[Train222]

ఏమైనా రాస్తున్నారా మీరు అసలు ఇది అసలు ఇలాంటి సైట్ లో రాయాల్సిన కథ కాదు.

దుమ్ము లేపుతున్నారు మీరు 

నా ఉద్దేశ్యం లో ఇలాంటి సైట్ లో ఇలాంటి కథలు చాలా తక్కువ గా వస్తున్నాయి మొదట్లో takkula sajal అని ఒక రైటర్ ఉండేవారు వారు ఇప్పుడు పేరు మార్చి pallaki గా రాస్తున్నారు వారు కూడా ఇలాంటి కథలని చాలా బాగా రాసేవారు అలానే  ragaa గారు కూడా ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే కొంతమంది ఉన్నారు ఈ సైట్ లో గుడ్ మెమోరీస్ గారు chari 113 గారు ఇలా కొంతమంది 

 అలానే మళ్ళీ ఇప్పుడు మీరు కూడా అదే కోవ లో రాస్తున్నారు 

నిజానికి చాలా అంటే చాలా బాగుంది కథ 

కథలు ఎప్పుడూ ఇలా ఉంటేనే చదవడానికి ఆసక్తి వస్తుంది 

మీరు ఇలానే రెచ్చిపోండి మీ కథ కి తిరుగులేదు ఇంకా 

ధన్యవాదాలు మిత్రమా

[Train222]

Excellent and marvelous update

Tq andi

[Train222]

meeru script writer ga try cheyochu bro!!
asalu emaina unda ippativaraku story?

ee forum ki.. all said n done.. sex kosam vastam.
but ee story chadiventha sepu.. aa yaava mottam poyi.. story lo involve aipotunnam.
sooper bro!!!

మీ అభిమానానికి ధన్యవాదాలు మిత్రమా

[Train222]

Thank you for your opinion, but Siddu has already told me who he is.

[Train222]

అలా ఇద్దరూ పూర్తిగా రెడీ అయ్యి హాస్టల్ మెస్‌కు వెళ్లారు. వేడివేడిగా ఇడ్లీ, ఉప్మా తింటూ తమ ఊరిలో జరిగిన విషయాలు, పాత స్నేహితులు, కుటుంబాల గురించి సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ నవ్వుకున్నారు.

టిఫిన్ ముగిసిన తర్వాత బ్యాగులు వేసుకుని క్లాస్‌కు బయలుదేరారు. కాలేజ్ క్యాంపస్ అంతా విద్యార్థుల సందడితో కళకళలాడుతోంది. అటూ ఇటూ నడుస్తున్న స్టూడెంట్స్‌ను చూస్తూ, తన గత కాలేజ్ రోజులలో జరిగిన సరదా సంఘటనలను గుర్తు చేస్తూ సిద్ధుకు కృష్ణ చెప్పాడు. ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ క్లాస్‌రూమ్ వైపు నడిచారు.

క్లాస్‌రూమ్‌లోకి అడుగుపెట్టిన కృష్ణ కాసేపు చుట్టూ చూసి, "వావ్!" అనకుండా ఉండలేకపోయాడు.

రంగురంగుల వాల్ డిజైన్లు, ఏసీ క్లాస్‌రూమ్, ప్రతి విద్యార్థికి ప్రత్యేకమైన కుర్చీలు, అబ్బాయిలు-అమ్మాయిలు ఎలాంటి భేదం లేకుండా పక్కపక్కనే కూర్చొని సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ ఉండటం చూసి అతనికి ఆశ్చర్యం వేసింది. వెంటనే తన ఊరిలోని కాలేజ్ గుర్తొచ్చింది. అక్కడ రంగు వెలిసిపోయిన బెంచీలు, ఎప్పుడైనా ఊడిపోతాయేమో అన్నట్టుగా ఉన్న ఫ్యాన్లు, పెయింట్ ఊడిపోయిన గోడలు గుర్తుకు రావడంతో తనలోతానే చిరునవ్వు నవ్వుకున్నాడు.

ఆ క్లాస్‌లో దాదాపు డెబ్బై మంది విద్యార్థులు ఉన్నారు. అందులో ముప్పై మంది అమ్మాయిలు, నలభై మంది అబ్బాయిలు. కాలేజ్ ప్రారంభమై నెలరోజులు కావడంతో అందరూ ఇప్పటికే మంచి స్నేహితులయ్యారు.

సిద్ధు తన పక్కన ఉన్న ఫ్రెండ్స్‌కు కృష్ణను పరిచయం చేయబోతుండగా...

"హాయ్ స్టూడెంట్స్... గుడ్ మార్నింగ్!" అంటూ ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.

దాదాపు నలభై ఏళ్ల వయసున్న సుధాకర్ క్లాస్‌రూమ్‌లోకి అడుగుపెట్టాడు. ఆయన ఫైనాన్స్ ప్రొఫెసర్. గత ఆరు సంవత్సరాలుగా ఈ కాలేజ్‌లో బోధిస్తున్నారు. విద్యార్థులతో ఎంతో స్నేహపూర్వకంగా ఉంటూ, చదువుతో పాటు కెరీర్‌పై కూడా విలువైన సూచనలు ఇస్తూ మంచి పేరు సంపాదించారు.

కొత్త ముఖాన్ని గమనించిన సుధాకర్ చిరునవ్వుతో,
"Who are you, young man?" అని అడిగాడు.

వెంటనే కృష్ణ లేచి,
"సర్... నా పేరు కృష్ణ. కొన్ని కారణాల వల్ల లేట్‌గా జాయిన్ అయ్యాను," అని మర్యాదగా తనను తాను పరిచయం చేసుకున్నాడు.

"అల్రైట్... వెల్కమ్ టు ది క్లాస్. ఆల్ ది బెస్ట్. సిట్ డౌన్," అంటూ సుధాకర్ అతన్ని అభినందించాడు.

కృష్ణ తన పరిచయం చెప్పిన సమయంలో క్లాస్‌లో ఉన్న కొందరు విద్యార్థులు ఆసక్తిగా అతని వైపు చూశారు. కొత్తగా వచ్చిన స్టూడెంట్ కావడంతో అందరిలోనూ సహజంగానే కొంత ఆసక్తి కనిపించింది.

ఆ తర్వాత సుధాకర్ తన ఫైనాన్స్ క్లాస్‌ను ప్రారంభించాడు. జర్నల్ ఎంట్రీస్ గురించి సులభంగా, ఉదాహరణలతో వివరిస్తూ గంటపాటు క్లాస్ నిర్వహించాడు. విద్యార్థులు కూడా ఆసక్తిగా వింటూ నోట్స్ రాసుకుంటూ ఉండగా, మొదటి క్లాస్ విజయవంతంగా ముగిసింది.

[Train222]

Same అలానే ఒక రెండు మూడు రోజులు గడిచాయి.

ఇక్కడ క్లాస్ రూమ్ లో ఉన్న 70 మందిలో దాదాపు తెలుగు రాష్ట్రాలకు చెందిన వారే 40 మంది దాకా ఉన్నారు.
ఇక ఈ రెండు మూడు రోజులలో తెలుగు అనే ఫీలింగ్ తో కృష్ణ కూడా వాళ్ళతో కలిసిపోయాడు అందులో కృష్ణ కు బాగా స్నేహం కుదిరిన అబ్బాయిల, అమ్మాయిలు ఒక10 మంది దాకా ఉన్నారు..ఒకరికి ఒకరు గురించి తెలుసుకోవడం చేస్తున్నారు.
. మొదటగా అబ్బాయిలు

1. ప్రసాద్ ఊరు శ్రీకాకుళం ( వాళ్ళ అన్నా, వదినలతో కలసి ఇక్కడే ఉంటున్నాడు అన్న సాఫ్ట్వేర్.)


2. పార్థు చిత్తూరు ( డిగ్రీ నుంచి ఇక్కడే ఉంటున్నాడు పార్ట్ టైమ్ జాబ్ చేస్తాడు)


3. శివ వరెస్ట్ ఫెలో ఫ్రం హిందూపూర్


4. గౌతం ఫ్రం కడప



ఇంక అమ్మాయిలు

పావని గుంటూరు సిటీ సైజ్లు 32,28,32

పుష్ప (హోమ్లీ ఫిగర్) సైజులు 34,30,36

లక్ష్మీ చిత్తూరు కొంచెం కలర్ తక్కువగా ఉన్న మొహం కళగా ఉంటుంది. సైజ్లు 32,30,34

రేణుక విజయవాడ ( ఈమె అన్న ఈ కాలేజ్ లోనే 2nd ఇయర్ చదువుతున్నాడు.) కాస్ట్ ఫీలింగ్ ఎక్కువ. సైజులు మాత్రం sexy' 34.30.36

వహీదా బేగం హైద్రాబాద్ డీసెంట్ బట్ కళ్ళలో మాత్రం కామం కారిపోతుంది. ఫిగర్ యావరేజ్

శృతి ఈ అమ్మాయిని చూస్తే 10 సంవత్సరాల పిల్లోడి నుంచి 100 ఏళ్ల ముసలోడి కూడా మొడ్డా సర్ర్ మంటూ లేస్తుంది. కానీ అబ్బాయిలు అంటే మాత్రం చీడ పురుగులు కన్నా హీనంగా చూస్తుంది.

వినిషా కర్నూలు అప్పటికే ఆంటీ లా ఉంటుంది సైజులు 34,32,36 కానీ అందరితో ఫ్రెండ్లీ గా ఉంటుంది.

విభా క్రిస్టియన్ సైజులు 32.303.34 ఫ్రం నెల్లూరు బాగుంటుంది చూస్తే హిందూ అమ్మాయి ల ఉంటుంది కానీ క్రిస్టియన్ బట్ బాగుంటుంది

[Train222]

అలా కాలేజ్‌లో సిద్దు, కృష్ణ మిగిలిన ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి ఆ రోజంతా సరదాగా గడిచిపోయింది. కొత్తగా పరిచయమైన వాళ్లతో మాట్లాడటం, ఒకరినొకరు ఆటపట్టించుకోవడం, కాలేజ్‌లో జరిగిన విషయాల గురించి మాట్లాడుకోవడంతో సమయం ఎలా గడిచిపోయిందో వాళ్లకే తెలియలేదు.

ఆ రోజు నుంచి సిద్దు, కృష్ణ మధ్య స్నేహం మరింత పెరిగింది. ఇద్దరూ ఒకరినొకరు సరదాగా “బావా… బావా…” అని పిలుచుకోవడం మొదలుపెట్టారు. మొదట సరదాగా మొదలైన ఆ పిలుపు క్రమంగా వాళ్ల మధ్య ఉన్న చనువుకు గుర్తుగా మారిపోయింది.

కాలేజ్ ముగిసిన తర్వాత కృష్ణ హాస్టల్ రూమ్‌కు వెళ్లాడు. రూమ్‌లోకి వెళ్లి కొద్దిసేపు విశ్రాంతి తీసుకుంటుండగా తన సొంత ఊరి నుంచి స్నేహితుల ఫోన్ వచ్చింది.

చాలా రోజుల తర్వాత మాట్లాడుతుండటంతో కృష్ణ కూడా ఉత్సాహంగా వాళ్లతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

“ఏరా కృష్ణా… కాలేజ్ ఎలా ఉంది? హాస్టల్‌లో సెటిల్ అయ్యావా?” అని ఒకడు అడిగాడు.

“అంతా బాగానే ఉంది రా. కాలేజ్ కూడా బాగుంది. హాస్టల్‌లో అయితే మొదట్లో కొంచెం కొత్తగా అనిపించింది. ఇప్పుడు నెమ్మదిగా అలవాటు అయిపోతుంది,” అని కృష్ణ చెప్పాడు.

“మరి అక్కడ అమ్మాయిల సంగతేంటి?” అని మరో స్నేహితుడు నవ్వుతూ అడిగాడు.

“అదే మీకు ముఖ్యమా?” అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.

“అదే అసలు విషయం రా… మేమంతా దానికోసమే అడుగుతున్నాం,” అంటూ వాళ్లు కృష్ణను ఆటపట్టించారు.

అలా కాలేజ్‌లో జరిగిన విషయాలు, క్లాస్‌లో పరిచయమైన వాళ్లు, హాస్టల్‌లో తనకు ఎదురవుతున్న కొత్త అనుభవాల గురించి కృష్ణ తన స్నేహితులతో చెప్పుకుంటూ ఉన్నాడు.

మాటల మధ్యలో తన రూమ్‌మేట్ సిద్దు గురించి కూడా చెప్పాడు.

“ఇక్కడ నాకు సిద్దు అని ఒక మంచి ఫ్రెండ్ దొరికాడు. చాలా సరదాగా ఉంటాడు. మొదటి రెండు మూడు రోజుల్లోనే బాగా కలిసిపోయాడు. ఇప్పుడు ఇద్దరం ఒకరినొకరం బావా అని పిలుచుకుంటున్నాం,” అని కృష్ణ చెప్పాడు.

“అవునా… అంత తొందరగా బావా వరకు వెళ్లిపోయారా?” అంటూ స్నేహితులు నవ్వారు.

“అరే… అలా ఏమీ లేదు రా. సరదాగా పిలుచుకుంటున్నాం,” అంటూ కృష్ణ కూడా నవ్వాడు.

ఇలా కాసేపు సొంత ఊరి స్నేహితులతో మాట్లాడిన తర్వాత కృష్ణ ఫోన్ కాల్ కట్ చేశాడు.

అప్పటికే స్నానం చేయడానికి సోప్ లేదని గుర్తొచ్చింది.

“బావా… నేను కిందికి వెళ్లి సోప్ తెచ్చుకుంటా. ఏమైనా కావాలా?” అని సిద్దును అడిగాడు.

“నాకు ఏమీ వద్దులే బావా. నువ్వు వెళ్లి రా,” అని సిద్దు చెప్పాడు.

“సరే బావా… ఇప్పుడే వచ్చేస్తా,” అంటూ కృష్ణ రూమ్ నుంచి బయటకు వచ్చి కిందికి వెళ్లాడు.

కృష్ణ కిందికి వెళ్లిన కొద్దిసేపటికే సిద్దు ఫోన్‌కు తన అక్క నందిని నుంచి కాల్ వచ్చింది.

“ఏం చేస్తున్నావురా?” అంటూ నందిని అడిగింది.

“ఏం లేదు అక్కా… రూమ్‌లోనే ఉన్నా. కాలేజ్ అయిపోయింది కదా… అలా కూర్చున్నా,” అని సిద్దు చెప్పాడు.

“అయితే ఇప్పుడైనా నీ లైఫ్‌ను ఎంజాయ్ చెయ్యరా. కాలేజ్ డేస్ మళ్లీ రావు. బాగా ఎంజాయ్ చేయాలి. సరే… అక్కడ ఎవరైనా అమ్మాయిలు బాగున్నారా?” అంటూ నందిని కావాలనే తమ్ముడిని ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టింది.

“అక్కా… నీకు ఎప్పుడూ ఇదేనా పని?” అంటూ సిద్దు నవ్వాడు.

“అదేంట్రా… నువ్వు కాలేజ్‌కి వెళ్లింది చదువుకోవడానికేనా? అక్కడ అమ్మాయిలు కూడా ఉంటారు కదా. ఎవ్వరైనా నచ్చారా? ఎవరైనా నీతో మాట్లాడుతున్నారా?” అంటూ నందిని వరుసగా ప్రశ్నలు వేసింది.

“అబ్బా… ఏమీ లేవక్కా. ముందు కాలేజ్‌కి అలవాటు పడాలి. కొత్త ప్లేస్, కొత్త ఫ్రెండ్స్… ఇంకా రెండు మూడు రోజులే అయ్యింది,” అంటూ సిద్దు తప్పించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.

“అదేంటి… నువ్వు ఇలా మాట్లాడుతున్నావంటే ఏదో ఉందనిపిస్తోంది,” అంటూ నందిని నవ్వింది.

సిద్దు ఏదో సమాధానం చెప్పబోతుండగానే నందిని ఫోన్‌కు వాళ్ల అమ్మ భానుమతి నుంచి కాల్ వచ్చింది.

“ఒక్క నిమిషం రా… అమ్మ ఫోన్ చేస్తోంది,” అంటూ నందిని భానుమతి కాల్‌ను కాన్ఫరెన్స్‌లోకి తీసుకుంది.

“హలో అమ్మా…”

“ఏం చేస్తున్నారు ఇద్దరూ?” అని భానుమతి అడిగింది.

“ఏం లేదు అమ్మా… సిద్దుతో మాట్లాడుతున్నా,” అని నందిని చెప్పింది.

“అయితే నన్ను కూడా కాన్ఫరెన్స్‌లో పెట్టారా?” అంటూ భానుమతి నవ్వింది.

“అవును అమ్మా… నువ్వు కూడా మాట్లాడు,” అంటూ నందిని చెప్పింది.

కాసేపు ముగ్గురూ సరదాగా మాట్లాడుకున్నారు. తర్వాత భానుమతి తన కొడుకుతో,

“సిద్దూ… ఇప్పుడు నువ్వు కాలేజ్ లైఫ్‌ను బాగా ఎంజాయ్ చెయ్యాలి రా. ఈ కాలేజ్ డేస్ మళ్లీ జీవితంలో రావు. చదువు చదువుతూనే స్నేహితులతో కలిసి సరదాగా ఉండు. తర్వాత ఎంత పెద్దవాడైనా ఈ రోజులు మాత్రం గుర్తొస్తూనే ఉంటాయి,” అని చెప్పింది.

“అవునమ్మా… కాలేజ్ కూడా బాగుంది. క్లాసులు కూడా ఓకే. మొదట్లో కొంచెం కొత్తగా అనిపించింది కానీ ఇప్పుడు నెమ్మదిగా అలవాటు అవుతున్నా,” అంటూ సిద్దు చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.

“హాస్టల్ ఎలా ఉంది?” అని భానుమతి అడిగింది.

“హాస్టల్ కూడా బాగానే ఉంది అమ్మా. రూమ్‌లో నా దగ్గర ఇంకొక ఫ్రెండ్ ఉన్నాడు. పేరు కృష్ణ…” అని సిద్దు చెప్పాడు.

అక్కడితో అతని మాటల్లో ఏదో ప్రత్యేకమైన మార్పు వచ్చింది.

“కృష్ణా?” అని నందిని అడిగింది.

“అవును అక్కా… కృష్ణ. మొదట పరిచయం సాధారణంగానే అయ్యింది. కానీ ఈ రెండు మూడు రోజుల్లోనే చాలా క్లోజ్ అయిపోయాం. చాలా మంచి అబ్బాయి. చాలా కేర్ తీసుకుంటాడు. మాట్లాడితే మనిషి మనసు అర్థం చేసుకునేలా ఉంటుంది,” అని సిద్దు చెప్పాడు.

అదే సమయంలో కృష్ణ సోప్ తీసుకుని హాస్టల్‌కు తిరిగి వచ్చాడు.

రూమ్ దగ్గరకు వెళ్లిన కృష్ణకు లోపల నుంచి సిద్దు గొంతు వినిపించింది. తలుపు దగ్గరకు వచ్చిన అతను లోపలికి వెళ్లకుండా అక్కడే ఆగిపోయాడు.

సిద్దు ఎవరితో ఇంత సీరియస్‌గా మాట్లాడుతున్నాడో తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తితో నిశ్శబ్దంగా వినసాగాడు.

“అమ్మా… నిజంగా చెబుతున్నా. కృష్ణ లాంటి ఫ్రెండ్ నాకు ఇంత త్వరగా దొరుకుతాడని అనుకోలేదు. మన ఇంట్లో ఉన్న వాళ్లతో ఎలా ఉంటామో… అలా అనిపిస్తోంది వాడితో మాట్లాడితే. నాకు ఏదైనా అనిపిస్తే చెప్పుకోవాలనిపిస్తుంది. వాడు కూడా నన్ను చాలా బాగా అర్థం చేసుకుంటాడు,” అని సిద్దు చెప్పాడు.

కృష్ణ ఆ మాటలు విని ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

తన గురించి సిద్దు తన కుటుంబ సభ్యులతో మాట్లాడుతున్నాడని అతనికి తెలుసు. కానీ ఇంతలా మాట్లాడుతున్నాడని మాత్రం అసలు ఊహించలేదు.

“అంత క్లోజ్ అయిపోయారా?” అని నందిని ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.

“అవునక్కా…” అని సిద్దు చెప్పాడు.

“అదీ… రెండు మూడు రోజుల్లోనే?” అని నందిని మళ్లీ అడిగింది.

“రోజుల సంఖ్య ముఖ్యం కాదు అక్కా. కొంతమంది మనుషులు మన జీవితంలోకి వచ్చిన వెంటనే మన వాళ్లలా అనిపిస్తారు. కృష్ణ కూడా అలాంటివాడే,” అని సిద్దు అన్నాడు.

అతని గొంతులో అప్పటికే భావోద్వేగం స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.

“నాకు ఇప్పటివరకు చాలా మంది ఫ్రెండ్స్ ఉన్నారు. కానీ కృష్ణ గురించి మీ ఇద్దరికీ ఇలా చెప్పాలని ఎందుకో చాలా అనిపించింది. వాడు నాకు కేవలం రూమ్‌మేట్ కాదు… నా క్లోజ్ ఫ్రెండ్ అయిపోయాడు,” అని సిద్దు చెప్పాడు.

ఆ మాటలు వింటున్న నందిని, భానుమతి ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా మౌనంగా ఉండిపోయారు.

ఎందుకంటే సిద్దు తన స్నేహితుల గురించి ఇంట్లో మాట్లాడటం చాలా అరుదు. కానీ ఒక వ్యక్తి గురించి ఇంతగా, ఇంత మనస్ఫూర్తిగా తన కుటుంబంతో చెప్పడం వాళ్లకు కొత్తగా అనిపించింది.

“సిద్దూ… నీ మాటల్లోనే తెలుస్తోంది. నీకు కృష్ణ అంటే చాలా ఇష్టం అని,” అని భానుమతి మెల్లగా చెప్పింది.

“అవునమ్మా…” అని సిద్దు చిన్నగా నవ్వాడు.

రూమ్ బయట నిలబడి ఉన్న కృష్ణకు మాత్రం ఆ మాటలు ఒక్కొక్కటిగా గుండెల్లోకి దిగుతున్నాయి.

తన గురించి సిద్దు తన అమ్మ, అక్కల ముందు ఇంతగా చెప్పడం కృష్ణను కదిలించింది.

కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు సాధారణంగా మొదలైన వాళ్ల పరిచయం… ఇంతలోనే ఒకరి జీవితంలో మరొకరు ఇంత ముఖ్యమైన వ్యక్తులుగా మారిపోయారని ఇద్దరికీ తెలియకుండానే ఆ స్నేహం మరింత బలపడుతోంది.

[Train222]

Good update, siddu chala emotional anipistundi, kani krishna anta kademo

Krishna ఎంత ఉంటాడో మీకు ముందు ముందు తెలుస్తుంది

[Train222]

Excellent update bro
Inka koncham peda update ivvandi please.

Tq andi, miru ఇచ్చే comment Nu బట్టి script లెన్త్ ఉంటుంది

[Train222]

“సిద్దు బావా…” అంటూ కృష్ణ సిద్దు దగ్గరకు వచ్చాడు.

“ఏంట్రా?”

“మనమొక పార్టీ చేసుకుందామా?”

సిద్దు వెంటనే కృష్ణ వైపు చూసి, “ఇప్పుడెందుకురా పార్టీ?” అన్నాడు.

“ఇప్పుడెందుకా?” అంటూ కృష్ణ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు. “ఒరేయ్… నేను కాలేజ్‌కి వచ్చా, హాస్టల్‌లో జాయిన్ అయ్యా, క్లాస్‌లకు వెళ్లా… రెండు రోజుల్లోనే ఇంత సాధించానంటే సెలబ్రేషన్ ఉండాలి కదరా!”

“ఏం సాధించావురా నువ్వు?” అని సిద్దు నవ్వుతూ అడిగాడు.

“ఏం సాధించానా? మొదటి రోజు హాస్టల్‌లో నా రూమ్ ఎక్కడుందో కూడా తెలియదు. ఇప్పుడు రూమ్‌కి కళ్ళు మూసుకుని వచ్చేస్తున్నా. ఇది చిన్న విషయం అనుకుంటున్నావా?”

“అబ్బా… గొప్ప విజయం!” అంటూ సిద్దు చప్పట్లు కొట్టినట్టు చేశాడు.

“అదొక్కటే కాదు. కాలేజ్‌లో మన వాళ్లు కూడా దొరికారు. ఇక జీవితం సెట్!”

“అంటే రెండు రోజుల్లోనే సెటిల్ అయిపోయావన్నమాట.”

“అవును. మా ఊరిలో అయితే ఈపాటికి ఒక రెండు సార్లు తాగి పడిపోయేవాళ్లం. ఇక్కడ మాత్రం మంచి పిల్లాడిలా తిరుగుతున్నా. కనీసం ఈ మంచి మార్పుకైనా పార్టీ కావాలి.”

సిద్దు నవ్వుకుంటూ, “సరేలే… ముందు ఫ్రెష్ అవ్వు. వెళ్దాం,” అన్నాడు.

“అదే మాట కోసం చూస్తున్నా!” అంటూ కృష్ణ వెంటనే వాష్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లాడు.

కృష్ణ లోపలికి వెళ్లగానే సిద్దు తన డ్రెస్సింగ్‌పై ఓసారి దృష్టి పెట్టాడు. మంచి బ్రాండెడ్ టీషర్ట్ వేసుకుని, దానికి సరిగ్గా మ్యాచ్ అయ్యే నైట్ ప్యాంట్ వేసుకున్నాడు. జుట్టు కూడా సెట్ చేసుకుని అద్దంలో తనను తాను ఒకసారి చూసుకున్నాడు.

“పార్టీకి వెళ్తున్నాం కదా… కొంచెం స్టైల్ ఉండాలి,” అంటూ తనలో తానే అనుకున్నాడు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత కృష్ణ బయటకు వచ్చాడు.

సిద్దుని చూసిన కృష్ణ ఒక్క క్షణం ఆగిపోయాడు.

తర్వాత…

“హహహహహా!” అంటూ ఒక్కసారిగా పగలబడి నవ్వాడు.

నవ్వుతూ కడుపు పట్టుకుని కింద కూర్చున్నాడు.

“ఏంట్రా?” అంటూ సిద్దు అయోమయంగా చూశాడు. “ఎందుకు నవ్వుతున్నావ్?”

కృష్ణ నవ్వు ఆపుకోలేక, “నీ వాలకం చూసి రా!” అన్నాడు.

“నా వాలకానికి ఏమైంది?”

“ఒరేయ్… ఆ గెటప్ ఏంట్రా?”

“ఏం గెటప్?”

“ఏదో బిల్ గేట్స్‌తో ఇంటర్వ్యూకి వెళ్తున్నట్టున్నావ్!”

సిద్దు తన టీషర్ట్ వైపు చూసుకున్నాడు.

“ఏం బలేదా?”

“బాగానే ఉంది రా… కానీ మనం పార్టీకి వెళ్తున్నాం. ఐక్యరాజ్య సమితి సమావేశానికి కాదు!”

“మరి ఏం వేసుకోవాలి?”

“ఈ నైట్ ప్యాంట్ తీసేసి ఇంకో ప్యాంట్ వేసుకో.”

“ఎందుకు?”

“ఇది చూస్తుంటే నువ్వు పార్టీకి రాలేదు… పార్టీ నిర్వహించడానికి వచ్చిన ఈవెంట్ మేనేజర్‌లా ఉన్నావ్!”

సిద్దు నవ్వుకుంటూ, “అయితే నువ్వేం వేసుకున్నావ్?” అన్నాడు.

కృష్ణ తన డ్రెస్సింగ్ వైపు చూసుకుని, “నేను సింపుల్‌గా ఉన్నా. పార్టీకి వచ్చినోడిలా ఉన్నా.”

“నువ్వు చూస్తుంటే ఇప్పుడే మెస్‌కి వెళ్లి టిఫిన్ అడిగే వాడిలా ఉన్నావ్!”

“అది కూడా ఒక స్టైల్ రా!”

ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

“సరే… బయటకు వెళ్దామా?” అని సిద్దు అడిగాడు.

“అవసరం లేదు.”

“ఎందుకు?”

“ఇక్కడే రూమ్‌లో కూర్చుని చేసుకుందాం.”

“రూమ్‌లోనా?” అంటూ సిద్దు కాస్త అనుమానంగా కృష్ణ వైపు చూశాడు.

“అవును. బయటకు వెళ్లి ఎవడైనా మనల్ని చూసి ‘ఇద్దరూ కొత్తగా కాలేజ్‌కి వచ్చిన వాళ్లు… మొదటి రోజే పార్టీనా?’ అని అనుకుంటారు.”

“అది నిజమే.”

“అదే కాదు… రూమ్‌లో అయితే మనకి ఫ్రీడమ్ ఉంటుంది.”

“ఏ ఫ్రీడమ్?”

“నువ్వు ఎక్కువైతే ఇక్కడే పడిపోవచ్చు.”

“అంటే?”

“బయట పడిపోతే పరువు పోతుంది. రూమ్‌లో పడిపోతే బెడ్ ఉంది కదా!”

సిద్దు రెండు సెకన్లు కృష్ణ వైపు చూస్తూ…

“నువ్వు పార్టీ చేసుకోవాలనుకుంటున్నావా? లేక నన్ను పడేయాలనుకుంటున్నావా?” అన్నాడు.

“రెండూ జరిగితే డబుల్ సక్సెస్!” అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.

సిద్దు చేసేది ఏమీ లేక, “సరే రా… నీ ఇష్టం,” అన్నాడు.

“నేను వెళ్లి తీసుకొస్తా. నీకు ఏం కావాలో చెప్పు.”

“నాకు ఒక బీర్ తీసుకురా.”

“ఓకే.”

“నీకు ఏం కావాలో నువ్వు చూసుకుని తెచ్చుకో.”

కృష్ణ తలుపు దగ్గరకు వెళ్లి మళ్లీ వెనక్కి తిరిగి,

“బావా… ఇంకేమైనా కావాలా?”

“ఏం వద్దు.”

“చివరిసారి అడుగుతున్నా. తర్వాత అడిగితే డెలివరీ ఛార్జ్ వేస్తా.”

“ఏం వద్దురా… వెళ్లి రా.”

“సరే. పార్టీ సామాను తీసుకొచ్చే బాధ్యత నాది… పార్టీని చెడగొట్టే బాధ్యత నీది!”

“నువ్వు ముందుగా వెళ్లి సామాను తీసుకురా… తర్వాత ఎవరి బాధ్యత ఏంటో చూద్దాం!”

“ఓకే బావా!” అంటూ కృష్ణ నవ్వుకుంటూ బయటకు వెళ్లిపోయాడు.

సిద్దు మాత్రం తల ఊపుకుంటూ…

“వీడితో ఫ్రెండ్షిప్ పెట్టుకున్నానంటే నా టైమ్ బాగోలేదు!” అని నవ్వుకున్నాడు.

[Train222]

కృష్ణ బయటకు వెళ్లి కొద్దిసేపటికి తిరిగి వచ్చాడు.

ఒక చేతిలో సిద్దు కోసం బీర్, మరో చేతిలో తన కోసం మ్యాచింగ్‌గా మాన్షన్ హౌస్ ఆఫ్ బాటిల్ తీసుకొచ్చాడు. వాటితో పాటు రెండు ప్లేట్ల మటన్ రోస్ట్, మిక్సర్ కూడా తీసుకొచ్చాడు.

హాస్టల్‌లో ఎవరైనా చూస్తారేమో అన్నట్టు చుట్టూ ఒకసారి చూసుకుని, చాలా జాగ్రత్తగా ఆ సామానంతా రూమ్‌లోకి తీసుకొచ్చాడు.

రూమ్‌లోకి అడుగుపెట్టగానే సిద్దు అప్పటికే అన్నీ సెట్ చేసి పెట్టాడు. రెండు చైర్లు ఎదురెదురుగా వేసి, మధ్యలో స్నాక్స్ పెట్టడానికి చిన్న టేబుల్ సిద్ధం చేశాడు.

“ఒరేయ్… నువ్వు ఇంతలోనే ఇల్లు కట్టేశావే!” అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.

“పార్టీ అంటే అలా ఉండాలి రా. నువ్వు బయట సామాను తీసుకురావడం మాత్రమే తెలుసు. సెటప్ చేయడం నా బాధ్యత.”

“అందుకే నిన్ను బావ అంటున్నా!”

ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

కొద్దిసేపటికి ఇద్దరూ ఎదురెదురుగా కూర్చున్నారు. గ్లాసులు సర్దుకుని, మటన్ రోస్ట్ ప్లేట్లు మధ్యలో పెట్టుకున్నారు.

“మరి… మన మొదటి కాలేజ్ పార్టీకి చీర్స్!” అంటూ కృష్ణ గ్లాస్ పైకి ఎత్తాడు.

“చీర్స్!” అంటూ సిద్దు కూడా గ్లాస్ కలిపాడు.

ఇద్దరూ ఒక్కో సిప్ తీసుకున్నారు.

“అబ్బా… ఇప్పుడు వచ్చింది రా కాలేజ్ లైఫ్ ఫీలింగ్!” అంటూ కృష్ణ కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు.

“ఇదే కావాలి. ఉదయం క్లాసులు, మధ్యాహ్నం లెక్చర్లు, సాయంత్రం అసైన్మెంట్లు… రాత్రి ఇలా మనం,” అన్నాడు సిద్దు.

“అసైన్మెంట్లు అన్నావ్ కదా… అవి ఎవరు చేస్తారు?”

“నువ్వు.”

“అయితే నా మూడ్ మొత్తం పోయింది.”

ఇద్దరూ గట్టిగా నవ్వుకున్నారు.

అలా ఒక్కో సిప్ తీసుకుంటూ కాలేజ్ విషయాలు మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు.

“మన మ్యాథ్స్ ఫ్యాకల్టీని చూశావా? బోర్డు మీద ఫార్ములా రాసి, మనం అర్థం చేసుకున్నామా లేదా అని చూడకుండా వెళ్లిపోతాడు.”

“అది పర్లేదు రా. మన ఇంగ్లీష్ ఫ్యాకల్టీ అయితే మనం మాట్లాడుతున్నది అర్థం కాకపోయినా తల ఊపుతాడు. ఆయనకే మనం ఏం మాట్లాడుతున్నామో తెలియదు!”

“అవును! ఒకరోజు నేను ‘సార్, డౌట్ ఉంది’ అంటే… ‘వెరీ గుడ్’ అన్నాడు.”

“హహహా!”

“డౌట్ అడిగినా వెరీ గుడ్ అంటాడు. ఇంకోసారి పరీక్షలో ఫెయిల్ అయితే కూడా ‘వెరీ గుడ్’ అంటాడేమో!”

మళ్లీ ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

స్టాఫ్ గురించి, క్లాస్‌లో జరిగే చిన్న చిన్న సంఘటనల గురించి మాట్లాడుకుంటూ జోక్స్ వేసుకున్నారు.

కొంతసేపటికి సిద్దు కాస్త సీరియస్‌గా కృష్ణ వైపు చూశాడు.

“కృష్ణ…”

“ఏంట్రా బావా?”

“నిన్ను ఒక్కటి అడుగుతా… నిజంగా చెప్తావా?”

కృష్ణ చేతిలో ఉన్న గ్లాస్ టేబుల్ మీద పెట్టి,

“అడుగు బావా. నీకు ఏమైనా దొంగతనం చేసినట్టు అనుమానమా?” అన్నాడు.

“అరే అదేం కాదు.”

“మరి ఏంటి? నా మటన్‌లో ఏమైనా తక్కువైందా?”

“అది కూడా కాదు రా.”

“అయితే అడుగు.”

సిద్దు కాసేపు ఆలోచించి,

“నువ్వు కాలేజ్‌కి వచ్చిన రోజు… రిసెప్షనిస్ట్‌తో మాట్లాడావు కదా?”

అని అడిగాడు.

ఆ మాట వినగానే కృష్ణ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

“రిసెప్షనిస్ట్‌తోనా?”

“అవును.”

“నేనా?”

“అవును నువ్వే.”

సిద్దు అంత సడన్‌గా అడగడంతో కృష్ణకు వెంటనే ఏం గుర్తుకు రాలేదు.

“ఏం మాట్లాడాను?” అని అడిగాడు.

“అదే నేను అడుగుతున్నా.”

కృష్ణ కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయాడు.

అతని ముఖంలో అప్పట్లో జరిగిన సంఘటనను గుర్తు చేసుకోవాలనే ప్రయత్నం స్పష్టంగా కనిపించింది.

“ఒక్క నిమిషం… ఆ రోజు…”

అంటూ కృష్ణ కళ్ళు మూసుకుని గుర్తు తెచ్చుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.

సిద్దు మాత్రం ఆసక్తిగా అతని వైపు చూస్తూ ఉన్నాడు.

“గుర్తొస్తుందా?”

కృష్ణ నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచాడు.

“ఆ రోజు రిసెప్షన్ దగ్గర…”

అంటూ ఆగిపోయాడు.

సిద్దు ముందుకు వాలి,

“అవును… అదే. ఏం జరిగింది చెప్పు?”

కృష్ణ మాత్రం ఇంకా ఆలోచిస్తూనే ఉన్నాడు.

ఆ రోజు రిసెప్షన్ దగ్గర జరిగిన ఆ చిన్న పరిచయం… ఇప్పుడు సిద్దు ఎందుకు అడుగుతున్నాడో మాత్రం అతనికి అర్థం కాలేదు.

[Train222]

Slow ga naduputunnaru ga, plz continue

Story ఇప్పుడు అసలైన కథ స్టార్ట్ అయ్యింది. మీరు పెట్టే కామెంట్స్ ను బట్టి ఒక కథ అప్టెడ్స్ ఇస్తూ ఉంటా.

[Train222]

ఆ రిసెప్షనిస్ట్ అంటే సిద్ధ కి క్రష్ ఉందేమో

ఇక్కడి నుంచి కథ మారిపోతుంది వెయిట్ చెయ్యండి, మీ అభిప్రాయం తెలియజేయండి

[Train222]

కథకు సంబంధించిన మంచి ఫొటోలు పెట్టండి

[Train222]

Update ready ga ఉంది.mi కామెంట్స్ ఎనర్జీ ఇవ్వండి I'll post

కథకు తగిన ఫోటోలు పెట్టండి, కృష్ణ ను ఎలా ఉండాలి అనుకుంటున్నారో , అలాగే మిగిలిన వాళ్ళను కూడా

[Train222]

Karthikeya as Krishna



Siddhu

Karthikeya ok sir 

But సిద్దు మ్యాచ్ kaadu అని పోస్తుంది

[Train222]

అలా సిద్దు కృష్ణను అడగడంతో, అసలు ఆ రోజు ఏం జరిగిందో కృష్ణ చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.

కృష్ణ “ఒక్క నిమిషం బావా” అంటూ లేచి, తన నైట్ ప్యాంట్, టీషర్ట్ తీసేసి, నడుముకి ఒక టవల్ కట్టుకుని వచ్చి సిద్దు ఎదురుగా కూర్చున్నాడు.

సిద్దు అతన్ని పై నుంచి కిందికి చూసి…

“ఏంట్రా బావా ఇది? కథ చెప్పడానికి కూర్చున్నావా… లేక స్నానం చేయడానికి రెడీ అవుతున్నావా?” అన్నాడు.

కృష్ణ నవ్వుతూ…

“కథలో ఫీల్ రావాలి బావా!” అన్నాడు.

“నీ ఫీల్ చూస్తుంటే కథ కంటే నీ బీర్‌కే ఎక్కువ ఫీల్ ఉన్నట్టుంది!” అని సిద్దు పంచ్ వేయడంతో ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

అప్పటికే కృష్ణ రెండు పెగ్గులు తాగేశాడు. మూడో పెగ్ కూడా మొదలుపెట్టాడు. సిద్దు కూడా దాదాపు సగం బీర్ తాగేశాడు.

కృష్ణ గ్లాస్ చేతిలో పట్టుకుని కథ మొదలుపెట్టాడు.

“నేను కాలేజ్ గేటు దగ్గర ఆటో దిగి, లగేజ్ తీసుకుని నడుచుకుంటూ కాలేజ్‌లోకి అడుగు పెట్టాను.

గేటు దాటగానే లెఫ్ట్ సైడ్ ఒక అబ్బాయి కనిపించాడు. కొంచెం తెల్లగా, మంచి హైట్‌లో ఉన్నాడు. కానీ అతను తన ఎదురుగా ఉన్న ఒక అమ్మాయితో ఏదో గొడవ పడుతున్నాడు.

ఆ అమ్మాయి కేరళ స్టైల్‌లో చీర కట్టుకుని ఉంది. ఆమె నాకు వెనక్కి తిరిగి ఉండటంతో ముఖం కనిపించలేదు. కానీ వెనక నుంచి చూస్తే చాలా ఆకర్షణీయంగా అనిపించింది.

‘అరే… కాలేజ్‌లో మొదటి అడుగే వేయగానే గొడవ సీన్ ఏంటి?’ అనుకుంటూ ముందుకు నడిచాను.

లగేజ్‌తో రిసెప్షన్ ఎక్కడుందో తెలుసుకోవడానికి వస్తున్నాను. దారిలో కనిపిస్తున్న కొత్త వాళ్లను గమనిస్తూ, ‘ఇక్కడ నా కాలేజ్ లైఫ్ ఎలా ఉండబోతుందో’ అని నా మనసులోనే ఊహించుకుంటూ వస్తున్నా.

అంతలో పార్కింగ్ వైపు నుంచి ఒక అమ్మాయి ఏడుస్తూ చాలా స్పీడ్‌గా నా వైపు వచ్చింది.
ఆమె పరిగెడుతూ ఉంటే ఆ పంజాబీ డ్రెస్ లో పైన ఓని లేకుండా పరిగెత్తుతూ ఉంటే ఆ సళ్లు మంచి సైజ్ లో ఉన్నాయేమో అభ అటు ఇటూ ఎగురుతున్నాయి.నేను వాటినే చూస్తున్నా

ఆమె నన్ను గమనించలేదు.

అలా వస్తూ నాకు బలంగా డాష్ ఇచ్చి వెళ్లిపోయింది.

నేను ఒక్కసారిగా బ్యాలెన్స్ తప్పి…

‘ఏంటి ఇది?’ అని వెనక్కి తిరిగి చూశా.

కానీ ఆమె ఆగలేదు. కనీసం సారీ కూడా చెప్పలేదు. ఏడుస్తూనే చాలా వేగంగా ముందుకు వెళ్లిపోయింది.

నేను మాత్రం అక్కడే నిలబడి…

‘మొదటి రోజే ఎవరో వచ్చి డాష్ ఇచ్చి వెళ్లారు. ఇదేమైనా కాలేజ్‌లో కొత్త వెల్కమ్ ట్రెడిషనా?’ అని అనుకున్నా.

అప్పుడే అదే పార్కింగ్ వైపు నుంచి ఒక అబ్బాయి మాస్క్ పెట్టుకొని ఇంకో వైపు వెళ్ళిపోయాడు

‘ఇక్కడ ఏదో జరిగిందే!’ అని నాకు అనిపించింది.

కానీ కొత్తగా వచ్చిన నేను అక్కడ ఏం జరిగిందో అడిగేంత ధైర్యం చేయలేదు. లగేజ్ పట్టుకుని రిసెప్షన్ వైపు వెళ్లిపోయా.

రిసెప్షన్ దగ్గరకు వెళ్లి చూస్తే…

ఒక అందమైన అమ్మాయి ఒక వైపుకు వంగి ఏదో ఫైల్ చూస్తూ ఉంది.

ఆమెను చూడగానే నా చూపు ఒక్కసారిగా ఆమెపైనే ఆగిపోయింది. ఆమె జాకెట్‌లోని సళ్లు కనిపించడంతో నేను ఒక్కసారిగా తడబడిపోయా.

‘అరే… ఈమె ఎవరు?’ అనుకుంటూ చూస్తూ ఉండిపోయా.

ఆ క్షణంలో నా మనసులో ఏదో తెలియని ఆకర్షణ కలిగింది. నా మొడ్డా కూడా ఒక్కసారిగా స్పందించినట్టుగా అనిపించింది.
అరె కృష్ణా బెంగుళూరు లో నీకు ఏదో కలిసొచ్చేలా ఉంది రా అని మనసులో అనుకుంటూ అక్కడ ఆమె సల్లను పిండుటన్నులు ఊహించుకుంటూ మొడ్డా పై చెయ్యి వేసుకొని సమయం lo
అప్పటికే ఆమె ఫైల్ నుంచి తల ఎత్తింది.

కృష్ణ చెప్తూ సీన్ ఊహించుకుంటూ ఉంటే towel మొడ్డా chinnagaa కదలడం మొదలైంది

ఆమె ముఖం కనిపించగానే నాకు గేట్ దగ్గర చూసిన కేరళ స్టైల్ చీర అమ్మాయి గుర్తొచ్చింది.

‘అరే… గేట్ దగ్గర కనిపించిన అమ్మాయి ఈమేనా?’ అని అనుకున్నా.

ఆమె నన్ను పిలుస్తూ ఉండటంతో నేను దగ్గరికి వెళ్లాను.

అప్పుడే ఆమె కుడివైపు ఉన్న నేమ్‌ప్లేట్ నా కంటపడింది.

నయన శ్రీ.

పేరు చూసిన వెంటనే…

‘పేరే ఇంత అందంగా ఉంది… మనిషి కూడా పేరుకు తగ్గట్టుగానే ఉంది!’ అని అనుకున్నా.

ఆమె నా వివరాలు అడిగింది.

నేను నా డీటెయిల్స్ ఇచ్చాను.

అలా కాలేజ్‌లో నా మొదటి రోజు…


ఒక తెలియని అమ్మాయి ఇచ్చిన డాష్‌తో కొనసాగి…

చివరికి నయన శ్రీ పరిచయంతో ముగిసింది.

ఇదే బావా… ఆ రోజు అసలు జరిగిన కథ!”

కృష్ణ కథ ముగించగానే సిద్దు కొద్దిసేపు అతని వైపు సీరియస్‌గా చూశాడు.



ఆ అమ్మాయి ఎవరు?
ఆ మాస్క్ పెట్టుకొని ఉన్న వాడు ఎవడు?

నయన ఎవరితో గొడవ పడుతుంది?

[Train222]

Sir, I have expected an update today

మీ కోసం ఈ రోజు తప్పకుండా ఇస్తా

[Train222]

ఆరోజు జాకెట్టులో నయన జంపల్లు గుర్తుకు రావడంతో కృష్ణ మనసులో మళ్లీ ఆ జ్ఞాపకం మెదిలింది. అప్పటికే మందు మత్తులో ఉన్న కృష్ణ ఆ విషయాన్ని తలుచుకుంటూ తనలో తానే నవ్వుకున్నాడు. టవల్‌ మొడ్డా కూడా గట్టి పడి టవల్ ను పైకి లేపుతుండటం తో అటూ ఇటూ కదులుతుండగా టవల్ కొంచెం పైకి లాగబడింది. అది గమనించిన సిద్దు బావ మూడ్ లోకి వెళ్ళిపోయాడు అని నవ్వుకోవడం తో వెంటనే టవల్ సరిచేసుకుని, “అయ్యో... ఈ మందు మత్తులో ఏం చేస్తున్నానో నాకే అర్థం కావట్లేదు!” అంటూ నవ్వుకున్నాడు.

కృష్ణ పరిస్థితిని గమనించిన సిద్దు, “బావా... నీకు మందు కంటే నయన జ్ఞాపకాల మత్తే ఎక్కువగా ఉన్నట్టుంది!” అంటూ ఆటపట్టించాడు.

కృష్ణ సిగ్గుగా నవ్వుతూ, “అది నీకు ఎందుకు చెప్పాలి బావా?” అంటూ టవల్ సరిచేసుకుని మళ్లీ కూర్చున్నాడు.

అలా వాళ్లిద్దరూ మంచి మసాలా మాటల్లో ఉండగా సిద్దు తన బీర్ ఖాళీ చేశాడు. చాలా రోజుల తర్వాత తాగడంతో ఒక్క బీర్‌కే సిద్దుకి కైపు ఎక్కింది.

“అయినా నిన్ను గుడ్డేసి వెళ్లిన ఆ అమ్మాయిని మళ్లీ చూశావా బావా?” అని సిద్దు కృష్ణను అడిగాడు.

అప్పటికే క్వార్టర్ పూర్తి చేసి మత్తులో ఉన్న కృష్ణ సిద్దు వైపు చూస్తూ నవ్వాడు.

“అరే సిద్దూ... నువ్వు ఒక్క బీర్ తాగి ఖాళీగా కూర్చున్నావ్. నాకేమో ఇంకా రెండు పెగ్గులు ఉన్నాయి. నువ్వు ఇలా ఖాళీగా కూర్చొని ఉండగా నేను మందు తాగడం ఏం బాగాలేదు రా,” అన్నాడు.

అయితే సిద్దుకి ఇంకా తాగాలని ఉంది. కానీ అప్పటికే మత్తు బాగా ఎక్కడంతో బయటికి వెళ్లే పరిస్థితి లేదు.

“మరి ఏం చేయమంటావ్? ఒక్క బీర్ తీసుకురమ్మని చెప్పా. నువ్వు కూడా ఒక్కటే తీసుకొచ్చావ్ కదా!” అన్నాడు సిద్దు.

కృష్ణ మత్తుగా నవ్వుతూ, “నాకు తెలుసు బావా...” అంటూ తన వెనుక వైపు చెయ్యి పెట్టి మరో బీర్ బాటిల్ బయటకు తీశాడు.

అది చూసిన సిద్దు ఆశ్చర్యంగా కృష్ణ వైపు చూస్తూ, “ఇదెప్పుడు తీసుకున్నావ్ రా?” అన్నాడు.

“నాకు తెలుసు బావా... ఇవన్నీ తర్వాత తాగు,” అంటూ కృష్ణ బాటిల్ ఓపెన్ చేసి సిద్దుకి అందించాడు.

బాటిల్ తీసుకున్న సిద్దు కృష్ణ వైపు చూస్తూ, “నువ్వు మాత్రం మామూలోడివి కాదు బావా!” అంటూ నవ్వాడు.

కృష్ణ కూడా నవ్వుతూ, “ముందు తాగు బావా... తర్వాత నీ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెబుతా,” అన్నాడు.

ఇద్దరూ మరోసారి నవ్వుకుంటూ తమ మాటల్లో మునిగిపోయారు.

అలా రెండో బీర్ సగం తాగిన తర్వాత సిద్దు కెపాసిటీ మించిపోవడంతో, “బావా... ఇక నాతో కాదురా!” అంటూ లేచి వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లి వచ్చాడు.

తిరిగి వచ్చిన వెంటనే బెడ్‌పై పడిపోయి, “నన్ను ఇప్పుడేం లేపొద్దు బావా...” అంటూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

కృష్ణ కూడా తన మందు పూర్తి చేసి, ఆఖరి లక్కీ డ్రాప్ రా తాగి, “జై బాలయ్య!” అంటూ నవ్వుకున్నాడు.

అనంతరం వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లి వచ్చి పడుకునే ముందు తన మొబైల్ తీసుకుని చూసాడు. వాట్సాప్‌లో ఒక తెలియని నంబర్ నుంచి మెసేజ్ కనిపించింది.

“హాయ్ గురూ...”

ఆ మెసేజ్ చూసిన కృష్ణ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

“ఈ టైమ్‌లో ఎవరు?” అంటూ మత్తులోనే ఆ నంబర్ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయాడు.“ఇప్పుడు ఎందుకు లే... ఉదయం చూసుకుందాం,” అంటూ కృష్ణ ఆ మెసేజ్‌ను పక్కన పెట్టేశాడు.

మళ్లీ నయన జ్ఞాపకాలు గుర్తుకు రావడంతో, ఆలోచనల్లోనే చిరునవ్వు నవ్వుకుంటూ బెడ్‌పై పడుకున్నాడు. మందు మత్తు కూడా అప్పటికే బాగా ఎక్కడంతో కొద్దిసేపటికే కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

కింద టవల్ లో మొడ్డా లేచె ఉంది.

ఉదయం కృష్ణ కాలకృత్యాలు తీర్చుకుని గదిలోకి వచ్చి మొబైల్ తీసుకున్నాడు. రాత్రి పడుకునే ముందు వచ్చిన ఆ తెలియని నంబర్ మెసేజ్ ఒక్కసారిగా గుర్తుకు వచ్చింది.

“అవును... రాత్రి ఎవరో హాయ్ గురూ అని పంపారు కదా...” అంటూ చాట్ ఓపెన్ చేశాడు.

ఎవరో తెలుసుకోవాలనే ఉద్దేశంతో కృష్ణ “హాయ్” అని మెసేజ్ పెట్టి, ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టి స్నానం చేయడానికి వెళ్లాడు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత తిరిగి వచ్చి మొబైల్ తీసుకున్నాడు.

కొత్త మెసేజ్ కనిపించింది.

“హాయ్ డియర్... గుడ్ మార్నింగ్.”

ఆ రెండు మాటలు చూడగానే కృష్ణ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

“డియర్...?” అని తనలో తానే అనుకుంటూ ఆ నంబర్‌ను మరోసారి పరిశీలించాడు.

“ఎవరు అబ్బా...?”

ఏదో పరిచయం ఉన్న వ్యక్తి కావచ్చేమోనని అనుకుని వెంటనే కాల్ చేశాడు.

కానీ అవతలి వైపు నుంచి ఎలాంటి రింగ్ కూడా వినిపించలేదు.

స్క్రీన్‌పై మాత్రం ఒక్క మాట కనిపించింది.

“Private Number.”

కృష్ణ కాసేపు ఫోన్‌నే చూస్తూ నిలబడిపోయాడు.

“నంబర్ ప్రైవేట్... కానీ నా గురించి తెలిసినట్టు మెసేజ్ చేస్తున్నాడు. అసలు ఎవరు?”

అతని మనసులో ఒక్కసారిగా నిన్న రాత్రి జరిగిన సంఘటనలన్నీ తిరగడం మొదలయ్యాయి.

అప్పుడే వాట్సాప్‌లో మరో మెసేజ్ వచ్చింది.

కృష్ణ వణుకుతున్న చేతులతో చాట్ ఓపెన్ చేశాడు.

“నన్ను మర్చిపోయావా... గురూ?”

ఆ ఒక్క మెసేజ్ చదివిన కృష్ణ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

“ఇది... ఎవరు?”
కృష్ణ కొద్దిసేపు ఆ నంబర్‌నే చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఎవరో అర్థం కాకపోయినా, మెసేజ్‌లలో ఏదో పరిచయం ఉన్న అనుభూతి కలుగుతోంది.

మళ్లీ ఫోన్ వైబ్రేట్ అయింది.

“హాయ్ డియర్... గుడ్ మార్నింగ్ ?”

కృష్ణ చిన్నగా నవ్వుకుని,
“గుడ్ మార్నింగ్... కానీ మీరు ఎవరో మాత్రం చెప్పడం లేదు?” అని టైప్ చేశాడు.

కొద్దిసేపటికే రిప్లై వచ్చింది.

“ఇంత త్వరగా మర్చిపోయావా? కాలేజ్‌లో ఫస్ట్ డే నిన్ను చూసినప్పుడే చాలా డిఫరెంట్‌గా అనిపించావు.”

కృష్ణ కనుబొమ్మలు పైకెత్తాడు.

“కాలేజ్ ఫస్ట్ డేనా?” అంటూ ఆలోచనలో పడ్డాడు.

మరో మెసేజ్ వచ్చింది.

“అందరూ కొత్త వాళ్లలా కాస్త టెన్షన్‌గా కనిపిస్తుంటే... నువ్వు మాత్రం చాలా కూల్‌గా ఉన్నావు. అందరితో మాట్లాడిన విధానం నాకు బాగా నచ్చింది.”

కృష్ణ ముఖంలో చిరునవ్వు వచ్చింది.

“అంతగా గమనించావా నన్ను?” అని అడిగాడు.

వెంటనే రిప్లై వచ్చింది.

“గమనించకుండా ఉండలేకపోయాను కదా... ?”

కృష్ణ కాసేపు ఆ మెసేజ్‌నే చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

మళ్లీ మెసేజ్ వచ్చింది.

“ఫస్ట్ డే క్లాస్‌లో నువ్వు కూర్చున్న సీట్ కూడా నాకు గుర్తుంది.”

కృష్ణ ఒక్కసారిగా ఆలోచనలో పడ్డాడు.

“అయితే ఇది మన క్లాస్‌లో ఉన్న వాళ్లలో ఎవరో...?” అని తనలో తానే అనుకున్నాడు.

అప్పుడే మరో మెసేజ్—

“నువ్వు మొదటి రోజు వేసుకున్న డ్రస్ కూడా నాకు గుర్తుంది. అప్పుడే అనుకున్నా... ఈ అబ్బాయి చాలా స్టైల్‌గా ఉన్నాడని.”

కృష్ణ నవ్వుకుంటూ,

“సరే... ఇన్ని విషయాలు గుర్తున్నాయంటే నువ్వు ఎవరో నేను తప్పకుండా కనుక్కుంటా.”

అవతలి వ్యక్తి నుంచి వెంటనే రిప్లై వచ్చింది.

“కనుక్కోగలవేమో చూద్దాం గురూ... కానీ ఇప్పుడే నా పేరు చెప్పను.”

కృష్ణ ఫోన్‌నే చూస్తూ,

“అంటే నా కాలేజ్‌లోనే ఉన్నావన్నమాట...” అని మెల్లగా అన్నాడు.

అవతలి నుంచి చివరి మెసేజ్ వచ్చింది.

“అవును... నువ్వు అనుకున్నదానికంటే చాలా దగ్గరలోనే ఉన్నాను.”

ఆ మెసేజ్ చదివిన కృష్ణకు ఆసక్తి మరింత పెరిగింది.

అసలు ఆ తెలియని వ్యక్తి ఎవరు?

ఫస్ట్ డే నుంచే తనను గమనించిన ఆ వ్యక్తి... ఇప్పుడు ఎందుకు తనకు మెసేజ్ చేస్తున్నాడు?

కృష్ణకు మాత్రం ఆ రహస్యం తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి పెరిగిపోయింది.




###Tomorrow update ఉండదు.###


Guess ఎవరు కృష్ణ కు msg చేసింది

[Train222]

జూబ్లీహిల్స్... హైదరాబాద్

రాత్రి సమయం.

జూబ్లీహిల్స్‌లోని ఓ ఖరీదైన అపార్ట్‌మెంట్.

ఫ్లాట్‌ నంబర్‌ 303.

లోపల విశాలమైన హాల్‌. ఖరీదైన సోఫాలు, గోడలపై రాజకీయ నాయకులతో దిగిన ఫొటోలు, అవార్డులు, సన్మానాల జ్ఞాపికలు కనిపిస్తున్నాయి.

సోఫాలో ఎమ్మెల్యే సమరసింహ కూర్చుని ఉన్నాడు.

ఎదురుగా అతని అత్యంత నమ్మకమైన అనుచరుడు ప్రసాద్.

సమరసింహ చేతిలో టీ కప్పు ఉంది. కాసేపు నిశ్శబ్దంగా ఉన్న తర్వాత ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

సమరసింహ : “రేయ్ ప్రసాద్...”

ప్రసాద్ : “చెప్పన్నా.”

సమరసింహ చిన్నగా నవ్వాడు.

“గత ఎన్నికల్లో ఆ మునిస్వామి ని ఓడించి రాజకీయంగా దెబ్బకొట్టాం. మంత్రి పదవి పోయింది... ఎమ్మెల్యే పదవి పోయింది... అతని రాజకీయ పరపతి కూడా బాగా తగ్గింది.”

కాసేపు ఆగాడు.

“కానీ ఆ ముసలి నక్క అంత తేలిగ్గా వెనక్కి తగ్గే రకం కాదు.”

ప్రసాద్ మౌనంగా వింటున్నాడు.

సమరసింహ : “ఇప్పుడు జరగబోయే జడ్పీటీసీ ఎన్నికలను అడ్డం పెట్టుకుని మళ్లీ తన కుటుంబాన్ని రాజకీయాల్లో నిలబెట్టాలని చూస్తున్నాడు.

తన కొడుకు రాఘవ ని గెలిపించి...

ఆ బలంతో అతన్ని ఎమ్మెల్సీ చేయించుకోవాలని చూస్తున్నాడు.

ఒక్కసారి రాఘవ ఎమ్మెల్సీ అయితే...

మునిస్వామి మళ్లీ నంద్యాల రాజకీయాల్లో పాతుకుపోతాడు.

అది మనం జరగనివ్వకూడదు.”

ప్రసాద్ ముందుకు వంగి కూర్చున్నాడు.

సమరసింహ అతని వైపు నేరుగా చూశాడు.

**“నువ్వు నాకు ఎంత ముఖ్యమైన మనిషివో నీకు తెలుసు.

అందుకే ఈసారి...

ఆ రాఘవ మీద నిన్ను నిలబెడతా.”**

ప్రసాద్ కాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయాడు.

“అన్నా...”

సమరసింహ మాట కొనసాగించాడు.

**“నువ్వు గెలవాలి.

గెలిపించాలి.

ఆ తర్వాత నిన్ను ఎమ్మెల్సీగా చేయడానికి నేను నా వంతు ప్రయత్నం చేస్తా.”**

ప్రసాద్ ముఖంలో ఆనందం కనిపించింది.

అతను వెంటనే లేచి నిలబడి సమరసింహ దగ్గరకు వెళ్లాడు.

**“అన్నా... నాకు ఇంతకంటే ఇంకేం కావాలి?

నీ రుణం ఈ జన్మలో తీర్చుకోలేను.

ఎంత ఖర్చయినా పర్లేదు అన్నా.

ఈ ఎన్నికల్లో నా డబ్బు మొత్తం పెట్టడానికి కూడా సిద్ధంగా ఉన్నా.”**

సమరసింహ నవ్వాడు.

**“డబ్బు ఖర్చు పెట్టడం ఒక్కటే రాజకీయమైతే...

ఈ రాష్ట్రంలో డబ్బున్న ప్రతి ఒక్కడూ ముఖ్యమంత్రి అయిపోయేవాడు రా.”**

ప్రసాద్ శ్రద్ధగా విన్నాడు.

**“మునిస్వామి ని ఓడించాలంటే డబ్బు ఒక్కటే సరిపోదు.

అతనికి గ్రామాల్లో పాత పరిచయాలు ఉన్నాయి.

మండలాల్లో నాయకులు ఉన్నారు.

కార్యకర్తలు ఉన్నారు.

అతని కుటుంబానికి ఎన్నేళ్ల రాజకీయ అనుభవం ఉంది.

వాళ్లను ఎదుర్కోవాలంటే...

వాళ్లకంటే ముందే మనం వ్యూహం సిద్ధం చేసుకోవాలి.”**

ప్రసాద్ తల ఊపాడు.

**“నువ్వు చెప్పు అన్నా.

నేను ఏం చేయాలో అది చేస్తా.”**

సమరసింహ కాసేపు ఆలోచించి అన్నాడు.

“ముందు నువ్వు ఊరికి వెళ్లు.”

ప్రసాద్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“ఊరికి ఎందుకు అన్నా?”

**“నీ ఇంట్లో వాళ్లతో మాట్లాడి రా.

అందరి సమ్మతి తీసుకో.

తర్వాతే మనం ముందుకు వెళ్దాం.”**

ప్రసాద్ నవ్వాడు.

**“వాళ్లతో ఎందుకు అన్నా?

నేను చెప్తున్నానుగా...

నేను చూసుకుంటా.”**

సమరసింహ వెంటనే గంభీరంగా మారాడు.

“అదే నీ తప్పు ప్రసాద్.”

ప్రసాద్ మౌనంగా చూశాడు.

**“రాజకీయాల్లోకి వెళ్లాలంటే బయట జనాన్ని ఒప్పించడమే కాదు...

ముందుగా ఇంట్లో వాళ్లను ఒప్పించాలి.

రాజకీయ నాయకుల జీవితాలు బయట ప్రత్యర్థుల వల్ల మాత్రమే తలకిందులు కావు.

చాలాసార్లు ఇంట్లో వాళ్ల నుంచే మొదలవుతాయి.”**

కొద్దిసేపు ఆగి...

**“నీ కుటుంబం నీ వెంట నిలబడితే...

రేపు ఎన్ని సమస్యలు వచ్చినా నువ్వు ఎదుర్కోగలవు.

కానీ ఇంట్లోనే ఎవరో ఒకరు నీ నిర్ణయానికి వ్యతిరేకంగా ఉంటే...

ప్రత్యర్థికి నిన్ను కొట్టడానికి అదొక పెద్ద ఆయుధం అవుతుంది.”**

ప్రసాద్ తల వంచాడు.

“అర్థమైంది అన్నా.”

సమరసింహ కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు.

**“ఈరోజే ఊరికి వెళ్లు.

రెండు రోజులు అక్కడే ఉండు.

ఇంట్లో వాళ్లందరితో మాట్లాడి...

వాళ్ల సమ్మతి తీసుకుని మళ్లీ హైదరాబాద్‌కి రా.”**

ప్రసాద్ లేచి నిలబడ్డాడు.

“అలాగే అన్నా.”

అతను బయటకు వెళ్లబోతుండగా...

“ప్రసాద్...”

అతను వెనక్కి తిరిగాడు.

“అన్నా?”

సమరసింహ నెమ్మదిగా అన్నాడు.

**“నువ్వు ఊరికి వెళ్తున్నది కేవలం నీ కుటుంబాన్ని ఒప్పించడానికి కాదు.

నీ రాజకీయ జీవితానికి మొదటి అడుగు వేయడానికి.”**

ప్రసాద్ గంభీరంగా తల ఊపాడు.

“అర్థమైంది అన్నా.”

సమరసింహ అతని భుజం మీద చెయ్యి వేసి అన్నాడు.

**“నువ్వు తిరిగి హైదరాబాద్‌కి వచ్చిన తర్వాత...

నేను మన రాష్ట్ర అధ్యక్షుడిని కలుస్తా.

రాఘవ మీద నిన్ను అధికారికంగా రంగంలోకి దించే విషయం అక్కడే మాట్లాడతా.”**

ప్రసాద్ ముఖంలో నమ్మకం కనిపించింది.

**“ఈసారి రాఘవ కాదు అన్నా...

ప్రసాద్ గెలుస్తాడు.”**

సమరసింహ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

**“గెలుపు గురించి ఇప్పుడే మాట్లాడకు.

ముందు యుద్ధం మొదలుపెట్టు.

గెలుపు మనం ఎలా తీసుకురావాలో తర్వాత చూద్దాం.”**

ప్రసాద్ బయటకు వెళ్లిపోయాడు.

తలుపు మూసుకుంది.

సమరసింహ ఒంటరిగా హాల్‌లో నిలబడ్డాడు.

కిటికీ దగ్గరకు వెళ్లి హైదరాబాద్ నగరాన్ని చూస్తూ తనలో తాను అనుకున్నాడు...

**“మునిస్వామి ...

నువ్వు నీ కొడుకు భవిష్యత్తు కోసం ఆట మొదలుపెట్టావు.

కానీ ఆ ఆటలో...

నీ కొడుకు ప్రత్యర్థిగా నిలబడేది నా మనిషి.”**

అతని ముఖంలో చిరునవ్వు.

---

హైదరాబాద్ నుంచి నంద్యాల వైపు...

రాత్రి రహదారిపై కారు వేగంగా దూసుకుపోతోంది.

స్టీరింగ్‌పై ప్రసాద్ చేతులు బిగుసుకున్నాయి.

సమరసింహ తో జరిగిన సంభాషణే అతని మనసులో తిరుగుతోంది.

ఇంతకాలం ఇతరుల కోసం పనిచేసిన తనకు...

ఇప్పుడు మొదటిసారి తన రాజకీయ జీవితానికి ఒక అవకాశం వచ్చింది.

జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో గెలిస్తే...

తన రాజకీయ భవిష్యత్తుకు కొత్త తలుపులు తెరుచుకుంటాయి.

అదే ఆలోచనల మధ్యలో తన భార్య భానుమతికి ఫోన్ చేశాడు.

ఒక్కసారి రింగ్...

రెండోసారి రింగ్...

అయినా ఫోన్ లిఫ్ట్ కాలేదు.

ప్రసాద్ కి చిరాకు వచ్చింది.

వెంటనే మూడోసారి ఫోన్ చేశాడు.

అప్పటికే భానుమతి బాత్‌రూమ్‌లో స్నానం చేస్తోంది.

ఫోన్ మోగుతుండటంతో హడావుడిగా బయటకు వచ్చి కాల్ లిఫ్ట్ చేసింది.

భానుమతి: “హలో... ఏమయ్యా?”

ప్రసాద్ : “ఏం చేస్తున్నావే?”

భానుమతి: “స్నానం చేస్తున్నానండీ... ఫోన్ వినిపించలేదు.”

ప్రసాద్ : “ఫోన్ చేస్తే ఎత్తడానికి కూడా నీకు టైం లేదా?”

భానుమతి భయంగా మాట్లాడింది.

భానుమతి: “ఏమైంది అండీ? ఎందుకంత కోపంగా మాట్లాడుతున్నారు?”

ప్రసాద్ కాసేపు మౌనంగా ఉండి...

“నీ సంగతి ఊరికి వచ్చాక చెప్తా. నేను ఇంకో నాలుగు గంటల్లో ఇంట్లో ఉంటా.”

భానుమతి ఆందోళనగా అడిగింది.

“ఏమైనా జరిగిందా అండీ?”

“నేను చెప్పింది విను. ముందుగా పిల్లలందరికీ ఫోన్ చేసి వెంటనే ఇంటికి రమ్మని చెప్పు.”

భానుమతి ఆశ్చర్యపోయింది.

“ఎందుకండీ? అందరినీ ఒక్కసారిగా ఎందుకు పిలుస్తున్నారు?”

ప్రసాద్ చిరాకుగా అన్నాడు.

**“ఎందుకంటే ఏంటి? నేను చెప్పింది చెయ్యి.

అలాగే ఆ సిద్దుకి కూడా ఫోన్ చేసి ఇంటికి రమ్మని చెప్పు.”**

భానుమతి కాసేపు మౌనంగా ఉంది.

“సిద్దుని కూడా ఎందుకండీ? వాడిని ఎందుకు అంతలా తిడతారు?”

ప్రసాద్ స్వరం మరింత కఠినంగా మారింది.

**“వాడేం చేస్తాడు? చేతకానివాడు... పనికిమాలినవాడు.

ఎప్పుడూ ఏదో ఒక మూలన తిరగడం తప్ప వాడికి ఇంకేం చేతకాదు.”**

భానుమతి బాధగా అంది.

“అలా అనకండి అండీ... సిద్దు మన కొడుకే కదా.”

ప్రసాద్ వెంటనే అన్నాడు.

**“కొడుకు అయితే ఏంటి?

కొడుకుగా ఉండాల్సిన బాధ్యత వాడికి ఉండాలి కదా!”**

భానుమతి నిశ్శబ్దంగా ఉండిపోయింది.

ప్రసాద్ స్వరం కాస్త తగ్గించాడు.

**“సరే... ఈ విషయాలన్నీ నేను ఇంటికి వచ్చాక మాట్లాడతా.

నువ్వు ముందు నేను చెప్పింది చెయ్యి.

పిల్లలందరినీ ఇంటికి రమ్మని చెప్పు.

సిద్దుకి కూడా చెప్పు.”**

భానుమతి:

“అలాగే అండీ...”

ప్రసాద్ ఫోన్ కట్ చేశాడు.

---

ఫోన్ చేతిలోనే పట్టుకుని భానుమతి కొన్ని క్షణాలు అలాగే నిలబడిపోయింది.

భర్త ఇలా ఒక్కసారిగా అందరినీ ఇంటికి పిలవడం ఆమెకు కొత్తగా అనిపించింది.

ముఖ్యంగా...

సిద్దు పేరు చెప్పినప్పుడు ప్రసాద్ గొంతులో వినిపించిన అసహనం ఆమెకు బాగా తెలుసు.

సిద్దు తన కొడుకే అయినా...

చిన్నప్పటి నుంచే ప్రసాద్ అతన్ని ఇతర పిల్లలతో పోలుస్తూ, అతని మీద అసంతృప్తిగానే ఉండేవాడు.

తన పిల్లల్లో సిద్దు మాత్రం ఏ విషయంలోనూ ముందుకు రాలేదని ప్రసాద్ భావించేవాడు.

చదువు విషయంలోనైనా...

బాధ్యత విషయంలోనైనా...

తనకు నచ్చిన విధంగా ఎదగలేదనే కోపం అతనిలో ఎప్పటినుంచో ఉంది.

అందుకే సిద్దు పేరు వచ్చినప్పుడల్లా ప్రసాద్ మాటల్లో ప్రేమ కంటే అసహనమే ఎక్కువగా వినిపించేది.

కానీ ఈరోజు మాత్రం...

అందరినీ అత్యవసరంగా ఇంటికి పిలవడానికి అసలు కారణం ఏమిటో భానుమతికి అర్థం కాలేదు.

ఆమె వెంటనే పిల్లలకు ఫోన్ చేయడం మొదలుపెట్టింది.

ఒక్కొక్కరికి ఫోన్ చేస్తూ...

“నాన్న ఇంటికి వస్తున్నారు... వెంటనే ఇంటికి రండి.”

అని చెప్పింది.

చివరగా...

ఆమె చేతిలో ఉన్న ఫోన్ స్క్రీన్‌పై ఒక పేరు కనిపించింది.

సిద్దు.

ఆ పేరు చూసి భానుమతి కాసేపు ఆగింది.

ప్రసాద్ మాటలు మళ్లీ ఆమెకు గుర్తొచ్చాయి.

“ఆ సిద్దుకి కూడా ఫోన్ చేసి ఇంటికి రమ్మని చెప్పు...”

భానుమతి లోతుగా ఊపిరి తీసుకుని...

సిద్దుకు కాల్ చేసింది.

మరోవైపు...

నంద్యాల వైపు దూసుకుపోతున్న కారులో ప్రసాద్ కళ్ల ముందు మాత్రం ఒకటే లక్ష్యం.

జడ్పీటీసీ ఎన్నికల్లో గెలుపు.

ఆ గెలుపుతో...

తన రాజకీయ జీవితానికి కొత్త ఆరంభం.

కానీ అతనికి తెలియదు...

తాను రాజకీయంగా పైకి వెళ్లాలని చూస్తున్న ఈ ప్రయాణంలో...

తన ఇంట్లోనే ఉన్న కొన్ని బంధాలు, కొన్ని నిర్ణయాలు...

తన ముందున్న రాజకీయ భవిష్యత్తును ఎంతగా మార్చబోతున్నాయో.

నంద్యాల వైపు కారు దూసుకుపోతోంది...

ప్రసాద్ రాజకీయ ప్రయాణం మొదలైంది.