిరిగింది.

జయంతి:
"కృష్ణ కింద పడిపోయి ఎంతసేపు అయింది?"

నయనీ:
"నాకు కచ్చితంగా తెలియదు జయంతి... నేను చూసిన వెంటనే నీకు ఫోన్ చేశాను."

జయంతి కాసేపు మౌనంగా కృష్ణను చూస్తూ నిలబడిపోయింది.

ఇలాంటి పరిస్థితిని తన వైద్య జీవితంలో ఆమె ఎప్పుడూ ఎదుర్కోలేదు. ఏం చేయాలో అర్థం కాకపోయినా, కృష్ణ పరిస్థితి మరింత విషమించేలోపు నిర్ణయం తీసుకోవాల్సిన అవసరం ఉందని ఆమెకు తెలుసు.

అయితే తన అనుభవంతో మాత్రమే చికిత్స చేయడం ఇప్పుడు సరైనది కాదని భావించింది.

కొద్దిసేపటి క్రితం తన ప్రొఫెసర్‌తో మాట్లాడిన మాటలు ఆమెకు గుర్తొచ్చాయి.

"ఆయన చెప్పిన విధంగానే చికిత్స అందించాలి..."

అని నిర్ణయించుకుంది.

తనకు ఎంత సంకోచంగా ఉన్నా, ప్రొఫెసర్ సూచించిన విధానాన్ని తప్పకుండా పాటించి కృష్ణకు చికిత్స అందించాలనే నిర్ణయానికి వచ్చింది.

జయంతి నయనీ వైపు తిరిగి,

జయంతి:
"నయనీ... నేను ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాను. మా ప్రొఫెసర్ చెప్పిన విధంగానే కృష్ణకు చికిత్స చేయాలి. ఇంక ఆలస్యం చేయడం మంచిది కాదు."

అని చెప్పింది.

నయనీ ఆందోళనగా ఆమె వైపు చూసింది.

[Train222]

మంగళవార్ అప్డేట్ ఉంటుంది