[Train222]

బ్రో సిద్దు ఫ్యామిలీ sex ను స్కిప్ చెయ్యమని చాలా మంది inbox కి msg చేస్తున్నారు. Becoz స్టోరీ Main పార్ట్ పక్కకు వెళ్ళిపోతుంది అంటున్నారు. What to do

[Train222]

అలా ఒక రోజు ఇంట్లో వాళ్ళు ఊరికి వెళ్ళినప్పుడు నందిని కు స్నానం చేయిస్తా అని చెప్పి ఫ్రెండ్స్ ఎందుకు ఏడిపిస్తున్నారు అని అడిగి తెలుసుకొని నందిని నీ బాత్ రూమ్ లో కి రమ్మని బట్టలు విప్పమని చెప్పి కొబ్బరి నూనె తో సళ్ళకు మాసేజ్ చేస్తుండగా నందినికి ఎలాగో అయ్యి కళ్ళు మూసుకోవడం తో జయమ్మ నందిని మొహం చూస్తూ ఫీలింగ్స్ వచ్చి లటుక్కున నందిని సళ్లు ను నోట్లో పెట్టుకుంది.
వెంటనే కళ్ళు తెరిచి చూసి నందిని ఏయ్ జయమ్మ ఏం చేస్తున్నావ్ అని అడుగగా అప్పుడు జయమ్మ నువ్వు agu నందిని ఈ ఊరిలో లోనే మించిన అందగత్తెను చేస్తా ఏంటి అంటూ చెప్పి అలా చేస్తూ పూకు కూడా నాకుతుంది. అలా మొదలైన వాళ్ళ బంధం. ఒకబ్రెండు సంవత్సరాలు కొనసాగింది. ఈ ప్రక్రియ వల్ల నందిని సళ్లు, నడుము,వెనుక పిర్రలు బాగా అందంగా తయారయ్యి ఆ ఊరిలోనే నందిని నీ చిదంగన్ ప్రతి అమ్మాయి అసూయ పడేలా తయారు అయ్యింది.

ఇక నందిని పై చదువులకు వేరే ఊర్లకు వెళ్ళడం తో ఇక కుదరలేదు.

ఆ రోజులను గుర్తు చేసుకుని మళ్ళీ ఒకసారి ప్రయత్నించి తృప్తి చెంది వెళ్ళి పడుకున్నారు

[Train222]

ప్రసాద్ ఇంట్లో sex ను అవసరార్థం మాత్రమే పెట్టాలని ప్రయత్నిస్తున్నాం. ఎందుకంటే మెయిన్ పార్ట్ దెబ్బతినకుండా ఉండేందుకు మాత్రమే చాలా మంది inbox చేసిన మెసేజ్ లు చూసి నిర్ణయం తీసుకున్నాం

దయచేసి అర్థం చేసుకోగలరు

[Train222]

ఇక అక్కడ బెంగుళూరు లో జరుగుతున్నది ఒకసారి చూద్దాం

అలా ఒకరోజు ఆదివారం అనుకుంటా.

హాలిడే రోజు అయినా హాస్టల్‌లో సిద్ధు ఊరికి వెళ్లినప్పటి నుంచి కృష్ణకు ఏం తోచడం లేదు. ఎప్పుడూ ఇద్దరూ కలిసి తిరిగే వాళ్లు. ఇప్పుడు ఒక్కడే ఉండటంతో టైమ్ అసలు కదలడం లేదు.

ఈరోజు హాస్టల్ మెస్‌లోనే తిందామని అనుకున్నాడు. కానీ అక్కడ ఉప్మా పెడతారని తెలిసి, కృష్ణ మనసులోనే ఆ ఉప్మాకు దండం పెట్టేశాడు.

“ఉప్మా తినడం కంటే బయట ఎగ్ దోసా తినడం మేలు. అసలే చాలా రోజులైంది...” అనుకుంటూ కిందికి దిగాడు.

బాయ్స్ హాస్టల్ దాటి బయటకు వస్తుండగా పక్కనే ఉన్న గార్డెన్ నుంచి ఎవరో అమ్మాయి మాట్లాడుతున్న శబ్దం వినిపించింది. దగ్గరగా వెళ్లి వింటే ఆ గొంతులో ఏడుపు వినిపిస్తోంది.

ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తితో కృష్ణ గార్డెన్‌లోకి వెళ్లాడు.

కొంచెం చెట్టు చాటు నుంచి చూడగా ఓ అమ్మాయి వెనక్కి తిరిగి నిలబడి ఫోన్‌లో మాట్లాడుతోంది.

కింద చాలా టైట్ గా ఉండే షార్ట్ టైప్ డ్రాయర్ వేసుకోవడం తో ఆమె పిర్రల షేప్ తెలుస్తుంది కింద ఉన్న నునుపైన తొడలు అక్కడక్కడ వెంట్రుకలు చూస్తుంటే కృష్ణ మొడ్డా చిన్నగా లేస్తుంది, పైన ఒక టీ షర్ట్ వేసుకొని ఉంది, వెనుక వైపు ఉండటం తో ఆమె ఎవరో తెలియడం లేదు కానీ ఆ చిన్న షార్ట్ లో ఆమె పిర్రలు మాత్రం చాలా బలిసినట్లు ఉన్నాయి. ఆ బ్యాక్ ను ఎక్కడో చూసినట్లు గానే ఉంది కానీ గుర్తుకు రావడం లేదు.

ఆమె ముఖం కనిపించకపోయినా, కృష్ణకు ఆమెను చూస్తుంటే ఎక్కడో చూసినట్టుగా అనిపించింది.

“ఎక్కడ చూశానబ్బా ఈమెను...?” అని మనసులో అనుకున్నాడు.

ఇంతలో ఆ అమ్మాయి ఫోన్‌లో ఏడుస్తూ...

“ఐ కాంట్ సర్... ప్లీజ్... లీవ్ మీ... ప్లీజ్...” అంటూ వేడుకుంటోంది.

ఆమె గొంతులో భయం, బాధ స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.

కృష్ణ ఏం జరిగిందో అర్థం కాక కొంత దూరంలోనే నిలబడి ఆమెను గమనిస్తున్నాడు. ఆమెను వెనుక వైపు నుంచి చూస్తున్న కొద్దీ తనకు ఏదో పరిచయమైన వ్యక్తిలా అనిపిస్తోంది. కానీ ఎంత ఆలోచించినా గుర్తుకు రావడం లేదు.

ఇంతలో ఆమె ఫోన్ కట్ చేసింది.

కొన్ని క్షణాలు అలాగే నిలబడి, నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగింది.

అంతే...

ఆమె చూపు నేరుగా కృష్ణ చూపును తాకింది.

ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా స్టన్ అయ్యారు.

కృష్ణ కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

ఆమె కళ్లలో కూడా అదే షాక్.

కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మాట కూడా లేకుండా ఒకరినొకరు చూస్తూ ఉండిపోయారు.

కృష్ణకు అప్పటివరకు ఎందుకు పరిచయంగా అనిపించిందో ఒక్కసారిగా అర్థమైంది.

“అందుకే ఎక్కడో చూసినట్టుగా అనిపించింది...” అని కృష్ణ మనసులో అనుకున్నాడు.

ఆ అమ్మాయి కూడా కృష్ణను గుర్తుపట్టినట్టుగా చూస్తూ ఉండిపోయింది.

ఇద్దరి మధ్య నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

చివరకు కృష్ణే మెల్లగా...

“ పుష్ప నువ్వా...?” అన్నాడు.

ఆమె మాత్రం ఏం మాట్లాడకుండా ఆశ్చర్యంగా అతని వైపే చూస్తూ నిలబడిపోయింది.

[Train222]

కృష్ణను చూడగానే పుష్ప కూడా ఒక్కసారిగా షాక్‌కు గురైంది. ఏం మాట్లాడాలో అర్థం కాక కృష్ణ వైపు అలానే చూస్తూ ఉండిపోయింది.

పుష్ప అలా నిలబడిపోవడం గమనించిన కృష్ణ ముందుగా తేరుకుని మాట్లాడాడు.

“ఏంటి పుష్పా… నువ్వేంటి ఇక్కడ? ఇంత పొద్దున్నే?”

అంటూ ఆమె ముఖం వైపు చూసి,

“అయినా… ఏదైనా ప్రాబ్లమా? పొద్దున్నే ఏడుస్తూ ఎవరితోనో మాట్లాడుతున్నావ్. అసలు ఏం జరిగింది?” అని అడిగాడు.

కానీ పుష్ప మాత్రం సమాధానం చెప్పలేదు.

ఏం జరిగిందో కృష్ణకు చెప్పాలా? వద్దా? చెప్పినా కృష్ణ తన సమస్యకు హెల్ప్ చేస్తాడా? లేక తన పరిస్థితిని అడ్వాంటేజ్‌గా తీసుకుంటాడా? అసలు ఇలాంటి విషయం కృష్ణకు ఎలా చెప్పాలి?

ఇలా ఎన్నో ఆలోచనలు ఆమె మనసులో తిరుగుతున్నాయి.

“పుష్పా…”

కృష్ణ మరోసారి పిలిచాడు.

ఆ పిలుపుతో ఆలోచనల్లో నుంచి బయటకు వచ్చిన పుష్ప అతని వైపు చూసింది.

“ఆది… కృష్ణా… అది…” అంటూ మాటలు తడబడసాగింది.

ఆమె పరిస్థితిని చూసిన కృష్ణ ఇక ఎక్కువగా అడగకూడదని అనుకున్నాడు.

“సరే లే… ఏదైనా ఉంటే తర్వాత మాట్లాడుకుందాం.”

అని నవ్వుతూ,

“మనం ఇప్పుడు మంచి ఫ్రెండ్స్ కదా! అందుకే నీకు మంచి రాయలసీమ రుచి చూపిస్తా. బయటకు వెళ్దాం… ఎగ్ దోస తిందాం. మా హాస్టల్‌లో ఈరోజు ఉప్మా అంట. ఆ ఉప్మా తినే కంటే ఎగ్ దోస బెస్ట్!” అన్నాడు.

కృష్ణ మాటలను కాదనలేక పుష్ప కూడా చిన్నగా నవ్వింది.

“సరే… పది నిమిషాలు. రెడీ అయ్యి వస్తా.”

అని చెప్పి వెంటనే హాస్టల్ వైపు వెళ్లిపోయింది.

పుష్ప వెళ్లిపోతున్న వైపు చూస్తూ కృష్ణ అక్కడే నిలబడిపోయాడు.

“అసలు పుష్పకు ఏం జరిగింది? ఎందుకు ఇలా ఏడుస్తూ ఎవరినో బ్రతిమాలుతోంది? నన్ను చూసిన తర్వాత కూడా ఏదో చెప్పాలని అనుకుని ఆగిపోయింది. ఏదో పెద్ద సమస్యలో ఉన్నట్టుంది…”

ఎలాగైనా అసలు విషయం తెలుసుకోవాలని కృష్ణ మనసులో నిర్ణయించుకున్నాడు.

“ఏం జరిగిందో పుష్ప నోటి నుంచే తెలుసుకోవాలి…”

అని అనుకుంటూ, పుష్ప తిరిగి వచ్చే వరకు అక్కడే ఆమె కోసం ఎదురుచూస్తూ నిలబడ్డాడు.

[Train222]

పుష్ప ఫుల్ ప్యాంట్ వేసుకుని, ఇందాక వేసుకున్న టీషర్ట్‌లోనే బయటకు వచ్చింది.

పుష్ప రావడంతో కృష్ణ కూడా ఆమె కోసం ఎదురుచూస్తున్న చోటు నుంచి లేచాడు. ఇద్దరూ హాస్టల్ నుంచి హోటల్ వైపు నడుచుకుంటూ బయలుదేరారు.

కానీ పుష్ప మాత్రం నడుస్తున్నంతసేపూ మామూలుగా లేదు.

ఏదో తెలియని భయం ఆమె ముఖంలో కనిపిస్తోంది. అడుగులు ముందుకు పడుతున్నా… ఆలోచనలు మాత్రం ఎక్కడో ఉన్నాయి. కాసేపు కిందికి చూస్తూ, మరికాసేపు చుట్టూ చూస్తూ నడుస్తోంది. మధ్యమధ్యలో ఏదో గుర్తొచ్చినట్టు ఒక్కసారిగా ఆగిపోవాలనిపించినా, మళ్లీ తనను తాను కంట్రోల్ చేసుకుంటూ కృష్ణతో పాటు నడుస్తోంది.

కృష్ణ ఒకటి రెండుసార్లు ఆమె వైపు చూసాడు.

“ఏంటి పుష్పా…?” అని అడగాలనుకున్నాడు. కానీ ఆమె ముఖంలో కనిపిస్తున్న భయాన్ని చూసి వెంటనే అడగలేదు.

దాదాపు ఐదు నిమిషాలు ఇద్దరి మధ్య ఒక్క మాట కూడా లేదు.

మరో ఐదు నిమిషాలు గడిచాయి.

అయినా పుష్ప మౌనంగానే ఉంది.

కృష్ణకు మాత్రం ఆమె ఏదో పెద్ద విషయం గురించి ఆలోచిస్తోందని అర్థమైంది.

“ఇంతకు ముందు నాతో ఎంత సరదాగా మాట్లాడింది. ఇప్పుడు ఇలా ఎందుకు మారిపోయింది? ఏదో విషయం ఆమెను బాగా ఇబ్బంది పెడుతోంది…” అని అనుకున్నాడు.

అలా దాదాపు పదిహేను నిమిషాలు నడిచిన తర్వాత హోటల్ దగ్గరకు వచ్చారు.

అప్పటికీ పుష్ప తన ఆలోచనల్లోనే ఉండటాన్ని చూసిన కృష్ణ, ఆమెను ఎలాగైనా ఆ మూడ్ నుంచి బయటకు తీసుకురావాలని అనుకున్నాడు.

“పుష్పా…”

పుష్ప అతని వైపు చూసింది.

“ఏంటి?”

“ఒక విషయం అడగనా?”

“అడుగు.”

“మనం హోటల్‌కి వెళ్తున్నామా… లేక నువ్వేదైనా ఇంటర్వ్యూకి వెళ్తున్నావా?”

పుష్పకు వెంటనే అర్థం కాలేదు.

“ఏంటి?”

“అదే… ఇంత సీరియస్‌గా నడుస్తున్నావ్. నిన్ను చూస్తుంటే ఇప్పుడే ఎవరో ‘జీవిత లక్ష్యం ఏంటి?’ అని అడిగినట్టు ఉంది.”

పుష్పకు చిన్నగా నవ్వొచ్చింది.

“అబ్బా… ఏమీ లేదు కృష్ణా.”

“ఏమీ లేదంటే? పదిహేను నిమిషాలుగా నీతో మాట్లాడాలని చూస్తున్నా. నువ్వేమో నీ ఆలోచనలతో బిజీగా ఉన్నావ్.”

“అలా ఏమీ లేదు… కాస్త ఆలోచన వచ్చింది.”

“అయితే ఆ ఆలోచనను కాసేపు పక్కన పెట్టు. ముందు దోస మీద దృష్టి పెట్టు. దోస తింటూ ఆలోచిస్తే కనీసం ఆకలి సమస్య అయినా సాల్వ్ అవుతుంది.”

పుష్ప నవ్వింది.

“నీకు తిండి తప్ప ఇంకేమీ ఉండదా?”

“ఉంటాయి. కానీ అవన్నీ తిన్న తర్వాత గుర్తొస్తాయి.”

“అబ్బో!”

“అవును. నా జీవితంలో మూడు ముఖ్యమైన విషయాలు ఉన్నాయి.”

“ఏంటి అవి?”

“తిండి… టీ… మళ్లీ తిండి.”

“మరి చదువు?”

“అది నాలుగోది.”

“ఫ్రెండ్స్?”

“అది ఐదోది.”

“అంటే నాకు ఐదో స్థానం అన్నమాట?”

కృష్ణ వెంటనే,

“నువ్వు స్పెషల్ క్యాటగిరీ. నీకు ర్యాంక్ ఇవ్వడం కుదరదు.”

అనడంతో పుష్ప మళ్లీ నవ్వింది.

కృష్ణ ఉద్దేశం కూడా అదే. ఆమె ముఖంలో మళ్లీ నవ్వు చూడాలనుకున్నాడు.

అలా ఇద్దరూ కొద్దిసేపటికి నిన్నటిలాగే సరదాగా మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు.

“నిన్న నువ్వు చాలా ధైర్యంగా మాట్లాడావ్. ఈరోజు మాత్రం ఎందుకింత సైలెంట్?” అని కృష్ణ అడిగాడు.

“నిన్న ఏం మాట్లాడానో నీకు ఇంకా గుర్తుందా?”

“అన్నీ గుర్తున్నాయి.”

“అన్నీనా?”

“అవును. నేను మర్చిపోని విషయాలు చాలా తక్కువ. నువ్వు చెప్పినవి మాత్రం గుర్తుండిపోతాయి.”

ఆ మాటకు పుష్ప కాసేపు అతని వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వింది.

“సరే… ముందు తిందాం.”

“అదే కరెక్ట్ డిసిషన్.”

ఇద్దరూ హోటల్‌లోకి వెళ్లారు.

కృష్ణ కౌంటర్ దగ్గరకు వెళ్లి,

“అన్నా… నాలుగు ఎగ్ దోసలు.”

పుష్ప వెంటనే అతని వైపు తిరిగి,

“నాలుగు ఎందుకు?”

“రెండు నీకు… రెండు నాకు.”

“అంత తినగలవా?”

“నన్ను తక్కువ అంచనా వేయకు. రెండు దోసలు నా స్టార్టర్ మాత్రమే.”

“అయితే నేను కూడా రెండు తింటా.”

“అదే కదా అసలు పుష్ప!”

“ఎందుకు?”

“ఇప్పుడే మళ్లీ కనిపించింది. కాసేపటి క్రితం ఎక్కడికో వెళ్లిపోయావు.”

పుష్ప ఆ మాటకు కాసేపు మౌనంగా ఉండి, తర్వాత నవ్వుతూ,

“నీ మాటలకు అర్థం ఉండదు.”

“కానీ వినడానికి బాగుంటాయి.”

“అది నీకే అనిపిస్తుంది.”

“నువ్వు నవ్వుతున్నావంటే నాకు సరిపోతుంది.”

అంటూ కృష్ణ నవ్వాడు.

కొద్దిసేపటికి వేడివేడిగా ఎగ్ దోసలు వచ్చాయి.

“అబ్బా… వాసన అదిరిపోయింది!” అంటూ కృష్ణ వెంటనే ప్లేట్ దగ్గరకు లాక్కున్నాడు.

పుష్ప అతన్ని చూసి,

“ఆగు… నీ దోస నీకు వస్తుంది.”

“నేను దోసను చూస్తుంటే అది నన్ను చూసి భయపడుతోంది.”

“ఎందుకు?”

“ఇంకొన్ని సెకన్లలో దాని జీవితం ముగిసిపోతుందని తెలుసు కాబట్టి.”

పుష్ప గట్టిగా నవ్వింది.

“నువ్వు ఇంత కామెడీ చేస్తావని నాకు నిన్న తెలియదు.”

“నిన్న నువ్వు సీరియస్‌గా వినలేదు. ఈరోజు స్పెషల్ షో.”

ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ చెరో రెండు ఎగ్ దోసలు తిన్నారు.

తిన్న తర్వాత కృష్ణ,

“ఇప్పుడు అసలు రాయలసీమ టచ్ పూర్తి చేయాలి.”

“ఏంటి?”

“టీ.”

“టీ కూడా తప్పనిసరా?”

“ఎగ్ దోస తర్వాత టీ లేకపోతే కథ క్లైమాక్స్ లేకుండా సినిమా ఆపేసినట్టే.”

“సరే… పోదాం.”

అంటూ ఇద్దరూ టీ తాగడానికి పక్కనే ఉన్న చోటుకు వెళ్లారు.

పుష్ప ముఖంలో ఇంతకుముందున్న ఆందోళన కొంత తగ్గింది. కృష్ణ కూడా ఆమె మళ్లీ మామూలుగా మాట్లాడుతుండటంతో కొంత సంతోషించాడు.

అయితే ఆమె మనసులో దాచుకున్న అసలు విషయం మాత్రం ఇంకా బయటకు రాలేదు.

కృష్ణకు మాత్రం ఒక విషయం మాత్రం ఖచ్చితంగా అర్థమైంది.

“పుష్ప ఇలా భయపడటానికి ఏదో కారణం ఉంది… అది ఎంత పెద్ద సమస్యైనా సరే, ఆమె నాతో చెప్పే వరకు నేను వదలను.”

[Train222]

ఎగ్ దోసలు తిన్న తర్వాత ఇద్దరూ టీ తాగేందుకు హోటల్ బయట ఉన్న చిన్న టీ స్టాల్ వైపు నడుచుకుంటూ వెళ్లారు.

ఈసారి పుష్ప ముఖంలో ఇంతకుముందున్న భయం కనిపించలేదు. కృష్ణ తన మాటలతో ఆమెను నవ్విస్తూ ఉండటంతో ఆమె కూడా చాలా రోజుల తర్వాత మనస్ఫూర్తిగా నవ్వుతున్నట్టుగా అనిపించింది.

“నిన్న మన క్లాస్‌లో జరిగిన విషయం గుర్తుందా?” అంటూ పుష్ప కాలేజ్ విషయాలు మొదలుపెట్టింది.

“అయ్యో… ఆ విషయం గుర్తు చేయకు. ఇంకా నా పరువు పోతుంది,” అన్నాడు కృష్ణ.

“నీ పరువా? అసలు నీకు పరువు ఉందా?”

“అదేంటి! నేను చాలా మంచివాడిని.”

“అవునా? నిన్న లెక్చరర్‌కి ఏం చెప్పావో మర్చిపోయావా?”

“అది నా తప్పు కాదు. ఆయన ప్రశ్న అడిగిన టైమ్ బ్యాడ్.”

“ప్రశ్నకు టైమ్‌కి ఏం సంబంధం?”

“నాకు సమాధానం రాలేదు కదా… అందుకే టైమ్‌నే కారణంగా చెప్పుకున్నా.”

అంటూ కృష్ణ అమాయకంగా చెప్పడంతో పుష్ప గట్టిగా నవ్వింది.

ఆమె అలా నవ్వుతూ మాట్లాడుతుండటాన్ని కృష్ణ గమనించాడు. కొద్దిసేపటి క్రితం వరకు ఏదో బాధలో మునిగిపోయినట్టున్న అమ్మాయి ఇప్పుడు తనతో ఇంత సంతోషంగా మాట్లాడుతుండటం అతనికి కూడా సంతోషంగా అనిపించింది.

అయితే పుష్ప తనతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు కృష్ణ చూపులు ఒక్కసారిగా మరో వైపు వెళ్లిపోయాయి.


ఇందాక వేసుకున్న టీ షర్ట్ ను గమనించలేదు కానీ ఆ టీ షర్ట్ లో పుష్ప సళ్లు పుష్ప నవ్విన మాట్లాడిన ప్రతి సారి ఎగురుతున్నాయి.
అప్పుడు కృష్ణ అభ ఏం ఉన్నాయి రా అనుకుంటూ వాటి వైపే తదేకంగా చూస్తూ ఉన్నాడు.
పుష్ప వెంటనే అతని చూపును గమనించింది.

ఒక్క క్షణం ఏం జరుగుతుందో అర్థం చేసుకుని కృష్ణ వైపు సీరియస్‌గా చూసింది.

కృష్ణకు విషయం అర్థమైంది.

“అది… నేను…”

అంటూ వెంటనే చూపు తిప్పుకుని,

“టీ వచ్చిందా?” అంటూ మాట మార్చేశాడు.

పుష్ప అతని వైపు అలాగే చూస్తూ,

“హ్మ్… టీ గురించే కదా నీకు అంత శ్రద్ధ?”

అంది.

“అవును. టీ అంటే నాకు చాలా గౌరవం.”

“అది చూస్తుంటే అర్థమవుతోంది.”

కృష్ణ మాత్రం ఏమీ జరగనట్టుగా టీ గ్లాస్ తీసుకుని,

“చూడూ… మనం ఫ్రెండ్స్. ఫ్రెండ్‌గా కొన్ని పొరపాట్లు జరిగితే పెద్దగా పట్టించుకోకూడదు.”

“పొరపాటా?”

“అవును. చిన్న పొరపాటు.”

“సరే. ఇంకోసారి జరగకుండా చూసుకో.”

“అలాగే మేడమ్.”


అయితే అలా చూసిన తరువాత కింద నైట్ ప్యాంట్ లో కృష్ణ మొడ్డా లేచి పోయింది. అసలే బెంగళూరు కి వచ్చినప్పటి నుంచి ఆ మొడ్డకు గ్యాప్ వచ్చింది. అది పుష్ప చూసింది ఆ విషయం కృష్ణ కు తెలియదు.

ఆ గుడారాన్ని చూసిన పుష్ప అమ్మో అనుకోని జడ్చుకుంది. బయటకు మాత్రం కృష్ణ వేస్తున్న జోకులకు

కృష్ణ నవ్వడంతో పుష్ప కూడా నవ్వకుండా ఉండలేకపోయింది.

ఇద్దరూ టీ తాగుతూ మరికొంతసేపు కాలేజ్ విషయాలు మాట్లాడుకున్నారు.

కొద్దిసేపటికి టీ పూర్తయ్యాక హాస్టల్ వైపు నడక మొదలుపెట్టారు.

దారిలో కూడా కృష్ణ ఏదో ఒక విషయం చెప్పి పుష్పను నవ్విస్తూనే ఉన్నాడు.

పుష్ప కూడా అతని మాటలకు అప్పుడప్పుడు ఆటపట్టిస్తూ సమాధానాలు ఇస్తోంది.

అలా నడుస్తూ హాస్టల్ దగ్గరకు చేరుకునే సరికి పుష్ప మనసులోని భయం కొంతవరకు తగ్గిపోయింది.

అయితే ఆమె అసలు సమస్య మాత్రం ఇంకా అలాగే ఉంది.

కృష్ణ కూడా ఆ విషయం మర్చిపోలేదు.

“ఈరోజు చెప్పకపోయినా… ఎప్పుడో ఒకరోజు పుష్ప తన సమస్యను నాకు చెప్పాల్సిందే. అప్పటివరకు ఆమెకు అండగా ఉండాలి.”

అని అనుకుంటూ ఆమెతో కలిసి హాస్టల్ లోపలికి నడిచాడు.

[Train222]

ఆ రోజు టిఫిన్‌ తిని రూమ్‌కి వచ్చిన కృష్ణకు పెద్దగా ఏం చేయాలో తోచలేదు. సాయంత్రం వరకు ఏదోలా టైమ్‌ పాస్‌ చేసి చివరికి కాసేపు నిద్రపోయాడు.

సాయంత్రం నిద్ర లేచిన తర్వాత ఫోన్‌ తీసుకుని తన ఊరిలోని స్నేహితులకు కాల్‌ చేశాడు. ఒక్కొక్కరితో కాసేపు మాట్లాడాడు. ఊరిలో ఏం జరుగుతోంది, ఎవరు ఏం చేస్తున్నారు అంటూ సరదాగా మాట్లాడుకుంటూ కొంతసేపు నవ్వుకున్నాడు.

కానీ ఫోన్‌ కాల్స్‌ అన్నీ అయిపోయి రూమ్‌లో మళ్లీ ఒంటరిగా కూర్చున్న తర్వాత...

ఆ నిశ్శబ్దం అతనికి నచ్చలేదు.

ఎప్పుడూ ఏదో ఒక పని, ఎవరో ఒకరి మాటలు, ఫ్రెండ్స్‌ హడావుడి మధ్య ఉండే కృష్ణకు ఆ రోజు మాత్రం రూమ్‌ చాలా ఖాళీగా అనిపించింది.

‘సండే రోజు కూడా ఇలా ఒంటరిగా ఉండాలా?’ అని తనలో తానే అనుకున్నాడు.

రాత్రి అయ్యే కొద్దీ ఆ ఒంటరితనం మరింత ఎక్కువైంది.

చివరికి బయటకు వెళ్లి ఒక క్వార్టర్‌ జై బాలయ్య బ్రాండ్‌ మందు, దానికి కొన్ని మిక్సర్‌ తీసుకుని రూమ్‌కి వచ్చాడు.

టేబుల్‌పై గ్లాస్‌ పెట్టుకుని, ఫోన్‌ను ఛార్జింగ్‌కి పెట్టాడు. యూట్యూబ్‌ ఓపెన్‌ చేసి 2011 ఇండియా–పాకిస్థాన్‌ వరల్డ్‌కప్‌ సెమీఫైనల్‌ మ్యాచ్‌ రికార్డింగ్‌ పెట్టుకున్నాడు.

మ్యాచ్‌లో సచిన్‌ బ్యాటింగ్‌ చేస్తున్న సీన్‌ వస్తుండటంతో కృష్ణ ఆసక్తిగా స్క్రీన్‌ వైపు చూస్తూ...

ఒక్కోసారి మ్యాచ్‌ గురించి తనలో తానే కామెంట్‌ చేసుకుంటూ మందు తాగుతున్నాడు.

“ఇదే మ్యాచ్‌ కదా... అప్పట్లో ఎంత టెన్షన్‌గా చూశామో!” అంటూ నవ్వుకున్నాడు.

మ్యాచ్‌ ఒకవైపు సాగుతుండగా, కృష్ణ ఆలోచనలు మాత్రం మరోవైపు తిరుగుతున్నాయి.

అప్పుడప్పుడూ ఫోన్‌ స్క్రీన్‌ వైపు చూస్తున్నాడు.

ఎవరైనా మెసేజ్‌ చేస్తారేమో అన్నట్టుగా.

కానీ ఎవరూ మెసేజ్‌ చేయలేదు.

అంతలో...

టింగ్...

అంటూ ఫోన్‌ వైబ్రేట్‌ అయ్యింది.

కృష్ణ వెంటనే ఫోన్‌ వైపు చూశాడు.

స్క్రీన్‌పై కనిపించిన నంబర్‌ చూసి అతని కనుబొమ్మలు పైకెళ్లాయి.

ప్రైవేట్‌ నంబర్.

అదే...

దేవి.

కృష్ణ వెంటనే ఫోన్‌ తీసుకుని మెసేజ్‌ ఓపెన్‌ చేశాడు.

ప్రైవేట్ నంబర్ దేవి:
“ఏంటి సార్... సింగిల్‌ సండే ఏం చేశారు?”

ఆ మెసేజ్‌ చూడగానే కృష్ణ ముఖంలో చిన్న నవ్వు వచ్చింది.

ఎవరో తెలియని వ్యక్తి అయినా, గత కొంతకాలంగా ఈ ప్రైవేట్‌ నంబర్‌ నుంచి వచ్చే మెసేజ్‌లు అతనిలో ఒక రకమైన ఆసక్తిని కలిగిస్తున్నాయి.

కృష్ణ కూడా వెంటనే రిప్లై చేశాడు.

కృష్ణ:
“దేవి గారికి ప్రణామములు.”

కొద్దిసేపటికే రిప్లై వచ్చింది.

ప్రైవేట్ నంబర్ దేవి:
“అబ్బో సార్‌గారికి వెటకారం చాలా ఉందే!”

కృష్ణ:
“అది వెటకారం కాదు.”

ప్రైవేట్ నంబర్ దేవి:
“మరి ఏంటి?”

కృష్ణ:
“మీ మీద గౌరవం.”

ప్రైవేట్ నంబర్ దేవి:
“అబ్బా... మాటలు కూడా బాగానే వస్తున్నాయే మీకు!”

కృష్ణ నవ్వుకుంటూ మరో సిప్‌ తీసుకున్నాడు.

కృష్ణ:
“ఏం చేద్దాం... దేవి గారితో మాట్లాడాలంటే మాటలు బాగుండాలి కదా!”

ప్రైవేట్ నంబర్ దేవి:
“అంటే నాతో మాట్లాడటం కోసం ప్రత్యేకంగా ప్రాక్టీస్‌ చేస్తున్నారా?”

కృష్ణ:
“అవసరం లేదు... మీతో మాట్లాడటం మొదలుపెడితే మాటలే వస్తుంటాయి.”

దానికి దేవి నుంచి ఒక నవ్వుతున్న ఎమోజీ వచ్చింది.

అలా వాళ్లిద్దరి మధ్య కొంతసేపు సరదా సంభాషణ సాగింది.

కృష్ణకు అప్పటివరకు ఉన్న ఒంటరితనం కూడా కొంత తగ్గినట్టుగా అనిపించింది.

మ్యాచ్‌ స్క్రీన్‌పై నడుస్తూనే ఉంది.

కానీ కృష్ణ దృష్టి మాత్రం ఇప్పుడు ఎక్కువగా ఫోన్‌పైనే ఉంది.

అంతలో...

దేవి నుంచి మరో మెసేజ్‌ వచ్చింది.

ఈసారి మాత్రం సరదాగా కాదు.

ప్రైవేట్ నంబర్ దేవి:
“ఏంట్రా... ఈ రోజు అమ్మాయిలతో టిఫిన్‌ చేశావ్‌?”

ఆ మెసేజ్‌ చివర కొన్ని సీరియస్‌ ఎమోజీలు కూడా ఉన్నాయి.

కృష్ణ చేతిలోని గ్లాస్‌ మధ్యలోనే ఆగిపోయింది.

ఒక్కసారి మెసేజ్‌ చదివాడు.

మళ్లీ చదివాడు.

తన కళ్లను తానే నమ్మలేకపోయాడు.

“ఈమెకు ఇది ఎలా తెలుసు?”

అని అనుకుంటూ వెంటనే టైప్‌ చేశాడు.

కృష్ణ:
“నీకు ఎలా తెలుసు?”

రిప్లై వెంటనే రాలేదు.

కృష్ణ ఫోన్‌ స్క్రీన్‌ వైపే చూస్తూ ఉన్నాడు.

కొన్ని సెకన్ల తర్వాత...

ప్రైవేట్ నంబర్ దేవి:
“నాకు చాలా విషయాలు తెలుసు సార్‌.”

కృష్ణకు ఆ మాట మరింత అనుమానంగా అనిపించింది.

కృష్ణ:
“అంటే?”

ప్రైవేట్ నంబర్ దేవి:
“ఈరోజు టిఫిన్‌ దగ్గర ఏం జరిగిందో కూడా చెప్పనా?”

కృష్ణ గుండెల్లో ఒక్కసారిగా ఏదో తెలియని టెన్షన్‌ మొదలైంది.

కృష్ణ:
“చెప్పు చూద్దాం.”

దేవి ఒక్కొక్కటిగా ఆ రోజు జరిగిన విషయాలను చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.

ఎవరు ఎక్కడ ఉన్నారు...

ఎవరు ఎవరితో మాట్లాడారు...

కృష్ణ ఎవరిని ఎలా గమనించాడు...

పుష్పతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు అతని ముఖంలో వచ్చిన మార్పు...

అంతేకాదు...

పుష్ప ఒక్కసారి కృష్ణ వైపు చూసిన సమయంలో అతనిలో వచ్చిన ఆలోచనలు, అతని బాడీ లాంగ్వేజ్‌లో వచ్చిన చిన్నపాటి మార్పు గురించి కూడా దేవి చెప్పింది.
( అదే పుష్ప సళ్లు చూస్తూ మొడ్డా లేచిన దాని గురించి)

అంటే తను ఇప్పుడు లేచిన నా మొడ్డా గురించి మాట్లాడుతుందా

కృష్ణకు నమ్మశక్యం కాలేదు.

“ఇవన్నీ ఈమె ఎలా గమనించింది?”

అతని మెదడులో ఒక్కటే ప్రశ్న తిరుగుతోంది.

కృష్ణ:
“అసలు ఇవన్నీ ఎవరు చెప్తున్నారు నీకు?”

కొద్దిసేపు దేవి నుంచి రిప్లై లేదు.

కృష్ణ:
“నువ్వు అక్కడే ఉన్నావా?”

మళ్లీ కొంత నిశ్శబ్దం.

ఆ తర్వాత...

ప్రైవేట్ నంబర్ దేవి:
“అక్కడ లేకపోతే ఇంత ఖచ్చితంగా ఎలా చెప్తాను సార్?”

కృష్ణ చేతిలోని ఫోన్‌ కిందికి జారిపోయేంత పని అయింది.

అతను చుట్టూ చూశాడు.

రూమ్‌ తలుపు మూసే ఉంది.

కిటికీ కూడా మూసే ఉంది.

ఎవరూ లేరు.

కానీ తన గురించి ఇంత దగ్గరగా జరిగే విషయాలు ఒక ప్రైవేట్‌ నంబర్‌లో ఉన్న వ్యక్తికి ఎలా తెలుస్తున్నాయో మాత్రం అర్థం కావడం లేదు.

అతని ఆలోచనలు వేగంగా పరుగులు పెట్టాయి.

‘నన్ను ఎవరో గమనిస్తున్నారా?’

‘నా ఫ్రెండ్స్‌లో ఎవరో ఆమెకు చెప్తున్నారా?’

‘లేదా...?’

ఆ ఆలోచన దగ్గరే కృష్ణ ఆగిపోయాడు.

ఏదో ఒక విషయం తనకు తెలియకుండా జరుగుతోందన్న ఫీలింగ్‌ మాత్రం బలంగా వచ్చింది.

ఆ టెన్షన్‌లో కృష్ణ గ్లాస్‌ తీసుకున్నాడు.

ఈసారి నీళ్లు కలపకుండా మందును అలాగే ఒక్కసారిగా తాగేశాడు.

అది గొంతులోకి వెళ్లగానే...

కృష్ణకు ఒక్కసారిగా పొలమారింది.

దగ్గుతూ గ్లాస్‌ను టేబుల్‌పై పెట్టాడు.

అప్పుడే...

టింగ్...

మళ్లీ ఫోన్‌ వైబ్రేట్‌ అయ్యింది.

కృష్ణ దగ్గుతూనే ఫోన్‌ తీసుకున్నాడు.

దేవి నుంచి మెసేజ్‌.

ప్రైవేట్ నంబర్ దేవి:
“రా... అలా తాగకు!”

కృష్ణ ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టుడయ్యాడు.

అతని చేతిలోని ఫోన్‌ మెల్లగా కిందికి జారింది.

తనకు పొలమారిన విషయం కూడా ఆమెకు ఎలా తెలిసింది?

ఇప్పటివరకు ఆమె తన గతం గురించి తెలుసుకోవడం ఒక విషయం...

ఈరోజు ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవడం మరో విషయం...

కానీ...

తాను ఇప్పుడే మందు తాగి పొలమారిన విషయం కూడా ఆమెకు తెలిసింది.

అది మాత్రం కృష్ణకు వెన్నులో చలి పుట్టించింది.

ఫోన్‌ స్క్రీన్‌ వైపు చూస్తూ చాలా సేపు అలాగే కూర్చున్నాడు.

మ్యాచ్‌లో ఇండియా బ్యాటింగ్‌ కొనసాగుతూనే ఉంది.

కానీ కృష్ణకు ఇప్పుడు మ్యాచ్‌ కనిపించడం లేదు.

అతని మెదడులో మాత్రం ఒక్కటే ప్రశ్న తిరుగుతోంది...

“అసలు ఈ దేవి ఎవరు?”

అంతలో మళ్లీ మెసేజ్‌ వచ్చింది.

ప్రైవేట్ నంబర్ దేవి:
“ఎక్కువగా ఆలోచించకు సార్... నేను ఉన్నాను.”

కృష్ణ ఆ మెసేజ్‌ చూసి మరింత అయోమయంలో పడ్డాడు.

ఎందుకో...

ఆ మాటల్లో ఓదార్పు ఉందో...

లేక హెచ్చరిక ఉందో...

అతనికే అర్థం కాలేదు.

[Train222]

అలా ఆ అన్నోన్‌ నంబర్‌ దేవి నుంచి వచ్చిన మెసేజ్‌లలోనే కృష్ణ ఇంకా పూర్తిగా మునిగిపోయి ఉన్నాడు. దేవి ఎవరు? తన గురించి ఇంత సమాచారం ఆమెకు ఎలా తెలుస్తోంది? తాను చేస్తున్న పని కూడా ఆమెకు ఎలా తెలుస్తోంది? అనే ఆలోచనలు కృష్ణ తలలో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.

అంతలోనే...

ట్రింగ్... ట్రింగ్...

అంటూ మరో నంబర్‌ నుంచి కాల్‌ వచ్చింది.

కృష్ణ ఫోన్‌ స్క్రీన్‌ వైపు చూశాడు.

“ఈ టైమ్‌లో ఎవరా దేవుడా?”

అని అనుకుంటూ కాల్‌ ఎత్తడానికి కూడా కాసేపు ఆలోచించాడు.

మళ్లీ ఫోన్‌ మోగడంతో చివరికి కాల్‌ లిఫ్ట్‌ చేశాడు.

“హలో...”

అటువైపు నుంచి చాలా స్వీట్‌గా, పరిచయం ఉన్నట్టుగా ఒక అమ్మాయి వాయిస్‌ వినిపించింది.

“హాయ్... ఏం చేస్తున్నావ్? బిజీగా ఉన్నావా?”

కృష్ణకు అప్పటికే కొద్దిగా మత్తు ఉంది. దానికి తోడు దేవి మెసేజ్‌ల వల్ల తలలో ఉన్న కన్ఫ్యూజన్‌ ఇంకా తగ్గలేదు.

“ఎవరు మీరు?”

అని అడిగాడు.

అటువైపు అమ్మాయి కాసేపు మౌనంగా ఉండి చిన్నగా నవ్వింది.

“ఇంకా గుర్తుపట్టలేదా నువ్వు?”

“లేదు...”

“అయ్యో... వేస్ట్‌!”

కృష్ణ కనుబొమ్మలు ముడుచుకున్నాడు.

“వేస్ట్‌ ఏంటి? పేరు చెప్పకుండా నేను ఎలా గుర్తుపడతాను?”

“అంటే నా వాయిస్‌ కూడా గుర్తుపట్టలేదా?”

“వాయిస్‌ ఎక్కడో విన్నట్టుంది... కానీ సరిగ్గా గుర్తు రావడం లేదు.”

“సరే... ఇంకో క్లూ ఇస్తాను. ఈరోజు నాతో మాట్లాడావు.”

కృష్ణ ఒక్కసారిగా ఆలోచించాడు.

“ఈరోజా?”

“అవును.”

“ఎక్కడ?”

“కాలేజ్‌లో.”

కృష్ణకు ఇంకా అర్థం కాలేదు.

“అయ్యో... చెప్పు.”

అటువైపు నుంచి నవ్వు.

“నేను పుష్పను రా!”

కృష్ణ ఒక్కసారిగా నిటారుగా కూర్చున్నాడు.

“పుష్పా?!”

“అవును... నేనే.”

“అబ్బా... నువ్వా?”

“ఏంటి ఆ షాక్‌?”

“అది కాదు... నీ వాయిస్‌ ఫోన్‌లో ఇలా ఉంటుందని అనుకోలేదు.”

“మరి ఎలా ఉంటుందని అనుకున్నావ్?”

“అది...”

కృష్ణ మాట ఆపేశాడు.

“సరే వదిలేయ్.”

పుష్ప నవ్వింది.

“అయితే చెప్పు... ఏం చేస్తున్నావ్?”

“మ్యాచ్‌ చూస్తున్నా.”

“ఏ మ్యాచ్‌?”

“ఇండియా–పాకిస్థాన్‌ 2011 వరల్డ్‌కప్‌.”

“ఇప్పుడా?”

“అవును.”

“ఎంత పాత మ్యాచ్‌ అది!”

“మ్యాచ్‌ పాతదైనా ఫీలింగ్‌ మాత్రం కొత్తగానే ఉంటుంది.”

“అబ్బో... డైలాగులు కూడా వేస్తున్నావ్.”

ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

కొద్దిసేపు సాధారణ విషయాల గురించి మాట్లాడుకున్నారు.

“తిన్నావా?” అని పుష్ప అడిగింది.

“తిన్నా. నువ్వు?”

“నేనూ.”

“ఇప్పుడు రూమ్‌లోనే ఉన్నావా?”

“అవును.”

“ఒంటరిగా?”

“అవును.”

పుష్ప కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.

“కృష్ణ...”

“హ్మ్?”

“నిన్ను ఒకటి అడగనా?”

“అడుగు.”

“ఈరోజు నీకు నేను మెసేజ్‌ చేశానా?”

కృష్ణ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

“అదేంటి?”

“అంటే... నాకు తెలియదు.”

కృష్ణ వెంటనే అడిగాడు.

“అయితే ఇంతకుముందు నాకు మెసేజ్‌ చేసింది నువ్వే కాదా?”

“నేనా? అసలు ఏ మెసేజ్‌?”

“ప్రైవేట్‌ నంబర్‌ నుంచి.”

“లేదు కృష్ణ. నేను నీకు మెసేజ్‌ చేయలేదు.”

కృష్ణ మళ్లీ షాక్‌ అయ్యాడు.

“నువ్వు కాదా?”

“కాదు.”

“సరే... వదిలేయ్.”

అని చెప్పి ఆ విషయం దాటవేశాడు.

“అయితే నా నంబర్‌ నీకు ఎలా దొరికింది?”

“నిన్న సాయంత్రం కాలేజ్‌ రిజిస్టర్‌లో తీసుకున్నాను.”

“అలా అయితే?”

“అవును. నిన్న నిన్ను అడగాలని అనుకున్నా... అడగడానికి కాస్త మొహమాటంగా అనిపించింది.”

“మొహమాటం ఎందుకు?”

“అలా...”

అంటూ పుష్ప నవ్వింది.

కృష్ణకు ఆమె మాటల్లో ఏదో తెలియని ఆప్యాయత అనిపించింది.

కొద్దిసేపు మళ్లీ ఇద్దరూ మాట్లాడుకున్నారు.

కానీ కృష్ణ మనసులో మాత్రం ఉదయం జరిగిన విషయం పదేపదే గుర్తుకొస్తోంది.

పుష్ప ఎవరో ఒకరితో చాలా సీరియస్‌గా ఫోన్‌లో మాట్లాడటం అతను గమనించాడు.

ఇప్పుడు ధైర్యం చేసి అడగాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

“పుష్ప...”

“హ్మ్?”

“ఉదయం నువ్వు ఫోన్‌లో ఎవరితో మాట్లాడుతున్నావ్?”

అటువైపు ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం.

“ఎవరితో?”

“అదే... ఉదయం.”

“ఏం లేదు కృష్ణ.”

“ఏదో ఉంది. నేను చూసాను.”

పుష్ప సమాధానం చెప్పలేదు.

“ఎవరైనా ఫ్రెండ్‌నా?”

మళ్లీ మౌనం.

కృష్ణ పరిస్థితిని అర్థం చేసుకున్నాడు.

“సరే... చెప్పకపోతే వద్దు.”

“అలా కాదు కృష్ణ.”

“నీకు నేను బయట వ్యక్తిలా అనిపిస్తే చెప్పొద్దు. నేను బలవంతం చేయను.”

ఆ మాట పుష్పను మరింత కదిలించింది.

“అలా అనకు.”

“మరి?”

“నువ్వు నాకు బయట వ్యక్తి కాదు.”

ఆమె గొంతులో చిన్న వణుకు.

“నిజం చెప్పాలంటే... ఈ బెంగళూరులో నాకు మంచి ఫ్రెండ్‌ ఎవరైనా ఉన్నారంటే అది నువ్వే.”

కృష్ణ ఏమీ మాట్లాడలేదు.

పుష్ప మెల్లగా కొనసాగించింది.

“కాలేజ్‌ మొత్తం మీద నాకు నువ్వంటేనే చాలా నమ్మకం. నిన్ను చూసినప్పటి నుంచి... ఏదో తెలియని కంఫర్ట్‌ అనిపిస్తుంది. అందుకే ఈ విషయం నీకు చెప్పాలా వద్దా అని ఇంతసేపు ఆలోచిస్తున్నాను.”

కృష్ణ స్వరం మృదువైంది.

“పుష్ప... ఏం జరిగిందో చెప్పు.”

“చెప్పడానికి భయంగా ఉంది.”

“నాకు చెప్తే ఏం అవుతుంది?”

“నువ్వు ఏమనుకుంటావో...”

“ఏం అనుకోను.”

“నిజంగా?”

“నిజంగా. ఏం జరిగిందో మొత్తం చెప్పు. అప్పుడే నేను నీకు సహాయం చేస్తాను. నువ్వు చెప్పిన విషయం బయటికి వెళ్లకుండా చూసుకుంటాను. ఇది నా మాట.”

ఆ మాట విన్న వెంటనే పుష్ప కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

కొన్ని క్షణాలు ఆమె మాట్లాడలేకపోయింది.

తర్వాత మెల్లగా...

“సరే కృష్ణ... చెప్తాను.”

అంది.

“నేను కాలేజ్‌కి వచ్చిన మొదటి రోజు నీకు గుర్తుందా?”

“హ్మ్...”

“ఆ రోజు నాకు వహీదా పరిచయమైంది.”

వహీదాతో పరిచయం

పుష్ప జ్ఞాపకాల్లోకి వెళ్లిపోయింది.

కాలేజ్‌కి వచ్చిన మొదటి రోజు. కొత్త ప్రదేశం. కొత్త ముఖాలు. ఎవరితో మాట్లాడాలో కూడా అర్థం కాని పరిస్థితి.

అప్పుడే పక్క నుంచి ఒక అమ్మాయి వచ్చి...

“హాయ్... నువ్వు కూడా కొత్తగా జాయిన్‌ అయ్యావా?”

అని అడిగింది.

పుష్ప నవ్వుతూ...

“అవును. నువ్వు?”

“నేనూ. నా పేరు వహీదా.”

“నేను పుష్ప.”

“నీది ఏ ఊరు?”

“ఆంధ్రప్రదేశ్‌.”

“అరే... నేనూ తెలుగు.”

ఆ ఒక్క మాటతో ఇద్దరికీ వెంటనే పరిచయం పెరిగిపోయింది.

“నువ్వు ఎక్కడి నుంచి వచ్చావ్?”

“నేను కూడా ఆంధ్రప్రదేశ్‌ నుంచే. బెంగళూరులో కొత్తగా ఉండటం కాస్త కష్టంగా ఉంది.”

“నాకూ అలాగే ఉంది.”

“అయితే మనిద్దరం ఫ్రెండ్స్‌.”

“డీల్‌!”

అంటూ వహీదా నవ్వింది.

ఆ రోజు క్లాస్‌లు, లెక్చరర్లు, హాస్టల్‌, కాలేజ్‌ గురించి ఇద్దరూ చాలాసేపు మాట్లాడుకున్నారు.

అలా మొదటి రోజే వాళ్లిద్దరూ బాగా కలిసిపోయారు.

కొంతసేపటి తర్వాత వహీదా ఒక్కసారిగా...

“పుష్పా... నాకు వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లాలి.”

“సరే. వెళ్దాం.”

“నువ్వు కూడా వస్తావా?”

“వస్తా.”

అంటూ ఇద్దరూ కలిసి వెళ్లారు.

అక్కడ ఏదో అనుమానాస్పదంగా ఎవరో తమను గమనిస్తున్నారనే విషయం వాళ్లకు అసలు తెలియదు.

వాళ్లు అక్కడి నుంచి వచ్చేశారు.

ఆ విషయం అక్కడితో అయిపోయిందనుకున్నారు.

కానీ రెండు రోజుల తర్వాత...

వహీదా ఫోన్‌కు వాట్సాప్‌లో ఒక మెసేజ్‌ వచ్చింది.

ఆ మెసేజ్‌ చూసిన వెంటనే ఆమె ముఖం తెల్లబడిపోయింది.

“పుష్పా...”

“ఏమైంది?”

“ఇది చూడు.”

పుష్ప ఫోన్‌ తీసుకుని చూసింది.

ఆమెకు కూడా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.

తమకు తెలియకుండా తీసిన వాష్ రూమ్ లో తాము nude ga ఉండే ఫొటోలు ఉన్నాయి.

“ఇవి ఎవరు తీశారు?”

“నాకు తెలియదు.”

అదే సమయంలో పుష్ప ఫోన్‌కు కూడా అదే నంబర్‌ నుంచి మెసేజ్‌ వచ్చింది.

ఇద్దరూ భయంతో ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.



వహీదా కళ్లలో నీళ్లు.

“ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం పుష్పా?”


పుష్ప కూడా షాక్ తో ఒక రెండు నిమిషాలు తన కళ్ళు మూసుకుని
“ముందు అతనికి కాల్‌ చేద్దాం.”

వాళ్లు ఆ నంబర్‌కు కాల్‌ చేశారు.

అవతల వ్యక్తి కాల్‌ ఎత్తాడు.

వహీదా వణుకుతూ...

“ఎవరు మీరు? ఈ ఫొటోలు ఎందుకు తీశారు

అని అడిగింది.

అతను మాత్రం ప్రశాంతంగా...

“రేపు ఉదయం కాలేజ్‌ పార్కింగ్‌ దగ్గరకు రండి.”

“ఎందుకు?”

“అక్కడ మాట్లాడుకుందాం.”

“మేము రాము.” అని వణుకుతున్న గొంతుతో

అని వహీదా చెప్పగానే...

“అయితే ఈ ఫొటోలు ఎక్కడికి వెళ్తాయో మీకే తెలుసు.”

అని బెదిరించాడు.

అయితే పుష్ప,వహీదా ఇద్దరూ కూడా ఎంత ఆలోచించినా వాళ్లకు ఏం చేయాలో తోచలేదు
ఇక ఆఖరికి అక్కడకు వెళ్ళాలని నిర్ణయం తీసుకున్నారు.

మరుసటి రోజు ఉదయం భయపడుతూనే పుష్ప, వహీదా పార్కింగ్‌ దగ్గరకు వెళ్లారు.

అక్కడ నిలబడి ఉన్న వ్యక్తిని చూసిన వెంటనే...

ఇద్దరూ షాక్‌ అయ్యారు.

అతను బయట నుంచి వచ్చిన వ్యక్తి కాదు.

కాలేజ్‌లోనే గత రెండేళ్లుగా పనిచేస్తున్న స్వీపర్‌.

అతని సొంతూరు బెంగాల్‌.

అతడు చాలా రిలాక్స్డ్ గా అక్కడ ఒక చిన్న స్టూల్ పై కూర్చొని ఉన్నాడు.వాళ్ల ఫొటోలు చూస్తూ అభ ఏం ఉన్నారే అనుకున్నాడు మనసులో

వీళ్ళు వచ్చిన విషయం గమనించి

హో వచ్చారా డార్లింగ్స్

మర్యాదగా మాట్లాడండి

మర్యాదగా నా ఈ ఫోటోలలో మీ అందాలు చూస్తుంటే ఆగలేకపోతున్నానే ఒక్కొక్కరికీ
ఎంత ఇచ్చి మిమ్మల్ని దెంగానా తక్కువేనే అంటూ వాళ్ళతో అసభ్యంగా మాట్లాడుతున్నాడు.

అయితే వాళ్ళు చుట్టూ చూసుకున్నారు. అది కాలేజ్ కి చాలా దూరంగా ఉండటం అందులోని చుట్టూ అడవిలో ఉన్నట్లు ఉంది.

వహీదా కొంచెం ధైర్యం తెచ్చుకొని మా ఫొటోలు డిలీట్ చెయ్యకపోతే సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్లకు ఫిర్యాదులను చేస్తాం అని బెదిరించింది.

అప్పుడు అతను అభ చ వెళ్ళు చై, మీరు నేను చెప్పినట్లు వినకపోతే ఈ పార్కింగ్ నుంచి బయటకు వెళ్ళే లోపు కాలేజ్ తో పాటు నెట్ వాడే ప్రతి ఒక్కరూ మీ అందాలను కనువిందు చేసుకుంటారు.

“మీకు అర్థమైందిగా... ఇవి నా దగ్గర ఉన్నాయి.”

అంటూ వాటిని చూపించాడు.

వాళ్లు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయారు.

ఏంటి ఆలోచిస్తున్నారు.

పుష్ప చెప్పండి ఇప్పుడు మేము ఏంచేయాలి.ఎంత ఇవ్వాలి

స్వీపర్:- నాకు డబ్బులు ఎందుకే నాకు మీరు కావాలి నాకు ఒక్కోరోజు ఒక్కోలా మీతో ఆడుకుంటా అంటూ తన సైకో తనం బయటపెట్టాడు.

వాళ్ళు ఒకరికి ఒకరు మొహాలు చూసుకునే సమయం లోనే

వాడు ప్యాంట్ కిందకు లాగి వాడి 6 ఇంచుల మొడ్డతో వాళ్ళను చూస్తూ మొడ్డా కొట్టుకుంటున్నాడు.

పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ వాడిని చూసి వెంటనే కళ్ళు మూసుకున్నారు.

కళ్ళు తెరిచి నేను చేసేది చూడండి లేదంటే ఇప్పుడే photo lu send చేస్తా అని వాళ్లను బెదిరించాడు.

అతని ప్రవర్తన మరింత అసహ్యంగా మారడంతో ఇద్దరూ భయంతో అక్కడి నుంచి బయటపడాలని ప్రయత్నించారు.

వెంటనే కళ్ళు తెరిచి వాడి మొడ్డా వైపు చూస్తున్నారు.

మనసులో పుష్ప ( చా ఏంట్రా ఇ బతుకు, అనుకుంటూ జీవితం లో మొదటి సారి ఒక మొగాడి మొడ్డా ను రియల్ చూసింది, ఏదో వింతగా ఉంది. అప్పుడప్పు ఊరిలోని స్నేహితులతో కలసి బూతు పుస్తకాలతో చూసింది.కానీ ఇక్కడ తను మొదటి సారి రియల్ గా చూస్తున్న అన్న ఫీలింగ్ కంటే విడి బ్లాక్మెయిల్ కు ఉన్న భయం వల్ల ఎంజాయ్ చెయ్యలేకపోతుంది.)

ఇక వహీదా ( వాడి మొడ్డా వైపు తదేకంగా చూస్తూ ఉంది. అప్పటికే ఒకటికి రెండు సార్లు ఇంట్లో అన్న వదినలు, అక్క బావలు దెంగించుకుంటుంటే చూసింది ఇంట్లో. కానీ తను మొదటగా చూసిన అబ్బాయి మొడ్డా ఇలా చూడటం నచ్చకపోయినా ఇక తప్పదు అన్నట్లు ఉంది.)

వాళ్లు చూస్తున్న వాడికి ఎంతకి కాకపోవడం తో ఫోన్ open చేసి
వహీదా, పుష్ప ల బాత్ రూమ్ ఫోటోలు చూస్తూ అబ్బా లంజల్లారా ఏం ఉన్నారే అంటూ స్పీడ్ మొడ్డా ఆడించుకున్నాడు. వెంటనే కారిపోయింది. అది వెళ్ళి రెండు అడుగుల దూరం లో ఉన్న వహీదా కాళ్ళ మీద పడింది. దీంతో వహీదా వెంటనే చి చి అనుకుంటూ అక్కడే కొంచెం దూరం లో ఉన్న కొళాయి వైపు పరుగెత్తింది.

పుష్ప భయపడుతూ అతని వైపు చూసింది.

కానీ అతను మళ్లీ బెదిరించాడు.

“నేను మళ్లీ ఫోన్‌ చేసినప్పుడు రావాలి. లేదంటే ఫొటోలు బయటకు వెళ్తాయి.”

అని బెదిరించాడు.

పుష్ప గొంతు వణికింది.

“మేము ఎవరికీ చెప్పలేకపోయాం కృష్ణ. కాలేజ్‌లో విషయం బయటకు వస్తే ఏం జరుగుతుందో అని భయపడ్డాం.”

“తర్వాత?”

“కొన్ని రోజుల తర్వాత మళ్లీ ఈరోజు అతని నుంచి కాల్‌ వచ్చింది.”

“ఏం అన్నాడు?”

“రేపు కాలేజ్‌కి గంట ముందే రావాలని చెప్పాడు.”

పుష్ప ఏడుపును ఆపుకోలేకపోయింది.
రేపు ఇంకేం చేస్తాడు అన్న భయం తో

“అందుకే ఈరోజు ఉదయం అతనితో మాట్లాడాను.”

కృష్ణ నిశ్శబ్దంగా వింటున్నాడు.

“అతను మళ్లీ అదే ఫొటోలతో బెదిరిస్తున్నాడు కృష్ణ. మేము వెళ్లకపోతే వాటిని బయట పెడతానంటున్నాడు.”

“వహీదా కూడా వస్తుందా?”

“అవును.”

“మీరు ఎవరికైనా ఈ విషయం చెప్పారా?”

“లేదు.”

“ఎందుకు?”

“భయంతో...”

అంటూ పుష్ప ఏడ్చింది.

“కృష్ణ... నాకు చాలా భయంగా ఉంది.”

కృష్ణ కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు.

తర్వాత చాలా గంభీరంగా...

“పుష్ప... నేను నీకు చెప్పిన మాట గుర్తుందా?”

“ఏంటి?”

“నువ్వు చెప్పిన విషయం విన్నాకే నేను నీకు సహాయం చేస్తాను అన్నాను.”

“హ్మ్...”

“ఇప్పుడు మొత్తం చెప్పావు. ఇక నువ్వు ఒంటరిగా దీన్ని ఎదుర్కోవాల్సిన అవసరం లేదు.”

పుష్ప కళ్లలో కన్నీళ్లు ఉన్నప్పటికీ అతని మాటల్లో మొదటిసారి కొంచెం ధైర్యం కనిపించింది.

“కృష్ణ...”

“ఏం జరిగినా సరే, రేపు మీరు భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. కానీ ఒక విషయం మాత్రం చేస్తావు.”

“ఏంటి?”

రేపు మీరు వెళ్ళండి

వాట్ అంటూ ఫోన్ లో పుష్ప గట్టిగా అరిచింది.

దీంతో కృష్ణ పూర్తి గా చెప్పేది విను అన్నాడు

పుష్ప మౌనంగా విన్నది.

నేను మీతో ఉంటాను, నేను ఏం చెయ్యాలో చేస్తా

రేపు బ్లూ టూత్ పెట్టుకోండి నువ్వు వహీదా అక్కడ ఏం చెయ్యాలో నేను మీకు చెప్తా

అది కృష్ణ అంటూ ఉండగా పుష్ప దీర్ఘం తీసింది.

నేను ఉన్నాగా నీకు భయమేలా అన్నాడు కృష్ణ

ఆమెకు కృష్ణపై ఉన్న నమ్మకం ఆ క్షణంలో మరింత పెరిగింది.

సరే ఇంకా పడుకో లేట్ అయ్యింది.

గుడ్ నైట్ అన్నాడు.

కృష్ణ ఇచ్చిన భరోసాతో పుష్ప కూడా మనసులో ఉన్న భయం, బాధ రెండు తగ్గిపోయాయి. దీంతో తాను కూడా సంతోషంగా భాయ్ గుడ్ నైట్ అని చెప్పి కాల్ కట్ చేసింది.

అయితే కృష్ణ మనసులో మాత్రం మరో ప్రశ్న మెదిలింది.


అదే సమయంలో తన ప్రతి కదలికను గమనిస్తున్నట్టు మాట్లాడుతున్న దేవి అనే మరో ప్రైవేట్‌ నంబర్‌...

ఈ రెండు విషయాలకు ఏమైనా సంబంధం ఉందా?

ఆ రాత్రి కృష్ణకు అర్థం కాని మిస్టరీలు ఒక్కొక్కటిగా అతని ముందుకు వస్తూనే ఉన్నాయి.

[Train222]

పుష్ప తన మనసులో దాచుకున్న విషయాన్ని కృష్ణకు చెప్పిన తర్వాత, ఇంతకాలం గుండెల్లో మోస్తున్న భారం కొంత తగ్గినట్టుగా అనిపించింది. భయం పూర్తిగా పోకపోయినా, కనీసం తన సమస్యను అర్థం చేసుకునే వ్యక్తి తన పక్కన ఉన్నాడనే ధైర్యం వచ్చింది.
కొద్దిసేపు కృష్ణతో మాట్లాడిన తర్వాత పుష్ప కాస్త ప్రశాంతంగా అయ్యింది.
కృష్ణ చెప్పిన మాటలు ఆమెకు మళ్లీ మళ్లీ గుర్తొస్తున్నాయి.
“నువ్వు ఒంటరిగా దీన్ని ఎదుర్కోవాల్సిన అవసరం లేదు.”
ఆ మాట ఆమెకు ఏదో తెలియని ధైర్యాన్ని ఇచ్చింది.
అయితే వెంటనే తనకు గుర్తొచ్చింది వహీదా.
‘ఈ విషయం కృష్ణకు చెప్పాను. వహీదాకు కూడా వెంటనే చెప్పాలి. లేదంటే రేపు ఉదయం ఏం చేయాలో ఆమెకు తెలియదు.’
అనుకుంటూ పుష్ప ఫోన్‌ చేతిలోకి తీసుకుంది.
వహీదా నంబర్‌ ఓపెన్‌ చేసింది.
అప్పుడే స్క్రీన్‌పై కనిపించిన సమయం చూసి ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయింది.
2:50 AM
“అయ్యో... ఇంత రాత్రి అయిపోయిందా?”
అని తనలో తానే అనుకుంది.
వహీదాకు ఇప్పుడు కాల్‌ చేస్తే ఆమె భయపడే అవకాశం ఉంది. అంతేకాదు, రేపు ఉదయం కాలేజ్‌కు వెళ్లాల్సి ఉంది.
‘ఇప్పుడే చెప్పడం కంటే తెల్లారగానే చెబితే మంచిది.’
అని నిర్ణయించుకుంది.
ఫోన్‌ను పక్కన పెట్టి మంచంపై పడుకుంది.
కానీ నిద్ర మాత్రం వెంటనే రాలేదు.
కృష్ణతో మాట్లాడిన మాటలు...
తనకు జరిగిన సంఘటన...
రేపు కాలేజ్‌లో ఏం జరుగుతుందో అన్న భయం...
ఇవన్నీ ఆమె మనసులో తిరుగుతూనే ఉన్నాయి.
చివరికి ఎప్పుడో తెలియకుండా నిద్రలోకి జారుకుంది.

ఉదయం నిద్ర లేచిన వెంటనే పుష్పకు మొదట గుర్తొచ్చింది వహీదానే.
ఫోన్‌ తీసుకుని టైమ్‌ చూసింది.
వెంటనే వహీదా నంబర్‌కు కాల్‌ చేసింది.
కొన్ని రింగుల తర్వాత వహీదా ఫోన్‌ ఎత్తింది.
వహీదా:
“హలో... పుష్పా?”
పుష్ప స్వరం కొంచెం నెమ్మదిగా ఉంది.
పుష్ప:
“వహీదా... నిద్ర లేపేశానా?”
వహీదా:
“లేదు... చెప్పు. ఏమైంది?”


“అయితే నువ్వు కృష్ణకు మన విషయం మొత్తం చెప్పేశావన్నమాట?”

“హ్మ్... చెప్పేశాను.”

“అతను ఏం అన్నాడు?”

“నాకు సహాయం చేస్తానన్నాడు. భయపడొద్దన్నాడు.”

“అది సరే... కానీ నువ్వు నిన్న ఆదివారం ఉదయం ఏం చేశావో చెప్పావా?”

పుష్ప కాసేపు మౌనంగా ఉండి...

“అవును... అది కూడా చెప్పాను.”

“ఏంటి?”

“నిన్న ఉదయం ఆ స్వీపర్‌గాడు నాకు ఫోన్‌ చేశాడు కదా...”

“హ్మ్.”

“నేను వాడితో ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నప్పుడు కృష్ణ నన్ను చూశాడు.”

వహీదా ఒక్కసారిగా అడిగింది.

“కృష్ణ చూశాడా?”

“అవును.”

“ఏం చూశాడు?”

“నేను భయపడుతూ మాట్లాడుతున్నాను. నా ముఖం కూడా సరిగ్గా లేదు. ఫోన్‌లో వాడు ఏం చెప్తున్నాడో వింటూ నేను టెన్షన్‌ పడుతున్నాను.”

“మరి కృష్ణ ఏం చేశాడు?”

“మొదట ఏం అడగలేదు. నేను ఫోన్‌ పెట్టే వరకు వెయిట్‌ చేశాడు.”

“అతనికి అప్పుడే ఏదో అనుమానం వచ్చి ఉంటుంది.”

“వచ్చి ఉంటుంది.”

“తర్వాత?”

పుష్ప చిన్నగా నవ్వింది.

“ఫోన్‌ పెట్టిన తర్వాత ‘ఏమైంది?’ అని అడిగాడు.”

“నువ్వు చెప్పావా?”

“లేదు. అప్పటికి చెప్పే ధైర్యం నాకు లేదు.”

“మరి?”

“ఏం లేదని చెప్పాను.”

వహీదా నవ్వింది.

“నీ ముఖం చూస్తేనే ఏదో ఉందని తెలిసిపోతుంది. అయినా కృష్ణ నమ్మేశాడా?”

“లేదు. నన్ను చూస్తూనే ఉన్నాడు.”

“అదిగో!”

“ఏంటది?”

“అతనికి నీ మీద ఎంత కేర్‌ ఉందో అక్కడే అర్థమవుతోంది.”

పుష్ప మౌనంగా నవ్వింది.

“అలా ఏమీ కాదు.”

“సరే... తర్వాత?”

“నేను చాలా డల్‌గా ఉండటంతో కృష్ణ ‘ఇలా రా... బయటకు వెళ్దాం’ అన్నాడు.”

“ఎక్కడికి?”

“అలా బయటకు తీసుకెళ్లాడు.”

“అయ్యో!”

వహీదా కావాలనే గేలి చేసింది.

“ఆదివారం ఉదయం... కృష్ణతో బయటకు వెళ్లావా?”

“అవును. అందులో అంత వింత ఏంటి?”

“ఏం లేదు... ఏమీ లేదు.”

అంటూ వహీదా నవ్వింది.

“మరి బయట ఏం తిన్నారు?”

“ఎగ్‌ దోస.”

“ఎగ్‌ దోసా?”

“హ్మ్.”

“అంటే నిన్ను నార్మల్‌ చేయడానికి కృష్ణ నిన్ను ఎగ్‌ దోస తినిపించాడా?”

“తినిపించడం కాదు. ఇద్దరం కలిసి తిన్నాం.”

“అదే కదా నేను చెప్తున్నది!”

వహీదా నవ్వింది.

“ఏంటి?”

“నువ్వు సమస్యలో ఉన్నప్పుడు కూడా నీకు ధైర్యం చెప్పడానికి కృష్ణ బయటకు తీసుకెళ్లాడు. నీకు ఇష్టమైనది తినిపించాడు. నువ్వు కూడా అతనితో వెళ్లావు.”

“అందులో తప్పేముంది?”

“తప్పేమీ లేదు.”

“మరి?”

“నువ్వు కృష్ణకు కాస్త ఎక్కువ ఇంపార్టెన్స్‌ ఇస్తున్నావేమో అనిపిస్తోంది.”

పుష్ప కాసేపు మౌనంగా ఉంది.

“అతను నాకు మంచి ఫ్రెండ్‌.”

“అది నాకు తెలుసు.”

“ఈ బెంగళూరులో నాకు నిజంగా చెప్పుకోదగ్గ ఫ్రెండ్‌ ఎవరైనా ఉన్నారంటే కృష్ణే.”

“అది కూడా తెలుసు.”

“నాకు ఏదైనా సమస్య వస్తే మొదటగా గుర్తొచ్చేది అతనే.”

వహీదా వెంటనే మాట అందుకుంది.

“అదే కదా నేను చెప్తున్నది!”

“ఏం చెప్తున్నావు?”

“కృష్ణ అంటే నీకు మామూలు ఫ్రెండ్‌ కంటే కాస్త ఎక్కువ.”

పుష్ప వెంటనే...

“వహీదా!”

అని నవ్వుతూ మందలించింది.

“ఏంటి వహీదా?”

“ఏమీ లేదు. నీకు కోపం వస్తే మాత్రం విషయం నిజమే అనిపిస్తుంది.”

“అలా ఏమీ లేదు.”

“అయితే నిన్న ఉదయం అతను నిన్ను ఎగ్‌ దోస తినడానికి తీసుకెళ్లినప్పుడు నీకు అంత సంతోషం ఎందుకు వచ్చింది?”

పుష్ప ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా అయింది.

“సంతోషం అంటే...”

“చెప్పు.”

“నిజం చెప్పాలంటే...”

అంటూ పుష్ప కాసేపు ఆగింది.

“ఆ సమయంలో నాకు చాలా భయంగా ఉంది. ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. కానీ కృష్ణ నాతో అలా మాట్లాడటం, నన్ను బయటకు తీసుకెళ్లడం వల్ల కొంచెం ధైర్యం వచ్చింది.”

వహీదా ఈసారి గేలి చేయకుండా మృదువుగా అడిగింది.

“అతనిపై నీకు నమ్మకం చాలా ఉందా?”

“చాలా.”

“క్రష్‌ కూడా ఉందా?”

పుష్ప కొద్దిసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు.

తర్వాత చిన్నగా నవ్వింది.

“ఏమో... ఉండొచ్చు.”

“అదిగో!”

వహీదా నవ్వుతూ అంది.

“ఇప్పుడైనా ఒప్పుకున్నావు.”

“కానీ నేను అతనికి ఏమీ చెప్పలేదు.”

“అతనికి చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. ముందు మన సమస్య నుంచి బయటపడదాం.”

“అవును.”

పుష్ప స్వరం మళ్లీ సీరియస్‌గా మారింది.

“అందుకే నీకు ఈ విషయం చెప్పాను. కృష్ణకు చెప్పడం వల్ల మనకు ఏదైనా సహాయం దొరుకుతుందేమో అనిపించింది.”

వహీదా కూడా అంగీకరించింది.

“నిజమే పుష్పా. నిన్ను కృష్ణతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు నేను గమనించాను. అతను నీ మాటలను సీరియస్‌గా తీసుకుంటాడు.”

“అవును.”

“మరి మనం అతని సహాయం తీసుకుందాం.”

“హ్మ్.”

కొద్దిసేపు ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు.

ఆ తర్వాత వహీదా మళ్లీ తన పాత చిలిపితనంతో...

“కానీ ఒకటి మాత్రం నిజం.”

“ఏంటి?”

“నిన్ను నార్మల్‌ చేయడానికి ఎగ్‌ దోస తినడానికి తీసుకెళ్లిన కృష్ణ... నీకు ఎంత ఇంపార్టెంట్‌ అయ్యాడో మాత్రం ఇప్పుడు నాకు క్లియర్‌గా అర్థమైంది.”

పుష్ప నవ్వుతూ...

“నువ్వు ఎప్పటికీ మారవు.”

“నువ్వు కృష్ణ గురించి చెప్పడం ఆపితే నేనూ ఆపేస్తా.”

“అయితే నేను ఏమీ చెప్పను.”

“సరే...”

అని వహీదా నవ్వింది.

“ముందు ఈ సమస్య నుంచి బయటపడదాం. తర్వాత నీ కృష్ణ కథ వింటా.”

“అది నా కృష్ణ కాదు!”

“సరే... సరే... నీ ‘మంచి ఫ్రెండ్‌’ కృష్ణ.”

అంటూ వహీదా మరోసారి ఆటపట్టించింది.

పుష్ప కూడా నవ్వింది.

కానీ ఆ నవ్వు వెనుక మాత్రం ఒక నిజం ఉంది.

కృష్ణ తనకు కేవలం ఒక క్లాస్‌మేట్‌ కాదు... తనకు తెలియకుండానే తన మనసులో ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిగా మారుతున్నాడు.

మరోవైపు, ఆ నవ్వు వెనుక దాగి ఉన్న అసలు సమస్య మాత్రం ఇంకా అలాగే ఉంది.

ఆ స్వీపర్‌... అతని బెదిరింపులు... రేపు కాలేజ్‌లో గంట ముందే రావాలన్న ఆదేశం...

ఇప్పుడు మాత్రం పుష్పకు ఒక చిన్న ధైర్యం ఉంది.

తన పక్కన కృష్ణ ఉన్నాడు.

[Train222]

కొద్దిసేపటి తర్వాత ఇద్దరూ హాస్టల్‌ నుంచి కాలేజ్‌కు బయలుదేరారు.
బయటకు వచ్చినా వాళ్లిద్దరి మనసుల్లో మాత్రం ఆ స్వీపర్‌ గురించిన భయం అలాగే ఉంది.
పుష్ప మెల్లగా అంది.
“వహీదా... కృష్ణకు చెప్పాక కొంచెం ధైర్యంగా ఉంది. కానీ ఆ ఫొటోలు అతని దగ్గర ఉన్నాయన్న విషయం గుర్తొస్తే మళ్లీ భయంగా ఉంది.”
“నాకూ అలాగే ఉంది.”
“ఏం చేస్తాడో?”
“ఏదైనా చేస్తే కృష్ణ మనకు సహాయం చేస్తానన్నాడు కదా.”
“హ్మ్...”
ఇద్దరూ నడుచుకుంటూ కాలేజ్‌ వైపు వెళ్తుండగా...
టింగ్...
అంటూ పుష్ప ఫోన్‌కు మెసేజ్‌ వచ్చింది.
ఆమె ఫోన్‌ తీసి చూసింది.
అదే స్వీపర్‌ నంబర్‌.
మెసేజ్‌ చదివిన వెంటనే ఆమె ముఖం మారిపోయింది.
“ఏమైంది?”
అని వహీదా అడిగింది.
పుష్ప ఫోన్‌ ఆమెకు చూపించింది.
“మధ్యాహ్నం 2 గంటలకు పార్కింగ్‌లో ఉన్న టీ రూమ్‌ దగ్గరకు ఇద్దరూ రావాలి.”
వహీదా ముఖంలో కూడా భయం కనిపించింది.
“మళ్లీ పిలుస్తున్నాడు.”
“అవును.”
“ఇప్పుడు?”
“ముందు కృష్ణకు చెప్పాలి.”
అంటూ ఇద్దరూ వేగంగా కాలేజ్‌ వైపు నడిచారు.
కానీ వాళ్లకు తెలియకుండా...
హాస్టల్‌ నుంచి కొంత దూరంలోనే ఆ స్వీపర్‌ నిలబడి వాళ్లను గమనిస్తున్నాడు.
వాళ్లు కాలేజ్‌ ఎంట్రన్స్‌ దగ్గరకు చేరుకునే సమయానికి అతను కూడా అక్కడికి వచ్చాడు.
పుష్ప, వహీదాలను చూసి...
ఫోన్‌ వైపు చూపిస్తూ...
“మెసేజ్‌ చూశారా?”
అన్నట్టుగా సైగ చేశాడు.
ఆ సైగ చూసిన ఇద్దరికీ మరోసారి వెన్నులో వణుకు పుట్టింది.
వాళ్లు ఏమీ మాట్లాడకుండా లోపలికి వెళ్లిపోయారు.
ఇక నేరుగా కృష్ణను కలవాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

కాలేజ్‌లోకి వెళ్లిన వెంటనే పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ నేరుగా కృష్ణ కోసం వెతికారు.

కృష్ణ ఒక చోట నిలబడి ఫోన్‌ చూస్తూ కనిపించాడు.

“కృష్ణ...”

అని పుష్ప పిలవడంతో అతను ఫోన్‌ పక్కన పెట్టి వాళ్ల వైపు చూశాడు.

“ఏమైంది?”

పుష్ప తన ఫోన్‌ తీసి స్వీపర్‌ పంపిన మెసేజ్‌ చూపించింది.

“ఇది ఇప్పుడే పంపాడు.”

కృష్ణ మెసేజ్‌ చదివాడు.

“మధ్యాహ్నం 2 గంటలకు పార్కింగ్‌లో ఉన్న టీ రూమ్‌ దగ్గరకు ఇద్దరూ రావాలి.”

కృష్ణ ముఖం ఒక్కసారిగా సీరియస్‌గా మారింది.

“మీరు భయపడకండి.”

“కృష్ణ... వాడు మమ్మల్ని మళ్లీ ఎందుకు పిలుస్తున్నాడో అర్థం కావడం లేదు.”

అని వహీదా భయంగా అంది.

“అందుకే మనం తొందరపడకూడదు.”

అని కృష్ణ చెప్పాడు.

“ఇప్పుడు మీరు ఇద్దరూ నా మాట జాగ్రత్తగా వినండి.”

అంటూ తన బ్యాగ్‌ తెరిచి రెండు చిన్న బ్లూటూత్‌ ఇయర్‌పీస్‌లు బయటకు తీశాడు.

“ఇవి తీసుకోండి.”

పుష్ప వాటిని చేతిలోకి తీసుకుని ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“ఇవి ఎందుకు?”

“మీరు అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు ఇవి ఆన్‌ చేసి పెట్టుకోండి. మీరు మాట్లాడేది నాకు వినిపించేలా కనెక్షన్‌లో ఉంచుతాను.”

వహీదా వెంటనే అడిగింది.

“నువ్వు కూడా అక్కడికి వస్తావా?”

“నేను మీతో పాటు కనిపించేలా రాను. బయట ఉంటాను.”

“అతనికి తెలిస్తే?”

“అందుకే జాగ్రత్తగా ఉండాలి.”

కృష్ణ ఇద్దరి వైపు చూస్తూ చెప్పాడు.

“ఇందులో చాలా రిస్క్‌ ఉంది. ఏ చిన్న పొరపాటు జరిగినా మీ ఫొటోలు బయటకు వెళ్లే అవకాశం ఉంది. కాబట్టి మీరు అక్కడికి వెళ్లిన తర్వాత మీకు ఏం జరిగినా తొందరపడి స్పందించకండి.”

“నేను చెప్పే వరకు ఏ నిర్ణయం తీసుకోకండి.”

అని కృష్ణ స్పష్టంగా చెప్పాడు.

పుష్ప మౌనంగా తల ఊపింది.

కృష్ణ ఆమె ముఖంలో ఇంకా భయం గమనించాడు.

“పుష్ప...”

ఆమె అతని వైపు చూసింది.

“భయపడకు.”

“కానీ...”

“పుష్ప... నువ్వు మాత్రం ఒక్కటి గుర్తుపెట్టుకో.”

కృష్ణ స్వరం మెల్లగా మారింది.

“భయపడినప్పుడు నీకు ఎవరైనా గుర్తొస్తే... అది నేనే అయి ఉండాలి. నువ్వు నన్ను నమ్మి ఒక్క అడుగు ముందుకు వేస్తే, ఆ అడుగు మధ్యలో నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేయను.”

పుష్ప ఒక్కసారిగా మౌనంగా అయిపోయింది.

ఆ మాటలు విన్న వెంటనే ఆమె కళ్లలోని భయం కొంచెం తగ్గినట్టైంది.

పక్కనే ఉన్న వహీదా కూడా కృష్ణ వైపు చూస్తూ కాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది.

కృష్ణ మాత్రం వాళ్లిద్దరి ముఖాలు చూసి...

“ఏంటి అలా చూస్తున్నారు?”

అని సాధారణంగా అడిగాడు.

వహీదా వెంటనే చూపు పక్కకు తిప్పుకుంది.

“ఏం లేదు.”

“సరే. నేను బయట ఉంటాను.”

అని కృష్ణ అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోయాడు.

కృష్ణ వెళ్లిపోయిన వెంటనే వహీదా పుష్ప వైపు చూసి చిలిపిగా నవ్వింది.

“అబ్బా... నీకు మాత్రం స్పెషల్‌ డైలాగ్‌!”

పుష్ప అర్థం కాక...

“ఏంటి?”

వహీదా కృష్ణ మాటలను అనుకరిస్తూ...

“భయపడినప్పుడు నీకు ఎవరైనా గుర్తొస్తే... అది నేనే అయి ఉండాలి!”

అంది.

పుష్ప ముఖం ఒక్కసారిగా ఎర్రబడింది.

“వహీదా... అతను సీరియస్‌గా అన్నాడు.”

“అవును... నాకు కూడా సీరియస్‌గానే అనిపించింది.”

అని నవ్వింది.

“కానీ నాకేమో ‘నువ్వు వేసే ప్రతి అడుగుకి నేను నీతో ఉంటాను’ అన్నాడు. నీకేమో... ‘ఆ అడుగు మధ్యలో నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేయను’ అంట!”

పుష్ప ఏమీ మాట్లాడలేదు.

వహీదా మళ్లీ ఆటపట్టిస్తూ...

“నిన్న ఎగ్‌ దోస... ఈరోజు స్పెషల్‌ డైలాగ్‌... ఇంకా ఎన్ని ఎపిసోడ్లు ఉన్నాయో!”

“అయ్యో వహీదా... నువ్వు ఆపవా?”

అంటూ పుష్ప నవ్వింది.

అయితే ఆ నవ్వు వెనుక ఆమె మనసులో మాత్రం కృష్ణ చెప్పిన మాటే పదేపదే వినిపిస్తోంది.

“నిన్ను ఒంటరిగా వదిలేయను.”


---

సమయం నెమ్మదిగా మధ్యాహ్నం వైపు కదిలింది.

2:15 గంటలు.

అప్పుడే పుష్ప ఫోన్‌ మోగింది.

స్క్రీన్‌పై అదే నంబర్‌.

స్వీపర్‌.

పుష్ప, వహీదా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

పుష్ప కాల్‌ లిఫ్ట్‌ చేసింది.

“హలో...”

అవతల నుంచి చల్లటి స్వరం వినిపించింది.

“ఇంకో పదిహేను నిమిషాల్లో నేను చెప్పిన చోటికి రావాలి.”

పుష్ప ఏమీ మాట్లాడలేదు.

“ఆలస్యం చేయకండి.”

అని చెప్పి అతను కాల్‌ కట్‌ చేశాడు.

పుష్ప ఫోన్‌ కిందికి దించింది.

వహీదా మెల్లగా అడిగింది.

“ఇంకో పదిహేను నిమిషాల్లోనా?”

“హ్మ్...”

పుష్ప తన చెవిలో ఉన్న బ్లూటూత్‌ను సరిచేసుకుంది.

వహీదా కూడా మరో ఇయర్‌పీస్‌ పెట్టుకుంది.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

ఇప్పుడు వాళ్ల ముందున్నది భయపెట్టే ఫోన్‌కాల్‌ మాత్రమే కాదు...

తమను ఇంతకాలం బెదిరించిన వ్యక్తిని ఎదుర్కొనే సమయం.

అదే సమయంలో కాలేజ్‌ బయట...

కృష్ణ తన ఫోన్‌ స్క్రీన్‌ వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

అతని ముఖంలో ఒక్కటే ఆలోచన.

“ఇక నుంచి వాళ్లిద్దరూ వేసే ప్రతి అడుగు... నా దృష్టిలోనే ఉండాలి.”

[Train222]

వహీదా, పుష్ప ఇద్దరికీ బ్లూటూత్‌ ఇయర్‌పీస్‌లు ఇచ్చిన తర్వాత కృష్ణ వాళ్లకు మరోసారి కొన్ని జాగ్రత్తలు చెప్పాడు.

“నేను చెప్పే వరకు మీరు ఏమీ మాట్లాడకండి. అక్కడ ఏం జరిగినా ముందుగా నాకు వినిపించాలి. తొందరపడి ఏ నిర్ణయం తీసుకోకండి.”

అని చెప్పి కృష్ణ అక్కడి నుంచి బయటకు వచ్చాడు.

కాలేజ్‌ బయటకు వచ్చిన కృష్ణ నేరుగా అక్కడే ఉన్న ఒక బేకరీ దగ్గరకు వెళ్లి నిలబడ్డాడు.

మొబైల్‌ తీసి సమీపంలో ఉన్న ఇన్వర్టర్‌, బ్యాటరీ షాపుల కోసం సెర్చ్‌ చేశాడు.

కొద్దిసేపు వెతికిన తర్వాత కాలేజ్‌కు దాదాపు రెండు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఒక టాటా గ్రీన్‌ బ్యాటరీ షాప్‌ కనిపించింది.

“ఇదే సరిపోతుంది.”

అనుకున్న కృష్ణ అక్కడికి వెళ్లాడు.

తనకు కావాల్సిన సామాగ్రి తీసుకున్న తర్వాత మళ్లీ కాలేజ్‌ పరిసరాలకు వచ్చి, పుష్ప–వహీదాల నుంచి ఫోన్‌ కోసం ఎదురుచూడసాగాడు.

సమయం నెమ్మదిగా మధ్యాహ్నం రెండు గంటలకు దగ్గరవుతోంది.

బేకరీ బయట నిలబడి ఉన్న కృష్ణ మొబైల్‌ తీసుకున్నాడు.

అప్పటికే అతని ఫోన్‌లో బాలయ్య నటించిన ‘సమరసింహారెడ్డి’ సినిమాలోని “రావయ్యా ముద్దుల మామ...” పాట ప్లే అవుతోంది.

పాట చివరి దశకు చేరుకుంది.

అప్పుడే...

ట్రింగ్...

కృష్ణ ఫోన్‌ మోగింది.

స్క్రీన్‌పై...

పుష్ప.

కృష్ణ వెంటనే కాల్‌ లిఫ్ట్‌ చేశాడు.

“హలో?”

“కృష్ణ...”

పుష్ప స్వరంలో భయం స్పష్టంగా వినిపించింది.

“వాడు మళ్లీ కాల్‌ చేశాడు. ఇంకో పదిహేను నిమిషాల్లో చెప్పిన చోటికి రావాలని అన్నాడు.”

కృష్ణ కాసేపు ఆలోచించాడు.

“సరే.”

అని ప్రశాంతంగా అన్నాడు.

“మీరు ఇద్దరూ వెళ్లండి.”

“నువ్వు?”

“నేను వస్తాను. కానీ ఒక విషయం మాత్రం మర్చిపోకండి.”

“ఏంటి?”

“మీరు పెట్టుకున్న బ్లూటూత్‌ నా మొబైల్‌కు కనెక్ట్‌ అయ్యింది.”

పుష్ప, వహీదా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

కృష్ణ స్వరం మరింత సీరియస్‌గా మారింది.

“కానీ మీరు ఇద్దరూ ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ అక్కడ మాట్లాడకండి. నేను చెప్పినప్పుడు మాత్రమే స్పందించండి. మీకు ఏదైనా అడిగినా ముందుగా నా మాట వినండి. మీరు మాట్లాడకపోవడమే ఇప్పుడు మీకు పెద్ద రక్షణ.”

“సరే కృష్ణ.”

అని పుష్ప చెప్పింది.

“జాగ్రత్త.”

అని కృష్ణ చెప్పి కాల్‌ కట్‌ చేశాడు.


“మీరు మాట్లాడకపోవడమే ఇప్పుడు మీకు పెద్ద రక్షణ.”

అని కృష్ణ చివరిగా చెప్పాడు.

“సరే కృష్ణ.”

అని పుష్ప మెల్లగా సమాధానం ఇచ్చింది.

“జాగ్రత్త.”

అని చెప్పి కృష్ణ కాల్‌ కట్‌ చేశాడు.

కాల్‌ కట్‌ అయిన తర్వాత పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

కృష్ణ చెప్పిన మాటలు వాళ్లకు ధైర్యాన్ని ఇచ్చాయి.

అయితే ఆ క్షణంలో...

ఇద్దరి మనసుల్లోనూ ఒకే వ్యక్తి.

కృష్ణ.

ఇద్దరికీ తెలియని ఒక చిన్న విషయం ఉంది.

ఇద్దరూ తమ తమ ఫోన్‌ గ్యాలరీలో, ఒకరికొకరు తెలియకుండా కృష్ణ ఫోటోను దాచుకున్నారు.

అది కృష్ణ కాలేజ్‌లో సరదాగా ఫోటో దిగిన స్టిల్‌.

‘మిర్చి’ సినిమాలో ప్రభాస్‌ రెండు ప్యాంట్‌ జేబుల్లో చేతులు పెట్టుకుని స్టైలిష్‌గా నిలబడినట్టుగా...

కృష్ణ కూడా రెండు చేతులను ప్యాంట్‌ జేబుల్లో పెట్టుకుని, కాస్త సీరియస్‌గా, తనదైన స్టైల్లో నిలబడి ఉన్న ఫోటో.

పుష్ప నడుస్తూ ఉండగా ఒక్కసారిగా తన ఫోన్‌ తీసి గ్యాలరీ ఓపెన్‌ చేసింది.

కృష్ణ ఫోటో కనిపించగానే ఆమె ముఖంలో తెలియకుండానే చిన్న చిరునవ్వు వచ్చింది.

“నువ్వు ఉన్నావనే ధైర్యంతోనే వెళ్తున్నాను...”

అని మనసులో అనుకుంది.

ఎవరూ చూడకుండా ఆ ఫోటోను స్క్రీన్‌పై కాసేపు చూసింది.

తర్వాత చాలా మెల్లగా ఫోన్‌ స్క్రీన్‌పై ఉన్న కృష్ణ ఫోటోకు ఒక చిన్న ముద్దు పెట్టింది.

వెంటనే ఫోన్‌ లాక్‌ చేసి...

ఏమీ జరగనట్టుగా వహీదా పక్కన నడవసాగింది.

అదే సమయంలో వహీదా కూడా తన ఫోన్‌ను చేతిలోకి తీసుకుంది.

ఆమె గ్యాలరీలో కూడా అదే ఫోటో.

కృష్ణ రెండు చేతులు జేబుల్లో పెట్టుకుని స్టైల్‌గా నిలబడి ఉన్న ఫోటో.

ఆమె కూడా ఆ ఫోటోను చూస్తూ చిన్నగా నవ్వుకుంది.

“నువ్వు చెప్పినట్టే చేస్తాను కృష్ణ...”

అని మనసులో అనుకుంది.

తర్వాత ఎవరూ చూడకుండా ఆ ఫోటోకు మెల్లగా ఒక ముద్దు పెట్టి ఫోన్‌ లాక్‌ చేసింది.

ఇద్దరూ ఒకరి వైపు ఒకరు చూసుకున్నారు.

కానీ...

తమ ఫోన్‌లలో కృష్ణ ఫోటో ఉందన్న విషయం మాత్రం ఇద్దరికీ తెలియదు.

ఇద్దరూ మళ్లీ ముందుకు నడవడం ప్రారంభించారు.

వాళ్లకు తెలియకుండా...

వారి మధ్య కృష్ణపై ఉన్న భావాలు మాత్రం ఒక చిన్న రహస్యంగా పెరుగుతున్నాయి.

ముందు ఏం జరుగుతుందో తెలియదు.

కానీ ఈసారి...

వాళ్ల అడుగుల్లో భయం కంటే, కృష్ణపై ఉన్న నమ్మకమే కాస్త ఎక్కువగా ఉంది.
---

స్వీపర్‌ చెప్పిన ప్రదేశం

కృష్ణ ముందుగా స్వీపర్‌ చెప్పిన ప్రదేశానికి వెళ్లాడు.

అది కాలేజ్‌ క్యాంపస్‌కు దాదాపు 500 మీటర్ల దూరంలో ఉన్న ఒక చిన్న పాత కొట్టంలాంటి నిర్మాణం.

కాలేజ్‌ నిర్మాణ పనులు జరిగిన సమయంలో ఉపయోగించినట్టుగా కనిపిస్తోంది.

ఆ తర్వాత నుంచి ఆ ప్రదేశాన్ని కొంతమంది విద్యార్థులు అప్పుడప్పుడు సిగరెట్లు తాగడానికి మాత్రమే ఉపయోగించుకునేవారు.

లోపల పెద్దగా ఏమీ లేదు.

ఒక చిన్న చెక్క బల్ల...

ఒక చిన్న మంచంలా రాళ్లతో నిర్మించిన భాగం...

అంతే.

కృష్ణ చుట్టూ ఒకసారి జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు.

“బయటి వాళ్లు సాధారణంగా వచ్చే ప్రదేశం కాదు.”

అని తనలో తాను అనుకున్నాడు.

స్వీపర్‌ ఈ ప్రదేశాన్ని ఎంచుకోవడానికి ఇదే కారణమని అతనికి అర్థమైంది.

కృష్ణ ఆ చిన్న నిర్మాణం వెనుక వైపుకు వెళ్లాడు.

అక్కడ తడకలతో చేసినట్టుగా కనిపించే ఒక చిన్న తలుపు ఉంది.

దాని వెనుకవైపు ఒక పెద్ద చింతచెట్టు కనిపించింది.

కృష్ణ చెట్టు చుట్టూ ఒకసారి తిరిగి చూశాడు.

తర్వాత పైకి చూసాడు.

“ఇదే...”

అనుకున్నాడు.

చెట్టుపైకి ఎక్కితే కింద జరుగుతున్నది స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.

అదే సమయంలో కింద ఉన్న వాళ్లకు తాను కనిపించే అవకాశం కూడా తక్కువ.

కృష్ణ చెట్టు ఎక్కి కిందికి పరిశీలించాడు.

అక్కడి నుంచి మొత్తం ప్రదేశం దాదాపు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

అతను మళ్లీ కిందకు దిగాడు.

తాను కూర్చోవాల్సిన ప్రదేశాన్ని గుర్తుపట్టేందుకు నేలపై ఒక చిన్న మార్క్‌ పెట్టాడు.

తర్వాత చెట్టు కింద నిలబడి పైకి చూశాడు.

కింద నుంచి చూస్తే చెట్టు మీద ఎవరైనా ఉన్నట్టు అంత సులభంగా కనిపించడం లేదు.

కృష్ణ చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.

“ఇదే సరైన ప్లేస్‌.”

అని అనుకున్నాడు.

స్వీపర్‌ రాకముందే మళ్లీ చెట్టు ఎక్కి ఒక కొమ్మపై జాగ్రత్తగా కూర్చున్నాడు.

మొబైల్‌ సైలెంట్‌లో పెట్టుకున్నాడు.

బ్లూటూత్‌ కనెక్షన్‌ మరోసారి చెక్‌ చేశాడు.

అన్నీ సరిగ్గా ఉన్నాయి.

ఇప్పుడు కృష్ణ చేయాల్సిందల్లా...

వేచి చూడటం.

---

దాదాపు ఐదు నిమిషాలు గడిచాయి.

దూరంగా ఎవరో నడుచుకుంటూ వస్తున్నట్టు కనిపించింది.

కృష్ణ కళ్లు ఆ వ్యక్తిపై నిలిచిపోయాయి.

సుమారు యాభై ఏళ్ల వయస్సు.

కాకీ రంగు దుస్తులు.

నడకలో ఒకరకమైన ధీమా.

కృష్ణకు వెంటనే అర్థమైంది.

“వీడే...”

ఆ వ్యక్తి చుట్టూ చూసుకుంటూ నేరుగా ఆ చిన్న కొట్టం దగ్గరకు వచ్చాడు.

అతను అక్కడ ఉన్న చెక్క బల్లపై కూర్చున్నాడు.

చుట్టూ ఒకసారి చూశాడు.

ఎవరూ లేరని నిర్ధారించుకున్నట్టుగా తల తిప్పి చూశాడు.

ఈ ప్రదేశానికి తనకు బాగా పరిచయం ఉండటంతో అతనికి ఎలాంటి అనుమానం లేదు.

“ఇక్కడికి బయట వాళ్లు ఎవరూ రారు.”

అనే ధైర్యం అతని ముఖంలో కనిపిస్తోంది.

కృష్ణ మాత్రం చెట్టు మీద నుంచి అతని ప్రతి కదలికను గమనిస్తున్నాడు.

మరో పది నిమిషాలు గడిచాయి.

అప్పుడే దూరంగా ఇద్దరు అమ్మాయిలు కనిపించారు.

పుష్ప...

వహీదా...

ఇద్దరూ భయంతో చుట్టూ చూస్తూ నెమ్మదిగా ఆ ప్రదేశం వైపు వస్తున్నారు.

కృష్ణ వెంటనే వాళ్లను గుర్తించాడు.

బ్లూటూత్‌ కనెక్షన్‌ ఇంకా కొనసాగుతూనే ఉంది.

పుష్ప, వహీదాలు ఆ ప్రదేశానికి దగ్గరయ్యే కొద్దీ వారి అడుగులు నెమ్మదించాయి.

ఆ చిన్న కొట్టం కనిపించగానే ఇద్దరి ముఖాల్లో భయం మరింత పెరిగింది.

పుష్ప చేతులు చెమటతో తడిసిపోయాయి.

వహీదా కూడా తనను తాను కంట్రోల్‌ చేసుకునే ప్రయత్నం చేస్తోంది.

ఇదే ప్రదేశంలో తమను ఇంతకాలం బెదిరించిన వ్యక్తిని ఎదుర్కోవాల్సి ఉందనే ఆలోచనతో ఇద్దరికీ చమటలు పట్టాయి.

స్వీపర్‌ కూడా వాళ్లను గమనించాడు.

అతను వెంటనే చెక్క బల్లపై నుంచి లేచాడు.

నెమ్మదిగా రాళ్లతో చేసిన ఆ చిన్న మంచం పక్కకు వెళ్లి నిలబడ్డాడు.

పుష్ప, వహీదా అక్కడికి చేరుకుని ఆగిపోయారు.

కొన్ని క్షణాలు...

ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

పై నుంచి చెట్టు కొమ్మల్లో దాక్కుని ఉన్న కృష్ణ మాత్రం ప్రతి క్షణాన్ని గమనిస్తున్నాడు.

అతని చేతిలో మొబైల్‌ గట్టిగా పట్టుకుని ఉంది.

ఇప్పటివరకు వాళ్లను భయపెట్టింది ఆ వ్యక్తి.

ఇక నుంచి అతనికి తెలియకుండా అతని ప్రతి మాటకు సాక్షిగా నిలబడబోయేది కృష్ణ.

ఆ ప్రదేశంలో ఏర్పడిన నిశ్శబ్దం...

తుఫాను రాకముందు ఉండే నిశ్శబ్దంలా అనిపించింది.

[Train222]

ఆ కొట్టం దగ్గరకు పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ చేరుకోగానే స్వీపర్ వాళ్లను లోపలకు రమ్మని చెప్పాడు. వాళ్లు లోపలికి వెళ్లిన తర్వాత స్వీపర్ వాళ్లిద్దరినీ చూస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.

స్వీపర్: “చూడండి... మీరు ఎన్ని ప్రయత్నాలు చేసినా, నాకు కావాల్సింది మీరు ఇచ్చేదాకా నేను మిమ్మల్ని వదలను. నాకు ఏదైనా కొంచెం కొంచెం కొరుక్కుతినడం అలవాటు. అందుకే మిమ్మల్ని అప్పుడప్పుడు పిలుస్తూ నాకు ఉన్న ఫాంటసీలను తీర్చుకుంటున్నాను.”

ఆ మాటలకు పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ భయపడిపోయారు. వెంటనే బ్లూటూత్‌లో కృష్ణ చెబుతున్నట్టుగానే స్వీపర్‌ను వేడుకోవడం మొదలుపెట్టారు.

పుష్ప, వహీదా: “దయచేసి మమ్మల్ని వదిలేయ్. మా ఫొటోలు, వీడియోలు డిలీట్ చేయ్. ఇక ఎప్పుడూ నీ దగ్గరకు రాము.”

వాళ్ల మాటలు పూర్తయ్యేలోపే స్వీపర్ అడ్డుపడి—

స్వీపర్: “మీరు ఎన్ని చేసినా, ఎన్ని చెప్పినా నాకు కావాల్సింది వచ్చేవరకు అస్సలు డిలీట్ చేయను.”

అంటూ వాళ్లను మరింత వేధించాడు.

బ్లూటూత్‌లో కృష్ణ వాళ్లిద్దరితో నెమ్మదిగా మాట్లాడుతూ—

కృష్ణ: “ఇంకా వాడిని రిక్వెస్ట్ చేస్తే ప్రయోజనం లేదు. ఫొటోలు బయటకు వస్తే మేము చనిపోవాల్సి వస్తుందని చెప్పండి. అయినా వాడు వినకపోతే... ఇక వాడికి అసలు ఏం కావాలో నేరుగా అడగండి.”

కృష్ణ చెప్పినట్టుగానే పుష్ప, వహీదా స్వీపర్‌ను చూస్తూ—

పుష్ప: “మా ఫొటోలు బయటకు వస్తే మా జీవితాలు నాశనం అవుతాయి. దయచేసి వాటిని బయటకు పంపించకు.”

వహీదా: “అవి బయటకు వస్తే మేము బతకలేం. నీకు ఏం కావాలో చెప్పు... కానీ మా ఫొటోలు, వీడియోలు మాత్రం డిలీట్ చేయ్.”

వాళ్ల మాటలు విన్న స్వీపర్ వెటకారంగా నవ్వాడు.

స్వీపర్: “చూడండి... నాకు ఇలాంటి బెదిరింపులు కొత్త కాదు. మీతో పాటు ఇంకా చాలామంది స్టూడెంట్స్‌తో పాటు ఇక్కడ పని చేసే ఫ్యాకల్టీ వాళ్ల ఫొటోలు, వీడియోలు కూడా నా దగ్గర ఉన్నాయి. ఇప్పటికే కొంతమంది నాకు కావాల్సింది ఇచ్చి వాళ్ల ఫొటోలు డిలీట్ చేసుకున్నారు. ఇప్పుడు మీరు... మీ తర్వాత కూడా ఇంకా చాలా మంది ఉన్నారు.”

అతని మాటలు విన్న పుష్ప, వహీదా ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యారు.

ఇక వీడిని ఎంత రిక్వెస్ట్ చేసినా ప్రయోజనం లేదని కృష్ణకు అర్థమైంది. కాసేపు ఆలోచించిన తర్వాత బ్లూటూత్‌లో వాళ్లతో మాట్లాడుతూ—

కృష్ణ: “ఇంకా వాడిని బ్రతిమిలాడకండి. వాడు మన భయాన్ని అడ్డం పెట్టుకుని ఆడుకుంటున్నాడు. ఇప్పుడు వాడికి అసలు ఏం కావాలో నేరుగా అడగండి. వాడు ఏం చెప్పబోతున్నాడో ముందు తెలుసుకుందాం.”

కృష్ణ మాటలు విన్న పుష్ప ధైర్యం తెచ్చుకుని స్వీపర్ వైపు చూసింది.

పుష్ప: “సరే... నీకు మా దగ్గర నుంచి ఏం కావాలో నేరుగా చెప్పు. మా ఫొటోలు, వీడియోలు డిలీట్ చేయడానికి మాతో ఏం చేయించుకోవాలనుకుంటున్నావు?”

వెంటనే వహీదా కూడా—

వహీదా: “అవును... నీకు ఏం కావాలో స్పష్టంగా చెప్పు.”

అని అడిగింది.

స్వీపర్ వాళ్లిద్దరినీ కాసేపు మౌనంగా చూస్తూ, పెదాలపై చిరునవ్వు తెచ్చుకున్నాడు.

స్వీపర్: “ఇన్నాళ్లకు అసలు విషయం అడిగారు... సరే. నాకు ఏం కావాలో చెబుతాను.”

అంటూ వాళ్లకు దగ్గరగా వచ్చాడు.

బ్లూటూత్‌లో కృష్ణ మాత్రం అతని మాటలను ఒక్కొక్కటిగా జాగ్రత్తగా వింటూ ఉన్నాడు.

కృష్ణ మనసులో: “ఇప్పుడు వాడు ఏం అడగబోతున్నాడో తెలుసుకోవాలి... అదే మనకు దారి చూపిస్తుంది.”

[Train222]

Note:- దయచేసి కథకు తగ్గ ఫోటోలు పెట్టండి. మీకు నచ్చుతుంది కదా ఫొటోలు ఉంటే

[Train222]

వాళ్ళు నీకు ఏం కావాలో అడుగు అని చెప్పడం తో

ఆ స్వీపర్ నవ్వి

నాకు ఏం కావాలో నేను అడిగి తీసుకుంటా ఎందుకే అంత తొందరా మీకు
అని అనడం తో పుష్ప వహీదా ఇద్దరూ భయపడ్డారు

అప్పుడు వాడు రిలాక్స్ గా అక్కడ ఉన్న రాళ్ళతో చేసిన మంచం పై కూర్చొని రెండు చేతులను వెన్నకు పెట్టీ కూర్చున్నాడు

తరువాత పుష్ప వహీదా వైపు చూస్తూ మీరు వేసుకున్న టాప్ విప్పమని చెప్పాడు.

స్వీపర్:- మీరు వేసుకున్న డ్రెస్ ను విప్పండి మరోసారి చెప్పాడు.

కృష్ణ అది విన్న వెంటనే వాడి పై కోపం పీకల దాకా వచ్చింది.కానీ సమయం ఇప్పుడే కాదు అని వాడు చెప్పినట్లు చెయ్యమని బ్లూ టూత్ లో వాళ్ళకు చెప్పాడు.

అయితే బ్లూ టూత్ లో కృష్ణ వాయిస్ విన్న తరువాత వాళ్ళు కృష్ణ పై ఉన్న నమ్మకం తో సరే అంటూ తల ఆడించారు.

అయితే అప్పుడు ఆ స్వీపర్ ఒక్క నిమిషం అంటూ ఒకరివి ఇంకొకరు విప్పండి అన్నాడు.

అప్పుడు వహీదా పుష్ప ఎదురెదురు గా నిలబడి

తమ పంజాబీ డ్రెస్ పై భాగాన్ని తల పై నుండి వేరు చేశారు.

అయితే వీళ్ల చూసి ఆ స్వీపర్ కొంచెం కోపం గలిగిన మొహం పెట్టీ మీ అతి తెలివికి తప్పదు శిక్ష అని చెప్పాడు.

ఎందుకంటే ఇద్దరు లోపల స్లీవ్ లెస్ టీ షర్ట్ లాంటి డ్రెస్ ఒకటి వేసుకున్నారు. అంటే వాడికి వల్ల చేతులు తప్ప మరేం కలగలేదు.

వాడు వెంటనే ఆ డ్రెస్ కూడా తీసివెయ్యమని చెప్పాడు.

అప్పుడు పుష్ప తన చేతులతో వెళ్ళి వహీదా వేసుకున్న స్లీవ్ లెస్ టీ షర్ట్ ను తన శరీరం నుంచి వేరు చేసింది.

అప్పుడు వహీదా తన చేతులను తన యదా భాగం కనపడకుండా చేతులు అడ్డు పెట్టుకుంది. అయితే అప్పుడు ఆ స్వీపర్ వెళ్ళి వహీదా చేతులను కిందకు దించాడు.

అప్పుడు ఆ సీన్ చూసి వాహా అన్నాడు

వాడు అలా వహీదా దగ్గరకు వెళ్లగానే అక్కడ పుష్ప తన రెండు కళ్ళను గట్టిగా మూసుకుంది భయం తో

అయితే బ్లాక్ బ్రా లో చక్కగా ఇమిడి ఉన్న యాపిల్ సైజ్ లో ఉన్న వహీదా సల్లను చూసి వాడు తన రెండు చేతులను పిసుకున్నాడు.

అప్పుడు స్వీపర్ వహీదా దగ్గరకు వెళ్ళి నీకు చేసినట్లు గానే వెళ్ళి పుష్ప కు కూడా చెయ్యమని వహీదా కు చెబుతాడు.

అప్పుడు వహీదా వణుకుతున్న చేతులతో పుష్ప స్లీవ్ లెస్ టీ షర్ట్ ను తీసేందుకు వెళ్లగా ఆ స్వీపర్ వేగంగా వచ్చి బ్రా తో సహా పైకి లేపేసాడు.

అయితే ఒక్క సెకెండ్ లో జరిగిన ఈ ఘటనకు వహీదా పుష్ప తో పాటు చెట్టు పై నుంచి చూస్తూ కృష్ణ కూడా షాక్ తిన్నాడు.

అయితే పుష్ప తన రెండు చేతులతో తన సల్లను తన రెండు చేతులతో పట్టుకొని కిందకు కూర్చొని మోకాళ్ళను అడ్డం పెట్టింది.

తన కళ్లలో వస్తున్న నీళ్లను ఆపుకుంటూ దయచేసి మమ్మలీ వదిలేయ్ అంటూ తల కిందకు దించి ఏడవసాగింది.

అప్పుడు ఆ స్వీపర్ అయ్యో ఏంటి వహీదా ఇది తప్పు కదా అక్కడ నీ ఫ్రెండ్ టాప్ లెస్ గా ఉంది కానీ నువ్వు మాత్రం ఇక్కడ బ్రా వేసుకొని కూర్చున్నావ్ ఇది న్యాయంగా ఉందా నీకు నువ్వు అసలు పుష్ప ఫ్రెండ్ కాదు అంటూ నవ్వుతూ వహీదా దగ్గరకు వెళ్ళి తన బలమైన చేతులతో వహీదా ను కూడా టాప్ లెస్ గా చేసాడు.

ఇక్కడ వహీదా ఏ మాత్రం చలనం లేకుండా పుష్పను చూస్తూ ఏడుస్తూ ఉంది కనీసం తన చేతులతో తన శరీరాన్ని కప్పుకునే ప్రయత్నం కూడా చెయ్యలేదు.

వెంటనే ఆ స్వీపర్ వహీదా దగ్గరకు వెళ్ళి చూడు పుష్ప ఏడ్చి నువ్వు నా మూడ్ ను చెడ దెంగకు.

లే పైకి అంటూ గట్టిగా మాట్లాడాడు. ఎంతకి పుష్ప పైకి లెగవకపోయే సరికి వాడికి చిరాకు వచ్చి చిన్న కత్తి నీ తీసుకెళ్ళి వహీదా పీక పై పెట్టాడు.
నువ్వు లేవకపోతే ఇప్పుడే నీ ఫ్రెండ్ ను చంపేస్తా అంటూ బెదిరించాడు.

అప్పుడు తన కన్నీళ్లు నిండిన కళ్ళతో దీనంగా వహీద్ వైపు చూస్తూ పైకి లేచి వాడి ఎదురుగా నిలబడి ఉంది.

ఆ దృశ్యం చూసేందుకు వాడు వెళ్ళి మళ్ళీ ఆ రాతి మంచం పై కూర్చొని టాప్ లెస్ గా ఉన్న ఆ ఇద్దరిని చూడడం మొదలు పెట్టాడు.

అక్కడ ఏడుస్తూ ఉన్న సమయంలో కూడా వారు ఒకరికి ఒకరు తమ ఎద భాగాలను చూస్తూ ఉండిపోయారు.

ఆ సీన్ ఎలా ఉంది అంటే బిల్లా సినిమా లో బికినీ సీన్ లో అనుష్క మరో హీరోయిన్ ఉంటారు గా అలా ఉంది.

పుష్ప కొంచెం బొద్దుగా ఉండటం తో తన సళ్లు చాలా స్మూత్ గా మెత్తగా ముందు ఉన్న ముచిగా చుట్టు నల్లగా ఉన్నాయి. కానీ వహీద్ సళ్లు చాలా గట్టిగా ఉన్నాయి, ముచ్చిక చుట్టూ లేత పింక్ కలర్ లో ఉండి, సళ్లు చుట్టూ బ్రా మార్క్ పడి ఉంది.

అయితే వీళ్లను స్వీపర్ అలా బెదిరిస్తున్న సమయం లో కృష్ణ వెళ్లాల్సిన సమయం మొదలైంది అని చెట్టు మీద నుండి వచ్చేసమయం లో కాలు జారి పై నుంచి సారా సరి వెళ్ళి ఆ చెక్క బల్లకు తల తగిలి కిందకు పడ్డాడు.

[Train222]

అలా ఒక్క సరిగా పై నుంచి సడన్ గా దాడిల్ అని శబ్దం రావడం తో అక్కడ ఉన్న ముగ్గురికి ఏం జరిగిందో అర్థం కావడానికి దాదాపు 10 నిమిషాల సమయం పట్టింది.

కింద పడ్డ కృష్ణకు మాత్రం తలకు మోచేతికి బలమైన గాయం కావడం తో రక్తం కారుతుంది.

ఈ ఘటన నుంచి ముందుగా తేరుకున్న స్వీపర్ కు అక్కడ జరిగినది అర్థం అయ్యింది, వెంటనే లేచి అక్కడ ఉన్న ఒక తాడు తీసుకొని కృష్ణ చేతులు కట్టేశాడు.

అయితే కింద పడి దెబ్బలు తగలడం తో నొప్పిగా ఉన్న కృష్ణ కు అలా చేతులు వెన్నకు విరిచి కడ్డటం తో ఇంకాస్త నొప్పి తో గట్టిగా అమ్మా అంటూ అరిచాడు.

ఆ అరుపు కి పైన మొత్తం నగ్నంగా ఉన్న పుష్ప,వహిదాలు ఒక్కసారిగా అలెర్ట్ కృష్ణ దగ్గరకు రాబోయారు.

అయితే వెంటనే కృష్ణ వైపు కత్తి పెట్టీ

వాళ్ళతో ఇలా మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాడు

ఓహో ఇదా మీ ప్లాన్ అభ ఎంత మహానాటి లంజల్లారే మీరు, మీ మొహాలు చూసి ఎంత అమాయకులు అనుకున్నా కానీ ఇలా ఒకడిని తీసుకొచ్చి నా మీదే మీ తెలివితేటలు చూపిస్తారా చెప్తానే మీ పని అంటూ వహీదా అందమైన సళ్ళని రెండు చేతులతో గట్టిగా పిసికేసాడు.

దాంతో వహీదా అమ్మ , అల్లా అంటూ గొంతు చించుకొని అరుస్తూ ఉంది.
పుష్ప కు ఏం చెయ్యాలో తెలియడం లేదు, వెంటనే అక్కడ ఉన్న తన బట్టలను తీసుకోవడానికి కిందకు వంగడం తో ఆ స్వీపర్ తన కుడి కాలుతో పుష్ప గుద్ద పై గట్టిగా కొట్టాడు.
అలా వాడు కొట్టడం తో పుష్ప వెళ్ళి అప్పుడప్పుడే లేచి కూర్చుంటున్న కృష్ణ వడిలో పడింది.

అయితే పైన ఏ ఆచ్చాదన లేకుండా ఉన్న పుష్ప సళ్లు ఊగుతూ వెళ్ళి కృష్ణ పై పడటం తో కృష్ణ కళ్ళు తెరిచి పుష్ప వైపు చూసాడు. అంత నొప్పి లో కూడా కృష్ణ కు పుష్ప ను అలా చూస్తుంటే అస్సలు ఆగలేకపోయాడు. కృష్ణను ముట్టుకున్నా ఆనందం లో తాను ఎలా ఉందో కూడా పుష్ప గమనించలేకపోయింది. కృష్ణ ను చూస్తూ కృష్ణ కు కారుతున్నా రక్తం ను తన చేతిలో ఉన్న వహీదా బ్రా తో తుడిచే ప్రయత్నం లో మరో సారి వెళ్ళి కృష్ణ మీద పడింది. అది చూడటానికి ఎలా ఉంది అంటే కూర్చున్న కృష్ణకు పుష్ప తన సళ్ళతో పాలు తాపుతున్నట్లు ఉంది.

వెంటనే లేచి అక్కడ ఉన్న కృష్ణతో పుష్ప ఇలా అంటుంది.

కృష్ణ లేగ ర నీకు ఏం కాలేదు గా అయ్యో మా వాళ్ళ ఎంత పెద్ద ప్రమాదం జరిగింది నీకు అంటూ ఏడుస్తూ కృష్ణ కు తగిలిన గాయం ను తుడుస్తూ ఉంది.
అయితే అలా తల పై తగిలిన గాయనీ తుడిచే ప్రయత్నం లో కరెక్ట్ గా కృష్ణ పెదాల ముందు ఉన్న పుష్ప సళ్లు చూస్తూ అంతా నొప్పి లో కూడా సూపర్ ఏం ఉన్నాయి రా అంటూ కృష్ణ మాట్లాడటం మొదలు పెట్టాడు.

అయితే కృష్ణ ఏం అన్నాడో తెలుసుకోవటానికి పుష్ప కు 2 నిమిషాల సమయం పట్టింది.వెంటనే సిగ్గు పడుతూ తన రెండు చేతులతో సళ్లు దాచుకుంది.

అప్పుడు స్వీపర్ మాట్లాడుతూ

అరె బచ్చా నీకు అవసరమా రా వీళ్లకు సహాయం చేయడం

ఎందుకు రా నీకు సంబంధం లేని విషయాల్లో తల దూర్చి ఇబ్బందులు పడటం అంటూ కృష్ణ గుండెల
పై కాలుతో కొడతాడు.

అమ్మ అంటూ వెళ్ళి ఆ చెక్క బల్ల దగ్గర పడ్డాడు.

అప్పుడు వెంటనే వహీదా నికి నచ్చింది చేసుకో అంతే కానీ కృష్ణ ను ఒక్క మాట కూడా అనకు నీ కాళ్లు మొక్కుతా అంటూ ఏడుస్తూ ఆ స్వీపర్ కాళ్ళ పై పడింది వహీదా, వెంటనే పుష్ప కూడా వెళ్ళి ఆ స్వీపర్ కాళ్ళ దగ్గరకు వచ్చి నీకు ఏం కావాలో చెప్పు ఇస్తాం దాయచేసి కృష్ణ ను ఏం చెయ్యకు అని వేడుకుంది.

అప్పుడు ఆ స్వీపర్ ఏం చేశావ్ రా వీళ్లను నీ కోసం ఏం చెయ్యడానికి అయిన రెడీ అంటున్నారు. ఇప్పుడు నీ ముందే వీళ్లను ఏం చేస్తానో చూడు అంటూ తన కాళ్ళా మీద పడ్డ పుష్ప,వహీదా లను జుట్టు పట్టుకొని పైకి లేపాడు, సరాసరి వాళ్ళను అలానే పట్టుకొని వహీదా ను తన కాళ్ళ దగ్గర పడేసి వాడు ఆ రాళ్ళ మంచం పై కూర్చొని పుష్పను తన పక్కన కూర్చో పెట్టుకున్నడు.

అలా వహిదను, పుష్ప లను లాక్కొస్తూ ఉంటే అప్పుడు చూసాడు పైన మొత్తం నగ్నంగా నడుచుకుంటూ వస్తున్న వహిదను చూసి బ్యూటిఫుల్ అన్నాడు అంత నొప్పి లో కూడా కృష్ణ మొడ్డా చిన్నగా ఊపిరి పోసుకోవడం మొదలు పెట్టింది. అయితే పైన ప్యాంట్ ఉండటం తో అందులోని నొప్పి ఎక్కువగా ఉండటం తో ఆది కనపడటం లేదు. అయితే కృష్ణ చూపును పసిగట్టిన వహీదా మాత్రం చూసుకో నా రాజా అంటూ నే మనసులో ఆనందపడుతోంది. ఆ స్వీపర్ జుట్టును తాగుతున్నపుడు నొప్పి తో అరుస్తుంది

ఆ మంచం పై కూర్చున్నఅయితే ఆ స్వీపర్ మంచం పై కూర్చొని వహీదా వైపు చూస్తూ వెకిలిగా నవ్వుతూ అంటే ఇప్పుడు నేను చేసిన పని మొత్తం వీడికి చెప్తే విడు హీరో ల వచ్చి మిమ్మల్ని కాపాడుతాడు అని వీడికి చెప్పి ఇక్కడికి తీసుకొస్తారా అంటూ పక్కన కూర్చున్న పుష్ప సళ్లు ను నాలుక తో నాకుతూ కింద కాళ్ళ దగ్గర కూర్చున్న వహీదా బొడ్డు లో తన కాలి బొటన వేలు పెట్టీ చేతులతో పుష్ప నడుము పిసుకుతు కృష్ణ వైపు చూస్తూ నవ్వుతున్నాడు.

అయితే తన స్నేహితురాళ్ల ను అలా చూసిన కృష్ణ ఒకవైపు వల్ల యద అందాలు చూసి కసి పెరిగినా వాళ్ళు ఉన్న పరిస్థితి చూసి కోపం తన్నుకు వస్తుంది. నా మీద ఎంతో నమ్మకం తో ఏదో చేస్తానని ఊహించి వాళ్ళు ఈరోజు వాడి చేతిలో బలి అయ్యారని కానీ నేను ఏం చెయ్యాలని స్థితి లో ఉన్నా అంటూ తన పరిస్తితి ని తలచుకొంటూ జాలిగా వల్ల వైపు చూస్తున్నాడు


స్వీపర్:- ఒసేయ్ నేను ఏదో ఈరోజు మీ సళ్లు చీకాలని ఎంతో ముచ్చట పడ్డా కానీ మీరు నా ప్లాన్ మొత్తం పాడు చేశారు అందుకు మీకు తప్పదు భారీ మూల్యం అని వాళ్లను హెచ్చరించాడు.

అప్పుడు వహీదా మాట్లాడుతూ చూడండి ఇప్పటి దాకా జరిగింది ఏదో జరిగింది. దయచేసి మమ్మల్ని వదిలేయండి.మేము ఎవరికి చెప్పాం అని వాడికి చెప్పింది.

అయితే వహీదా మాట్లాడుతున్నంత సేపు కృష్ణ వహీదా సళ్ళెనే చూస్తూ ఉన్నాడు. ఆమె మాట్లాడినా ప్రతి సారి అవి అటు ఇటు ఊగుతూ మరింతా మూడ్ ను తెప్పిస్తున్నాయి. అయితే అక్కడ కృష్ణ మొడ్డా ప్యాంట్ లో టైట్ అయ్యిన వెంటెన్ కృష్ణ అమ్మ అని అరిచాడు. అయితే నొప్పి తట్టుకోలేక అరిచాడు అనుకున్న పుష్ప మీకు నచ్చింది చేసుకోండి త్వరగా మమ్మల్ని వదిలేస్తే వెంటనే కృష్ణను ఆసుపత్రికి తీసుకొని వెళ్లాలని అడిగింది.

అందుకు కృష్ణ ఇప్పటి దాకా వెళ్ళాలని చూస్తూ కామం తో ఆలోచించిన కృష్ణ వల్ల మాటలు తీసి సిగ్గుతో సచ్చిపోయాడు.

వెంటనే నోట్లో మాట సరిగ్గా రాకపోయినా మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించాడు.

నీకు దండం పెడతా దయచేసి వాళ్ళను ఏం చెయ్యకు.కావాలంటే నీకు కోపం గా ఉంటే నన్ను ఇక్కడిక్కడే చంపేయ్ దయచేసి వాళ్ళను వదిలేయ్ అంటూ ఏడుస్తూ ప్రధ్యాయపడ్డాడు.

అప్పుడు స్వీపర్ నిన్ను నేను ఎందుకు చంపుత ర లంజ కొడుకా నిన్ను చూసుకొని ఈ లంజలు ఇద్దరు ఎంత రెచ్చిపోయారు. ఈరోజు ఈ లంజలు ఇద్దరికీ మూడింది నా తో అంటూ గట్టిగా చెప్పాడు.

ఆతరువాత ఆ స్వీపర్ తను వేసుకున్న ప్యాంట్ విప్పడం తో లోపల డ్రాయర్ కూడా లేకపోవడం వల్ల వాడి మొడ్డా అప్పటీకే పూర్తి గా లేచి వహీదా మొహం ముందుకు వచ్చింది.

అయితే జీవితం లో మొదటి సారి మొడ్డా ను అంత దగ్గర నుంచి చూడటం తో వహీదా ఒక్కసారి గా కళ్ళు మూసుకుంది. పుష్ప కూడా అటు వైపుకి తిరిగింది.

అయితే వెంటనే ఆ స్వీపర్ వంగి వహీదా దవడలు పట్టుకొని ఎంటే ఎక్స్ట్రా దెంగుతూన్నావ్ మొడ్డా ఎప్పుడూ చూడనట్లు ఇప్పుడు కళ్ళు మూసుకున్నావ్ గా దా వచ్చి నీ చేతులతో దానికి మసాజ్ చై అంటూ మళ్ళీ మంచం పై కూర్చున్నాడు.

అయితే పుష్ప వెనక్కు తిరగడం తో ఎంటే నరకాలు దెంగుతూన్నావ్ లంజ నిన్ను అంటూ నగ్నంగా ఉన్న పుష్ప వైపు పై గట్టిగా ఒక దెబ్బ కొట్టాడు.
అయితే ప్రస్తుతానికి పుష్ప వహీదా ఇద్దరికీ తాము ఆ స్వీపర్ కళ్ళ ముందర నగ్నంగా ఉన్నాం అనే దానికంటే తమకు ఎంతో ఇష్టం అయినా కృష్ణ ముందు తమ తెల్లటి సళ్ళతో ఉన్నాం అన్న ఆలోచనే వాళ్లలో ప్రస్తుతానికి ఉండి వల్ల చనుమొనలు గట్టి పడటం మొదలు అయ్యింది కింద పూకు లో కూడా చిన్నగా ధారా కారడం మొదలు అయ్యింది.

అయితే తాను ఎంత చెబుతున్నా వహీదా పుష్ప లో కదలిక లేకపోయే సరికి ఆ స్వీపర్ కు కోపం తన్నుకు వచ్చింది అంతే వెంటనే లేచి వెళ్ళి కృష్ణ పక్కన కూర్చొని కృష్ణ కడుపు పై కత్తి పెట్టీ కుచ్చేందుకు ప్రయత్నిస్తే కృష్ణ కదలడంతో అది కాస్త కృష్ణ మొడ్డకు నాలుగు అంచుల దూరం లో తొడ దగ్గర కత్తి దిగింది.
దాంతో కృష్ణకు నొప్పి భరించలేనంతగా వచ్చేసి అమ్మా అంటూ దాదాపు ఆఖరి అరుపు గా అరిచేసాడు. ఆ అరుపు పార్కింగ్ కు 25 అడుగుల దూరం లో ఫోన్ మాట్లాడుతున్న కాలేజ్ రిసెప్షనిస్ట్ నయని కి వినపడింది. దీంతో ఆమె ఫోన్ కట్ చేసి అరుపు వినిపించిన వైపు రాసాగింది

అయితే ఆ స్వీపర్ అలా కృష్ణ పై కత్తి కుచ్చడం తో కృష్ణ వైపు రాబోయిన పుష్ప , వహీదా లను మళ్ళీ కత్తితో బెదిరిస్తూ మోకాళ్ళ మీద చెరో వైపు కూర్చోమని ఆదేశించాడు.

మళ్ళీ ఎక్కడ కృష్ణకు హాని చేస్తాడు అని వాళ్ళు వాడు చెప్పినట్లు కూర్చున్నాడు.
అక్కడ కృష్ణ మాత్రం ఒకవైపు తన నుంచి మరో వైపు తొడ నుంచి కారుతున్నా రక్తం మరకలతో బట్టలు మొత్తం తడిచిపోయి ఉన్నాయి.

అయితే వాడు ఆ వేలాడుతున్న మొడ్డా తోనే వెళ్ళి వాళ్ళిద్దరిని మధ్యలో కూర్చొని పుష్ప వహీదా ల చెరో చెయ్యిని తీసుకొని వాడి మడ్డా పై వేసుకున్నాడు. అయితే వాళ్ళు వెంటనే చేతులను వెనక్కు తీసుకునే ప్రయత్నం చెయ్యగా మళ్ళీ వాడు ఈ సారి కృష్ణను ఏం చేస్తాడో అనుకోని వాడి మొడ్డా పై చేతులను అలానే ఉంచుకున్నాడు.

ఆ చేతుల పై వాడు చేతిని ఉంచి చిన్నగా ముందుకు వెనక్కి అంటుండగా జీవితం లో మొదటి సారి ఒక మొగాడి మొడ్డా ను పట్టుకున్న పుష్ప వహీదా తొలి అనుభవం మాత్రం చెప్పలేనిదిగా ఉంది. అయితే పుష్ప కృష్ణ కు ఎదురుగా ఉంటే వహీదా వైపు కృష్ణ కళ్లెదుట ఉంది. అయితే అంత నెత్తురు కారుతున్నా కృష్ణ వాళ్ళకు ఎలా కాపాడాలి అనే ఆలోచిస్తున్నాడు.

అయితే వాడి మడ్డా పై తమ చేతులు యాంత్రికంగా కదులుతూ ఉన్నా వల్ల మనస్సు మాత్రం మొడ్డా వైపు ఆకర్షిస్తుంది.

కొద్ది కొద్దిగా వారికి మొడ్డా పై చేతులు ఎలా కడపాలో అలవాటు అవుతుండటం తో వాడు తన చేతిని వెనక్కు తీసుకున్నాడు.

వాళ్ళు చాలా ఇష్టంగా మొడ్డా ను ఊపుతుంగదా ఆ స్వీపర్ వహీదా సల్లను ఒకచేత్తో మరో చేత్తో పుష్ప సళ్ళను పిసుకుతు వాళ్ళకు కోరిక కలిగించ సాగడు.ఒకవైపు చేత్తో వాడి మొడ్డా కొడుతూ మరో వైపు తమ సళ్ళను వాడు పిసుకుతుంటే ఇద్దరు చెప్పలేని సుఖం తో రెచ్చిపోతున్నారు.

సడెన్ గా వాడు వాళ్ళిద్దరికీ ఆపి తన షర్ట్ జేబులో ఉన్న ఒక టాబ్లెట్ తీసి వేసుకుని మళ్ళీ కూర్చున్నాడు. అయితే ఆ రెండు నిమిషాలకే వాళ్ళకు చిన్న పిల్ల చేతిలో చాక్లెట్ లాకున్న దానిలా అర్థం కాకుండా అయ్యింది ఆ భామల పరిస్థితి.

తిరిగి వాడు వచ్చి అదే స్థానం లో కూర్చోగా ఈ సారి వాడు చెప్పాక ముందే వాళ్ళిద్దరూ తమ చేతులను తీసుకెళ్లి వాడి మొడ్డా పై వేశాడు. అయితే ఆ శబ్దం విని అక్కడ కు వచ్చిన నాయని చుట్టూ ఎవరు కనపడలేదు.కానీ అక్కడ ఉన్న కొట్టం లో ఒక వ్యక్తి అమ్మ అమ్మ అంటూ ములుగులు వినిపిస్తుండటం తో వచ్చి ఆ కొట్టనికి ఉన్న బొక్క లో చూడటం మొదలు పెట్టింది.
అయితే అక్కడ రక్తపు మడుగులో ఉన్న కృష్ణ ను చూసి తట్టుకోలేక పోయింది. మరో వైపు ఇద్దరు అమ్మాయిలతో మొడ్డా కొట్టించుకుంటున్న కాలేజ్ స్వీపర్ ను చూసి షాక్ కు గురయ్యింది. వెంటనే తన మొబైల్ తీసి అక్కడ పడి ఉన్న కృష్ణ ను ఆ అమ్మాయిలతో మొడ్డా కొట్టించుకున్న స్వీపర్ ను వీడియోలు తీసింది.

అయితే అప్పటికే వాళ్ళు ఇష్టంగా మొడ్డా కొట్టడం తో కార్చేందుకు రెడీ అవుతున్న సమయం లో కృష్ణ కు తన జేబులో ఉన్న బాటిల్ గుర్తుకు వచ్చి వెంటనే జేబులో ఉన్న వైపు పుష్పకు సిగ్నల్ ఇచ్చాడు ( అమ్మ మా నా జేబులో ఉన్న బాటిల్ తీసి వాడి మొడ్డా పై వెయ్యండి అని) అయితే ఇద్దరు అమ్మాయిలు ఎంతో ముచ్చట పడుతూ చేత్తో మొడ్డా కొడుతుంటే పరవశించిపోయిన ఆ స్వీపర్ అబ్బా ఏం కొడుతున్నారు మీరు ఆహా మీ చేతులతోనే ఇంతలా చేస్తున్నారు అంటే ఇంకా మీ నోట్లో, పూకులో మొడ్డా పెట్టీ కొడితే ఉంటుంది నా లంజల్లారా అంటూ వెనక్కు వాలి కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
అటు వైపు చేతిలో మొబైల్ లో వీడియో తీస్తూ మరో వైపు వాడి మోడ్డను టాప్ లెస్ కొడుతున్న అమ్మాయిలను చూస్తూ వాళ్ళ సళ్ళను చూస్తూ లైవ్ లో బ్లూ ఫిలిం చూస్తున్నట్లు ఉంది నాయని కి. సళ్లు ఊగుతూ పూకులో ఊటలు కారుతున్నాయి.నాయని కి అయితే వాడు కళ్ళు మూసుకున్న రెండు నిమిషాల తరువాత పుష్ప వెంటనే ఒక అడుగులో వెళ్ళి కృష్ణ ప్యాంట్ లో దాచిన బాటిల్ ను తీసింది. అయితే వాడు కళ్ళు తెరిచే సమయానికి వహీదా ను పక్కకు లాగి వాడి మొడ్డా పై ఆ బాటిల్ లోని లిక్విడ్ ను పోసింది.

దాంతో వాడు ఆ లిక్విడ్ వాడి మొడ్డా పై పడటం తో ఆ మంట ను తట్టుఓలేక అల్లాడిపోతున్నారు. అది పొగలు కక్కుతూ వాడు నరకం అనుభవిస్తున్నాడు.

సడన్ గా ఆ అమ్మాయి అలా చెయ్యడం వాడు కింద పడి గిల గిల కొట్టుకోవడం తో నాయని లోపలకు వచ్చింది. ఫస్ట్ ఇద్దరు అమ్మాయి లను చూసి బట్టలు వేసుకోమని చెప్పి తను వెళ్ళి కృష్ణ చేతికి ఉన్న కట్టను విడిపించింది

అంత లోపు పుష్ప వహీదా ఇద్దరూ బట్టలు వేసుకొని కృష్ణను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నారు. ఏడుస్తూ ఉంటే నయని అసలు ఏం అయ్యింది అని అడుగుతుంది. అప్పుడు వాళ్ళు ఇద్దరు జరిగింది చెబుతారు. నయని కృష్ణ వైపు చూస్తూ ఆ బాటిల్ ఏంటి అని అడుగుతుంది.నేను వీళ్ళు నాకు విషయం చెప్పినా తరువాత ఒక బ్యాటరీ షాప్ కు వెళ్లి పాత బ్యాటరీ లో నుంచి యాసిడ్ తెచ్చా అని చెప్పి ఆ స్వీపర్ వైపు వెళ్ళాడు.

ఆ స్వీపర్ తో ఇలా అన్నాడు.

ఒరేయ్ లంజ కొడుకా నిన్ను ఏం చేసినా తప్పు లేదు కానీ నిన్ను చంపకుండా ఎందుకు వదిలేస్తున్నాని తెలుసా ఏ మొడ్డా చూసుకొని నువ్వు ఎంత మంది అమ్మాయిలు జీవితాలతో ఆడుకున్నావో ఈ రోజు ఆ మొడ్డే నీకు లేకుండా నువ్వు మాత్రం బ్రతికి ఎందుకు పనికి రాకుండా చెయ్యాలనే ఇలా చేశా ఇక జీవితం లో నీ మొడ్డా లో చలనం ఉండదు, ఇలా కాలిపోయిన మొడ్డతోనే బ్రతికి చావు అంటూ వచ్చి రాణి మాటలతో వాడికి చెబుతాడు..

[Train222]

Good update, plz update, Krishna cheppina heroism anta emaindi bro

కృష్ణ వాళ్ళకు చెప్పిన మాట ప్రకారం సహాయం చెయ్యడానికి వెళ్ళాడు కానీ పై నుంచి కింద పడటం తో తన ప్రాణం మీదకు వచ్చింది. అయినా అక్కడ సహాయం చేశాడు, హీరోయిజం అంటే ఫైట్ లు చేయడం కాదు, ఎలా అయినా వాళ్ళను సమస్య నుంచి బయట పడేలా చెయ్యడం అని నా అభిప్రాయం

[Train222]

స్వీపర్‌పై జరిగిన ఘటన తర్వాత కృష్ణ అతడిని గట్టిగా హెచ్చరించి, ఇకపై పుష్ప, వహీదాల జోలికి రావద్దని వార్నింగ్ ఇచ్చాడు. అయితే అప్పటికే కృష్ణ పరిస్థితి కూడా అంతంతమాత్రంగానే ఉంది. తొడకు బలమైన కత్తి గాయం కావడంతో తీవ్రంగా నొప్పి వస్తోంది. తల, చేతికి కూడా దెబ్బలు తగిలాయి. సరిగ్గా నడవలేక కృష్ణ అక్కడే కూర్చుండిపోయాడు.

అది చూసిన పుష్ప, వహీదాలు తట్టుకోలేక కృష్ణ దగ్గరకు వచ్చారు.

పుష్ప ఒకవైపు, వహీదా మరోవైపు నిలబడి కృష్ణ చేతులను తమ భుజాలపై వేసుకున్నారు.

“కృష్ణా... నువ్వు ఇలా ఉండటం మాకు భయంగా ఉంది...” అంటూ పుష్ప కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“ఏం కాదు... మీరు ఇద్దరూ ధైర్యంగా ఉండండి. నేను బాగానే ఉన్నాను...” అని కృష్ణ నవ్వుతూ చెప్పాడు.

కానీ ఆ నవ్వు వెనుక దాగిన నొప్పిని పుష్ప, వహీదాలు గుర్తించారు.

“నువ్వు మా ముందు ధైర్యంగా నటిస్తున్నావు కృష్ణా...” అని వహీదా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.

అప్పుడే నయనీ వారి దగ్గరకు వచ్చింది.

“పుష్ప... వహీదా... మీరు ఇద్దరూ ఇప్పుడు కాలేజ్‌కి వెళ్లాలి.”

ఇద్దరూ ఆశ్చర్యంగా నయనీ వైపు చూశారు.

“మేమా?”

“అవును. మీరు ఇక్కడ ఉంటే రేపు ఈ విషయం గురించి కాలేజ్‌లో రకరకాల ప్రశ్నలు వస్తాయి. పైగా కాలేజ్ నుంచి అందరూ వెళ్లిపోయే సమయం కూడా దగ్గరపడుతోంది. మీరు కృష్ణతో కలిసి ఇక్కడ కనిపిస్తే... మీరు ఎందుకు ఇక్కడ ఉన్నారు? ఏం జరిగింది? కృష్ణతో మీ సంబంధం ఏంటి? అంటూ అవసరం లేని ప్రశ్నలు మొదలవుతాయి.”

పుష్ప ఏదో చెప్పబోయింది.

నయనీ ఆమెను ఆపుతూ నెమ్మదిగా చెప్పింది.

“మన సమాజంలో ఒక అమ్మాయికి ఏం జరిగిందో తెలుసుకోవడానికి ముందే... ఆమె అక్కడ ఎందుకు ఉంది? ఎవరితో ఉంది? ఆ సమయంలో అక్కడికి ఎందుకు వెళ్లింది? అంటూ ప్రశ్నలు మొదలవుతాయి. తప్పు చేసిన వ్యక్తిని ప్రశ్నించే ముందు అమ్మాయి ప్రవర్తనను ప్రశ్నించే పరిస్థితులు కూడా ఉంటాయి. తప్పు ఆమెది కాకపోయినా వేలెత్తి చూపించే వాళ్లు ఉంటారు. అందుకే కొన్ని విషయాల్లో సరైన సమయం వచ్చే వరకు మౌనం కూడా మనల్ని మనం కాపాడుకునే ఒక మార్గం.”

పుష్ప, వహీదాలు మౌనంగా తలదించుకున్నారు.

“కృష్ణ గురించి మీరు టెన్షన్ పడాల్సిన అవసరం లేదు. నా ఫ్రెండ్ ఒకరు డాక్టర్. ఆమెకు ఫోన్ చేశాను. ఆమె హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లమంది. కృష్ణను నేను చూసుకుంటాను. స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉంది. అతడినీ అదే హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్తాం.”

పుష్ప కృష్ణ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.

“కృష్ణా... నువ్వు మాకు ఫోన్ చేస్తావు కదా?”

“తప్పకుండా చేస్తాను.”

“ఏదైనా అయితే మాత్రం వెంటనే చెప్పాలి.”

“ఏం కాదు పుష్పా... మీరు ఇద్దరూ వెళ్లండి.”

వహీదా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ,

“త్వరగా కోలుకోవాలి కృష్ణా... మమ్మల్ని ఇలా భయపెట్టొద్దు.”

కృష్ణ చిన్నగా నవ్వాడు.

“మీరు ఇద్దరూ ఏడవకండి. మీరు ఏడిస్తే నాకు ఇంకా ఎక్కువ నొప్పిగా అనిపిస్తుంది.”

ఆ మాట విన్న పుష్ప కన్నీళ్ల మధ్యే నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది.

నయనీ సాయంతో కృష్ణను, తీవ్రంగా గాయపడిన స్వీపర్‌ను కాలేజ్‌ బ్యాక్‌సైడ్‌ నుంచి ఆటోలో జేపీ నగర్‌లో ఉన్న జయంతి హాస్పిటల్‌కు తరలించారు.

హాస్పిటల్‌కి చేరుకున్న వెంటనే అక్కడి సిబ్బంది ఇద్దరినీ వేర్వేరు ఎమర్జెన్సీ ప్రాంతాల్లోకి తీసుకెళ్లారు. స్వీపర్ పరిస్థితి సీరియస్‌గా ఉండటంతో ఒక మెడికల్ టీమ్ అతడికి అత్యవసర చికిత్స ప్రారంభించింది.

అదే సమయంలో డాక్టర్ జయంతి స్వయంగా కృష్ణను చూసేందుకు ఎమర్జెన్సీ వార్డులోకి వెళ్లింది.

నయనీ మాత్రం బయటే ఆందోళనగా నిలబడింది.

ప్రతి క్షణం ఆమెకు చాలా భారంగా అనిపించింది.

సుమారు పది నిమిషాల తర్వాత జయంతి ఎమర్జెన్సీ వార్డు నుంచి బయటకు వచ్చింది.

నయనీ వెంటనే ఆమె దగ్గరకు వెళ్లింది.

“జయంతి... కృష్ణ పరిస్థితి ఎలా ఉంది?”

జయంతి కాసేపు ఆగి చెప్పింది.

“కృష్ణకు తొడలో బలమైన కత్తి గాయం ఉంది. రక్తం కూడా చాలా పోయింది. తలకి, చేతికి కూడా బలమైన దెబ్బలు ఉన్నాయి. చికిత్స పూర్తవడానికి కొంత సమయం పడుతుంది.”

నయనీ ముఖంలో ఆందోళన మరింత పెరిగింది.

“అతడికి ఏం కాదు కదా?”

“ప్రస్తుతం మేము అవసరమైన చికిత్స చేస్తున్నాం. నువ్వు టెన్షన్ పడకు.”

“నేను ఇక్కడే ఉంటాను జయంతి.”

“వద్దు నయనీ. నువ్వు ఇప్పుడు కాలేజ్‌కి వెళ్లాలి. అక్కడ కూడా చాలా విషయాలు చూసుకోవాలి. స్వీపర్ విషయం ఎలా జరిగింది, అసలు ఏం జరిగింది... ఇవన్నీ తెలుసుకోవాలి. కృష్ణను నేను చూసుకుంటాను.”

నయనీ మాత్రం కృష్ణ ఉన్న వార్డు వైపు చూసింది.

“నాకు కృష్ణ గురించి చాలా భయంగా ఉంది.”

జయంతి నయనీ భుజంపై చేయి వేసి,

“నన్ను నమ్ము. నేను ఉన్నాను కదా. ఏమైనా మార్పు ఉంటే నేనే నీకు ఫోన్ చేస్తాను.”

నయనీ కాసేపు మౌనంగా నిలబడింది.

చివరగా కృష్ణ ఉన్న వార్డు తలుపు వైపు చూసి,

“కృష్ణను జాగ్రత్తగా చూసుకో జయంతి...”

“తప్పకుండా.”

“ఏదైనా అయితే వెంటనే నాకు ఫోన్ చేయాలి.”

“చేస్తాను.”

జయంతి మాటలతో నయనీ ఇక అక్కడ ఉండకుండా కాలేజ్‌కి వెళ్లాలని నిర్ణయించుకుంది.

ఆమె హాస్పిటల్ కారిడార్‌ నుంచి నెమ్మదిగా బయటకు నడిచింది.

బయటకు వచ్చిన తర్వాత కూడా ఆమె మనసు మాత్రం కృష్ణ దగ్గరే ఉంది.

అయినా కాలేజ్‌లో ఎదురయ్యే పరిస్థితులను ఎదుర్కోవాల్సిందేనని భావించి...

నయనీ అక్కడి నుంచి కాలేజ్‌కి వెళ్లిపోయింది.

[Train222]

నయనీ హాస్పిటల్‌ నుంచి బయటకు వచ్చి కాలేజ్‌ వైపు బయలుదేరింది.

అక్కడ కృష్ణను జయంతి దగ్గరే వదిలి వచ్చినా... ఆమె మనసు మాత్రం కృష్ణ దగ్గరే ఉంది.

‘కృష్ణకు ఏమైనా అవుతుందా...?’ అనే ఆలోచన పదేపదే ఆమెను వెంటాడుతోంది.

అయినా కాలేజ్‌లో పరిస్థితిని చక్కదిద్దాల్సిన బాధ్యత తనపై ఉందని భావించి, నయనీ వేగంగా కాలేజ్‌లోకి అడుగుపెట్టింది.

అదే సమయంలో పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ క్లాస్‌లోనే ఉన్నారు.

క్లాస్ జరుగుతున్నా... ఇద్దరి మనసులు మాత్రం పాఠం మీద లేవు.

కృష్ణను హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్లిన విషయం వాళ్లకు తెలుసు. నయనీ ఏం చేస్తుందో కూడా తెలియదు.

ఇంతలో క్లాస్‌రూమ్ తలుపు దగ్గర నుంచి నయనీ వేగంగా నడుచుకుంటూ వెళ్లడం పుష్ప కంటపడింది.

నయనీ నేరుగా చైర్మన్ క్యాబిన్ వైపు వెళ్తోంది.

పుష్ప ఒక్కసారిగా వహీదా వైపు చూసింది.

“వహీదా... నయనీ అలా స్పీడ్‌గా ఎక్కడికి వెళ్తోంది?”

వహీదా కూడా నయనీ వైపు చూసింది.

“చైర్మన్ సార్ క్యాబిన్ వైపే వెళ్తోంది...”

ఇద్దరి గుండెల్లో ఒక్కసారిగా గుబులు మొదలైంది.

“కృష్ణకు ఏమైనా అయిందా?”

“నాకూ అదే భయంగా ఉంది...”

ఆ మాటతోనే ఇద్దరికీ క్లాస్ మీద దృష్టి పూర్తిగా పోయింది.

టీచర్ క్లాస్ చెబుతున్నా... పుస్తకాలు ముందు ఉన్నా... వాళ్ల కళ్లంతా మాత్రం క్లాస్‌రూమ్ బయటే ఉన్నాయి.

పుష్ప చేతిలో ఉన్న పెన్నును తెలియకుండానే గట్టిగా పట్టుకుంది.

‘నయనీ ఎందుకు చైర్మన్ దగ్గరకు వెళ్లింది?’

‘హాస్పిటల్‌లో కృష్ణ పరిస్థితి ఏంటి?’

‘ఏదైనా సీరియస్‌గా జరిగిందా?’

అనే ఆలోచనలు ఇద్దరినీ వెంటాడుతున్నాయి.

మరోవైపు...

నయనీ నేరుగా చైర్మన్ క్యాబిన్‌లోకి వెళ్లింది.

“సార్...”

చైర్మన్ నయనీని చూసి,

“ఏమైంది నయనీ? ఇంత హడావుడిగా వచ్చావు?”

నయనీ కాసేపు ఊపిరి తీసుకుని, జరిగిన విషయాన్ని మొదటి నుంచి చివరి వరకు చైర్మన్‌కు వివరించింది.

కాలేజ్ వెనుక జరిగిన ఘటన...

స్వీపర్ పుష్ప, వహీదాలను ఇబ్బంది పెట్టిన విషయం...

కృష్ణ వాళ్లను కాపాడేందుకు వెళ్లడం...

అక్కడ జరిగిన ఘర్షణ...

కృష్ణకు తగిలిన కత్తి గాయం...

స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉండటం...

ఇద్దరినీ జేపీ నగర్‌లోని హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్లడం...

డాక్టర్ జయంతి కృష్ణకు చికిత్స చేస్తుండటం...

అన్నీ వివరంగా చెప్పింది.

చైర్మన్ మొత్తం విషయం విన్న తర్వాత కొద్దిసేపు మౌనంగా కూర్చున్నాడు.

తర్వాత నయనీ వైపు చూసి,

“నువ్వు చేసిన పని చాలా గొప్పది నయనీ. ఆ సమయంలో పరిస్థితిని అర్థం చేసుకుని పిల్లలను కాపాడటమే కాకుండా, కృష్ణను కూడా వెంటనే హాస్పిటల్‌కు తీసుకెళ్లడం మంచి నిర్ణయం.”

నయనీ ఏమీ మాట్లాడలేదు.

చైర్మన్ మళ్లీ అన్నాడు.

“ఆ స్వీపర్ సంగతి నేను చూసుకుంటాను. అతనిపై కాలేజ్ పరంగా తీసుకోవాల్సిన చర్యలు నేను తీసుకుంటాను. నువ్వు ఆ విషయం గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు.”

నయనీ తల ఊపింది.

“అలాగే సార్.”

“ఇక కృష్ణ విషయం...”

చైర్మన్ కాసేపు ఆగి,

“కృష్ణకు చికిత్స కోసం ఎంత డబ్బు అవసరమైనా కాలేజ్ తరఫున నేను భరిస్తాను. అతడికి అవసరమైనంతవరకు చికిత్స చేయించు. డబ్బు గురించి నువ్వు అసలు ఆలోచించకు.”

నయనీ కళ్లలో ఒక్కసారిగా ఉపశమనం కనిపించింది.

“థాంక్యూ సార్...”

“ఇలాంటి సమయంలో మన విద్యార్థిని ఒంటరిగా వదిలేయడం మన బాధ్యత కాదు. కృష్ణకు ఏం అవసరమైతే అది చూసుకోవాలి. నువ్వు ధైర్యంగా ఉండు.”

“అలాగే సార్.”

నయనీ అక్కడితో చైర్మన్ క్యాబిన్ నుంచి బయటకు రావడానికి సిద్ధమైంది.

అదే సమయంలో...

క్లాస్ పూర్తయింది.

బెల్ మోగగానే పుష్ప, వహీదాలు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా బయటకు పరుగెత్తారు.

“నయనీ ఎక్కడుందో చూద్దాం!”

“ముందు చైర్మన్ క్యాబిన్ దగ్గర చూద్దాం.”

ఇద్దరూ వేగంగా నడుచుకుంటూ నయనీ కోసం వెతకడం మొదలుపెట్టారు.

చివరకు చైర్మన్ క్యాబిన్ దగ్గరకు వచ్చి చూశారు.

నయనీ ఇంకా చైర్మన్‌తో మాట్లాడుతూనే ఉంది.

పుష్ప, వహీదాలు తలుపు బయటే ఆగిపోయారు.

నయనీ వాళ్లిద్దరినీ గమనించింది.

వాళ్ల ముఖాల్లో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

నయనీ వాళ్ల వైపు చూసి, ‘వెయిట్ చేయండి’ అన్నట్టుగా సైగ చేసింది.

పుష్ప, వహీదా వెంటనే తల ఊపి అక్కడే నిలబడ్డారు.

కొద్దిసేపటి తర్వాత నయనీ చైర్మన్ క్యాబిన్ నుంచి బయటకు వచ్చింది.

ఆమెను చూసిన వెంటనే పుష్ప పరుగెత్తుకుంటూ దగ్గరకు వచ్చింది.

“నయనీ... కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడు?”

వహీదా కూడా ఆతృతగా,

“హాస్పిటల్‌లో ఏం జరిగింది?”

అని అడిగింది.

నయనీ వాళ్లిద్దరినీ చూసి,

“ముందు కాస్త సైలెంట్‌గా ఉండండి. నేను మీకు అన్నీ చెబుతాను.”

అంటూ వాళ్లను కొంచెం పక్కకు తీసుకెళ్లింది.

“కృష్ణను జయంతి హాస్పిటల్‌లో అడ్మిట్ చేసింది. తొడలో బలమైన కత్తి గాయం ఉంది. రక్తం కూడా చాలా పోయిందట. తలకి, చేతికి కూడా దెబ్బలు ఉన్నాయి. జయంతి స్వయంగా ట్రీట్ చేస్తోంది.”

ఆ మాట విన్న పుష్ప కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు తిరిగాయి.

“అతనికి ఇప్పుడు ఎలా ఉంది?”

“ప్రస్తుతం చికిత్స జరుగుతోంది. జయంతి భయపడాల్సిన అవసరం లేదని చెప్పింది. ట్రీట్‌మెంట్ పూర్తయ్యే వరకు సమయం పడుతుందని చెప్పింది.”

వహీదా నెమ్మదిగా అడిగింది.

“మరి ఆ స్వీపర్...?”

“అతడినీ అదే హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్లారు. అతని పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉంది. అతనికి మరో మెడికల్ టీమ్ చికిత్స చేస్తోంది.”

పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

అప్పుడే నయనీ మరో విషయం చెప్పింది.

“చైర్మన్ సార్‌కి జరిగిన విషయం మొత్తం చెప్పాను. ఆయన మనల్ని చాలా మెచ్చుకున్నారు. ఆ స్వీపర్ సంగతి ఆయనే చూసుకుంటానన్నారు.”

“మరి కృష్ణ చికిత్స...?”

“అదే కూడా చెప్పారు. కృష్ణకు ఎంత ఖర్చైనా సరే అవసరమైన చికిత్స చేయించమన్నారు. డబ్బు గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదన్నారు.”

పుష్ప కళ్లలో కాస్త ఉపశమనం కనిపించింది.

“అంటే... కృష్ణకు చికిత్స విషయంలో ఏ సమస్య ఉండదా?”

“లేదు. చైర్మన్ సార్ చూసుకుంటానన్నారు.”

కొద్దిసేపు ముగ్గురూ మౌనంగా నిలబడ్డారు.

అయితే పుష్ప, వహీదాల మనసుల్లో మాత్రం ఒకటే ఆలోచన.

కృష్ణను ఒక్కసారి చూడాలి.

పుష్ప నయనీ చేతిని పట్టుకుని,

“నయనీ... కాలేజ్ అయిపోయిన వెంటనే మనం హాస్పిటల్‌కి వెళ్దామా?”

వహీదా కూడా వెంటనే,

“అవును నయనీ... కృష్ణను ఒక్కసారి చూసి వస్తేనే మా మనసుకు ప్రశాంతంగా ఉంటుంది.”

నయనీ వాళ్లిద్దరి వైపు చూసి తల ఊపింది.

“సరే. కాలేజ్ పూర్తయ్యాక ముగ్గురం కలిసి హాస్పిటల్‌కి వెళ్దాం.”

“ఓకే.”

అని పుష్ప, వహీదా ఇద్దరూ ఒకేసారి చెప్పారు.

కానీ వాళ్ల కళ్లలో మాత్రం ఇంకా భయం అలాగే ఉంది.

ఎందుకంటే...

కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడో స్వయంగా చూసే వరకు వాళ్ల మనసులకు మాత్రం ప్రశాంతత రాదు.




అలా చూస్తుండగానే కాలేజ్‌ పూర్తయ్యే సమయం దగ్గరపడింది.

పుష్ప, వహీదాలు మాత్రం ఎప్పుడెప్పుడు హాస్పిటల్‌కు వెళ్దామా అని ఎదురుచూస్తున్నారు.

కృష్ణను ఒక్కసారి చూసే వరకు తమ మనసుకు ప్రశాంతత ఉండదని ఇద్దరికీ తెలుసు.

అప్పుడే నయనీ ఫోన్ మోగింది.

ఫోన్ స్క్రీన్‌పై జయంతి పేరు కనిపించడంతో నయనీ ఒక్కసారిగా లిఫ్ట్ చేసింది.

“హలో జయంతి...”

అవతల నుంచి జయంతి స్వరం వినిపించింది.

“నయనీ... కృష్ణ గురించి చెప్పడానికి ఫోన్ చేశాను.”

నయనీ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.

“కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడు జయంతి?”

“ఏం భయపడాల్సిన అవసరం లేదు. ట్రీట్మెంట్ బాగానే జరిగింది. కానీ నువ్వు, ఆ ఇద్దరు అమ్మాయిలు వెంటనే హాస్పిటల్‌కు రండి. మీతో కొన్ని విషయాలు మాట్లాడాలి.”

“సరే జయంతి. మేము ఇప్పుడే వస్తాం.”

ఫోన్ పెట్టిన వెంటనే నయనీ పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.

“జయంతి ఫోన్ చేసింది. కృష్ణకు ఏం భయం లేదట. కానీ మనం వెంటనే హాస్పిటల్‌కు రమ్మంది.”

ఆ మాట వినగానే పుష్ప, వహీదాల ముఖాల్లో కొంత ఊరట కనిపించింది.

“అయితే వెంటనే వెళ్దాం.”

నయనీ ఆలస్యం చేయకుండా తన కారును తీసుకొచ్చింది.

ముగ్గురూ కారులో కూర్చున్నారు.

కారు హాస్పిటల్ వైపు వెళ్తున్నంతసేపూ పుష్ప, వహీదాలు మౌనంగానే ఉన్నారు.

కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడో...

అతను ఇంకా స్పృహలోకి వచ్చాడో లేదో...

జయంతి ఎందుకు వెంటనే రమ్మందో...

అనే ఆలోచనలు వాళ్లను వెంటాడుతున్నాయి.

కొద్దిసేపటి తర్వాత కారు జయంతి హాస్పిటల్‌కి చేరుకుంది.

ముగ్గురూ లోపలికి వెళ్లారు.

కృష్ణ ఇంకా ఎమర్జెన్సీ వార్డులోనే ఉండటంతో అతన్ని చూడటానికి వీలు లేకపోయింది.

జయంతి తన క్యాబిన్‌లో ఉంది.

నయనీ, పుష్ప, వహీదాలను తీసుకుని క్యాబిన్‌లోకి వెళ్లింది.

జయంతి పుష్ప, వహీదాలను చూసి కాసేపు ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“వీళ్లిద్దరూ ఎవరు?”

నయనీ వెంటనే చెప్పింది.

“మా కాలేజ్ స్టూడెంట్స్. కృష్ణ ఫ్రెండ్స్.”

జయంతి వాళ్లిద్దరినీ చూసి తల ఊపింది.

“సరే.”

అంటూ కుర్చీలో కూర్చుంది.

నయనీ మాత్రం ఆత్రుతగా,

“చెప్పు జయంతి... కృష్ణ ఎలా ఉన్నాడు?”

అని అడిగింది.

జయంతి నయనీ వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వింది.

“నేను చెప్పడం కంటే ముందు మీరు నాకు ఒక విషయం చెప్పాలి.”

“ఏంటి?”

“అసలు ఏం జరిగింది? ఎలా జరిగింది? కృష్ణకు ఇంత బలమైన గాయం ఎలా అయింది?”

అని జయంతి నేరుగా అడిగింది.

నయనీ ఒక్కసారిగా మౌనంగా మారింది.

ఆమె పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.

వాళ్లిద్దరూ ఏమీ మాట్లాడలేకపోయారు.

కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయి తలలు కిందకు వంచుకున్నారు.

జయంతి ఆ ఇద్దరినీ గమనించింది.

“ఏం జరిగింది?”

నయనీ నెమ్మదిగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.

“జయంతి... ముందు నీకు ఒక విషయం చెప్పాలి. కృష్ణ గురించి నాకు తెలిసింది చాలా తక్కువే. కానీ ఈ అమ్మాయిల విషయంలో మాత్రం నేను బాధ్యత తీసుకున్నాను. వాళ్లకు జరిగిన విషయం బయటకు వెళ్లకుండా, వాళ్లకు ఎలాంటి ఇబ్బంది రాకుండా చూసుకోవాలని ప్రయత్నించాను.”

జయంతి శ్రద్ధగా వింటోంది.

నయనీ కొనసాగించింది.

“నువ్వు నా ఫ్రెండ్ కాబట్టి... నీ దగ్గర ఏ విషయం దాచాలని నాకు అనిపించలేదు. అందుకే మొత్తం విషయం చెబుతున్నాను.”

ఆ తర్వాత నయనీ కాలేజ్‌లో జరిగిన సంఘటన మొత్తాన్ని జయంతికి వివరించింది.

స్వీపర్ పుష్ప, వహీదాలను ఇబ్బంది పెట్టడం...

కృష్ణ వాళ్లను కాపాడటానికి ముందుకు రావడం...

అక్కడ జరిగిన గొడవ...

కృష్ణకు కత్తి గాయం కావడం...

స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా విషమంగా మారడం...

ఇద్దరినీ ఒకేసారి హాస్పిటల్‌కు తీసుకురావడం...

అన్నీ వివరంగా చెప్పింది.

నయనీ చెప్పడం పూర్తయ్యేసరికి పుష్ప, వహీదాల కళ్లలోని కన్నీళ్లు ఆగలేదు.

జయంతి కుర్చీలో నుంచి లేచి వాళ్ల దగ్గరకు వెళ్లింది.

ఏమీ మాట్లాడకుండా ఇద్దరినీ దగ్గరకు తీసుకుని హత్తుకుంది.

“భయపడకండి... ఇక మీకు ఏమీ కాదు.”

అని నెమ్మదిగా చెప్పింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత జయంతి వాళ్లను విడిచిపెట్టి,

“కృష్ణ ఇప్పుడు స్టేబుల్‌గా ఉన్నాడు. కానీ తొడ పక్కన బలమైన కత్తి గాయం కావడంతో చాలా రక్తం పోయింది. అందుకే రెగ్యులర్ ట్రీట్మెంట్ అవసరం. గాయం పూర్తిగా తగ్గే వరకు జాగ్రత్తగా చూసుకోవాలి.”

నయనీ ఆందోళనగా అడిగింది.

“అయితే హాస్పిటల్‌లోనే ఉంచలేమా?”

జయంతి కాసేపు ఆలోచించి,

“ఉంచొచ్చు. కానీ ఈ కేసులో సెక్యూరిటీ అధికారి ఇష్యూ వచ్చే అవకాశం ఉంది. కృష్ణను ఎప్పటికప్పుడు హాస్పిటల్‌లో ఉంచితే విషయం బయటకు వెళ్లే అవకాశం ఎక్కువ. ముఖ్యంగా స్వీపర్ పరిస్థితి కూడా సీరియస్‌గా ఉంది.”

అంది.

“అందుకే కృష్ణను సేఫ్‌గా ఎక్కడైనా ఉంచి, అక్కడి నుంచే ట్రీట్మెంట్ కొనసాగిస్తే మంచిది.”

అప్పుడే నయనీ ఫోన్ మోగింది.

చూస్తే కాలేజ్ చైర్మన్.

నయనీ వెంటనే ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసింది.

“హలో సార్...”

“నయనీ, మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు?”

“సార్... హాస్పిటల్‌లో ఉన్నాను.”

“కాలేజ్‌కి వచ్చి మొదట స్వీపర్ పరిస్థితి ఏంటో అడిగాను. డాక్టర్లు చెప్పిన పరిస్థితి ఏంటి?”

నయనీ జయంతి వైపు చూసింది.

జయంతి ఫోన్ తీసుకుని మాట్లాడింది.

“సార్... అతని పరిస్థితి చాలా విషమంగా ఉంది. ప్రస్తుతం బతికి ఉన్నా పరిస్థితి చాలా దారుణంగా ఉంది. సాధారణంగా చెప్పాలంటే... బతికి ఉన్న శవంలా ఉంది. ఎప్పుడు ఏం జరుగుతుందో చెప్పలేని పరిస్థితి.”

చైర్మన్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

తర్వాత,

“అయితే అతడిని వెంటనే అతని ఊరికి పంపించే ప్రయత్నం చేస్తాను. ఇక్కడ ఇంకేం ఇబ్బంది రాకుండా చూసుకోవాలి.”

అని చెప్పాడు.

ఆ తర్వాత చైర్మన్ నయనీతో,

“మరి కృష్ణ పరిస్థితి?”

అని అడిగాడు.

నయనీ,

“సార్... కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు. కానీ డాక్టర్ ట్రీట్మెంట్ కొనసాగిస్తున్నారు. హాస్పిటల్‌లో ఎక్కువ రోజులు ఉంచితే సెక్యూరిటీ అధికారి ఇష్యూ అవుతుందని డాక్టర్ చెబుతున్నారు.”

అంది.

చైర్మన్ వెంటనే,

“అయితే కృష్ణను సురక్షితంగా ఉంచే ఏర్పాట్లు చేయండి. చికిత్స విషయంలో డబ్బు గురించి ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు. అవసరమైనది నేను చూసుకుంటాను.”

అని చెప్పాడు.

నయనీకి ఒక్కసారిగా ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది.

“సార్... నేను ఉంటున్న అపార్ట్మెంట్‌లో నాకు తెలిసిన ఒక ఫ్యామిలీ ఫ్లాట్ ఖాళీగా ఉంది. వాళ్లు ప్రస్తుతం విదేశాల్లో ఉంటున్నారు. వాళ్లతో మాట్లాడితే కొంతకాలం ఆ ఫ్లాట్‌ను ఉపయోగించుకోవడానికి అనుమతి ఇచ్చే అవకాశం ఉంది.”

చైర్మన్ వెంటనే,

“అయితే ఆలస్యం చేయకండి. వాళ్లతో మాట్లాడి కృష్ణను అక్కడ ఉంచండి. డాక్టర్ అవసరమైన ట్రీట్మెంట్ ఇస్తే సరిపోతుంది.”

అని చెప్పాడు.

“సరే సార్.”

ఫోన్ పెట్టిన తర్వాత నయనీ జయంతి వైపు చూసింది.

“జయంతి... కృష్ణను అక్కడికి తీసుకెళ్లి ట్రీట్మెంట్ కొనసాగించగలవా?”

“తప్పకుండా. కానీ అతను ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు కాబట్టి జాగ్రత్తగా షిఫ్ట్ చేయాలి.”

“అలాగే.”

ఇంతలో పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

చైర్మన్ కూడా ఇక్కడికి వచ్చే అవకాశం ఉందని తెలిసి, వాళ్లు బయటికి వెళ్లకుండా క్యాబిన్‌లోనే ఒక పక్కకు దాక్కున్నారు.

“చైర్మన్ సార్ మనల్ని చూస్తే...”

అని వహీదా నెమ్మదిగా చెప్పగా,

“మన గురించి అడిగితే ఏం చెప్పాలో కూడా తెలియదు...”

అని పుష్ప ఆందోళనగా చెప్పింది.

నయనీ వాళ్లిద్దరినీ చూసి,

“మీరు ఇద్దరూ ఇక్కడే ఉండండి. అవసరం లేకుండా బయటకు రావద్దు.”

అంది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత అవసరమైన ఏర్పాట్లు పూర్తయ్యాయి.

కృష్ణను ఎమర్జెన్సీ వార్డు నుంచి అత్యంత జాగ్రత్తగా బయటకు తీసుకొచ్చారు.

అతను ఇంకా స్పృహలోకి రాలేదు.

పుష్ప, వహీదాలు దూరం నుంచి కృష్ణను చూసి కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నారు.

నయనీ మాత్రం ధైర్యంగా కనిపించడానికి ప్రయత్నిస్తూ అన్ని ఏర్పాట్లు చూసుకుంది.

చివరకు కృష్ణను ఆ అపార్ట్మెంట్‌లోని ఖాళీ ఫ్లాట్‌కు షిఫ్ట్ చేశారు.

జయంతి కూడా అవసరమైన మందులు, ట్రీట్మెంట్ సామగ్రి గురించి నయనీకి సూచనలు ఇచ్చింది.

కృష్ణను సురక్షితంగా ఆ ఫ్లాట్‌లో ఉంచిన తర్వాత...

పుష్ప, వహీదాలు నయనీ వైపు చూసారు.

వాళ్లిద్దరి మనసులో ఒకటే ప్రశ్న.

కృష్ణ ఎప్పుడు కళ్లుతెరుస్తాడు?


జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు ఒకసారి చూసింది. ఆ తర్వాత పుష్ప, వహీదాల వైపు చూసింది.

ఇద్దరి కళ్లూ మాత్రం కృష్ణపైనే ఉన్నాయి.

జయంతి చిన్నగా నవ్వింది.

“ఇంత ఆందోళనగా చూస్తున్నారు...”

పుష్ప, వహీదాలు వెంటనే జయంతి వైపు చూశారు.

జయంతి చిరునవ్వుతో కొనసాగించింది.

“కృష్ణకు గాయం అయినప్పుడు మీ ముఖాల్లో కనిపించిన భయం... ఇప్పటికీ తగ్గలేదు. అతను కళ్లుమూసుకుని పడుకుని ఉంటే మీ కళ్లు మాత్రం అతని దగ్గర నుంచి కదలడం లేదు.”

ఇద్దరూ సిగ్గుతో తలలు వంచుకున్నారు.

జయంతి వాళ్ల దగ్గరకు రెండు అడుగులు వేసి,

“ఒకటి చెప్పండి... కృష్ణ మీకు కేవలం ఫ్రెండ్ అయితే... అతని కోసం మీ గుండెలు ఇంతగా ఎందుకు భయపడుతున్నాయి?”

పుష్ప ఏదో చెప్పబోయి మళ్లీ ఆగిపోయింది.

వహీదా కూడా చిరునవ్వుతో కిందకు చూసింది.

జయంతి నవ్వుతూ,

“అతను మీ కోసం ప్రాణాలకు తెగించి నిలబడ్డాడు. మీరు అతని కోసం ఇలా కరిగిపోతున్నారు...”

అని కాసేపు ఆగి,

“ఇది చూస్తుంటే మీ ఇద్దరి మనసుల్లో కృష్ణకు కేవలం ఒక చిన్న చోటు కాదు అనిపిస్తోంది... చాలా ప్రత్యేకమైన చోటు ఇచ్చినట్టున్నారు.”

అంది.

పుష్ప చెంపలు సిగ్గుతో ఎర్రబడ్డాయి.

వహీదా కూడా మాట రాక తలదించుకుంది.

జయంతి వాళ్లిద్దరి సిగ్గును చూసి నవ్వింది.

“సరే... నేను ఇంకేం అడగను. కొన్ని బంధాలకు పేరు పెట్టాల్సిన అవసరం ఉండదు. ఒకరికి ప్రమాదం వచ్చినప్పుడు ఇంకొకరి కళ్లలో కనిపించే భయం... ఆ బంధం ఎంత లోతైనదో చెప్పేస్తుంది.”

పుష్ప నెమ్మదిగా కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.

“కృష్ణ...”

అంతే.

ఆమె గొంతు ఆగిపోయింది.

వహీదా కూడా కృష్ణ వైపు చూస్తూ చిన్నగా నవ్వింది.

జయంతి వాళ్లిద్దరి ముఖాల్లోని ఆ భావాలను చూసి,

“అతను మీ కోసం తన ప్రాణాలను కూడా లెక్కచేయలేదు. ఇప్పుడు అతను కోలుకునే వరకు మీరు ఇద్దరూ అతనికి ధైర్యంగా ఉండాలి.”

అంది.

పుష్ప, వహీదాలు మౌనంగా తల ఊపారు.

మాటల్లో ఏమీ చెప్పకపోయినా...

వాళ్ల కళ్లలో మాత్రం కృష్ణ పట్ల ఉన్న ఆప్యాయత స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

జయంతి ఆ ఇద్దరినీ చూసి మరోసారి నవ్వుకుంది.

“మీ మౌనం చాలా విషయాలు చెబుతోంది...”

అని చెప్పడంతో ఇద్దరూ మరింత సిగ్గుపడి తలలు కిందకు వంచుకున్నారు.

[Train222]

జయంతి వాళ్లిద్దరి ముఖాల్లో కనిపిస్తున్న సిగ్గును చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది.

“సరే... ఇప్పుడు చెప్పకపోతే ఏం లేదు.”

పుష్ప, వహీదాలు కాస్త ఆశ్చర్యంగా జయంతి వైపు చూశారు.

జయంతి కావాలనే కాసేపు ఆగి,

“కానీ మనం ఇంకొన్ని రోజులు కలవాలి కదా... అప్పుడు మాత్రం తప్పించుకోలేరు.”

అంది.

“అప్పటికి కృష్ణ కూడా కోలుకుంటాడు. మీరు కూడా కాస్త కుదుటపడతారు.”

అని చెప్పి వాళ్లిద్దరినీ చూసి కన్నుకొట్టినట్టుగా నవ్వింది.

“అప్పుడు నెమ్మదిగా కూర్చొని... మీ సంగతి ఏంటో మీ నోటి నుంచే చెప్పండి. ఎవరి మనసులో ఎవరున్నారు? కృష్ణకు మీరిద్దరూ ఏం అవుతారు? అన్నీ తెలుసుకుంటాను.”

జయంతి మాటలకు పుష్ప ముఖం మరింత ఎర్రబడింది.

వహీదా సిగ్గుతో నవ్వుతూ,

“జయంతి... మీరు కూడా!”

అంది.

“ఏంటి నేను? డాక్టర్‌ని కదా... మనుషుల గుండె పరిస్థితి తెలుసుకోవడం నా పని!”

అంటూ జయంతి నవ్వింది.

పుష్ప, వహీదాలు ఒకరినొకరు చూసుకుని సిగ్గుతో నవ్వుకున్నారు.

“సరే... ఇప్పుడైతే కృష్ణ గురించి ఆలోచించండి. మిగతా కథ మనం ఇంకొన్ని రోజులు కలిసినప్పుడు మాట్లాడుకుందాం.”

అని జయంతి మరోసారి ఆటపట్టించింది.

ఇద్దరూ ఏమీ మాట్లాడకుండా తలలు వంచుకున్నారు.

వాళ్ల మౌనాన్ని చూసి జయంతి నవ్వుకుంటూ,

“అర్థమైంది... ఇప్పుడే అడిగితే సమాధానం రాదు. సరే, టైమ్ ఇస్తాను.”

అంది.

పుష్ప, వహీదాల ముఖాల్లో సిగ్గుతో కూడిన చిన్న నవ్వు మెరిసింది.

కృష్ణ మాత్రం పక్క గదిలో ఇంకా స్పృహలోకి రాకుండా ప్రశాంతంగా పడుకుని ఉన్నాడు.

అతనికి తెలియకుండానే...

తన చుట్టూ రెండు మనసులు మాత్రం అతని కోసం మౌనంగా ప్రార్థిస్తున్నాయి.

జయంతి వాళ్లిద్దరి సిగ్గును చూసి నవ్వుకుంది.

“సరే... ఇప్పుడైతే మిమ్మల్ని ఎక్కువగా ఇబ్బంది పెట్టను. ఇంకొన్ని రోజులు మనం కలవాల్సిందే కదా... అప్పుడు మాత్రం మీ సంగతి ఏంటో చెప్పాలి. ఎవరి మనసులో ఎవరున్నారో అప్పుడే తెలుసుకుంటాను.”

అంటూ పుష్ప, వహీదాలను ఆటపట్టించింది.

పుష్ప సిగ్గుతో తలదించుకుంది.

వహీదా కూడా నవ్వుతూ,

“జయంతి... మీరు మరీ ఎక్కువగా ఆటపట్టిస్తున్నారు.”

అంది.

“అదంతా తర్వాత... ఇప్పుడు కృష్ణను జాగ్రత్తగా చూసుకోవడమే ముఖ్యం.”

అంటూ జయంతి కృష్ణ ఉన్న గది వైపు చూసింది.

అందరూ కాసేపు మౌనంగా నిలబడ్డారు.

కృష్ణ ఇంకా స్పృహలోకి రాకుండా ప్రశాంతంగా పడుకుని ఉన్నాడు.

పుష్ప, వహీదాల చూపులు మాత్రం అతని మీద నుంచి కదలడం లేదు.

అంతలో...

గదిలో నుంచి చాలా మెల్లగా ఓ స్వరం వినిపించింది.

“సిద్దూ...”

అందరూ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డారు.

జయంతి వెంటనే కృష్ణ దగ్గరకు వెళ్లింది.

కృష్ణ ఇంకా కళ్లుమూసుకునే ఉన్నాడు.

అతని పెదవులు మాత్రం మెల్లగా కదులుతున్నాయి.

“సిద్దూ...”

అంటూ మరోసారి కలవరించాడు.

పుష్ప, వహీదాలు ఆశ్చర్యంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

అప్పుడే కృష్ణ పెదవుల నుంచి మరో మాట వినిపించింది.

“పుష్పా...”

పుష్ప ఒక్కసారిగా షాక్ అయింది.

తర్వాత...

“వహీదా...”

అని కృష్ణ చాలా బలహీనంగా కలవరించాడు.

ఆ మాట వినగానే పుష్ప కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.

వహీదా కూడా కృష్ణ వైపు చూస్తూ నిలబడిపోయింది.

జయంతి వాళ్లిద్దరి ముఖాలను గమనించింది.

“చూశారా... స్పృహలో లేకపోయినా మనసులో ఉన్నవాళ్ల పేర్లే నోటికి వస్తున్నాయి.”

అంది.

పుష్ప ఏమీ మాట్లాడలేక కృష్ణ వైపు చూస్తూనే ఉంది.

వహీదా కూడా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ నిలబడింది.

కృష్ణ మళ్లీ నెమ్మదిగా,

“సిద్దూ... పుష్పా... వహీదా...”

అని కలవరించాడు.

ఆ మూడు పేర్లు వినిపించిన క్షణంలో...

అక్కడున్న ముగ్గురి గుండెల్లోనూ ఏదో తెలియని భావన అలుముకుంది.

కృష్ణకు స్పృహ లేదు...