[Sunnysunnysunny]

నమస్కారం పాఠకులారా,

 
ఈ రోజు మీ ముందుకు ఒక ప్రత్యేకమైన కథను తీసుకువస్తున్నాను. ఇది కేవలం కల్పితం మాత్రమే కాదు... 

మన రీడర్లలో ఒకరి నిజ జీవితానికి చాలా దగ్గరగా ఉన్న కథ.
 
కొన్ని రోజుల క్రితం, ఒక రీడర్ నన్ను పర్సనల్ గా మెసేజ్ చేసి, వారి జీవితంలో జరిగిన గత జ్ఞాపకాలను ఒక అందమైన కథ రూపంలో రాయమని అడిగారు.
 
నాపై అంత నమ్మకంతో, అంత నిజాయితీగా తమ జీవితాన్ని పంచుకోవడానికి ముందుకు వచ్చినప్పుడు నేను "కాదు" అని చెప్పలేకపోయాను.
 
వారు తమ జీవితంలో జరిగిన సంఘటనలను నాకు పంచుకుంటుంటే, నా వంతుగా దానికి మరికొన్ని భావోద్వేగాల హంగులు దిద్ది, ఒక మధురమైన కావ్యంగా మీ ముందుకు తెచ్చే చిన్న ప్రయత్నం ఇది. వారు నాపై ఉంచిన ఈ నమ్మకాన్ని నేను ఏమాత్రం వమ్ము చేయనని ఆశిస్తున్నాను.
 
ఈ కథ సాగే కొద్దీ... మీకు, అలాగే ఆ రీడర్‌కి నచ్చితే, వారు తమ జీవితంలోని మరిన్ని మధుర జ్ఞాపకాలను మనతో పంచుకుంటానని చెప్పారు.
 
కథ మరింత సహజంగా, వారి హృదయానికి దగ్గరగా ఉండటానికి... ఈ కథ పూర్తిగా వారి మాటల్లోనే సాగుతుంది.
 
ఇక ఆలస్యం చేయకుండా... వారి జీవిత ప్రయాణంలోకి అడుగుపెడదాం!

[Sunnysunnysunny]

నేను ఏ పేరొందిన ప్రొఫెషనల్ రచయిత్రినీ కాకపోవచ్చు, కానీ నా గుండెల్లో దాచుకున్న భావోద్వేగాల అలజడిని, జీవితం నాకు నేర్పిన అనుభవాలను మీతో పంచుకోవాలని ఇక్కడ రాస్తున్నాను.

 
చదవడానికి ఇది కొంత వింతగా లేదా భావోద్వేగాల సుడిగుండంలా అనిపించవచ్చు... కానీ నా మనసులోని ప్రతీ మాటను ఉన్నది ఉన్నట్లుగా మీ ముందు ఉంచడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.
 


గోదావరి గలగలలు, చుట్టూ పచ్చని కొబ్బరి తోటల ప్రశాంతత నిండిన రాజమండ్రి పరిసర ప్రాంతాల్లో మా నివాసం. నా పేరు జాన్వి. ఒకప్పుడు బ్యాంకు ఉద్యోగినిగా పనిచేసేదాన్ని.
 
కానీ నా కొడుకు నా గర్భాన పడినప్పుడు, కుటుంబ బాధ్యతల కోసం ఆ ఉద్యోగానికి స్వస్తి చెప్పాల్సి వచ్చింది.
 
కళ్లకు కాటుక, నల్లని ఒత్తైన సుదీర్ఘమైన జుట్టు, సాంప్రదాయ దుస్తుల్లో ప్రశాంతంగా ఉండే గృహిణిగా నన్ను అందరూ గుర్తుపడతారు. నా ప్రపంచం, నా ఊపిరి అంతా నా కుటుంబమే.
 


మా చిన్న ఇంట్లో మొదట్లో ముగ్గురం ఉండేవాళ్లం:
 
ప్రతాప్ (నా భర్త): స్థానిక బ్యాంకులో మేనేజర్. బాధ్యతగల భర్తగా మొదట్లో ఎంతో ఆప్యాయంగా ఉండేవాడు, నన్ను ఎంతో ప్రేమించేవాడు. కానీ పెళ్లయిన ఐదేళ్ల తర్వాత అతని ప్రవర్తనలో మబ్బులు కమ్మడం మొదలయ్యాయి.
 
ఆరుష్ (నా కొడుకు): నా కంటిపాప, నా సర్వస్వం. పరిణతి చెందిన ఆలోచనలతో, తల్లి మనసును అర్థం చేసుకునే చతురత ఉన్న అందగాడు. ప్రస్తుతం డిగ్రీ చివరి సంవత్సరం చదువుతున్నాడు. వాడి ప్రాణం నాలోనే ఉంది.
 
? గుండెల్లో దాచుకున్న గాయం
 
మా అబ్బాయి చిన్నగా ఉన్నప్పుడే నా జీవితంలో ఒక పెద్ద తుఫాను వచ్చింది. ప్రతాప్ పనిచేసే బ్యాంకులోనే ఉన్న ఒక ఉద్యోగినితో అతనికి అక్రమ సంబంధం ఉందనే నిజం నా ముందు కొండంత నిజామై నిలబడింది.
 
ఆ క్షణం నా కాళ్ల కింద భూమి కుంగిపోయినట్లయింది. గది తలుపులు వేసుకుని ఎంతగా ఏడ్చానో ఆ గోదావరి తల్లికే తెలుసు.
 
అతనిలో ఏదో తేడా ఉందని కొద్దిగా అనుమానం ఉన్నప్పటికీ, అసలు విషయం తెలిశాక అంతా ముగిసిపోయినట్లనిపించింది.
 
ఆ రోజు నేను చాలా ఏడ్చాను. ప్రతాప్ కూడా ఇంటికి రాలేదు. ఒకటి రెండు సార్లు ఫోన్ చేసినా అతను ఎత్తలేదు. అప్పటికి సమయం మధ్యాహ్నం సుమారు మూడు కావస్తోంది.
 
రాజమండ్రి ఎండ తీవ్రత తగ్గి, చల్లని గోదావరి గాలి పలకరించే సమయం. ఆరుష్ కాలేజీ నుండి ఇంటికి వచ్చే వేళయింది. అందుకే నేను లేచి ముఖం కడుక్కుని ఫ్రెషప్ అయి బయటకు వచ్చాను.
 
నా కొడుకు ముందు బలహీనంగా, ఏడుస్తున్నట్లు కనిపించడం నాకు ఇష్టం లేదు. పైగా, నేను దేని గురించో ఏడుస్తున్నానని వానికి ఇంకేమని చెప్పగలను?
 
బెల్ మోగింది. అప్పుడు నేను వంటగదిలో ఉన్నాను. వెళ్లి తలుపు తీసి చూస్తే ఆరుష్ నిలబడి ఉన్నాడు.
 


ఆరుష్: "అమ్మా, నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది, త్వరగా భోజనం పెట్టు!"
 
నేను: "సరే బేబీ, వెళ్లి నీ బ్యాగ్ అక్కడ పెట్టు. అలాగే, ఫ్రెషప్ అయ్యాక రా. అప్పటిలోగా నేను భోజనం సిద్ధం చేస్తాను."
 
అతను తన గదిలోకి వెళ్లాడు. నేను వంటగదిలో కూర్చున్నాను. అతనికి భోజనం వడ్డిస్తూ... 'ఇప్పుడు ఏం జరుగుతుంది? ఎలా జరుగుతుంది? నేనేం చేయాలి?' అని తీవ్రంగా ఆలోచిస్తున్నాను. నా మదిలో ఎన్నో ప్రశ్నలు మెదిలాయి.
 
ఆరుష్ స్నానం చేసి వచ్చినప్పుడు, అతను నా వైపే చూస్తున్నాడు. అతను నన్ను రెండు మూడు సార్లు పిలిచాడు, కానీ నేను పట్టించుకోలేదు. తర్వాత అతను నా తల పట్టుకుని ఊపినప్పుడు, నాకు తేరుకుంది.
 
నేను: "హా.. హా.. ఆరుష్ నువ్వేదో అంటున్నావు?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా! నువ్వేం ఆలోచిస్తున్నావు? అసలు ఎక్కడ ఉన్నావు?"
 
నేను: "ఏమీ లేదురా! నీ రోజు ఎలా గడిచిందో చెప్పు."
 
ఆరుష్: "బాగానే గడిచింది."
 
నేను: "క్షమించు బేబీ, ఉదయం నీకు టిఫిన్ కూడా సరిగ్గా ఇవ్వలేకపోయాను."
 
(నేను నా కొడుకుని ప్రేమగా 'బేబీ' అని పిలుస్తాను. వాళ్ళు చాలా ముద్దుగా ఉంటారు, నేనేం చేయగలను... నా ప్రాణం వాడిలోనే ఉంది.
 
అతను నా గర్భంలో ఉన్నప్పటి నుండి, అతనితో నాకు ఒక ప్రత్యేకమైన అనుభూతి ఉంది. ఈ ప్రపంచంలో నా కొడుకు తప్ప విలువైనది ఏదీ లేదనిపిస్తుంది. అతనే నా గుండెచప్పుడు.)
 
ఆరుష్: "పర్వాలేదు అమ్మా, కానీ...?"
 
నేను: "కానీ? ఏమైంది రా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఏమైనా జరిగిందా?"
 
ఇది వినగానే నాకు చాలా భయమేసింది. ఏం చెప్పాలో తెలియలేదు, నాకేమీ అర్థం కాలేదు. అతనికి ఏమీ తెలిసింది... లేదు లేదు అతనికి ఎలా తెలుస్తుంది అనుకున్నాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.
 
ఆరుష్: "అమ్మా... అమ్మా..."
 
నేను: (తేరుకుంటూ) "హ్హ ఆరుష్, చెప్పు." "ఏమీ లేదు ఆరుష్, నాకు కొంచెం తలనొప్పి అంతే, ఇంకేమీ లేదు." (అతనికి అనుమానం రాకూడదని చిన్నగా నవ్వుతూ చెప్పాను)
 
ఆరుష్: "ఎప్పుడు? ఎందుకు చెప్పలేదు? మందులు  వేసుకున్నావా?"
 
నేను: "లేదు, ఇంకా వేసుకోలేదు."
 
ఆరుష్: "ఏంటి, నువ్వు ఇంకా మందులు  వేసుకోలేదా! అయితే భోజనం కూడా చేసి ఉండవు కదా?"
 
నేను: "హ్మ్మ్..."
 
ఇప్పుడు ఏం చెప్పాలి, నేను ఏమీ చెప్పకముందే అతనికి అంతా అర్థమయ్యేలా ఉంది. అతను నా వైపే చూస్తూ ఏదో ఆలోచిస్తున్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా ముందు భోజనం చేద్దాం, నేను తర్వాత మాట్లాడతాను. నువ్వు ఇప్పుడే నాతో పాటు కూర్చుని భోజనం చెయ్యి!"


 
నేను అతన్ని ఒప్పించలేకపోయాను. ఒకవేళ ఒప్పించినా, అతనికి కోపం వచ్చి భోజనం చేసేవాడు కాదు. మేమిద్దరం కలిసి భోజనం చేశాం.
 
తర్వాత అతను లేచి హాలులోకి వెళ్లి టీవీ చూడటానికి కూర్చున్నాడు. నేను కూడా వంటగదిలో పనులన్నీ పూర్తి చేసి హాలులోకి వెళ్లి అతని పక్కన కూర్చున్నాను.
 
నేను అతని పక్కన కూర్చోగానే, అతను లేచి గదిలోకి వెళ్లి, మళ్లీ వంటగదిలోకి వెళ్లి నీళ్లు తీసుకువచ్చి నా దగ్గరకు వచ్చి టాబ్లెట్ ఇచ్చాడు. ఏమీ మాట్లాడకుండా, కేవలం కళ్లతోనే "తీసుకో, మింగు" అని చెప్పాడు.
 
నేను తీసుకుని, గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాను. ‘దీనితో తో ఏం జరుగుతుందిలే బేబీ... ఇప్పుడు నా మనసులో ఉన్న ఈ టెన్షన్‌కి మందు లేదు' అని నాలో నేను అనుకోవడం మొదలుపెట్టాను.
 
అతను నా దగ్గరకు వచ్చి, తన తలను నా ఒడిలో పెట్టుకుని పడుకున్నాడు. నేను నా వేళ్లతో అతని జుట్టును సరిచేస్తుండగా... నా కళ్లు టీవీ మీదే ఉన్నాయి, కానీ నా ఆలోచనలు ఎక్కడికో వెళ్లిపోయాయి.
 
నా కొడుకు కళ్లు నా ముఖం మీదే ఉన్నాయి. అప్పుడే వాడు నా చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని నాతో అన్నాడు:
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నాకేమైనా చెప్పాలనుకుంటున్నావా?"
 
నేను కాసేపు వాడి కళ్లలోకి చూస్తూ తల కదపకుండా ఉండిపోయాను. "నిజంగానా......?" అప్పుడు నేను కొంచెం వంగి వాడి నుదుటిపై ముద్దు పెట్టి అన్నాను:
 
నేను: "బేబీ, ఇప్పుడు నేనేం చెప్పాలి? నాకేమీ అర్థం కావడం లేదు. నన్ను నమ్ము, సమయం వచ్చినప్పుడు నీకు అన్నీ చెబుతాను. దయచేసి దీని గురించి నన్ను ఇంకేమీ అడగకు."
 
(నేను ఒట్టు వేసి చెప్తున్నాను, నా కొడుకు నన్ను బాగా అర్థం చేసుకున్నాడు, అందుకే ప్రతిసారీ నా మాట వింటాడు.)
 
ఆరుష్: "పర్వాలేదు అమ్మా, నీకు ఏది సరైనదనిపిస్తే అది చేయి. నాకు నీ మీద పూర్తి నమ్మకం ఉంది. కానీ అమ్మా... నిన్ను ఇంత బాధలో చూడలేను."
 
నేను: " నాకు అంతా తెలుసు. నువ్వు నన్ను బాధలో చూడలేవు, అలాగే ఇంత ఒత్తిడిలో కూడా చూడలేవు."
అన్నట్టు, మా అబ్బాయి నన్నే తన ప్రపంచంగా భావిస్తాడు.
 
ఇప్పటి వరకు వాడు నేను లేకుండా ఒక్క రోజు కూడా ఉండలేదు. నేను చెప్పే ప్రతీ మాట వింటాడు, నా విలువలన్నీ నేర్చుకున్నాడు.
 
ఆ తర్వాత వాడు నా ఒడిలోనే నిద్రపోయాడు, నేను టీవీ చూడటం మొదలుపెట్టాను. నేను సమయం మరిచిపోయి, నా కొడుకుని మెల్లగా పక్కకు జరిపి, స్నానం చేయడానికి వెళ్లాను.

స్నానం చేసి వచ్చాక మళ్లీ ప్రతాప్‌కి ఫోన్ చేద్దామని అనుకున్నాను, కానీ ఆయన ఫోన్ ఎత్తలేదు. కొంతసేపటికి అతని నుండి నాకు ఒక సందేశం వచ్చింది. నేను వెంటనే ఫోన్ చూశాను.
 


ప్రతాప్ (మెసేజ్): "డిస్టర్బ్ చేయకు! ?"
 
నాకు  ఏం చెప్పాలో తెలియక నాకు చాలా కోపం వచ్చింది. ఫోన్ పగలగొట్టేయాలనిపించింది. తర్వాత నన్ను నేను నియంత్రించుకుని టీ పెట్టుకోవడం మొదలుపెట్టాను.
 
కొంతసేపటికి ఆరుష్ కూడా లేచి నా దగ్గరికి వచ్చి వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు. అతను నా దగ్గర ఉన్నప్పుడల్లా నాకు కొంచెం ప్రశాంతంగా అనిపిస్తుంది. కొంతసేపు అతను అలాగే నిలబడి మాట్లాడుతూ ఉన్నాడు.


 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఇప్పుడు ఎలా ఉన్నావు? తలనొప్పి తగ్గిందా?"
 
నేను: "హా... ఇప్పుడు నేను బాగున్నాను. అయినా నీ ప్రేమ వల్లే నా బాధంతా పోయింది."
 
నేను అతన్ని నా వైపు తిప్పి, బుగ్గ మీద ముద్దుపెట్టి, వెళ్లి స్నానం చేసిరామని, నేను టీ తీసుకువస్తానని చెప్పాను. మేము ప్రతి చిన్న విషయం గురించి మాట్లాడుకుంటూ ఆ రోజంతా గడిపేశాము.
 
రాత్రి భోజనం కూడా సిద్ధం చేశాను. సమయం దాదాపు 11 గంటలు కావస్తుండగా, ఆరుష్ నా గదిలోకి వచ్చాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాన్న ఇంకా రాలేదా?"
 
నేను: "లేదురా, నువ్వు వెళ్లి పడుకో, ఆయన వస్తారులే."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాకు చాలా భయంగా ఉంది. నాన్న ఈ రోజు కూడా ఇంటికి రారేమో అనిపిస్తోంది. ఆయనకు మన గురించి అస్సలు పట్టింపు లేదు . అమ్మా, ఇది ఇంకెన్ని రోజులు ఇలాగే కొనసాగుతుంది? నువ్వేం చెప్పవా ఆయనతో?"
 
నేను తల దించుకుని కూర్చుండిపోయాను. వాళ్ల నాన్న బయట ఏం చేస్తున్నాడో నేను అతనికి చెప్పలేకపోయానె.
 
నేను: "బేబీ, నువ్వు వెళ్లి పడుకో."
 
ఆరుష్: "అమ్మా..." (అతను ఏదో చెప్పబోయాడు, నేను మధ్యలోనే ఆపాను)
 
నేను: "ప్లీజ్ రా... ?"
 
అతను ఏమీ చెప్పకుండా అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు. అతను చాలా కోపంగా ఉన్నాడని నాకు తెలుసు. అతను నా బాధను చూడలేకపోతున్నాడు.
 
'ఓ దేవుడా, ఈ విషయం నా కొడుకుకి తెలిస్తే ఏమవుతుంది? అతను ఏమనుకుంటాడు? నేను ఏం చేయాలి?' ఇవన్నీ ఆలోచిస్తూ, ఏడుస్తూ నేను ఎప్పుడు నిద్రపోయానో నాకే తెలియలేదు.
 
ఉదయం కళ్లు తెరిచేసరికి ఏడు గంటలు అయింది. నేను త్వరగా సిద్ధమై మా అబ్బాయి గదికి వెళ్లాను. వాడు ఇంకా నిద్రపోతూనే ఉన్నాడు.
 
నేను వెళ్లి వాడి పక్కన కూర్చున్నాను. వాడి జుట్టును నిమిరాను. వాడి నుదుటిపై గాఢంగా ముద్దు పెట్టి నిద్రలేపాను.
 
నేను: "గుడ్ మార్నింగ్ బేబీ."
 
ఆరుష్: "గుడ్ మార్నింగ్ అమ్మ."
 
నేను: "లే, త్వరగా లేచి సిద్ధమవ్వు. నీకు కాలేజీకి టైమ్ అవుతోంది. నువ్వు సిద్ధమవ్వు, నేను నీ కోసం టిఫిన్ తయారు చేస్తాను."
 
కొద్దిసేపటి తర్వాత, వాడు సిద్ధమై కాలేజీకి బయలుదేరాడు. నేను నా ఇంటి పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాను.
 
ఇలా ఐదేళ్లు గడిచిపోయాయి. మా ఆయన అలవాట్లు ప్రతిరోజూ ఇలాగే కొనసాగుతూనే ఉన్నాయి — కొన్నిసార్లు ఇంటికి రావడం, కొన్నిసార్లు రాకపోవడం, ఫోన్ చేయకపోవడం.
 
నాతో సరిగ్గా మాట్లాడకుండా, నన్ను పట్టించుకోకుండా ఉండేవాడు. ఈ ఐదేళ్లలో అతను తన కొడుకుతో కూడా సరిగ్గా మాట్లాడలేదు. నేను అతని చదువుల గురించి అడిగినా పట్టించుకునేవాడు కాదు.
 
మా మధ్య ఏ బంధమూ లేనట్లుగా నాతో ఉండేవాడు. ఎక్కడికీ బయటకు తీసుకువెళ్లేవాడు కాదు, నన్ను ఏ శుభకార్యానికి తీసుకువెళ్లేవాడు కాదు.
 
ఇంకా చెప్పాలంటే... ఈ ఐదేళ్లలో మా మధ్య ఎటువంటి శారీరక అనుబంధం, శృంగారం లేవు. అతను అన్నీ మర్చిపోయాడు.
 
ఇప్పుడు అతని ప్రవర్తనతో నాకు కూడా చాలా విసుగు వచ్చింది. అన్నీ ఆలోచించి, ఇకపై నేను కూడా అతన్ని పట్టించుకోకూడదని ప్రతిజ్ఞ చేశాను.
 
అతను నన్ను గౌరవించనప్పుడు నేను ఎందుకు గౌరవించాలి? "ఏమైపోయినా నాకు అనవసరం" అనుకున్నాను.
 
అప్పుడు నేను ఒక దృఢమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాను — ఇప్పటి నుండి నేను నా కొడుకు ఆరుష్ కోసం మాత్రమే జీవిస్తానని, నా చనిపోయే వరకు ప్రతాప్‌ను క్షమించనని నిర్ణయించుకున్నాను.
 
✨ మూడో భాగం: ఒక కొత్త ఆరంభం
 
రెండు రోజుల తర్వాత ప్రతాప్ ఇంటికి వచ్చాడు. నేను అతనితో మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించినప్పుడు, ప్రతాప్ అస్సలు మాట్లాడలేదు. అతను ప్రతిసారీ నన్ను పట్టించుకోనట్లు నటిస్తూ పక్కకు వెళ్లిపోయేవాడు.
 
అది రాత్రి సమయం. నేను, ఆరుష్ హాలులో కూర్చుని టీవీ చూస్తున్నాము. ఆరుష్ నన్ను మెల్లగా అడిగాడు:
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నువ్వు నాన్నతో మాట్లాడావా?"
 
నేను: "లేదురా..." (నేను తల అడ్డంగా ఊపాను)
 
ఆరుష్: "అమ్మా నాకు ఆకలిగా ఉంది, పద భోజనం చేద్దాం."
 
నేను: "ఆగు, నేను ఆయన్ని పిలుస్తాను." మేడపైన ప్రతాప్ ఫోన్‌లో చాటింగ్ చేస్తూ కనిపించాడు.
 
నేను: "విను..."
 
ప్రతాప్: (ఫోన్ చూస్తూనే) "హ్మ్... చెప్పు."
 
నేను: "ఆరుష్‌కు ఆకలిగా ఉంది, నువ్వు కిందకి వస్తున్నావా?"
 
ప్రతాప్: "హ్మ్... నువ్వు కూర్చో, నేను వస్తాను."
 
నేను అక్కడి నుండి కిందకి వచ్చాను. గొణుగుతూ ఆరుష్‌తో అన్నాను — "ఆరుష్ రా, కూర్చో."
మేము భోజనం చేస్తున్నాము. కొద్దిసేపటి తర్వాత ప్రతాప్ కూడా వచ్చి మాతో కలిశాడు.
 
భోజనం చేస్తున్నంత సేపు అక్కడ ఒక వింతైన నిశ్శబ్దం ఆవరించింది. ఆరుష్ నా వైపు చూస్తున్నాడు, నేను ఆరుష్ ప్లేట్ వైపే చూస్తున్నాను. అప్పుడు ఆరుష్ నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదిస్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
 
ఆరుష్: "నాన్న, మీరు రెండు రోజులుగా చాలా బిజీగా ఉన్నారు."
 
ప్రతాప్: " అయ్యో ఆరుష్ , పని మీద బయటకు వెళ్లాను. ఇప్పుడు నాకు ఎంత పని ఒత్తిడి ఉంటుందో నీకు తెలుసు కదా."
 
(ఇది విని నాకు మనసులో చాలా కోపం వచ్చింది... నువ్వు ఎలాంటి పని ఒత్తిడిలో ఉన్నావో నాకు తెలియదా ఏంటి! ?)
 
నేను: "బేబీ, నేను నీకు ఇంకేమైనా వడ్డించనా?"
 
ఆరుష్: "వద్దులే అమ్మా... అన్నట్టు నాన్న, మీ పని ఎలా సాగుతోంది? ఈ సంవత్సరం మనం ఎక్కడికైనా ట్రిప్ కి వెళ్తున్నాం కదా?"
 
ప్రతాప్: "ఉమ్మ్... చూద్దాం, నేను నా వంతు ప్రయత్నం చేస్తాను. నువ్వు చింతించకు."
 
ఆరుష్: "సరే నాన్న."
 
భోజనాలు పూర్తయ్యాయి. నేను ప్లేట్లు తీసుకుని వంటగదిలోకి వెళ్లాను. ప్రతాప్ హాలులోకి వెళ్లిపోగా, ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్లాడు.
 
నేను వంటగదిలో గిన్నెలు సర్దుతూ నాలో నేనే మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టాను — "ఒత్తిడి ఉందంట ఒత్తిడి! నా ముందర నాటకాలు ఆడటానికి సమయం ఉంది కానీ కుటుంబంతో ఉండటానికి సమయం లేదు... ఉండు, నీ సంగతి తర్వాత చూస్తాను."
 
ఇంతలో ఆరుష్ వచ్చి వంటగది తలుపు దగ్గర నిలబడ్డాడు.
 


ఆరుష్: "అమ్మా, నేను నీకు కొంచెం సహాయం చేయనా?"
 
నేను: "లేదు బేబీ, పనంతా అయిపోయింది."
 
తర్వాత నేనూ, ఆరుష్ కలిసి హాలులో కూర్చుని టీవీ చూడటం మొదలుపెట్టాము. కొంతసేపటికి ప్రతాప్ వచ్చి తన గదిలోకి వెళ్లి పడుకున్నాడు. ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్లిపోయాడు. నేను కూడా మా గదిలోకి వెళ్లాను.
 
నేను లోపలికి వెళ్లగానే ప్రతాప్ మంచం మీద అవతలికి తిరిగి పడుకుని ఉన్నాడు. అతనితో కాసేపు మాట్లాడదామని అనుకున్నాను...
 
నేను: "విను..."
 
ప్రతాప్: "నాకు చాలా నిద్ర వస్తోంది, ఉదయాన్నే త్వరగా బయలుదేరాలి. గుడ్ నైట్!"
 
నేను: "హ్మ్మ్మ్... ?"
 
నేను కూడా అతని పక్కన పడుకుని, అవతలి వైపు చూసి నవ్వుకుంటూ నాలో నేను అనుకున్నాను — "నా జీవితం ఇకపై ఇలాగే ఉంటుందా?"
 
అప్పుడు అకస్మాత్తుగా నాకు ఆరుష్ ముఖం గుర్తొచ్చింది. ఆలోచించకుండా, సమయం చూడకుండా నేను లేచి ఆరుష్ గదిలోకి వెళ్లాను.
 
గోదావరి నుంచి వస్తున్న చల్లని పిల్లగాలి కిటికీ గుండా వస్తూ వాడి జుట్టును నిమురుతోంది. ఆరుష్ గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. అతన్ని చూడగానే నా ముఖం మీద దానంతట అదే ఒక తీయని చిరునవ్వు విరిసింది ☺️.
 


'నా కొడుకు ఎంత ముద్దుగా ఉన్నాడు... దేవుడు నాకిచ్చిన అత్యంత అమూల్యమైన బహుమతి వీడే!' అనిపించింది.
 
తర్వాత నేను మెల్లగా అతని దగ్గరికి వెళ్లి, అతని జుట్టు నిమిరి, నుదుటిపై అమితమైన వాత్సల్యంతో గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకున్నాను. అతని దుప్పటి సరిచేసి, మనసులో ఒక రకమైన ప్రశాంతతతో తిరిగి నా గదిలోకి వచ్చి పడుకున్నాను.
 
ఇది నా జీవితానికి సంబంధించి జరుగుతోంది, ఇప్పుడు నేను ఇలా నేరుగా శృంగారాన్ని కొనసాగించలేను. కానీ శృంగారం ఉంటుంది, దాని కోసం ఇద్దరు ప్రేమికులు ఎలా కలిశారో మరియు అంతా ఎలా మారిపోయిందో అర్థం చేసుకోవడం ముఖ్యం

ప్రస్తుతానికి, నా గతం కథ మాత్రమే ఉంటుంది

మీ అందరికీ ఇది నచ్చుతుందని, మరియు మీ అందరికీ ముఖ్యంగా కధ యొక్క నిజమైన వారికి నచ్చేలా ఉంటుందని నేను ఆశిస్తున్నాను.

అలాగే తన గతం పంచుకున్న రీడర్ కోసం కచ్చితంగా లైక్ మరియు మీ అభిప్రాయం తెలియచేయండి. 

ఎందుకంటే ఇది ఆమె వ్యక్తిగత కధ సరైన స్పందన లేకపోతే మిగిలిన ఏ విషయం కూడా నాకు చెప్పకపోవచ్చు. 

అది తెలియకపోతే కధ మధ్యలోనే ఆగిపోతుంది. నేను రాస్తున్న నా సొంత కధలకు నేను ఏ రోజు ఇలాంటివి కోరుకోలేదు. 

ఇది నా కోసం కాదు. ధైర్యంగా ముందుకు వచ్చి నమ్మి తన గతాన్ని పంచుకుంటున్న వారికోసం మాత్రమే ....

[Sunnysunnysunny]

ముందు గా ఇది నిజ జీవిత కథ అన్నారు చాలా సంతోషం. ఇప్పుడు జాన్వీ జీవితంలో వెలుగు ఒక్క ఆరుష్ మాత్రమే అని అర్థమైంది.

బాగుంది మరి తన జీవితం లోకి వేరే వ్యక్తి ఎవరైనా వస్తారా లేకపోతే ఆరుష్ తో పంచుకుంటుందా లేకపోతే ఎవరైనా వేరొక వ్యక్తి వస్తే ఆరుష్ వాళ్ళిద్దరికీ సహాయం చేసి కొడుకు గా తన తల్లి సంతోషానికి సహాయ పడతాడా లేకపోతే ఒక కొడుకు గా తన తల్లిని సంతోషపెడతాడ 

ఏం జరుగుతుంది మరి 

నిజానికి నేను కొన్ని ఇన్స్టాగ్రామ్ వీడియోస్ చూసాను మాక్సిమం నార్త్ వైపు పబ్లిక్ గా అంటే ఇన్స్టాగ్రామ్ లో వీడియోస్ పెడుతున్నారు తల్లి కొడుకు లు ఒక లవర్స్ లాగా మరి రీల్ తర్వాత ఇంకేమైనా జరుగుతుందో ఏమో తెలీదు కానీ మన సైడ్ అంటే సౌత్ సైడ్ పబ్లిక్ గా ఐతే లేదు కానీ ప్రైవేట్ గా ఐతే ఏమో మరి నాకు తెలీదు 

సో ఆ విధంగా ఆరుష్ తన తల్లిని ఎలా సంతోషపెడతాడో మరి చూడాలి 

వెయిటింగ్ నెక్స్ట్ అప్డేట్ కోసం 

కాకపోతే ముందు గా ఒక సినాప్సిస్ లాంటిది చెప్తారా అంటే ఒక రెండు మూడు లైన్స్ లో చెప్తే మాకు కథ మీద ఒక క్లారిటీ వస్తుంది 

ఏది ఏమైనా మీ నుంచి ఇంకొక కథ రావడం చాలా బాగుంది నిజానికి మీ కథ లో కథ తో పాటు పిక్స్ పెట్టడం కూడా చాలా బాగుంది అది ఒక ప్రత్యేకమైన హైలెట్ మీ కథ కి

ఏది ఏమైనా ఆ స్త్రీ ఎవరో కానీ చాలా తెలివైన వ్యక్తి ఎందుకంటే వారి నిజ జీవితాన్ని మీరు ఐతే నే చాలా బాగా రాయగలరు అని గుర్తించి మీకు చెప్పి మీ చేత రాయించడం 

చాలా అంటే చాలా బాగుంది కథ 

 

ముందుగా మీ అభిప్రాయానికి చాలా దన్యవాదాలు. 


అలాగే ఈ కధ గురించి నాకు పూర్తిగా ఏమి తెలియదు. నాకు మెసేజ్ చేసి మీరు రాసిన " భావన, విజయ్ " లా కధ నన్ను నేను చూసుకున్నట్లు అనిపించింది అండి. దయచేసి కధ ని కొనసాగించమని అడిగారు. 

తరువాత 2 రోజులకి మళ్ళీ నాకు కంప్లీట్ గా ఇంగ్షీషు లో తన జీవితంలో జరిగిన కొన్ని పాయింట్స్ ని రాసి పంపారు. అలాగే కధలో నేను పెట్టిన ఫోటోస్ కూడా వారే నాకు పంపారు.

"తనకి తన గతాన్ని ఒక అందమైన మంచి కధ రూపంలో రాసి ఇవ్వగలరా అని అడిగారు ". 

అలాగే మీకు నా వంతు హెల్ప్ చేస్తాను కానీ ఎక్కడ " కధ గురించి చదివే వారికి , ఆడవారి గురించి తన గతాన్ని కించపరిచే విధంగా మాత్రం రాయకండి".  అని చెప్పారు.

మొదట నేను కూడా కొంచెం సంకోచించాను. కానీ వారు పంపిన ఫోటోస్ చూశాక నిజంగా వారు కావాలనుకుంటున్నారు అని అనిపించింది. అందుకే వారి ఇచ్చిన కొంత పాయింట్స్ ని ఆధారంగా తీసుకుని రాస్తున్నాను. 

వారు కూడా వర్కింగ్ ఒమెన్ అనే చెప్పారు, అలాగే నేను రాసింది తనకి నచ్చితే తరువాత తన మిగిలిన అభిప్రాయాన్ని కధని పంపిస్తా అని చెప్పారు.

కాబట్టి వారి సంతోషం కోసం అయిన కధ చదివే వారు దయచేసి తమ అభిప్రాయాన్ని , లైక్స్ ఇవ్వండి. అలాగే త్రేయడ్ రేటింగ్ కూడా. 

" గమనిక : కధ మరియు ఫోటోస్ ఇంకా మొత్తం క్రెడిట్ అపరిచిత ఒరిజినల్ వ్యక్తికె దక్కుతుంది"

[Sunnysunnysunny]

చాలా బాగా స్టార్ట్ చేశారు ఇది చదువుతుంటే భావన విజయ్ గుర్తు కు వచ్చారు...

థాంక్స్ , నిజంగా ఒక పెద్ద కాంప్లిమెంట్.  నిజ జీవితానికి దగ్గరగా ఉన్నట్లు రాసినందుకు నాకు సంతోషంగా ఉంది

[Sunnysunnysunny]

ఉదయాన్నే ప్రతాప్ బ్యాంక్ పని ఉందంటూ బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. ఆరుష్ కూడా తన బ్యాగ్ సర్దుకుని కాలేజీకి బయలుదేరాడు. వాళ్ళిద్దరూ వెళ్లాక నా ఇంటి పనులు మొదలయ్యాయి.

 
వంట పూర్తి చేసి, గోదావరి గాలికి ఇంట్లోకి వచ్చిన దిబ్బను తుడిచి ఇల్లంతా శుభ్రం చేసేసరికి మధ్యాహ్నం ఒంటి గంట దాటింది.
 
ఇంతవరకు నేను చుక్క నీళ్లు కూడా నోట్లో వేసుకోలేదు. గోడ గడియారం వైపు చూశాను...
 
"ఇంకో రెండు గంటలేగా! ఆరుష్ కాలేజీ నుంచి రాగానే, ఇద్దరం ఒకే పళ్లెంలో కూర్చుని తింటే ఆ తృప్తే వేరు" అని మనసులో అనుకున్నాను.
 
అలసటగా ఉండటంతో కాసేపు టీవీ చూద్దామని దివాన్ మీద కూర్చున్నాను. చల్లటి పిల్లగాలి నన్ను పలకరిస్తుంటే, టీవీ శబ్దాల మధ్య నేను ఎప్పుడు కన్నుమూశానో నాకే తెలియలేదు.
 


ఇంటి బయట డోర్ బెల్ రెండు మూడు సార్లు వరుసగా మోగేసరికి సడన్‌గా మేల్కొన్నాను. గడియారంలో సమయం అప్పటికే మూడు దాటింది! త్వరత్వరగా లేచి, చీర కొంగు సరిచేసుకుంటూ వెళ్లి తలుపు తెరిచాను.
 
ఎదురుగా నా కొడుకు ఆరుష్ ముఖంలో చిరునవ్వుతో నిలబడి ఉన్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా..."
 
నేను: "అయ్యో.క్షమించు ఆరుష్! అలసటగా ఉండి కొంచెం కునుకు తీశాను, తలుపు తీయడం ఆలస్యమైంది."
 
ఆరుష్ నా భుజం మీద ఎంతో ఆప్యాయంగా చేయి వేసి, నన్ను లోపలికి తీసుకెళ్తూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
 
ఆరుష్: "పర్వాలేదులే అమ్మా! ఇంతకీ ఈరోజు మధ్యాహ్నం ఎలా పడుకున్నావు వింతగా?"
 
నేను: (నవ్వుతూ) "నువ్వు ఎలా పడుకున్నావు అని అడుగుతున్నావా? అంటే మీ అమ్మకి మధ్యాహ్నం నిద్ర పట్టకూడదా ఏంటి? మ్మ్..."
 
ఆరుష్: "హాహా... అది కాదు అమ్మా! నువ్వు మధ్యాహ్నం వేళ అస్సలు నిద్రపోవు కదా, అందుకే వింతగా అనిపించి అడిగాను."
 
నేను: "సరే కానీ, నువ్వు త్వరగా వెళ్లి స్నానం చేసి రా, ఇద్దరం కలిసి భోజనం చేద్దాం."
 
ఆరుష్: (కంగారుగా) "ఏంటి...! అమ్మా... నువ్వు ఇంకా తినలేదా? సమయం ఎంతైందో చూడు! నా కోసం ఇంకా ఆకలితో ఉన్నావా? త్వరగా రా ముందు నువ్వు తిను."
 
నేను: "ఓహ్... పెద్ద మనిషి వచ్చి చెప్తున్నాడు! ఇల్లు శుభ్రం చేసేసరికి సమయం అయిపోయిందిరా.
 
నువ్వు వచ్చాక నీతో కలిసి తింటే ఆ ఆకలి తీరే అమృతానికి ఒక అర్థం ఉంటుంది. అయినా నువ్వు ఇలా మాట్లాడుతూనే ఉంటే నా ఆకలి ఆగదురా బాబూ!"
 
ఆరుష్: (ఆప్యాయంగా నవ్వుతూ) "అవునా! మాట్లాడుతూనే ఉంటాను అమ్మా... నీ గొంతు వింటూ తింటే నా కడుపే కాదు, మనసు కూడా నిండిపోతుంది!"
 
మేమిద్దరం కలసి వంటగదిలో కూర్చుని, ఒకరికొకరం వడ్డించుకుంటూ తింటున్నాము. నా కొడుకు నా పక్కన ఉంటే ఈ లోకంలో నాకు ఏ బాధా గుర్తుండదు.
 
మేమిద్దరం తింటుండగా నా ఫోన్ మోగింది. చూస్తే నా ప్రాణస్నేహితురాలు సీమ.
 
నేను: "హలో సీమ!"
 
సీమ: "హేయ్ జాన్వి! ఇన్ని రోజుల తర్వాత ఈరోజు నన్ను ఎలా గుర్తుపట్టావు మహారాణి?"
 
నేను: "అబ్బో... సర్లే సీమ! నేనే నిన్ను మరచిపోయానా? సరే గానీ, ఎలా ఉన్నావు?"
 


 సీమ: "నేను చాలా బాగున్నాను. నువ్వే ఈ మధ్య ఫోన్ చేయడం లేదు... ఇంతకీ నువ్వు ఎలా ఉన్నావు?"
 
నేను: "నేను కూడా బాగున్నాను సీమా..." మేము మాట్లాడుకుంటుండగానే ఆరుష్ నా సంభాషణను మధ్యలోనే ఆపి...
 
ఆరుష్: "అమ్మా! సీమ ఆంటీనా మాట్లాడేది? ఆంటీ వస్తున్నారా మన ఇంటికి?"
 
నేను: "అవునురా."
 
ఆరుష్: "నా తరపున ఆంటీకి ఒక పెద్ద హలో చెప్పు అమ్మా!"
 
నేను: (ఫోన్లో) "సీమా, ఆరుష్ నిన్ను ఎలా ఉన్నావని అడుగుతున్నాడు. ప్రస్తుతం ఇంట్లో నేను, వాడు మాత్రమే ఉన్నాము."
 
సీమ: "అవునా! ఆరుష్ ఎలా ఉన్నాడు జాన్వి? వాడి చదువులు ఎలా సాగుతున్నాయి?"
 
నేను: "వాడు చాలా బాగున్నాడు సీమా. చదువు కూడా బాగానే సాగుతోంది, ఇది వాడికి డిగ్రీ చివరి సంవత్సరం కదా."
 
సీమ: "అవును జాన్వి... అన్నట్టు వచ్చే వారం మన ఫ్రెండ్స్ అందరి కిట్టీ పార్టీ ఉంది. అందరం
కలవబోతున్నాం, నువ్వు ఖచ్చితంగా రావాలి. వేదిక ఎక్కడో నేను తర్వాత ఫోన్ చేసి చెప్తాను."
 
నేను: "సరే సీమా! తప్పకుండా!"
 
సీమ: "హ్మ్... సరే ఉంటాను జాన్వి, బాయ్! నా తరపున ఆరుష్‌కి నా ప్రేమను, ఆశీస్సులను అందించు."
ఫోన్ పెట్టేసాక ఆరుష్ నా వైపు చూస్తూ...
 
ఆరుష్: "ఏం చెప్తోంది ఆంటీ?"
 
నేను సీమ చెప్పిన కబుర్లన్నీ ఆరుష్‌కి చెప్పాను. ఈ లోపు మా భోజనాలు కూడా పూర్తయ్యాయి. ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్లి చదువుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
 
నేను హాలులోకి వచ్చి టీవీ ఆన్ చేసుకున్నాను. నా కొడుకు నవ్వుతూ నా కళ్లముందు తిరుగుతుంటే నా హృదయానికి ఎంతటి ప్రశాంతత లభిస్తుందో నా మాటల్లో చెప్పలేను.
 
రాత్రి అయింది. ప్రతాప్ ఇంకా ఇంటికి రాలేదు. ఒకసారి ఫోన్ చేసి అడుగుదామని నా ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకున్నాను. నేను డయల్ చేయబోయే లోపే ప్రతాప్ కాల్ వచ్చింది.
 
ప్రతాప్: "హ్మ్మ్... చెప్పు."
 
నేను: "ఎప్పుడు వస్తున్నారు? అని ఆరుష్ అడుగుతున్నాడు."
 
ప్రతాప్: "కొద్దిసేపట్లో వస్తాను. నాకు ఇక్కడ కొంచెం పని ఉంది, అది పూర్తి చేసుకుని వస్తాను."
 
ఇది వినగానే నేను కాల్ కట్ చేశాను. 'కొద్దిసేపు' అంటే ప్రతాప్ మాటల్లో రెండు మూడు గంటలని నాకు తెలుసు. అందుకే ఆరుష్ గదికి వెళ్లి అతన్ని భోజనానికి పిలిచాను. మేమిద్దరం కలిసి రాత్రి భోజనం చేసి, పనులన్నీ పూర్తి చేసుకున్నాము.
 
పడకగదిలోకి వెళ్లాక నాకు ఎంతకీ నిద్ర పట్టలేదు. మెల్లగా లేచి నా అబ్బాయి గది తలుపు తెరిచి లోపలికి వెళ్లాను. ఆరుష్ టేబుల్ ల్యాంప్ వెలుగులో తీవ్రంగా చదువుకుంటూనే ఉన్నాడు.
 
నేను: "బేబీ..."
 
ఆరుష్: (వెనక్కి తిరిగి చూస్తూ) " అమ్మా... నువ్వు ఇంకా నిద్రపోలేదా?"
 
నేను: "నాకు నిద్ర రావడం లేదురా..."
 
ఆరుష్: "నాకు కూడా నిద్ర రావడం లేదు అమ్మా, అందుకే ఇంకా చదువుకుంటున్నాను."
 
నేను మెల్లగా వెళ్లి వాడి మంచం మీద కూర్చున్నాను. వాడి దిండును ఒడిలో పెట్టుకుని, నా మొబైల్ చూస్తూ కూర్చున్నాను. ఆరుష్ చదువుకుంటూనే నాతో ముచ్చట్లు చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు.
 


గది కిటికీ తెరిచి ఉంది. బయట రాజమండ్రి రాత్రి వాతావరణం ఎంతో ప్రశాంతంగా ఉంది.
 
గోదావరి వైపు నుంచి వస్తున్న చల్లని పిల్లగాలులు కిటికీ తెరలను తాకుతూ లోపలికి వస్తున్నాయి. చీకటి నిశ్శబ్దంలో నేనూ, ఆరుష్ మాత్రమే చాలా మెల్లగా, మధురంగా మాట్లాడుకుంటున్నాము.
 
మాట్లాడుతూ మాట్లాడుతూ ఆరుష్ ఒక క్షణం నా వైపు తిరిగి నన్ను తదేకంగా చూడటం మొదలుపెట్టాడు. కిటికీలోంచి వస్తున్న గాలులకు నా జుట్టు పదే పదే నా ముఖం మీద పడుతోంది. నేను నా వేళ్లతో ఆ జుట్టును సరిచేసుకుంటున్నాను. ఆరుష్ చూపులన్నీ నా మీదే ఉన్నాయి.
 
ఆరుష్: "అమ్మా…" (చాలా ప్రేమగా, మృదువైన గొంతుతో పిలిచి, నవ్వుతూ నా వైపు చూశాడు)
నేను నా కళ్లతోనే 'ఏంటిరా?' అన్నట్లు అడిగాను. వాడు తన తలను అడ్డంగా ఊపి, చిన్నగా నవ్వి, మళ్లీ పుస్తకాల వైపు తిరిగాడు.


 
మొబైల్ చూస్తూ నేను ఎప్పుడు నిద్రపోయానో నాకే తెలియలేదు. ఆరుష్ తన చదువు పూర్తయ్యాక, నా వైపు చూశాడు.
 
ఆరుష్: (తనలో తాను నవ్వుకుంటూ) "అమ్మ కూడా ఒక్కోసారి చిన్నపిల్లలాగే పడుకుండిపోతుంది

ఆరుష్ ఎంతో జాగ్రత్తగా నన్ను నిటారుగా పడుకోబెట్టి, నా మీద దుప్పటి కప్పి, నా పక్కనే పడుకున్నాడు.
 
కొద్దిసేపటికి ఇంటి బయట డోర్ బెల్ మోగింది. ఆ శబ్దానికి నేను లేవకూడదని, ఆరుష్ త్వరగా లేచి తలుపు తెరవడానికి వెళ్లాడు.
 
ఆరుష్: "నాన్న! ఎంతసేపటికైనా నిద్రపోరా మీరు?ఇంటికి రారా?"
 
ప్రతాప్: " కొంచెం పని వల్ల ఆలస్యమైంది. నువ్వు భోజనం చేశావా? మరి జాన్వి తిన్నదా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మ నా గదిలోనే కూర్చుని నిద్రపోయింది నాన్నా."
 
ప్రతాప్: "సరే అయితే, నేను కూడా వెళ్లి పడుకుంటాను."
 
ఆరుష్: "గుడ్ నైట్ నాన్న."
 
ఆరుష్ తిరిగి తన గదిలోకి వచ్చి మంచం ఎక్కి నా పక్కన పడుకున్నాడు. రాత్రి మసక వెలుగులో మేమిద్దరం ఒకే దుప్పటి కింద ఉన్నాము.
 
వాడికి చాలా సేపటి వరకు నిద్రపట్టలేదు. మెల్లగా తిరిగి, నా వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు.
 


కొంతసేపటికి నేను కూడా నిద్రలోనే వాడి వైపు తిరిగి, నా తలను వాడి భుజం మీద పెట్టి, వాడిని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. ఉదయం నేను కళ్ళు తెరిచేసరికి నా తల ఆరుష్ ఛాతీ మీద ఉంది.
 
నేను లేచి కూర్చున్నాను... 'ఎన్ని రోజుల తర్వాత నా మనసుకు ఇంత ప్రశాంతమైన నిద్ర దొరికింది!' అని నాలో నేను అనుకున్నాను.
 
ఆదివారం ఉదయం అయింది. నేను త్వరగా లేచి గుడికి సిద్ధమయ్యాను. అనుకున్నట్టుగానే నా కొడుకు ఇంకా లేవలేదు. నేను వాడి గదికి వెళ్లి లేపాను.
 
నేను: "ఓయ్ ముసలాయన! నిన్న రాత్రి గుడికి వస్తానని చెప్పావు... ఇంకా నిద్రపోతున్నావా?"
 
ఆరుష్: (కళ్ళు నలుపుకుంటూ) "గుడ్ మార్నింగ్ అమ్మా... అప్పుడే సిద్ధమయ్యావా?"
 
నేను: "సిద్ధమయ్యాను బాబూ! త్వరగా లే, మాట్లాడకుండా ముఖం కడుక్కో."
 
ఆరుష్: "అమ్మా... ఒక్క 10 నిమిషాలు ఇవ్వు, వచ్చేస్తాను!"
 
కొంతసేపటికి ఆరుష్ సిద్ధమై వచ్చాడు. ప్రతాప్ ఇంట్లోనే ఉన్నాడు కాబట్టి మేము కారు తీసుకుని గుడికి బయలుదేరాము. కారు ఆరుష్ డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు, నేను వాడి పక్కన కూర్చున్నాను.
 
గోదావరి గాలిని ఆస్వాదిస్తూ మేము గుడికి చేరుకున్నాము. పంతులు గారు పూజ పూర్తి చేసుకుని నా దగ్గరకు వచ్చారు.
 


పంతులు గారు: "ఓహ్ జాన్వీ ! ఇతనేనా మీ అబ్బాయి ఆరుష్?"
 
నేను: "అవును పంతులు గారు."
 
ఆరుష్ ఎంతో సంస్కారంతో పంతులు గారు పాదాలకు నమస్కరించాడు.
 
పంతులు గారు: "దీర్ఘాయుష్మాన్ భవ బాబూ! నిన్ను ఇంతగా ప్రేమించే తల్లి దొరకడం నీ అదృష్టం!"
నేను ఎంతో గర్వంగా, ప్రేమగా నవ్వి, ఒక కవరు తీసి పంతులు గారుకి ఇచ్చాను.
 
పంతులు గారు: "చాలా సంతోషం తల్లి! ప్రతి నెలా ఈ సత్కార్యం చేయడం నువ్వు మర్చిపోవు."
 
ఆరుష్: (ఆశ్చర్యంగా) "అమ్మా! ఏంటిది?"
 
పంతులు గారు: "ఆరుష్! మీ అమ్మ ప్రతి నెలా నీ పేరు మీద ఈ గుడిలోని పేద వాళ్ళకి అన్నదానానికి విరాళం ఇస్తుంది."
 
ఇది విన్న ఆరుష్ నా వైపు ఎంతో భావోద్వేగంతో చూడటం మొదలుపెట్టాడు. తల ఊపుతూ కళ్లల్లో నీళ్లతో నా వైపు చూశాడు. మేము అక్కడి నుండి బయలుదేరి కారులో కూర్చున్నాము.
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నువ్వు నన్ను ఎంతగానో ప్రేమిస్తున్నావు. నువ్వే ఈ ప్రపంచంలోనే బెస్ట్ మమ్మీవి! నీ కళ్లల్లో ఎప్పుడూ కన్నీరు రానివ్వను అమ్మా!"
 


నేను కేవలం అతని వైపు చూస్తూ నవ్వుతున్నాను
 
కారులోంచి దిగి, ఇంట్లోకి అడుగుపెడుతున్న క్షణంలో ఆరుష్ ఎంతో ఆప్యాయంగా అన్నాడు...
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను!"
 
నేను: (వాడి మృదువైన బుగ్గలను నిమురుతూ) "నేను కూడా నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నానురా బాబూ! ♥️"
 
కొద్దిసేపటికే మేమిద్దరం ఇంట్లోకి చేరుకున్నాము. ఇల్లంతా ప్రశాంతంగా ఉంది.
 
నేను: "ఆరుష్... మీ నాన్న ఇంకా నిద్రపోతున్నట్టున్నాడురా. నువ్వు వెళ్లి హాలులో కూర్చో, నేను మనకి కాఫీ తీసుకొస్తాను."
 
ఆరుష్ సరేనంటూ వెళ్లి హాలులోని సోఫాలో టీవీ ఆన్ చేసుకుని కూర్చున్నాడు. నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి ఎంతో ఇష్టంగా కాఫీ తయారు చేసి, రెండు కప్పుల్లో తీసుకువచ్చాను. కాఫీ కప్పు ఆరుష్‌కి అందిస్తూ మెల్లగా అడిగాను...
 
నేను: "ఆరుష్... రాత్రి భోజనానికి ఏం వండమంటావురా?"



ఆరుష్: (కాఫీ సిప్ చేస్తూ) "అమ్మా... నేను కూడా ఈరోజు నీతో పాటు ఉపవాసం ఉండాలా?"
 
నేను: "నువ్వా... వద్దులేరా బాబూ! నువ్వు ఆకలిని తట్టుకోలేవు. మీ ఇద్దరికీ నేను వంట చేస్తానులే, ఏం వండమంటావో చెప్పు?"
 
ఆరుష్: "నీకు ఏది నచ్చితే అది వండు అమ్మా!"
 
నేను: "హ్మ్మ్... సరే!"
 
ఇంతలో గది తలుపు తెరుచుకుని ప్రతాప్ బయటకు వచ్చాడు. మేమిద్దరం హాలులో కూర్చుని ఉండటం చూసి...
 
ప్రతాప్: "ఓహో... మీరిద్దరూ వచ్చేశారా! ఏంటి ఆరుష్, చాలా త్వరగా వచ్చేసారు గుడి నుంచి?"
 
ఆరుష్: "నాన్నా... ఒకసారి మీ వాచ్ చూడండి!"
 
ప్రతాప్: "అరే... ఎంత సమయం గడిచిపోయిందో నాకు తెలియనే లేదు! ఫ్రెషప్ అయి వస్తాను. ఏయ్ జాన్వి... నాకు ఒక కప్పు టీ పెట్టు."
 
నేను: (వంటగది వైపు వెళ్తూ) "సరే..."
 
కొద్దిసేపటికి ప్రతాప్ తయారై వచ్చి హాలులో కూర్చుని ఆరుష్‌తో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
 
ప్రతాప్: "ఏయ్ జాన్వి... టీ తీసుకురా!"
 
నేను కాగుతున్న టీని కప్పులోకి వడకట్టి తీసుకువచ్చి అతనికి ఇచ్చాను. టీ కప్పు ఇస్తూ నా మనసులోని అనుమానపు చూపులతో అతని వైపు చూశాను... ?
 
నేను: "ఈరోజు మధ్యాహ్నం ఇక్కడే తింటున్నారా?"
 
ప్రతాప్: (టీ గుటకలేస్తూ) "కొంచెం పని తక్కువగా ఉంది... మధ్యాహ్నానికి బయటకు వెళ్తున్నాను.
 
ఆరుష్... నేను నీ బైక్ తీసుకువెళ్తున్నాను. నీకేమైనా బయట పని ఉంటే, తప్పనిసరి అయితే కారు తీసుకుని వెళ్ళు, సరేనా?"
 
ఆరుష్: "సరే నాన్నా!"
 
ప్రతాప్: "పద, నేను బయలుదేరతాను."
 
నేను: "ఏవండీ... వినండి, నువ్వు రాత్రి భోజన సమయానికైనా ఇంటికి వచ్చేస్తావు కదా?"
 
ప్రతాప్: "అమ్మ్మ్... నేనేమీ ఖచ్చితంగా చెప్పలేను! బాబూ... నువ్వు తినేసి పడుకో, సరే బాయ్!"
 
అతను బైక్ తాళాలు తీసుకుని బయటకు వెళ్ళిపోతుంటే... నేను నిస్సహాయంగా నా రెండు చేతుల మధ్య చీర కొంగును చుట్టుకుంటూ తిప్పుతూ ఉండిపోయాను ?...?
 
ప్రతాప్ వెళ్లాక నేను తిరిగి వంటగదిలోకి వెళ్లి వంట చేయడంలో మునిగిపోయాను. ఇంతలో ఆరుష్ మెల్లగా వంటగదిలోకి వచ్చి, వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకుని అక్కడే నిలబడ్డాడు. వాడి స్పర్శ నా మనసులోని భారమంతా మాయం చేసింది.
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నేను వెళ్లి కరణ్‌ని (తన స్నేహితుడు) కలిసి వస్తాను."
 
నేను: "ఎందుకురా?"
 
ఆరుష్: "నేను కొన్ని కాలేజీ నోట్స్ తీసుకోవాలి అమ్మా."
 
నేను: "ముందు భోజనం చేసి వెళ్లరాదుగా?"
 
ఆరుష్: "వద్దు అమ్మా, ఇప్పుడే వెళ్లి వచ్చేస్తాను. వచ్చి తింటానులే!"
 
నేను: "సరే... త్వరగా రా!"
 
ఆరుష్ నన్ను మరింత గట్టిగా కౌగిలించుకుని, నా బుగ్గ మీద ముద్దుపెట్టి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు.వాడు వెళ్లాక నేను వంట పనులన్నీ త్వరగా ముగించుకున్నాను.
 


ఇల్లంతా సర్దేసి, ప్రశాంతంగా టీవీ ముందు కూర్చున్నాను. కానీ నా మనసులో ఏదో తెలియని అలజడి... కాసేపు తీవ్రంగా ఆలోచించాక, నా మొబైల్ తీసి ఒక నంబర్‌కు డయల్ చేసి కాల్ చేశాను.
 
ఫోన్ రింగ్ అయింది... అవతలి వైపు నుండి కాల్ ఎత్తారు.
 
నేను: "హలో..."
 
అవతలి వ్యక్తి: "హలో... నువ్వు జాన్వివా? ఎలా ఉన్నావు?"
 


నేను: "ఉమ్మ్... నేను బాగానే ఉన్నాను. కానీ... మీరు చెప్పినదంతా నిజమే అనిపిస్తోంది! నాకు చాలా టెన్షన్‌గా ఉంది... ఈ విషయం ఎవరికైనా తెలిస్తే ఏమవుతుందో అని భయంగా ఉంది!" ?
 
(అవతలి వ్యక్తి ఎవరు? నా మనసును ఇంతలా కలవరపెడుతున్న ఆ రహస్యమేమిటి? ఆ నిజం తెలిస్తే నా కుటుంబం, నా కొడుకు ఆరుష్ పరిస్థితి ఏమిటి?... తర్వాతి భాగంలో చూద్దాం!)
 
---------------------------- నెక్స్ట్ అప్డేట్ లో కలుద్దాం --------------------------------------
[మరికొంత సమాచారం పంపారు కానీ నాకు పూర్తిగా సమాచారం లేకపోవడం వాళ్ళ ఇంత వరకు రాసి పోస్ట్ చేస్తున్నాను]
 
లైక్స్ అండ్ కామెంట్స్ రూపంలో మీ అభిప్రాయాన్ని పంచుకోవచ్చు. మన అపరిచిత వ్యక్తి కోసం అయిన చేయండి..
 
థాంక్స్ .....నేను బాగనే రాస్తున్నాను అని అనుకుంటున్నా “జాన్వి గారు “...

[Sunnysunnysunny]

నేను: "ఉమ్మ్... నేను బాగానే ఉన్నాను అంజలి. కానీ నువ్వు చెప్పినదంతా నాకు ఇప్పుడు నిజమే అనిపిస్తోంది.
 
నేను చాలా టెన్షన్‌గా ఉన్నాను... ఈ విషయం ఇంకెవరికైనా తెలిస్తే ఏమవుతుందో అని భయంగా ఉంది!" ?
 


(అంజలి నా ప్రాణస్నేహితురాలు. నేను గర్భవతిగా ఉన్నప్పుడు ఉద్యోగం మానకముందు ప్రతాప్ పనిచేసే బ్యాంకులోనే పనిచేసేదాన్ని.
 
అప్పట్లో అంజలి, నేను చాలా క్లోజ్. ప్రతాప్ నా వెనుక చేస్తున్న మోసం గురించి అంజలి నాకు చాలాసార్లు చెప్పింది.
 
కానీ అప్పట్లో నేను ప్రతాప్‌ని బ్లైండ్‌గా నమ్మి ఆమె మాటలు పట్టించుకోలేదు. కానీ ఈరోజు ప్రతాప్ నన్ను నిజంగానే మోసం చేస్తున్నాడని నాకు పూర్తిగా నమ్మకం కుదిరింది...)
 
అంజలి: "హ్మ్మ్... నేను నీకు చాలాసార్లు చెప్పాను జాన్వి, కానీ నువ్వు అప్పుడు నన్ను నమ్మలేదు."
 
నేను: "ఇప్పుడు నేనేం చేయాలి అంజలి... నువ్వే చెప్పు? నేను ఎంత ఒత్తిడిలో ఉన్నానో నీకు ఏం చెప్పాలో కూడా నాకు అర్థం కావడం లేదు."
 
అంజలి: "నాకు తెలుసు జాన్వి, కానీ మరీ ఎక్కువగా ఒత్తిడి తీసుకోకు. నువ్వు ఇలా టెన్షన్ పడితే ఆరుష్ కనిపెట్టేస్తాడు... వాడు నిన్ను చూసి మరింత ఆందోళన చెందుతాడు."
 
నేను: "అవును అంజలి, అందుకే నేను వాడి ముందు ఏమీ బయటపడటం లేదు... ఆరుష్ కాలేజీ పరీక్షలు అయిపోనివ్వు, తర్వాత చూసుకుందాం."
 
అంజలి: "అవును, నువ్వు చెప్పింది నిజమే... సరే చెప్పు, ఇంట్లో అంతా ఎలా ఉంది?"
 
నేను: "ఏమీ లేదు, అంతా ఏదో అలా మామూలుగా ఉంది... సీమ నీకు ఫోన్ చేసిందా?"
 
అంజలి: "అవును చేసింది. మనం వచ్చే వారం కలవాలి కదా?"
 
నేను: "హ్మ్మ్... సరేకానీ ఇంట్లో అందరూ ఎలా ఉన్నారు? పిల్లలు ఎలా ఉన్నారు?"
 
అంజలి: "అంతా బాగానే ఉన్నారు జాన్వి, పిల్లలు కూడా."
 
నేను: "పిల్లల్ని, అన్నయ్యని ఎప్పుడైనా మన ఇంటికి తీసుకురా అంజలి."
 
అంజలి: "నేను తప్పకుండా వస్తాను. నేను ఆరుష్‌ను చూసి కూడా చాలా రోజులైంది, తప్పక కలుస్తాను."
 
నేను: "సరే, త్వరగా రా."
 
అంజలి: "సరే అలాగే. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు, మరీ ఎక్కువగా టెన్షన్ పడకు. అంతా సర్దుకుంటుంది... బై!"
 
నేను: "బై..."
 
ఒక దీర్ఘ శ్వాస తీసుకుని కాల్ కట్ చేశాను. సరిగ్గా అప్పుడే ఇంటి డోర్ బెల్ మోగింది. ఆరుష్ వచ్చే సమయమే అని వెళ్లి తలుపు తెరిచాను. ఎదురుగా నా కొడుకే నిలబడి ఉన్నాడు.
 
నేను: "నీ పని అయిపోయిందారా బాబూ?"
 
ఆరుష్: (ఇంట్లోకి వస్తూ) "హ్హ అమ్మా... అన్నట్టు నువ్వు ఏమైనా తిన్నావా ఈరోజు?"
 
నేను: "వదిలేయ్, ముందు నువ్వు వెళ్లి తిను. చాలా సేపయింది కదా."


 
వాడికి పళ్లెంలో భోజనం వడ్డించి, వాడు తినడం ముగించే వరకు వాడి పక్కనే కూర్చున్నాను.
 
ఆరుష్ భోజనం ముగించి చదువుకోవడానికి తన గదిలోకి వెళ్లాడు. నేను వంటగది సదురుకుని కాసేపు అలా హాలులో విశ్రాంతి తీసుకున్నాను.
 
సాయంత్రం అయింది. ప్రతాప్ మధ్యాహ్నానికే వస్తానన్నాడే... కానీ ఇంకా రాలేదు ?.
 
నేను లేచి, స్నానం చేసి హాలులోకి వచ్చాను. ఆరుష్ హాలులో కనిపించలేదు. వాడి గదికి వెళ్లి చూసినా అక్కడ లేడు.
 
నేను: "ఆరుష్... ఆరుష్..."
 
ఆరుష్: (వంటగదిలోంచి) "అమ్మా, నేను ఇక్కడే ఉన్నాను!"
 
నేను: "ఏం చేస్తున్నావురా లోపల?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా... మన ఇద్దరి కోసం వేడి వేడిగా కాఫీ చేస్తున్నాను!" 
 


మేమిద్దరం హాలులో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ప్రశాంతంగా కాఫీ తాగాము. అప్పుడు డోర్ బెల్ మోగింది. వెళ్లి తలుపు తీస్తే బయట ప్రతాప్ ఉన్నాడు.
 
నేను: "ఎక్కడికి వెళ్లారు? మధ్యాహ్నమే వస్తానన్నారు కదా?"
 
ప్రతాప్: (లోపలికి వస్తూ) "నాకు పని ఉండిపోయింది..."
 
అని సోఫాలో కూర్చుని టీ కావాలన్నాడు. అతనికి టీ ఇచ్చి నేను పడకగదిలోకి వెళ్లాను. బట్టలు మార్చుకుని బయటకు వచ్చి వాళ్లిద్దరికీ చెప్పాను:
 
నేను: "నేను కూరగాయలు కొనడానికి మార్కెట్‌కి వెళ్తున్నాను..."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను నీతో రానా?"
 
నేను: "వద్దులేరా, పక్కింటి కమల ఆంటీ వస్తున్నారు నాతో పాటు."
 
నేను మార్కెట్‌కి వెళ్లి వచ్చాక, ప్రతాప్, ఆరుష్ హాలులో మాట్లాడుకుంటున్నారు. నేను వాళ్లకు తెలియకుండా తలుపు చాటున నిలబడి విన్నాను.
 
ఆరుష్: "నాన్న, మీరు బయట తిన్నారా లేదా?"
 
ప్రతాప్: "అవునురా తిన్నాను. ఇంతసేపు ఎవరు ఆకలితో ఉండగలరు? ఈ ఉపవాసాలను మీ అమ్మ ఎలా తట్టుకుంటుందో ఆమెకే తెలియాలి, నేను అలా ఉండలేను."
 
ఆరుష్: (నవ్వుతూ) "? మీరు చెప్పింది నిజమే నాన్న... అమ్మ చాలా బలవంతురాలు. అన్నట్టు నాన్న... ఈ మధ్య అమ్మ కొంచెం ఒత్తిడికి గురవుతోందా? దాని గురించి మీకు ఏమైనా తెలుసా?"
 
ఈ మాట వినగానే ప్రతాప్ ఒక్కసారిగా కంగారుపడి, ఆలోచనలో పడ్డాడు. (తన ప్రవర్తన గురించి జాన్వి ఏమైనా కొడుక్కి చెప్పేసిందా అని భయం).
 
ఆరుష్: "నాన్న?"
 
ప్రతాప్: "ఆ... లేదు లేదు! దాని గురించి నాకు ఏమీ తెలియదురా. దాని గురించి నువ్వేం ఆలోచించకు. ఏమైనా ఉంటే ఆమె నీకు చెబుతుంది కదా... అంత సీరియస్ ఏమీ కాదులే, నువ్వు కంగారు పడకు."
 
ఆరుష్: "సరే నాన్న, నేను చదువుకోవడానికి వెళ్తున్నాను."
 
రాత్రి మేమంతా భోజనం తయారు చేసుకుని, తిన్న తర్వాత పడుకున్నాము... (ఇదే నా జీవితం, ప్రతిరోజూ ఇలాగే గడిచిపోతోంది. నాకు ఏమైనా మనశ్శాంతి ఉంటే, అది నా కొడుకు ఆరుష్‌తో మాత్రమే.)
 
మూడు నాలుగు రోజులు ప్రశాంతంగా గడిచాయి. ఒకరోజు మధ్యాహ్నం వేళ నేను వంటగదిలో పనిచేస్తుండగా డోర్ బెల్ మోగింది. వెళ్లి చూస్తే పక్కింటి మహిళలు ఉన్నారు.
 
నేను: "ఓయ్ కమలా, రేఖా మీరు! రండి రండి లోపలికి కూర్చోండి."
 
నేను: "మీరు కూర్చోండి, నేను టీ తీసుకొస్తాను."
 
వంటగదిలోకి వెళ్లి టీ చేసి తెచ్చాను. ముగ్గురం కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నాము.
 


రేఖ: "జాన్వి, ఆరుష్ ఎక్కడా కనిపించడం లేదు?"
 
నేను: " కాలేజీకి వెళ్ళాడు. త్వరలోనే వచ్చేస్తాడులే."
 
కమల: "జాన్వి, మేము రేపు షాపింగ్‌కి వెళ్తున్నాము. నిన్ను కూడా తీసుకెళ్దామని వచ్చాము. నీకు చీరల ఎంపికలో మంచి రుచి ఉంది కదా!"
 
నేను: "అవునా... సరే నేను కూడా కొన్ని చీరలు కొనాలని అనుకుంటున్నాను. అన్నట్టు, రేపు ఏ సమయానికి బయలుదేరాలి?"
 
రేఖ: "రేపు ఇంటి పనులన్నీ పూర్తి చేసుకొని బయలుదేరుదాం."
 
నేను: "అలాగే కానివ్వండి!"
 
అప్పుడు డోర్‌బెల్ మోగింది. వెళ్లి తలుపు తెరిస్తే ఆరుష్ కాలేజీ నుంచి వచ్చాడు. వాడు లోపలికి వచ్చి మా మధ్య కూర్చున్నాడు.
 
ఆరుష్: "హేయ్ ఆంటీ! ఇన్ని రోజుల తర్వాత ఈరోజు మన ఇంటికి వచ్చారు?ఎలా ఉన్నారు?"
 
రేఖ: "బాగున్నాను బాబూ."
 
కమల: "నేను బాగున్నాను ఆరుష్. చెప్పు నువ్వు ఎలా ఉన్నావు, చదువు ఎలా సాగుతోంది?"
 
ఆరుష్: "నేను చాలా బాగున్నాను ఆంటీ, నా చదువులు కూడా బాగా సాగుతున్నాయి."
 
అప్పుడు ఆ ఇద్దరు మహిళలు ఒకరినొకరు చూసుకొని: "ఆరుష్ ఇప్పుడు రోజురోజుకూ చాలా ముద్దుగా, హ్యాండ్సమ్‌గా తయారవుతున్నాడు" అన్నారు.
 
ఆరుష్: (సిగ్గుపడుతూ) "హాహహ చాలు చాలు ఆంటీ... థ్యాంక్స్ ?!" ఇదంతా చూసి నా మనసులో చిన్నగా నవ్వుకుని సంతోషపడ్డాను.
 
ఆరుష్: "కమలా ఆంటీ, కరణ్ (కమల కొడుకు) ఎప్పుడు వస్తున్నాడు ఊరి నుంచి?"
 
కమల: "వచ్చే నెల తిరిగి వస్తాడురా."
 
ఆరుష్: "రేఖా ఆంటీ, అమృత (రేఖ కూతురు) ఎలా ఉంది?"
 
రేఖ: "ఆమె కూడా బాగుంది బాబూ."
 
ఆరుష్: "సరే అయితే, మీరు కూర్చొని మాట్లాడండి. నేను కొంచెం ఫ్రెషప్ అయి వస్తాను."
 
ఇద్దరూ: "అయ్యో బాబూ, చాలా సేపయింది. మేము ఇక బయలుదేరతాము."
 
నేను: "అయ్యో కూర్చోండి..."
 
వాళ్లు వెళ్తుంటే నేను సాగనంపడానికి తలుపు వరకు వెళ్లాను. ఆరుష్ ఫ్రెషప్ అవ్వడానికి తన గదిలోకి వెళ్లాడు.
 
వాళ్లను సాగనంపి నేను తిరిగి ఆరుష్ గదిలోకి వెళ్లినప్పుడు, నా కళ్ల ముందున్న దృశ్యాన్ని చూసి ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యంతో నిలబడిపోయాను ?.?. (ఆరుష్ చొక్కా లేకుండా అద్దం ముందు నిలబడి ఉన్నాడు.)
 
అతని శరీరాన్ని, ఆ స్థితిలో అతన్ని చూడగానే నాకు ఆ విషయం గుర్తొచ్చింది (ఆరుష్ చాలా ముద్దుగా ఉంటాడు). నేను అతన్నే చూస్తూ ఉండిపోయాను.
 
(చాలా కాలం తర్వాత అతని శరీరాన్ని చూశాను, అందుకే కొంచెం ఆశ్చర్యపోయాను. సాధారణంగా అంతగా ఆశ్చర్యపోను.)
 


ఆరుష్ చొక్కా లేకుండా అద్దం ముందు నిలబడి తన శరీరాన్ని చూసుకుంటున్నాడు. వ్యాయామం చేసి దృఢంగా తయారైన నా కొడుకు ముద్దుల రూపం చూసి ఒక తల్లిగా నా మనసు ఎంతో గర్వంతో, ఆనందంతో నిండిపోయింది. 
 
ఆరుష్: (అద్దంలోంచి నన్ను చూసి) "అమ్మా..."
 
నేను: (తేరుకుంటూ) "అబ్బో... మా కొడుకు బాగానే బాడీ పెంచుతున్నాడే!"
 
ఆరుష్: (సిగ్గుపడుతూ) "ఎక్కడ అమ్మా... నువ్వు కూడానా!"
 
నేను: "సరేలే పద, ఫ్రెషప్ అయి భోజనం చెయ్యి."
 
ఆరుష్: "నువ్వు వెళ్ళు అమ్మా, నేను ఇప్పుడే వస్తాను."
 
వాడు భోజనం చేసి చదువుకోవడానికి వెళ్ళాడు. నేను హాలులో టీవీ ఆన్ చేశాను కానీ ప్రతాప్ ఆలోచనలు నా మనసును మళ్లీ ఒత్తిడికి గురిచేయడం మొదలుపెట్టాయి.
 
మనసు బాగులేక టీవీ ఆపేసి, ఆరుష్ గదిలోకి వెళ్లి వాడి మంచం మీద పడుకున్నాను. ఆరుష్ టేబుల్ దగ్గర చదువుకుంటున్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఏమైంది?"
 
నేను: "ఏమీ లేదురా... కొంచెం కళ్ళు మూతలు పడుతున్నాయి, అందుకే నీ గదిలో పడుకుందామని వచ్చాను."
 
ఆరుష్: "పర్వాలేదు అమ్మా, ప్రశాంతంగా పడుకో."
 
నేను ఆరుష్ మంచం మీద పడుకోగానే గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాను. కొద్దిసేపటి తర్వాత ఆరుష్ నా దగ్గరకు వచ్చి, నా మీద దుప్పటి కప్పి, నా నుదిటి మీద చేయి పెట్టి నాకు జ్వరం ఉందో లేదో చూశాడు. 
 
ఆరుష్: (చిరునవ్వుతో) "దేవుడి దయవల్ల, అమ్మకి జ్వరం ఏమీ లేదు!" ?
 
ఆరుష్ చదువుకోవడం కొనసాగించాడు. నేను ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను. సాయంత్రం 7 గంటలకు నా కళ్ళు తెరిచాను. వాడు ఇంకా చదువుకుంటూనే ఉన్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నిద్రలేచావా?"
 
నేను: (గడియారం వైపు చూస్తూ) "ఇడియట్ ! నన్ను ఎందుకు లేపలేదురా? చూడు ఎంత సమయం అయిపోయిందో!"
 
ఆరుష్: "నువ్వు అంత గాఢ నిద్రలో ఉంటే నేను నిన్ను ఎలా లేపగలను అమ్మా?"
 
నేను: "హ్మ్మ్... మీ నాన్న వచ్చారా?" (జడ సరిచేసుకుంటూ)
 
ఆరుష్: "లేదు అమ్మా, ఆయన ఇంకా రాలేదు."
 
నేను స్నానం చేసి వంటగదిలోకి వెళ్లేసరికి ప్రతాప్ ఇంటికి వచ్చాడు. స్నానం చేసి హాలులో కూర్చున్నాడు.
 
ప్రతాప్: "జాన్వి... టీ పెట్టు."
 
నేను: "తెస్తున్నాను..."
 
ఆరుష్: "నాన్న, ఎప్పుడు వచ్చారు?"
 
ప్రతాప్: "పది నిమిషాల క్రితమేరా." నేను టీ తెచ్చి ఇచ్చాను.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాకు కూడా ఒక కప్పు టీ కావాలి!"
 
నేను: "వద్దు, నీకు దొరకదు!"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, కొంచెం చాలు..."
 
నేను: "వద్దని చెప్పాను కదా! ఇప్పుడు టీ తాగితే రాత్రి భోజనం సరిగ్గా తినవు. అది నాకు కుదరదు!"
 
వాళ్లిద్దరూ హాలులో కూర్చుని టీవీలో క్రికెట్ మ్యాచ్ చూడటం మొదలుపెట్టారు. క్రికెట్ అంటే వాళ్లిద్దరికీ ప్రాణం.
రాత్రి 9:30 అయింది. నేను వచ్చి ఆరుష్ పక్కన కూర్చున్నాను.
 
నేను: "బేబీ, నీకు ఆకలిగా లేదా?" 
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఇది చివరి ఓవర్!"
 
ప్రతాప్: "అవును జాన్వి, ఒక్క పది నిమిషాలు."
 
నేను: "సరే, నేను డైనింగ్ టేబుల్ మీద భోజనం వడ్డిస్తాను, మీరు రండి."
 
నేను పళ్లెంలో భోజనం వడ్డించి, నా ఆలోచనల్లో మునిగిపోయి కూర్చున్నాను. వాళ్లిద్దరూ వచ్చి కూర్చున్నారు.
 


ఆరుష్: "ఇదేంటి అమ్మా? నువ్వు ఇంకా తినడం లేదా?"
 
నేను: "నిన్ను ఇప్పుడు కొడతాను... ప్రశాంతంగా కూర్చో! వడ్డించి చాలా సేపటి నుండి ఉంచాను, చల్లారిపోతోంది." (అది నా ప్రేమ, అందుకే వాడు కోప్పడలేదు)
 
ప్రతాప్: "అవునురా ఆరుష్, దెబ్బలు తినడం కంటే ప్రశాంతంగా భోజనం తినడమే మంచిది!"
 
నేను: "నీకు ఇంకేమైనా వడ్డించనా ఆరుష్?"
 
ఆరుష్: "వద్దు అమ్మా, నువ్వు ఇప్పటికే నా పళ్లెంలో చాలా వేశావు."
 
నేను: "సరే, తిను... మీకు ఇంకేమైనా కావాలా?" (ప్రతాప్‌తో)
 
ప్రతాప్: "కొంచెం కూర, చపాతీ ఇవ్వు."
 
భోజనం అయ్యాక వాళ్లిద్దరూ మళ్లీ టీవీ చూస్తుంటే, నేను వంటగది సదురుకుని టెర్రస్ పైకి వెళ్లాను. చల్లని గోదావరి గాలి వీస్తోంది. ఫోన్ తీసి మా అమ్మతో మాట్లాడాను. కొద్దిసేపటికి ఆరుష్ కూడా టెర్రస్ పైకి వచ్చాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా... అమ్మా..."
 
నేను: "ఏంటి బాబూ?"
 
ఆరుష్: "ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నావా?"
 
నేను: "అవునురా, మీ అమ్మమ్మ ఫోన్ చేసింది."
 
ఆరుష్ కూడా నాతో పాటు ఇక్కడి నుండి నడవడం మొదలుపెట్టాడు. నేను ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నాను, అతను మా సంభాషణ వింటున్నాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత మేమిద్దరం మాట్లాడుకున్నాము.
 


ఆరుష్: "ఏం చెప్తోంది నానీ?"
 
నేను: "నిన్ను పళ్ళు తోముకోమని చెప్తోంది!"
 
ఆరుష్: "కాదు... ఇప్పటికిప్పుడు నేను పళ్ళు తోమాలా? ఇది కుదరదు అమ్మా!"
 
నేను: "హాహా... పదా, కిందకి వెళ్దాం, ఆలస్యమైంది." మేము కిందకి వచ్చాము.
 
ఆరుష్: "గుడ్ నైట్ నాన్న, గుడ్ నైట్ అమ్మా!"
 
నేను: "గుడ్ నైట్ బాబూ... (ప్రతాప్‌తో) నువ్వు పడుకుంటావా లేక రాత్రంతా టీవీ ముందే కూర్చుంటావా?"
 
ప్రతాప్: "నువ్వు పడుకో, మ్యాచ్ అయిపోయాక వస్తాను."
 
నేను గదిలోకి వెళ్లి పడుకున్నాను. అది కూడా చాలా కష్టపడి, ఎంతో ఆరాటంతో. నిద్రలోకి జారుకున్న
 
మరుసటి రోజు ఉదయం ప్రతాప్ బ్యాంకుకు, ఆరుష్ కాలేజీకి వెళ్లారు. నేను ప్రతాప్‌తో మాట్లాడదామని ఎంత ప్రయత్నించినా అతను నాకు ఆ అవకాశమే ఇవ్వకుండా తప్పించుకుంటున్నాడు. నా కొడుకు ముందు ఈ గొడవలు చేయడం నాకు ఇష్టం లేదు.
 
ఇంటి పనులు ముగించుకుని, నేను పక్కింటి స్నేహితులతో కలిసి షాపింగ్‌కి వెళ్లాను. సాయంత్రం 6 గంటలకు ఇంటికి తిరిగి వచ్చాను.
 
ఆరుష్ అప్పటికే వచ్చి ఉన్నాడు. అలసటగా సోఫాలో కూర్చోగానే ఆరుష్ మంచినీళ్లు తెచ్చి ఇచ్చాడు.
 
నేను: "థ్యాంక్స్ బేబీ... చాలా అలసిపోయానురా." 
 
ఆరుష్: "ఏం షాపింగ్ చేశావు అమ్మా?"
 
నేను: "పెద్దగా ఏమీ కొనలేదురా... ఒక చీర, కొన్ని పర్సనల్ థింగ్స్."
 
ఆరుష్: "మరి నా కోసమేమీ కొనలేదా?"
 
నేను: "కొన్నానురా... రెండు షర్టులు, నీ ఫేవరెట్ పెర్ఫ్యూమ్ తెచ్చాను."
 
ఆరుష్: "థ్యాంక్స్ అమ్మా! అన్నట్టు నాన్న ఫోన్ చేశారు. ఆయన ఆలస్యంగా వస్తారంట. తలుపు గడియ పెట్టుకోమన్నారు, ఆయన దగ్గర ఇంకో తాళం చెవి ఉందంట."
 
'ఇది అతనికి రోజూ అలవాటైపోయింది' అని మనసులో అనుకున్నాను.
 
భోజనాలు ముగిశాక ఆరుష్ తన గదిలోకి వెళ్లాడు. ప్రతాప్ ఇంట్లో లేకపోవడంతో నేను ఆరుష్ గదిలోనే పడుకోవాలని వెళ్లాను.
 
నేను: "బేబీ..."
 
ఆరుష్: "హేయ్ అమ్మా! నిన్ను నా గదిలో పడుకోవడానికి పిలుద్దామని అనుకుంటున్నాను!"
 
నేను: "హ్మ్మ్... నేను పడుకోవడానికే వచ్చానులే. ఏ సబ్జెక్ట్ చదువుతున్నావు? పుస్తకం ఇటు ఇవ్వు, మా అబ్బాయి ఎంత చదివాడో చూస్తాను."
 
తర్వాత నేను ఆరుష్‌ను చాలా ప్రశ్నలు అడిగాను, అతను వాటన్నింటికీ చక్కగా సమాధానం చెప్పాడు.
 
ఆరుష్: "ఇంకేమైనా అడుగుతావా అమ్మా?"
 


నేను: "లేదు నాన్న, నాకు నిద్ర వస్తోంది. పడుకుంటాను."
 
ఆరుష్: "సరే అమ్మా, నువ్వు పడుకో. నేను కొద్దిసేపట్లో పడుకుంటాను."
 
నేను దుప్పటి కప్పుకుని పక్కకు తిరిగి పడుకున్నాను. ఆరుష్ చదువు ముగించి, లైట్ ఆర్పేసి నైట్ ల్యాంప్ వెలుగులో వచ్చి పడుకున్నాడు.
 
రాత్రి మసక వెలుగులో నా ముఖం వైపే కొద్దిసేపు చూసి, వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకొని పడుకున్నాడు. 
 
అతను నన్ను కౌగిలించుకోగానే, నేను వెనక్కి తిరిగి అతన్ని కౌగిలించుకున్నాను. నాకు ఇంకా సగం నిద్రే.
 
నేను: "బేబీ... నాకు చలిగా ఉందిరా."
 
ఆరుష్: "ఏసీ తగ్గించమంటావా అమ్మా?"
 
నేను: "వద్దురా, అలాగే ఉండనివ్వు."
 
నేను వాడి భుజాల్లో సర్దుకుని పడుకున్నాను. ఆరుష్ నా తల నిమురుతున్నాడు. నా కొడుకు ఆరుష్ ఇచ్చే ఈ ఆప్యాయతే నా జీవితానికి నిండైన మనశ్శాంతి.
 
(ఆరుష్, అతనికి సంబంధించిన ప్రతిదీ నాకు మనశ్శాంతిని ఇస్తుంది. అందుకే నేను ఈ గదిలోకి వచ్చినప్పుడల్లా నా మనసు వెంటనే తేలికవుతుంది. ఎలాంటి ఒత్తిడి ఉండదు, దేని గురించీ చింత ఉండదు.) 
 
ప్రతాప్ రాత్రి ఎప్పుడు వచ్చాడో తెలియదు. కానీ రాత్రంతా నేను నా కొడుకు కొండంత ఆప్యాయత నడుమ ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను.
 
కానీ రాత్రంతా నేను ఆరుష్ చేతుల్లోనే ఉన్నాను... ?నేను అతన్ని కదలనివ్వలేదు, అతను నన్ను కదలనివ్వలేదు.

రాత్రి అకస్మాత్తుగా నాకు అవసరం అనిపించింది కానీ నేను ఏ కదలికా చేయలేదు. కళ్ళు తెరిచి మళ్ళీ మూసుకున్నాను. నాకు కొద్దిగా తల తిరిగినట్లు అనిపించింది. నేను అక్కడే పడుకుని ఉన్నాను.


 
నా తల ఆరుష్ ఛాతీ మీద ఉంది. గదిలో నిశ్శబ్దం నెలకొని ఉంది, నేను కేవలం ఆరుష్ గుండెచప్పుడు వింటూ ఉండిపోయాను... ఆ రాత్రి అలా గడిచిపోయింది.
 
ఉదయం నిద్రలేచినప్పుడు, ఆరుష్ చేతుల్లో నన్ను నేను చూసుకొని కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది ?, కానీ నేను దానిని పెద్దగా పట్టించుకోకుండా లేచి, నా చీరను సరిచేసుకుని స్నానానికి వెళ్ళాను.
 
నేను: "ఆరుష్, ఈరోజు నువ్వు కాలేజీకి వెళ్ళడం లేదా?"
 
ఆరుష్: "లేదు అమ్మా... ఈరోజు లెక్చర్లు లేవు, అందుకే ఇంట్లోనే చదువుకుంటాను." ఇంతలో నా ఫోన్ ఆరుష్ గదిలో రింగ్ అయింది.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నీకు ఫోన్ వస్తోంది!"
 
నేను: "వస్తున్నానురా..."
 
ఫోన్ ఎత్తి మాట్లాడాను. సీమ ఫోన్ చేసింది.
 


నేను: "హ్మ్మ్... చెప్పు సీమ."
 
సీమ: " జాన్వి... నేను రేపు నేహా వాళ్ల ఇంట్లో కలవాలని అనుకుంటున్నాను."
 
నేను: "ఓహ్... వాళ్ల ఇంట్లో అందరూ ఉంటారు కదా?"
 
సీమ: "లేరు జాన్వి, అక్కడ ఎవరూ లేరు. వాళ్ల ఆయన పని మీద బయటకు వెళ్లారు, పిల్లలు, అత్తగారు ఊరికి వెళ్లారు."
 
నేను: "ఓహ్ సరే అయితే... నేను చూసుకుంటానులే. ఇంట్లో పని ఉంది."
 
సీమ: "సరే జాన్వి, రేపు నేను నిన్ను పికప్ చేసుకోవడానికి వస్తాను. బై!"

[Sunnysunnysunny]

ఉదయాన్నే ఇల్లంతా ఏదో తెలియని హడావుడి ?‍♀️. ప్రతాప్, ఆరుష్ బయలుదేరబోతుండగా నేను వంటగది లోంచి బయటకు వచ్చి నిలబడ్డాను. నా మనసులో ఒక రకమైన ఆందోళన సుడిగుండం తిరుగుతోంది ?.


నేను: "వినండి! ఈరోజు మా ఫ్రెండ్స్ పార్టీ ఉంది, అందుకే నేను నేహా వాళ్ల ఇంటికి వెళ్తున్నాను. సాయంత్రం 4 గంటల కల్లా తిరిగి వచ్చేస్తాను." ?

ప్రతాప్: (చిరాగ్గా ముఖం తిప్పుకుంటూ ?) "ఈ స్నేహితులూ, పార్టీలూ అని ప్రతిసారీ వెళ్లడం అవసరమా జాన్వి?"

(నా మనసులో నేను ?: 'నీకు బయట వేరే లోకం ఉన్నప్పుడు... నేను నా స్నేహితులతో కాసేపు ప్రశాంతంగా గడపకూడదా? ఎంత పరాయిదానిలా మాట్లాడుతున్నావు నాన్నగారూ!')

ఆరుష్: "నాన్నా... పర్వాలేదు, అమ్మను వెళ్లనివ్వండి. ఎప్పుడో ఒకసారి కదా ఫ్రెండ్స్‌ని కలిసేది!" ?

ప్రతాప్: "హ్మ్మ్... ఇప్పుడు నువ్వే చెప్పుకో. సరే, నేను వెళ్తున్నాను..." ?‍♂️ (అని చెప్పి అతను తాళాలు తీసుకుని బ్యాంకుకు బయలుదేరాడు)
ప్రతాప్ వెళ్లగానే ఆరుష్ నా వైపు వచ్చి, నా కళ్లల్లోకి చూసి ఎంతో ఆప్యాయంగా అన్నాడు ❤️:

ఆరుష్: "అమ్మా! నువ్వు ఏ ఆలోచనా పెట్టుకోకుండా వెళ్లి ప్రశాంతంగా ఎంజాయ్ చేసి రా!" ✨

నేను: "హ్మ్మ్... ఆరుష్, నువ్వు కాలేజీ నుండి తిరిగి వచ్చేటప్పుడు నన్ను నేహా ఆంటీ వాళ్ల ఇంటి దగ్గర నుంచి పికప్ చేసుకుంటావా?" ?️

ఆరుష్: "సరే అమ్మా! మీ పార్టీ అయిపోగానే నాకు ఫోన్ చెయ్యి ?, నేను కాలేజీ నుండి బయలుదేరి వస్తాను."

నేను: "సరేరా నాన్న."

ఆరుష్ కాలేజీకి బయలుదేరాడు ?. నేను ఇంటి పనులన్నీ చకచకా ముగించుకుని, అద్దం ముందు నిలబడి తయారయ్యాను ?. చీర సరిచేసుకుంటుంటే అద్దంలో నా రూపం నాకే ఒక వింతగా అనిపించింది...

(నా మనసులో ?: 'ఈ కళ్ల కింద నల్లటి వలయాలు, ఈ చిరునవ్వు వెనుక ఉన్న బాధ... ప్రతాప్‌కి కనిపించవా?').

సరిగ్గా అప్పుడే బయట కారు హారన్ శబ్దం వినబడింది ?. నేను బయటకు వచ్చి, ఇంటికి తాళం వేసి సీమ కారులో కూర్చున్నాను.

సీమ: (కారు నడుపుతూ నన్ను చూసి ?) "వావ్ జాన్వి! నువ్వు రోజురోజుకీ మరింత యంగ్ గా, అందంగా తయారవుతున్నావు... ఏంటి సంగతి? మాకేం చెప్పడం లేదు?"



నేను: "ఏం లేదు సీమా... నువ్వు ఊరికే నన్ను ఆటపట్టిస్తున్నావు!" ?

సీమ: "నేను జోక్ చేయడం లేదు జాన్వి, నిజంగానే!"

నేను: "సరేగానీ, మన గ్రూప్ ఆడవాళ్లందరూ వస్తున్నారా?"

సీమ: "నేను అందరికీ చెప్పాను, అందరూ వస్తున్నారులే."

కాసేపు గోదావరి తీరపు రోడ్డుపై ముచ్చట్లు చెప్పుకుంటూ మేము నేహా ఇంటికి చేరుకున్నాము ?. అప్పటికే కొందరు వచ్చేశారు. మా గ్రూపులోని 8 మంది స్నేహితులూ చేరడంతో పాటలు ?, భోజనాలు ?️, కబుర్లతో పార్టీ సందడిగా మారింది ?.సందడి మధ్యలో రేష్మా అంది:

రేష్మా: "అన్నట్టు అమ్మాయిలూ, మీరందరూ ఒక విషయం గమనించారా?" ?

అందరూ: "ఏ విషయం రేష్మా?"

రేష్మా: "మన జాన్వి గురించి!"

రోషని: "అవును, ఏదో తేడాగా ఉంది!"

నేను: "ఏంటి... మీరందరూ నన్ను ఆటపట్టించడం మొదలుపెట్టారా?"



రేష్మా: "హేయ్ రోషనీ, ఏదో తేడా కాదు... చాలా మారిపోయింది! జాన్వి మేడమ్ రోజురోజుకీ చాలా యంగ్‌గా, ఎంతో అందంగా కనిపిస్తున్నారు... కదా?" ✨

అందరూ: "అవును, నిజమే! మన జాన్వి ఎప్పుడూ ముద్దుగానే ఉంటుంది."

నేను: (సిగ్గుపడుతూ ?) "మీరందరూ..."

అంజలి: "హేయ్ జాన్వి, నీకు కూడా సిగ్గు వస్తోందా ఏంటి?" ?

అందరూ నవ్వుల్లో మునిగిపోగా, నేను అంజలిని మెల్లగా పక్కకు పిలిచి నేహా వాళ్ల గార్డెన్ లోకి తీసుకెళ్లాను .

నేను: (కళ్లు చెమర్చుతూ ?) "నాకు చాలా ఆందోళనగా ఉందాంజు... నేనేం చేయాలి? నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. ఇన్ని రోజులుగా నువ్వు చెప్తున్న మాటలను ఈ వెర్రిదాన్ని నమ్మలేకపోయాను..."

అంజలి: "ఇప్పుడు మేమేం చేయగలం చెప్పు జాన్వి? నువ్వు ప్రతాప్‌తో నేరుగా మాట్లాడావా?"

నేను: "లేదు అంజు... అతను నన్ను ప్రతీసారి పట్టించుకోకుండా తప్పించుకుంటున్నాడు ?. నాకు మాట్లాడే అవకాశమే ఇవ్వడం లేదు. కొడుకు ముందు ఈ గొడవలు చేయడం నాకు ఇష్టం లేదు."

అంజలి: "హ్మ్మ్... అది నిజమే."

నేను: "నాకో సహాయం చేస్తావా అంజు?"

అంజలి: "తప్పకుండా, చెప్పు జాన్వి!"

నేను: "ప్రతాప్‌తో బ్యాంకులో తిరిగే ఆ అమ్మాయి గురించి నాకు పూర్తి సమాచారం కావాలి." ?

అంజలి: "సరే, నేను కనుక్కుంటాను. అయినా ఆ అమ్మాయి గత 3-4 రోజులుగా బ్యాంకుకు రావడం లేదు. నేను నీ స్నేహితురాలినని ఆమెకు తెలుసు, అందుకే నాతో ఎక్కువగా మాట్లాడదు.

అయినా నేను ప్రయత్నిస్తానులే. అన్నట్టు జాన్వి, నేను బ్యాంకులో చేరి నెల రోజులే అయింది, ఉద్యోగం మానేద్దామని అనుకుంటున్నాను. పిల్లలు, ఇల్లు, ఉద్యోగం అన్నీ ఒకేసారి మేనేజ్ చేయడం కష్టంగా ఉంది."



నేను: "అవును అంజు, నేను కూడా ఆరుష్ కోసమే ఆనాడు ఉద్యోగం మానేశాను." ?

అక్కడున్న మహిళలందరూ: మీరిద్దరూ మాట్లాడుకుని ఉంటే ఒక ఫోటో తీసుకోండి.

నేను: అవును అవును, వస్తున్నాను... ఇంకా అంజు, దయచేసి ఈ విషయం ఎవరికీ చెప్పకు.

అంజలి: జాన్వి, నువ్వు ఎలాంటి విషయాల గురించి మాట్లాడుతున్నావు? మేము చాలా పాత స్నేహితులం, ఇలాంటి విషయాలు ఎవరికీ చెప్పము.

నేను: హ్మ్మ్, పదండి...

తర్వాత మేమంతా కలిసి కొన్ని ఫోటోలు తీసుకున్నాము. పార్టీ ముగిసింది. అప్పటికి 3:30 అయింది. అందరూ వారి వారి ఇళ్లకు బయలుదేరారు.

సీమ: పద జాన్వి, మనం కూడా బయలుదేరుదాం.

నేను:  సీమ, కాలేజీ నుండి వచ్చేటప్పుడు నన్ను పికప్ చేసుకోమని ఆరుష్‌కు చెప్పాను?

సీమ: ఉమ్మ్, సరే, అయితే కలుద్దాం. బాయ్.

నేను: బాయ్.

(నేను, నేహా కాసేపు మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నాము. ఆరుష్ కూడా వచ్చాడు, దాంతో నేను కూడా అక్కడి నుండి బయలుదేరాను.)

నేనూ, ఆరుష్ బైక్‌పై బయలుదేరాము. రాజమండ్రి చల్లని గాలి మా ముఖాలను తాకుతోంది ?.

ఆరుష్: "అమ్మా! పార్టీ ఎలా జరిగింది? నీకు నచ్చిందా?"

నేను: "అవునురా, చాలా నచ్చింది! అందరినీ కలవడం చాలా సంతోషంగా అనిపించింది." ?

మా బైక్ ఒక ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర ఆగింది ?. పక్కనే ఒక కాలేజ్ బస్సు వచ్చి ఆగింది ?. అందులో కిటికీ పక్కన కూర్చున్న ఒక అమ్మాయి తన పక్కనున్న అమ్మాయితో అంది:



"హేయ్... చూడు, ఆ జంట ఎంత ముద్దుగా, క్యూట్‌గా ఉన్నారో!" ?

ఈ మాట నా చెవిన పడగానే నా గుండె ఒక్కసారిగా లయ తప్పింది ?. నేను ఆశ్చర్యంతో ఆరుష్ వైపు చూశాను. వాడి దృష్టంతా రోడ్డు మీదే ఉంది
సిగ్నల్ పడటంతో ఆరుష్ బైక్ ముందుకు తీశాడు, వాడు ఆ మాట వినలేదు. నేను మౌనంగా వాడి వెనుక కూర్చుండిపోయాను.

(నా మనసులో నేను ?: అయితే, నేను ప్రేమించిన వ్యక్తి... అతను నన్ను ప్రేమించాడు. మరి నాలో ఏ లోపం ఉండి అతను నాకు ఇలా చేశాడు? లేదా అది అసలు ప్రేమే కాదా? ఒక సంవత్సరం ప్రేమ, పెళ్లి, ఆ తర్వాత ఒక బిడ్డ... 

ఆ తర్వాత, నాకు అసలు ఏ జ్ఞాపకాలూ లేవు. నేనేం చేయాలి? అమ్మతో మాట్లాడాలా? అయ్యో వద్దు వద్దు... నేను ప్రతాప్‌తో మాట్లాడే వరకు ఎవరికీ చెప్పను. అయినా, ఇది నా కుటుంబం... ఓ దేవా, దయచేసి నాకు ఒక మార్గం చూపించు ?. నేనేం చేయాలి? నాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు.)

"ప్రతి క్షణం, ప్రతి రోజు, ఇదంతా నా మనసులో ఉంది..."

అయినా కూడా, నేను ఎవరికీ తెలియనివ్వలేదు. అది ఏమైనప్పటికీ, అదంతా నా మనసులో, నా హృదయంలోనే ఉంది. ? వదిలేయ్...

నేను: "ఆరుష్! ఈ రోడ్డు మన ఇంటికి వెళ్లే దారి కాదే? మనం ఎక్కడికి వెళ్తున్నాంరా?" ?



ఆరుష్: "అవును అమ్మా, నాకు చిన్న పని ఉంది."

నేను: "పనా? ఎలాంటి పనిరా?"

ఆరుష్: "ఆగు అమ్మా, అక్కడికి వెళ్తే నీకే తెలుస్తుంది!" ?

సాయంత్రం వేళ ఆరుష్ నన్ను సముద్ర తీరానికి (బీచ్) తీసుకెళ్లాడు ?. బైక్ పార్క్ చేసి, నా చేయి పట్టుకుని బీచ్ వైపు నడిపించాడు.
చల్లని గాలి వీస్తోంది ?️, 

సముద్రపు అలల శబ్దం మనసుకు ఎంతో హాయినిస్తోంది ?. మేమిద్దరం చెప్పులు విప్పి ఇసుకలో నడుస్తూ, ఎవరూ లేని ఒక ప్రశాంతమైన చోట కూర్చున్నాము.



మేమిద్దరం పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాము. ఎవరూ ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. నేను కేవలం ఈ అనుభూతిని పొందుతున్నాను. ఇప్పుడు నా మనసు కొంచెం ప్రశాంతమైంది.

సడన్‌గా ఆరుష్ నా చేతిని తన రెండు చేతుల్లోకి గట్టిగా తీసుకుని ?, నా కళ్లల్లోకి తదేకంగా చూస్తూ అడిగాడు:

ఆరుష్: "అమ్మా... నాకేమైనా చెప్పాలనుకుంటున్నావా?" ?

నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. ప్రతాప్ గురించి నిజం చెప్పేద్దామని ఒక క్షణం అనుకుని, కళ్లు మూసుకున్నాను. నా కంటి నుంచి ఒక కన్నీటి చుక్క జారింది .

నేను: "ఏమీ లేదు ఆరుష్..."

ఆరుష్: "అమ్మా..."

నేను: "బాబూ ప్లీజ్... ? నేను నీకు చెప్పాను కదా, సమయం వచ్చినప్పుడు చెప్తానని!"

ఆరుష్ మౌనంగా ఉండిపోయాడు ?. నా మనసులోని బాధను అర్థం చేసుకుని, వాతావరణాన్ని తేలిక చేయడానికి నవ్వుతూ అన్నాడు:



ఆరుష్: "అమ్మా, చిన్నప్పుడు నన్ను ఇక్కడికి తీసుకువచ్చేదానివి గుర్తుందా? నేను ఎంత అల్లరి చేసేవాడినో!" ?

నేను: (చిన్నగా నవ్వుతూ ?) "అవునురా! నువ్వు ఇక్కడికి వస్తే అసలు ఇంటికి వచ్చేవాడివి కావు. నిన్ను ఇంటికి తీసుకెళ్లడానికి నాకు ప్రాణం పోయేది! ? చాల్లే కానీ, ఆలస్యమవుతోంది, ఇంటికి వెళ్దాం పదా."

ఇంటికి వచ్చాక నేను నేను స్నానం చేసి, బట్టలు మార్చుకుని వంట పనుల్లో మునిగిపోయాను ?. రాత్రి 10 అయింది. ప్రతాప్‌కు ఫోన్ చేస్తే కట్ అయింది, సరిగ్గా అప్పుడే బయట డోర్ బెల్ మోగింది . ప్రతాప్ లోపలికి వచ్చాడు.

నేను: "ఇంత ఆలస్యమైంది?"

ప్రతాప్: "అవును, ఒక స్నేహితుడికి ఒంట్లో బాగులేకపోతే చూడటానికి వెళ్లాను." ?

మనుషులకు దూరమైపోయిన మౌనంతో ముగ్గురం కలిసి భోజనం చేస్తున్నాము.

నేను: "ఆరుష్, పరీక్షలు ఎప్పుడు మొదలవుతున్నాయిరా?" ?

ఆరుష్: "వచ్చే నెల నుంచే అమ్మా."

నేను: "సరే అయితే, పూర్తిగా చదువు మీద దృష్టి పెట్టు. ఇతర విషయాల గురించి ఆలోచించకు. ప్రతి వారం నేను నీకు టెస్ట్ పెడతాను!" ?

ఆరుష్: "అలాగే అమ్మా, నేను బాగా చదువుతున్నాను."

ప్రతాప్: "అవునురా, మంచి మార్కులు రావాలి."

ఆరుష్: "కంగారు పడకండి నాన్నా, మంచి మార్కులే వస్తాయి." ?

రాత్రి అలసట, మనసులోని ఒత్తిడి వల్ల నేను త్వరగా నిద్రపోయాను ?. ప్రతాప్ టీవీ చూడటానికి కూర్చున్నాడు, ఆరుష్ పడకగదిలోకి వెళ్ళాడు.

కలత నిద్రలో ఆ సిగ్నల్ దగ్గర అమ్మాయి అన్న మాటలే పదే పదే గుర్తొచ్చాయి. "ఆ జంట చాలా ముద్దుగా ఉన్నారు" అని అన్నది .

ఉదయం లేచేసరికి నా తల భారం అయిపోయింది, ఒళ్ళు వేడిగా కాగుతోంది ?. అయినా కష్టపడి లేచి టీ, టిఫిన్ తయారు చేశాను. ప్రతాప్, ఆరుష్ హాలులోకి వచ్చారు.

ఆరుష్: "అమ్మా, ఆలస్యమవుతోంది... టిఫిన్ త్వరగా తీసుకురా!"

నేను: "తెస్తున్నానురా బాబూ..." ? అందరూ టీ, బ్రేక్‌ఫాస్ట్ చేసేశారు.
ఆరుష్: అమ్మా, నేను వెళ్తున్నాను. బాయ్
.
ప్రతాప్: నేను కూడా వెళ్తున్నాను.

నేను: బాయ్ బేబీ.

(నా గొంతు విని, ఆరుష్ ఆగి నా దగ్గరికి వచ్చింది.)

ఆరుష్: అమ్మా... (నా కళ్లలోకి చూస్తూ)

నేను: హ్మ్మ్... (నా గొంతు బొంగురుపోవడం చూసి ఆరుష్ ఆగి, కంగారుగా నా దగ్గరకు వచ్చి నా నుదుటి మీద చేయి పెట్టాడు)

ఆరుష్: (కళ్లల్లో భయంతో ?) "అమ్మా! నీకు జ్వరం కాగుతోంది! ఎప్పటి నుంచి? మరి నాకు ఎందుకు చెప్పలేదు? జ్వరం ఉంటే ఇంత పొద్దున్నే ఎందుకు లేచావు అమ్మా?"

నేను: "ఏమీ లేదురా... లేచినప్పటి నుంచి తల బరువెక్కినట్లు అనిపిస్తోంది అంతే."

ప్రతాప్: (మధ్యలో కల్పించుకుని ?) "జాన్వి, నువ్వు డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లు. నేను డాక్టర్‌కి ఫోన్ చేసి చెప్తానులే. సరే, నాకు ఆలస్యమవుతోంది, నేను వెళ్తున్నాను." (అని బాధ్యత తీరిపోయినట్లు ప్రతాప్ వెళ్ళిపోయాడు)

నేను: "ఆరుష్, నీకు కాలేజీకి టైమ్ అవ్వడం లేదా?"

ఆరుష్: "నేను ఈరోజు కాలేజీకి వెళ్లను అమ్మా! ముందు నిన్ను క్లినిక్‌కి తీసుకెళ్తాను."క్లినిక్ కి చేరుకున్నాక, మేము వెయిటింగ్ రూమ్ లో కూర్చున్నాము.

డాక్టర్ సుమన: హే జాన్వి, వచ్చావా. నువ్వు వస్తున్నావని ప్రతాప్ ఇప్పుడే ఫోన్ చేసాడు. లోపలికి రా... ఆరుష్, ఎలా ఉన్నావు?

ఆరుష్: నేను బాగానే ఉన్నాను ఆంటీ... దయచేసి అమ్మని చూడండి. ఆమెకు జ్వరం ఉంది, కొంచెం ఎక్కువగా ఉంది.

డాక్టర్ సుమన: హ్మ్మ్... మీరు ఇక్కడే ఉండండి. నేను మిమ్మల్ని పిలుస్తాను.



ఆరుష్ నా మాట వినకుండా నన్ను డాక్టర్ సుమన క్లినిక్‌కి తీసుకెళ్లాడు. డాక్టర్ నన్ను పరీక్షించి, ఆరుష్‌ను లోపలికి పిలిచారు.

ఆరుష్: "ఆంటీ, అమ్మకి ఏమైంది?" ?

డాక్టర్ సుమన: "ఏమీ లేదు ఆరుష్, తీవ్రమైన అలసట, ఒత్తిడి వల్ల నీరసించి జ్వరం వచ్చింది. కొన్ని మందులు రాస్తున్నాను ?. జాన్వి, నీకు విశ్రాంతి చాలా అవసరం. ఏదైనా తిను, మందులు వేసుకో, ప్రశాంతంగా ఉండు. సాయంత్రానికల్లా నీకు అంతా సర్దుకుంటుంది. చింతించకు.



తర్వాత ఆరుష్ ఆమె ఫీజు కట్టాడు, మేం ఇంటికి వచ్చేశాం. వస్తూనే మందులు కూడా కొన్నాడు.

ఇంటికి చేరాక ఆరుష్ నన్ను తన పడకగదిలోకి తీసుకెళ్లాడు.!" తన పడకగదిలోకి తీసుకెళ్లి మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు .

ఆరుష్: "ఈరోజు సాయంత్రం వరకు నువ్వు ఈ గదిలోంచి బయటకు రాకూడదు, కేవలం విశ్రాంతి తీసుకో!"

నేను: "వెర్రివాడా! మరి వంట ఎవరు చేస్తారురా?"

ఆరుష్: "నేను బయట ఆర్డర్ చేస్తాను అమ్మా."

నేను: "వద్దు వద్దు, బయటి భోజనం వద్దరా... నేను మెల్లగా వండుతానులే."

ఆరుష్: (అలకగా ?) "అమ్మా, ప్లీజ్ నీకు ఒట్టు! నేను చెప్పింది విను!"

వాడు నా మీద దుప్పటి కప్పి, తను పక్కనే కూర్చుని చదువుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. మధ్యాహ్నం భోజనం వచ్చాక నాకు తనే తినిపించి మందులు ఇచ్చాడు. మందుల మత్తులో నేను గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాను .



సాయంత్రం నా కళ్ళు తెరిచేసరికి నా తల ఆరుష్ భుజంపై ఉంది, వాడు నా పక్కనే పడుకుని ఉన్నాడు . వాడి  ముఖం మీద పడుతున్న జుట్టును వేళ్లతో పక్కకు జరిపి.అతని జుట్టులో నా చేతిని ఆడిస్తూ, కాసేపు అతని వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.

తర్వాత, అతని బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టి, ఫ్రెషప్ అవ్వడానికి వెళ్ళాను.ఇప్పుడు నాకు చాలా హాయిగా అనిపించింది.?.

(నా మనసులో నేను ?: 'ఇది మందు వల్ల వచ్చిన నయం కాదు... నా కొడుకు ఆరుష్ చూపించిన స్వచ్ఛమైన ప్రేమ ఇచ్చిన ఉపశమనం!')

లేచి ఫ్రెషప్ అయి హాలులోకి వచ్చి మొబైల్ చూస్తుంటే కాలెండర్ నోటిఫికేషన్ కనిపిచింది ?...

వచ్చే వారమే నా ముద్దుల కొడుకు ఆరుష్ పుట్టినరోజు! ???

నా మనసంతా బాధలను మర్చిపోయి ఒక కొత్త ఉత్సాహంతో, సంతోషంతో నిండిపోయింది! ?✨


(గమనిక : త్వరగా కలయిక కోసమే కధ చదువుతుంటే ప్లీజ్ దయచేసి మరొక కధని ఎంచుకోండి. కధ యొక్క అసలైన వారు తన గతాన్ని పంచుకుంటున్నారు

కచ్చితంగా ఉంటుంది అని మాత్రం చెప్పారు అది ఎవరు ? అనేది కధ చదువుతూ ఉంటే తెలుస్తుంది అని చెప్పారు . అలాగే ఇది జరిగిన అనంతరం వారు ఎవరు తెలియని ప్రదేశంకి వెళ్లిపోయారు అని చెప్పారు.)

[Sunnysunnysunny]

ముందుగా ఒక విషయం మీరు గమనించాల్సి ఉంది ఏంటి అంటే గోదావరి తీరప్రాంతం అంటున్నారు మరి అక్కడ నాకు ఉన్న జ్ఞానం ప్రకారం ఎవరు కూడా ఇలా సీమా జాన్వీ అలాంటి పేర్లు పెట్టుకోరు అనిపిస్తుంది నాకు అలానే అక్కడ దగ్గరలో సముద్రం ఉంది అని కూడా నాకు తెలీదు 

ఇకపోతే ఆ పిక్స్ చూస్తుంటే అలానే ఆ పేర్లు ఆ సముద్రం అవన్నీ చూస్తుంటే ఈ కథ జరిగే ప్రదేశం అంత కూడా నార్త్ వైపు అనిపిస్తుందండి మన సౌత్ వైపు కాదు అని నా అభిప్రాయం 

ఇది కేవలం నా అభిప్రాయం మాత్రమే కథ నీ కించపరచాలని కథ లో లోపాలని వెదికి పట్టుకోవాలని కాదు కానీ నాకు అలా అనిపించిన అభిప్రాయం గురించి మీకు చెప్తున్నాను అంతే 

ఇకపోతే కథ గురించి మాట్లాడాలి అంటే చెప్పాను గా ఎంతో పద్ధతి గా చాలా సౌమ్యం గా అందంగా రాస్తున్నారు.

చాలా అంటే చాలా బాగుంది ప్రతిసారీ ఇదే మాట చెప్పాలి అంటే నాకు ఏదోలా ఉందండీ కానీ తప్పడం లేదు నాకు ఈ మాట తప్ప ఇంకో మాట ఎమ్ చెప్పాలో తెలియడం లేదు నాకు.

నాకు మొత్తం డీటైల్స్ తెలీదు అండి. వారు నాకు ఇచ్చిన లిస్ట్ ఆఫ్ ఫ్రెండ్స్ అని కొన్ని పేర్లు ఇచ్చారు. అలాగే ఇది తన జీవితంలో జరిగిన తరువాత మన ప్రదేశానికి దూరంగా వెళ్ళి ఉంటున్నారు అని మాత్రమే చెప్పారు. అలాగే ఈరోజు రేపు వారికి సెలవు ఉండటంతొ మరి కొన్ని విషయాలు తెలియచేస్తా అని చెప్పారు. 

రాజమండ్రి పరిసర ప్రాంతాలు అని ఎందుకు చెప్పను అంటే ఇంతక ముందు వారు వెస్ట్ గోడవరిలో ఉండేవాళ్లు అని చెప్పారు..

ఎవరికి అయిన ఉండే కురియోసిటీ తో నేను ఎక్కువ తెలుసుకోవాలి అని ఒకటి , రెండుసార్లు అడిగాను కానీ కేవలం కధ గురించి అలాగే రాసి పోస్ట్ చేసిన తరువాత తన అభిప్రాయాన్ని తెలియచేస్తున్నారు. మిగిలిన కమ్యూనికేషన్ కూడా ఏమి పంచుకోరు. 

వారి ప్రైవసీ మరియు నా వ్యక్తిగత పనుల వాళ్ళ నేను అంతగా పట్టించుకోలేదు.

[Sunnysunnysunny]

హాలులో కూర్చుని నా మొబైల్ చూస్తుండగా, ఒకరి పుట్టినరోజు స్టేటస్ కంటపడింది ?. వెంటనే కాలెండర్ తేదీ చూసుకొని, వచ్చే వారమే నా ముద్దుల కొడుకు ఆరుష్ పుట్టినరోజు అని గుర్తుకొచ్చింది! నా మనసంతా ఒకేసారి ఉత్సాహంతో, సంతోషంతో నిండిపోయింది ?.

 
పుట్టినరోజుకు ఇంకా వారం రోజులు ఉందనగా... రోజులు వేగంగా గడిచిపోయాయి. 3-4 రోజులు గడిచి, ఇప్పుడు కేవలం 2-3 రోజులు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి.
 
మధ్యాహ్నం ఇంటి పనులన్నీ పూర్తి చేశాక, మా అమ్మకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను ?.
 


నేను: "అమ్మా, వచ్చే వారం ఆరుష్ పుట్టినరోజు ఉంది కదా! నువ్వు కూడా వచ్చేయ్ అమ్మా..."
 
అమ్మ: "అయ్యో జాన్వి, ఆ రోజు నాకు ఇక్కడ ముఖ్యమైన పని ఉండి బయటకు వెళ్లాల్సి ఉందే... నేను రాలేను తల్లి."
 
అమ్మ రావడం లేదని చెప్పడంతో కాస్త నిరాశ చెందాను ?. ఇంతలో ఆరుష్ కాలేజీ నుంచి వచ్చాడు. వానికి పళ్లెంలో భోజనం వడ్డించి, పక్కనే కూర్చుని మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను ?️.
 
నేను: "అయిపోయిందా రా? నేను నీకు ఇంకేమైనా వడ్డించనా?"
 
ఆరుష్: "వద్దు అమ్మా, చాలు."
 
నేను: "హ్మ్మ్... ఆరుష్, నేను కమల ఆంటీ ఇంటికి వెళ్తున్నాను. కొద్దిసేపట్లో తిరిగి వచ్చేస్తాను."
 
ఆరుష్: "సరే అమ్మా, నేను కూడా కొద్దిసేపు ప్రశాంతంగా నిద్రపోతాను." ?
 
పక్కింటి కమల దగ్గరకు వెళ్లి కబుర్లు చెప్పుకుని తిరిగి వచ్చేసరికి సాయంత్రం అయింది. ఆరుష్ ఇంకా గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. ఇంటికి వచ్చాక, నేను కొద్దిగా ఫ్రెషప్ అయి వాడి గదికి వెళ్లాను. అప్పటికే వాడు నిద్రలేచాడు
 
నేను: "లేచావా , నిన్ను నిద్రలేపడానికే వస్తున్నాను!" ?
 
ఆరుష్: "అమ్మా! ఎప్పుడు వచ్చావు?"
 
నేను: "ఇప్పుడేరా. పద, ఫ్రెషప్ అయి రా, నేను కాఫీ తయారు చేస్తాను." ☕
 
మేము హాలులో కూర్చుని టీ తాగుతుండగా ప్రతాప్ కూడా హడావుడిగా వచ్చాడు ?.
 
ప్రతాప్: "ఆరుష్! నాకు కూడా ఒక కప్పు టీ ఉందా? ?"
 
ఆరుష్: "హే నాన్నా! ఈరోజు ఎందుకంత తొందరగా వచ్చేశారు?"
 
ప్రతాప్: "అవునురా, బ్యాంకు పని మీద బయటకు వచ్చి త్వరగా ఇంటికి వచ్చేశాను." (అని బ్యాగు పక్కన పెట్టి సోఫాలో కూర్చున్నాడు)
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాన్న కోసం ఒక కప్పు టీ పట్టుకురా."
 
నేను: "మ్మీ, తెస్తాను."
 
ఆరుష్: " నాన్నా, బ్యాంకు పని ఎలా జరుగుతోంది? అంతా బాగానే ఉందా?"
 
ప్రతాప్: "అవునురా, అంతా బాగానే ఉంది."
 
నేను: (ప్రతాప్‌కు టీ కప్పు ఇస్తూ) "ఏవండీ... మీరు ప్రియా వదినకి ఫోన్ చేసి రెండు రోజులు ముందుగానే రమ్మని చెప్పాల్సింది కదా?" ☕
 
ప్రతాప్: "నేను ఆమెకు ఫోన్ చేశాను జాన్వి, కానీ వాళ్ల అత్తగారికి ఒంట్లో బాగోలేకపోవడంతో ఆమె ఇప్పుడు రాలేనంది. అయినా నువ్వు ఒక్కసారి మాట్లాడి చూడవచ్చుగా?"
 
నేను: "సరే, నేను తర్వాత మాట్లాడతాను."
 
(ప్రతాప్ గురించి అన్నీ తెలిసినా నేను ఆయనతో ఇంత ప్రేమగా ఎలా మాట్లాడగలుగుతున్నానో అని మీరు ఆశ్చర్యపోతూ ఉండవచ్చు.
 
అసలు విషయం ఏమిటంటే, నేను నా కొడుకు ఆరుష్ ముందు ఎలాంటి గొడవ లేదా డ్రామా సృష్టించాలనుకోవడం లేదు ?. పైగా నా కొడుకు కోసం ఆ బంధాన్ని కాపాడుకోవాల్సి వస్తోంది...)
 
నేను రాత్రి భోజనం తయారు చేయడానికి వంటగదిలోకి వెళ్లాను. అప్పుడే ఆరుష్ వంటగదిలోకి వచ్చి వెనుక నుండి నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు ?.


 
ఆరుష్: "అమ్మా..."
 
నేను: "హ్మ్మ్, చెప్పు బేబీ?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను బయటకు కాసేపు వాకింగ్ వెళ్తాను."
 
నేను: "ఆరుష్, ఈరోజు నీకు చదువుకోవాలని లేదా? మూడ్ బాగా లేదా ఏంటి?"
 
ఆరుష్: "లేదు అమ్మా, అలాంటిదేమీ లేదు. వచ్చి చదువుకుంటానులే!"
 
నేను: "హ్మ్, త్వరగా రా మరి."
 
నేను భోజనం తయారు చేసి బయటకు వచ్చినప్పుడు, ప్రతాప్ హాలులో కనిపించలేదు... (హ్మ్మ్, ఫోన్‌లో చాటింగ్ చేస్తూ బిజీగా ఉండి ఉంటాడులే ?).
 
నేను హాలులో కూర్చుని టీవీ ఆన్ చేశాను ? (నాకు టీవీ చూడటం చాలా ఇష్టం). రాత్రి 9 గంటలకల్లా ఆరుష్ కూడా వాకింగ్ ముగించుకుని వచ్చాడు.
 
డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద అందరం కలిసి భోజనం చేస్తున్నాము ? (మా ఇంట్లో మేమందరం ప్రశాంతంగా మాట్లాడేది ఈ టేబుల్ దగ్గరే).
 
నేను: "వినండి... ఆరుష్ పుట్టినరోజుకి నీకేమైనా ప్రత్యేకమైన ప్లాన్స్ ఉన్నాయా?"
 
ప్రతాప్: "అవును ఆరుష్, ఈసారి మంచిగా ప్లాన్ చేయాలి."
 
ఆరుష్: "అయ్యో నాన్నా! దీనికి అంత అవసరం ఏముంది చెప్పండి?"
 
నేను: "నువ్వు నోరు మూసుకోరా!"
 
ప్రతాప్: "ఈసారి గ్రాండ్‌గా పార్టీ ఉంటుంది. ఉన్న ఒక్కడిని సరిగ్గా చూసుకోలేనా హహహహ"
 
నేను: "ఏమైనా ఇది నీ కాలేజీ చివరి సంవత్సరం ఆరుష్, ఆ తర్వాత నీకు పార్టీ చేసుకునే అవకాశం, సమయం ఎప్పుడు వస్తుందో ఎవరికి తెలుసు?"
 
(నా మనసులో ?: 'తరువాత  ప్రతాప్ మోసం బయటపడి మా కుటుంబం ఏమవుతుందో... నా కొడుకుకి ఇలాంటి సంతోషం మళ్లీ దక్కుతుందో లేదో అని నా ఆవేదన!')
 
ఆరుష్: "సరే అమ్మా, మీకిష్టమొచ్చినట్లే చేయండి... అమ్మా, ఆ కూర ఇవ్వు."
 
అందరూ తిన్న తర్వాత, నేను వంటగది పని ముగించుకుని ఆరుష్ గదికి వెళ్లాను. వాడు టేబుల్ దగ్గర చదువుకుంటున్నాడు ?. ప్రతాప్ తన గదిలో నిద్రపోయాడు. నేను ఆరుష్ గదిలోకి వెళ్లి లోపలి నుండి తలుపు గడియ పెట్టేశాను. మంచం మీద కూర్చున్నాను.
 


నేను: "బేబీ..."
 
ఆరుష్: "అమ్మా... ఇంకా నిద్రపోలేదా నువ్వు?"
 
నేను: "ఉమ్, నాకు ఎంతకీ నిద్ర రావడం లేదురా."
 
ఆరుష్: "సరే... పర్వాలేదు అయితే పద అమ్మా."
 
నేను: "ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం? నువ్వు చదువుకోవా?"
 
ఆరుష్: "నేను తర్వాత చదువుకుని పడుకుంటానులే అమ్మా, ఎలాగూ మధ్యాహ్నం పడుకోవడం వల్ల ఇప్పుడు నిద్ర రావడం లేదు."
 
నేను: "సరే, పద! ఎక్కడికి వెళ్లాలనుకుంటున్నావు?"
 
ఆరుష్: "ఐస్ క్రీమ్ తిందాం పద అమ్మా! ?"
 
తర్వాత మేమిద్దరం రాత్రి వేళ బయటకు వెళ్లాము. దారిలో రాజమండ్రి చల్లని గాలికి నడుస్తూ, కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, నవ్వుకుంటూ వెళ్లాము ?.
 
రేఖ ఆంటీ: (ఎదురుపడి) "ఓయ్ జాన్వి ! ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు తల్లీకొడుకులు ఈ రాత్రి వేళ?"
 


నేను: "ఏమీ లేదు రేఖా, కాసేపు అలా అలా గాలికి నడవాలనిపించింది."
 
రేఖ ఆంటీ: "ఆరుష్, భోజనం అయిపోయిందా?"
 
ఆరుష్: "హా ఆంటీ, మీరు చేశారా?"
 
రేఖ ఆంటీ: "అయిపోయింది, నేను కూడా బయట కాసేపు తిరుగుదామని వచ్చాను."
 
కాసేపు నడిచి, ఐస్ క్రీమ్ పార్లర్‌కు చేరుకుని, ఐస్ క్రీమ్ తిని ఇంటికి తిరిగి వచ్చాము ?. ఇంటికి వచ్చాక, నేను ఆరుష్ గదిలోని మంచం మీద పడుకుని త్వరగానే నిద్రపోయాను. వాడు పొద్దుపోయే వరకు చదువుకుంటూనే ఉన్నాడు.
 
మరియు ప్రతిసారీ లాగే... వాడు నన్ను తన కౌగిలిలోకి తీసుకుని పడుకున్నాడు ?. వాడి శరీర వాసన, వాడి స్పర్శ, వాడి గుండె చప్పుడు – ప్రతి చప్పుడు నా పేరు పిలుస్తున్నట్లు అనిపించింది. నా కొడుకు కౌగిలిలో నాకు కొండంత ప్రశాంతత దొరికింది ?.
 


ఉదయం నేను మేల్కొని చూసేసరికి ఆరుష్ అప్పటికే మేల్కొని ఉన్నాడు. నేను వాడి ఛాతీపై, వాడి చేతుల్లో ఉన్నాను ☺️.
 
వాడు నా జుట్టులో వేళ్లు ఆడిస్తూ నిమురుతున్నాడు. నేను కొద్దిగా పైకి లేచి వాడి ముఖం వైపు చూసి నవ్వి అడిగాను...
 
నేను: "బేబీ, ఎప్పుడు లేచావురా?"
 
ఆరుష్: "ఇప్పుడే అమ్మా."
 
నేను: "హ్మ్మ్... మరి మేల్కొన్న తర్వాత ఏం ఆలోచిస్తున్నావు?" (నేను వాడి కళ్లలోకి తదేకంగా చూస్తూ అడిగాను)
 


ఆరుష్: "అమ్మ్... ఒక వ్యక్తి ఇంత ప్రేమగా, ఇంతగా అర్థం చేసుకుంటూ, ఇంత అందంగా ఎలా ఉండగలరా అని ఆలోచిస్తూ ఆశ్చర్యపోతున్నాను అమ్మా! ?"
 
నేను: "అవునా సర్లే!" ?
 
ఆరుష్: "అమ్మా! నేను నీ గర్భంలో పుట్టడం నా పూర్వజన్మ సుకృతం, నా అదృష్టం! నువ్వు నన్ను ఎంతో ప్రేమతో పెంచి, మంచి విలువలు నేర్పించావు."
 
నేను: (కళ్లు మూసుకుని భావోద్వేగంతో) "నువ్వు ఎప్పుడూ నాతోనే ఉండాలనేది నా ఏకైక కోరికరా... నేను నీకు దూరంగా ఒక్క క్షణం కూడా ఉండలేను!" ?
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను కూడా నిన్ను నా నుండి ఎప్పటికీ వేరు చేయనివ్వను! ఒక్క క్షణం కూడా దూరమవ్వను!"
 
ఇది విన్న నేను నా వేలిని ఆరుష్ పెదవులపై ఉంచి – "శ్... అలా మాట్లాడకురా" అన్నాను ?. అతను నా చెంపపై ఎంతో గాఢంగా ముద్దు పెట్టాడు ?.

 

నేను: "ఇప్పుడు లేచి, స్నానం చేసి సిద్ధమవ్వు. కాలేజీకి టైమ్ అవుతోంది."
 
అతను లేచి సిద్ధమవ్వడానికి వెళ్లాడు. నేను మా పడకగదికి తిరిగి వచ్చేసరికి ప్రతాప్ ఇంకా నిద్రపోతూనే ఉన్నాడు. నేను స్నానానికి వెళ్లాను.
 
నేను వచ్చేసరికి ప్రతాప్ కూడా లేచి, ఆరుష్ కూడా తయారై వచ్చేశాడు. అందరం డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద కాఫీ తాగుతున్నాము ☕.
 
నేను: "ఏవండీ... బాబు పుట్టినరోజు పార్టీ ఎప్పుడు ప్లాన్ చేద్దాం అనుకుంటున్నారు?"
 
ప్రతాప్: "ఇంకా రెండే రోజులు మిగిలి ఉన్నాయి జాన్వి – ఈరోజు, రేపు! అందుకే నేను ఈరోజు త్వరగానే ఇంటికి వచ్చేస్తాను, ఆ తర్వాత అందరం కలసి ప్లాన్ చేసుకుందాం. సరే... నేను వెళ్తున్నాను, బాయ్!"
 
ఆరుష్: "బాయ్ నాన్నా... అమ్మా, నేను కూడా వెళ్తున్నాను, బాయ్!"
 
నేను: "బాయ్ బేబీ! ?"
 
ఇంట్లో ఎల్లుండి పార్టీ ఉండటంతో నేను ఇల్లంతా శుభ్రం చేయడం మొదలుపెట్టాను ?. గోదావరి గాలికి వచ్చిన దుమ్మునంతటినీ తుడిచి, లోపల బయట ఇల్లంతా మెరిపించేశాను.
 
అప్పటికి సమయం మధ్యాహ్నం మూడు గంటలు అయింది, ఆ విషయం నేను గమనించనే లేదు! అప్పుడు డోర్ బెల్ మోగింది ?.
 
నా పరిస్థితి చూస్తే – పని చేసి చేసి చెమటతో తడిసిపోయాను, జుట్టు చెదిరిపోయింది, చీర కొంచెం మురికిగా అయింది. వెళ్లి తలుపు తెరిచాను, ఆరుష్ నిలబడి ఉన్నాడు.
 


ఆరుష్: "వావ్ అమ్మా! ఇల్లంతా మెరిపించేశావు, రూమ్ ఫ్రెషనర్ వాసన కూడా చాలా బాగుంది!" ✨
 
నేను: "అవునా."
 
ఆరుష్: "కానీ అమ్మా, నువ్వెందుకు ఒక్కదానివే ఇంత కష్టపడ్డావు? నేను వచ్చాక ఇద్దరం కలిసి చేసుకోవచ్చు కదా!"
 
నేను: "హేయ్ బేబీ, ఇందులో కష్టమేముందిరా? ఇది నేను రోజూ చేసే పనేగా! పద, నువ్వు వెళ్లి ఫ్రెషప్ అవ్వు, నేను కూడా స్నానం చేసి వస్తాను."
 
ఆరుష్ హాలులో కూర్చున్నాడు. నాకు స్నానం చేయడానికి కాస్త ఎక్కువ సమయం పట్టింది. నేను స్నానం ముగించుకుని, తడి జుట్టుతో బయటకు వచ్చినప్పుడు ఆరుష్ నా వైపే వింతగా చూస్తున్నాడు ?.
 


నేను: "హలో... మీరేం చూస్తున్నారు మిస్టర్? దెయ్యంని చూసినట్లు చూస్తున్నావు?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నువ్వు చాలా అంటే చాలా అందంగా కనిపిస్తున్నావు! ఈరోజు నువ్వు బాత్రూం నుంచి బయటకు రావేమో అనుకున్నాను ?."
 
నేను: "ఆరుష్! నువ్వు చాలా అల్లరి చేస్తున్నావు! పద తిందాం, నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది... పొగిడినందుకు థ్యాంక్స్ లే!"
 
తర్వాత మేమిద్దరం కలిసి భోజనం చేశాము. ఆరుష్ చదువుకోవడానికి వెళ్లాడు, నేను అలసటతో సోఫాలో పడుకున్నాను ?.
 
సాయంత్రం డోర్ బెల్ మోగడంతో నాకు మెలకువ వచ్చింది. ఆరుష్ గదిలోంచి బయటకు వచ్చి – "అమ్మా నువ్వు పడుకో, నేను చూస్తాను" అన్నాడు. తలుపు తీస్తే ప్రతాప్ వచ్చాడు .
 
ప్రతాప్: "జాన్వి ఎక్కడరా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మ నిద్రపోతోంది నాన్నా, ఇల్లంతా శుభ్రం చేసి అలసిపోయింది."
 
ప్రతాప్: "అవును, నాకు అర్థమవుతోందిలే చూస్తే మెరిసిపోతుంది హహహహహ."
 
వాళ్లిద్దరూ హాలులో కూర్చున్నారు. ఆరుష్ నా పాదాలను తన ఒడిలో పెట్టుకుని ఎంతో ఆప్యాయంగా నొక్కుతూ ప్రతాప్‌తో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు ?❤️. కొద్దిసేపటికి నేను కళ్ళు తెరిచి చూస్తే ఆరుష్ నా కాళ్ళు ఒత్తుతూ కనిపించాడు!
 


నేను: "బేబీ... ☺️ (ప్రతాప్‌తో) ఎప్పుడు వచ్చారు?"
 
ప్రతాప్: "గంట క్రితమే జాన్వి... నాకు ఒక కప్పు టీ ఇస్తావా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా నువ్వు పడుకో, నేను టీ పెడతాను!"
 
నేను: "నువ్వు కూర్చోరా, నేను అందరి కోసం తెస్తాను."
 
టీ తీసుకువచ్చాను. ఆరుష్ టీ తాగి గదిలోకి వెళ్లాడు. మేమిద్దరం పుట్టినరోజు పార్టీ గురించి ప్లాన్ చేయడం మొదలుపెట్టాము ? (ప్రతాప్ పెన్ను, పేపరు పట్టుకుని కూర్చున్నాడు).
 
ఎవరెవరిని పిలవాలి, కేటరింగ్ మెనూ ఏంటి, కేక్ ఎంత పెద్దది కావాలి, అలంకరణ ఎలా ఉండాలి అనే విషయాలన్నీ జాబితా రాసుకున్నాము ??.
 
(నేను ప్రతాప్‌తో ఎక్కువ ప్రేమగానో, కటువుగానో మాట్లాడకుండా సాధారణంగా మాట్లాడాను. ఇది నా కొడుకు పుట్టినరోజు కాబట్టి ఈ రెండు రోజులు నా మనసులోని టెన్షన్లు, బాధలు అన్నీ మర్చిపోవాలనుకున్నాను ?)
 
ప్రతాప్: "నీ ఫ్రెండ్స్ గ్రూప్ మెంబర్స్ అందరూ వస్తున్నారు కదా?"
 
నేను: "అవును, సీమ, అంజలి అందరినీ పిలుస్తున్నాను. కొందరు బంధువులకు కూడా ఫోన్ చేయాలి."
 
ప్రతాప్: "సరే, నువ్వే ఆ పనులు చూసుకో."
 
నేను: "బ్యాంకు నుంచి ఎవరెవరు వస్తున్నారు?"
 
ప్రతాప్: "చూద్దాం... నువ్వు అంజలికి ఫోన్ చేసి చెప్పు."
 
నేను: "సరే, రేపు పక్కింటి వాళ్లకు కూడా చెప్తాను."
 
ప్రతాప్ కేటరింగ్, డెకరేషన్ వాళ్లకు ఫోన్లు చేసి ఆర్డర్లు ఇచ్చాడు. ఇదంతా పూర్తయ్యేసరికి రాత్రి 10 అయింది. భోజనాలు ముగించి అందరూ పడుకున్నారు.
 
నేను గదిలో పడుకుని నిద్రపోవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను కానీ ఎంతకీ నిద్రపట్టలేదు. అప్పుడు నా మొబైల్‌కి మెసేజ్ టోన్ వచ్చింది ?. చూస్తే ఆరుష్ నుండి మెసేజ్!
 
ఆరుష్ (మెసేజ్): "అమ్మా..."
 
నేను (మెసేజ్): "ఏంటి బేబీ?"
 
ఆరుష్ (మెసేజ్): "నాకు ఎంతకీ నిద్రపట్టడం లేదు అమ్మా..."
 
నేను (మెసేజ్): "ఆగు, వస్తున్నాను."
 
నేను లేచి ఆరుష్ గదికి వెళ్లాను. తలుపు తెరిచే ఉంది. లోపలికి వెళ్లి తలుపు గడియ పెట్టాను ?. ఆరుష్ మంచం మీద కూర్చుని నా వైపు చూస్తున్నాడు. నేను ఏమీ మాట్లాడకుండా వాడి దగ్గరకు వెళ్లాను.

[Sunnysunnysunny]

నైట్ ల్యాంప్ వెలుగును ఆర్పేసి, వాడి హృదయానికి హత్తుకుని కౌగిలించుకున్నాను ?. 

ఇద్దరం 10-15 నిమిషాల పాటు ఏమీ మాట్లాడకుండా ప్రశాంతమైన మౌనంలో ఉండిపోయాము.

 
నేను: "బేబీ, నీకెందుకు నిద్ర పట్టడం లేదు? అయినా నేను మేల్కొని ఉన్నానని నీకెలా తెలిసిందిరా?"


 
ఆరుష్: "నా మనసుకు అలా అనిపించింది అంతే అమ్మా..."
 
నేను: "హ్మ్, అయితే చెప్పు... నీ పుట్టినరోజుకి నీకేం బహుమతి కావాలి?"
 
ఆరుష్: "ఉమ్మ్ అమ్మా... నాకు నువ్వే కావాలి! ?"
 
నేను: "నేను ఎప్పుడూ నీదాన్నే బేబీ..."
 
నేను వాడి ఛాతీ మీద నా వేళ్లతో మెల్లగా నిమురుతూ నా మనసులోని ఆవేదనను బయటపెట్టాను...
 
నేను: "ఆరుష్... నువ్వు ఇప్పుడు పెద్దవాడివి అయ్యావురా. కొన్నాళ్ల తర్వాత ఉద్యోగం చేస్తావు, డబ్బు సంపాదిస్తావు, పెద్ద మనిషివి అవుతావు... ఆ తర్వాత నీకు పెళ్లవుతుంది ?... అప్పుడు నీ అమ్మ మళ్లీ ఒంటరిదైపోతుందిరా!"
 


ఆరుష్: "అమ్మా! ఎందుకు అలా మాట్లాడుతున్నావు?"
 
నేను: "నిజం అదే కదా రా..."
 
ఆరుష్: "అలాంటిదేమీ జరగదు అమ్మా! నేను నిన్ను ఎప్పటికీ ఒంటరిగా వదిలిపెట్టను, ఎప్పుడూ నీతోనే ఉంటాను!"
 
నేను: "ఎప్పటి వరకు బేబీ?"
 
ఆరుష్: (కాసేపు మౌనంగా ఉండి, దీర్ఘంగా నిట్టూర్చి) "నా చివరి శ్వాస వరకు అమ్మా! ?"
 
నేను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా ఆరుష్‌ను గట్టిగా హత్తుకుని, దీర్ఘంగా నిట్టూర్చి నిద్రపోయాను...
 


(రాత్రి మళ్లీ కలత నిద్రలో అదే కల వచ్చింది ? – ఆ సిగ్నల్ దగ్గర కాలేజ్ అమ్మాయి "ఆ జంట ఎంత ముద్దుగా ఉందో" అన్న దృశ్యమే పదే పదే కలల్లోకి ఎందుకు వస్తోందో నాకే అర్థం కావడం లేదు!)
 
మరుసటి రోజు ఉదయం ప్రతాప్ బ్యాంకుకు వెళ్లాడు ?.
 
నేను: "ఆరుష్, నీ కాలేజీ ఫ్రెండ్స్ అందరినీ రేపు రమ్మని చెప్పురా."
 
ఆరుష్: "సరే అమ్మా, చెప్తాను. వాళ్లు చెప్పకపోయినా వచ్చేస్తారులే! బాయ్ అమ్మా!"
 
ఆరుష్ వెళ్లాక, నేను గ్రూప్ ఫ్రెండ్స్ అందరికీ, పక్కింటి వాళ్లకు ఫోన్లు చేసి రేపటి పార్టీకి పిలిచాను. సమయం సాయంత్రం 4 అయింది. వాడు ఇంకా రాలేదు. నేను ఫోన్ చేశాను ?.
 
నేను: "ఆరుష్, ఎక్కడున్నావురా?"
 
ఆరుష్: (నవ్వుతూ) "నీ హృదయంలో అమ్మా!" ?
 
నేను: "జోక్ చేయకురా, ఎక్కడున్నావో చెప్పు? 4 గంటలవుతోంది!"
 
ఆరుష్: "వస్తున్నాను అమ్మా, 10 నిమిషాల్లో ఇంట్లో ఉంటాను."
 
ఆరుష్ ఇంటికి వచ్చాక, స్నాక్స్ తిని చదువుకోవడానికి కూర్చున్నాడు. సాయంత్రం నేను వాడి గదికి వెళ్లాను.
 
నేను: "బేబీ, నాకు రేపటి పార్టీకి కొంచెం షాపింగ్ ఉంది, నాతో వస్తావా?"
 
ఆరుష్: "సరే అమ్మా, పద వెళ్దాం!" మేమిద్దరం రాజమండ్రిలోని ఒక పెద్ద షాపింగ్ మాల్‌కి వెళ్లాము ?️.
 


నేను: "బేబీ, రేపు నేను ఏం కట్టుకోవాలి – చీరనా లేక మోడరన్ డ్రెస్సా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నువ్వు ఎప్పుడూ చీరలే కట్టుకుంటావు కదా, రేపు నా బర్త్‌డేకి మంచి డ్రెస్ వేసుకో!"
 
నేను: "సరే అయితే, నువ్వే ఒక మంచిది సెలెక్ట్ చెయ్యి."
 
మేము ఒక బట్టల షాపుకి వెళ్లాము. ఆరుష్ అక్కడ ఉన్న సేల్స్ గర్ల్‌ని మంచి డ్రెస్ చూపించమన్నాడు ?. ఆమె చాలా డ్రెస్సులు చూపించాక, ఆరుష్ ఒక అందమైన డ్రెస్ ఎంచుకున్నాడు.
 
సేల్స్ గర్ల్: "మేడమ్, డ్రెస్సింగ్ రూమ్ పై అంతస్తులో ఉంది, ఒకసారి వేసుకుని చూడండి."
 
నేను: "హ్మ్మ్... ఆరుష్, నువ్వు ఇక్కడే ఉండు."
 
నేను డ్రెస్ చూస్తుండగా, ఆ సేల్స్ గర్ల్ ఆరుష్‌తో అంది: "సార్! మీ ఆవిడ కాస్త కన్ఫ్యూజ్ అవుతున్నట్టున్నారు!" ?
 
ఆరుష్ షాక్ అయ్యి – "ఓరి దేవుడా!" అని సరిదిద్దేలోపే నేను అక్కడికి వచ్చేశాను.
 
నేను: "ఆరుష్, ఈ డ్రెస్ బాగుంది, ఇది తీసుకుందాం."
 


నేను: (సేల్స్ గర్ల్‌ని పక్కకు పిలిచి) "దయచేసి ఒక్క నిమిషం... నాకు కొన్ని పర్సనల్ ఇన్నర్ వేర్ (లోదుస్తులు) కావాలి."
 
సేల్స్ గర్ల్: "సరే మేడమ్, పైకి వెళ్దాం."
 
ఆమె నాకు కొన్ని మోడరన్ బ్రా-ప్యాంటీలు చూపించింది.
 
నేను: "వద్దు, ఇవి కొంచెం మరీ మోడ్రెన్ గా ఉన్నాయి."
 
సేల్స్ గర్ల్: "మేడమ్, దయచేసి ఇవి తీసుకోండి! మీ వారికి ఇవి చాలా బాగా నచ్చుతాయి! కావాలంటే ఆయన్ని పిలవనా?" ?
 
నేను: (షాక్ అయి ?) "ఓహో... ఏమంటున్నారు మీరు?"
 
సేల్స్ గర్ల్: "అయ్యో క్షమించండి మేడమ్!"
 
నేను: "హ్మ్, నాకు కొన్ని మామూలువి చూపించండి."
 
నేను 4 సెట్ల మంచి బ్రా-ప్యాంటీలు కొన్నాను. ఆ అమ్మాయి ప్యాక్ చేస్తూ మళ్లీ అంది:
 


" మేడమ్, నిజంగా మీరిద్దరూ చాలా చాలా క్యూట్ కపుల్ (జంట)!" ?
 
నేను ? నా మనసులో నిట్టూర్చాను... (అందరూ మమ్మల్ని జంట అనుకోవడమేంటి దేవుడా!). ఆరుష్ బిల్లు కట్టాడు. మాల్ నుంచి బయటకు వస్తుండగా ప్రతాప్ ఫోన్ చేశాడు ?.
 
ప్రతాప్: "ఆరుష్, ఎక్కడున్నారురా?"
 
ఆరుష్: "నాన్నా, అమ్మతో మాల్‌కి వచ్చాను."
 
ప్రతాప్: "సరేరా, నేను ఈ రాత్రి పనిపై బయటకు వెళ్తున్నాను, రేపు ఉదయం నేరుగా పార్టీ సమయానికి వస్తాను."
 
ఆరుష్: సరే నాన్న, మీరు జాగ్రత్తగా ఉండండి.
 
ఆ తర్వాత మేమిద్దరం ఇంటికి వచ్చేశాం. అప్పటికే కొంచెం ఆలస్యమైంది. నేను త్వరగా వంట చేసి, మేమిద్దరం రాత్రి భోజనం చేశాం. ఆ తర్వాత పడుకున్నాం.
 
ప్రతాప్ రాత్రి ఇంటికి రాకపోవడంతో, నేను ఆరుష్ గదిలోనే వాడి పక్కన పడుకున్నాను .రేపే నా ప్రియమైన కొడుకు ఆరుష్ పుట్టినరోజు! నా మనసంతా ఎంతో సంతోషంగా, ఉత్సాహంగా ఉంది ??✨.
 
ఆ రోజు పార్టీలో ఏం జరిగిందో, ఇంకా ఒక సర్‌ప్రైజ్ కూడా ఉంది.
 
నా ఈ జీవితంలో నేను ఎంత చూశానో మీకు చెప్పలేను—ప్రేమ—ఒత్తిడి, మొదలైనవి.... ఇవన్నీ మీ అందరితో పంచుకుంటుండగా, నేను మరోసారి గతాన్ని తలచుకున్నాను... నా కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు ఆగకుండా ప్రవహిస్తున్నాయి.?
 


గత రాత్రంతా మేమిద్దరం ఒకరినొకరు కౌగిలించుకుని ఎంతో ఆప్యాయంగా చాలా సేపు మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నాము ?.
 
ఉదయాన్నే నేను అందరికంటే ముందే లేచి, స్నానం చేసి సిద్ధమయ్యాను. ప్రత్యేకంగా కొనుక్కున్న ఒక మంచి అందమైన చీర కట్టుకున్నాను
 
ముందుగానే తెచ్చుకున్న ఒక అందమైన పూలగుత్తిని (Bouquet) చేతిలోకి తీసుకుని ఆరుష్ గదికి వెళ్లాను ?. వాడు ఇంకా ప్రశాంతంగా నిద్రపోతూనే ఉన్నాడు.
 
నేను: "ఆరుష్ నాన్న... లేరా! ?"
 


ఆరుష్ కళ్ళు నలుపుకుంటూ కునుకు తీస్తూ లేచాడు.
 
ఆరుష్: "గుడ్ మార్నింగ్, అమ్మా..." ☀️
 
ఇప్పుడు నేను మంచం మీద వాడి పక్కనే కూర్చున్నాను. ఈరోజు, నా జీవితంలో మొదటిసారిగా, నేను గానీ ఆరుష్ గానీ ఇంతకు ముందెన్నడూ చేయాలని అనుకోని ఒక పని చేశాను —
 
నా కొడుకు రెండు బుగ్గలను నా రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని, వాడి ముఖాన్ని కొద్దిగా పైకి లేపి, మెల్లగా వాడి పెదవులపై ఒక మృదువైన, తీయని ప్రేమ ముద్దు పెట్టాను ?.
 


ఆరుష్ ఆ అనుభూతిని, ఆ ప్రేమను తన హృదయంలో లీనం చేసుకుంటున్నట్టుగా, కాసేపు కళ్ళు మూసుకునే ఉండిపోయాడు. తర్వాత అతను మెల్లగా కళ్ళు తెరిచి, నా వైపు చూసి ఎంతో తీయగా నవ్వాడు .
 
ఆరుష్: "థ్యాంక్స్, అమ్మా..." ❤️
 
నేను: "పదా రా! ఇప్పుడే లేచి త్వరగా సిద్ధమవ్వు, మనం గుడికి వెళ్లాలి."
 
తర్వాత అతను త్వరగా సిద్ధమయ్యాడు, మేమిద్దరం కలిసి గుడికి బయలుదేరాము ?. గుడికి వెళ్లి దేవుడి దర్శనం చేసుకున్నాము.
 
పండిట్ జీని కలిసి, ఆయన ఆశీర్వాదం తీసుకున్న తర్వాత తిరిగి ఇంటికి బయలుదేరాము ?.
 
ఇంటికి వచ్చాక, నేను వంటగది పనుల్లో మునిగిపోయాను. ఆరుష్ ఉదయం నుండి ఫోన్ కాల్స్‌తో చాలా బిజీగా ఉన్నాడు ?. శుభాకాంక్షలు తెలుపుతూ వచ్చిన కాల్స్, ఎస్ఎంఎస్‌లు అబ్బో! ఎన్ని ఉన్నాయో!
 
నిజానికి, వాడికి శుభాకాంక్షలు చెబుతూ స్నేహితులు, బంధువుల నుండి వచ్చిన కాల్స్, మెసేజ్‌లతో నా ఫోన్ కూడా మోగుతూనే ఉంది ?. (నేను వంటగదిలో ఉన్నాను, ఆరుష్ తన గదిలో ఉన్నాడు).
 
సరిగ్గా అప్పుడే బయట డోర్‌బెల్ మోగింది ?. నేను వెళ్లి తలుపు తెరిస్తే, అక్కడ నలుగురు డెకరేషన్ చేసే పనుల వాళ్లు నిలబడి ఉన్నారు. నేను వాళ్లను లోపలికి పిలిచి ఆరుష్‌ను పిలిచాను:
 
నేను: "బేబీ!"
 


ఆరుష్ వాళ్లతో కలిసి హాలును అందంగా అలంకరిస్తుండగా, ప్రతాప్ బయటి నుంచి వచ్చాడు ?.
 
ప్రతాప్: "హే ఛాంప్! పుట్టినరోజు శుభాకాంక్షలురా!" ? (అని ఆరుష్‌ను ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు)
 
ఆరుష్: "థ్యాంక్స్ నాన్న... నువ్వు వెళ్లి ఫ్రెషప్ అవ్వు, లేకపోతే మనం ఒక కప్పు టీ తాగుదామా?" ☕
 
ప్రతాప్: "ఇప్పుడు ఇలా టీ అంటున్నావు కదా, నేను ఎలా ఫ్రెషప్ అవ్వగలనురా?" ?
 
ఆరుష్: "వద్దు వద్దు నాన్న, ముందు నువ్వు వెళ్లి ఫ్రెషప్ అవ్వు, టీ తర్వాత తాగుదాం."
 
కొంతసేపటికి డెకరేషన్ పనివాళ్లందరూ హాలును గులాబీలు, బుడగలతో అందంగా అలంకరించి వెళ్లిపోయారు ?. 

ప్రతాప్ మళ్లీ బయటకు వెళ్లి మిగిలిన కొన్ని పార్టీ సామాన్లు తీసుకురావడానికి వెళ్లాడు.
 
ఇంట్లో మేమిద్దరం మాత్రమే ఉన్నాము.ఇంతలో ఆరుష్ తన గదిలోంచి భయంగా అరిచాడు:

[Sunnysunnysunny]

ఆరుష్: "అమ్మా... అమ్మా త్వరగా రా!" ?

 
నేను: "ఆరుష్! ఏమైందిరా?!" ?
 
నాకు ఎంతో భయం వేసి వంటగదిలోని సామాన్లు వదిలేసి, వాడి గదికి కంగారుగా పరుగెత్తాను ?‍♀️. నేను లోపలికి వెళ్లి చూస్తే, ఆరుష్ గదిలో ఎక్కడా కనిపించలేదు!
 
నేను చుట్టూ చూస్తూ పిలిచినా అక్కడ ఎవరూ లేరు. అప్పుడు అకస్మాత్తుగా ఆరుష్ తలుపు వెనుక నుండి బయటకు వచ్చాడు:
 
ఆరుష్: "హావ్వ్వ్వ్వ్వ్! ?"
 
నాకు ఎంతగా భయం వేసిందంటే ఏం చెప్పాలో తెలియలేదు ?. ఆరుష్ నా ముందు నిలబడి చిన్నపిల్లాడిలా పకపకా నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు.
 
నేను: "ఆరుష్ నిన్ను ! ఇదేం పిచ్చి పనులురా? నేను ఇక్కడ గుండె ఆగినంత భయపడ్డాను, నువ్వేమో నవ్వుతున్నావ్!" ?
 
నా ముఖంలోని భయం, కంగారు చూసి ఆరుష్ పూర్తిగా మౌనంగా ఉండిపోయాడు ?.
 
ఏమీ మాట్లాడకుండా, అతను వెనుక నుండి ముందుకు వచ్చి, నా నడుము మీద చేయి వేసి నన్ను పూర్తిగా తన దగ్గరికి లాక్కున్నాడు ?. మా శరీరాలు ఒకదానికొకటి తాకుతున్నాయి.
 


నేను: (దీర్ఘంగా నిట్టూర్పు విడుస్తూ) "అయ్యో... ఏం చేస్తున్నావురా బేబీ?" ?
 
ఆరుష్: (తన లోతైన కళ్లతో నా వైపు చూస్తూ) "అమ్మా, నువ్వు చాలా అంటే చాలా అందంగా కనిపిస్తున్నావు!
 
నువ్వు ఇంకా పార్టీకి సిద్ధం కూడా కాలేదు, అయినా ఇంత అందంగా కనిపిస్తున్నావు... నీ ఈ సౌందర్యం రహస్యం ఏమిటి అమ్మా?" ✨
 
నేను: "ఇప్పుడు నువ్వు కూడా అదే అంటున్నావారా?"
 
ఆరుష్: "అంటే 'కూడా' నా అమ్మా? ఇంకెవరు అన్నారు?" ?
 
నేను: "హే, మా గ్రూప్‌లోని ఫ్రెండ్స్ కూడా నన్ను చూసి ఇదే అనేవారు... వాళ్లు నన్ను ఎప్పుడూ ఆటపట్టిస్తూ ఉంటారులే!" ?
 
ఆరుష్: "లేదు అమ్మా, నిజంగా! నువ్వు కొంచెం మారావు, ఇంకా చిన్నదానిలా, యంగ్‌గా కనిపిస్తున్నావు!"
 
నేను: "చాలా మంచిది లే, థ్యాంక్స్!"
 


ఆరుష్ తన ఫోన్‌లో ఒక నెమ్మదైన, మధురమైన రొమాంటిక్ పాటను ఆన్ చేశాడు ?. అతను దూరం నుంచే నా ఒక చేతిని పైకి లేపి తన భుజం మీద వేసుకున్నాడు, నా మరో చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని, ఇంకో చేతిని నా నడుము మీద ఉంచాడు.
 
ఆరుష్: (నా చెవికి చాలా దగ్గరగా వచ్చి మృదువుగా) "అమ్మా, మనం డ్యాన్స్ చేద్దాం..." ??
 
మేమిద్దరం ఒకరి కళ్లలోకి ఒకరు చూసుకుంటూ, ఆ రొమాంటిక్ పాట బీట్‌కి అనుగుణంగా మెల్లగా ఊగాము ?. మేము డ్యాన్స్ చేస్తుండగా, నేను నెమ్మదిగా నా తలని ఆరుష్ విశాలమైన ఛాతీపై ఆనించాను ?.
 
మేమిద్దరం ఏమీ మాట్లాడటం లేదు... కేవలం ఆ ప్రేమ, ఆ సువాసన, ఆ స్పర్శ మరియు ఆ మధురమైన క్షణం...
 


మేమిద్దరం ప్రతి క్షణం దాన్ని హృదయపూర్వకంగా అనుభవిస్తున్నాము. చాలా సేపటి వరకు మేమిద్దరం ఒకరిలో ఒకరం లీనమైపోయాము ?.
 
నేను: "బేబీ... నేను వెళ్లనా? ఇంట్లో చాలా పని ఉందిరా."
 
ఆరుష్: (నా నడుము పట్టుకుని మరింత గట్టిగా కౌగిలించుకుంటూ) "అమ్మా... నాకు నీ నుండి విడిపోవాలని అస్సలు అనిపించడం లేదురా!" ?
 
నేను: (నా తల ఇంకా వాడి ఛాతీపై ఆనించి) "హ్మ్మ్... నాకు తెలుసురా బాబూ." ❤️
 
తర్వాత నేను నెమ్మదిగా వాడి కౌగిలి నుంచి బయటకు వచ్చి నా ఇంటి పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాను.
 
నెమ్మదిగా కొందరు బంధువులు, అతిథులు కూడా రావడం మొదలుపెట్టారు ?. అందరూ హాలులో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నారు. నేను వంటగది లోంచి అప్పుడప్పుడు వాళ్ల వైపు చూస్తున్నాను.
 
ఆరుష్ తన స్నేహితుల మధ్య ఉన్నాడు కానీ వాడి కళ్లు మాత్రం ఎప్పుడూ నా మీదే ఉన్నాయి... ఎంత విచిత్రం!సాయంత్రం అవుతోంది.

అందరూ తయారవ్వడానికి గదుల్లోకి వెళ్లారు. అందరూ సిద్ధమయ్యేసరికి సమయం ఏడు గంటలు అయింది.
 
ప్రతాప్: "హేయ్ ఆరుష్! పుట్టినరోజు ఈరోజేరా, రేపు కాదు! అందరికీ ఎంత సమయం పడుతుంది సిద్ధమవ్వడానికి? అతిథులు వచ్చే సమయమైంది కదా!" ?
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నువ్వు ఇంకా రెడీ అవ్వడం లేదా?"
 
నేను: "హః, వెళ్తున్నాను."
 
నేను ఆరుష్ కొనిచ్చిన ఆ అందమైన మోడరన్ డ్రెస్ వేసుకుని, అలంకరించుకుని గదిలోంచి బయటకు వచ్చాను ✨.
 
నేను హాలులోకి రాగానే నిలబడిన వాళ్లందరూ ఒక్కసారిగా తమ సంభాషణలు ఆపి, నా వైపే చూస్తూ ఉండిపోయారు ?! నేను మెల్లగా నడుచుకుంటూ వచ్చి ఆరుష్ దగ్గర నిలబడ్డాను.


 
ఆరుష్: (నన్ను ఆశ్చర్యంతో చూస్తూ) "వావ్ అమ్మా! నువ్వు చాలా... చాలా చాలా అందంగా కనిపిస్తున్నావు!" ?
 
నేను: "థ్యాంక్స్ బేబీ! నీకు నచ్చిందా మరి?"
 
ఆరుష్: "చాలా బాగుంది అమ్మా! ఈరోజు నా పుట్టినరోజుకి స్వర్గం నుంచి ఒక దేవదూత నేరుగా కిందకి దిగివచ్చినట్లు అనిపిస్తోంది!" ?✨
 
నేను: "నిజంగానా?"
 
ఆరుష్: "అవును అమ్మా! అమ్మా, ఒక సెల్ఫీ తీసుకుందామా?" ? నేను, ఆరుష్ చాలా క్యూట్‌గా, ఒకరికొకరు దగ్గరగా నిలబడి ఒక అందమైన సెల్ఫీ తీసుకున్నాము ❤️.
 
ఇప్పుడు ఇరుగుపొరుగు వారు కూడా రావడం మొదలుపెట్టారు. నా ఫ్రెండ్స్ గ్రూప్ నుంచి ఏడుగురు మహిళలు వచ్చారు, మిగతా వారు వేరే పనుల వల్ల రాలేకపోయారు.
 
అంజలి తన ఇద్దరు చిన్న పిల్లలతో వచ్చింది ?‍?‍?. అప్పుడు నేను, ఆరుష్ వారందరితో కబుర్లు చెప్పడం మొదలుపెట్టాము, అందరూ ఆరుష్‌కు ఏదో ఒక బహుమతి ఇచ్చి శుభాకాంక్షలు తెలిపారు ?.
 
సరిగ్గా అప్పుడే ప్రతాప్ పనిచేసే బ్యాంకు నుంచి కొంతమంది ఉద్యోగులు వచ్చారు. మొత్తం ఎనిమిది మంది ఉన్నారు —
 
ముగ్గురు మహిళలు, ఐదుగురు పురుషులు. ప్రతాప్ వారికి చిరునవ్వుతో స్వాగతం పలికాడు ?. వారిలో ఎవరూ నాకు తెలియదు, వారందరూ కొత్తవారే.
 
నేను అంజలిని మెల్లగా పక్కకు పిలిచి: "వీళ్లు కూడా బ్యాంకు నుంచే వచ్చారా అంజు?" అని అడిగాను.
 
"అవును జాన్వి, నువ్వు ఉద్యోగం మానేసిన తర్వాత వీళ్లందరూ కొత్తగా బ్యాంకులో చేరారు" అని ఆమె చెప్పింది.
 
ఆరుష్ కాలేజీ స్నేహితులు కూడా గుంపుగా వచ్చారు ?. అందరూ వచ్చేశారు, అందరూ ఒకరితో ఒకరు మాట్లాడుకుంటున్నారు.
 
నేపధ్యంలో మధురమైన సంగీతం వినిపిస్తోంది ?, పిల్లలు అల్లరి చేస్తున్నారు — అంతా చాలా సందడిగా, ఒక పరిపూర్ణమైన పార్టీ వాతావరణం నెలకొంది ?.
 


అప్పుడే ఆరుష్ చివరకు బ్లాక్ షర్ట్, ప్యాంట్‌లో సిద్ధమై తన గదిలోంచి బయటకు వచ్చాడు. నేను వాడి వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను!
 
తన నల్ల చొక్కాలో ఎంత హ్యాండ్‌సమ్‌గా, అందంగా ఉన్నాడంటే దాన్ని నేను మాటల్లో వర్ణించలేను. 

నేనే కాదు, పార్టీలో ఉన్న మిగతా ఆడవాళ్లు, కాలేజీ అమ్మాయిలు కూడా వాడి వైపే ఆరాధనగా చూస్తున్నారు.
 
వాడు దూరం నుంచి నా వైపు చూస్తున్నాడు. నేను కళ్లతోనే, "నువ్వు చాలా బాగున్నావు" అని సైగ చేశాను. ఆరుష్ తన కాలేజీ స్నేహితులతో కబుర్లు చెబుతున్నాడు, కానీ నేను ఒక వింత విషయాన్ని గమనించాను:
 
ప్రతాప్ చాలా కంగారుగా కనిపిస్తున్నాడు! ? అతను పదేపదే ఇంటి ప్రధాన తలుపు వైపు చూస్తున్నాడు. నేను నన్ను నేను ఆపుకోలేక అతని దగ్గరకు వెళ్లి అడిగాను:
 
నేను: "ఏవండీ ... ఏమైంది? ఎందుకు అంత కంగారుపడుతున్నావు?"
 
ప్రతాప్: "ఏమీ లేదు, ఎందుకు?"
 
నేను: "లేదు, నువ్వు చాలా కంగారుగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తున్నావు."
 
ప్రతాప్: (నన్ను పైనుంచి కింద వరకు చూస్తూ) "హ్మ్మ్... నువ్వు చాలా బాగున్నావు జాన్వి."
 
నేను: "అవునా, థ్యాంక్స్."
 
అని చెప్పి నేను అక్కడి నుంచి నా స్నేహితుల దగ్గరకు వచ్చి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను. అప్పుడే ఒక మహిళ హాలులోకి ప్రవేశించింది ?. ఆమె చూడటానికి చాలా మోడరన్‌గా ఉంది.
 
నేను మొదట అంతగా గమనించలేదు, కానీ ఆమెను చూడగానే ప్రతాప్ ముఖం వెలిగిపోయింది! ఆ మహిళ వచ్చి బ్యాంకు ఉద్యోగులతో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది,
 
ప్రతాప్ వెంటనే వెళ్లి ఆమె పక్కనే నిలబడ్డాడు. ఆమె కూడా ఈ మధ్యనే బ్యాంకులో చేరిందేమో అనుకున్నాను.
 
అప్పుడు కేక్ కట్ చేసే సమయం వచ్చింది ?. ముందు పెద్ద టేబుల్ మీద కేక్ ఉంచారు. ప్రతాప్ ఆరుష్‌కు ఒకవైపు, నేను మరోవైపు నిలబడ్డాము.
 
ముందున్న వారందరూ నిలబడి, చప్పట్లు కొడుతూ, ఫోటోలు తీసుకుంటున్నారు ?. అప్పుడు ఆరుష్ అందరినీ ఆపి, గట్టిగా అన్నాడు:
 
ఆరుష్: "అందరూ ఒక్క నిమిషం వినండి!"
 
నేను: "ఆరుష్, ఏమైంది?"
 


ఆరుష్: "మీ అందరికీ నేను ఒక ముఖ్యమైన విషయం చెప్పాలనుకుంటున్నాను."
 
అందరూ ఆరుష్ వైపు చూస్తుండగా, హాలులోని వాతావరణం పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది ?.
 
ఆరుష్: "అందరికీ శుభ సాయంత్రం. ఈరోజు నా జీవితంలో అత్యంత ప్రత్యేకమైన వ్యక్తి గురించి నేను కొన్ని మాటలు చెప్పాలనుకుంటున్నాను..."
 
(నా మనసులో నేను ?: 'అయ్యో! ఇతను ఎవరి గురించి అంత సీరియస్‌గా మాట్లాడబోతున్నాడు? ఆరుష్‌కి ఏమైనా గర్ల్‌ఫ్రెండ్ ఉందా ఏంటి?')
 
ఆరుష్: "మా అమ్మ... జాన్వి! ❤️ ఈ ప్రపంచానికి ఆమె కేవలం ఒక సాధారణ తల్లి కావచ్చు, కానీ నాకు మాత్రం ఆమె నా సర్వస్వం! నా ప్రాణం!
 
ఒక తల్లి అంటే, తాను ఎంత అలసిపోయినా తన బిడ్డ ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు చూడాలని తపించే అమృతమూర్తి. ఆమె నన్ను కేవలం పెంచడమే కాకుండా,
 
ప్రతి కష్ట పరిస్థితిలోనూ బలంగా నిలబడటం నేర్పించింది. నేను బలహీనంగా, దిక్కుతోచని స్థితిలో ఉన్నప్పుడల్లా, మా అమ్మ నా కొండంత ఆసరాలా నా పక్కనే నిలబడింది.
 
ఈరోజు నాలో ఉన్న ఆత్మవిశ్వాసం, మంచి విలువలు... వీటన్నింటి వెనుక మా అమ్మ పెంపకం, ఆమె చేసిన త్యాగాలే ఉన్నాయి.
 
తల్లి ప్రేమానురాగాలను మాటల్లో చెప్పలేం, కేవలం అనుభూతి చెందగలం! ఈరోజు, మీ అందరి ముందూ నేను చెప్పాలనుకుంటున్నది ఒక్కటే..."
 
అప్పుడు ఆరుష్ నా వైపు తిరిగి, నా రెండు చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ ఎంతో భావోద్వేగంతో అన్నాడు:
 
ఆరుష్: "అమ్మా! నేను ఎంత పెద్దవాడినైనా, నేను 'ఎప్పటికీ మీ చిన్న కొడుకునే!' ఐ లవ్ యు సో మచ్ అమ్మా... నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను! మరియు ఇక్కడకు వచ్చిన అందరికీ నా థాంక్స్." ?❤️
 
అందరూ ఎంతో ఉత్సాహంగా, గట్టిగా చప్పట్లు కొడుతున్నారు ??! నా కళ్ల నుండి ఆనంద బాష్పాలు ధారగా ప్రవహించాయి ?. అప్పుడు ప్రతాప్, నేను మరియు ఆరుష్ కలిసి కేక్ కట్ చేశాము.
 
మొదట ఆరుష్ నాకు కేక్ తినిపించాడు, నేను అదే కేక్ ముక్కను ఆరుష్‌కు తినిపించాను, ఆ తర్వాత వాడు దాన్ని ప్రతాప్‌కు తినిపించాడు.
 
అందరూ ఒక్కొక్కరుగా వాడికి కేక్ తినిపిస్తున్నారు ?. నేను నా స్నేహితులతో కబుర్లు చెప్పడం మొదలుపెట్టాను. అప్పుడు ఆరుష్ నా దగ్గరికి వచ్చాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా..."
 
నేను: "ఏంటి బాబూ?"
 
ఆరుష్: "ఒక్క నిమిషం ఇక్కడికి రా అమ్మా, నాకు చిన్న పని ఉంది."
 
అంజలి: "అన్నట్టు ఆరుష్! నీ స్పీచ్ చాలా బాగుందిరా! నువ్వు చాలా మంచి, బాధ్యత గల కొడుకువి."
 
ఆరుష్: "థాంక్స్ అంటీ!"
 
నేను: "సరే, పదరా."
 
అప్పుడు ఆరుష్ నన్ను తన కాలేజీ స్నేహితుల దగ్గరికి తీసుకెళ్లాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, వీళ్లు నా కాలేజీ ఫ్రెండ్స్ — కరణ్, రాహుల్, ఆదిత్య, కీర్తి , నాన్సీ, ప్రియ మరియు నిఖిల్."
 


నేను: "హాయ్ పిల్లలూ! ఎలా ఉన్నారు?"
 
అందరూ: "మేము చాలా బాగున్నాము ఆంటీ!"
 
నేను: "వీడు ఇంట్లో మీ అందరి గురించి చెబుతూనే ఉంటాడు తెలుసా?"
 
అందరూ: "అవునా ఆంటీ!"
 
నాన్సీ: "ఆంటీ, నేను మీకు ఒక విషయం చెప్పనా?"
 
నేను: "చెప్పు నాన్సీ, పర్వాలేదు."
 
నాన్సీ: "మీరు అసలు ఆరుష్ వాళ్ల అమ్మలాగే లేరు తెలుసా!"
 
నేను: "ఏమిటి? ?"
 
కీర్తి : "అరె ఆంటీ! ఆమె చెప్పేది ఏంటంటే... మీరు ఆరుష్ వాళ్ల అక్కలా ఉన్నారు అని!"
 
కరణ్: "అవును ఆంటీ! కీర్తి చెప్పింది అక్షరాలా నిజం!"
 
కీర్తి : "నిజానికి, మేము మిమ్మల్ని ఆరుష్‌తో చూసినప్పుడు, మీరు ఆరుష్ వాళ్ల అమ్మ అని తెలిసి చాలా ఆశ్చర్యపోయాము!"
 
ప్రియ: "మీరు ఇంత అందంగా ఉంటారని నాకు ఈరోజే తెలిసింది ఆంటీ! నిజానికి ఆరుష్ మీ గురించి మాతో ఎప్పుడూ గొప్పగా చెబుతుంటాడు, కానీ మిమ్మల్ని నేరుగా చూసే అవకాశం నాకు ఎప్పుడూ రాలేదు."
 
నేను: "థాంక్స్ పిల్లలూ... సరే, ఇదంతా పక్కన పెట్టండి, మీ చదువులు ఎలా సాగుతున్నాయో చెప్పండి?"
 
అందరూ: "చాలా బాగున్నాయి ఆంటీ!"
 
నేను: "బాగా చదువుకోండి. ఇప్పుడు పరీక్షలు మొదలవుతాయి కదా, కాబట్టి మీ పూర్తి దృష్టిని చదువుపైనే పెట్టండి, సరేనా?"
 
అందరూ: "సరే ఆంటీ!"
 
నేను: "మరియు ఈరోజు మీ విలువైన సమయాన్ని కేటాయించి వచ్చినందుకు మీ అందరికీ చాలా థ్యాంక్స్ ."
 
నిఖిల్: "అయ్యో ఆంటీ! మీరేం మాట్లాడుతున్నారు? థ్యాంక్స్ చెప్పడానికి ఏముంది? ఈ ఆరుష్ గాడు నన్ను పిలవకపోయినా, నేను ఎలాగూ వచ్చేవాడిని!"
 
నేను: "సరే, మీరందరూ భోజనం చేయండి... మీ అందరినీ కలవడం చాలా సంతోషంగా ఉంది. ఆరుష్, నేను వస్తున్నాను, నువ్వు వాళ్లతో ఉండు."
 
నేను అందరి దగ్గరకు వెళ్తూ, వాళ్లు భోజనం చేశారో లేదో అడిగి తెలుసుకుంటున్నాను. కొందరు భోజనాలు ముగించుకుని వెళ్తున్నారు. కానీ నేను ఒక వింత విషయాన్ని గమనించాను
 
ప్రతాప్ ఇంకా అక్కడే నిలబడి, ఆ మోడరన్ మహిళతో సరసంగా కబుర్లు చెబుతున్నాడు! సరిగ్గా అప్పుడే అంజలి వెనుక నుండి నాకు సైగ చేసి, కొంచెం పక్కకి రహస్యంగా పిలిచింది ?.
 
అంజలి: (కంగారుగా) "అయ్యో దేవుడా... జాన్వి!"
 
నేను: "ఏమైంది అంజు?"
 


అంజలి: "చూడు జాన్వి... నువ్వు ఇక్కడ ఎలాంటి గొడవ చేయకూడదనుకుంటే ముందుగానే మనసును రాయి చేసుకుని జాగ్రత్తగా ఉండు, నేను నీకు ఒక నిజం చెప్తాను..."
 
నేను: "గొడవా? ఎలాంటి గొడవ అంజు? ముందు నువ్వు విషయం ఏంటో చెప్పు!"
 
అంజలి: (ఆ మహిళ వైపు వేలితో చూపిస్తూ) "అదిగో చూడు... అక్కడ ప్రతాప్‌తో నిలబడి మాట్లాడుతున్న ఆ మహిళ ఉందే... ఆమే ఆ అమ్మాయి!" ?
 
నేను: (షాక్‌తో ఊపిరి ఆగిపోయినంత పని అయి ?) "ఏంటి?! ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ అంజు?!"
 
అంజలి: "అవును జాన్వి, నేను చెప్పింది అక్షరాలా నిజం! ఆమెను నేను ఇప్పుడే సరిగ్గా గమనించాను!"
 
నేను: (కోపంతో, బాధతో ఒళ్లు వణికిపోతూ ?) "అయ్యో దేవుడా! ప్రతాప్ ఆ అమ్మాయిని కూడా మా ఇంటికి, నా కొడుకు బర్త్‌డే పార్టీకి పిలిచాడా?!
 
అందుకే ప్రతాప్ అక్కడ ఆమెతో ఏం మాట్లాడుతున్నాడో అని చాలా సేపటి నుండి ఆలోచిస్తున్నాను! నాకు ఎంత కోపం వస్తోందంటే... వెంటనే వెళ్లి అతని చెంప పగలగొట్టాలనిపిస్తోంది!"
 
అంజలి: "శాంతించు జాన్వి! అంత కోపం తెచ్చుకోకు! ఇది సరైన సమయం కాదు, ఇక్కడ బంధువులు, బ్యాంకు వాళ్లు, ఆరుష్ ఫ్రెండ్స్ అందరూ ఉన్నారు!"
 
నేను: (కళ్లల్లో నీళ్లు తిరుగుతుండగా ?) "కానీ చూడు అంజు... ఇదంతా ప్రతాప్ చేసింది మా అబ్బాయి పుట్టినరోజున!"
 
అంజలి: "అవును జాన్వి, అతను అంత నీచంగా దిగజారుతాడని అనుకోలేదు... నువ్వు కొంచెం ఓపిక పట్టు."
 
నేను: "నువ్వు ఆగు అంజు, నేను వస్తున్నాను!"
 
అంజలి: "హే జాన్వి, విను...!"
 
అంజలి మాటలు వినకుండా, నేను నేరుగా ఆ మహిళ, బ్యాంకు వాళ్లు, ప్రతాప్ నిలబడి ఉన్న చోటికి వెళ్లాను .
 
నేను: "అందరికీ నమస్కారం! మీరందరూ భోజనం చేశారా?"
 
అందరూ: "అవును జాన్వి గారు, వంటలు చాలా బాగున్నాయి."
 
నేను: "మరి మీరు?" (ఆ మహిళ కళ్లల్లోకి సూటిగా, తీవ్రంగా చూస్తూ అడిగాను ?️)
 
ఆ మహిళ: (నా చూపులకి కొంచెం ఉలిక్కిపడి) "అ... అవును."
 
నేను ఒక విషయం గమనించాను, ఆమె మాట్లాడకుండా నాతో కంటి చూపు కలపకుండా తప్పుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. అప్పుడు నేను ప్రతాప్ వైపు తిరిగి గంభీరంగా అన్నాను:
 
నేను: "మనం కాసేపు లోపలికి వెళ్దామా? నాకు నీతో కొంచెం అత్యవసరమైన పని ఉంది."నేను ప్రతాప్ చేయి పట్టుకుని అతన్ని ఒక పడకగదిలోకి తీసుకెళ్లి, లోపలి నుండి గడియ పెట్టేశాను ?.
 
నేను: (తీవ్రమైన కోపంతో) "ఆవిడ... ఈమె కూడా మీ బ్యాంకులోనే పనిచేస్తుందా?"
 
ప్రతాప్: "ఏ ఆవిడ? ఇప్పుడు ఇక్కడ 4-5 మంది మహిళలు ఉన్నారు జాన్వి."
 
నేను: "వావ్! ఇంతసేపటి నుండి నువ్వు ఎవరితో అయితే అంత సరసంగా, నవ్వుతూ మాట్లాడుతున్నావో ఆవిడే!"
 
ప్రతాప్: "ఓ ఆమెనా... అవును, ఈమె కూడా బ్యాంకులోనే పనిచేస్తుంది. ఏంటి... ఏమైంది ఇప్పుడు?"
 
నేను: "ఏమీ కాలేదు! మీ ఇద్దరిని అలా చూస్తుంటే నాకు కొంచెం కూడా బాగోలేదు!"
 


ప్రతాప్: "ఏం పిచ్చి మాటలు జాన్వి! ఏం పిచ్చి మాటలు మాట్లాడుతున్నావ్ నువ్వు?"
 
నేను: "నేను మాట్లాడేది పిచ్చి మాటలు కాదు... నువ్వు విన్నది అక్షరాలా నిజం!" (నా గొంతు కోపంతో, బాధతో వణికిపోతోంది ?)
 
ప్రతాప్: "ఇప్పుడు నువ్వు నన్ను అనుమానిస్తున్నావా? విను జాన్వి, ఆమెతో నాకు అలాంటి సంబంధం ఏమీ లేదు... నీ మీద ఒట్టు!" నీ మీద ఒట్టు...
 
ఈ మాట వినగానే నా గుండె వేల ముక్కలైపోయింది ?! ప్రతాప్ ఎంత అబద్ధాలకోరో, నా ఆయుష్షు మీద అంత తేలికగా అబద్ధపు ప్రమాణం చేసేశాడు! నా మనసు అసహ్యంతో నిండిపోయింది.


 
కానీ ఇప్పుడు ఈ పార్టీని పాడుచేసి నా కొడుకు సంతోషాన్ని నాశనం చేయకూడదని నేను నిశ్చయించుకున్నాను. నేను అతన్ని నమ్మినట్లుగా నటిస్తూ వెళ్లమని చెప్పాను.
 
నేను: "నువ్వు నిజమే చెబుతున్నావు కదా?"
 
ప్రతాప్: (బలవంతంగా నన్ను తన చేతుల్లోకి తీసుకుంటూ) "అవును జాన్వి, నిజంగా!"
 
నేను: "సరే అయితే, బయటకు వెళ్దాం పద." (ఒక నకిలీ నవ్వు నవ్వుతూ అన్నాను ?)
 
తర్వాత మేమిద్దరం గదిలోంచి బయటకు వచ్చాము. నా మనసులోని ఆందోళన, వేదన ఎవరికీ తెలియకూడదని అందరితో నవ్వుతూ మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను. ఇప్పుడు అతిథులందరూ వెళ్తున్నారు. ఆరుష్ స్నేహితులు నన్ను కలవడానికి వచ్చారు ?.
 
స్నేహితులు: "ఆంటీ, మేము ఇక బయలుదేరతాము. పార్టీ చాలా బాగుంది, వంటలు కూడా చాలా రుచిగా ఉన్నాయి!"
 
నేను: "మీ అందరికీ చాలా థ్యాంక్స్ రా... జాగ్రత్త, ముందు అమ్మాయిలను వాళ్ల ఇళ్లలో దింపండి, ఆ తర్వాత అబ్బాయిలు మీ ఇళ్లకు వెళ్లండి, సరేనా?"
 
స్నేహితులు: "సరే ఆంటీ, మేము వెళ్తున్నాము, జాగ్రత్త!"
 
నేను: "హ్హ... మరియు మీ పరీక్షలు అయిపోయాక, మనం మళ్లీ ఇక్కడే పార్టీ చేసుకుందాం! కేవలం మనం మాత్రమే, ఇంకెవరూ ఉండరు, సరేనా?"
 
స్నేహితులు: "అది చాలా బాగుంటుంది ఆంటీ! ఆ నెపంతో, మేమందరం మళ్లీ మీ చేతి వంట తినవచ్చు!"
 
నేను: "హే పిల్లలూ, ఇది మీ ఇల్లు, మీకు ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు రావచ్చు, నేను మీ అందరి కోసం వంట చేసి తినిపిస్తాను."
 
స్నేహితులు: "సరే ఆంటీ, మేము ఇప్పుడు వెళ్తున్నాము. మిమ్మల్ని కలవడం చాలా సంతోషంగా ఉంది."

ఆ తర్వాత వాళ్లు కూడా వెళ్లారు. నేను, ఆరుష్ మాట్లాడుకుంటుండగా ప్రతాప్ మా దగ్గరికి వచ్చాడు.
 
ప్రతాప్: "నేను బ్యాంకు వాళ్లను కార్లో దింపి తిరిగి వస్తాను."
 
ఆరుష్: "నాన్నా, నువ్వు ఇంకా భోజనం చేయలేదు కదా, దయచేసి తిని ఆ తర్వాత వెళ్లు నాన్నా."
 
ప్రతాప్: "లేదురా, నేను తిరిగి వచ్చాక తింటానులే."
 
తర్వాత అతను ఆ మోడరన్ మహిళతో, బ్యాంకు వాళ్లతో కలిసి వెళ్లాడు. ఇప్పుడు నా గ్రూప్‌లోని ఫ్రెండ్స్ మాత్రమే మిగిలారు, వాళ్లు కూడా బయలుదేరుతున్నారు.
 
ఫ్రెండ్స్ గ్రూప్: "ఆరుష్, జాన్వి... మేమందరం ఇక వెళ్తున్నాం. పార్టీ నిజంగా చాలా బాగుంది."
 
నేను: "మీరందరూ కడుపునిండా తిన్నారు కదా?"
 
ఫ్రెండ్స్  గ్రూప్: "అవును జాన్వి, చాలా బాగుంది." వాళ్లందరూ ఆరుష్‌తో మాట్లాడుతుండగా, అంజలి నన్ను వాళ్లకు కొంచెం దూరంగా ఒక మూలకు తీసుకెళ్లింది ?.

[Sunnysunnysunny]

అంజలి: "ఏమైంది జాన్వి? నువ్వు చాలా టెన్షన్‌గా, కోపంగా ఉన్నావు, తర్వాత అకస్మాత్తుగా ఏం జరిగింది? మాట్లాడటానికి ప్రతాప్‌తో కలిసి బెడ్‌రూమ్‌లోకి వెళ్లావు కదా, అతను ఏం చెప్పాడు?"

 
నేను: (అతను వెళ్లిన వైపు చూస్తూ, ఒక వింతైన, తీవ్రమైన బాధాకరమైన నవ్వు నవ్వి ?) "అంజు... నేను నీకు ఇప్పుడు ఏమీ చెప్పలేను..."
 
అంజలి: "కానీ ఏం జరిగిందో నాకు చెప్పవా జాన్వి?"
 
నేను: "అంతా అయిపోయింది అంజు..."
 
ఇది విని అంజలి షాక్ అయ్యి, నన్ను ఓదార్చుతూ గట్టిగా కౌగిలించుకుంది ?. అప్పుడు బయట ఉన్న ఇతర మహిళలు ఆమెను పిలవడంతో, ఆమె వెళ్లాల్సి వచ్చింది.
 
అంజలి: (నా చేయి గట్టిగా పట్టుకుని ?) "జాన్వి, ప్లీజ్ ప్లీజ్ ప్లీజ్... ఏ తొందరపాటు తప్పు అడుగు వేయకు! ఒకవేళ నువ్వు ఏమైనా ఆవేశపడి చేస్తే చూడు, ఆరుష్ మీద ఒట్టు!
 
నేను నీకు తర్వాత ఫోన్ చేస్తాను, నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు, అర్థమైందా? కేవలం ఆరుష్ గురించి మాత్రమే ఆలోచించు, అంతా సర్దుకుంటుంది!"
 
నేను: "హ్మ్మ్..." అందరూ వెళ్లారు. ఇప్పుడు ఇంట్లో నేను, ఆరుష్ మాత్రమే ఒంటరిగా ఉన్నాము. హాలులో వస్తువులన్నీ చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి. మేమిద్దరం తీవ్రమైన అలసటతో సోఫాలో వచ్చి కూర్చున్నాము
 


మేమిద్దరం ఉదయం నుండి ఇంతవరకు భోజనం కూడా చేయలేదు...
 
అతిథులందరూ వెళ్ళిపోయారు ?. ఇప్పుడు ఇంట్లో నేను, నా కొడుకు ఆరుష్ మాత్రమే మిగిలాము. హాలులో, వంటగదిలో వస్తువులన్నీ ఎక్కడివక్కడ చెల్లాచెదురుగా పడి ఉన్నాయి ?.
 
ఉదయం నుండి పనిచేసి తీవ్రమైన అలసటతో మేమిద్దరం సోఫాలో వచ్చి కూర్చున్నాము ?️. ఉదయం నుండి జరిగిన హడావుడిలో మా ఇద్దరిలో ఎవరూ ఇంకా ఏమీ తినలేదు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, పార్టీ చాలా బాగా జరిగింది కదా... అందరినీ కలవడం, కబుర్లు చెప్పుకోవడం చాలా ఆనందంగా అనిపించింది!" ?
 
నేను: "అవునురా... ఇంకా నువ్వు అందరి ముందూ నా గురించి అంత ప్రేమగా మాట్లాడతావని నేను అస్సలు ఊహించలేదురా బేబీ!" ?
 
ఆరుష్: (ఎంతో ఆప్యాయంగా నా చేతిని తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుంటూ ?) "అమ్మా, ఈ ప్రపంచంలో నువ్వు తప్ప నాకు మరేదీ ముఖ్యం కాదు!" ❤️
 
నేను: (చిరునవ్వుతో వాడి మృదువైన బుగ్గలు నిమురుతూ) "నాకు తెలుసు బేబీ... ? నువ్వు వెళ్లి బట్టలు మార్చుకుని తినురా, అప్పటివరకు నేను ఈ సామానంతా సర్దేస్తాను."
 
ఆరుష్: "అయ్యో వద్దమ్మా! ఇప్పటికే చాలా అలసిపోయావు. మనం ఉదయాన్నే లేచి సర్దుకుందాం."
 
నేను: "వద్దురా, ఇంట్లో అన్నీ ఇలా చిందరవందరగా ఉంటే నాకు అసలు నిద్ర పట్టదు. నేను బట్టలు మార్చుకుని వచ్చి పనులు ముగిస్తానులే."
 
తర్వాత ఆరుష్ కూడా గదిలోకి వెళ్లి బట్టలు మార్చుకుని వచ్చాడు. మేమిద్దరం కలిసి చెల్లాచెదురుగా ఉన్న సామానంతా సర్ది, హాలును శుభ్రం చేశాము ✨.
 
పని పూర్తయ్యేసరికి అర్ధరాత్రి 12:30 అయింది ⏰. నేను త్వరగా స్నానం చేసి, వంటగదిలోకి వెళ్లి ఒకే పళ్లెంలో భోజనం వడ్డించుకుని ఆరుష్ గదికి వెళ్లాను ?️.
 
మేమిద్దరం ఒకే పళ్లెంలో కూర్చుని ఒకరికొకరం తినిపించుకున్నాము. నా తల ఎంతగా నొప్పి పెడుతోందో నాకే తెలియడం లేదు ?‍♀️...
 
ప్రతాప్ ఆ మోడరన్ మహిళతో ప్రవర్తించిన తీరు, అతని నయవంచన పదే పదే నా మనసును తొలిచేస్తూనే ఉంది ?. అయినా ఆరుష్ ముందు ఏమీ జరగనట్టు సాధారణంగా ప్రవర్తిస్తున్నాను.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాన్న రావడం చాలా ఆలస్యమయ్యేలా ఉంది. నువ్వు ఇంకా నీ గదికి వెళ్లకుండా ఇక్కడే పడుకోమ్మా, చాలా అలసిపోయావు."
 
నేను: "సరే బాబూ, మనం కూడా పడుకుందాం... చాలా ఆలస్యమైంది."
 
ఆ తర్వాత మేమిద్దరం ఒకరి చేతుల్లో ఒకరం ప్రశాంతంగా నిద్రలోకి జారుకున్నాము ?. ఈ రోజుల్లో నాకు ఆరుష్ కొండంత కౌగిలిలో తప్ప ఎక్కడా నిద్ర పట్టడం లేదు.
 


రాత్రి ప్రతాప్ ఎప్పుడు వచ్చాడో నాకేమీ తెలియలేదు. తల్లీకొడుకులమైన మేమిద్దరం తెల్లవారుజాము వరకు ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాము .
 
ఆరుష్: "అమ్మా... అమ్మా, లే అమ్మా..." ?
 
నేను ఇంకా వాడి బలమైన చేతుల కౌగిలిలోనే ఉన్నాను. ఆరుష్ నా ముఖాన్ని చూస్తూ నెమ్మదిగా నిద్రలేపుతున్నాడు.
 


నేను: (కళ్ళు నలుపుకుంటూ కన్నులు తెరిచి) "గుడ్ మార్నింగ్ , బేబీ!" ☀️
 
ఆరుష్: (ఎంతో మధురంగా చిరునవ్వు చిందిస్తూ ?) " గుడ్ మార్నింగ్ అమ్మా... నీకు సరిపడా నిద్ర పట్టిందా?"
 
నేను: "అవునురా, చాలా బాగా నిద్రపోయాను."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను ఈరోజు కాలేజీకి వెళ్ళడం లేదు. లైబ్రరీకి వెళ్లి కొద్దిసేపు చదువుకుని తిరిగి వచ్చేస్తాను."
 
నేను: "హ్మ్, సరే."
 
తర్వాత, ఎప్పటిలాగే నేను ఆరుష్ బుగ్గ మీద మెల్లగా ముద్దు పెట్టి స్నానానికి వెళ్లాను ?. ఆ తర్వాత ప్రతాప్ కూడా లేచాడు.
 
ఈరోజు బ్యాంక్ సెలవు కావడంతో అతను కూడా ఇంట్లోనే ఉన్నాడు. అందరం కలిసి ఉదయం అల్పాహారం చేశాము.
 
నేను ఇంటి పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాను, ప్రతాప్, ఆరుష్ హాలులో టీవీ చూస్తున్నారు ?. నా మనసులోని పరిస్థితి ఎలా ఉందంటే —
 
కోపం, ఆందోళన, అసహ్యం, కంగారు... అన్నీ ఒకేసారి నా గుండెను పిండేస్తున్నాయి ?. అప్పటికి మధ్యాహ్నం ఒంటి గంట కావస్తోంది.
 
నేను: "బేబీ, భోజనం చేద్దామారా?"
 
ఆరుష్: "అవును అమ్మా, నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది! నాన్నా, పదండి భోజనానికి."
 
ముగ్గురం కలిసి భోజనం చేశాము ?. ఆ తర్వాత ఆరుష్ లైబ్రరీకి వెళ్లాడు, ప్రతాప్ కూడా "నాకు బయట కొంచెం పని ఉంది" అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు ?.
 
హాలులో ఒంటరిగా కూర్చుని, నాలో నేనే మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టాను ?:
 
(నా మనసులో నేను ?: "అయ్యో దేవుడా, నేనేం చేయాలి? నా తల ఇప్పుడే పగిలిపోతున్నట్టుంది. ఎందుకింత నరకపు నొప్పిగా ఉంది? ఒక్కటే దారి... మందులు వేసుకుని కాసేపు ప్రశాంతంగా పడుకోవాలి.
 
ఒకవేళ నాకు జబ్బు చేస్తే, నా ఆరుష్ తన చదువు మీద, పరీక్షల మీద దృష్టి పెట్టలేడు... దేవుడా! నా కొడుకు పరీక్షలు పూర్తయ్యేంత వరకు వాని సంతోషానికి ఏ లోటు రాకుండా చూడు! ?")
 


నేను సోఫాలో పడుకున్నాను. వేసుకున్న మాత్ర మత్తు వల్ల ఎంత గాఢంగా నిద్రపోయానంటే, ఆరుష్ బయట నుంచి ఎప్పుడు వచ్చాడో కూడా నాకేమీ తెలియలేదు ?. సాయంత్రం నా కళ్ళు తెరుచుకున్నాయి.
 
ఆరుష్ తన గదిలో టేబుల్ దగ్గర చాలా శ్రద్ధగా చదువుకుంటున్నాడు ?. నేను లేచి వాడి కోసం వేడి వేడిగా కాఫీ చేసి తీసుకువెళ్లి ఇచ్చాను ☕.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నువ్వు తాగడం లేదా?"
 
నేను: "నువ్వు తాగురా, నేను తర్వాత తాగుతానులే."
 
అప్పుడు వాడు సగం కాఫీ తాగి, మిగిలిన కప్పును నా చేతుల్లో పెట్టాడు ☕. నేను కూడా నా కొడుకు మిగిల్చిన ఆ కాఫీని ఎంతో ఆప్యాయంగా తాగి వంటగదిలోకి వచ్చాను.
 
ఇప్పుడు ఆరుష్ ఫైనల్ పరీక్షలకు కేవలం 3 వారాలు మాత్రమే మిగిలి ఉన్నాయి ?. వాడు పూర్తిగా తన చదువుపైనే దృష్టి పెట్టాడు.
 
నేను కూడా ప్రతాప్‌ను పట్టించుకోవడం పూర్తిగా మానేశాను ?. అతను ఏది చెప్పినా, మౌనంగా అవుననే చెప్పేదాన్ని.
 
ప్రతాప్‌పై నాకున్న కొద్దిపాటి గౌరవం, ప్రేమ పూర్తిగా మాయమైపోగా... నా కొడుకు ఆరుష్‌పై నాకున్న మాతృప్రేమ రోజురోజుకూ అమృతమంత గాఢమవుతూ వచ్చింది ❤️. నా కళ్లకు ఆరుష్ తప్ప మరొక ప్రపంచం కనిపించడం లేదు.
 
ఇలా 2 వారాలు ప్రశాంతంగా గడిచిపోయాయి. ప్రతాప్ ఇప్పుడు ఎక్కువగా ఇంటి బయటే ఉండటం మొదలుపెట్టాడు, నేను అతనితో అస్సలు మాట్లాడేదాన్ని కాదు.
 
అతను ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు కూడా ఫోన్ కాల్స్‌తో చాటింగ్ చేస్తూ బిజీగా ఉండేవాడు ?. తన కొడుకు ఆరుష్ చదువుల గురించి కనీసం అడిగిన పాపాన పోలేదు.
 
ఒక సాయంత్రం నా ప్రాణస్నేహితురాలు అంజలి ఫోన్ చేసింది ?. అంజలి: "హలో జాన్వి..."
 
నేను: "ఏంటి అంజు, చెప్పు?"
 
అంజలి: "ఎలా ఉన్నావు జాన్వి?"
 
నేను: "ఉమ్మ్... బాగున్నాను అంజు."
 
అంజలి: "నేను బ్యాంకులో చేరి పది రోజులే అయింది కదా, ఉద్యోగం మానేస్తున్నాను. తర్వాత నెల రోజుల పాటు ఊరికి వెళ్తున్నాను. వెళ్లే ముందు నిన్ను ఒకసారి కలుద్దామని అనుకుంటున్నాను."
 
నేను: "అవునా! మరి ఎప్పుడు కలుద్దాం చెప్పు? అయినా నాకు ఇప్పుడు ఇంటి బయటకు రావాలనిపించడం లేదు అంజు, నువ్వే ఒక పని చేసి మా ఇంటికి వచ్చేయ్."
 
అంజలి: "సరే అయితే, వచ్చే వారం మీ ఇంటికి వస్తాను."
 
నేను: "హ్మ్, సరే అంజు."
 
అంజలి: "సరే, బై!"
 
నేను నా కొడుకు కోసం అంతా సర్దుకోవాలని ప్రయత్నిస్తున్నాను, కానీ లోపల నా కుటుంబ జీవితం పూర్తిగా నాశనమవుతోందని నేను ఊహించలేకపోయాను...
 
ఒకరోజు ఉదయం నేను బట్టలు ఉతకడానికి పక్కకి తీశాను ?. ఆరుష్ ప్యాంట్ అయినా, ప్రతాప్ ప్యాంట్ అయినా, ఉతికే ముందు ప్రతి ప్యాకెట్ జేబును తనిఖీ చేయడం నాకున్న పాత అలవాటు (డబ్బు కోసం కాదు, ముఖ్యమైన కాగితాలు ఏమైనా నానిపోతాయేమో అని).
 
ప్రతాప్ ప్యాంట్ జేబులో చెయ్యి పెట్టగానే నా వేళ్లకు ఏదో తగిలింది... బయటకు తీసి చూస్తే రెండు కండోమ్ ప్యాకెట్లు! ?ఆ క్షణం నా ఒళ్లు మొద్దుబారిపోయింది... నా కాళ్ల కింద నేల కుంగిపోయింది!
 
నా హృదయం దిగ్భ్రాంతికి గురైంది ?! నేను ఏ అసహ్యకరమైన నిజం నుంచి పారిపోవాలనుకుంటున్నానో, అదే నగ్నసత్యం నా కళ్లముందుకు వచ్చింది.
 


నా కళ్లు ఆ ప్యాకెట్లను జాగ్రత్తగా చూశాయి... అందులో ఒక ప్యాకెట్ విప్పేసి ఖాళీగా ఉంది! అంటే... ఆ నీచమైన పని చేసింది అతనే!
 
నా చేతులు, ఒళ్లు కోపంతో, బాధతో నరనరాన వణకడం మొదలుపెట్టాయి ?. నేను చేతిలో ఉన్న బట్టలను నేల మీద విసిరేసి, పడకగదిలోకి వెళ్లి మంచం మీద పడిపోయి ఎంతగానో కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాను ??.
 
ఇంట్లో ఎవరూ లేరు. నా మనసులో తీవ్రమైన నరకం. ఇప్పుడే ఏ విషమో తాగి చచ్చిపోయి, ఈ అవమానాన్ని, ఈ బాధను శాశ్వతంగా ముగించేయాలి! అనే ఆలోచన తప్ప నా మదిలో మరేమీ మెదలడం లేదు!
 
నేను ఎంతగా ఏడ్చానంటే నా ఊపిరి ఆగిపోయినంత పనైంది ?. అప్పుడు నా కళ్లు పక్కనే ఉన్న టేబుల్ మీద ఉన్న ఆరుష్ ఫోటో మీద పడ్డాయి. తలనొప్పి, తీవ్రమైన అలసటతో కుమిలిపోతూ, ఆ ఫోటోను తీసుకుని నా గుండెలకు హత్తుకుని ఏడ్చాను.
 
అప్పటికి సమయం సాయంత్రం మూడు గంటలు అయింది. ఆరుష్ కాలేజీ నుంచి వచ్చి బయట డోర్‌బెల్ కొడుతున్నాడు .

నేను పడకగది తలుపును లోపలి నుండి గడియ పెట్టుకుని ఏడుస్తుండటంతో నాకా శబ్దం వినపడలేదు.
 
అప్పుడు ఆరుష్ నా మొబైల్‌కి ఫోన్ చేశాడు. కొన్ని రింగుల తర్వాత నేను తేరుకుని ఫోన్ ఎత్తాను. లేచి వెళ్లి తలుపు తెరిచాను.
 
ఆరుష్: "అమ్మా! నేను చాలా సేపటి నుండి డోర్‌బెల్ కొడుతూనే ఉన్నాను! నిద్రపోతున్నావా ఏంటి?"
 
నేను: (కళ్లు తుడిచేసుకుంటూ) "అవును బేబీ... కొద్దిగా కునుకు పట్టింది."
 
ఆరుష్: (లోపలికి వచ్చి నా ఎర్రబడిన, అలసిన ముఖాన్ని చూసి కంగారుగా) "సరే అమ్మా, నువ్వు వెళ్లి పడుకో. నేను ఫ్రెషప్ అయి భోజనం తింటానులే."
 
తర్వాత నేను తిరిగి గదిలోకి వెళ్లి పడుకున్నాను. నా తలనొప్పి మరింత ఎక్కువవుతోంది. భోజనం చేశాక, ఆరుష్ నా గదిలోకి వచ్చి మూలన ఉన్న కుర్చీలో కూర్చుని చదువుకోవడం మొదలుపెట్టాడు ?.
 
నా కళ్ళు మూసుకునే ఉన్నాయి, కానీ ఆ కళ్ళలో నిద్ర ఎక్కడుంది? నా మనసులో తీవ్రమైన ఆలోచనల సుడిగుండం — 'ఒక మనిషి ఇంత స్వార్థంగా, నీచంగా ఎలా ఉండగలడు?
 
ఈ గత 5-10 సంవత్సరాలలో అతను భర్తగా నా శరీరాన్ని కూడా తాకలేదు... ఇప్పుడు వేరే ఆడదానితో శృంగారంలో మునిగితేలుతున్నాడు! నన్ను కేవలం ఒక సంవత్సరం ప్రేమించి పెళ్లి చేసుకున్నాడు,
 
గత 5-6 సంవత్సరాలుగా ఆ ఆడదానితోనే ఉంటున్నాడు... నేను ఇంకెంత బాధను భరించాలి? నేను అతన్ని ఎంతగానో నమ్మాను, అతని అక్రమ సంబంధం గురించి తెలిసినా కూడా,
 
ఈరోజు కాకపోయినా రేపైనా మారతాడని ఆశపడ్డాను... నేను అన్నింటినీ ఓర్చుకున్నాను! కానీ ఇప్పుడు... ప్రతాప్‌తో నా సంబంధం ఇక ముగిసిపోయింది. నేను అతన్ని చచ్చే వరకు క్షమించను!' ?
 
ఇవన్నీ ఆలోచిస్తుంటే, నా మూసిన కళ్ల నుండి కన్నీళ్లు ధారగా ప్రవహించడం మొదలైంది. ఆరుష్ చూడకముందే నేను వాటిని త్వరగా తుడిచేసుకున్నాను.
 
నేను కళ్ళు తెరిచి చదువుకుంటున్న ఆరుష్ వైపు చూశాను. వాడు చాలా ఏకాగ్రతతో చదువుకుంటున్నాడు. అప్పుడే ఆరుష్ వెనక్కి తిరిగి, నా ఎర్రబడిన కళ్లను చూసి కంగారుపడి అడిగాడు:
 
ఆరుష్: "అమ్మా! నీకు ఒంట్లో బాగుందా? ఏమైంది?" ?
 
నేను ఏమీ మాట్లాడలేక కేవలం తలూపాను. ఆరుష్ వెంటనే లేచి నా దగ్గరకు వచ్చాడు. మంచం మీద కూర్చుని, నా తలను మెల్లగా పైకి లేపి తన ఒడిలో పెట్టుకున్నాడు ?.


 
రోజువారీగా వాడు నా ఒడిలో తలపెట్టుకునేవాడు... కానీ ఈరోజు నా తల నా కొడుకు ఒడిలో ఉంది! అది నా హృదయానికి ఒక వర్ణించలేని ప్రశాంతతను ఇచ్చింది.
 
ఆరుష్: "ఏమైంది అమ్మా? ఏమైనా చెబుతావా నాకు?" ?
 
నేను: "ఏమీ లేదురా... నువ్వు అనవసరంగా కంగారుపడతావు."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నిజంగా ఏమీ కాలేదా?"
 
నేను: "లేదు నాన్న, నిజంగానే ఏమీ లేదు."
 
ఆరుష్: "అయితే నీ కళ్ళు ఎందుకంత ఎర్రగా ఉన్నాయి అమ్మా?"
 
నేను: "ఉమ్మ్... నాకు కొంచెం తలనొప్పిగా ఉందంతే."
 
ఆరుష్: "సరే, మరి మందులు వేసుకున్నావా?"
 
నేను: "లేదురా..."
 
అప్పుడు ఆరుష్ లేచి వెళ్లి, తలనొప్పి మాత్ర, మంచినీళ్లు తీసుకువచ్చి ఇచ్చాడు. నేను వాటిని మౌనంగా మింగాను ?.
 
ఆరుష్: "ఇప్పుడు నువ్వు ప్రశాంతంగా కాసేపు పడుకో అమ్మా."
 
నేను: (వాడి చేయి పట్టుకుని ?) "నువ్వు కూడా నా పక్కనే పడుకో..."
 
ఆరుష్ కాదనలేకపోయాడు. వాడు నాతో పాటు మంచం మీద పడుకుని, నన్ను మెల్లగా తన ఆప్యాయమైన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
 
వాడు నా అంత దగ్గరగా ఉండటంతో నా గుండెలోని భారమంతా కరిగిపోయి, నేను ప్రశాంతంగా నిద్రపోయాను.
 
సాయంత్రం నేను మేల్కొనేసరికి భోజనం సిద్ధంగా ఉంది. అప్పటికే ప్రతాప్ కూడా ఇంటికి వచ్చేశాడు. ముగ్గురం నిశ్శబ్దంగా తిని పడుకున్నాము.
 
ఈ వారం కూడా ఇలాగే గడిచిపోయింది. రేపటి నుంచే ఆరుష్ ఫైనల్ పరీక్షలు మొదలవుతున్నాయి.
 
ఉదయం నేను వంటగదిలో టీ తయారుచేస్తూ నిలబడి ఉండగా, ఆరుష్ వెనుక నుండి వచ్చి నన్ను తన బలమైన చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు ?.
 


వాడి ఆకస్మిక స్పర్శ నా హృదయానికి ఎంతో శాంతిని, హాయిని ఇచ్చింది. వాడు నన్ను తన చేతుల్లో పట్టుకుని అక్కడే నిలబడి మెల్లగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
 
ఈరోజు, ఎందుకో తెలియదు గానీ... ఆరుష్ స్పర్శలో నాకు ఒక వింతైన, విభిన్నమైన భావన కలుగుతోంది! అది ఏమిటో నాకు సరిగ్గా అర్థం కాలేదు, కానీ ఏదో కొత్తగా ఉంది.
 
మేము మాట్లాడుకుంటుండగా, ఆరుష్ అకస్మాత్తుగా నా భుజంపై మెల్లగా కొరికాడు! ?
 


నేను: (నా ఒళ్లు ఒక్కసారిగా వణికిపోయింది ⚡! నా శరీరం మొత్తం విద్యుత్ ప్రవహించినట్లు అనిపించింది! నా శ్వాస ఆగిపోయినంత పనైంది!) "బేబీ... ఏం చేస్తున్నావురా?!" ?
 
ఆరుష్: (నా చెవి దగ్గరకు వచ్చి మెల్లగా నవ్వుతూ ริม) "అమ్మా... నీ చర్మం ఎంత మెత్తగా, ఎంత సున్నితంగా ఉందో తెలుసా... నేను దాన్ని తినేయనా?"
 
నేను: (నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటూ ?) "నోరు మూయ్ దుర్మార్గుడా!..."
 
ఆరుష్: " అమ్మా... సరే, నాకు ఒక్కటి చెప్పు, అసలు నువ్వెవరు?"
 
నేను: "అమ్మా... నేను నీ అమ్మని ."
 
ఆరుష్: "అంటే... నువ్వు నాదానివేగా?"
 
నేను: "అవునురా... నేను నీదానినే."
 
ఆరుష్: (నా నడుము మీద తన పట్టును ఇంకాస్త బిగిస్తూ ?) "ఇప్పుడు నువ్వు నాదానివి కాబట్టి... నీ మీద నాకు పూర్తి హక్కులు ఉన్నాయి, కదా అమ్మా?"
 


నేను: (వాడి ఈ కొత్త ప్రేమానురాగాన్ని చూసి సిగ్గుతో కూడిన చిరునవ్వుతో ?) "అవును బేబీ ... నేను మీదానినే, నాపై మీకు పూర్తి హక్కు ఉంది, సరేనా?
 
ఇప్పుడు సంతోషంగా ఉండు! మరి ఈరోజు నీకు పరీక్షలు కదా, చదువు మానేసి నాతో సరదాగా ఆడుకుంటున్నావు!"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నా చదువంతా పూర్తయింది. కేవలం నీ ప్రేమ, నీ ఆశీర్వాదాల కోసమే నీ దగ్గరికి వచ్చాను."
 
నేను: "నా ప్రేమ... అది నీకు ఎప్పటికీ తగ్గదు నాన్న. ఇక ఆశీర్వాదాలంటావా, అవి ఎల్లప్పుడూ నీతోనే ఉంటాయి!"
 
అప్పుడు ఆరుష్ కిందకు వంగి నా పాదాలను తాకి నమస్కరించుకుని ?, నన్ను మరోసారి అమితమైన ప్రేమతో గట్టిగా కౌగిలించుకుని, నా బుగ్గపై గాఢంగా, చాలా సేపు ముద్దు పెట్టాడు ?.
 


ఇది ఇంతకుముందు కూడా జరిగింది, కానీ ఈరోజు ఎందుకో నా మనసులో ఒక విభిన్నమైన భావన కలుగుతోంది... అది తల్లి కొడుకుల స్వచ్ఛమైన బంధానికి ఒక కొత్త, పరిపూర్ణమైన అనురాగ పరిమళంలా అనిపిస్తోంది! ✨
 

[Sunnysunnysunny]

తరువాత ఆరుష్ టిఫిన్ తిని కాలేజీకి వెళ్ళిపోయాడు, కొద్దిసేపటి తర్వాత ప్రతాప్ కూడా తన బ్యాంకు పనిమీద బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. నేను నా నిత్యకృత్యాలైన ఇంటి పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాను.


 
కానీ ఈరోజు నా మనసులో ఒక విచిత్రమైన విషయం గమనించాను — ఈరోజు నా మనసులోకి ప్రతాప్ గురించిన ఒక్క ఆలోచన కూడా రావడం లేదు!
 
ఈ ఉదయం వంటగదిలో నా కొడుకు ఆరుష్ నన్ను వెనుక నుంచి కౌగిలించుకుని, నా భుజంపై కొరికిన ఆ చిలిపి స్పర్శే పదే పదే నా మనసులో మెదులుతోంది ?. ? ?
 
నేను ప్రశాంతంగా పడకగదిలోకి వెళ్లి, పెద్ద అద్దం ముందు నిలబడి నా డ్రెస్ కొద్దిగా పక్కకు జరిపి భుజం వైపు చూసుకున్నాను. నిజంగానే... అక్కడ ఆరుష్ పళ్ల ముద్ర చాలా తేలికగా, ఎర్రగా పడి ఉండటం కనిపించింది!
 
అది చూడగానే నా ముఖంలో సిగ్గుతో కూడిన ఒక తీయని చిరునవ్వు మెరిసింది... (ఓరి దేవుడా! ఈ అబ్బాయి ఏమేం అల్లరి చేస్తాడో! ?). ? ?
 
ఎందుకో తెలియదు గానీ, నా మనసును నేను ఆపుకోలేకపోయాను. అద్దం ముందు నిలబడి, నెమ్మదిగా నా వేళ్లతో ఆ కొరికిన గుర్తు మీద నిమురుతూ, ఆ స్పర్శను మళ్లీ లీనం చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాను.
 
ఆ మధురమైన అనుభూతిని మళ్లీ పొందుతుండగా... అకస్మాత్తుగా నా మొబైల్ రింగ్ అయింది!
 
నా ప్రాణస్నేహితురాలు అంజలి ఫోన్ చేయడంతో నాకు ఒక్కసారిగా బాహ్యప్రపంచంలోకి స్పృహ వచ్చింది. నేను వెంటనే చీర కొంగు సరిచేసుకుంటూ ఫోన్ ఎత్తాను ?.


 
నేను: " అంజు, చెప్పు?"
 
అంజలి: "జాన్వి, ఒక చిన్న సమస్య వచ్చింది. మా చిన్న కొడుకు ఆరోగ్యం కొంచెం క్షీణించింది, అందుకే నేను ఈరోజు మీ ఇంటికి రాలేను."
 
నేను: "ఓహో, పర్వాలేదు అంజు! మనం ఇంకోసారి కలుద్దాంలే, ముందు నువ్వు నీ కొడుకుని జాగ్రత్తగా చూసుకో."
 
అంజలి: "సరేనే."
 
నేను: "అన్నట్టు, నువ్వు ఇప్పుడు బ్యాంకుకి వెళ్లడం లేదు కదా?"
 
అంజలి: "లేదు జాన్వి, నేను ఇప్పుడు ఇంట్లోనే ఉన్నాను. రెండు రోజుల్లో మేము ఊరికి బయలుదేరుతున్నాము."
 
నేను: "సరే, అయితే జాగ్రత్తగా ఉండు, పిల్లలను చూసుకో... నా గురించి అస్సలు చింతించకు."
 
అంజలి: "హ్మ్మ్... అన్నట్టు, నీ గురించి నిరంతరం చింతించే ఆ వ్యక్తి ఉన్నాడుగా..."
 
నేను: (అంజలి ప్రతాప్ గురించి మాట్లాడుతోందేమో అని భ్రమపడి ?) "ఆ వ్యక్తి నా గురించి చింతిస్తాడా? నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా అంజు?"
 
అంజలి: "హేయ్ స్వీటీ! నేను ఆ ప్రతాప్ గురించి మాట్లాడటం లేదురా... నా ముద్దుల ఆరుష్ గురించి మాట్లాడుతున్నాను!"
 
నేను: (నా గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినంత పనయింది, చెంపలు సిగ్గుతో ఎర్రబడగా ☺️) "ఓ... నాకు ప్రతాప్ గుర్తొచ్చాడులే..."
 
అంజలి: "ఈ ప్రపంచంలో నిన్ను తన ప్రాణంగా భావించేది ఆరుష్ ఒక్కడే జాన్వి! నువ్వు కూడా అతన్నే నీ ప్రాణంగా భావిస్తున్నావు.
 
మీ ఇద్దరిదీ ఎంత గాఢమైన, అమూల్యమైన ప్రేమ... అలాంటప్పుడు మీకు ఇంకెవరో ఎందుకు కావాలి, కదా?"
 
నేను: "ఉమ్మ్... అవును అంజు, మా అబ్బాయి అలాంటివాడే."
 
అంజలి: "సరే అయితే, నేను మా వాడిని చూసుకుంటాను. ఆరుష్‌కి నా గురించి చెప్పు ... బై!"
 
నేను: "బై అంజు!"
 
ఇంటి పనులన్నీ ముగించుకుని, నేను మధ్యాహ్నం భోజనానికి కూర్చున్నాను . ఎందుకో తెలియదు గానీ, అన్నం తింటున్నప్పుడు కూడా నా మనసంతా ఆరుష్ ఆలోచనలతోనే నిండిపోతోంది.
 
పైగా అంజలి చెప్పిన మాటలు నా మదిలో పదే పదే మారుమోగుతున్నాయి — "మీ ఇద్దరిదీ ఎంత గాఢమైన, అమూల్యమైన ప్రేమ... అలాంటప్పుడు మీ మధ్యకి ఇంకెవరో ఎందుకు కావాలి?"
 
ఈరోజు నాకేమవుతోంది? నా మనసుకి పిచ్చి పడుతుందేమో! భోజనం ముగించి, హాలులో టీవీ చూడటానికి కూర్చున్నాను . ఈరోజు పరీక్ష ఉండటంతో ఆరుష్ త్వరగానే ఇంటికి వచ్చేశాడు.
 
ఆరుష్ రాగానే నేను సోఫాలోంచి లేచి వాడి దగ్గరకు వెళ్లాను ?‍♀️.
 
నేను: "ఆరుష్! పేపర్ ఎలా వచ్చిందిరా? అన్నీ సరిగ్గా రాశావా? అన్ని ప్రశ్నలకి సమాధానాలు రాశావా? ఏమైనా కష్టంగా వచ్చిందా ఏంటి?"
 
ఆరుష్: (నవ్వుతూ ?) "అమ్మా! ఆగు, ఆగు! ముందు నన్ను మాట్లాడనివ్వు!"
 
నేను: "హ్మ్, మాట్లాడు."
 
ఆరుష్: "పేపర్ చాలా బాగా వచ్చింది అమ్మా, అన్ని ప్రశ్నలకూ చక్కగా సమాధానాలు రాశాను, ఏ సమస్యా రాలేదు!"
 
నేను: "హమ్మయ్య... పద, నువ్వు వెళ్లి స్నానం చేసి రా, నేను భోజనం వడ్డిస్తాను."
 
ఆరుష్: "నువ్వు తిన్నావా అమ్మా?"
 
నేను: "అవునురా, కొద్దిసేపటి క్రితమే తిన్నాను."
 
ఆరుష్: "సరే అయితే, నేను స్నానం చేసి వస్తాను."
 
అతను స్నానం చేసి వచ్చి డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చుని తింటున్నాడు, నేను వాడి పక్కనే కూర్చున్నాను. నా దృష్టి పదేపదే నా భుజం వైపే వెళ్తోంది.
 
ఆరుష్ ఉదయం ఏ చోటనైతే కొరికాడో, అక్కడ నేను నెమ్మదిగా నా వేలు కదిలిస్తూ నిమురుతున్నాను. ఆరుష్ తింటూ నా ప్రవర్తనను గమనించాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఏమైంది? నీ భుజం మీద ఎర్రగా ఏదో కనిపిస్తోంది?" ?
 
నేను: (వాడి వైపు తదేకంగా కొంటెగా చూస్తూ ?) "అరెరే... ఇదంతా నీ వల్లేరా కోతి !"
 
ఆరుష్: "నేనేం చేశాను అమ్మా?"
 
నేను: "ఏంటి... మర్చిపోయావా? ఈ ఉదయం వంటగదిలో నువ్వు ఏం చేశావో!"
 
ఆరుష్: (వాడి కళ్లల్లో ఒక చిలిపి రొమాంటిక్ మెరుపు మెరిసింది ?️✨) "సరే... నాకు చూపించు!"
 
నేను ఆరుష్‌కి కొంచెం దగ్గరగా జరిగి, నా చీర కొంగును, డ్రెస్‌ను భుజాల నుండి కొద్దిగా కిందకి లాగాను... ఆ పళ్ల ముద్ర ఎర్రగా స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
 
నేను: "చూశావా?"
 
అకస్మాత్తుగా, ఏమాత్రం ఆలోచించకుండా, ఆరుష్ మెల్లగా కిందకి వంగి, నా నగ్నమైన తెల్లటి భుజం మీద, ఆ కొరికిన గుర్తు మీద తన వెచ్చని పెదాలను ఉంచి, గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకున్నాడు! ??
 


నేను: (ఒక్కసారిగా వెనక్కి తగ్గుతూ, వేగంగా ఊపిరి పీల్చుకుంటూ ?) నువ్వు...మళ్లీ మొదలుపెట్టావా ?!
 
ఆరుష్: (నా కళ్లల్లోకి తదేకంగా చూస్తూ, మృదువుగా అన్నాడు) "చూడు అమ్మా... ఇప్పుడు నీకు ఆ నొప్పి తగ్గిపోతుంది..."
 
నేను: "హ్మ్... నువ్వొక పెద్ద దుర్మార్గుడివి...దొంగ మాటలు ?"
 
ఆరుష్ నవ్వుతూ తినడం పూర్తి చేశాడు, నేను ప్లేట్లు తీసుకుని వంటగదిలోకి వెళ్లాను. నా గుండె వేగంగా దడదడలాడుతోంది ?. కొద్దిసేపటి తర్వాత నేను వచ్చి హాలులోని సోఫాలో కూర్చున్నాను, ఆరుష్ కూడా అక్కడే ఉన్నాడు.
 
నేను కూర్చోగానే ఆరుష్ వెంటనే వచ్చి తన తలను నా ఒడిలో పెట్టుకుని పడుకున్నాడు . ఎప్పటిలాగే, నేను వాడి మెత్తటి జుట్టులో నా వేళ్లను పోనిస్తూ నిమురుతున్నాను.


 
ఆరుష్: "అమ్మా... ఇంకో 20-25 రోజుల్లో నా పరీక్షలన్నీ అయిపోతాయి... ఆ తర్వాత నేనేం చేయాలి అమ్మా?"
 
నేను: "మరి నీ మనసులో ఏం ఆలోచించావురా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాకు ఇప్పటికే కాలేజీ క్యాంపస్ నుంచి చాలా పెద్ద ఉద్యోగ అవకాశాలు వస్తున్నాయి... జీతం
బాగుంది, కంపెనీలు కూడా చాలా పెద్దవి."
 
నేను: "అవునురా, నాకు అన్నీ తెలుసు. నేను కాలేజీలో ఉన్నప్పుడు నాకు కూడా చాలా అవకాశాలు వచ్చాయి, కానీ ఏది నా మనసుకు సరైనదనిపిస్తే దాన్నే ఎంచుకున్నాను."
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నా గురించి నీ కోరిక ఏమిటి?"
 
నేను: "నాకు ఒకే ఒక్క కోరిక..నువ్వు ఏ పని చేసినా అందులో విజయం సాధించి ఒక గొప్ప వ్యక్తివి కావాలి!"
 
ఆరుష్: (నా చేతిని పట్టుకుని ఎంతో ఆప్యాయంగా తన చెంపపై ఉంచుకుంటూ ?️) "అమ్మా, నేను సొంతంగా ఒక బిజినెస్ ప్రారంభించాలనుకుంటున్నాను."
 
నేను: " చాలా బాగుందిరా! కానీ ఏ వ్యాపారం చేయాలనుకుంటున్నావు?"
 
ఆరుష్: (కళ్లల్లో గాఢమైన భావంతో నా వైపు చూస్తూ ?️) "అమ్మా, దాని గురించి నీకు తర్వాత చెప్తాను... ప్రస్తుతం చదువుల నుంచి సమయం కుదిరినప్పుడల్లా దాని కోసమే రీసెర్చ్ చేస్తున్నాను."
 
నేను: "ఉమ్... పర్వాలేదు బంగారం."
 
మేమిద్దరం హాలులో ఒకరికొకరం చాలా దగ్గరగా ఉన్నాము. ఆరుష్ నా ఒడిలో తల పెట్టుకుని నా వైపు చూస్తున్నాడు, నేను వాడి జుట్టు నిమురుతున్నాను...
 
మా మధ్య నెమ్మదిగా పెరుగుతున్న ఈ కొత్త ప్రేమానుబంధం ఇప్పుడు ఒక కొత్త మలుపు తీసుకుంటోంది...

నేను సోఫాలో కూర్చుని ఆరుష్ జుట్టులో నా వేళ్లను నిమురుతున్నాను.
 
అతను నా ఒడిలో తల పెట్టుకుని చాలా ప్రశాంతంగా పడుకున్నాడు. మేమిద్దరం అతని కొత్త వ్యాపార ప్రణాళికల గురించి మాట్లాడుకుంటున్నాము.
 
నేను: "ఆరుష్, నీ మీద నాకు పూర్తి నమ్మకం ఉందీ, నువ్వు జీవితంలో తప్పకుండా విజయం సాధిస్తావు... కానీ నాకు ఒక నిజం చెప్పు, నువ్వు పెద్దవాడివి అయ్యాక నీ అమ్మని మర్చిపోతావా ఏంటి? ?"
 


ఆరుష్: (నా చేతిని పట్టుకుని తన మృదువైన పెదవులకు ఆనిస్తూ ?) " ఏం మాట్లాడుతున్నావ్ అమ్మా! నువ్వు లేకుండా ఈ ప్రపంచంలో నేను లేను... శూన్యం!"
 
నేను: "సరేలే... మరి నీకు పెళ్లయ్యాక?"
 
ఆరుష్: (ఒక్కసారిగా గంభీరంగా మారి నా కళ్లల్లోకి చూస్తూ ?️) "నాకు పెళ్లే వద్దు అమ్మా! నేను ఎప్పటికీ నీతోనే, నీ పక్కనే ఉండాలనుకుంటున్నాను!"
 
నేను: (నా గుండె నెమ్మదిగా దడదడలాడింది ?) "అలాగేనా... నా మీద నీకు ఇంత ప్రేమా?"
 
ఆరుష్: (ఒక చిలిపి నవ్వు నవ్వుతూ ?) "పొద్దునే చూశారుగా మేడమ్!"
 
నేను: "సరే సర్ !"
 
ఆ క్షణంలో నాకేమైందో నాకే తెలియదు... నేను నా తలను వంచి ఆరుష్ పెదవులపై నా మృదువైన పెదవులను ఉంచాను ?. కళ్లు మూసుకుని, వాడి పెదవులపై ఒక చిన్న, ఎంతో మధురమైన చిన్న ముద్దు పెట్టాను.


 
నేను కళ్లు తెరిచేసరికి, ఆరుష్ నా ఆలోచనల్లో మునిగిపోయి నా కళ్లల్లోకి తదేకంగా చూస్తూ ఉన్నాడు, నేను వాడి కళ్ల లోతుల్లో మునిగిపోతున్నాను .
 
అప్పుడు నేను ☺️ వాడికి ఒక తీయటి చిరునవ్వు ఇచ్చి, లేవమని సైగ చేశాను. మేమిద్దరం చాలా సేపటి వరకు అలాగే ముచ్చటించుకుంటూ ఉన్నాము.
 
కొద్దిసేపటి తర్వాత, నేను లేచి నా ఇంటి పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాను, కానీ నా ముఖంపై నుండి ఆ సిగ్గుతో కూడిన చిరునవ్వు మాత్రం చెరగలేదు ?.
 
వంటగదిలో పనిచేస్తుండగా, నేను నాతో నేనే మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టాను — "అమ్మో! ఈ అబ్బాయి... నాపై ఎలాంటి మాయ చేస్తున్నాడో కదా!"
 
ఆరుష్ చదువుకోవడానికి తన గదిలోకి వెళ్లాడు. అప్పటికే సాయంత్రం కావడంతో, నేను వాడి కోసం వేడి వేడిగా కాఫీ చేసి తీసుకువెళ్లాను ☕. మేమిద్దరం వాడి గదిలో కూర్చుని కాఫీ తాగాము.
 
నేను మీకు ఒక విషయం స్పష్టంగా చెప్పాలి — నా మనసులో ఇకపై ప్రతాప్ గురించిన ఎలాంటి ఆందోళన గానీ, ఆలోచన గానీ లేదు!
 
ఈ ప్రపంచంలో నాకు నా కొడుకు ఆరుష్ తప్ప మరేమీ కనిపించడం లేదు, ఇప్పుడు వాడి విషయంలో నాకు ఏదీ తప్పు అనిపించడం లేదు. నా ఆరుష్‌తో నేను ఏమి చేయాలనుకున్నా... అతను కేవలం నా వాడు! ❤️
 
రాత్రి ఎనిమిది గంటలయింది. నేను వంటగదిలో వంట చేస్తుండగా బయట డోర్‌బెల్ మోగింది . నేను వెళ్లి తలుపు తెరిచాను, ప్రతాప్ నా ఎదురుగా నిలబడి ఉన్నాడు.
 
నేను అతనికి ఒక చిన్న నకిలీ చిరునవ్వు ఇచ్చి ఏమీ మాట్లాడకుండా తిరిగి వంటగదిలోకి వెళ్లాను. 

ప్రతాప్ స్నానం చేసి హాలులో కూర్చుని టీవీ చూస్తున్నాడు. సరిగ్గా అప్పుడే ఆరుష్ కూడా తన గదిలోంచి బయటకు వచ్చాడు.
 
ఆరుష్: "నాన్నా, ఎప్పుడు వచ్చారు?"
 
ప్రతాప్: "కొద్దిసేపటి క్రితమేరా."
 
ప్రతాప్: "నీ పేపర్ ఎలా వచ్చింది?"
 
ఆరుష్: "బాగానే వచ్చింది నాన్న."
 
ప్రతాప్: "జాన్వి, నాకు కొంచెం టీ ఇవ్వు."
 
నేను వంటగదిలోంచి టీ తీసుకువచ్చి అతనికి ఇచ్చి, ఆరుష్ పక్కన సోఫాలో కూర్చున్నాను.
 
మేమందరం టీవీ చూస్తుండగా, అకస్మాత్తుగా సోఫాలో ఉన్న నా చేతిని ఆరుష్ ప్రతాప్‌కు తెలియకుండా రహస్యంగా పట్టుకున్నాడు! ?
 


అతను నా చేతిని తన రెండు చేతులతో పట్టుకుని నా వేళ్లతో మెల్లగా ఆడుకోవడం మొదలుపెట్టాడు. 

నేను మెల్లగా వాడి వైపు చూసి తీయగా నవ్వి సిగ్గుపడ్డాను ☺️. వాడి రహస్య స్పర్శ నా ఒంట్లో ఒక వింతైన రొమాంటిక్ వణుకు పుట్టిస్తోంది ?.
 
నేను: "ఏవండీ... నేను ఒకటి చెప్పాలి..."
 
ప్రతాప్: "హ్మ్, చెప్పు జాన్వి."
 
నేను: "ఆరుష్ పరీక్షలు అయిపోయాక, అతన్ని కొన్ని రోజుల పాటు మా అమ్మ వాళ్ల ఇంటికి తీసుకెళ్దామని అనుకుంటున్నాను."
 
ఇది విన్న ప్రతాప్ ముఖంలో హఠాత్తుగా ఒక తీపి చిరునవ్వు వచ్చింది ? (నేను ఇంట్లో ఉండకూడదని, తను స్వేచ్ఛగా ఆ ఆడదానితో తిరగొచ్చని అతను కోరుకుంటున్నట్టుగా).
 
మరోవైపు, ఆరుష్ ఉలిక్కిపడి నా వైపు తదేకంగా చూడటం మొదలుపెట్టాడు ?.
 
ప్రతాప్: "ఉమ్మ్... మంచిది, సరే. ఎన్ని రోజులు వెళ్తారు?"
 
నేను: "ఇంకా ఏమీ డేట్లు ఫిక్స్ కాలేదు, తర్వాత చెబుతానులే."
 
ఆ తర్వాత మేమందరం డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద భోజనానికి వెళ్లాము. భోజనం చేశాక, ప్రతాప్ ఫోన్‌లో మాట్లాడుకుంటూ ఎప్పటిలాగే టెర్రస్‌పైకి వెళ్లాడు, నేను వంటగదిలో గిన్నెలు కడగడం మొదలుపెట్టాను.
 
సరిగ్గా అప్పుడే, ఆరుష్ మెల్లగా నా వెనుకకు వచ్చి, వెనుక నుండి నన్ను తన రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా ఆప్యాయంగా కౌగిలించుకున్నాడు ?.


 
ఆరుష్: (నా భుజంపై తన పెదవులు ఉంచి మృదువుగా ?) "అమ్మా... నన్ను అడగకుండానే నేను నీతో పాటు అమ్మమ్మ వాళ్ల ఇంటికి వస్తున్నానని నాన్నకి ఎందుకు చెప్పావు?"
 
నేను: (వెనక్కి తిరిగి, ఇంకా వాడి కౌగిలిలోనే ఉంటూ ?) "ఎందుకంటే నువ్వు నన్ను ఒంటరిగా వెళ్లనివ్వవురా... పైగా నేను... నేను నువ్వు లేకుండా ఒక్క రోజు కూడా ఉండలేనురా బేబీ! ❤️"
 


ఆరుష్: (నన్ను భయపెడుతున్నట్లు కొంటెగా) "ఒంటరిగా వెళ్తే నేను ఊరుకోను, నేనూ వస్తాను!"
 
నేను: "సరేనా? అయితే మనమిద్దరం కలిసే వెళ్దాంలే."
 
నేను: "సరే... ఉమ్మ్మ్మ్మ్..."
 
అతను అకస్మాత్తుగా నా చెంప మీద గాఢంగా ముద్దుపెట్టి ?, వెళ్తూ వెళ్తూ నా చెవి తమ్మిని తన నోట్లోకి తీసుకుని పెదవులతో మెల్లగా కొరికాడు! నా ఒళ్లంతా ఒక వింతైన రొమాంటిక్ మైకంతో వణికిపోయింది ?.
 


నేను: "ఆరుష్...! ?" (నేను ఏదైనా అరిచేలోపే, అతను నవ్వి అక్కడినుంచి వెళ్లాడు) "దుర్మార్గుడా!"
 
నేను: "ఎక్కడ ఉన్నావురా!"
 
నేను: "ఆరుష్...!"
 
ఆ తర్వాత నేను వంటగది పనులన్నీ పూర్తి చేసి నా గదిలోకి వెళ్లి మంచం మీద పడుకున్నాను.
 
మంచం మీద పడుకుని, ఆరుష్ నెమ్మదిగా నాకు ఎంతగా దగ్గరవుతున్నాడో, ఆ స్పర్శలను ఆపడానికి నేను ఎంతమాత్రం ప్రయత్నించడం లేదని ఆలోచిస్తున్నాను. నిజానికి, నాకు ఇది చాలా అంటే చాలా బాగుంది!
 
ఇన్ని రోజులుగా నేను అనుభవిస్తున్న ఆందోళన, వేదన ఇప్పుడు పూర్తిగా మాయమయ్యాయి. ఇప్పుడు ప్రతి క్షణం నాకు ఆరుష్ లేని లోటు మాత్రమే అనిపిస్తోంది...
 
నా బేబీ, నేను నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను! ఆ తర్వాత ఎంతో ప్రశాంతంగా గాఢ నిద్రలోకి జారుకున్నాను .

[Sunnysunnysunny]

ఇలా 9 రోజులు వేగంగా గడిచిపోయాయి . ఇంకొన్ని రోజుల్లో ఆరుష్ పరీక్షలు అయిపోతాయన్న ఆలోచన నా మనసుకు ఎంతో సంతోషాన్నిచ్చింది.

 
కానీ మరోవైపు, ప్రతాప్ చేష్టలు మరింత ఎక్కువైపోతున్నాయి... ఫోన్లలో బిజీగా ఉండటం, వారానికి రెండు మూడు సార్లు రాత్రిళ్లు ఇంట్లోంచి బయటే ఉండటం.
 
అతను నా గురించి పట్టించుకోవడం దాదాపు మానేశాడు. కానీ ఇప్పుడు నాకు అది అసలు లెక్కే లేదు!
 
ప్రతాప్‌తో నా దూరం పెరుగుతుండగా, నా ప్రియమైన కొడుకు ఆరుష్‌తో నా సాన్నిహిత్యం రోజురోజుకీ అమృతమంత గాఢమవుతోంది ❤️.
 
ఒకరోజు ప్రతాప్ ఇంట్లోనే ఉన్నాడు, ఆరుష్ బయటకు వెళ్లాడు. నేను వంటగదిలో పని చేసుకుంటుండగా
ప్రతాప్ నా దగ్గరికి వచ్చాడు.
 
ప్రతాప్: "జాన్వి, నేను నీతో ఒక విషయం గురించి మాట్లాడాలి."
 
నేను: (అతని వైపు చూడకుండా, నా పని నేను చేసుకుంటూనే) "హ్మ్, చెప్పు."
 
ప్రతాప్: "నీకేమైంది జాన్వి? ఆరుష్ పుట్టినరోజు నుంచి నువ్వు నాతో సరిగ్గా మాట్లాడటం లేదని గమనిస్తున్నాను."
 
నేను: "నేనేమైనా తప్పు చేశానా? లేకపోతే మీతో సరిగ్గా మాట్లాడేదాన్ని కదా."
 
ప్రతాప్: "లేదు, నీ మనసులో ఏదో జరుగుతోందని నాకు అనిపిస్తోంది, కానీ నువ్వు అది బయటకు చెప్పడం లేదు."
 
నేను: "మీకు టీ కావాలా?"
 
ప్రతాప్: "హ్మ్, కావాలి."
 
అతను టీ తాగి, తయారై కొద్దిసేపటి తర్వాత బయటకు వెళ్లాడు. అతను ఇంట్లో ఉండలేకపోయాడు; తన ప్రియురాలి దగ్గరికే వెళ్లాడు! ?
 
మధ్యాహ్నం ఒంటి గంట కల్లా ఆరుష్ వచ్చేసాడు. మేమిద్దరం కలిసి కూర్చుని భోజనం చేస్తున్నాము .


 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఇప్పుడు కేవలం రెండు పేపర్లు మాత్రమే మిగిలాయి!"
 
నేను: "హ్మ్, మంచిది బాబూ."
 
ఆరుష్: "అయితే మనం అమ్మమ్మ వాళ్ల ఇంటికి ఎప్పుడు వెళ్తున్నాం?"
 
నేను: "నాకు తెలియదురా, ఇంకా ఏమీ ఖరారు చేయలేదు."
 
భోజనం చేశాక, మేము హాలులో ఉన్న సోఫాలో కూర్చున్నాము. ఆరుష్, ఎప్పటిలాగే, నా ఒడిలో తల పెట్టుకుని పడుకున్నాడు.
 
ఈరోజు నేను కొంచెం విచారంగా, నా జీవితం గురించి కొంచెం గందరగోళంగా ఉన్నాను. తర్వాత ఏం జరుగుతుందో నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఏమైనా జరిగిందా?"
 
నేను: "లేదురా, ఏమీ జరగలేదు."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఏదో ఉంది. నేను చాలా సేపటి నుండి అన్నీ గమనిస్తున్నాను, నువ్వు నా నుండి ఏదో దాస్తున్నట్టున్నావు!"
 
నేను: "బాబూ, అలాంటిదేమీ లేదురా."
 
ఆరుష్: "నా మీద ఒట్టు!"
 
నేను: "నేను చెప్పలేను ... ఇప్పటికే చాలా సార్లు చెప్పను, ఒట్టు, నన్ను ఏం ఆడగకు."
 
ఆరుష్: "అమ్మా! దయచేసి చెప్పు!"
 
నేను: "నిజంగానే బంగారం, నేను నీకు చెప్పాను కదా, నీ పరీక్షలు అయిపోయాక సమయం వచ్చినప్పుడు నీకు అన్నీ చెబుతాను. కాబట్టి దయచేసి, ఇప్పుడేమీ అడగకురా!"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నువ్వు ఎప్పుడూ ఇలాగే చేస్తావు!"అతను హఠాత్తుగా కోపంగా లేచి తన పడకగదిలోకి వెళ్లిపోయాడు.
 
నేను: "ఆరుష్! ఆరుష్ వినురా...!"
 
వాడు లోపలి నుండి తలుపు గడియ పెట్టుకున్నాడు ?. నేను తలుపు బయట నిలబడి చాలా సేపటి వరకు వాడిని పిలుస్తూనే ఉన్నాను, కానీ వాడు తలుపు తెరవలేదు.
 
నేను: "సరేరా... నేను నీకు అన్నీ చెబుతాను, కానీ నీ పరీక్షలు అయిపోయాక. తప్పకుండా!"
 
ఆరుష్: (లోపలి నుండి) "అమ్మా, నువ్వు నాకు ఏమీ చెప్పవని నాకు తెలుసులే."
 
నేను: "నీ మీద ఒట్టు బంగారం!"
 
ఆరుష్: "నిజంగా ?"
 
నేను: "అవును, నిజంగానే!"
 
అప్పుడు ఆరుష్ తలుపు తెరవగానే, నేను పరుగెత్తుకెళ్లి వాడిని చాలా గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాను ?. వాడి శరీరం నా ఛాతీని తాకగానే, నా మనసులోని భయమంతా మాయమైపోయింది.
 


కానీ లోలోపల ఒక పెద్ద ఆందోళన ఉండేది — ఒకవేళ నా కొడుకుకి ఈ తండ్రి మోసం నిజం తెలిస్తే ఏమవుతుందో అని! మరోవైపు ప్రతాప్ తెచ్చిన నరకం...
 
'ఆరుష్‌కి బదులుగా నాకు కూతురు పుట్టి ఉంటే, ఎప్పుడో ఆమెకు పెళ్లి చేసి నేను ఆత్మహత్య చేసుకుని చనిపోయేదాన్నేమో' అనిపిస్తోంది. అలా మరొక రెండు రోజులు గడిచిపోయాయి.
 
ఒకరోజు నాకు బ్యాంకులో సెలవు, కానీ ప్రతాప్ ఉదయం నుంచే బయటే తిరుగుతున్నాడు. నేను ఫోన్ చేస్తే, అతను అసలు ఎత్తడం లేదు. అతని మీద నాకు ఎంత కోపం వచ్చిందంటే ఏం చెప్పాలో తెలియలేదు!
 
ఎందుకంటే ఈరోజు మేము చాలా దగ్గరి బంధువును చూడటానికి ఆసుపత్రికి వెళ్లాల్సి వచ్చింది. నేను చాలా సేపటి నుంచి చీర కట్టుకుని సిద్ధంగా ఎదురుచూస్తున్నాను, కానీ అతని నుండి ఏ సమాచారమూ లేదు.
 
ఉదయం గడిచి సాయంత్రమైంది, సాయంత్రం గడిచి రాత్రయింది... కానీ అతను రాలేదు. నేను సుమారు 50-60 ఫోన్ కాల్స్ చేశాను ?, కానీ ఒక్కదానికి కూడా సమాధానం లేదు.
 
రాత్రి, నేను హాలులో కోపంతో రగిలిపోతూ కూర్చున్నప్పుడు ?, డోర్‌బెల్ మోగింది. నేను కోపంగా వెళ్లి తలుపు తెరిచాను.
 
నేను: "కొంచెం అయిన సిగ్గు ఉందా నీకేమైనా మనిషి అన్నిసార్లూ ఫోన్ చేస్తుంటే కనీసం ఎత్తలేదు?!"
 
ప్రతాప్: "ఏం పిచ్చి వాగుడు జాన్వి !" (లోపలికి వస్తూ)
 
నేను: "ఉదయం నుండి ఎక్కడున్నావు? ఈరోజు మనం ఆసుపత్రికి వెళ్లాలని నీకు తెలుసు కదా!"
 
ప్రతాప్: "అవును, అయితే మనం ఆదివారం వెళ్దాంలే."
 
నేను: "ఆయన ఆసుపత్రిలో అనారోగ్యంతో చావుబతుకుల మధ్య ఉన్నారు! తర్వాత వెళ్లడానికి ఏ పెళ్లి సంబంధం చూడటానికి మనం వెళ్లడం లేదు కదా!"
 
ప్రతాప్: "జాన్వి, నాకు తీవ్రమైన తలనొప్పిగా ఉంది, ఇప్పుడు ఇలా అరిచి నా నొప్పిని పెంచకు!"
 
నేను: "ఈరోజు రోజంతా ఎక్కడున్నావో ఒక్క మాట చెప్పు?!"
 
ప్రతాప్: "స్నేహితుడితో ముఖ్యమైన పని ఉంది. అక్కడికి వెళ్ళాను"
 
నేను: "సరే? ఛీ అసలు ఎంత నిర్లక్ష్యంగా ఉన్నావు! ఛీ... ?"
 
నేను కోపంగా అక్కడి నుండి, నేరుగా ఆరుష్ పడకగదికి వెళ్లి, లోపలి నుండి తలుపు మూసుకుని, వాడి మంచం మీద పడుకుని ఏడ్చాను ??.


 
(నాకు, ప్రతాప్‌కి మధ్య గొడవ మా పడకగదిలో జరిగింది, అందుకే అప్పటివరకు ఆరుష్‌కు దాని గురించి ఏమీ తెలియదు).
 
ఆరుష్ అక్కడ టేబుల్ దగ్గర చదువుకుంటున్నాడు. నేను అలా ఏడవడం చూసి, అతను వెంటనే లేచి నా దగ్గరికి వచ్చాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఏమైంది? ఎందుకలా ఏడుస్తున్నావు?"
 
నేను: "ఏమీ లేదురా..."
 
ఆరుష్: "అమ్మమ్మ్...! ?" (అతను కొంచెం కోపంగా, అధికార ధోరణితో మాట్లాడటంతో, నేను లేచి కూర్చున్నాను)
 
నేను అతనికి అంతా చెప్పాను — "మనం ఆసుపత్రికి వెళ్లాలిరా, కానీ మీ నాన్న రోజంతా కనిపించలేదు, అందుకే చిన్న గొడవ జరిగింది." ఇది విని, వాడు నన్ను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని ఓదార్చడం మొదలుపెట్టాడు ?.
 


ఆరుష్: "అమ్మా, అంతేనా? నాకు చెప్పి ఉండొచ్చు కదా, నేను నీతో పాటు వచ్చేవాడిని కదా! పేపర్ ఇచ్చి వెంటనే ఇంటికి వచ్చేసాను కదా!"
 
నేను: "అవునురా, కానీ మీ నాన్న కచ్చితంగా వస్తారనుకున్నాను."
 
ఆరుష్: "నువ్వు ఆగు, నేను ఆయనతో మాట్లాడి వస్తాను."
 
అతను ప్రతాప్ దగ్గరకు వెళ్లి, అతనితో కాసేపు గంభీరంగా మాట్లాడి నా దగ్గరకు తిరిగి వచ్చాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాన్నకు ఏదో బ్యాంకు పని ఉందంట, నువ్వు ఈ విషయం వదిలేయ్. రేపు నేను కాలేజీ నుండి త్వరగా వచ్చేస్తాను, కాబట్టి మనమిద్దరం కలిసి ఆసుపత్రికి వెళ్దాం, సరేనా?"
 
నేను: "హ్మ్, సరే."
 
ఆరుష్: "ఇప్పుడు నువ్వు ప్రశాంతంగా పడుకో, అస్సలు ఏడవకు. తెలుసా, నువ్వు ఇలా ఏడవడం నేను చూసి తట్టుకోలేను! ప్లీజ్ అమ్మ"
 
నేను అతని చేతుల్లో నిద్రపోయాను . మరుసటి రోజు ఉదయం, వాళ్లిద్దరూ వెళ్లాక నేను ఇంటి పనులతో బిజీ అయిపోయాను.
 
పని అంతా పూర్తి చేశాక, నేను ఆరుష్‌కు మెసేజ్ చేశాను — "కాలేజీ నుండి బయటకు రాగానే నాకు కాల్ చెయ్యి." కొద్దిసేపటి తర్వాత అతను కాల్ చేశాడు .
 
ఆరుష్: " అమ్మా, చెప్పు."
 
నేను: "నువ్వు బయలుదేరావా? నేను సిద్ధమవ్వాలా?"
 
ఆరుష్: " అమ్మా, నువ్వు రెడీగా ఉండు, నేను ఇంటికి రాగానే మనం వెంటనే బయలుదేరుదాం."
 
నేను: "మ్మ్, సరేరా. అన్నట్టు, ఈరోజు పేపర్ ఎలా రాశావు?"
 
ఆరుష్: "అద్భుతంగా రాశాను అమ్మా! ఈరోజు ఏ టెన్షన్ లేదు!"
 
నేను: "సరే, త్వరగా రా."
 
ఆరుష్ వచ్చేసరికి, నేను ఒక అందమైన పట్టు చీర కట్టుకుని సిద్ధంగా ఉన్నాను. అతను ఇంటికి వచ్చి నన్ను గుమ్మం దగ్గర చూడగానే, నా అందాన్ని చూస్తూ ఉండిపోయాడు!
 


ఆరుష్: "వావ్ అమ్మా! నువ్వు ఎప్పటిలాగే చాలా... చాలా అందంగా కనిపిస్తున్నావు!" ?
 
నేను: "థ్యాంక్స్ బేబీ, ఇప్పుడు త్వరగా బట్టలు మార్చుకో."
 
ఆరుష్: (అతను నా దగ్గరికి వచ్చి, నా ముఖంలోకి తదేకంగా చూసి, నా పెదవులపై ఒక బంగారు ముద్దు పెట్టి పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లాడు ?!)
 


నేను: (నా గుండె దడదడలాడింది ?) "ఆరుష్! నువ్వు నా చేతిలో చచ్చిపోతావురా! కోతి పనులు అన్నీ"
 
అతను తయారై వచ్చాడు, మేము బైక్‌పై బయలుదేరాము. వెళ్తున్నప్పుడు, నేను బైక్ వెనుక కూర్చుని ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను  
 
ఆరుష్ వల్ల నేను అకస్మాత్తుగా ఇంత సంతోషంగా ఎలా మారిపోయాను? ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత, ఎప్పుడో మర్చిపోయిన ఆ శృంగార భావాలు ఈరోజు నాలో మేల్కొంటున్నాయి. ?
 
నా కొడుకు ఆ చిన్న నిప్పురవ్వను నెమ్మదిగా పెద్ద మంటగా మారుస్తున్నాడు. నా మనసులో ఇంకా ఎలాంటి అసభ్యకర ఆలోచనలు లేనప్పటికీ,
 
నాలోపల మాత్రం కొన్ని విభిన్నమైన, చాలా అందమైన ప్రేమానుభూతులు కలుగుతున్నాయి... మరియు ఆరుష్ నాతో ఇలా ప్రవర్తించడాన్ని నేను నిజంగా ఆస్వాదిస్తున్నాను! ?


 
మేము బైక్‌పై వెళ్తున్నాము, నేను కొంచెం వెనక కూర్చున్నాను. మేము కొంచెం దూరం వెళ్లగానే, ఆరుష్ అకస్మాత్తుగా తన ఒక చేతిని నా నడుము వెనుక పెట్టి నన్ను తన వైపుకు గట్టిగా లాక్కున్నాడు! ?
 
నేను ఏమీ అనలేకపోయాను, లోలోపల సిగ్గుతో నవ్వుతూనే ఉన్నాను ☺️. ఇప్పుడు నేను అతనికి ఎంత దగ్గరగా ఉన్నానంటే,
 
నా వక్షోజాలు రెండు పూర్తిగా అతని దృఢమైన వీపుకు తగులుతున్నాయి, మరియు అతను బైక్‌కు బ్రేకులు వేసినప్పుడల్లా... మేమిద్దరం ఒకరిలో ఒకరం చిక్కుకుపోతున్నాము! ?
 
ఈ విధంగా మేము ఆసుపత్రికి చేరుకున్నాము, బంధువును పరామర్శించి అక్కడి నుండి బయలుదేరాము. ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నప్పుడు కూడా, అతను బైక్‌పై అదే రొమాంటిక్ సరదాను కొనసాగించాడు.
 
మేము ఇంట్లోకి ప్రవేశించిన వెంటనే, నేను వెంటనే ఆరుష్ చెవి పట్టుకున్నాను ?!
 
నేను: "బైక్‌పై అల్లరి చేస్తున్నావు, కదా?"
 
ఆరుష్: "అఅఅఅ అమ్మా! నా చెవి వదిలేయ్ అమ్మా!"
 
నేను: "లేదు, నేను నిన్ను వదిలిపెట్టను! నువ్వు ఇప్పుడు చాలా అల్లరివాడివి అయ్యావు!"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నువ్వు వెనుక పడిపోకుండా ఉండటం కోసం నేను నిన్ను అలా పట్టుకోవాల్సి వచ్చింది!"
 
నేను: "అవునా మంచి అబ్బాయి! నువ్వు చాలా తెలివైనవాడివిలే!"
 
నేను: (కొంచెం గంభీరంగా నటిస్తూ) "ఆరుష్, నువ్వు ఇప్పుడు పెద్దవాడివి అవుతున్నావు... నేను నీకు దూరంగా ఉండాలేమో అనుకుంటున్నాను."
 
ఆరుష్: (పూర్తిగా ఆశ్చర్యపోయి ?) "ఏంటి?! అమ్మా, నువ్వేం మాట్లాడుతున్నావ్? నాకు దూరంగా ఉంటావా?!"
 
నేను: "అవును, నువ్వు ఇప్పుడు ఇలాగే ప్రవర్తిస్తున్నావుగా."
 
ఇది విన్న ఆరుష్ ముఖం చిన్నబోయి, కోపంతో తన గదిలోకి పరుగెత్తాడు ?‍♂️. నేను కొంచెం ఎక్కువ మాట్లాడానని నాకు అనిపించింది.
 
నేను వెంటనే అతని వెనుకే గదిలోకి వెళ్లి, వెనుక నుండి వాడిని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాను ?.
 


నేను: "బేబీ, నేను సరదాగా అన్నానురా..."
 
ఆరుష్: (నా చెయ్యి తీసేస్తూ) "లేదు, నువ్వు నిజమే చెప్పావు. నేను ఇక నీకు దూరంగానే ఉండాలి."
 
నేను: "లేదు లేదు, అలా అనకురా... నేను నిజంగా సరదాగా అన్నాను. అయినా నీకు బాధ కలిగితే, నన్ను క్షమించు బేబీ!"
 
ఆరుష్: "లేదు అమ్మా, నువ్వు చెప్పాల్సింది చెప్పేశావు."
 
ఇప్పుడు నా కళ్లల్లో నిజంగా నీళ్లు తిరిగాయి, నేను ఏడవబోయాను ?.
 
నేను: "బేబీ, బాధపడకు... నేను మళ్లీ అలా ఎప్పుడూ అనను, ఒట్టు మాట ఇస్తున్నాను!"
 
సరిగ్గా అప్పుడే ఆరుష్ హఠాత్తుగా వెనక్కి తిరిగి, నేను ఏడవడం చూసి, గట్టిగా నవ్వడం మొదలుపెట్టాడు !
 
నేను: "ఏయ్ ?! నీకు పిచ్చి పడుతోందా?"
 
ఆరుష్: " అమ్మా! నేను కూడా సరదాగా అన్నాను!"
 
నేను వెళ్లి వాడి ఛాతీ మీద మెల్లగా గుద్దాను, వాడు నన్ను తన చేతుల్లోకి గట్టిగా తీసుకున్నాడు. నేను వాడి ఛాతీకి అతుక్కుపోయాను ?.

ఆరుష్: (నా జుట్టును ముద్దుపెట్టుకుంటూ ?) "అమ్మా, నువ్వు కావాలనుకున్నా నన్ను నీ నుండి దూరం చేయలేవు, నేను కూడా ఎప్పటికీ అలా చేయలేను... మనం రెండు శరీరాలు, ఒకే ఆత్మ!"
 
నేను: (నా తలని వాడి ఛాతీ మీద పెడుతూ) "హ్మ్... అయితే మనం ఎప్పుడైనా బయటికి వెళ్తే, నువ్వు అలా చేయకు చూసేవాళ్ళు నా గురించి చెడుగా అనుకుంటారు, అర్థమైందా ఆరుష్ ?"
 
ఆరుష్: "నేను అలా చేయను, జాన్వి!"
 
నేను: (నవ్వుతూ) "దుర్మార్గుడా! అమ్మని  పేరు పెట్టి పిలుస్తావా!" నిన్ను
 
ఆరుష్ నవ్వుతూ నా చెంప మీద గాఢంగా ముద్దుపెట్టి ఫ్రెషప్ అవ్వడానికి వెళ్లాడు ?.
 


ఇలా రెండు మూడు రోజులు గడిచాయి. ఆరుష్ ఇప్పుడు రోజంతా ఇంట్లోనే ఉండేవాడు. ఇంట్లో ఉండటం వల్ల మేమిద్దరం రోజురోజుకీ దగ్గరవుతున్నాం, కానీ మేము దాని గురించి పట్టించుకోలేదు.
 
పెద్దగా ఏమీ లేదు, కేవలం చిన్న చిన్న మామూలు ముద్దులు, కౌగిలింతలు, కానీ వాటిలోని అనుభూతి చాలా భిన్నంగా, మైమరపించేదిగా ఉండేది ✨.
 
ఒక రాత్రి మేమందరం భోజనం చేస్తున్నాము. ఆరుష్ వాళ్ల నాన్నతో మాట్లాడుతున్నాడు, అప్పుడు నేను ఆరుష్‌ని అడిగాను:
 
నేను: "ఆరుష్, నువ్వు ఇప్పుడు ఎన్ని రోజులు ఖాళీగా ఉంటావు?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, మ్మ్... నేను సుమారు రెండు మూడు నెలలు ఖాళీగా ఉంటా అమ్మ."
 
నేను: "సరే."
 
ప్రతాప్: "జాన్వి, నేను రేపు రెండు రోజులు బ్యాంకు పని మీద ఊరు వెళ్లాలి."
 
నేను: (అతని వైపు అల్లరి కళ్లతో చూస్తూ ?) "పనికా?"
 
ప్రతాప్: "అవును, అది నిజంగా బ్యాంకు పనే. నీకు కావాలంటే, బ్యాంకుకి ఫోన్ చేసి అడగవచ్చు."
 
నేను: "నాకు అది అవసరం లేదులే."
 
ఆరుష్: "హే నాన్న, మీరు కంగారు పడకుండా వెళ్లవచ్చు. అమ్మ కేవలం సరదాగా అంది."
 
అందరూ భోజనం పూర్తి చేశారు. ప్రతాప్ లేచి తన గదిలోకి వెళ్లాడు, ఆరుష్ కూడా లేచి వెళ్లబోయాడు. నేను వెంటనే టేబుల్ కింద అతని చేయి పట్టుకుని నా దగ్గరికి లాక్కున్నాను ?.
 


నేను: " ? నేనేమైనా తమాషా చేశానా?"
 
ఆరుష్: (మాట్లాడుతూ నా దగ్గరికి వచ్చి, నా పెదవుల వైపు చూసి, నా పెదవులపై ఒక చిన్న ముద్దు పెట్టి పారిపోయాడు ?!)
 
నేను: (నా పెదవులను తాకుతూ ?) "ఆరుష్! ఆరుష్...! ఈ అబ్బాయి, ఏదో ఒక రోజు నన్ను నిజంగా చంపేస్తాడు!"
 
ఇప్పుడు నా గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. రేపటి నుండి ప్రతాప్ రెండు రోజుల పాటు ఇంట్లో ఉండడు...
 
మరియు నేను ఈ పోకిరి అబ్బాయితో ఇంట్లో ఒంటరిగా ఉంటాను... ఆ రెండు రోజుల్లో మా మధ్య ఏం జరుగుతుందో నాకే తెలియదు! ?

[Sunnysunnysunny]

ప్రతాప్ మరుసటి రోజు ఉదయాన్నే వెళ్లిపోయాడు. ఆరుష్ ఇంకా గాఢ నిద్రలోనే ఉన్నాడు. నేను వంటగదిలో ఉదయపు పనుల్లో మునిగిపోయాను.

 
అప్పటికే దాదాపు ఉదయం 9 గంటలు కావస్తోంది, కానీ ఈ అబ్బాయి ఇంకా నిద్రలేవలేదు. దాంతో నేను అతన్ని లేపడానికి అతని పడకగదిలోకి వెళ్ళాను.
 
నేను: "ఆరుష్... ఆరుష్! త్వరగా లేరా, చూడు ఎంత సమయం అయిపోయిందో!"
 
ఆరుష్: (నిద్ర మత్తులో మెల్లగా) "అమ్మా... నన్ను కాసేపు నిద్రపోనివ్వమ్మా. రా, నువ్వు కూడా పడుకో..." అంటూ అతను నా చేయి పట్టుకుని నన్ను మంచం మీదికి లాగడానికి ప్రయత్నించాడు.
 
నేను: "ఇప్పుడు లేస్తావా లేక దెబ్బలు తింటావా?"
 
దాంతో అతను కళ్ళు తెరిచి నా వైపు చూసి, మెల్లగా లేచి కూర్చున్నాడు.
 
ఆరుష్: "ఏంటమ్మా, ఇప్పుడు నేను కాలేజీకి వెళ్ళనవసరం లేదు కదా! నన్ను ఎందుకు ఇంత పొద్దున్నే నిద్రలేపుతున్నావు?"
 
నేను: "అయితే రోజంతా ఇలాగే నిద్రపోతావా ఏంటి? సమయం చూడు ఎంత ఆలస్యమైపోయిందో! నాకు ఇంట్లో చాలా పనులున్నాయిరా బేబీ."
 
ఆరుష్: "నాన్న వెళ్ళిపోయారా?"
 
నేను: "అవును, ఆయన ఉదయాన్నే బయలుదేరి వెళ్ళిపోయారు."
 
ఆరుష్: "సరే, నేను ఆయనకు తర్వాత ఫోన్ చేస్తానులే."
 
తర్వాత అతను లేచి స్నానానికి వెళ్ళాడు. నేను అతని గదిని శుభ్రం చేసి, అతని కోసం వేడివేడిగా కాఫీ తయారు చేయడానికి వంటగదిలోకి వెళ్ళాను.


 
అతను స్నానం చేసి తయారై హాలులో కూర్చున్నప్పుడు కాఫీ ఇచ్చి, మిగిలిన ఇంటి పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాను. ఆ పనులకు అసలు అంతులేనట్లు అనిపించింది.
 
పని చేసుకుంటున్నా నా మనసులో అదే ఆలోచన పదే పదే మెదులుతూనే ఉంది—'ప్రతాప్ నాకు అబద్ధం చెబుతున్నాడా? ఏదో సాకు చెప్పి ఆ అమ్మాయితో వెళ్ళిపోయాడా?'
 
బ్యాంకుకు ఫోన్ చేసి అడగడానికి కూడా నాకు మనసొప్పలేదు, జనాలు తెలిసి ఏమనుకుంటారో అని భయం! అంజలి ఉద్యోగం మానేసింది కాబట్టి ఆమెను కూడా విచారించమని అడగలేకపోయాను. 'సరే వదిలేయ్...
 
ఇప్పుడు చింతించి ప్రయోజనం ఏముంది? అంతా అయిపోయింది... ఆయనకు నచ్చినట్లు ఆయన చేసుకోనివ్వు' అని నాకు నేను నచ్చజెప్పుకున్నాను.
 
నేను వంటగది పని ముగించుకుని బయటకు వచ్చినప్పుడు, ఆరుష్ టీవీ చూస్తూ గట్టిగా నవ్వుతున్నాడు. నేను అక్కడే ఆగిపోయి అతన్నే చూస్తూ ఉండిపోయాను. అతని ముఖంలోని ఆ అమాయకత్వం, సంతోషం చూసి నా హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయింది.
 
కానీ మరుక్షణమే నాలో ఒక తెలియని దిగులు ఆవహించింది—(ఆరుష్‌కు ఈ నిజాలన్నీ తెలిస్తే ఏమవుతుందో? ఇక సమయం ఎక్కువ లేదు, నేను అతనికి అంతా చెప్పేయాలి.
 
అతను ఎలా ప్రవర్తిస్తాడో ఎవరికి తెలుసు? అతనికి కోపం వస్తుంది... నా మీద చాలా కోపం వస్తుంది! ఆ ఆవేశంలో అతను ఏదైనా చేయగలడు... కానీ దేవుడా,
 
నా మీద మాత్రం కోపపడకుండా చూడు, లేకపోతే నేను తట్టుకోలేక చచ్చిపోతాను!)"దేవుడా! ? ఇదంతా భరించే ధైర్యాన్ని మా ఇద్దరికీ ప్రసాదించు..." అని మనసులోనే వేడుకున్నాను.
 
ఆరుష్: "అమ్మా!"
 
నేను: "అహః ఆరుష్, నీకేమైనా కావాలా రా?"
 
ఆరుష్: "నువ్వే కావాలి!"
 
నేను: "ఏంటి?"
 
ఆరుష్: "అక్కడ నిలబడి ఏం చేస్తున్నావ్ అమ్మ? దేని గురించి అంతగా ఆలోచిస్తున్నావ్? ఇక్కడికి రా..."
 
నేను చిన్నగా నవ్వుతూ వెళ్లి అతని పక్కన కూర్చున్నాను. మేమిద్దరం మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టాము. మరికొద్ది సేపట్లో మధ్యాహ్నం ఒంటి గంట కాబోతోంది.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నాకు బాగా ఆకలిగా ఉందమ్మా."
 
నేను: "హ్మ్, ఏమోలే... ఇప్పటివరకు ఎవరికీ ఆకలి వేయలేదు కాబోలు!"
 
తర్వాత మేమిద్దరం భోజనానికి కూర్చున్నాము. ఎప్పటిలాగే నేను అతనికి ముద్దలు తినిపించడం మొదలుపెట్టాను. తింటూ అతను మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
 


ఆరుష్: "అమ్మా, మనం సాయంత్రం సినిమాకి వెళ్దామా?"
 
నేను: "సినిమాకా?"
 
ఆరుష్: "అవును! మనం సినిమాకి వెళ్లి చాలా కాలం అయ్యిందమ్మా. నాన్న, నువ్వు, నేను చివరిసారి ఎప్పుడు వెళ్ళామో గుర్తుందా? మనం ఎంత సరదాగా గడిపామో కదా!"
 
నేను: "సరే పద వెళ్దాం, కానీ రాత్రి బయట మాత్రం తినకూడదు, సరేనా?"
 
ఆరుష్: "అలాగే! నేను టికెట్లు బుక్ చేస్తాను."
 
నేను ప్లేట్లు తీసుకుని కడగడానికి వంటగదిలోకి వెళ్ళాను. (ఈరోజు నేను ఆరుష్‌తో బయటకు వెళితే నాకు కొంచెం మనశ్శాంతి లభిస్తుంది.
 
ఎలాగూ ఆ మనిషి నన్ను ఎక్కడికీ తీసుకెళ్ళడు. ఇన్ని సంవత్సరాలుగా నేను ఈ నాలుగు గోడలకే పరిమితమయ్యాను) అని అనుకున్నాను.
 
పనులన్నీ ముగించుకుని కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి పడుకున్నాను. ఈ మధ్య పగటిపూట నాకు బాగా నిద్ర వస్తోంది... మనసంతా తీవ్రమైన ఒత్తిడి ఉంది.
 
"మున్ముందు నా కోసం ఇంకా ఎంత ఒత్తిడి, ఆవేదన వేచి ఉన్నాయో అప్పుడు నాకు తెలియదు..."
 
సాయంత్రం కాగానే నేను నిద్రలేచి, అందంగా సిద్ధమై బయటకు వచ్చాను. ఆరుష్ అప్పటికే హాలులో తయారై నిలబడి ఉన్నాడు. 

నేను బయటకు రాగానే అతని చూపులు నా మీద నిలిచిపోయాయి, అతను కన్నులార్పకుండా నా వైపే చూస్తున్నాడు.


 
ఈరోజు నేను ఒక అందమైన డ్రెస్ వేసుకుని, తేలికపాటి మేకప్ వేసుకున్నాను. నేను అతన్ని పిలవడానికి ప్రయత్నించాను, కానీ అతను నా సౌందర్యంలోనే లీనమైపోయినట్లు కనిపిస్తున్నాడు.
 
నేను: "ఆరుష్... ఆరుష్ష్!"
 
ఆరుష్: (స్పృహలోకి వచ్చి) "ఆ... ఆ అమ్మా!"
 
నేను: "ఏంట్రా, ఎక్కడో తేలిపోతున్నావ్? వెళ్దామా మరి?"
 
ఆరుష్ లేచి నా దగ్గరికి వచ్చాడు. అతను నా నడుము మీద చేయి వేసి నన్ను తన దగ్గరికి బలంగా లాక్కున్నాడు. అతని కళ్ళలో ఒక వింతైన మెరుపు కనిపిస్తోంది.
 
ఆరుష్: "అందుకేనమ్మా నా పుట్టినరోజున నా ఫ్రెండ్స్ నిన్ను చూసి మా అమ్మవంటే నమ్మలేకపోయారు!"
 
నేను: "ఏమంటున్నావ్ రా?" (అతని కళ్ళలోకి చూస్తూ అడిగాను)
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నువ్వు అసలు ఒక బిడ్డకు తల్లిలా లేవు... ఒక యువతిలా కనిపిస్తున్నావు! ఈరోజు నువ్వు చాలా చాలా అందంగా ఉన్నావమ్మా."
 
నేను: "అసలు , నేను నీతో ఉన్నప్పుడల్లా అందరూ నన్ను చూసి ఇలాగే ఎందుకు మాట్లాడతారు?"
 
ఆరుష్: "నాకు తెలియదమ్మా... కానీ నువ్వు అంత అందంగా ఉంటావు. నిన్ను నాతో ఇలా చూసి, ప్రజలు నువ్వు నాదానివి అనుకుంటున్నారు!"
 
నేను: "లేకపోతే... నేను నీదాన్ని కాదా...?"
 
ఆరుష్: (నవ్వుతూ) "వెళ్దామా మరి?"
 
అతను నన్ను మరింత దగ్గరికి లాక్కుని నా నుదుటిపై ప్రేమగా ముద్దు పెట్టాడు. నేను మైమరిచి కళ్ళు మూసుకున్నాను. ఆ ఒక్క క్షణంలో నా హృదయానికి ఎనలేని ప్రశాంతత లభించినట్లయింది.
 


తర్వాత మేమిద్దరం సినిమాకి బయలుదేరాము. షో సమయం సాయంత్రం 5.30 నుండి 8 వరకు. మేము బైక్‌పై వెళ్తున్నాము. ఈరోజు నేను ఆరుష్‌కు చాలా ఆనుకుని, దగ్గరగా కూర్చున్నాను.
 
నా ప్రియుడితో కలిసి తిరుగుతున్న ఒక యువతిలా నా మనసుకు చాలా హాయిగా అనిపించింది. చల్లని గాలి నా జుట్టును తాకుతోంది, అతని చొక్కా సువాసన నాకు హాయినిస్తోంది.
 
థియేటర్‌కు చేరుకున్నాక ఆరుష్ బైక్ పార్క్ చేసి నా దగ్గరకు వచ్చాడు. అతను నా చేయిని తన చేతిలోకి తీసుకుని నన్ను లోపలికి తీసుకెళ్ళాడు.
 
సినిమా మొదలవడానికి ఇంకా కొంత సమయం ఉంది. అది ఏ సినిమానో, సీట్లు ఎక్కడ బుక్ చేశాడో కూడా నాకు తెలియదు.
 
నేను: "బేబీ, మన సీట్లు ఎక్కడ ఉన్నాయి?"
 
ఆరుష్: "రా, నేను చూపిస్తాను పద అమ్మ."
 
మేము థియేటర్ లోపలికి వెళ్ళాము. అతను నన్ను బాల్కనీ చివరి మూలన ఉన్న సీట్ల దగ్గరకు తీసుకెళ్ళాడు. నాకు అది బాగా నచ్చింది—అక్కడైతే మమ్మల్ని ఎవరూ వేధించరు, ఇబ్బంది పెట్టరు.
 


కొంతసేపటికి సినిమా మొదలైంది. హాల్ అంతా జనంతో నిండిపోయింది. మా పక్క సీట్లలో ఒక జంట కూర్చుని ఉంది. అదొక తీవ్రమైన రొమాంటిక్ ప్రేమకథా చిత్రం.
 
నేను: (అతని భుజానికి ఆనుకుని మెల్లగా) "ఆరుష్, ఈ సినిమా నువ్వే ఎంచుకుని బుక్ చేశావా?"
 
ఆరుష్: "అవునమ్మా, ఇది చాలా బాగుంది అంటా సినిమా, కొత్తగా రిలీజ్ అయింది."
 
సినిమాలో హీరో హీరోయిన్ల మధ్య ఆ నవరాగాలు, ప్రణయ కలహాలు, వారి సాన్నిహిత్యం, ప్రయాణాలు చూస్తుంటే నేను ఆ కథలో పూర్తిగా లీనమైపోయాను. 

నా ఊహల్లో హీరో స్థానంలో ఆరుష్, హీరోయిన్ స్థానంలో నేను కనిపిస్తున్నాము! ❤️
 
తెరపై ఒక గాఢమైన రొమాంటిక్ ముద్దు సీన్ వచ్చింది. ఆలోచించకుండానే నేను ఆరుష్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాను. ఆరుష్ మెల్లగా నా పక్కన ఉన్న జంట వైపు సైగ చేసి చూపించాడు.
 


వాళ్లిద్దరూ చీకటిలో ఒకరినొకరు కౌగిలించుకుని తీవ్రంగా ముద్దు పెట్టుకుంటున్నారు. అక్కడ వాతావరణం అంతా శృంగారభరితంగా మారిపోయింది.
 
నేను వాళ్ళ వైపు చూసి, తర్వాత ఆరుష్ కళ్ళలోకి లోతుగా చూశాను. నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. నేను ఒక దీర్ఘ నిట్టూర్పు విడిచి మళ్లీ సినిమా చూడటం మొదలుపెట్టాను.
 
ఇంటర్వెల్ కార్డ్ పడింది, హాల్లో లైట్లు వెలిగాయి. నా చేయి ఇంకా ఆరుష్ చేతిలోనే గట్టిగా బంధించబడి ఉంది.
 
ఆరుష్: (నా చెవి దగ్గర మెల్లగా గుసగుసలాడుతూ) "అమ్మా..."
 
నేను: "ఆ... ఆ..." (సిగ్గుపడుతూ గబగబా నా చేయి వదిలించుకున్నాను)
 
ఆరుష్: "నేను వాష్‌రూమ్‌కి వెళ్లి వస్తానమ్మా, నువ్వు కూడా వస్తావా?"
 
నేను: "లేదురా, నేను బాగానే ఉన్నాను. నువ్వు వెళ్లి రా."
 
ఆరుష్ వెళ్ళిన తర్వాత నేను నా డ్రెస్ సరిచేసుకుని ఫోన్ చూస్తుండగా, పక్కన కూర్చున్న ఆవిడ నన్ను పలకరించింది.
 
ఆవిడ: "ఎక్స్క్యూజ్ మీ!"
 
నేను: " ఏంటి?" (ఆమె వైపు చూస్తూ)
 
ఆవిడ: "మీరిద్దరికీ ఈ మధ్యనే కొత్తగా పెళ్ళైందా?"
 
ఆ మాట వినగానే నా కళ్ళు తేలేసాయి ?! నా గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది, శ్వాస ఆడలేదు. నేను నా కడుపున పుట్టిన కొడుకుతో వస్తే, ఈమె నన్ను అతని భార్య అనుకుంటోంది!
 
నేను: "అది... అది..." (నాకు ఏమీ అర్థం కాలేదు. నా కొడుకు అని నిజం చెప్తే, కొడుకుని తీసుకుని మూలన కూర్చుని రొమాంటిక్ సినిమా చూస్తోందని ఏమనుకుంటుందో అని భయం వేసింది)
 
అప్పుడు ఆమె భర్త అందుకుని: "ఏంటలా అడుగుతావు? వాళ్ళిద్దరినీ చూస్తే కొత్తగా పెళ్ళైన దంపతుల్లాగే ఉన్నారు. ఎలాగైతే మన ఇద్దరినీ చూస్తే ' ఆంటీ, అంకుల్ అనుకుంటారో అలా!" అని నవ్వాడు.
 
వాళ్లిద్దరూ బయటకు వెళ్తూ, ఆవిడ నా వైపు వంగి—"మీరిద్దరూ జంటగా చాలా చాలా బాగున్నారు!" అని మెచ్చుకుని వెళ్ళిపోయింది.
 
నేను ఏమీ అనలేకపోయాను, సిగ్గుతో నా ముఖం ఎర్రబడిపోయింది. అప్పుడే ఆరుష్ తిరిగి వచ్చాడు.
 
నేను: "ఆరుష్ విను... మనం ఇంటికి వెళ్ళిపోదామా?" ?
 
ఆరుష్: "ఏమైందమ్మా?"
 
నేను: "ఏమీ లేదురా... కానీ నాకు ఎందుకో ఒంట్లో బాగున్నట్లు లేదు, దయచేసి ఇంటికి పోదాం."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, సినిమా ఇంకొద్ది సేపట్లో అయిపోతుంది కదా!"
 
నేను: "ప్లీజ్ ఆరుష్..." ? (నా చేతిని అతని చేతిలో పెట్టి వేడుకున్నాను)
 
అతను కొన్ని క్షణాల పాటు నా కళ్లలోకి నిశితంగా చూశాడు. నా కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయి ఉన్నాయి, గుండె కొట్టుకుంటోంది. అతను వెంటనే లేచి నా చేయి పట్టుకుని బయటకు నడిపించాడు.
 
నేను తల వంచుకుని అతని వెంటే నడిచాను. బైక్‌పై కూర్చునే ముందు అతను నన్ను మళ్ళీ ఆందోళనగా చూశాడు. నేను అతని భుజంపై చేయి వేసి కూర్చున్నాను.
 
దారి పొడవునా మేమిద్దరం మౌనంగానే ఉన్నాము. కొంచెం దూరం వెళ్ళాక నేను ఆరుష్‌కు మరింత దగ్గరగా జరిగేసి కూర్చున్నాను.
 
నా తలను అతని వీపుపై పెట్టి, ఒక చేత్తో అతన్ని గట్టిగా హత్తుకుని, కళ్ళు మూసుకుని దీర్ఘంగా శ్వాస తీసుకున్నాను. అక్కడ ఒక ప్రశాంతత నెలకొంది.
 
ఆరుష్ నా కళ్ళలోని భావాలను, నా ప్రతి బాధను చదవగలడు, అందుకే అతను నన్ను ఎప్పుడూ దేనికీ బలవంతం చేయలేదు.
 
ఇంటికి చేరుకున్నాక నేను నేరుగా పడకగదిలోకి వెళ్ళిపోయాను. ఆరుష్ ప్రధాన తలుపు గడియ పెట్టి నా వెనకే వచ్చాడు. అతను గదిలోకి రాగానే నేను అతన్ని గట్టిగా—చాలా గట్టిగా హత్తుకున్నాను.
 


అతను కూడా నన్ను తన కౌగిట్లోకి తీసుకున్నాడు. ఆ సమయంలో గదిలో మాటలు లేవు. తర్వాత అతను నా జుట్టులో వేళ్ళు పోనిచ్చి, నా తలని కొద్దిగా వెనక్కి వంచి, నా కళ్ళలోకి ఆరాటంగా చూశాడు.
 
ఆరుష్: (మృదువుగా) "అమ్మా, నువ్వు బాగానే ఉన్నావా?"
 
నేను అవునన్నట్లుగా తల ఊపాను.
 
అతను నన్ను మళ్ళీ గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. గదిలో పూర్తి నిశ్శబ్దం... గడియారం టిక్ టిక్ శబ్దం, కిటికీలోంచి వస్తున్న చల్లని గాలి తప్ప వేరే శబ్దం లేదు.
 
ఆ ప్రశాంతత నా కొడుకు చేతుల్లో మాత్రమే నాకు లభించింది. తర్వాత మేమిద్దరం భోజనం చేయడానికి వెళ్ళాము. భోజనం పూర్తి చేసేసరికి రాత్రి 10 గంటలయింది.
 
నేను అతని గదిలోకి వెళ్లి నిశ్శబ్దంగా నిలబడి అతన్నే చూస్తూ ఉండిపోయాను. కేవలం కళ్ళ సైగలతోనే భోజనం చేయమని చెప్పాను. ఈరోజు నేను చాలా నిశ్శబ్దంగా అయిపోయాను.
 
మేమిద్దరం తిన్నాము, ఆరుష్ కూడా మౌనంగానే ఉన్నాడు. భోజనం ముగిశాక నేను ప్లేట్లను వంటగదిలో సర్దేసి వచ్చాను. ఆరుష్ తన పడకగదికి వెళ్ళాడు. నేను నైట్ డ్రెస్ మార్చుకుని అతని గదికి వెళ్ళాను.
 
తలుపు గడియ పెట్టి, మెయిన్ లైట్ ఆర్పేసి, బెడ్ లైట్ వెలిగించాను. తర్వాత అతని దుప్పటిలోకి దూరి, నా తలను అతని విశాలమైన ఛాతీపై ఆనించి పడుకున్నాను.
 


ఆరుష్ నా జుట్టును ప్రేమగా నిమురుతున్నాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత అతను నా ముఖాన్ని తన వైపు తిప్పుకుని, నా కళ్ళలోకి నిలకడగా చూశాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా..."
 
నేను: "హ్మ్మ్..."
 
ఆరుష్: "ఏమైందమ్మా? ఈరోజు ఎందుకంత నిశ్శబ్దంగా ఉన్నావు?"
 
నేను: "ఏమీ లేదే..."
 
ఆరుష్: "మనం సినిమాకి వెళ్తున్నప్పుడు నువ్వు చాలా సంతోషంగా ఉన్నావు కదా!"
 
నేను: "హ్మ్మ్..."
 
ఆరుష్: "మరి ఇప్పుడు ఎందుకిలా అయిపోయావు? నన్ను సినిమా కూడా చూడనివ్వకుండా మధ్యలోనే తీసుకొచ్చేశావు?"
 
నేను: "నాకు ఏం తెలియడం లేదు..."
 
ఆరుష్: "అమ్మా..." (నన్ను తన వైపుకు మరింత లాక్కుంటూ)
 
నేను: "ఆ... ఆరుష్..."
 
ఆరుష్: "చెప్పు."
 
నేను: "ఆ సినిమా చూస్తున్నప్పుడు... నువ్వు బయటకు వెళ్ళినప్పుడు, ఆ పక్కింటి జంట నాతో మాట్లాడారు."
 
ఆరుష్: "వాళ్లు దేని గురించి మాట్లాడారమ్మా?"
 
నేను: "నేను నోటితో చెప్పలేకపోతున్నానురా..."
 
మేమిద్దరం ఒకరి కళ్ళలోకి ఒకరం చూసుకుంటూ మాట్లాడుకుంటున్నాము. అతను నన్ను తన శరీరానికి మరింత దగ్గరగా లాక్కున్నాడు. 

ఇప్పుడు మా ఇద్దరి మధ్య అంగుళం దూరం కూడా లేదు, నా శ్వాస ఆగిపోతున్నంత పనైంది.
 
నేను: "ఆవిడ అంటోంది... మన ఇద్దరికీ ఈ మధ్యనే కొత్తగా పెళ్ళయ్యిందని!" ?


 
ఆరుష్: "ఏంటి??"
 
నేను: "అవునురా... ఏం చెప్పాలో నాకు తోచలేదు. చాలా కంగారు పడ్డాను."
 
ఆరుష్: "అవునా..."
 
నేను: "మనల్ని చూసిన వాళ్ళు కొత్తగా పెళ్ళైన దంపతులు అనుకుంటారని ఆమె భర్త కూడా అన్నాడు! వెళ్తూ వెళ్తూ ఆవిడ 'మీరిద్దరూ జంటగా చాలా బాగున్నారు' అని మెచ్చుకుంది..."
 
ఆ మాట వినగానే ఆరుష్ మనసులోనే నవ్వుకున్నాడు. ☺️
 
ఆరుష్: "అందుకేనా నువ్వు అంత నిశ్శబ్దంగా అయిపోయి నన్ను అక్కడి నుండి ఇంటికి తీసుకొచ్చేసింది?"
 
నేను: "అయితే ఏం చేయాలో చెప్పు ఆరుష్? నాకు ఏమీ అర్థం కావడం లేదు. అసలు ఇదంతా ఏం జరుగుతోంది? మనమిద్దరం ఎక్కడికి వెళ్ళినా అందరూ మనల్ని చూసి ఇదే మాట అంటున్నారు!
 
నాకు చాలా ఇబ్బందిగా, వింతగా అనిపిస్తోంది... నువ్వు నా కడుపున పుట్టిన కొడుకువి కదా...? మరి వీళ్ళందరూ ఎందుకలా అంటున్నారు?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నువ్వు చాలా అందంగా ఉంటావు. రోజురోజుకి ఇంకా యవ్వనంగా కనిపిస్తున్నావు. అందరూ నిన్ను ఆ విషయమే పొగుడుతున్నారు...
 
కాకపోతే వాళ్ళు చెప్పే పద్ధతి కొంచెం భిన్నంగా ఉంది, అంతే!"
 
నేను: "అయినా అలా ఎలా ..."
 
ఆరుష్: "అయినా... వాళ్లు అన్నంత మాత్రాన మనమిద్దరం భార్యాభర్తలం అయిపోతామా ఏంటి?"
 
నేను: "ఆరుష్ ఏదేదో మాట్లాడకు... నేను నీ అమ్మని!"
 
ఆరుష్: "నాకు తెలుసమ్మా... నువ్వు మంచి అమ్మవి, అందమైన అమ్మవి, నా ముద్దుల అమ్మవి... ఈ ప్రపంచంలోనే అత్యుత్తమమైన వ్యక్తివి!"
 
నేను: "ఆరుష్... అంతేనా...?" ? (నాకు సిగ్గు ముంచెత్తింది)
 
అప్పుడు అతను వెలుగుతున్న ఆ బెడ్ లైట్ ని కూడా ఆర్పేసి, చీకటిలో నా దగ్గరికి వచ్చి, తన పెదాలను నా పెదవులపై ఉంచాడు. నేను పరవశంతో కళ్ళు మూసుకున్నాను.
 


అతను నెమ్మదిగా నా పెదాలను తన పెదవుల మధ్య నొక్కి, అత్యంత గాఢంగా ముద్దుపెట్టుకున్నాడు.
 
ఆ మధురమైన కౌగిలిలో, అతని వెచ్చని చేతుల్లో నేను ఒదిగిపోయి ప్రశాంతంగా నిద్రలోకి జారుకున్నాను...

[Sunnysunnysunny]

ఉదయం 6 గంటలకు నా కళ్ళు గబగబా తెరుచుకున్నాయి. ఆరుష్ ఇంకా నన్ను విడిచి వెళ్ళలేదు. రాత్రంతా అతని వెచ్చని కౌగిలిలో ముడుచుకుని పడుకున్నాను.
 
ఇప్పుడు కూడా నా తల అతని ఛాతీపై ఆనించి ఉంది, అతను గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. అతని నెమ్మది శ్వాస శబ్దం వింటూ, నా హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయింది.


 
తర్వాత నేను నెమ్మదిగా అతని ఛాతీ మీద నుండి తల తీసి, చీర సర్దుకుని స్నానానికి వెళ్ళాను. 

స్నానం చేసి తాజాగా బయటకు వచ్చినప్పుడు, అతనితో ఉన్నప్పుడు ప్రతి ఉదయం నాకు కలిగే ప్రశాంతత లాంటిది నా హృదయంలో కొలువుదీరింది.
 
నేను వంటగదిలోకి వెళ్లి అల్పాహారం తయారు చేయడం మొదలుపెట్టాను.
 
"ఆరుష్... ఆరుష్!" (నేను వంటగదిలో నుంచే ప్రేమతో నిండిన చిన్న పట్టుదలతో అతన్ని లేపే ప్రయత్నం చేస్తున్నాను).
 
ఈ అబ్బాయికి కాలేజీ మూసివేసినప్పటి నుండి ఉదయాన్నే లేవాలనే ఆలోచన కూడా రావడం లేదు. నిద్రలో చాలా ముద్దుగా కనిపిస్తాడు, కానీ ప్రతిరోజూ ఇదే నాటకం!
 
తర్వాత నేనే వెళ్లి అతన్ని నిద్రలేపాను. అతని బుగ్గ మీద మెల్లగా ముద్దుపెట్టి స్నానానికి పంపించాను. అప్పటికే నేను మా ఇద్దరి కోసం కాఫీ తయారు చేశాను. దాని సువాసన వంటగది అంతా నిండిపోయింది.
 
అతను స్నానం చేసి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, మేమిద్దరం అల్పాహారం చేశాము. కాఫీ తాగుతూ అతను ప్రతాప్‌కి ఫోన్ చేశాడు. నేను అతని పక్కనే కూర్చుని వింటున్నాను. అసలు ఏం జరుగుతోందోనని నా హృదయంలో కొంచెం కంగారుగా ఉంది.
 
ఆరుష్: "హలో నాన్నా, గుడ్ మార్నింగ్."
 
ప్రతాప్: "గుడ్ మార్నింగ్ రా."
 
ఆరుష్: "నాన్నా, పని ఎలా జరుగుతోంది? ఎప్పుడు వస్తున్నారు?"
 
ప్రతాప్: "రేపు మధ్యాహ్నం 12 గంటలకల్లా వస్తాను. జాన్వి ఎక్కడ?"
 
ఆరుష్: "ఇక్కడే ఉంది నాన్నా, మేమిద్దరం బ్రేక్‌ఫాస్ట్ చేస్తున్నాము. మాట్లాడతారా?"
 


(నేను ఆరుష్ వైపు చూస్తూ వద్దని తల ఊపాను, నా కళ్ళతోనే అతన్ని వద్దని ఒప్పించాను)
 
ప్రతాప్: "వద్దులే రా, నాకు ఇప్పుడు సమయం లేదు. తర్వాత మాట్లాడతాను. నువ్వు జాగ్రత్తగా ఉండు, బై."
 
ఆరుష్: "బై నాన్నా, మీరు కూడా జాగ్రత్త."
 
నేను: "మీ నాన్న ఏం చెప్పారు?"
 
ఆరుష్: "రేపు మధ్యాహ్నం 12 గంటలకల్లా వస్తానన్నారు."
 
నేను: "హ్మ్... లే, ఇక లేవరా. ఇంట్లో చాలా పని ఉంది."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను ఒకసారి బయటకు వెళ్లి వస్తాను."
 
నేను: "ఎక్కడికి?" ? (నేను కొద్దిగా అనుమానంగా అడిగాను)
 
ఆరుష్: "కొద్దిసేపు మా ఫ్రెండ్ ఇంటికి వెళ్లి వస్తానమ్మా."
 
నేను: "సరే, కానీ త్వరగా రా. నాకు మళ్లీ ఫోన్ చేసే పరిస్థితి తేకు, సరేనా? లేకపోతే నేను కంగారు పడతాను."
 
ఆరుష్: "సరే, బై."
 
అని చెప్పి బయటకు వెళ్ళిపోయాడు. నేను కాసేపు దూరం నుంచే అతన్నే చూస్తూ ఉండి, తర్వాత లోపలికి వచ్చాను. 

అతను లేకపోవడంతో ఇల్లంతా నిర్మానుష్యంగా అనిపించింది.
 
నా పనుల్లో నిమగ్నమయ్యాను – ఇల్లు శుభ్రం చేశాను, వంట కూడా చేశాను. తర్వాత మా అమ్మకు ఫోన్ చేసి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాను.
 
కొన్ని రోజుల తర్వాత నేను, ఆరుష్ అక్కడికి వస్తున్నామని వాళ్లకు చెప్పాను. ఇది విని అమ్మ చాలా సంతోషపడింది. ఆమె సంతోషపు స్వరం విని నా హృదయం కూడా ఆనందంతో ఉప్పొంగింది.
 
అమ్మతో మాట్లాడుతున్నప్పుడు నేను సమయం కూడా గమనించలేదు. అప్పటికే దాదాపు ఒంటి గంట అవుతోంది, కానీ ఆరుష్ ఇంకా రాలేదు.
 
ఫోన్‌లో మాట్లాడుతూనే పదే పదే గడియారం వైపే చూస్తున్నాను. నా గుండెలో ఆందోళన పెరుగుతోంది – వీడు ఎక్కడ ఉండిపోయాడు?
 
అప్పుడు డోర్‌బెల్ మోగింది. నేను వెళ్లి తలుపు తెరిస్తే అక్కడ ఆరుష్ ఉన్నాడు. అలసిపోయినా నవ్వుతూ కనిపించాడు.
 
నేను: "నువ్వు బయటకు వెళ్ళినప్పుడల్లా ఇంటికి ఎందుకు అంత ఆలస్యంగా వస్తావు?" (కోపంగా కానీ ప్రేమగా అన్నాను)
 
ఆరుష్: "అమ్మా, కొంచెం ఆలస్యమైంది అంతే."
 
నేను: "కొంచెం ఆలస్యమా? ఆరుష్ గారూ, బయటకు వెళ్లి నాలుగు గంటలైంది!" (నడుము మీద చేయి వేసుకుని అన్నాను)
 
ఆరుష్: "సారీ అమ్మా... పద, నాకు ఇప్పుడు చాలా ఆకలిగా ఉంది. నీ కోపపు మాటలతో నా కడుపు నిండదుగా!"
 
నేను: "నువ్వు నిజంగా నన్ను ఏదో ఒకరోజు చంపేస్తావురా" (చిన్నగా నవ్వుతూ అన్నాను).
 
ఆరుష్: "సరేలే... ఇప్పుడు వెళ్లి తిందాం పద."
 
తిన్న తర్వాత మేమిద్దరం హాలులో కూర్చున్నాం. నాకు ఇప్పుడు సంతోషంగానే ఉంది, కానీ తర్వాత ఏం జరుగుతుందో తెలియని ఏదో ఆందోళన నా గుండెల్లో మెదులుతోంది.
 
నేను: "నాన్న, సాయంత్రం నాతో పాటు మార్కెట్‌కి వస్తావా?"
 
ఆరుష్: "అలాగే, అమ్మ" (ప్రేమగా చూస్తూ అన్నాడు).
 
నేను: "సరే నువ్వు కూర్చో, నేను పక్కింటి ఆంటీ వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్లి వస్తాను."
 
ఆరుష్: "అమ్మా త్వరగా రా, ఆలస్యం చేయకు. మళ్లీ నిన్ను పదే పదే పిలవడం నీకు ఇష్టం ఉండదు కదా!" (నవ్వుతూ అన్నాడు)
 
ఇది విని నేను ఆరుష్‌ను సరదాగా కొట్టడానికి అతని వైపు వెళ్ళాను. కానీ నా కాలు జారి కింద పడబోతుండగా అతను నన్ను పట్టుకున్నాడు. 

అతని బలమైన చేతుల్లో నా గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.


 
నేను: "థ్యాంక్స్ రా, లేకపోతే ఇప్పటికి నా తల పగిలిపోయేది" (రొప్పుతూ అన్నాను).
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నిన్ను అలా పడిపోనిస్తానా? నేను ఉండగా నీకు చిన్న గీత కూడా పడనివ్వను" (నా నడుము పట్టుకుని, అతని కళ్ళలో గాఢమైన ప్రేమ, రక్షణ భావంతో అన్నాడు).
 
నేను: "నేను ఇక వెళ్తాను."
 
ఆరుష్: "ఇలాగే వెళ్ళిపోతావా?"
 
నేను: "ఏమంటున్నావు?"
 
అతను నన్ను తన దగ్గరికి లాక్కుని నా పెదవులపై ముద్దు పెట్టాడు. ఆ ముద్దు ఎంత మృదువుగా, గాఢంగా ఉందంటే నా శరీరం మొత్తం వణికిపోయింది.
 


నేను: "ఆరుష్... వదులు, నేను వెళ్లి వస్తాను" (సిగ్గుపడుతూ అన్నాను).
 
తర్వాత నేను బయలుదేరి పక్కింటికి వెళ్ళాను. ఇటు ఇంట్లో టీవీ చూస్తూ ఆరుష్ నిద్రపోయాడు.
కొద్దిసేపటి తర్వాత నేను ఇంటికి వచ్చి చూసేసరికి ఆరుష్ ఇంకా నిద్రపోతూనే ఉన్నాడు.
 
అతని అమాయకపు ముఖం చూసి నా మనసు కరిగిపోయింది. అతన్ని లేపకుండా టీవీ చూస్తూ కూర్చున్నాను. సాయంత్రం అయ్యాక ఆరుష్ లేచి స్నానానికి వెళ్ళాడు.
 
నేను కూడా కొంచెం మేకప్ వేసుకుని, మంచి డ్రెస్ వేసుకుని సిద్ధమయ్యాను.ఆరుష్ కోసం కాఫీ చేశాను. కాఫీ తాగుతూ మేమిద్దరం కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకున్నాము.
 
అతని గొంతులోని ఆ ప్రేమను చూసి నన్ను నేను ఆపుకోలేకపోయాను. ఆ తర్వాత మేమిద్దరం మార్కెట్‌కి వెళ్ళాము.
 
నేను కూరగాయలు కొంటుంటే, అతను సంచి పట్టుకుని నా వెంటే నడుస్తున్నాడు. మార్కెట్‌లోని ఆ జనసమూహంలో కూడా అతని కళ్ళు నా మీదే ఉన్నాయి.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఇక్కడ అందరి దగ్గరా కూరగాయలు ఒకేలా ఉన్నాయి, నీకు నచ్చిన చోట తీసుకోరాదా?"
 
నేను: "నోరు మూయ్... వాళ్లు ఎలాంటి కూరగాయలు ఇస్తున్నారో నీకేం తెలుసు?"


 
ఆ తర్వాత నేను అతన్ని అవి ఇవి అని  చాలా దూరం తిప్పాను. పాపం ఆరుష్ అలసిపోయాడు కానీ నవ్వుతూనే ఉన్నాడు. నన్ను చూడగానే అతని కళ్ళు ప్రేమతో మెరిసిపోతున్నాయి.
 
రాత్రి సమయం కావడంతో మేము ఇంటికి బయలుదేరాము. బైక్‌పై వెనుక కూర్చుని ఆలోచిస్తున్నాను... ఈరోజు మార్కెట్‌లో ఎంతమంది అందమైన అమ్మాయిలు ఉన్నా, ఆరుష్ ఒక్కరి వైపు కూడా చూడలేదు.
 
అతని దృష్టి అంతా నా మీదే ఉంది. ఈ ఆలోచన రాగానే నా ముఖంపై చిరునవ్వు విరిసింది. 

నా హృదయంలో ఒక వెచ్చని భావన వ్యాపించింది – ఇతను నా కొడుకు, నా సర్వస్వం!
 
మేము ఇంటికి చేరుకున్నాము. నేను లోపలికి వెళ్ళగా, ఆరుష్ కూరగాయల సంచితో వెనకే వచ్చాడు. 

ఆరుష్‌కి చాలా ఆకలిగా ఉండటంతో నేను త్వరగా వంట సిద్ధం చేశాను. ఇల్లంతా వంట సువాసనతో నిండిపోయింది.
 
నేను: "ఆరుష్, త్వరగా రా భోజనం చేద్దాం."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, త్వరగా పెట్టు, నాకు చాలా ఆకలిగా ఉంది."
 
మేమిద్దరం కలిసి భోజనం చేశాము. తింటూ ఎన్నో విషయాలు మాట్లాడుకున్నాము. నేను వంటగది పని పూర్తి చేసుకుని హాలులో కూర్చున్నాను. ఆరుష్ కూడా అక్కడే ఉన్నాడు.
 
అతను టీవీ ఆపివేసి, నా చేయి పట్టుకుని నన్ను పడకగదిలోకి తీసుకువెళ్ళాడు. నేను ఏమీ అనలేకపోయాను, అతని స్పర్శలోనే ఒక రకమైన ఆధిపత్యం ఉంది.
 
నేను: "ఆరుష్, అప్పుడే పడుకోవాలనుకుంటున్నావా? అంత నిద్ర వస్తోందా?"
 
ఆరుష్: "నాకు నిద్ర రావడం లేదమ్మా."
 
నేను: "అయితే... ఏమైనా మాట్లాడాలా?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను నీతో ఒకటి మాట్లాడాలి... రా."
 
ఆరుష్ మంచం మీద కూర్చోగా, నేను అతని ముందర వాలి కూర్చున్నాను. అతను నా రెండు చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
 


అతని వేళ్లు నా చేతులపై నెమ్మదిగా కదులుతుంటే, తన ప్రేమను నాకు అనుభూతి చెందిస్తున్నట్లుగా అనిపించింది.
 
నేను: "హ్మ్మ్, చెప్పు నా బంగారం... ఏం చెప్పాలనుకుంటున్నావు?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా... అది..."
 
నేను: "చెప్పురా, ఏంటి?"
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను ఎల్లప్పుడూ నీతోనే ఉండాలనుకుంటున్నాను. నువ్వు కొద్దిసేపు దూరంగా వెళ్ళినా నాకు చాలా ఒంటరిగా అనిపిస్తుంది... ఇంకా..."
 
నేను: "ఇంకా ఏంటి నాన్నా?" (అతని చేతులను ప్రేమగా నిమురుతూ అడిగాను)
 
ఆరుష్: "ఈ మధ్య నేను నిన్ను ముద్దుపెట్టుకున్నప్పుడు... నా ప్రవర్తన నీకు తప్పుగా అనిపించలేదా?"
 
నేను: "ఆరుష్, నాపై నీకున్న అమితమైన ప్రేమ అది. అందులో నాకు ఏ తప్పూ కనిపించడం లేదు."
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నేను నిన్ను చాలా ప్రేమిస్తున్నాను. ఎంతగా అంటే, దాన్ని మాటల్లో వర్ణించడం నా వల్ల కావడం లేదు."
 
నేను: "నాన్నా, నాకు తెలుసు... మన బంధం ఎంత లోతైనదో నీకు తెలుసు. నేను కూడా నిన్ను ప్రాణంగా ప్రేమిస్తున్నాను, నువ్వే నా సర్వస్వం. 

నా జీవితం నీలోనే ఉంది. అయినా, నేను నీదాన్ని అయినప్పుడు నాపై నీకే పూర్తి హక్కులు ఉంటాయి కదా!"
 
ఆరుష్: "అవునమ్మా, అది నిజమే. కానీ ......"
 
నేను ఆరుష్ చెంపపై మెల్లగా ముద్దుపెట్టాను. అతను నన్ను తన దగ్గరికి లాక్కున్నాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, మనం నానమ్మ వాళ్ళ ఇంటికి ఎప్పుడు వెళ్తున్నాం?"
 
నేను: "ఉమ్, తేదీ ఇంకా అనుకోలేదు. కొన్ని రోజుల తర్వాత బయలుదేరుదాం."
 
మేము చాలా సేపు మాట్లాడుకున్నాము. నాకు నిద్ర రావడం మొదలైంది. అలసట, ప్రశాంతత రెండూ కలిసి కళ్ళు మూతపడుతున్నాయి.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, నిద్ర వస్తోందా?"
 
నేను: "హ్మ్..."
 
అతను లేచి, నిటారుగా పడుకుని నన్ను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. ఎప్పటిలాగే, నేను ఆరుష్ ఛాతీ మీద తల పెట్టి నిద్రపోయాను. 



అతని గుండెచప్పుడు వింటూ, అతని కౌగిలిలోనే నిద్రపోవడం నాకు అలవాటైపోయింది. అదే నా అసలైన ప్రపంచం!
 
మరుసటి ఉదయం, మేమిద్దరం తయారై టీ, అల్పాహారం తీసుకున్నాము. 

ఆ తర్వాత నేను ఇంట్లో పనిలో నిమగ్నమయ్యాను, ఆరుష్ తన ల్యాప్‌టాప్‌తో కూర్చున్నాడు.
 
అప్పటికే సమయం మధ్యాహ్నం 12 గంటలు కావస్తోంది... ఈరోజు ప్రతాప్ రాబోతున్నాడు.నాలో ఏదో తెలియని ఆందోళన మొదలైంది.
 
ఏ నిమిషంలో ఏం జరుగుతుందోనని భయం. నా గుండెల్లో దడ పెరిగిపోతోంది.కొద్దిసేపటికే ప్రతాప్ వచ్చాడు. రాగానే ఆరుష్‌తో కొద్దిసేపు మాట్లాడి, స్నానానికి వెళ్ళాడు.
 
నేను అతని కోసం టీ తయారు చేయడం మొదలుపెట్టాను. భయంతో నా చేతులు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి.

స్నానం చేసి వచ్చిన ప్రతాప్, వచ్చి ఆరుష్ పక్కన కూర్చున్నాడు.
 
ప్రతాప్: "ఆరుష్, ఏంటి సంగతులు? తరువాత గురించి నీ ప్లాన్స్ ఏంటి?"
 
ఆరుష్: "నాన్నా, నాకు ఒక ఐడియా వచ్చింది. ప్రస్తుతం దాని మీదనే వర్క్ చేస్తున్నాను."
 
(నేను ప్రతాప్‌కు కాఫీ ఇచ్చి, ఆరుష్ పక్కన కూర్చుని, ముఖంపై చిరునవ్వు నటిస్తూ వాళ్ళ సంభాషణ వినడం మొదలుపెట్టాను)
 
ప్రతాప్: "మంచిది, నీకు ఏమైనా హెల్ప్ కావాలంటే నన్ను అడుగు."
 
ఆరుష్: "సరే నాన్నా."
 
అలా రెండు మూడు రోజులు మామూలుగానే గడిచాయి. నేను ప్రతి క్షణం ఆరుష్‌తోనే గడిపినప్పటికీ, నాలో భయం మాత్రం రోజురోజుకీ పెరుగుతోంది.
 
ఒకరోజు నేను వంటగదిలో పని చేసుకుంటున్నాను. ఆరుష్ ఏదో పని ఉండి బయటకు వెళ్ళాడు, సాయంత్రం వరకు రాడు.
 
సరిగ్గా అదే సమయానికి డోర్ బెల్ మోగింది. తలుపు తీసి చూడగా, చేతిలో ఒక కవరు పట్టుకుని ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.
 
వ్యక్తి: "నమస్కారం మేడమ్... ఇది ప్రతాప్ గారి ఇల్లేనా?"
 
నేను: "అవును."
 
అతను ఆ కవరు నాకు ఇచ్చి వెళ్ళిపోయాడు. నేను తలుపు మూసి, ఆ కవరును ఉత్కంఠగా చూశాను. దాని మీద ఒక ప్రముఖ నగల దుకాణం పేరు ఉంది.
 
నాకు గందరగోళంగా అనిపించింది. ప్రతాప్ పేరు మీద నగల దుకాణం నుండి ఉత్తరమా? 

దేని గురించి అయి ఉంటుంది? దాన్ని చేతిలో పట్టుకుని ఆలోచిస్తుంటే నా గుండెల్లో అశాంతి, కోపం కలగలిసి వచ్చాయి.
 
ప్రతాప్ ఏమైనా కొన్నాడా? నాకోసమా... కాదు, అది ఆడవాళ్ల నగలకు సంబంధించినది. కానీ నాకు బహుమతి ఇచ్చేంత ఉదారత అతనికి లేదు.
 
గత 5-6 ఏళ్లుగా నా రూపాయి ఖర్చు చేయని వ్యక్తి, ఇప్పుడు నాకోసం నగలు కొంటాడా? తేదీ చూస్తే అది 15 రోజుల క్రితం నాటిది!
 
అంటే... అతను నా కోసం కొని ఉంటే ఎప్పుడో ఇచ్చేవాడు. కవరు తెరిచి బిల్లు చూడగానే నాకు మైండ్ బ్లాంక్ అయింది. దాని విలువ 10.5 లక్షల రూపాయలు! ?


 
నా గుండె దడదడలాడింది. కళ్ళల్లో కోపం, తీవ్రమైన బాధ సుడులు తిరిగాయి. 

ఏం చేయాలో పాలుపోక కాసేపు నిశ్చేష్టురాలినై కూర్చుండిపోయాను.
 
చేతులు వణుకుతుంటే, వెంటనే నా స్నేహితురాలు అంజలికి ఫోన్ చేశాను. నా గొంతులో వణుకును ఆపుకోలేకపోయాను.
 
అంజలి: "హలో జాన్వి."
 
నేను: "హలో అంజు, ఒకసారి విను..."
 
అంజలి: "చెప్పు జాన్వి, ఏమైంది? గొంతు అలా ఉంది...?"
 
నేను: "నువ్వు ఇంకా ఆ బ్యాంకులోనే పనిచేస్తున్నావా?"
 
అంజలి: "లేదు జాన్వి, నేను ఆ జాబ్ వదిలేసి చాలా కాలమైంది కదా! అయినా ఇప్పుడు ఏమైంది?"
 
నేను: "నీకు అక్కడ పాత ఫ్రెండ్స్ ఎవరైనా ఉన్నారా?"
 
అంజలి: "ఉన్నారు... కానీ ఎందుకంత కంగారు పడుతున్నావు?"
 
నేను: "అంజు, నాకు త్వరగా ఒక సహాయం కావాలి."
 
అంజలి: "చెప్పు, నీకేం సహాయం కావాలన్నా చేస్తాను."
 
నేను: "ఇప్పుడే మా ఇంటికి ప్రతాప్ పేరు మీద ఒక జ్యువెలరీ షాప్ బిల్లు వచ్చింది. అది 15 రోజుల క్రితంది. 10.5 లక్షల విలువైన బంగారు లాకెట్ కొన్నట్లు ఉంది."
 
అంజలి: "ఓరి దేవుడా! 10.5 లక్షలా! కానీ అతను అకస్మాత్తుగా నీపై అంత ప్రేమ ఎందుకు కురిపిస్తున్నాడు?"
 
నేను: "అంజు, అతను అది నా కోసం కొనలేదు!"
 
అంజలి: "మరెవరి కోసం?"
 
నేను: "అతను నా కోసం కొని ఉంటే ఈపాటికే ఇచ్చేవాడు. గత 5-6 ఏళ్లుగా నాకు చిన్న వస్తువు కూడా కొనివ్వని వ్యక్తి, ఇంత ఖరీదైన హారాన్ని నాకోసం కొంటాడంటే నేను నమ్మాలా?"
 
అంజలి: "నువ్వు చెప్పేది నిజమే అనిపిస్తోంది... మరి ఇప్పుడు నేనేం చేయాలి?"
 
నేను: "నువ్వు బ్యాంకులోని నీ ఫ్రెండ్‌కి ఫోన్ చేసి, ఆ రాక్షసి (ప్రతాప్ ప్రియురాలు) మెడలో ఏమైనా కొత్త బంగారు లాకెట్ ఉందో లేదో కనుక్కో!"
 
అంజలి: "అవును సరిగ్గా సరిపోయింది! నువ్వు ఆగు, నేను వెంటనే కనుక్కుంటాను."
 
నేను: "ఇంకో విషయం... మనం దీని గురించి విచారిస్తున్నామని అతనికి అనుమానం రాకూడదు, జాగ్రత్త!"
 
అంజలి కాల్ కట్ చేసింది. నేను చేతిలో బిల్లు, ఫోన్ పట్టుకుని హాలులో అటు ఇటు తిరుగుతున్నాను. నాలో క్రోధం రగిలిపోతోంది. నేను నాతో నేనే అనుకున్నాను –
 
"ఇది గాని నిజమైతే... ఆ లంజను వదలను, ప్రతాప్‌ను అస్సలు క్షమించను!"
 
కాసేపటికి అంజలి నుండి మళ్లీ కాల్ వచ్చింది.
 
నేను: "చెప్పు అంజు, త్వరగా చెప్పు! ఏం తెలిసింది?"
 
అంజలి: (బాధాకరమైన గొంతుతో) "నువ్వు అనుమానించింది నిజమే జాన్వి... ఆమె మెడలో కొత్త బంగారు లాకెట్ ఉంది. అది సరిగ్గా 15 రోజుల క్రితమే కొన్నారట!"
 
ఆ మాట వినగానే నా కాళ్ల కింద నేల కుంగిపోయినట్లయింది. చేతిలో ఫోన్ పట్టుకుని, స్పృహ తప్పుతున్న దానిలా సోఫాలో కుప్పకూలిపోయాను. 



గుండె పగిలినట్లయింది, కళ్ళలో నీళ్లు సుడులు తిరిగాయి.
 
అంజలి: "జాన్వి.... జాన్వి... వింటున్నావా?"
 
నేను: "హ్మ్..."
 
అంజలి: "అంతగా ఆవేశపడకు. ఇంతకీ ఆరుష్ ఎక్కడ ఉన్నాడు?"
 
నేను: "అతను బయట ఉన్నాడు. నువ్వు ఫోన్ పెట్టేయ్, నాకు ఒక ముఖ్యమైన పని ఉంది."
 
అంజలి: "ఏంటి పని? జాన్వి... ఆవేశంలో ఏం చేయకు!"
 
ఆమె మాటలు పూర్తికాకముందే నేను కాల్ కట్ చేశాను. వెంటనే ఇంటికి తాళం వేసి బయటకు వచ్చేశాను.

రోడ్డుపై ఆటో కోసం తీవ్రంగా వెతకడం మొదలుపెట్టాను.
 
ఇటు అంజలి తీవ్రమైన భయంతో వణికిపోయింది. నా ఆవేదన, కోపం ఎలాంటిదో ఆమెకు బాగా తెలుసు. 

నేను ఏ తొందరపాటు నిర్ణయం తీసుకుంటానోనని భయపడి, వెంటనే ఆరుష్‌కి ఫోన్ చేసింది.
 
అంజలి: "హలో ఆరుష్, నువ్వు ప్రస్తుతం ఎక్కడున్నావురా?"
 
ఆరుష్: "ఆంటీ, నేను ఫ్రెండ్ ఇంటి దగ్గర ఉన్నాను, కొంచెం పని ఉండి వచ్చాను."
 
అంజలి: "అదంతా పక్కనబెట్టి, నువ్వు వెంటనే ఇంటికి చేరుకో!"
 
ఆరుష్: (కంగారుగా లేచి నిలబడి) "ఇంటికా? ఏమైంది ఆంటీ?"
 
అంజలి: "ఏమైందో అడక్కు, త్వరగా ఇంటికి వెళ్లు. నేను కూడా బయలుదేరుతున్నాను."
 
ఆరుష్: "ఆంటీ, అసలు ఏమైందో చెప్పండి ప్లీజ్!" (అతని గొంతులో తీవ్రమైన భయం, వణుకు)
 
అంజలి: "ఆరుష్, మీ అమ్మ ఆవేశంలో ఏదైనా తొందరపాటు నిర్ణయం తీసుకునేలా ఉంది, త్వరగా వెళ్లు!"
 
ఆరుష్: "ఏంటి??" ?
 
ఆరుష్ ఫోన్‌ను అక్కడే పడేసి, బైక్ వైపు పరుగెత్తాడు. బైక్ స్టార్ట్ చేసి అత్యంత వేగంగా ఇంటి వైపు దూసుకెళ్లాడు. 

అంజలి ఇల్లు చాలా దూరంలో ఉండటం వల్లే ఆమె ఆరుష్‌కి ఫోన్ చేసింది.
 
ఆరుష్ స్నేహితుడు ఏమైందో తెలియక వెనుక పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చినా, ఆరుష్ దేన్నీ పట్టించుకోలేదు. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
 
బైక్‌ను గాలివేగంతో నడుపుతున్నాడు. అతని మనస్సులో ఒకే ఒక ప్రార్థన – "అమ్మా, నీకు ఏమీ కాకూడదు!" ఆరుష్ మనసులోనే అనుకుంటున్నాడు –
 
"అమ్మా... నువ్వు గాని నీ ప్రాణానికి ఏదైనా హాని చేసుకుంటే, నీతో పాటు నా కథను కూడా ఇక్కడితో ముగించేస్తాను!"
 
ఇక్కడ నాకు కోపం నరనరాల్లోకి పాకింది. ఇన్ని రోజులుగా అనుభవిస్తున్న నరకం, దాచుకున్న వేదన అంతా ఒకేసారి అగ్నిపర్వతంలా బద్దలైంది. 

ఇక సహించేది లేదు... ఈరోజే దీనికి ఒక ముగింపు పలకాలి!
 
ఆటోలో కూర్చుని ఉండగా నా చేతిలో ఉన్న ఫోన్‌ను చూసి ఆవేశం ఆపుకోలేకపోయాను. 



దాన్ని ఆటో సీటుకేసి గట్టిగా కొట్టి బయటకు విసిరేసాను. నా రౌద్ర రూపాన్ని చూసి ఆటో డ్రైవర్ భయంతో వణికిపోయాడు.
 
డ్రైవర్: "మే... మేడమ్... ఏమైనా సమస్య ఉందా అండీ?"
 
నేను అతని వైపు తీవ్రమైన కోపంతో చూసి, "నువ్వు మాట్లాడకుండా త్వరగా పోనివ్వు!" అని గద్దించాను ?.

[Sunnysunnysunny]

అసలు ముందుగా, ఈ రోజు నేను ఈ దుస్థితిలో ఉండటానికి కారణమైన ఆ స్త్రీ గురించి మీకు చెబుతాను.

ఆమె పేరు శ్రావణి. ఒక పెద్ద కుటుంబానికి చెందిన అమ్మాయి. వాళ్ళ ఇంట్లో ఆరుగురు ఉంటారు:
 
·      నిర్మల: శ్రావణి తల్లి. చాలా సాధారణమైన, అమాయకత్వంతో కూడిన తెలివైన స్త్రీ. ఆమె భర్త చాలా కాలం క్రితమే చనిపోయాడు.
 
·      విక్రాంత్: శ్రావణి మామయ్య. రాజకీయాల్లో చక్రం తిప్పే ఒక పెద్ద మనిషి... నిజానికి పట్టణంలో ఒక రౌడీ/గూండా.
 
·      మమత: విక్రాంత్ భార్య. ఆమెకు ఇద్దరు కొడుకులు. వారిపై ప్రాణాలు ఇస్తుంది. అందుకే భర్త ఏ తప్పు చేసినా, తన కొడుకుల ముందు ఏమీ తెలియనట్లే నటిస్తూ సంతోషంగా ఉన్నట్లు కనిపిస్తుంది.
 
·      రాకీ: విక్రాంత్ పెద్ద కొడుకు. చాలా చెడ్డ తిరుగుబోతు, గొడవలు పడే తత్వం, అమ్మాయిలను వేధించడం ఇతని నైజం. ఇంట్లో బాగా గారాబం చేసిన అబ్బాయి కావడంతో ఎక్కడ పడితే అక్కడ తన మాటే చెల్లాలనుకుంటాడు.
 
·      కబీర్: చిన్న కొడుకు. అన్న పోలికలే వచ్చాయి. ఇద్దరూ కలిసి ప్రతీ పని చేస్తారు.
 
శ్రావణి మంచి అమ్మాయే. ఆమెకు ముందే పెళ్ళయింది, కానీ పెళ్ళయిన కొద్ది రోజులకే ఆమె భర్త ఒక ప్రమాదంలో చనిపోయాడు.
 
ఆ తర్వాత ఆమె అత్తగారింటికి తిరిగి వెళ్లకుండా తన తల్లి, మామయ్య, అత్తయ్యలతో కలిసి జీవించడం మొదలుపెట్టింది. ఇంట్లో అందరూ ఆమెను చాలా ఇష్టపడతారు.
 
ఆమె మన నగరంలో ఉండదు, ఆమె ఉండే నగరం వేరు. ఇంకొక విశేషం ఏంటంటే – వాళ్ళ ఇంట్లో అందరికీ ప్రతాప్, శ్రావణిల అక్రమ సంబంధం గురించి తెలుసు. దానితో ఎవరికీ ఎలాంటి అభ్యంతరం లేదు!
 
ఇదంతా నాకు తర్వాత తెలిసింది, కానీ ఇప్పుడే మీకు చెబుతున్నాను. ఆ సమయంలో మాత్రం నాకు ఆ అమ్మాయి గురించి ఏమీ తెలియదు.
 
తీవ్రమైన ఆవేశం...
 
నాకు తీవ్రమైన కోపం వస్తోంది. ఇన్ని రోజులుగా నేను భరిస్తూ దాచుకున్నదంతా ఇప్పుడు అగ్నిపర్వతంలా బద్దలవుతోంది. నా గుండెలో నిప్పులు రగులుతున్నాయి, నా శ్వాస వేగంగా సాగుతోంది.
 
కోపం, దుఃఖంతో నా కళ్ళు చెమ్మగిల్లుతున్నాయి. ఇక నేను దీన్ని ఎంతమాత్రమూ భరించలేను. ఈరోజే వీటన్నింటికీ ఒక ముగింపు పలకాలి!
 
నా చేతిలో ఫోన్ ఉంది. ఆటోలో కూర్చుని ఉండగానే, తీవ్రమైన ఆవేశంతో దాన్ని ఆటో సీటుకేసి గట్టిగా కొట్టి ముక్కలు చేసి బయటకు విసిరేసాను.
 


నా రౌద్ర రూపాన్ని చూసి ఆటో డ్రైవర్ నిశ్చేష్టుడయ్యాడు, భయంతో అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
 
ఆటో డ్రైవర్: "అమ్మా... మీకు ... నాకేమైనా సమస్య వస్తుందా?"
 
నేను అతని వైపు కోపంగా చూస్తూ, "నువ్వు మాట్లాడకుండా త్వరగా నడుపు!" అని గద్దించాను.
 
మరోవైపు ఆరుష్ ఇంటికి చేరుకున్నాడు. తలుపుకు డోర్ తాళం వేసి ఉంది, కానీ గడియ పెట్టలేదు. అతను అటూ ఇటూ చూసి, వెనక్కి తిరిగి తలుపును బలంగా తన్నాడు!
 
దాంతో ఆ తలుపు లోపలికి పడిపోయింది. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది, ఆందోళనతో ముఖం ఎర్రబడింది.
 
ఆరుష్ ఇంట్లోకి పరుగెత్తాడు – ముందు హాలు, తర్వాత వంటగది, పడకగదులు, బాత్రూమ్... చివరకు స్టడీ రూమ్ వరకు నన్ను పిలుస్తూ ప్రతిచోటా వెతకడం మొదలుపెట్టాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా! అమ్మా!"
 
అన్ని చోట్లా వెతికాక, అతను వెంటనే అంజలికి ఫోన్ చేశాడు.
 
అంజలి: "చెప్పు ఆరుష్, నువ్వు ఇంటికి చేరుకున్నావా?"
 
ఆరుష్: "అవును ఆంటీ, కానీ అమ్మ ఇంట్లో లేదు!"
 
అంజలి: "లేదా?... నువ్వు ప్రతిచోటా సరిగ్గా వెతికావా?"
 
ఆరుష్: "అవును ఆంటీ, అంతా వెతికాను. అమ్మ ఎక్కడా లేదు!"
 
అంజలి: "నువ్వు అక్కడే ఉండు, నేను ఇప్పుడే వస్తున్నాను!"
 
ఆరుష్ నా గురించి తీవ్రమైన ఆందోళన చెందుతున్నాడు. అతను నాకు పదే పదే ఫోన్ చేస్తున్నాడు, కానీ కాల్ ఎలా కనెక్ట్ అవుతుంది? నేను నా ఫోన్‌ను ముక్కలు చేసి పారేశాను కదా!
 
సరిగ్గా అప్పుడే అంజలి కూడా ఇంటికి చేరుకుంది.
 
అంజలి: "ఆరుష్, ఏమైంది? ఆమె ఇంకా రాలేదా?"
 
ఆరుష్: "లేదు ఆంటీ."
 
అంజలి: "నువ్వు ఆమెకు ఫోన్ చేశావా?"
 
ఆరుష్: "చాలాసార్లు ప్రయత్నించాను ఆంటీ, కానీ ఫోన్ స్విచ్ ఆఫ్ వస్తోంది. నాకు చాలా టెన్షన్‌గా ఉంది!"
 
అంజలి: "ఏమీ కాదురా, కంగారు పడకు."
 
ఆరుష్: "ఆంటీ, అసలు అమ్మ ఎందుకు ఇలా ప్రవర్తిస్తోంది? మీకు ఎలా తెలిసింది? మీరు కూడా అమ్మలాగే నా నుండి ఏదైనా దాస్తున్నారా?"
 
అంజలి: "ఆరుష్, ఇవన్నీ మాట్లాడే సమయం ఇది కాదు... నన్ను కొంచెం ఆలోచించనివ్వు!"
అంజలి ఆలోచనలో పడింది.
 
ఈలోపు నేను నేరుగా ఆటోలో బ్యాంకు వద్దకు చేరుకున్నాను. ఆటో డ్రైవర్‌కు 500 రూపాయల నోటు ఇచ్చి లోపలికి నడవసాగాను.
 
ఆటో డ్రైవర్: "మేడమ్, దయచేసి చిల్లర తీసుకోండి!"
 
కానీ ఆ మాటలు పట్టించుకునే స్థితిలో నేను లేను. తీవ్రమైన ఆవేశంతో లోపలికి వెళ్ళిపోయాను.
 
ఆటో డ్రైవర్ మనసులోనే అనుకున్నాడు – "పాపం మేడమ్‌కి ఏదో పెద్ద ఆపద లేదా ఘోరం జరిగినట్లుంది, అందుకే అంత కోపంగా ఉన్నారు!"
 
నేను నేరుగా లోపలికి వెళ్ళాను. అక్కడ ఉన్న సెక్యూరిటీ గార్డు నన్ను గుర్తుపట్టాడు.
 


గార్డు: "జాన్వి మేడమ్! ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఈరోజు ఇక్కడికి వచ్చారు?"
 
నేను: "అతను లోపలే ఉన్నాడా?"
 
గార్డు: "అయ్యో మేడమ్, సర్ కొద్దిసేపటి క్రితమే ఏదో పని మీద బయటకు వెళ్ళారు."
 
నేను: "హ్మ్."
 
ఆ తర్వాత నేను లోపలికి అడుగుపెట్టాను. నా కళ్ళు కోపంతో చుట్టూ వెతికాయి. అందరూ తమ పనుల్లో నిమగ్నమై ఉన్నారు, బయట కూడా జనాలు ఉన్నారు. బ్యాంకు అంతా చాలా సందడిగా ఉంది.
 
సరిగ్గా అప్పుడే నా కళ్ళు ఆ మంత్రగత్తె (శ్రావణి) మీద పడ్డాయి! ఆమె తన పక్కన కూర్చున్న ఆవిడతో ముచ్చట్లేడుతూ నవ్వుతోంది (నా జీవితాన్ని నాశనం చేసినందుకు తనలో తనే నవ్వుకుంటున్నట్లు అనిపించింది).
 
నేను నేరుగా ఆమె వైపు నడిచాను. అంతమందిలో నా కంటికి కనిపిస్తున్న ఏకైక వ్యక్తి ఆమె మాత్రమే! నేను వెళ్లి ఆమె ముందు నిలబడిన వ్యక్తిని పక్కకు నెట్టి, ఆమె ముందు నిలబడ్డాను. నన్ను చూసేసరికి ఆమె నిశ్చేష్టురాలైంది.
 


ఆమె కుర్చీలోంచి లేచి నిలబడింది. నా కళ్ళలోని తీవ్రమైన క్రోధాన్ని ఆమె స్పష్టంగా చూడగలిగింది (నా కళ్ళు రక్తంలా ఎర్రబడ్డాయి). నన్ను చూడగానే ఆమె శ్వాస వేగవంతమైంది.
 
నేను కోపంగా ఆమె వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.
 
చాటాక్క్క్క్...!!
 
నేను ఆమె చెంప మీద లాగి ఒక్కటి ఇచ్చాను! ఆ దెబ్బకు ఆమె పక్కకు పడిపోయింది. అందరూ నా వైపు చూడటం మొదలుపెట్టారు.
 


బ్యాంకులో ఒక్కసారిగా పూర్తి నిశ్శబ్దం నెలకొంది. కుర్చీల్లో కూర్చున్న వాళ్లు నిలబడిపోయారు. కొంతమంది స్త్రీలు ఆశ్చర్యంతో నోళ్ళు మూసుకున్నారు.
 
శ్రావణి ఏదో చెప్పబోతుంటే...
 
నేను: (ఆమె మాటను మధ్యలోనే ఆపి, కన్నీళ్లతో గట్టిగా నిలదీశాను) "నోరు మూయ్! రాత్రి 11 గంటలకు ఫోన్లు చేయడం, 'నిన్ను మిస్ అవుతున్నాను' అని సందేశాలు పంపడం,
 
అర్ధరాత్రి దొంగ సమావేశాలు జరపడం... నాకు అన్నీ తెలుసు! నేను ఎవరో నీకు తెలుసా? 15 సంవత్సరాలుగా అతని కలలను తనవిగా మార్చుకున్న స్త్రీని నేను!
 
అతని ఇంటిని నందనవనంగా తీర్చిదిద్దిన దాన్ని! అతని కొడుకును నా ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించిన దాన్ని! మరి నువ్వేంటి? వేరొకరి భర్తను లాక్కోవాలని చూస్తున్న నీచమైన దానివి!
 
నా కుటుంబాన్ని విచ్ఛిన్నం చేయడానికి నీకెంత ధైర్యం? నా జీవితంలోని సంతోషాన్ని దూరం చేయడానికి చూస్తున్నావు... నిన్ను ఇకపై ఇదంతా చేయనివ్వను!"
 
జనం గుమిగూడటం మొదలుపెట్టారు. బ్యాంకు మేనేజర్ కూడా బయటకు వచ్చాడు.
 
నేను: (మేనేజర్ వైపు కన్నీళ్లతో) "మీరందరూ ఇక్కడ కూర్చుని ఈ వింత దృశ్యాన్ని చూస్తున్నారా? ఈ స్త్రీ నా సంసారాన్ని కూల్చడానికి ప్రయత్నించింది!"
 
శ్రావణి: (ఏడుస్తూ) "దయచేసి... ఇక్కడ గొడవ చేయకండి... అందరూ చూస్తున్నారు..."
 
నేను: (తీవ్రమైన బాధతో ఆమె వైపు అడుగు వేస్తూ) "అందరూ చూడాలి! అందరికీ నీ అసలు రూపం తెలియాలి!" అని అరిచాను.
 
మరోవైపు అంజలి ఆలోచించి...
 
అంజలి: "ఆరుష్, త్వరగా రా! జాన్వి బ్యాంకుకే వెళ్ళి ఉంటుంది!"
 
ఆరుష్: "మీకెలా తెలుసు ఆంటీ?"
 
అంజలి: "అన్నీ వదిలేసి త్వరగా కారు ఎక్కు!"
 
వాళ్లిద్దరూ వేగంగా బ్యాంకుకు వచ్చారు. అక్కడ పూర్తి నిశ్శబ్దం, నా ఆక్రోశం మాత్రమే వినిపిస్తోంది. ఆరుష్ లోపలికి వచ్చి నన్ను చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు.
 
నా పరిస్థితి ఘోరంగా ఉంది – జుట్టు చెదిరిపోయి, కళ్ళ నుండి ధారగా కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి.
 
ఆరుష్: "అమ్మా!" (గట్టిగా పిలుస్తూ పరుగెత్తుకొచ్చాడు)
 
నా వైపు వచ్చి నన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. నేను కూడా అతన్ని పట్టుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టాను ?.
 


అందరూ మా ఇద్దరి వైపే చూస్తున్నారు. నేను ఏడుస్తూ, నా వేలితో ఆ లగ్జరీ షాండిలియర్ (లైట్) కింద నిలబడి ఉన్న ఆమెను చూపించాను.
 
నేను: "ఆరుష్, నన్ను నాశనం చేసి, నా అందమైన ప్రపంచాన్ని ధ్వంసం చేసిన రాక్షసి ఈమేరా!"
 
ఆరుష్ ఆ స్త్రీ వైపు అత్యంత కోపంగా చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఇక్కడ ఏం జరుగుతుందో అతనికి పూర్తి వివరాలు తెలియకపోయినా, ఒక్క విషయం మాత్రం స్పష్టంగా అర్థమైంది – అది తన తల్లి పొందుతున్న వేదన!
 
శ్రావణి ఏడుస్తూ అక్కడి నుండి లోపలి గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది. నా గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటున్నా, నా మనసులోని భారం కొంత తగ్గినట్లయి చాలా తేలికగా అనిపించింది.
 
బ్యాంక్ హెడ్: "జాన్వి గారూ, ఇదంతా ఏంటి? బ్యాంకులో ఇంత గొడవ..."
 
అంజలి: " క్షమించండి సార్, పరిస్థితి తర్వాత వివరిస్తాను..."
 
అంజలి: "ఆరుష్, జాన్విని ఇంటికి తీసుకువెళ్ళు."
 
ఆరుష్: "అందరికీ సారీ సార్..."
 
అంజలి నన్ను పట్టుకుని కారులో కూర్చోబెట్టింది. అంజలి కారు నడుపుతుండగా, ఆరుష్ నా పక్కనే కూర్చున్నాడు. నా తల ఆరుష్ భుజం మీద ఆనించి ఉంది.
 
ఎవరూ ఏమీ మాట్లాడటం లేదు. నా వెక్కి వెక్కి ఏడుపు, ఆరుష్ బరువైన శ్వాస మాత్రమే ఆ కారులో వినిపిస్తున్నాయి.
 


కానీ నాకు ఒక రహస్యం తెలియదు – నేను బ్యాంకులో ఆ శ్రావణితో గొడవపడుతున్నప్పుడు, అక్కడ నిలబడి చూస్తున్న జనంలో శ్రావణి వదిన (సోదరుడి భార్య) కూడా ఉంది!
 
ఆమె ఏదో పని మీద బ్యాంకుకు వచ్చి, జరిగినదంతా చూసి శ్రావణి అన్నయ్యకు చెప్పింది. మరోవైపు మేము అక్కడి నుండి ఇంటికి బయలుదేరగానే, శ్రావణి ప్రతాప్‌కు ఫోన్ చేసి జరిగిన రచ్చ అంతా ఏడుస్తూ చెప్పేసింది.
 
మేము ఇంటికి చేరుకున్నాము. హాలులోని సోఫాలో కూర్చున్నాము. కొంతసేపు అక్కడ శ్మశాన నిశ్శబ్దం నెలకొంది. అప్పుడు ఆరుష్ లేచి వంటగదిలోకి వెళ్లి రెండు గ్లాసుల నీళ్లు తెచ్చాడు.
 
ఒక గ్లాసు అంజలికి, మరొకటి నాకు ఇచ్చాడు. నేను అతని కళ్లలోకి చూస్తూ ఉండిపోయాను. అతని లోపల ఎలాంటి తుఫాను రేగుతుందో నాకు మాత్రమే తెలుసు –
 
కోపం, బాధ, ప్రేమ కలగలిసిన అపరిమితమైన ఆవేశం! నేను గ్లాసులో సగం నీళ్లు తాగి మిగిలినవి ఆరుష్‌కు ఇచ్చాను. అతను నా పక్కన కూర్చుని నేను మిగిల్చిన నీళ్లను తాగాడు.
 
ఆరుష్: "అమ్మా, ఇప్పుడు నాకు అంతా చెప్పు."
 
నేను ఏమీ మాట్లాడలేక అతని వైపే చూస్తూ ఉండిపోయాను.
 
అంజలి: "జాన్వి, ఇక దాచకు... ఆరుష్‌కు నిజం అంతా చెప్పేయ్."
 
నేను ఒక పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచాను. అతని చేయి నా చేతిలోకి తీసుకుని, నిజం చెప్పడం మొదలుపెట్టాను.
 
నేను: "ఆరుష్... ఈ విషయం నువ్వు చిన్న పిల్లాడిగా ఉన్నప్పుడు మొదలైంది. ఈరోజు నేను ఎవరితో అయితే గొడవపడ్డానో...
 
నీ మాటల్లో చెప్పాలంటే మీ నాన్నగారి ప్రియురాలు! అంటే వాళ్లిద్దరూ అక్రమ సంబంధంలో ఉన్నారు."
 
ఆరుష్: "ఏంటి??" ? (అతను ఆఘాతంతో ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడ్డాడు)
 
నేను అతని చేయి పట్టుకుని మళ్ళీ కూర్చోబెట్టాను.
 
నేను: "ఆరుష్, దయచేసి విను నాన్నా..." (నా కళ్ళ నుండి కన్నీళ్లు కారుతుండగా) "కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం అంజలి బ్యాంకులో పనిచేస్తున్నప్పుడు ఈ విషయం నా దృష్టికి తెచ్చింది.
 
కానీ అప్పుడు నేను నమ్మలేదు. మీ నాన్నగారు అలాంటి పని ఎప్పటికీ చేయరని నా గుడ్డి నమ్మకం! కానీ ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా విషయాలు ముదరడం మొదలయ్యాయి. నాకు అనుమానం రావడం స్టార్ట్ అయింది.
 
ఆయన ఇంట్లో ఉండకపోవడం, రాత్రిపూట ఆలస్యంగా రావడం, ఫోన్ కాల్స్‌తో బిజీగా ఉండటం—ఇవన్నీ ఎక్కువైపోయాయి. పైగా మీ నాన్నగారు నాకు దూరమవ్వడం మొదలుపెట్టారు,
 
నా మీద ఏమాత్రం శ్రద్ధ లేకుండా పోయింది. ఏదో ఒకరోజు అంతా సర్దుకుంటుందని నేను మౌనంగా భరించాను. కానీ నన్ను పూర్తిగా పక్కన పెట్టేశారని గ్రహించలేకపోయాను ?.


 
నేను దీని గురించి మీ నాన్నతో మాట్లాడటానికి ప్రయత్నించినప్పుడల్లా ఆయన దాన్ని దాటవేసేవారు."
"ఆ రోజు... నీ పుట్టినరోజున కూడా ఆ ఆడది మన ఇంటికి వచ్చింది. మీ నాన్న ఆమెతోనే మునిగి తేలాడు.
 
ఆ తర్వాత నేను ఆయన్ని నిలదీస్తే, నా మీద అబద్ధపు ప్రమాణం కూడా చేశాడు! ఇక ఈ రోజు నాకు ఆఖరి ఆధారం దొరికింది..."
 
(నేను ఆ బంగారు లాకెట్టు బిల్లును ఆరుష్‌కు ఇచ్చాను. అతను దాన్ని నిశితంగా చూశాడు)
 
ఆరుష్: "అమ్మా... ఆయన నీకు ఎప్పుడైనా ఇంత ఖరీదైనది ఇచ్చాడా?"
 
నేను: "లేదురా... ఈ 5-6 సంవత్సరాలలో మీ నాన్న నాకు ఒక్క చిన్న బహుమతి కూడా ఇవ్వలేదు. అలాంటిది ఇంత ఖరీదైనది ఇచ్చే ప్రసక్తే లేదు!"
 
ఆరుష్: "అయితే ఇది ఎవరికి కొన్నాడు?"
 
నేను: "ఆ ఆడదానికే కొనిచ్చాడు! ఈ రోజు ఈ బిల్లు మన ఇంటికి రాకపోయి ఉంటే నాకు ఈ నిజం తెలిసేదే కాదు. పైగా నీకు పరీక్షలు ఉన్నాయి, నిన్ను ఒత్తిడికి గురిచేయడం ఇష్టం లేక ఇన్నాళ్లూ దాచాను."
 
ఆరుష్: "అమ్మా... నువ్వు ఇన్ని సంవత్సరాలుగా ఇదంతా నీలోనే దాచుకుని కుమిలిపోయావా? ? ఎవరికీ తెలియనివ్వలేదా?"
 
నేను అతన్ని గట్టిగా కౌగిలించుకుని బిగ్గరగా ఏడవడం మొదలుపెట్టాను ?. అంజలి కూడా అక్కడ ఉందనే విషయాన్నే నేను మరచిపోయాను.
 


ఆరుష్: "అమ్మా, జరిగింది చాలా తప్పు! నాన్న ఇలా చేసి ఉండకూడదు. దీనికి నేను అతనితో ఖచ్చితంగా సమాధానం చెప్పిస్తాను!"
 
అలా చెబుతూనే... ఆరుష్ తీవ్రమైన ఆవేశంతో తన చేతిలో ఉన్న గాజు గ్లాసును పిడికిలితో గట్టిగా నొక్కి పగలగొట్టాడు! నేనూ, అంజలి భయంతో వణికిపోయాము ?.
 
వె వెంటనే అతని చేతి నుండి రక్తం ధారగా కారడం మొదలైంది. ఆ రక్తాన్ని చూసి నాకు స్పృహ తప్పుతున్నంత పనైంది.
 
నేను వెంటనే లేచి అతని కాళ్ళ దగ్గర కూర్చుని, నా చీర కొంగుతో అతని చేతి గాయాన్ని గట్టిగా కప్పాను.
 
అంజలి: "ఆరుష్! నీకేమైనా పిచ్చి పట్టిందా? ఎంత కోపమైతే మాత్రం ఇలా చేస్తావా?"
 
నేను: "అంజలి, ఫస్ట్ ఎయిడ్ బాక్స్ పైన ఉంది, త్వరగా పట్టుకురా!"
 
నేను అతని వైపే చూస్తూ రక్తస్రావాన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను. నా నోటివెంట మాటలు రావడం లేదు, ఆరుష్ కూడా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు. అతను కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తున్నాడు,
 
అతని కళ్ళలో రగిలే క్రోధం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. నా బాధను చూసి అతని గుండె పగిలిపోతోందని నాకు అర్థమైంది. అంజలి ప్రథమ చికిత్స పెట్టెను తీసుకువచ్చింది.
 
నేను: "అంజు, వంటగదిలోంచి నీళ్లు తీసుకురా, రక్తాన్ని శుభ్రం చేయాలి."
 
ఆమె నీళ్లు తెచ్చింది. అంజలి, నేను కలిసి అతని చేతిని శుభ్రం చేసి కట్టు కట్టాము. ఆరుష్ ఒక్కసారి కూడా మా వైపు చూడలేదు, శూన్యంలోకి చూస్తూనే ఉన్నాడు.
 


అంజలి: "ఆరుష్, ఇటు చూడు!" ?
 
ఆరుష్: "హ్మ్."
 
అంజలి: "నీకు అంత కోపం వచ్చి నిన్ను నువ్వే గాయపరుచుకుంటే ఏం వస్తుందిరా? బాధపడేది నువ్వే... పోనీ నీ సంగతి దేవుడెరుగు, నిన్ను ఇలా చూసి జాన్వి ఎంత నరకం అనుభవిస్తుందో ఆలోచించావా?"
 
ఆరుష్: "ఆంటీ! మరి అమ్మ అనుభవించిన బాధ సంగతేంటి?? ఇన్నేళ్లుగా ఆమె ఆ నరకాన్ని మౌనంగా భరించింది! ఇది తెలిశాక కూడా నేను ముడుచుకుని కూర్చోవాలా? చెప్పండి ఆంటీ!"
 
అంజలి: "అయితే ఇప్పుడు నీకేం కావాలి?"
 
ఆరుష్: "ఆంటీ, నాన్న చేసింది అక్షరాలా తప్పు! ముందు నేను ఆయన్ని నిలదీసి సమాధానం రాబడతాను, ఆ తర్వాత ఏం చేయాలో చూస్తాను!"
 
నేను మౌనంగా వింటూ ఉండిపోయాను, మాట్లాడే శక్తి నాలో పూర్తిగా నశించింది.
 
ఆరుష్: "అమ్మా!!" (అతను ఒక్కసారిగా లేచి గట్టిగా అరిచాడు)
 
"ఇదంతా నాకు ముందే ఎందుకు చెప్పలేదు?? నువ్వు నాకు అన్నీ ముందే చెప్పి ఉంటే ఏం చేయాలో నేను ఆలోచించేవాడిని కదా!
 
అమ్మా, ఇదంతా నా దగ్గర దాచి నువ్వు కూడా పెద్ద తప్పు చేశావు... ఇన్ని సంవత్సరాలు ఈ విషయాన్ని నా దగ్గర దాచావంటే నేను జీర్ణించుకోలేకపోతున్నాను!
 
నేను అడిగినప్పుడల్లా నువ్వు విషయాన్ని ఎందుకు దాటవేశావు? చెప్పు అమ్మా! చెప్పు!!" (అతను పిచ్చివాడిలా అరిచాడు).
 
అతని ఆక్రోశానికి నేను పూర్తిగా వణికిపోయాను. నాకు చాలా భయమేసింది, గుండె మళ్ళీ వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. ఏమీ మాట్లాడలేక కళ్ళవెంట నీళ్ళు కారుతుండగా ఉండిపోయాను.
 
నేను దీనంగా అంజలి వైపు చూడగా, ఆమె "నువ్వు ఆగు, నేను మాట్లాడతాను" అని సైగ చేసింది.
అంజలి ఆరుష్ దగ్గరకు వెళ్లి, అతన్ని శాంతంగా కూర్చోబెట్టి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టింది.
 


అంజలి: "ఆరుష్, దయచేసి ముందు ప్రశాంతంగా ఉండురా."
 
ఆరుష్: "ఏంటి ఆంటీ ప్రశాంతంగా ఉండేది? నాన్న ద్రోహం చేశాడు సరే... కానీ అమ్మ నా దగ్గర ఎందుకు దాచింది?"
 
అంజలి: "అవును, ఆమె నీకు చెప్పకుండా తప్పు చేసిందని నేను ఒప్పుకుంటున్నాను, కానీ..."
 
ఆరుష్: (మధ్యలోనే అడ్డుపడుతూ) "ఆమె నాతో ప్రతీ చిన్న విషయాన్ని పంచుకుంటుంది కదా! అలాంటిది ఇంత పెద్ద నిజాన్ని నా నుండి ఎలా దాచగలిగింది?
 
ఇది తెలిసి నాకు ఎంత బాధగా ఉంటుందో ఆమె ఆలోచించలేదా??" ఆరుష్ ఆవేశంలో ఏమీ వినే స్థితిలో లేడు!
 

I HOPE EVERYONE WILL RESPOND AND SUPPORT FOR ORIGINAL UNKNOWN PERSON 

[Sunnysunnysunny]

it has become so easy for people to run their mouths recklessly. One ought to have at least a shred of shame; it is clearly evident that you lack it. You aren't paying me a salary to write stories here. 

You read the story but act like a useless person—never once leaving a like or a comment; what is one supposed to say to people like you? You just read and walk away. 

if There was a slight delay due to my personal work, and even if you didn't like that, I suppose that’s when the 'man' inside you suddenly remembers to surface. 

I am telling you: please stay away from my stories, you worthless scumbag. Entertaining low-life idiots like you is not my job. I hope I never see any trace of you in my stories again, you piece of trash.


@sarith ......I have already faced similar situations through personal messages and emails, but if this keeps happening repeatedly, I won't be able to handle it either; if possible, please hide or delete my stories.

[Sunnysunnysunny]

ముందుగా, ఈ కథ అసలు నాది కాదు. ఇది అనువాదమో లేక వేరొకరి కథా అనేది నాకు నిజాయితీగా తెలియదు. నాకు దీని గురించి ఆంగ్లంలో చాలా చిన్న గమనికలు, వాటితో పాటు తగిన చిత్రాల లింకులు మాత్రమే అందుతాయి.


ఆ నోట్స్ ఆధారంగా, నాకు తెలిసిన పరిమిత సమాచారాన్ని, ఆలోచనలను తీసుకుని, కథ ప్రకారం అన్నింటినీ సరైన క్రమంలో అమర్చి, ఏవైనా తప్పులుంటే సరిదిద్ది, పోస్ట్ చేస్తాను. 

నేను ఈ కథను ఎన్నడూ నాదిగా చెప్పుకోలేదు, అదే కారణంతో దీనిని నా వ్యక్తిగత కథల/సంతకం కథల జాబితాలో కూడా చేర్చలేదు. నేను నా వంతుగా ఒక చిన్న సహాయం అందించడానికి మాత్రమే ప్రయత్నిస్తున్నాను.

అప్‌డేట్‌ల విషయానికి వస్తే, నేను నా ఇతర కథలను నిర్వహించే విధంగా ఈ కథను నిర్వహించడం లేదు. నాకు ఈ కథను పంపిన వ్యక్తి నుండి అవసరమైన కంటెంట్ మరియు స్పందన అందిన తర్వాత మాత్రమే నేను కొనసాగించగలను లేదా అప్‌డేట్‌ను పోస్ట్ చేయగలను. ఈ విషయాన్ని నేను ఇంతకు ముందే కూడా ప్రస్తావించాను.

నమస్కారం అజ్ఞాత గారూ, నిజం చెప్పాలంటే మీరు ఎవరో, ఈ కథతో మీకు ఎలా సంబంధం ఉందో నాకు తెలియదు. వీలైతే, దయచేసి ఒక్కసారి నాకు సమాధానం ఇవ్వండి, అప్పుడు నేను పరిస్థితిని స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోగలను. మీరు అలా చేస్తే నేను చాలా కృతజ్ఞుడనై ఉంటాను.

[Sunnysunnysunny]

Hi Sunny,

First of all, thank you. You’ve been writing so beautifully that, honestly, even I never expected to feel this connected to what you were writing. Every time I read the parts you’ve shared so far, it genuinely felt like I was being taken back to a different chapter of my own life. At times, it didn’t even feel like I was simply reading a story — it felt like I was quietly revisiting memories that I had left somewhere in the past.

I had already shared quite a bit of information with you earlier, and if you’re comfortable, I would genuinely appreciate it if you could write about those parts too. At the same time, if you’re feeling uncomfortable here because of other people, the situation around you, or for any other reason, please don’t feel obligated to continue publicly. You can stop. I truly won’t take it personally, and I won’t feel bad about it.

But even if you decide not to continue it here, I have one small request. If possible, please write at least the parts that are relevant to me and share them with me privately. I would really, genuinely like to have the complete story of the past that I had shared with you.

And please don’t hesitate because of the time or effort involved. I completely understand that writing something like this takes time and emotional effort. If there is a reasonable amount for the time you spend writing it, I am absolutely okay with compensating you for that. I’m not saying this to put any pressure on you — I simply want you to know that I value the effort you are putting into it, and I’m willing to respect that effort.

I’m actually not someone who usually reads stories or follows this kind of content. A few months ago, one of my teammates mentioned that people sometimes share real-life incidents through stories. For some reason, that made me curious. I started wondering whether there might be even one story that had something that felt close to my own life. So I began browsing and searching with a few key points connected to things I had experienced.

That’s when I came across your Ammatho Aparichitha Bandham. I genuinely loved it. There was something about the way you wrote it — the emotions, the details, and the way the past slowly unfolded — that stayed with me. It felt unexpectedly familiar, and I found myself wanting to know more.

When you recently said that you were thinking of stopping the story, I honestly didn’t expect my own reaction. I realized how emotionally invested I had become. I suddenly felt this strong need to know how the story would end. I never thought I would become this attached to a story, especially because I’m not someone who normally reads these things, but somehow your writing made me feel that way.

Over the years, I’ve also become much more comfortable with Hindi than Telugu. It had been a very long time since I properly read Telugu, so initially I wasn’t even sure how easily I would follow everything. But with your writing, somehow, that never became a problem. I just kept reading.

Also, I had sent you the last three short notes, and I noticed that I haven’t received a response yet. If you’re busy with work or have other things going on, please don’t worry about it at all. I completely understand. Whenever you get some time and feel comfortable, please just go through them and write whenever you’re able to. There is absolutely no urgency from my side.

Most importantly, I genuinely don’t want you to feel troubled, pressured, or uncomfortable because of me. If continuing this is creating any difficulty for you, please don’t do it simply because you know how much I want to read it. I would never want my curiosity or emotional connection to become a burden for you.

But if you can, please write at least the parts you feel comfortable sharing — even if it is only for me. Because somewhere along the way, this became more than just a story for me. It feels like I’m reading a part of my own past through someone else’s words. In a strange way, it feels as though someone has taken scattered memories, emotions, and moments from the past and turned them into a book that I never knew existed.
That is why I would really like to read it till the end — not simply because I’m curious about what happens next, but because I want to understand the entire journey, the emotions behind it, and how all those pieces eventually come together.

So, if continuing it publicly isn’t possible or doesn’t feel right for you, I completely understand. But if you’re willing, please write whatever you can, at your convenience, at least for me. Take your time, especially if you’re occupied with work. I’ll be happy to wait.

Thank you again, Sunny. And genuinely, thank you for writing it the way you did. You probably don’t realize how much it meant to me, but reading it brought back feelings and memories I hadn’t revisited in a very long time.


I would really love to have the rest of that story — even if it exists only as something you write and share with me.

Hi,

First of all, thank you so much for trusting me enough to share such a deeply personal part of your past with me. I truly appreciate the honesty and openness with which you shared everything. I know that talking about certain memories, emotions, and people from the past is not always easy, so the fact that you trusted me with those details genuinely means a lot to me.

And please don’t worry about the money part at all. I don’t want any money from you, not even a single rupee. For me, this was never about money or compensation. 

You trusted me with something that is very personal to you, and I simply want to respect that trust. I would rather write it because I feel that your story deserves to be written properly, with the emotions and details that made it meaningful to you.

I’m also really glad to know that my writing made you feel connected to those memories. Honestly, that is one of the most meaningful things anyone can tell a writer. Knowing that while reading my words, you could revisit a part of your own past is something I will genuinely remember.

So yes, I understand what you’re asking for. I will write the parts you shared with me, including the things that are relevant to you, in the way that feels right and comfortable for both of us. I don’t want to rush it just for the sake of finishing it. I want to give those memories the time and attention they deserve.

If continuing it publicly becomes difficult for any reason, I’m completely okay with keeping the parts that concern you private. Once I complete them, I can send the document to you personally through Telegram or email, whichever is more convenient for you. That way, you can have the complete version with you without worrying about what happens publicly.

And regarding the last three notes you sent me, I’m sorry I haven’t responded yet. Please don’t take the silence the wrong way. It isn’t because I ignored them or didn’t value what you shared. 

I’ve just had a few things going on, and I wanted to read them properly rather than reply in a hurry. I’ll definitely go through them when I get some time and respond thoughtfully.

Also, I have to tell you something — when I first started writing, I never imagined that someone who doesn’t normally read stories would become this emotionally connected to something I wrote. The fact that you found my story while searching for something that might resemble your own experiences makes this feel even more special to me.

You came to my story looking for something familiar, and somewhere along the way, the story seems to have found a place in your own memories. I think that is a beautiful thing about stories — sometimes they give words to feelings that we thought we had already forgotten.

So please don’t worry. I heard what you said, and I understand how much this means to you. I’ll write it for you, at my own pace, and I’ll share it with you privately once I have it ready.

And you really don’t have to feel guilty about asking me. I don’t see your request as a burden at all. If anything, knowing that someone is waiting to read what I write gives me another reason to finish it properly.

Thank you once again — not just for reading my story, but for trusting me with your own.
Take care, and please be patient with me. I’ll make sure the story reaches you.

but posting here and people blaming me it's very difficult for me as well. I’ll write it for you and I’ll share it with you privately once I have it ready.