[maitripatel]

આ અપડેટ પણ સરસ છે પરંતુ હવે પેસીંગ થોડુ પાસ કરો મેડમ

પેસીંગ એટલે???

ના સમજી......

[maitripatel]

આ અપડેટ પણ સરસ છે પરંતુ હવે પેસીંગ થોડુ પાસ કરો મેડમ

શું હું નીચે મુજબ નું સમજુ?

"આ અપડેટ પણ સરસ છે હવે ગતિ (પેસીંગ ) ફાસ્ટ (પાસ) કરો મેડમ."

?????

[maitripatel]

ખુબ સરસ અપડેટ છે. હવે સજેસનની વાત કરુ તો હુ આવા ફોન્ટ રંગની જ વાત કરતો હતો. સફેદ બેકગ્રાઉન્ડ સાથે મર્જ થઈ જાય છે અને વાર્તા વાંચવામાં આંખો ખેંચાઈ છે બની શકે તો બ્લેક, ભુરો, રાખોડી જેવા કલર નો ઉપયોગ કરો.

આપની વાત સાચી છે અને હું પ્રયત્ન પણ કરું છું કે લાઈટ કલર ની ઉપયોગ નાં કરું.

મારી દ્રષ્ટીએ જે કલર મેં વાપર્યો છે તે લાઈટ નથી અને વાચવા માં કોઈ તકલીફ પડે તેમ નથી.

છતાં પણ તમને તકલીફ પડી તે બદલ ક્ષમા પણ મને લાગે છે કે તે કલર માં કોઈ પ્રોબ્લેમ નથી.


આભાર

[maitripatel]

બિલ્કુલ સ્ટોરી થોડી ફાસ્ટ મુવ કરે તે રીત થોડું ટાઈપો થઈ ગયું હતું. બની શકે તો દરેક અપડેટ પર એકાદ એરોટિક સીન લખવો એવુ મારું મંતવ્ય છે. કેમકે આપણે કદાચ 1 વીક થી મયુરી અને બાબા ના સિન પર જ છીએ સ્ટોરી ની નાયિકા પુજા છે તો ફરી એ સ્ટોરી તરફ આગળ વધી શકાય તેમ છે.
બાકી જેવી લેખકની મરજી. હુ મારી રીડિંગ આદત પ્રમાણે ફક્ત સલાહ આપી શકું 

આપની કોમેન્ટ બદલ ધન્યવાદ.


દરેક એપિસોડ ને કામુક બનાવવા થોડું મુશ્કેલ થશે, અને તે કદાચ શક્ય નથી. જી આપની વાત સાચી છે કે છેલ્લા ૨ હપ્તા થી આપને મયુરી અને બાબાની આસપાસ જ ફરીએ છીએ છતાં પટ મેં પૂજા ને એક એપિસોડે માં ઉમેરી લીધેલી છે કદાચ આપને યાદ નહિ હોય. બીજું કે હવે વાર્તા માં થોડા વળાંકો તો આવવા ના જ અને તે જરૂરી પણ છે થોડા નવા પત્રો સાથે મનોરંજન મેળવવું પડશે તોજ વાર્તા ને લંબાઈ આપી શકાશે. પૂજા જ માત્ર આ વાર્તા ની હિરોઈન નથી તે એક પારતા છે મૂળ વાર્તા બાબાજી ની છે. એન વાર્તા તેની આસપાસ જ ફરશે. કોઈ પણ ફિલ્મ માં કે વાર્તા માં ફક્ત હીરો અને હિરોઈન પુરતું સીમિત નથી રહેતું તેમાં વિલન કોમેડીયન અને બીજા નાના ઘણા પાત્રો નો સમાવેશ થઇ ને ફિલ્મ પૂરી થાય છે.

કોઈ પણ લેખક/લેખિકા કોઈ એક વ્યક્તિ ની પસંદ નાં પસંદ પર આધારિત રહી શકે નહિ. અને જો એવુજ હોય તો મારા થી શક્ય બની શકે તેમ નથી. મારી પાસે વાર્તા નાં પ્લોટ્સ પહેલે થી લખેલા છે અને તે પ્લોટ મુજબ જ શબ્દો થી વાર્તા ને ગૂંથાય છે.

રહી વાત ઝડપ ની તે શક્ય બની શકે છે પણ સ્લો સીડકશન માં માનું છું અને તેવી વાર્તાઓ મને ગમે છે આથી સ્વાભાવિક છે દરેક વખતે સેક્સ હોવું જરૂરી નથી પણ પછીના સેક્સ સીન માટે ની ભૂમિકા હોય છે જે બનાવી જરૂરી છે. સીધે સીધું કોઈ ને પણ નથી ગમતું. ક્યારેક ક્યારેક X લેખન XXX કરવા વધુ ઉત્તેજના આપે છે.


હું માનું છું કે મેં મારા વિચારો વ્યક્ત કર્યા છે જે આપને આગળ સહાયક થઇ શકશે.


આભાર દોસ્ત આપના અતુલ્ય વિચારો પ્રગટ કરવા માટે અને આશા રાખું છું કે આમજ આગળ પણ આપના વિચારો વ્યક્ત કરતા રહેશો.

[maitripatel]

ચાલો દોસ્તો વાર્તા માં આગળ વધીએ...........

[maitripatel]

બીજા દિવસે સવારે, બાબાજી રોજની જેમ સવારે 4 વાગ્યે ઉઠ્યા. તેમણે સ્નાન કર્યું, પ્રાર્થના કરી અને મંદિરમાં આવતા ભક્તોને પ્રસાદ વહેંચવાનું શરૂ કર્યું. સવારની ઠંડી હવામાં ધૂપની સુગંધ ફેલાઈ રહી હતી.

ત્યારે જ, સફેદ સ્કૂલ શર્ટ અને વાદળી સ્કર્ટ પહેરેલી રિચા દેખાઈ. તેનો ગુલાબી ચહેરો, લાંબા કાળા વાળ અને નવી ખીલેલી યુવાની તરત જ બાબાજીના હૃદયને ખીલવી દીધું. સદભાગ્યે, તે સમયે મંદિરમાં અને આજુ-બાજુ બીજું કોઈ નહોતું.
 
રિચા નજીક ગઈ, બાબાજીને પ્રણામ કર્યા અને તેમના પગ સ્પર્શ્યા. તેના વાળ ઘૂંટણ સુધી નીચે ઢળ્યા. મૈત્રી દ્વારા રચિત.
 
બાબાજીએ પ્રેમથી તેના ખભાને પકડીને તેને ઉપર ઉઠાવી. પછી, તેના નાજુક ચહેરાને બંને હાથથી પકડીને, તેના કપાળને સ્પર્શ કરતા કહ્યું, "ખુશ રહો, દીકરી... હંમેશા ખુશ રહો."
 
રિચાએ શરમાતા કહ્યું, "બાબાજી... મારી પરીક્ષાઓ આજથી શરૂ થઈ રહી છે. તેથી જ હું તમારા અને ભગવાનના આશીર્વાદ લેવા આવી છું."
 
બાબાજી હસ્યા,
 
"મારા આશીર્વાદ હંમેશા તમારી સાથે જ છે, દીકરી. આ લે... પ્રસાદ."
 
તેમણે એક કેળું ઉપાડ્યું અને તેના હાથમાં મૂક્યું. કેળું જોઈને રિચાના હોઠ પર એક અનોખું, શરમાળ સ્મિત દેખાયું. સંપાદિકા ફનલવર છે.
 
બાબાજીએ પૂછ્યું, "શું થયું? તમે કેમ હસે છે?"
 
રિચાએ માથું નમાવ્યું અને કહ્યું, "સાહેબ... કંઈ નહીં... બસ એમ જ... અચ્છા બાબાજી, હવે હું જાઉં. અને હા... હું 3 વાગ્યે આવીશ... ટ્યુશન માટે."
 
બાબાજીએ માથું હલાવ્યું, "હા, મને યાદ છે. જા... અને સારી રીતે પરીક્ષા આપજે અંદ સરસ લખજે બેટી. અરે, એક મિનીટ..."
 
તેમણે પાછળ ફરીને મંદિરમાં પડેલી પેન ઉપાડી.
 
"તું આ પેનથી પરીક્ષા આપજે. મારા આશીર્વાદ તારી સાથે રહેશે."
 
આટલું કહીને, બાબાજીએ પેન રિચાના સફેદ શર્ટના ખિસ્સામાં મૂકવાનું શરૂ કર્યું. બીજા હાથથી, તેમણે ખિસ્સાની ધાર પકડી અને ધીમે ધીમે પેન અંદર ખસેડી.
 
તેમની આંગળીઓ ઇરાદાપૂર્વક રિચાના ઉભરતા સ્તનોના નરમ, ભરાવદાર માંસ સામે ઘર્ષણ પેદા કર્યું. પેનનો છેડો સીધો તેના ઉભા સ્તનની ડીંટડી પર ટક્યો. બાબાજીએ હળવો દબાણ કર્યો અને તેને વધુ અંદર ધકેલી દીધો, જાણે કે જાણી જોઈને તેના સંવેદનશીલ સ્થાનને સ્પર્શ કરી રહ્યો હોય.
 
રિચાના શ્વાસ અચાનક ઝડપી થયા. તેની આંખોને ગુલાબી તડકો લાગી ગયો. તેના આખા શરીરમાં એક વિચિત્ર ગરમી ફેલાઈ ગઈ. બાબાજીનો ગરમ હાથ તેની છાતી પર અને પેન તેના સ્તનની ડીંટડી પર ઘસતી હતી... તે બોલી શકતી ન હતી. તેના હોઠ થોડા ફાટી ગયા, અને તેના શ્વાસ લેવામાં તકલીફ થવા લાગી.
 
બાબાજીએ હળવેથી પોતાનો હાથ દૂર કર્યો અને સ્મિત સાથે કહ્યું, "જા, દીકરી... ભગવાન તને આશીર્વાદ આપે." નિર્માત્રી મૈત્રી પટેલ છે.
 
રિચા ઝડપથી પાછળ ફરી અને ગભરાટ ની મારી લગભગ મંદિરની બહાર દોડી ગઈ. જતી વખતે તેના ભરાવદાર, નાજુક નિતંબો થરકી ને હલતા હતા. બાબાજીએ તેને જોયું, તેના હોઠ પર સંતોષ અને ભૂખ્યું સ્મિત હતું.
 
નાસ્તો અને થોડો આરામ કર્યા પછી, 11 વાગ્યા હતા. મયુરીના આવવાનો સમય થઈ ગયો હતો.
 
મયુરીના વિચારથી બાબાજીનો લોડો ફરી ધબક્યો. તેણે પોતાનો ધોતી બાજુ પર ખસકાવી અને પોતાનો, ગરમ લંડ બહાર કાઢ્યો. અને આંખો બંધ કરીને, તે ગઈકાલની યાદોમાં ખોવાઈ ગયો. મયુરીના ભારે, તરબૂચ જેવા સ્તનો, મધ અને દૂધથી ચીકણી સ્તનની ડીંટી, તેના મોંમાંથી નીકળતા કર્કશ અવાજો...
 
તે જોરશોરથી હસ્તમૈથુન કરવા લાગ્યો. એટલામાં જ બહારથી મયુરીનો મીઠો, થોડો ગભરાયેલો અવાજ આવ્યો,
 
"બાબાજી જી... બાબાજી જી... તમે ક્યાં છો?"
 
******************************************.

જોડાયેલા રહો.....

મૈત્રી પટેલ.

[maitripatel]

બાબાજીએ મનમાં એક દુષ્ટ યોજના બનાવી દીધી. તેણે પોતાનું ધોતી સંપૂર્ણપણે બાજુ પર ખેંચી લીધું, જેનાથી તેનું જાડું, અડધું ટટ્ટાર લંડ આખો ખુલ્લો થઇ ગયો અને થનગનવા લાગ્યો. પછી તે સૂઈ ગયો, આંખો બંધ કરી અને ઊંઘવાનો ડોળ કર્યો. તેના હૃદયમાં એક રોમાંચક અપેક્ષા ભરાઈ ગઈ: મયુરી ક્યારે આવશે અને તે શું કરશે?

થોડી વાર પછી, દરવાજો ખટખટાવ્યો. જ્યારે કોઈ જવાબ ન મળ્યો, ત્યારે મયુરી ધીમે ધીમે દરવાજો ખોલીને અંદર પ્રવેશી ગઈ. ઓરડો ઘોર અંધારો હતો, ફક્ત ખૂણામાં એક નાના દીવાનો પ્રકાશ સળગી રહ્યો હતો. મૈત્રી રચિત વાર્તા.
 
મયુરીએ બાબાજીને પલંગ પર પડેલા જોયા. તે થોડીવાર ત્યાં ઉભી રહી, પછી આગળ વધી અને ધીમેથી બૂમ પાડી,
 
"બાબાજી... જાગો..."
 
પરંતુ તેને કોઈ જવાબ ન મળ્યો. તે થોડી વધુ નજીક આવી અને પલંગની ધાર પર બેઠી. તેણે બાબાજીનો ખભા પર હાથ મુક્યો અને તેમને હળવેથી હલાવ્યા.
 
પછી તેનો હાથ અચાનક થંભી ગયો. તેની નજર બાબાજીના ખુલ્લા લોડા પર પડી.
 
મયુરીના ગરમ હાથ તરત જ બરફ જેવા ઠંડા થઈ ગયા. તેની આંગળીઓ ધ્રૂજવા લાગી. તેના નખ બાબાજીના ખભામાં ખોદાઈ ગયા. તેના શ્વાસ ભારે અને ઝડપી બન્યા. ગઈકાલની યાદો, બાબાજીના મોઢામાં તેના સ્તનો, તેમના દૂધની ચીકણીપણું, તેમની આંગળીઓનો દબાણ, બધું જ તેના મસ્તીષ્ક માં ફરી વળ્યું, એક ઝડપી ફિલ્મ ની જેમ.
 
બાબાજીએ મયુરીના નખનો ઘા અનુભવ્યો અને ધીમે ધીમે આંખો ખોલી.
 
મયુરી, હજુ પણ તેના ખભાને પકડીને, તેની આંખોમાં, તેના જાડા, શિરાવાળા (ટોપો) લંડ તરફ જોતી રહી. લોડાનું અડધું ટટ્ટાર માથું તેને આમંત્રણ આપી રહ્યું હોય તેવું લાગતું હતું.
 
બાબાજીએ નાટકીય આશ્ચર્ય સાથે કહ્યું,
 
"અરે મયુરી... તું.... ક્યારે...આવી...?" મૈત્રી નું નિર્માણ.
 
મયુરીએ ઝડપથી તેનો હાથ છોડી દીધો અને ઊભી થઇ ગઈ. બાબાજીએ હળવેથી તેના લોડા ને ઢાંક્યો, ઓશિકા નો સહારો લીધો, અને અડધું સૂઈને સ્મિત વેર્યું.
 
આજે, મયુરીએ પીળો સ્લીવલેસ સૂટ પહેર્યો હતો. ઉપરથી તેના ભારે સ્તનો ચુસ્તપણે દબાવી ને સમાવ્યા હતા, અને નીચેનો ચુસ્ત પાયજામા તેના ભરેલા કુલ્હા અને જાંઘોનો આકાર સ્પષ્ટ રીતે પ્રકાશિત કરતો હતો, ઉભરી આવતો હતો. જેવી તે ઉભી થઇ ત્યાં જ તેનો દુપટ્ટો નીચે સરકી ગયો. તેણે તેને ઉપાડવાનો કોઈ પ્રયાસ કર્યો નહીં. છુપાવવા માટે હવે શું બાકી હતું? ગઈકાલે, આ જ બાબાજીએ તેના સ્તનો ચૂસીને ચાવ્યા હતા. અને જે મઝા આપી હતી તે તેના મન પર ઘેરી અસર તો કરી જ ગયેલી અને હવે પાછી તેજ સ્થિતિ બની રહી હતી. અત્યારે આ સળગતો લંડ તેની સામે જોતો ઉભો થઇ રહ્યો હતો. ભલે ને બાબાજી એ તેના લોડા ને ઢાંકેલો રાખ્યો હોય પણ મયુરી ની આંખો માં તે લંદ બીલકુલ નાગો જ હતો.
 
બાબાજીએ તેનો ઠંડો, ધ્રૂજતો હાથ પકડીને તેને ફરીથી પલંગ પર બેસાડી.
 
"આવ... બેસ."
 
પછી, કોઈ પણ પ્રસ્તાવના વિના, તેણે સીધું જ પૂછી નાખ્યું,
 
"હવે મને કહે... ગઈ રાત્રે શું થયું તમારા બંને વચ્ચે?" સંપાદિકા ફનલવર.
 
મયુરીને આ અચાનક પ્રશ્નની અપેક્ષા નહોતી. તેનો ચહેરો લાલ થઈ ગયો. તેણે શરમથી માથું ઝુકાવ્યું. પણ કઈ બોલી નહિ.
 
બાબાજીએ નરમ પણ જિજ્ઞાસાભર્યા અવાજમાં કહ્યું,
 
"ગઈ રાત્રે, મેં ગોપાલને ખૂબ જ સ્પષ્ટ રીતે સમજાવ્યું હતું. અને મને ખાતરી છે કે તેણે કોઈ ભૂલ કરી નહિ હોય," બાબાજીએ મયુરીને વિસ્વાસ અને આશ્વાસન આપતા કહ્યું.
 
મયુરીનો ચહેરો વધુ લાલ થઈ રહ્યો હતો. તેની છાતી ઝડપથી ધબકતી હતી.
 
બાબાજી નજીક ગયા, તેનો હાથ હાથ માં લીધો અને પૂછ્યું,
 
"હવે મને જલ્દી કહે... તેણે શું કર્યું? શું મારા સમજાવટની તેના પર કોઈ અસર થઈ?" રચયિતા મૈત્રી પટેલ.
 
મયુરી લાંબા સમય સુધી નીચે જોઈ રહી. પછી ધીમેથી, એક સૂસવાટામાં, તેણીએ કહ્યું,
 
"હા, બાબાજી... તમારા સમજાવટની અસર થઈ... તેના પર... અને મારા પર પણ. તમારી વાત સાંભળીને... મેં ગઈકાલે રાત્રે ગોપાલને કોઈ પણ વાંધો ઉઠાવ્યા વિના મારી નજીક આવવા દીધો..."
 
*********************************************.....................


આજે અહી સુધી જ દોસ્તો.

બાકી આપની કોમેન્ટ્સ આવે પછી.........

ત્યાં સુધી મૈત્રી પટેલ તરફ થી જય ભારત.

[maitripatel]

આગળ ના અપડેટ્સ આપની કૉમેન્ટ્સ ની રાહ જોઈ રહ્યા છે.

[maitripatel]

ચાલો દોસ્તો વાર્તા માં આગળ વધીએ.

[maitripatel]

મને ખબર છે કે કાલે મોટાભાગના લોકોને રજા હશે. અને તે ભાઈ-બહેનના પ્રેમ અને રક્ષણ માટે સમર્પિત દિવસ પણ છે. 

કેટલાક લોકો પાસે સમય નહીં હોય, અને કેટલાક તેમની રજાઓ ઉજવવામાં વ્યસ્ત હશે. તેથી, આ પ્રકારની સાઇટની મુલાકાત લેવાની શક્યતા ઓછી છે. 

તેમ છતાં, હું વાર્તાનો આગળનો ભાગ અહીં રજૂ કરી રહી છું. મને આશા છે કે તમે તેને વાંચશો અને સમય મળશે ત્યારે તમારા વિચારો શેર કરશો.


આભાર મિત્રો. 

બધાને રક્ષાબંધનની શુભકામનાઓ.

[maitripatel]

બાબાજીએ મયુરીનો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો, તેને હળવેથી સ્નેહ આપતા, અને નરમ અવાજમાં કહ્યું,

"મને બધું આરામ થી કહે, પ્રિય મયુરી... શું થયું હતું? શરમાવાનું નહિ. હવે આપણી વચ્ચે કોઈ રહસ્ય નથી. તું જે કંઈ કહેશે તે આપણી વચ્ચે જ રહેશે. તું તો જાણે જ છે કે હું ફક્ત તારા પરિવારનું ભલું ઇચ્છું છું, અને તમારા બંને વચ્ચે પડેલી શારીરિક ખીણ ને પુરાવા ની કોશિશ કરું છું, અને બીજું, કોઈ આપણી વચ્ચે આવી કોઈ વાત થઇ છે તેવી કંઈ શંકા પણ નહીં કરે. મને તારી શુભેચ્છક અને હિતેચ્છુ માની ને બધું જ કહે મયુરી." મૈત્રી રચિત વાર્તા.
 
મયુરીએ ઊંડો, ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેનો ચહેરો હજુ પણ લાલ હતો. તે થોડીવાર ચૂપ રહી, પછી ધીમે ધીમે બોલવા લાગી,
 
"ગઈ રાત્રે... મેં રિચાને ખવડાવ્યું અને વહેલા સૂવા મોકલી દીધી, કારણ કે આજે તેની પરીક્ષા હતી. જ્યારે ગોપાલ આવ્યો, ત્યારે મેં તેને ખવડાવ્યું. ખાધા પછી, તે કપડા બદલી ને અને મારી પાસે આવ્યો..."
 
મયુરી ફરી અટકી ગઈ. તેની આંગળીઓ તેની સાડીના પલ્લુને ચુસ્તપણે પકડી રહી હતી.
 
બાબાજીએ ધીમેથી પૂછ્યું, "હા... મને કહો... આગળ શું થયું? કોઈ પણ ખચકાટ વિના મને બધું કહો."
 
તેનો લોડો ફરીથી ટટ્ટાર અને ગર્જના કરતો થઈ ગયો હતો. તે તેના ધોતીની અંદર ઊછળ-કુદ કરતો હતો.
 
મયુરીએ શરમાળ, પણ ઉત્સાહિત અવાજમાં આગળ કહ્યું,
 
"પછી... તેણે મને પ્રેમથી આડી પાડી ને સુવડાવી. તેણે મારું બ્લાઉઝ ખોલ્યું... અને બ્રા પર મારા સ્તનોને ચુંબન કરવાનું શરૂ કર્યું."
 
બાબાજીએ તેના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને કહ્યું, "પ્રિય, આ સ્તનો શું છે? તમારી ભાષામાં કહો, 'બોબલ'. ઠીક છે!"
 
બાબાજીએ જોયું કે આ બધું કહેતી વખતે મયુરી ફરીથી ભારે શ્વાસ લેવા લાગી હતી. તેની છાતી ઉપર-નીચે થઈ રહી હતી.
 
મયુરીએ આગળ કહ્યું,
 
"પછી તેણે મારી બ્રા ઉતારી... અને મારા જીવનમાં પહેલી વાર, તેણે ફક્ત પાંચ મિનિટ સુધી મારા બોબલાને ચુંબન કર્યું, ચૂસ્યા અને હલકા હલકા દબાવ્યા. તેણે પહેલાં ક્યારેય આવું કર્યું ન હતું. કદાચ... તે તમે એમને આપેલું જ્ઞાન હતું... હે ને, બાબાજી?"
 
મયુરીની આંખોમાં કૃતજ્ઞતા અને શરમનું મિશ્રણ હતું.
 
બાબાજીએ હસીને માથું હલાવ્યું, “હા… મેં તેને થોડી વાતો સમજાવી હતી. અને તે જરૂરી પણ હતું. મેં તેને ગઈકાલે જે કર્યું તે કરવાનું કહેલું. મને લાગે છે કે મેં સાચું અને બરાબર કર્યું, ખરું ને?” મૈત્રી નું નિર્માણ છે.
 
મયુરી વધુ શરમાઈ ગઈ અને બોલી, “હા,”
 
“તેણે મારા સ્તનોમાં મધ પણ લગાવ્યું… અને ચાટી બોબલા પર નું મધ ચાટ્યું…”
 
બાબાજીની તોફાની મગજ ભડકી ગયું. તેણે સ્મિત સાથે પૂછ્યું, “ઠીક છે… તો હવે મને કહે, ગોપાલે તને વધુ સારી રીતે ચૂસ્યા… કે મેં ગઈકાલે તને વધુ સારી રીતે ચુસેલી?”
 
મયુરીનો આખો ચહેરો, ગરદન અને કાન લાલ થઈ ગયા. ધ્રૂજતા હોઠ સાથે, તેણીએ ફક્ત એટલું જ કહ્યું,
 
“ગુરુ સમક્ષ શિષ્યનું શું મૂલ્ય છે, બાબાજીજી…”
 
બાબાજી પોતાના વખાણ સાંભળીને ખૂબ ખુશ થયા. તેમની આંખો વિજયથી ચમકી ગઈ.
 
તેમણે આગળ કહ્યું, “અને પછી… શું થયું? પ્રિય”
 
મયુરીએ માથું નમાવ્યું અને ખૂબ જ નીચા અવાજે કહ્યું,
 
"જ્યારે તે મારા બોબ્લા ચૂસી રહ્યો હતો... મારો એક હાથ... તે જગ્યા પર હતો... અને હું તેને જોરશોરથી ઘસી રહી હતી..."
 
બાબાજીએ જાણી જોઈને સ્પષ્ટ શબ્દોનો ઉપયોગ કર્યો,
 
"તે જગ્યાનો અર્થ શું... તારી ચૂત પર? મયુરી, કોઈ પણ શરમ વગર બોલતી રહે.મેં તને પહેલા પણ કહેલું છે, આપણી બંને ની વાત છે અને આવી વાતો નાગી ભાષા માં જ થાય."
 
મયુરીએ શરમમાં આંખો બંધ કરી અને હકાર માં માથું હલાવ્યું.
 
"અને પછી... હું જોર જોર થી ચૂત પર ઘસવા ને કારણે ત્યાં જ પરાકાષ્ઠાએ પહોંચી ગઈ...અને મારી ચૂત માં થી રસ વહેવા લાગ્યો. પણ મારી તરસ હજુ છીપાઈ ન હતી. મને અંદર થી ભૂખ લાએલી હતી મારે કઈક વધારે જોઈતું હતું. મેં તેને મારા ઉપર ખેંચીને બાકીનું કામ પૂરું કરવાનો પ્રયાસ કરતાં જ... તે અચાનક ઊભો થયો અને બહાર નીકળી ગયો. મને આશ્ચર્ય થયું કે તે ક્યાં ગયો, મને આવી સ્થિતિમાં છોડીને. થોડી વાર પછી, અર્ધ નગ્ન, હું પણ બહાર ગઈ અને તેને સોફા પર સૂતો જોયો."
 
મયુરીનો અવાજ નિરાશા અને ભૂખ બંનેથી ભરેલો હતો. ફનલવર દ્વારા એડિટેડ.
 
"હું તેનું વર્તન સમજી શકી નહીં... તેણે મને સંપૂર્ણપણે સંતુષ્ટ ન કરી કે પોતાને પણ સંતુષ્ટ ન કર્યો. એવું કંઈક જે તેણે ક્યારેય કર્યું નથી... શું કોઈ આવું કરે ભ’ઈ? ચો....દ....યા વિના..." તેણીએ ધીમેથી " ચોદયા" શબ્દ ઉચ્ચાર્યો, પણ તે બાબાજીના કાન માં જઈ જ પડ્યો.
 
બાબાજીએ ગુપ્ત રીતે ગોપાલની સહનશક્તિની પ્રશંસા કરી. "સાલો... માદરચોદ... તેં સારું નિયંત્રણ જાળવી રાખ્યું છે. રિચાનો લોભ અપાર છે. ગોપાલે તેની પુત્રીની ચૂતની સરખામણીમાં તેની પત્નીની ચૂતની કિંમત નહોતી રાખી. તેણે મારા આ લંડ માટે બધું છોડી દીધું."
 
પછી તેણે મયુરીને આશ્વાસન આપતા કહ્યું,
 
"જુઓ, મયુરી... ચિંતા ના કર. તેણે પોતાની મેળે ઘણું બધું કર્યું, એવું કંઈક જે તેણે પહેલાં ક્યારેય કર્યું નથી. તે થાકી ગયો હશે. જો તે થોડી વધુ મહેનત કરી હોત, તો તે કદાચ છોડી ને બહાર જતો નાં રહ્યો હોત... અથવા કદાચ આ એવી ક્રિયા હતી કે જે સામાન્ય લોકો કરતા નથી, તેથી તેને શરમ આવી હશે. તેણે વિચાર્યું હશે કે તું શું વિચારીશ આ ક્રિયા બાબતે. તેના ઘણા કારણો હોઈ શકે છે. પરંતુ તેણે આટલું બધું કર્યું, અને તે ભવિષ્યમાં વધુ સારું કરશે." તેણે મયુરીની જાંઘો પર હાથ ફેરવતા કહ્યું.
 
****************************************************...............................


જોડાયેલા રહેજો આગળ ઘણું છે.

Maitri Patel.

[maitripatel]

મયુરીએ શરમ અને નિરાશાથી ભરેલા અવાજમાં કહ્યું,

"હું... હું શું કરી શકત, બાબાજી...?" કથાકાર મૈત્રી છે.
 
બાબાજીએ હળવેથી તેનો હાથ દબાવ્યો અને શાંત પણ કામુક સ્વરમાં કહ્યું,
 
"શું મારે તને આ કહેવું જોઈએ? મારે તને બળું શીખવાડવાનું હોય? ઠીક છે... જો મારે જ તને શિખવાડવાનું હોય તો સાંભળ. તમે તેનો લંડ તારા મોંમાં લઈને તેને રોકી શકી હોત."
 
બાબાજીના બેશરમ અને સ્પષ્ટ શબ્દોથી મયુરી સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. તેની આંખો પહોળી થઈ ગઈ, અને તે એક ક્ષણ માટે અવાચક રહી ગઈ.
 
બાબાજીએ આગળ સમજાવ્યું,
 
"જો, મયુરી... સેક્સ માં હંમેશા બંને પક્ષોને સમાન આનંદ મળવો જોઈએ. તને તારો આનંદ મળ્યો, તારી ચૂત સાથે રમી ને પણ તે તેને કંઈ આપ્યું નહીં. કદાચ તેથી જ તે ગુસ્સે થઈ ગયો હશે અને ચાલ્યો ગયો હશે."
 
મયુરીએ ધ્રૂજતા અવાજમાં કહ્યું,
 
"પણ... પણ બાબાજી... મેં આ પહેલાં આવું ક્યારેય કર્યું નથી... મને ખબર નથી કે આ કેવી રીતે કરવું..."
 
બાબાજી હસ્યા. તેની આંખો તોફાન અને વાસનાથી ભરેલી હતી.
 
"જો, મયુરી... ગોપાલે પણ ક્યારેય તમારા બોબલાની આ રીતે સેવા આપી ન હતી. પણ જ્યારે તેણે કર્યું, ત્યારે તને તે ખૂબ ગમ્યું, નહીં? બસ, દરેક પુરુષને તેનું લંડ ચુસાડવો ગમે છે. અને હવ રહી વાત કેવી રીતે ચૂસવો તે શિક્ષણની વાત કરીએ તો, તેની ચિંતા તું ના કર... હું છું ને."
 
બાબાજીએ શાહરૂખ ખાન જેવા અંદાજમાં છેલ્લું વાક્ય કહ્યું, જેનાથી મયુરીના હોઠ પર હળવું સ્મિત આવી ગયું. પરંતુ બીજી જ ક્ષણે, જ્યારે તેણીને સંપૂર્ણ અર્થ સમજાયો, ત્યારે તેનું હૃદય ધબકવાનું ચૂકી ગયું.
 
"એનો અર્થ... બાબાજી ઇચ્છે છે કે હું તેમનો લોડો ચૂસીને પ્રેક્ટિસ કરું..."
 
તેના શ્વાસ ઝડપી થયા. તેની છાતી જોરથી ધમણ ની જેમ ધબકવા લાગી.
 
બાબાજીએ હળવેથી તેનો ધ્રૂજતો હાથ લીધો અને તેને પોતાની ધોતી પર મૂક્યો. પછી ધીમે ધીમે તેને છોડી દીધો.
 
મયુરીનો નિર્જીવ, ઠંડો હાથ બાબાજીના ગરમ, જાડા અને સંપૂર્ણ રીતે ટટ્ટાર લોડા પર પડ્યો. ધોતીના પાતળા કાપડમાંથી પણ, તે તેની હૂંફ અને કઠિનતા સ્પષ્ટપણે અનુભવી શકતી હતી. તેનો હાથ એક ક્ષણ માટે ધ્રૂજ્યો, પછી ધીમે ધીમે લોડાને સ્નેહ આપવા લાગી.
 
તે પોતાને રોકી શકી નહીં.
 
એક જ ઝાટકે, તેણીએ બાબાજીની લુંગી બાજુ પર ખેંચી, જેનાથી તેમનો જાડો, નસોવાળો, કાળો લંડ સંપૂર્ણપણે ખુલ્લો પડી ને હાથ માં આવી ગયો.
 
બંનેના મોંમાંથી એક સાથે એક નાનકડી ચીસ નીકળી ગઈ. રચયિતા મૈત્રી પટેલ છે.
 
બાબાજીનું સંપૂર્ણ ધ્યાન મયુરીના ધ્રૂજતા, ગુલાબી અને સહેજ સોજાવાળા હોઠ પર કેન્દ્રિત હતું, જેની વચ્ચે તેમનો લંડ ટૂંક જ સમયમાં સરકી ને પ્રવેશવાનો હતું.
 
મયુરીના હોઠ ખરેખર ધ્રૂજી રહ્યા હતા. તેમાં એક વિચિત્ર કંપન હતું. તેની આંખો લોડા પર સ્થિર હતી, જાણે તે પહેલી વાર કોઈ ચમત્કારિક ઘટના જોઈ રહી હોય.
 
બાબાજીને પોતાના ધ્રૂજતા હોઠ તેના હોઠ પર દબાવવાનું મન થયું, પણ તેમણે પોતાને રોકી રાખ્યો. તે ઇચ્છતો હતો કે મયુરી જ પહેલ કરે. મયુરી પોતાને વાળીને લોડાના ટોપા સુધી પહોંચે. જો તેણી થોડી તડપશે અને પોતાની જાત સાથે સંઘર્ષ કરશે, તો તે બધું કરશે. અને મારા લોડા ને આરામથી તેના મુખ માં જાતે જ પ્રેવેશ આપશે.
 
બાબાજી, નશા, સંકોચ અને ઉત્તેજનાથી ભરેલી તેની આંખોમાં જોઈને, તેના લોડાને પાયા પર પકડી રાખ્યું, તેને હળવેથી તેની સામે હલાવ્યું, અને પૂછ્યું,
 
"મયુરી... તને ખબર છે આને શું કહેવાય?"
 
મયુરીએ ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું,
 
"હા... હા... મને ખબર છે... તેને... લંડ કહેવાય છે..."
 
બાબાજી હસ્યા અને કહ્યું, "દુનિયા તેને એ જ કહે છે. તું તેને જો અને તને યોગ્ય લાગે તે રીતે નામ આપ. અને હંમેશા મારા આ લોડા ને તે જ  નામથી બોલાવજે."
 
બાબાજીની તોફાની ટિપ્પણી સાંભળીને મયુરીએ કહ્યું,
 
"તમે ખરેખર દેખાવા મેં અને દેખાવ થી એટલા બદમાશ નથી લાગતા જેટલા તમે વાસ્તવ માં છો..."
 
આમ કહીને, તેણીએ પોતાની નાજુક આંગળીઓથી બાબાજીના લોડાનો ઉપરનો ભાગ પકડ્યો અને તેને હળવેથી સ્નેહ કરવા લાગી. તેની હથેળી ગરમ અને નરમ હતી. તેની એક આંગળી બાબાજીના લોડાની ચામડીને ઉપર-નીચે ધકેલી રહી હતી અને લંડ નાં મુતરવા નાં કાણા સાથે રમી રહી હતી જ્યાંથી થોડું ઘણું પ્રવાહી બહાર આવી રહ્યું હતું (પ્રીકમ).
 
બાબાજીએ આહ...સાથે નિસાસો નાખ્યો ને કહ્યું, સંપાદિકા ફનલવર છે.
 
"તને પણ જોઈને કોઈ કહી શકતું નથી કે તારી અંદર આટલી બધી આગ છે...અને ઘણી બધી ભૂખ છે જે ભાંગવા માટે થનગની રહી છે..... પણ તારું આ રહસ્ય ફક્ત હું જ જાણું છું..."
 
************************************************************.


જોડાયેલા રહેજો, વાર્તા આગળ ચાલુ છે.

Maitri Patel.

[maitripatel]

આપના મનોરંજન માટે ઉપર બે અપડેટ્સ આપ્યા છે દોસ્તો.

આશા છે કે આપ સૌને પસંદ આવશે. અને આપ આપનાં મંતવ્યો રજુ કરશો.


આંગળ નાં અપડેટ્સ આપની કોમેન્ટ્સ આવે પછી તરત જ.

ત્યાં સુધી Maitri Patel તરફ થી રક્ષાબંધન ની ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છાઓ અને જય ભારત.

[maitripatel]

બહુ સરસ લખ્યું છે તમે. લંડ એકદમ ટટ્ટાર થઈ જાય છે તમારી સ્ટોરી વાંચીને . Love uuu

આપનો ખૂબ ખૂબ આભાર દોસ્ત.....

આગળ પણ મજા જ આવશે....બસ આપ આપના મંતવ્યો આપતા રહો તો વાર્તા લખાતી રહે.....

આભાર દોસ્ત........

[maitripatel]

ચાલો દોસ્તો વાર્તા ને આગળ ધપાવીએ.

[maitripatel]

બાબાજીએ ધીમે ધીમે મયુરીના ભરેલા સ્તનો પર આંગળીઓ ફેરવી. તેના પીળા સૂટના પાતળા કાપડમાંથી પણ, તેના સ્તનોની કોમળતા અને હૂંફ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. તેની આંગળીઓના સ્પર્શથી, મયુરીના સ્તનની ડીંટી તરત જ કડક થઈ ગઈ અને નાના લાલ ટેકરીઓ જેવા કાપડમાંથી બહાર નીકળવા લાગી. તેણીએ આજે બ્રા પહેરી ન હતી, તેથી બાબાજી તેના બોબ્લા ના દરેક ફૂલેલા અને દરેક કંપનને સંયમ કે સંકોચ, વિરોધ વિના અનુભવી શકતા હતા.

 
મયુરીનો શ્વાસ ભારે થઈ ગયો હતો. તેની છાતી ધમણ ની માફક ઉપર-નીચે થતી હતી, અને બાબાજીની આંગળીઓના દરેક સ્પર્શથી તેના શરીરમાં એક મીઠી લહેર ફેલાઈ જતી હતી.
 
બાબાજીએ કામુક સ્મિત સાથે કહ્યું, "મને કહે, મયુરી... મારા આ લોડાને તારા હૃદય અને મન થી એક સરસ નામ આપ." મૈત્રી રચિત વાર્તા.
 
મયુરી થોડીવાર માટે શરમથી માથું નમાવીને રહી. તેના ગાલ લાલ થઈ ગયા હતા. પછી તેણે ખૂબ જ નરમાશથી, લગભગ બબડાટમાં કહ્યું, "ઘોડો... આમેય, તે ઘોડાના લોડા જેવો જ છે. તેથી જ મેં તે નામ પસંદ કર્યું. શું તમને તેમાં કોઈ વાંધો છે?"
 
બાબાજી ને આ નામ સાંભળી ને હસવાનું છૂટી ગયું. મયુરીના વાળમાં આંગળીઓ ફેરવતા તેણે પૂછ્યું,
 
"ઘોડો? ઠીક છે... પણ ઘોડો જ કેમ પ્રિય?"
 
મયુરીએ થોડી હિંમત ભેગી કરીને તેની આંખોમાં જોયું અને કહ્યું, "જુઓ... તે ઘોડા જેવો જ છે. લાંબો... જાડો... અને તે મને જોઈ ને હણહણતો હોય તેમ લાગે છે... તે ધબકતો જ હોય છે."
 
તેના શબ્દો સાંભળીને, બાબાજીની આંખોમાં તોફાન અને વાસના બંને ચમકી ગયા. મયુરી ધીમે ધીમે ખુલી રહી હતી, અને તે બરાબર એ જ ઈચ્છતો હતો, કે મયુરી મન મુકે ને તેની સામે ખુલે, નાગી થઇ ને વાતો કરે. કોઈ જ શરમ નાં અનુભવે.
 
બાબાજીએ પોતાનો અવાજ ઊંડો કરીને વધુ કામુક બનાવતા કહ્યું,
 
"ઠીક છે... હવે તે મારા ઘોડાને તબેલામાંથી બહાર કાઢ્યો છે... તો તેને પણ ખવડાવ... મારી શરમાળ મયુરી.તેને હવે તેના ખોરાક ની જરૂર છે" આટલું કહીને, બાબાજીનો હાથ ઊંચો થયો, અને તેની જાડી, ગરમ આંગળીઓ મયુરીના ભીના, ધ્રૂજતા હોઠને પ્રેમ કરવા લાગી. સંકેત સ્પષ્ટ હતો. નીચે જવાનો.
 
મયુરીએ એક ક્ષણ માટે તેની આંખોમાં જોયું. તેની નજરમાં શરમ, ભય અને તીવ્ર ઉત્તેજનાનું મિશ્રણ હતું. પછી તેણે ધીમે ધીમે તેના હોઠ ખોલ્યા. તેના મોતી જેવા સફેદ દાંત વચ્ચેથી લાલ-ગુલાબી રસીલી જીભ બહાર નીકળી. કથાકાર મૈત્રી પટેલ.
 
તેણીએ બાબાજીના જાડા, નસ થી ઉભરેલા લોડાની ટોચ તેના નરમ, ગરમ હોઠમાં લીધી. પહેલા, ફક્ત લોડા નાં સોપારા ને... ખૂબ ધીમેથી. પછી, તેણીએ તેની જીભની ટોચ વડે તેના નાના છિદ્રને ચાટવાનું શરૂ કર્યું. મયુરી ને લોડા માં થી આવી રહેલા પ્રીકમ નો સ્વાદ તેના જીભે પારખી લીધો.
 
"આહહહહહ..." બાબાજીના મોંમાંથી એક ઊંડો નિસાસો નીકળ્યો.
 
મયુરીએ બંને હાથથી લોડા ને મજબૂતીથી પકડી રાખ્યો જાણે કે છટકી જવાનો હોય. તેની આંગળીઓએ લોડાની જાડાઈ અનુભવી. તેણી ધીમે ધીમે તેના માથાને આગળ પાછળ ખસેડવા લાગી. તેના હોઠ હવે વધુ ખુલ્લા હતા. તેની ભીની જીભ લંડની આસપાસ લપેટાઈ ગઈ, તેને ચૂસી રહી હતી અને તેને સ્નેહ આપી રહી હતી. તેની જીભ ચામડીની નીચે ફરતી હતી, જેના કારણે લોડા નો સુપારો જાતે જ બહાર આવવા લાગ્યો.
 
બાબાજીએ આંખો બંધ કરી અને માથું પાછું નમાવ્યું. તેના ચહેરા પર આનંદનો ભાવ સ્પષ્ટ દેખાતો હતો.
 
"ખૂબ સરસ... બસ એવું જ... ધીમે ધીમે ચૂસી લે, મયુરી... તારું મોં ખૂબ ગરમ છે... અને મારો ઘોડો તારા મોંની ગરમીથી ગરમ થઈ રહ્યો છે." તેણે મયુરીનું માથું પકડીને તેને તેના લોડાની થોડી નજીક ધકેલી દીધું. મયુરી પણ જાણે કે આ આમંત્રણની રાહ જોઈ રહી હતી. કોઈ પણ પ્રતિકાર કર્યા વિના, તેણીએ તેના પ્રિય ઘોડાને વધુ હૂંફ આપવા માટે તેનું મોઢું થોડું વધુ પહોળું કર્યું.
 
થોડી વાર પછી, બાબાજીએ આંખો ખોલી અને મયુરીના વાળને પ્રેમ કરતા કહ્યું,
 
"તેં મારા લંડનું નામ 'ઘોડો' રાખ્યું... હવે હું તારી ચૂતનું નામ રાખવા માંગુ છું..."
 
મયુરીએ તેના ઘોડાને ચૂસતી વખતે ઉપર જોયું. તેની આંખો ભીની અને માદકતાથી ભરેલી હતી. તેની આંખોમાં જોઈને તેણે પૂછ્યું, "શું નામ શોધ્યું છે?"
 
બાબાજીએ હસીને કહ્યું, "બિલાડી..." સંપાદિકા ફનલવર.
 
મયુરીએ થોડું હાસ્ય છોડ્યું, પણ ઘોડાને તેના મોંમાંથી દૂર કર્યો નહીં. તેણી ચૂસતી રહી. પછી, ક્યારેક ક્યારેક થોભીને, તેણીએ કહ્યું,
 
"બિલાડી? ફક્ત બિલાડી જ કેમ? કોઈ બીજું કેમ નહિ?" હવે તેને સેક્સ પ્રત્યે ની આવી બાબાજી ની રમત ગમા લાગેલી.
 
બાબાજીએ તેના વાળ સહેજ ખેંચ્યા, તેના મોઢા ને પોતાના લોડા ને વધુ ઊંડાણમાં ઘુસાડવાનો પ્રયાસ કર્યો.
 
"કારણ કે મને ખબર છે... જેમ તું હવે મારા ઘોડાને ચૂસી રહી છે... ચાટી રહી છે... તેવી જ રીતે તારી બિલાડી પણ એક દિવસ મારા ઘોડાને ચાટશે... ખંજવાળશે...નીચોડશે..... અને તેનું બધું મલાઈરૂપ નું બધું દૂધ પી જશે...એક પણ ટીપું બાકી નાં રહી જાય તેમ આ ઘોડાને નીતારી નાખશે."
 
આ એક રીતે પોતાની ચૂત ની પ્રસંશા સાંભળીને, મયુરીના શરીરમાં ધ્રુજારી દોડી ગઈ. તેની ચૂત હવે સંપૂર્ણપણે ભીની થઈ ગઈ હતી. મયુરીને અનુભવ થયો કે તેની ચૂત હવે ટપકી પડશે. તેણે બાબાજીના ઘોડાને વધુ ઉત્સાહથી પોતાના મોંમાં લીધો. બાબાજીનો લંડ નસોથી ફૂલી ગયો હતો, છતાં મયુરીએ પ્રયાસ કર્યો, અને ઘોડો તેના મોંમાં ફિટ થઈ ગયો. બાબાજી નાં લોડાએ તેનું મુખ સંપૂર્ણપણે લોક કરી દીધું.
 
બાબાજીનો હાથ હવે તેના માથાના પાછળના ભાગમાં આવ્યો. તેણે ધીમે ધીમે દબાણ વધાર્યું. મયુરી તૈયાર નહોતી. અચાનક, બાબાજીનું જાડો લંડ તેના ગળા સુધી ગયો.
 
"ગગલપગ્..... મયુરીએ ગૂંગળામણભર્યો અવાજ કાઢ્યો. તેની આંખોમાં પાણી આવી ગયું. તે ખાંસીવા લાગી, પણ તેણે તેના મોંમાંથી લોડાને દૂર કર્યો નહીં. બાબાજી નો લંડ તેના ગળા માં જઈ અટકી પડેલો હવે તે વધારે હિંમત કરી લોડા ને વધુ જગ્યા આપી શકવા અસમર્થ હતી. પણ તેનું મુખ ચોદન પણ છોડવા માંગતી નહોતી. બાબજી લોડો તેના ગળા માં પોતાનું પ્રીકમ ઉતારી રહ્યો હતો જેની મયુરી ને ખબર હતી.
 
બાબાજીએ પ્રેમથી તેના વાળ પર હાથ ફેરવ્યો અને કહ્યું,
 
"શાંત થા... આરામ કર... શ્વાસ લે... તું મારી સારી સ્ત્રી છે... ગુરુ શું શીખવી રહ્યા છે તે શીખ... બધું ધીમે ધીમે બધું આવડી જશે..." બાબાજીએ નક્કી કરેલું કે હવે કોઈને તક ગુમાવવાની નહીં. તેમણે ગઈકાલે તેણીને છોડી દીધી હતી, પરંતુ આજે તેણીને પામવાની તક હતી, અને તેણીએ હવે સામેથી જ બાબાજીના લોડા માટે પોતાનું મોં ખોલ્યું હતું.

 
*************************************************************...................


જોડાયેલા રહેજો.


Maitri Patel.

[maitripatel]

બાબાજીના ઘોડાને મોંમાં લેતાની સાથે જ મયુરી નશામાં ધૂત થઈ ગઈ હતી. હવે, તેનો પહેલાનો શરમ ઓછો દેખાતો હતો, અને એક વિચિત્ર પ્રકાર ની ભૂખ વધુ સ્પષ્ટ થઈ રહી હતી. તેણીએ પોતાની જીભ, હોઠ અને દાંતનો સંપૂર્ણ ઉપયોગ કરીને બાબાજીના જાડા લોડાને સ્નેહ આપવા, ચૂસવા અને ચાટવા માંડ્યું. બાબાજી ક્યારેક તેનું મોં ચોદતા, તો ક્યારેક તેનું ગળું. મયુરી પણ શક્ય તેટલું પહોળું મોં ખોલતી, જેનાથી લોડો ઊંડે સુધી પ્રવેશી જતો. જોનાર કોઈપણ વ્યક્તિ માની શકતો ન હતો કે આ મયુરી પહેલી વાર શિશ્ન ચૂસી રહી છે.

 
તેના મોંમાંથી એક પુષ્કળ, ચીકણી લાળ નીકળી રહી હતી, જે બાબાજીના આખા લોડાને ધોઈ રહી હતી. દરેક વખતે જ્યારે તે ચૂસતી હતી ત્યારે "સડપ...સડપ...સડપ..." ના સખત, માદક,અશ્લીલ, ભીના અવાજો રૂમમાં ગુંજી રહ્યા હતા. મયુરી પણ બાબાજીના લોડામાંથી આવતો પ્રિકમનો સ્વાદ માણી રહી હતી. તે હવે ખૂબ ઉત્તેજિત થઈ ગઈ હતી; તેની ચૂત સતત તેની જાંઘોને ભીની કરી રહી હતી. તેના જીવનમાં પહેલી વાર, મયુરીને લાગ્યું કે તેની ચૂત ચોદાયા વિના પણ આટલી બધી રીતે ચૂતરસ વહેતી રહી શકે છે. વાર્તાકાર મૈત્રી.
 
બાબાજીએ આંખો અડધી બંધ કરીને અને ઊંડો શ્વાસ લેતા કહ્યું,
 
"મયુરી... ફક્ત ઘોડાને ચૂસવું પૂરતું નથી, પ્રિય... તેની નીચે બે ભાઈઓ પણ લટકતા હોય છે, જે લખોટા તારા પ્રેમની રાહ જોઈ રહ્યા છે. તેમની પણ સેવા કર... સારી રીતે..." આટલું કહેતા તેણે તેના અંડકોષ તરફ સહેજ ઈશારો કર્યો.
 
મયુરીએ ઘોડાને તેના મોંમાંથી બહાર કાઢ્યો. તેના હોઠ હવે લાળથી ચમકી રહ્યા હતા. તેણે લોડાને હાથમાં પકડ્યું અને તેને ઉપર અને નીચે ખસેડવાનું શરૂ કર્યું, ધીમે ધીમે પોતાને નીચે તરફ લઇ ગઈ જ્યાં બાબાજી નાં લખોટા લટકી ને રાહ જોઈ રહ્યા હતા. લોડાની નીચેની ત્વચા થોડી ખરબચડી, કઠોર અને સંકોચાયેલી થઈ ગઈ હતી, અને ત્યાંથી એક ઊંડી, માદક, પૌરૂષ ની સુગંધ નીકળતી હતી, જે મયુરીના મનને વધુ ઉત્સાહિત કરતી હતી અને તેને તે સુગંધ અત્યંત ઉત્તેજિત કરતી હતી.
 
તેણીએ આંખો બંધ કરી, મોં ખોલ્યું, અને બાબાજીના ગુલાબ જામુનમાંથી એક તેના ગરમ, નરમ મોંમાં લીધું.
 
"આહ....ઉફ્ફ્ફ......મયુરી......” બાબાજી નાં મુખ માં થી સળંગ સિસ્કારીઓ નીકળતી હતી.
 
મયુરીને સમજાયું કે બાબાજી અહી ચૂસવામાં તેમને ખૂબ આનંદ આવી રહ્યો છે, અને આ ક્રિયા પુરુષોની સેવા કરવામાં પણ આ તેના માટે એક પાઠ હતો.
 
તેણીએ બંને લખોટા એક પછી એક મોંમાં લીધા, તેને તેની જીભથી ચાટતી અને તેના હોઠથી ચૂસતી. પછી, તેણીએ બંને લખોટાને તેના મોંમાં મૂકવાનો પ્રયાસ કર્યો. તેના જાડા, ભીના હોઠ તેને કર્કશ અવાજ સાથે ચૂસી રહ્યા હતા. તે જ સમયે, તેની આંગળીઓ અને હથેળી બાબાજીના લોડાની આસપાસ ફરતા હતા. લોડાનું સુપારી ક્યારેક આગળની ચામડીમાંથી બહાર નીકળતું અને ક્યારેક પાછું અંદર સરકી જતું.
 
જ્યારે તેણીએ આંખો ખોલી, ત્યારે દૃશ્ય એકદમ અશ્લીલ હતું. તેનું મોં બાબાજીના બંને લખોટાઓથી ભરેલું હતું, અને તેનું જાડું, લાળથી ચમકતો લંડ તેની આંખોની વચ્ચે ઉભું હતું, જે તેના કપાળને સ્પર્શતું હતું. જાણે કે તેના માથા માં લોડા સ્વરૂપે સિંદુર.
 
મયુરીએ તેમને તોફાની રીતે કરડવા પણ શરૂ કરી દીધું. નિર્માત્રી મૈત્રી પટેલ.
 
બાબાજીના આખા શરીરમાં ધ્રુજારી દોડી ગઈ. તેનો હાથ મયુરીના વિખરાયેલા વાળમાં ફસાઈ ગયો, અને તેણે તેને જોરથી ખેંચી લીધો.
 
"સસસસસસસ... તું કેટલી તોફાની અને કઠોર અને માદરચોદ છે... તું આજે સંપૂર્ણપણે ખુલી ગઈ છે..."
 
મયુરીએ વધુ ઉત્સાહથી પોતાના કાર્ય માં પરોવાઈ ને જવાબ આપ્યો. તે બાબાજીના ભીના લોડા અને લખોટાને તેના ચહેરા પર ઘસવા લાગી. તેની લાલ લિપસ્ટિક તેના લંડ પર ચોંટી ગઈ હતી, કાળી કાજલ પીગળી રહી હતી અને તેની આંખો નીચે ફેલાઈ રહી હતી, અને તેનો ગરમ શ્વાસ બાબાજી નાં લખોટારૂપી અંડકોષને સ્પર્શી રહ્યો હતો.
 
તેનો આખો ચહેરો હવે લાળ, લિપસ્ટિક અને કાજલથી લુપ્ત થઈ ગયો હતો. "ઉન્ન... આહ... ઉમ્મ..." ના મંદ કામુક અવાજો વારંવાર તેના મોંમાંથી નીકળી રહ્યા હતા. મયુરી પોતાને સમર્પિત થઇ ગઈ હતી બાબાજી નાં લોડા ને અને તેમના લખોટાઓ ને. સંપૂર્ણ પ્રેમ થી અને મન થી તેમની ચુસાઇ કરી રહી હતી. તેની આંખો માં એક સમર્પણ નો ભાવ હતો હવે ત્યાં કોઈ શરમ કે ડર જેવું કઈ જ નહોતું.
 
બાબાજીનો કાબૂ પણ હવે સંપૂર્ણપણે તૂટી ગયો હતો.
 
અચાનક, તેણે મયુરીનું માથું બંને હાથથી પકડીને તેને પોતી નજીક ખેંચી. અને કોઈ પણ જાત ની ચેતવણી આપ્યા વિના, તેના ઘોડાના સુપારા નાં છેદ માંથી ગરમ, જાડા, સફેદ ફીણનો પ્રવાહ નીકળ્યો.
 
"આઆઆહ... લઈ લઈ લઈ... લઈ લઈ... આ મારા ઘોડાનું પ્રસાદ તારા મોં પર છે."
 
પહેલી તીવ્ર ધાર સીધો મયૂરીના ચહેરા પર પડી. કેટલાક ટીપાઓ તેના ખુલ્લા મોંમાં ગયા, અને કેટલાક તેની આંખો, નાક, ગાલ અને દાઢી પર ફેલાઈ ગયા. ગરમ, ચીકણું વીર્ય તેના ચહેરાને ધોઈ નાખ્યું અને ફેલાયી ગયું. મૈત્રી પટેલ નું સાહસ.
 
મયુરીએ તેની આંખો બંધ કરી, તેનું મોં ખુલ્લું રાખ્યું, અને તેના હાથથી લોડાની માલિશ કરવાનું ચાલુ રાખ્યું. જ્યાં સુધી દરેક ટીપું તેના ચહેરા અથવા મોં પર ન પડે ત્યાં સુધી તે ચાલુ રહી. આખરે મયુરી એ તેના લંડ ને નીચોવી-નીચોવી ને પોતાના મોઢા માં છેલા ટીપાં વહાવી દીધા.
 
જ્યારે બધું સમાપ્ત થઈ ગયું, ત્યારે મયુરીનો આખો ચહેરો બાબાજીના વીર્યથી ચીકણો અને ભીનો થઈ ગયો હતો. કેટલાક ટીપાં તેના ગળામાંથી નીચે વહી ગયા. તેના વાળ પણ કેટલીક જગ્યાએ ચોટી ગયા હતા.
 
તે હાંફતી હતી. તેની છાતી ઝડપથી ઉપર અને નીચે પડી રહી હતી. તેના ચહેરા પર શરમ અને સંતોષનું એક વિચિત્ર મિશ્રણ હતું.
 
બાબાજીએ તેના વાળને પ્રેમથી સ્પર્શ કર્યો અને ધીમેથી કહ્યું,
 
"તને કેવું લાગ્યું, મયૂરી... મારા તરફ થી લોડાની મલાઈરૂપી ગુરુ પ્રસાદ?"
 
*************************************************************.

અહી સુધીજ દોસ્તો.

ફરી મળીશું એક નવા એપિસોડ સાથે આપના મંતવ્યો આવ્યા પછી તુરત જ.


ત્યાં સુધી Maitri Patel તરફ થી જય ભારત.

[maitripatel]

એકદમ કામુક વાર્તા છે. પાણી નીકળી જાય એવી

આપ નો ખૂબ ખુબ આભાર દોસ્ત......

આશા છે કે આગળ નાં એપીસોડસ પણ આપને પસંદ આવશે અને આપ ની પ્રતિક્રિયાઓ આપતા રહેશો.


આભાર.................

[maitripatel]

ચાલો દોસ્તો વાર્તા માં આગળ વધીએ...............

[maitripatel]

બાબાજીએ સંતોષી સ્મિત સાથે મયુરીના વીર્યથી રંગાયેલા ચહેરા તરફ જોયું અને ધીમેથી કહ્યું, "મયુરી, આ બધું તારા ચહેરા પરથી સાફ કરી નાખ... તારી આંગળીઓથી ભેગું કરી લે... અને બધું ચાટી લે. આ ગુરુનો પ્રસાદ છે... તે તારા ચહેરાને ચમકાવશે." મૈત્રી ની પ્રસ્તુતિ.

કોઈપણ પ્રતિકાર વિના, મયુરી, શરમ અને ઉત્તેજનાનું મિશ્રણ કરીને, તેની આંગળીઓનો ઉપયોગ તેના ગાલ, રામરામ, નાક અને હોઠ પર ફેલાયેલા જાડા, સફેદ રસને એકત્ર કરવા લાગી. દરેક વખતે જ્યારે તે તેની આંગળીઓ તેના મોંમાં નાખીને ચૂસતી, ત્યારે તે "સદપ...સદપ..." ના ભીના અવાજો કરતી. સ્વાદ થોડો મોળો, થોડો મીઠો અને અત્યંત માદક હતો. તેના પોતાના આશ્ચર્ય માટે, તે સ્વાદથી નારાજ ન હતી; તેના બદલે, તેણીને સંતોષની એક વિચિત્ર લાગણી અનુભવાઈ.
 
જ્યારે તેનો ચહેરો લગભગ સાફ થઈ ગયો, ત્યારે બાબાજીએ પૂછ્યું,
 
"મને કહે... તને તે કેવું લાગ્યું, મયૂરી?"
 
મયુરીએ શરમથી આંખો નીચી કરીને સંપૂર્ણ પ્રામાણિકતાથી કહ્યું, "સારું હતું, બાબાજી... મારો મતલબ... ખૂબ સારું હતું. મેં પહેલાં તેના વિશે વિચાર્યું પણ નહોતું. પણ... મને તે કરવાનું ગમ્યું અને... તેનો સ્વાદ પણ ભાવ્યો."
 
તેનો અવાજ પહેલા કરતાં વધુ ખુલ્લો થઈ ગયો હતો. બાબાજીના લોડા અને તેના વીર્યની પ્રશંસા કરતી વખતે તે થોડી ખુલી રહી હતી. સંપાદિકા ફનલવર છે.
 
બાબાજીએ હસીને કહ્યું, "ચલ આતો સરસ થયું. હવે, એ જ રીતે, તારે ગોપાલના ઘોડાને તારી મૌખિક કુશળતા બતાવવી પડશે. અને પછી, કદાચ, તે પણ તારી ચૂતનું રસ પીવા માટે તૈયાર થઈ જશે. લગભગ તને ચૂસી નાખશે."
 
મયુરીએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. તેનો અવાજ હવે કર્કશ અને ધ્રૂજતો હતો.
 
"તે ક્યારેય મારી બિલાડીનું દૂધ પીશે નહીં, બાબાજી... તેણે શરૂઆતમાં બે વાર ત્યાં નીચે ચુંબન કર્યું... પણ તેનાથી આગળ ક્યારેય ગયો નહીં. અને સાચું કહું તો... હું હંમેશા ઇચ્છતી હતી... કે કોઈ....મારો મતલબ ગોપાલ... મારી ચૂતને અને તેની આસ-પાસ નાં વિસ્તાર ને સંતોષ માટે પ્રેમ કરે... તેને ચુંબન કરે... ચાટે..."
 
તે બોલતી વખતે, મયુરીનો અવાજ સંપૂર્ણપણે કર્કશ થઈ ગયો. તેના શ્વાસ ઝડપી થઈ રહ્યા હતા, અને તેના જાંઘો ધીમે ધીમે એકબીજા સાથે ઘસાઈ રહ્યા હતા. ઉત્તેજના હવે તેના આખા શરીર પર છવાઈ ગઈ હતી.
 
બાબાજીએ એ જ તોફાની સ્વરમાં કહ્યું,
 
"હવે તે ના કરે તો કોઈ વાંધો નથી... હું શેના માટે છું.....હું અહીં છું.તારે મારી પાસે આવી જવાનું તને સંપૂર્ણ સંતોષ આપ્વાનીજવાબ્દારી હું લઉં છું ને."
 
મયુરી તો આની જ રાહ જોઈ રહી હતી. તેણી કંઈ બોલી નહીં. તે ફક્ત ચુપચાપ, શાંતિથી મુકસંમતિમાં બેઠી હતી. તેની આંખો નીચી હતી, પરંતુ તેના શરીરની દરેક હિલચાલ એ બતાવી રહી હતી કે તે સંપૂર્ણ રીતે તૈયાર છે. અને આ આમંત્રણ મુકસંમતિ થી સ્વીકારી રહી છે.
 
બાબાજીએ ગંભીર સ્વરમાં કહ્યું, "હવે ઊભી થા, મયુરી... અને તારા બધા કપડાં ઉતારો. બધા એટલે બધા." લેખિકા મૈત્રી પટેલ.
 
મયુરી જાણે હિપ્નોટાઇઝ થઈ ગઈ હોય તેમ ઊભી થઈ. પહેલા, તેણીએ તેના પીળા સૂટનો શર્ટ પકડ્યો અને એક જ ગતિમાં તેને ઉપર ખેંચી લીધો. કારણ કે તેણીએ બ્રા પહેરી ન હતી, તેના બે ભરેલા, ગોળ, દૂધિયા બોબલા ઉછળીને બાબાજીની આંખો સમક્ષ નાચવા લાગ્યા. તેના ગુલાબી સ્તનની ડીંટડી ટટ્ટાર થઈ ગઈ.
 
પછી તેણીએ તેના પાયજામાનો ઇલાસ્ટીક પકડીને ધીમે ધીમે નીચે સરકાવ્યો. હવે તેણી તેના સફેદ, ફૂલોવાળા પેન્ટીઝના સંપર્કમાં આવી, જે સંપૂર્ણપણે ભીંજાઈ ગયા હતા. પેન્ટીના કાપડમાંથી જાતીય પ્રવાહી (કામરસ) ટપકતું હતું અને તેની જાંઘ પર ચમકતા નિશાન છોડી રહ્યું હતું.
 
બાબાજીએ ઈશારો કર્યો. મયુરીએ તેની આંખોમાં જોઈને પેન્ટી પણ નીચે ખેંચી લીધી. જેવી પગ પરથી પેન્ટી પડતાંની સાથે જ બાબાજીની નજર તેના ચૂત પર પડી. ત્યાં એક ગાઢ, અંધારું જંગલ હતું. સતપુરા પર્વતોના ગાઢ જંગલો જેવું ગાઢ અને અસ્પૃશ્ય.
 
બાબાજી થોડીવાર માટે જોતા રહ્યા, પછી કહ્યું,
"આ શું, મયુરી... તેં આ જાડા વાળ પાછળ તારા શરીરના સૌથી સુંદર અને નાજુક ભાગને છુપાવી રાખ્યો છે? જો આવું રાખીશ તો કોણ તેનું મુખ તારા છેદ નાં દ્વાર પર મુકશે!"
 
આ સાંભળીને મયુરીનું હૃદય એક ક્ષણ માટે ડૂબી ગયું. તેની આંખોમાં થોડી હતાશા અને શરમ દેખાઈ.
 
બાબાજી તરત જ તેની લાગણીઓ સમજી ગયા અને પ્રેમથી કહ્યું,
 
"મારો મતલબ એ નથી કે તારી ચૂત ખરાબ છે. બલ્કે, એનો અર્થ એ છે કે તારે તેને સ્વચ્છ, સંપૂર્ણપણે નગ્ન અને નરમ રાખવી જોઈએ. જેમ તારા હોઠ નરમ અને ગુલાબી છે, તેમ આ પણ હોવું જોઈએ. પણ આ જાડા ઝાટાને કારણે, તે કોમળતા અને નરમાઈ સંપૂર્ણપણે અનુભવાશે નહીં. સમજી?" મદદગાર સૌની પટેલ.
 
મયુરીએ શરમાઈને માથું હલાવ્યું અને ધીમેથી કહ્યું,
 
"હા... હું સમજી ગઈ."

 
***********************************************************...................


જોડાયેલા રહેજો દોસ્તો.

મૈત્રી પટેલ ની પ્રસ્તુતિ.