[thirddemodreamer]

A Resurfaced Nightmare

அடுத்த நாள் காலை, வனிதா தன் காரை ஓட்டி குவாட்டர்ஸை அடைந்தாள்—இது அவளின் குவாட்டர்ஸில் கடைசி நாள். அவள் மனதில் ஒரு மென்மையான நிம்மதி இருந்தது, ஏனெனில் திங்கட்கிழமை முதல் ஆபீஸில் தன் பணிகளை தொடரலாம் என்ற நம்பிக்கை அவளை உற்சாகப்படுத்தியது. அவள், தன் பணிகளை விரைவாக முடிக்க வேண்டும் என்ற அவசரத்துடன், காரில் இருந்து இறங்கி, குவாட்டர்ஸை நோக்கி நடந்தாள். மணி, கதவில் நின்று, ம silence ஆக, "குட் மார்னிங், மேடம்," என்று வரவேற்றான். வனிதா, உணர்ச்சியற்ற குரலில், "குட் மார்னிங்," என்று பதிலளித்து, அவனை கடந்து உள்ளே நுழைந்தாள்—அவள் மனம், நாள் சுமுகமாக முடிய வேண்டும் என்று விரும்பியது.
அறை, முந்தைய நாளைப் போலவே அமைதியாக இருந்தது—வனிதாவின் மேசையில் குவிந்திருந்த ஆவணங்கள், அவள் கணினியில் தட்டச்சு செய்யும் ஒலி மட்டுமே அந்த ம silence ஆன சூழலை கலைத்தது. அவள், தன் பணிகளை ஒரு இயந்திரத்தனமான வேகத்துடன் முடித்து, கோப்புகளை ஒழுங்கு செய்து, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள்—எல்லாம் முடிந்தது. அவள், மணியை அழைத்தாள், "மணி!" அவன், ம silence ஆக, அவள் மேசைக்கு அருகில் வந்து நின்றான், தலை கவிழ்ந்தபடி.
வனிதா, ஆவணங்களை அவனிடம் நீட்டி, உறுதியான குரலில் கூறினாள்:
·       "இதோ, எல்லாம் முடிஞ்சது, மணி. திங்கக்கிழமை முதல் நாம ஆபீஸ்ல தொடருவோம்."
மணியிடமிருந்து எந்த பதிலும் வரவில்லை—அவன், அப்படியே நின்று, தரையை பார்த்தபடி இருந்தான். வனிதா, குழப்பத்துடன், ஆவணங்களை மேசையில் வைத்து, அவனை நோக்கி திரும்பினாள். அவன் முகத்தை பார்த்தவுடன், அவள் இதயம் ஒரு கணம் நின்றது—மணியின் கண்கள், கண்ணீரால் நிரம்பி இருந்தன, அவன் உடல் மெல்ல நடுங்கியது. அவள், தயக்கத்துடன், மென்மையாக அழைத்தாள்:
·       "மணி?"
திடீரென, மணி உணர்ச்சிவசப்பட்டு, அவள் காலடியில் விழுந்து, அழ ஆரம்பித்தான். வனிதாவின் மனதில் பயம் மீண்டும் பரவியது—அவள், தடுமாறி, "மணி, இது என்ன?" என்று கேட்டாள். மணி, அழுதவாறு, உடைந்த குரலில் கூறினான்:
·       "மேடம், சாரி, மேடம்… சாரி, மேடம்… என்னால கன்ட்ரோல் பண்ண முடியல… இன்னும் கன்ட்ரோல் பண்ண முடியல… அதனால, நான் மறுபடியும் அதையே செய்யணும்… ப்ளீஸ், மேடம், என்னை மன்னிச்சிடுங்க…"
வனிதா, உள்ளுக்குள் அலறினாள்—இறைவா, மறுபடியும் இல்லை… அந்த நாள் மாதிரி இருக்கக் கூடாது. அவள் மனம், பயத்தால் நிரம்பியது, ஆனால் அவள், தன் குரலை உறுதிப்படுத்தி, மென்மையாக கூறினாள்:
·       "சரி, மணி, எதுவா இருந்தாலும் எந்திரிச்சு பேசு."
மணி, மெதுவாக எழுந்து, அவளை நேருக்கு நேர் பார்க்காமல், தரையை பார்த்தவாறு, தயக்கத்துடன் பேச ஆரம்பித்தான். வனிதா, கண்களில் பயத்துடன், அவனை கவனித்தாள். மணி, உடைந்த குரலில் தொடர்ந்தான்:
·       "மேடம், அன்னிக்கு எல்லாம் முடிஞ்சப்போ, நான் எனக்கு நானே சொல்லிக்கிட்டேன்—இனி உங்கள தொந்தரவு பண்ணக் கூடாதுன்னு. ஆனா, ரெண்டு நாள் கழிச்சு, என்னால முடியல… உங்க நினைவுகள் மறுபடியும் மறுபடியும் மனசுல வந்துட்டே இருக்கு. உங்க வாசனை, உங்க உடல் வெப்பம், உங்க அழகு, உங்க மென்மை, உங்களுக்குள்ள இருந்தப்போ கிடைச்ச அந்த சொர்க்க உணர்வு… எல்லாம் மறுபடியும் மறுபடியும் வந்துட்டே இருக்கு…"
வனிதாவின் மனம், ஒரு கணம் உறைந்தது—அவனுக்கு மீண்டும் அதே எண்ணங்கள் தோன்றியிருப்பது தெளிவாக புரிந்தது. ஆனால், அவள் மனதில் ஒரு குழப்பம் எழுந்தது—எந்த அடிப்படையில் இவன் மறுபடியும் இதை தொடங்கலாம்னு நினைக்கறான்? அவள் உடல், பயத்தால் இறுகியது, ஆனால் அவள் மனம், இந்த சூழலை எப்படி கையாள வேண்டும் என்று தேடியது. அவள், தன் குரலை உறுதிப்படுத்தி, அவனை பார்க்காமல், மேசையை பார்த்தவாறு, மெதுவாக கூறினாள்:
·       "மணி, நீ பேசறது…"
அவள் வாக்கியத்தை முடிக்கவில்லை—அவள் மனதில், பயமும் கோபமும் கலந்து, ஒரு புயலாக உருவாகி இருந்தது. மணி, இன்னும் தரையை பார்த்தவாறு, அழுது கொண்டிருந்தான், ஆனால் அவன் வார்த்தைகள், வனிதாவின் மனதில் ஒரு பழைய காயத்தை மீண்டும் திறந்து வைத்தன. அவள், உள்ளுக்குள், இது முடிய வேண்டும்… இப்போவே முடிய வேண்டும், என்று எண்ணினாள், ஆனால் அவள் அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தயங்கினாள்.

[thirddemodreamer]

some images

[thirddemodreamer]

A Cornered Spirit

அறையில் ஒரு கனமான ம silence ஆனது—வனிதாவின் மேசையில் இருந்த ஆவணங்கள், ஒரு மெல்லிய காற்றில் சற்று அசைந்தன, ஆனால் அவள் இதயம், பயத்தாலும் கோபத்தாலும் இறுகி இருந்தது. மணி, தரையை பார்த்தவாறு, உடைந்த குரலில் தொடர்ந்தான்:
·       "மேடம், நான் உங்கள மறுபடியும் ஒரு தடவை கெஞ்சி கேட்கலாம்னு திட்டம் போட்டிருந்தேன். ஆனா, நீங்க ஒத்துக்க மாட்டீங்கன்னு தெரியும்… எனக்கு வேற வழியில்லை. இன்னிக்கு காலையில, என் கசினோட மொபைல் கடைக்கு போனேன், என் மகளோட முதல் பிறந்தநாள் போட்டோவ மறுபடியும் எடுக்க முடியுமான்னு கேட்க. அவன் சொன்னான், ஹார்ட் ரீசெட் பண்ண மொபைல இருந்து டேட்டாவ எடுக்கலாம்னு, ஆனா 10,000 செலவாகும்னு…"
வனிதாவின் மனம், ஒரு கணம் உறைந்தது—அவனுடைய வார்த்தைகளின் பின்னால் உள்ள பொருள், ஒரு மின்னல் போல அவளை தாக்கியது. அவள், கோபத்துடன், அவனை நோக்கி திரும்பி, குரல் உயர்த்தி கேட்டாள்:
·       "நீ உன் மகள் மேல சத்தியம் பண்ணியிருந்த, மணி! அதெல்லாம் என்ன ஆச்சு?"
மணி, தயக்கத்துடன், தரையை பார்த்தவாறு பதிலளித்தான்:
·       "ஆமாம், மேடம், நானும் அதை நினைச்சேன்… ஆனா, நான் சத்தியம் பண்ணது, நான் யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன்னு மட்டும்தான். மறுபடியும் கேட்க மாட்டேன்னு நான் சொல்லல… நான் என் சத்தியத்துக்கு நிக்கறேன், மேடம், நான் யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன்… ஆனா, ப்ளீஸ், மேடம், இந்த ஒரு தடவை… கடைசி தடவை…"
வனிதாவுக்கு, அவனுடைய வார்த்தைகளின் உண்மையான அர்த்தம் புரிந்தது—அவன், அந்த நாளின் வீடியோவை வைத்து, யாரிடமும் நேரடியாக சொல்லாமல், அதை பகிர்ந்து அவளை அச்சுறுத்த முயல்கிறான். அறை, ஒரு கனமான ம silence ஆல் நிரம்பியது—இருவரும், தரையை பார்த்தவாறு, அசையாமல் நின்றனர். வனிதாவின் மனதில், பயமும் கோபமும் ஒரு புயலாக சுழன்றன, ஆனால் அவள் முகம், ஒரு கல் போல உறைந்திருந்தது.
ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து, மணி, மெல்லிய குரலில், இன்னும் தரையை பார்த்தவாறு, பேச ஆரம்பித்தான்:
·       "மேடம், இன்னிக்கு குவாட்டர்ஸ்ல கடைசி நாள்னு தெரியும்… ஆனா, அவங்க சொன்னாங்க, சாவிய திங்கக்கிழமை மட்டும் சப்மிட் பண்ணா போதும்னு. அதனால, நமக்கு இன்னும் ஒரு நாள் இருக்கு… ப்ளீஸ், மேடம், கடைசி தடவை… பாதி நாள் மட்டும். நீங்க வழக்கம்போல காலையில வந்து, ஒண்ணு அல்லது ரெண்டு மணிக்கு போயிரலாம். நானும் மாலை நாலு மணிக்கு என் குடும்பத்தோட ஒரு முக்கியமான கல்யாணத்துக்கு போகணும். நாலு மணி நேரம் மட்டும்… ரெண்டு அல்லது மூணு தடவை… நான் ஜென்டிலா இருப்பேன்னு சத்தியமா சொல்றேன்…"
வனிதாவின் உடல், பயத்தால் இறுகியது—அவள் மனம், ஒரு சிக்கலான புதிரில் சிக்கியிருந்தது. அவள், ம silence ஆக, தன் பொருட்களை சேகரித்து, மேசையில் இருந்த கோப்புகளை எடுத்து, அவனை நேருக்கு நேர் பார்க்காமல், மெதுவாக கூறினாள்:
·       "நான் இன்னிக்கு ராத்திரி மெசேஜ் பண்ணுறேன்."
அவள், அவசரமாக நடந்து, குவாட்டர்ஸை விட்டு வெளியேறினாள்—அவள் கால்கள், காரை நோக்கி விரைந்தன, ஆனால் அவள் மனம், ஒரு இருண்ட மேகத்தில் சிக்கியிருந்தது. மணி, அவள் பின்னால், இன்னும் தரையை பார்த்தவாறு, அசையாமல் நின்றிருந்தான். வனிதா, காரில் ஏறி, இயந்திரமாக வண்டியை ஓட்டி, வீட்டை நோக்கி சென்றாள்—காரின் ஜன்னல் வழியாக வந்த காற்று, அவள் முகத்தில் பட்டாலும், அவள் மனதை இலகுவாக்கவில்லை. அவள், உள்ளுக்குள், இது முடிய வேண்டும்… ஆனா எப்படி? என்று எண்ணினாள், அவள் மனம், ஒரு வழியை தேடியது.

[thirddemodreamer]

images

[thirddemodreamer]

A Day of Shadows

வனிதா, காரை ஓட்டி வீட்டை நோக்கி சென்றாள்—அவள் மனம், குழப்பத்தாலும் பயத்தாலும் சிக்கித் தவித்தது. வழியில், ஒரு மொபைல் கடையில் நிறுத்தி, புதிய ஹெட்போன்ஸ் வாங்குவதற்காக உள்ளே நுழைந்தாள். கடைக்காரரிடம், ஒரு தயக்கத்துடன், கேட்டாள்:
·       "ரீசெட் பண்ணப்பட்ட மொபைலில் இருந்து டிலீட் ஆன டேட்டாவை மீட்டெடுக்க முடியுமா?"
கடைக்காரர், அலட்சியமாக பதிலளித்தார்:
·       "ஆமாம், மேடம், முடியும். ஆனா, 10,000 முதல் 15,000 வரை செலவாகும்."
அவள் மனதில், மணியின் வார்த்தைகள் மீண்டும் எதிரொலித்தன—அவனுடைய அச்சுறுத்தல் உண்மையாக இருக்கலாம். வனிதா, ம silence ஆக, ஹெட்போன்ஸை வாங்கி, காரில் ஏறி வீட்டை அடைந்தாள். வீட்டில், எல்லாம் இயல்பாக இருப்பது போல நடித்தாள்—குழந்தைகளுக்கு உணவு தயாரித்து, மாமியாருடன் வீட்டு வேலைகளை பகிர்ந்து, தன் பயத்தை மறைத்தாள். ஆனால், அவள் மனம், ஒரு இருண்ட மேகத்தில் சிக்கியிருந்தது.
இரவு, படுக்கையறையில், வனிதா தன் மொபைலில் வினீத்தின் மெசேஜை பார்த்தாள்—அவன் தாமதமாக வீட்டுக்கு வருவதாக கூறியிருந்தான். அவள், மீண்டும் மொபைலில் டேட்டா ரிகவரி பற்றி தேடினாள்—ஒவ்வொரு வலைத்தளமும், கடைக்காரர் கூறியதை உறுதிப்படுத்தியது: ரீசெட் செய்யப்பட்ட மொபைலில் இருந்து டேட்டாவை மீட்டெடுக்க முடியும், ஆனால் அதற்கு செலவு அதிகம். வனிதா, மொபைலை ஒரு பக்கம் வைத்து, ம silence ஆக, அழ ஆரம்பித்தாள்—அவள் கண்ணீர், அவள் உள்ளுக்குள் உருவாகியிருந்த பயத்தையும் ஆதங்கத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.
நீண்ட யோசனைக்கு பிறகு, அவள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள்—வேறு வழியில்லை. இது கடைசி தடவையாக இருக்க வேண்டும். அவள், இந்த முறை மணியின் மொபைலை எப்படியாவது எடுத்து, அவனுக்கு ஒரு புதிய மொபைலை வாங்கி கொடுக்க முடிவு செய்தாள். இந்த தருணத்தை கடந்து, இந்த கனவு முடிவுக்கு வர வேண்டும் என்று அவள் உறுதியாக இருந்தாள். தன்னை ஆறுதல் செய்து, அவள், மணிக்கு ஒரு சுருக்கமான மெசேஜ் அனுப்பினாள்: "சரி." மறுபுறம், மணியின் கண்கள், மெசேஜை பார்த்தவுடன், மகிழ்ச்சியால் விரிந்தன—அவன் மனதில், ஒரு வெறித்தனமான நம்பிக்கை உருவானது.
அடுத்த நாள் காலை, வெயில் பிரகாசமாக இருந்தாலும், வனிதாவின் மனம் ஒரு மந்தமான இருளில் மூழ்கியிருந்தது. அவள், ஒரு மஞ்சள் நிற சேலையும் நீல நிற பிளவுஸும் அணிந்து, ஆபீஸுக்கு தயாரானாள்—அவள் முகத்தில், ஒரு செயற்கையான அமைதி இருந்தது. வினீத், இரவு தாமதமாக வந்து, படுக்கையில் படுத்திருந்தவன், அவளை பார்த்து, மெதுவாக கேட்டான்:
·       "என்ன ஆச்சு? நீ நேத்து குவாட்டர்ஸ்ல கடைசி நாள்னு சொன்னியே?"
வனிதா, தன் குரலை உறுதிப்படுத்தி, பதிலளித்தாள்:
·       "இல்ல, இன்னும் ஒரு சின்ன வேலை மிச்சம் இருக்கு. அத முடிச்சுட்டு சீக்கிரம் வந்துடுவேன்."
வினீத், தூக்கத்தில் மூழ்கியவாறு, "சரி, பார்த்து போ," என்று கூறி, மீண்டும் உறங்கினான். வனிதா, ஒரு உலர்ந்த புன்னகையுடன், மாமியார் தயாரித்த உணவை எடுத்து, காரில் ஏறினாள். அவள், குவாட்டர்ஸை நோக்கி ஓட்டினாள்—அவள் விரல்கள், ஸ்டீயரிங்கை இறுக்கமாக பிடித்திருந்தன, அவள் மனம், வரவிருக்கும் மணிநேரங்களை எதிர்கொள்ள தயாராக முயன்றது.
குவாட்டர்ஸைல் மணி, வழக்கத்தை விட முன்னதாக வந்து, கதவில் காத்திருந்தான்—அவன் முகத்தில், ஒரு மறைமுகமான எதிர்பார்ப்பு தெரிந்தது..

[thirddemodreamer]

some images

[thirddemodreamer]

next episode

[thirddemodreamer]

A Battle of Will

நேரம் மெல்ல நகர்ந்து கொண்டிருந்தது, ஆனால் வனிதாவின் வருகையை குறிக்கும் எந்த அறிகுறியும் இல்லை. மணி, குவாட்டர்ஸின் கதவுக்கு வெளியே, பதற்றத்துடனும் எரிச்சலுடனும் காத்திருந்தான்—அவன் பொறுமை, நிமிடங்கள் செல்ல செல்ல, கரைந்து கொண்டிருந்தது. காலை 11 மணியை தாண்டியபோது, அவன், கதவை திறந்து உள்ளே சென்று, அறையில் காத்திருக்க ஆரம்பித்தான்—ஆனால், வனிதா இன்னும் வரவில்லை. மதியம் 12 மணியை நெருங்கியபோது, அவனுடைய பதற்றம் கோபமாக மாறியது; அவன் கைகள், மேசையை இறுக்கமாக பற்றியிருந்தன, அவன் முகத்தில் ஒரு கடுமையான வெறுப்பு தெரிந்தது.
திடீரென, அறையின் கதவு மணி ஒலித்தது. மணி, வேகமாக கதவை திறந்தான்—வனிதா, ஒரு மந்தமான முகபாவத்துடன், வெளியே நின்றிருந்தாள். அவள், எதையோ பேச முயன்றபோது, மணி, அவளுடைய கைகளை இறுக்கமாக பிடித்து, வேகமாக உள்ளே இழுத்தான்—அவளை கையால் கிட்டத்தட்ட இழுத்து வந்தவன், கதவை பூட்டினான். வனிதாவின் இதயம், பயத்தால் துடித்தது, ஆனால் அவள் முகம், ஒரு கல் போல உறைந்திருந்தது.
அறையில், மணி, உரத்த குரலில், கோபத்துடன் பேச ஆரம்பித்தான்:

• "நான் உங்கள ஒரு அப்பாவி மனுஷின்னு நினைச்சேன், மேடம்! ஆனா, நீங்களும் மத்த பணக்கார, படிச்சவங்கள மாதிரி உங்க உண்மை முகத்த காட்டிட்டீங்க! என்னை மாதிரி ஆளுங்கள கீழா நினைக்கறவங்க! என் இடத்துல வேற யாராவது இருந்தா, என்ன பண்ணி இருப்பாங்க? நான் அதிகமா எதுவும் பண்ணல! நான் வேணும்னா உங்க கூட நேரம் செலவழிக்கணும்னு நினைச்சேன். அதுவும், என் தாழ்வு மனப்பான்மைதான் என்னை உங்கள கிட்ட நெருங்க விடாம பண்ணிருக்கு! நான் இதுவரை உங்களுக்கு நல்லவனாவே இருந்தேன்!"
  

அவன், கோபத்தில் கத்தினான், வனிதாவை பேச விடாமல் தடுத்தான். அவள், எதையோ சொல்ல முயன்றபோது, அவன், கையை உயர்த்தி, கடுமையாக குறுக்கிட்டான்:

• "நிறுத்துங்க, மேடம்! உங்க கதையெல்லாம் கேட்க விருப்பமில்லை. நமக்கு நேரம் அதிகமில்லை. இதுக்கு நாம இங்க வந்தோம், அத முடிச்சுக்கலாம்!"
  

மணி, தன் ஆடைகளை களைய ஆரம்பித்தான். வனிதா, அவனுடைய மனநிலையை புரிந்து கொண்டாள்—அவன், அவள் எதை சொன்னாலும் கேட்க தயாராக இல்லை. அவள், ம silence ஆக, தன் மஞ்சள் நிற சேலையை மெதுவாக அவிழ்த்தாள்—அவள் இதயம், பயத்தால் துடித்தாலும், அவள் மனம், இது கடைசி தடவை… இதோடு முடிய வேண்டும், என்று உறுதியாக இருந்தது. இருவரும், ஆடைகள் இன்றி, படுக்கையின் முன் நின்றனர். மணியின் கோபம், அவள் உடலை பார்த்தவுடன், மெல்ல கரைய ஆரம்பித்தது—அவன் கண்கள், அவளை மேலிருந்து கீழ் வரை பார்த்தன, ஒரு மறைமுகமான வெறியுடன்.
வனிதா, அவனுடைய பார்வையை உணர்ந்தாள்—அவள் உடல், பயத்தால் இறுகியிருந்தாலும், அவள் மனம், ஒரு திட்டத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்தியது: அவன் மொபைலை எடு… இதோடு முடி. மணி, படுக்கையில் ஏறி, ஒரு மூலையில் அமர்ந்து, அவளை அருகில் வருமாறு சைகை செய்தான். வனிதா, அவனுடைய எதிர்பார்ப்பை புரிந்து, மெதுவாக படுக்கையில் ஏறி, முதுகில் படுத்து, உச்சந்தலையை பார்த்தாள்—அவள் கண்கள், வெறுமையாக இருந்தன, ஆனால் அவள் மனம், ஒரு புயலாக சுழன்று கொண்டிருந்தது. மணி, அவளை நெருங்கினான்—அவன் கண்களில், வெறியும் பதற்றமும் கலந்திருந்தன, அவன் அவளுடைய உடலை ஆராய்ந்தான்.
வனிதா, உள்ளுக்குள், இது முடிய வேண்டும்… இன்றோடு முடிய வேண்டும், என்று மீண்டும் உறுதிப்படுத்தினாள். அவள், அவனுடைய மொபைலை எப்படி எடுப்பது என்று யோசித்தாள்—அவள் பார்வை, அறையின் மூலையில் இருந்த அவனுடைய பையை நோக்கியது, அங்கு அவனுடைய மொபைல் இருக்கலாம். அவள், இந்த தருணத்தை உயிருடன் கடந்து, இந்த கனவை என்றென்றும் முடிக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக இருந்தாள்.

[thirddemodreamer]

A Shattered Silence

அறையில், ஒரு கனமான ம silence ஆனது—வனிதாவின் இதயம், பயத்தாலும் வலியாலும் துடித்தது, ஆனால் அவள் மனம், இது கடைசி தடவை… இதோடு முடிய வேண்டும், என்று உறுதியாக இருந்தது. மணி, வேகமாக அவளை நெருங்கி, அவளுடைய ஒரு மார்பை சற்று வலிமையாக பிடித்து, மற்றொரு மார்பை சற்று கடினமாக உறிஞ்ச ஆரம்பித்தான். அவனுடைய தீவிரத்தை உணர்ந்த வனிதா, அவன் இப்போது மென்மையாக இருக்கும் மனநிலையில் இல்லை என்பதை புரிந்து கொண்டாள். அவன், இரு மார்புகளையும் சிறிது நேரம் உறிஞ்சிய பிறகு, அவளுடைய உடலை கீழ்நோக்கி நகர்ந்தான்—அவன் உதடுகள், அவளுடைய உடலில் சற்று கடினமான முத்தங்களை பதித்தவாறு, அவளுடைய தொப்புளை அடைந்தன. அவன், அதை முன்பு போல மென்மையாக இல்லாமல், சற்று வலிமையாக உறிஞ்சினான். பின்னர், அவன் மேலும் கீழே நகர்ந்து, அவளுடைய புணர்பகுதியை, வெறுமனே நாக்கால் ஈரப்படுத்துவது போல, நக்க ஆரம்பித்தான்.
மணி, மீண்டும் அவளுடைய முகத்தை நோக்கி வந்தான்—இருவரும், நேருக்கு நேர் பார்த்தனர். அவன், அவளுக்கு மேலே நிலைநிறுத்தப்பட்டு, கண்களில் வெறியும் ஒரு சிறிய கோபமும் கலந்து தெரிந்தன. வனிதா, பயம் நிறைந்த கண்களுடன், அவனை உற்று பார்த்தாள். மணி, அவளுடைய கால்களை விரித்து, அவளுடைய தொடைகளுக்கு இடையில் தன்னை நிலைநிறுத்தி, அவளுக்குள் நுழைய தயாரானான். வனிதா, நடுங்கும் குரலில், தயக்கத்துடன் கேட்டாள்:
·       "மணி, பாதுகாப்பு… அதை பத்தி என்ன?"
மணி, எரிச்சலுடன், கடுமையாக பதிலளித்தான்:
·       "மேடம், அதெல்லாம் தேவையில்லை. நீங்க ரெண்டு குழந்தைகளோட அம்மா, நிச்சயமா ஃபேமிலி பிளானிங் பண்ணியிருப்பீங்க. நானும் சேஃப் தான்—நான் பல பொம்பளைகள கூட போற பழக்கம் இல்லாதவன். உங்களுக்கு இது தெரியும். ப்ளீஸ், நேரத்த வேஸ்ட் பண்ண வேண்டாம். நீங்க ஏற்கனவே லேட் பண்ணிட்டீங்க, இனி நேரத்த வேஸ்ட் பண்ண விரும்பல. வாங்க, முடிச்சிடலாம்."
அவளுடைய பதிலை கூட காத்திருக்காமல், அவன் அவளுக்குள் நுழைந்தான். அந்த நுழைவு, வனிதாவுக்கு உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் தீவிரமான வலியை ஏற்படுத்தியது. அவள், வலியால் கத்தினாள், ஆனால் வேறு வழியில்லாமல், வலியை குறைக்க அவனுடன் இயங்கினாள். மணி, அவளுடைய தோள்களை இறுக்கமாக பிடித்து, வேகமாகவும் தீவிரமாகவும் இயங்கினான். வனிதாவின் முனகல்கள், வலியுடன் கலந்து ஒலித்தன. மணி, மெதுவாக்குவதற்கு மனநிலையில் இல்லை—அவன் கோபத்தை வெளிப்படுத்துவது போல இருந்தது. மணிக்கும் இது எளிதாக இல்லை—அவனுடைய உறுப்பு, உராய்வால் சூடாகி, வலியை உணர்ந்தாலும், அவன் நிறுத்தவில்லை. இருவரும் வலியில் இருந்தாலும், மணி தொடர்ந்தான். சில இயக்கங்களுக்குப் பிறகு, அவன் உச்சமடைந்து, உரத்த முனகலுடன் அவள் மேல் சரிந்தான். வனிதா, அவனுடைய உடல் எடையை உணர்ந்தாள்—அவனுடைய மூச்சு, அவள் முகத்தருகே கனமாக இருந்தது.
திடீரென, மணி, அவளுடைய கண்ணீர் தன் கன்னத்தில் பட்டதை உணர்ந்தான். அந்த நொடியில், அவனுக்கு தன் தவறு புரிந்தது. அவன், பொதுவாக இவ்வளவு கொடூரமாக நடந்து கொள்பவனல்ல, ஆனால் கோபத்தில், அவன் மதிப்பு வைத்த ஒரு பெண்ணை உடல் ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் புண்படுத்தியிருந்தான். குற்ற உணர்வால் மூழ்கியவன், அவளுடைய பார்வையை தவிர்த்து, முகத்தை ஒரு பக்கம் திருப்பினான். இப்போது, இருவரும், ஆடைகள் இன்றி, படுக்கையில், ஒருவருக்கு ஒருவர் முதுகு காட்டியவாறு படுத்திருந்தனர்.
சிறிது நேரம் கழித்து, வனிதா, மெதுவாக எழுந்து, குளியலறைக்கு சென்றாள். அவள், குளிர்ந்த நீரை தன் புணர்பகுதியில் ஊற்றினாள்—அது, அவளுடைய உடல் மற்றும் மன வலிக்கு சிறிது நிவாரணம் அளித்தது. திரும்பி வந்தவள், படுக்கையில் அதே நிலையில் படுத்தாள். மணியிடமிருந்து, ஒரு மென்மையான "சாரி" ஒலித்தது—அவன், தன் செயலுக்கு மனமுருகி இருந்தது தெளிவாக தெரிந்தது. வனிதா, ம silence ஆக இருந்தாள்—அவள் மனம், வலியாலும் கோபத்தாலும் நிரம்பி இருந்தது, ஆனால் அவள், இந்த தருணத்தை கடந்து, அவனுடைய மொபைலை எப்படி எடுப்பது என்று மட்டுமே யோசித்தாள். இருவரும், அந்த நிலையில், சிறிது நேரம் படுத்திருந்து, இறுதியில் உறங்கினர்.
வனிதா, உறக்கத்தில் இருந்தாலும், அவள் மனம், ஒரு திட்டத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்தியது: அவன் மொபைலை எடு… இது முடிய வேண்டும். அவள், இந்த கனவை என்றென்றும் முடிக்க, ஒரு வழியை கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக இருந்தாள்.

[thirddemodreamer]

A Desperate Struggle

அறையில், ஒரு கனமான ம silence ஆனது—வனிதாவின் மனம், வலியாலும் பயத்தாலும் நிரம்பி இருந்தது, ஆனால் அவள் உறுதியாக இருந்தாள்: இது முடிய வேண்டும்… இன்றோடு முடிய வேண்டும். சிறிது நேரம் கழித்து, மணி, மென்மையாக அழைத்தான்:
·       "மேடம், மேடம், நீங்க விழிச்சிருக்கீங்களா?"
வனிதா, மெதுவாக திரும்பி, "ஆமாம்," என்று பதிலளித்து, அவனை பார்த்தாள். மணி, படுக்கையில் உட்கார்ந்து, அவளை உற்று பார்த்தான். அவன், குரலில் ஒரு கடினத்தன்மையுடன் தொடர்ந்தான்:
·       "மேடம், நான் மூணு ரவுண்டு பிளான் பண்ணிருந்தேன், ஆனா நீங்க லேட் ஆ வந்து எல்லாத்தையும் கெடுத்துட்டீங்க. இப்ப நமக்கு நேரம் அதிகமில்லை, அதனால மறுபடியும் ஆரம்பிக்கணும்."
வனிதாவின் மனதில் பயம் பரவியது—அவள் உடல், மற்றொரு முறைக்கு தாங்காது என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். கண்ணீருடன், கெஞ்சும் குரலில், அவள் கூறினாள்:
·       "மணி, ப்ளீஸ், ரொம்ப வலிக்குது. மறுபடியும் என்னால முடியாது. ப்ளீஸ், நான் மத்த நாள் மாதிரி உங்களுக்கு ஹேண்ட்ஜாப் கொடுக்கறேன்."
மணி, அவளுடைய வலியை உணர்ந்தாலும், விட்டுக்கொடுக்கும் மனநிலையில் இல்லை. கடுமையான குரலில், அவன் பதிலளித்தான்:
·       "சரி, அப்போ எனக்கு ஒரு ப்ளோஜாப் கொடுங்க, அதோட முடிச்சுக்கலாம்."
வனிதா, அவனுடைய வார்த்தைகளால் அதிர்ச்சியடைந்தாள். ப்ளோஜாப், மற்றொரு முறையை விட பரவாயில்லை என்று தோன்றினாலும், அவளுக்கு அது பழக்கமில்லாத ஒன்று. கெஞ்சும் குரலில், அவள் கூறினாள்:
·       "மணி, ப்ளீஸ், எனக்கு அதுல கம்ஃபர்ட்டபிள் இல்லை."
மணி, எரிச்சலுடன், குரலை உயர்த்தி பதிலளித்தான்:
·       "மேடம், நீங்க சரியான நேரத்துக்கு வரல, என் மூடையே கெடுத்துட்டீங்க. இப்ப கூட ஒத்துழைக்க மாட்டேங்கறீங்க. நீங்க என்னை பயன்படுத்திக்கறீங்க. சாரி, மேடம், ஆனா நீங்க எனக்கு ப்ளோஜாப் கொடுத்துதான் ஆகணும்."
அவனுடைய குரல், கட்டளையிடுவது போல இருந்தது. வனிதா, அவன் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டான் என்பதை புரிந்து கொண்டாள். தயக்கத்துடன், அவள், அவனுடைய புணர்பகுதியை நோக்கி நகர்ந்தாள். அவளுக்கு இது விருப்பமில்லை, ஆனால் அவள், அவனுடைய அரை விறைப்பு உறுப்பை உறிஞ்ச ஆரம்பித்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து, மணி, வேகமாக முடிக்கலாம் என்று, அவளுடைய மார்புகளை தடவ ஆரம்பித்தான். வனிதா, இது விரைவில் முடியும் என்ற நம்பிக்கையில், எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை. ஆனால், சிறிது நேரம் கழித்து, மணி முழு விறைப்பு அடையவில்லை என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்—அவள் வாய், வலியால் துடித்தது. கண்ணீர் நிறைந்த முகத்துடன், அவள் மேலே பார்த்து கூறினாள்:
·       "மணி, இது வொர்க் ஆகலன்னு நினைக்கறேன்."
மணி, தலையை ஆட்டி, படுக்கையில் சாய்ந்து, மெதுவாக கூறினான்:
·       "ஆமாம், தெரியுது. இதெல்லாம் உங்களாலதான். வேற வழியில செய்யலாம்."
எரிச்சலுடன், அவன் தொடர்ந்தான்:
·       "நீங்க என் மார்பு காம்புகளை உறிஞ்சிக்கிட்டே, உங்க கையால என் உறுப்பை வேலை செய்யுங்க. வேற வழி இல்லை. இப்படி பண்ணா, நான் சீக்கிரம் முடிஞ்சிடுவேன்."
வனிதாவின் மனம், வலியாலும் அவமானத்தாலும் நிரம்பி இருந்தது, ஆனால் அவள், இந்த தருணத்தை கடந்து, அவனுடைய மொபைலை எடுக்க வேண்டும் என்று மட்டுமே நினைத்தாள். அவள், அவனுடைய பையை ஒரு கணம் பார்த்தாள்—அது, அறையின் மூலையில், மேசையருகே இருந்தது. அவள், மெதுவாக, அவனுடைய வார்த்தைகளுக்கு இணங்கினாள், ஆனால் அவள் மனம், இது முடிய வேண்டும்… இப்போவே முடிய வேண்டும், என்று உறுதியாக எண்ணியது. அவள், அவனுடைய மார்பு காம்புகளை உறிஞ்சி, கையால் அவனுடைய உறுப்பை தூண்ட ஆரம்பித்தாள்—அவள் உடல், வலியால் துடித்தாலும், அவள் மனம், ஒரு திட்டத்தை மீண்டும் மீண்டும் நினைவுபடுத்தியது: அவன் மொபைலை எடு… இந்த கனவு இன்றோடு முடிய வேண்டும்.

[thirddemodreamer]

A Glimmer of Control

அறையில், ஒரு கனமான ம silence ஆனது. அவள், மணியின் வார்த்தைகளுக்கு இணங்கி, அவனுடைய மார்பு காம்புகளை உறிஞ்சியவாறு, கையால் அவனுடைய உறுப்பை தூண்டினாள். அவனுடைய உறுப்பு, மீண்டும் முழு விறைப்பை அடைந்தது. இப்படியே தொடர்ந்தால், அவன் விரைவில் முடித்துவிடுவான் என்று அவள் நம்பினாள், ஆனால் மணிக்கு வேறு திட்டம் இருந்தது. அவன், அவளுடைய கையில் உச்சமடைய விரும்பவில்லை—அவன், அவளுடைய வாயில் முடிக்க விரும்பினான். அவன், கடுமையான குரலில் கூறினான்:
·       "மேடம், இப்ப முழுசா ஹார்ட் ஆயிடுச்சு, அதனால உங்க வாயால தொடருங்க."
வனிதா, அவனுடைய நோக்கத்தை புரிந்து, தயக்கத்துடன் அவனுடைய புணர்பகுதியை நோக்கி திரும்பினாள். அவள், மீண்டும் அவனுடைய உறுப்பை உறிஞ்ச ஆரம்பித்தாள்—அவளுக்கு இது பழக்கமில்லாததால், எதிர்பார்த்ததை விட நேரம் அதிகமாக எடுத்தது. அவள் வாய், மீண்டும் வலியால் துடித்தது. அவள், நிறுத்தி, கெஞ்சும் பார்வையுடன் மணியை பார்த்தாள், ஆனால் அவன் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. அவன், உறுதியான குரலில் கூறினான்:
·       "மேடம், இப்படி நிறுத்தினா, நான் முடிக்க மாட்டேன். ப்ளீஸ், தொடருங்க."
வனிதா, மென்மையான, வலியால் நிறைந்த குரலில் கூறினாள்:
·       "மணி, இது ரொம்ப நேரம் எடுக்குது, என் வாய் வலிக்குது."
மணி, அவளுடைய வலியை புரிந்தாலும், நிறுத்த தயாராக இல்லை. அவன், அறிவுறுத்தினான்:
·       "மேடம், உங்க வாய் வேலை செய்யும்போது, ஒரு கையால என் காம்புகள விளையாடுங்க, மறு கையால என் கொட்டைகள விளையாடுங்க."
வனிதாவுக்கு இது மிகவும் அந்நியமாக இருந்தாலும், வேறு வழியில்லை என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். அவள், அவனுடைய உறுப்பை வாயால் உறிஞ்சியவாறு, வலது கையால் அவனுடைய காம்புகளை தூண்டி, இடது கையால் அவனுடைய கொட்டைகளை மென்மையாக தடவினாள். சிறிது நேரம் கழித்து, மணி, அவளுடைய மார்புகளை தடவ ஆரம்பித்தான், படுக்கையில் சாய்ந்தவாறு. திடீரென, அவன், அவளுடைய மார்பை இறுக்கமாக பிடித்தான்—அவனுடைய தீவிரம் உயர்ந்து கொண்டிருப்பதை வனிதா உணர்ந்தாள். அவள் வாயில் வலி இருந்தாலும், அவள் தொடர்ந்தாள். விரைவில், மணி, அவளுடைய வாயில் உச்சமடைந்தான், சிறிதளவு விந்தை வெளியிட்டான்.
வனிதா, உடனே எழுந்து, குளியலறைக்கு ஓடினாள். அவள், வாஷ்பேசினில் அவனுடைய விந்தை துப்பி, வாயை நன்றாக கழுவினாள். ம silence ஆக, அவள் அழ ஆரம்பித்தாள்—அவள் கண்ணீர், அவளுடைய வலியையும் அவமானத்தையும் வெளிப்படுத்தியது. நீண்ட நேரம் குளித்த பிறகு, அவள் படுக்கையறைக்கு திரும்பினாள். அவள் திரும்பி வந்தபோது, மணி, படுக்கையில் உட்கார்ந்து, தன் மொபைலை பார்த்து கொண்டிருந்தான். அவன், அவளை ஒரு கணம் பார்த்து, பின்னர் தலையை குனிந்து கூறினான்:
·       "நான் சிம் கார்டையும் மெமரி கார்டையும் எடுத்துட்டு, இந்த போன உங்களுக்கு கொடுக்க பாக்கறேன்."
வனிதா, அவனுடைய வார்த்தைகளை கேட்டு, ஒரு கணம் உறைந்தாள்—அவள் மனதில், ஒரு சிறிய நம்பிக்கை தோன்றியது. அவள், ம silence ஆக, தன் ஆடைகளை அணிய ஆரம்பித்தாள்—அவள் மஞ்சள் நிற சேலையை மெதுவாக மடித்து, உடலை மறைத்தாள். திடீரென, மணியின் மொபைல் ஒலிக்க ஆரம்பித்தது. அவன், திரையை பார்த்து, சற்று தயங்கினான். வனிதா, அவனுடைய தயக்கத்தை கவனித்தாள்.

[thirddemodreamer]

A Crack in the Darkness

அறையில், ஒரு கனமான ம silence ஆனது—வனிதாவின் மனம், வலியாலும் பயத்தாலும் நிரம்பி இருந்தாலும், மணியின் மொபைல் ஒலித்தவுடன், அவள் மனதில் ஒரு நம்பிக்கை மின்னியது: இது ஒரு வாய்ப்பு. மணி, தன் மொபைலை எடுத்து, கோபத்துடன் பேச ஆரம்பித்தான்:
·       "ஹே, நான் பிஸியா இருக்கேன்னு புரியலையா? எத்தனை தடவை கால் கட் பண்ணணும்? நான் வரேன்! இன்னிக்கு மாலை முக்கியமான ஃபேமிலி ஃபங்ஷன் இருக்குன்னு தெரியும்!"
அவன், மறுபுறம் பேசுபவரை கேட்காமல், கத்திக் கொண்டிருந்தான், ஆனால் திடீரென அவன் முகம் மாறியது—அவன் கண்கள், கண்ணீரால் நிரம்பி, அவன் அழ ஆரம்பித்தவன் போல தோன்றினான். வனிதா, தன் மஞ்சள் நிற சேலையை முழுவதும் அணிந்து முடித்து, குழப்பத்துடன் அவனை பார்த்தாள். அவனுடைய குரலில் இருந்த வேதனையை அவள் உணர்ந்தாள்—அவனுடைய குடும்பத்தில் ஏதோ பெரிய பிரச்சனை இருப்பதை அவள் புரிந்து கொண்டாள், ஆனால் அது என்னவென்று அவளுக்கு தெரியவில்லை.
மணியின் பார்வை, வனிதாவின் சேலையின் பல்லுவை நோக்கியது—அது, ஏதோ கொட்டியது போல கறையாகி இருந்தது. அவன், மொபைலில், உடைந்த குரலில் பதிலளித்தான்:
·       "நான் வேகமா வரேன். ப்ளீஸ், அழாதீங்க, மறுபடியும் கால் பண்ண முயற்சி பண்ணாதீங்க—என் போன்ல சார்ஜ் இல்லை. நான் வேற போன்ல இருந்து கால் பண்றேன்."
கண்ணீருடன், அவன் மொபைலை தரையில் வீசினான், உரத்த குரலில் அழ ஆரம்பித்தான். வனிதா, குழப்பத்துடன், என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் நின்றாள். அவள், மெதுவாக அவனை நோக்கி நடந்து, படுக்கையின் விளிம்பில் அழுது கொண்டிருந்த அவனுக்கு முன்னால் நின்றாள். அவனுடைய தோளை மென்மையாக தொட்டு, அவள் கேட்டாள்:
·       "மணி, என்ன ஆச்சு?"
மணி, திடீரென அவளுடைய கால்களில் விழுந்து, கதறி அழுதான்:
·       "மேடம், நான் ஒரு பேய்! எனக்கு யாரும், எந்த கடவுளும் கருணை காட்ட மாட்டாங்க. நான் உயிரோட இருக்கக் கூடாது! கடவுள் எனக்கு அனுப்பின தேவதைய நான், நான் ஒருபோதும் செய்யக் கூடாத விதத்துல தீவிரமா புண்படுத்திட்டேன். எனக்கு மன்னிப்பு கிடையாது. நான் நரகத்துக்கு போகணும்! சாரி, மேடம், சாரி, மேடம், சாரி!"
அவன், உரத்த குரலில் அழுதான், வனிதா, குழப்பத்தில் இருந்தாலும், அவன் தன்னைத்தான் "தேவதை" என்று குறிப்பிடுகிறான் என்பதை புரிந்து கொண்டாள்.

[thirddemodreamer]

A Burden of Mercy

அறையில், மணியின் அழுகை அடங்கவில்லை—அவன், வனிதாவின் கால்களில் விழுந்து, கதறியவாறு, தன் குற்ற உணர்வை வெளிப்படுத்தினான். அவன், உடைந்த குரலில், மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தான்:
·       "மேடம், நீங்க இங்க வரும்போது ஏதாவது ஆக்ஸிடென்ட் பார்த்தீங்களா?"
வனிதா, சற்று தயக்கத்துடன், பதிலளித்தாள்:
·       "ஆமாம், மணி, ஒரு சின்ன பொண்ண ஒரு ஆட்டோ இடிச்சிருந்தது. ரத்தத்துல கிடந்தா, அவ அம்மா அழுதுட்டு இருந்தாங்க. நான் அவங்களுக்கு உதவி பண்ணேன், அதனாலதான் லேட் ஆயிடுச்சு. ஏன்? அவ உங்களுக்கு யாரு?"
மணி, கதறி அழுதவாறு, பதிலளித்தான்:
·       "மேடம், அது என் மகள்! நீங்க சரியான நேரத்துல அவள காப்பாத்தினீங்க, ஆனா பாருங்க, நான் உங்களுக்கு என்ன பண்ணியிருக்கேன்! நீங்க அவள ஆஸ்பத்திரிக்கு கூட்டிட்டு போயி, பில் கூட கட்டியிருக்கீங்க. என் மனைவி, நீங்க எங்க கம்பெனி ஆபீஸ் டேக் போட்டிருந்ததா சொன்னா. உங்க சேலை பல்லுல இருக்குற ரத்தக் கறைய பார்த்து, நீங்கதான் னு உறுதியானேன். சாரி, மேடம், நான் ஒரு மன்னிக்க முடியாத தப்பு பண்ணிட்டேன்! எந்த கடவுளும் என்ன மன்னிக்க மாட்டாங்க! மேடம், ப்ளீஸ், என்ன மன்னிச்சுடுங்க, இல்லன்னா கொன்னுடுங்க. உயிரோட இருக்கறதுக்கு நான் தகுதியே இல்லை, குறிப்பா நீங்க ஏன் லேட் ஆனீங்கன்னு கூட சொல்லாம இருந்த பிறகு!"
வனிதா, அவனுடைய வார்த்தைகளால் ஒரு கணம் உறைந்தாள்—எல்லாம் தெளிவாகியது. அவள் மனதில், வலி, கோபம், மற்றும் ஒரு விசித்திரமான இரக்கம் கலந்து எழுந்தன. ஆனால், அவள் மனம், ஒரு முன்னுரிமையை உறுதிப்படுத்தியது: மணியை அமைதிப்படுத்தி, அவனுடைய மகளுக்கு உதவ வேண்டும். அவள், உறுதியான, ஆனால் மென்மையான குரலில் கூறினாள்:
·       "மணி, நடந்தது நடந்துடுச்சு. முதல்ல உங்க மகள பார்க்க போயிடலாம். எனக்கு அந்த ஆஸ்பத்திரி தெரியும். வாங்க, போலாம்."
மணி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், நன்றியுடன் அவளை பார்த்து கூறினான்:
·       "மேடம், நீங்க என்ன மனுஷி? இப்ப கூட உங்களுக்கு என் மேல கோபம் இல்லை. இவ்வளவு நல்லவங்களா எப்படி இருக்க முடியுது? இந்த மிருகத்த பாருங்க—நான் உங்களுக்கு என்ன பண்ணியிருக்கேன்!"
வனிதா, அவனுடைய வார்த்தைகளை கடந்து, உறுதியாக கூறினாள்:
·       "மணி, இதுக்கு நேரம் இல்லை. சீக்கிரம், வாங்க. நீங்க உங்க போன உடைச்சுட்டீங்க."
அவசரத்தில், இருவரும் குவாட்டர்ஸை விட்டு வெளியேறி, வனிதாவின் காரில் ஏறினர். அவள், காரை ஓட்டினாள், மணி, பயணிகள் இருக்கையில் அமர்ந்து, ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தவாறு, ம silence ஆக அழுது கொண்டிருந்தான். வழியில், மணி, திடீரென, "மேடம், கார நிறுத்துங்க," என்று கூறினான். வனிதா, குழப்பத்துடன், காரை ஓரமாக நிறுத்தினாள். மணி, வெளியே இறங்கி, அருகில் எரிந்து கொண்டிருந்த ஒரு குப்பை குவியலை நோக்கி நடந்தான். அவன், தன் உடைந்த மொபைலை எடுத்து, தீயில் வீசினான். வனிதா, காருக்குள் இருந்து இதை பார்த்தாள்—அவன் என்ன செய்கிறான் என்பதை அவள் புரிந்து கொண்டாள். அவனுடைய மீதான அவளின் கோபமும் பயமும், ஒரு கணம், இரக்கமாக மாறியது. மணி, மீண்டும் காரில் ஏறி, ம silence ஆக அமர்ந்து, மெதுவாக கூறினான்:
·       "சரி, மேடம், போலாம்."
வனிதா, மீண்டும் காரை ஓட்ட ஆரம்பித்தாள், இருவரும் ஆஸ்பத்திரியை அடைந்தனர். வனிதாவின் மனம், மணியின் மகளின் நிலையை பற்றி கவலைப்பட்டாலும், ஒரு பகுதி, மொபைல் இப்போது எரிந்து விட்டதை உணர்ந்து, ஒரு விசித்திரமான நிம்மதியை உணர்ந்தது—ஆனால், அதே நேரத்தில், அவள் இந்த கனவை முழுவதுமாக முடிக்க இன்னும் ஒரு வழி தேவை என்று உணர்ந்தாள். அவள், காரை பார்க் செய்து, மணியுடன் ஆஸ்பத்திரிக்குள் நுழைந்தாள்,

[thirddemodreamer]

some pictures by ai

[thirddemodreamer]

A Quiet Reckoning

ஆஸ்பத்திரியின் வாசலில், மணியின் மனைவி, கண்ணீருடன் ஓடி வந்து, அவனுடைய மார்பை அடித்து, கதறினாள்:
·       "நீ எங்க இருந்த? முட்டாள்! போன கூட எடுக்கல, உன் மொபைல் ஆஃப் ஆகி இருந்தது!"
வனிதா, உடனே தலையிட்டு, அமைதியான குரலில் கூறினாள்:
·       "ப்ளீஸ், விடுங்க. அவர் போன் தவறுதலா உடைஞ்சு போச்சு. அவர் என் கூட ஆபீஸ்ல இருந்தார். இப்ப எல்லாம் சரியாகிடுச்சு. முதல்ல குழந்தைய பார்க்கலாம்."
மணியின் மனைவி, சற்று அமைதியாகி, மூவரும் குழந்தையை பார்க்க உள்ளே சென்றனர். படுக்கையில், குழந்தை, கட்டுகளுடன் படுத்திருந்தது, ஒரு நர்ஸ் அவளை கவனித்து கொண்டிருந்தார். நர்ஸ், அவர்களை பார்த்து, உறுதியாக கூறினார்:
·       "கவலைப்பட ஒண்ணுமில்லை. அவ நல்லா இருக்கா. நீங்க சரியான நேரத்துல கூட்டிட்டு வந்தீங்க, எல்லாம் சரியாகிடுச்சு."
மணி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், குழந்தையை பார்த்தான், வனிதா, ஒரு பெரிய நிம்மதியை உணர்ந்தாள். அவள், தன் கைப்பையிலிருந்து 5,000 ரூபாயை எடுத்து, மணியின் மனைவியிடம் கொடுத்து, மென்மையாக கூறினாள்:
·       "குழந்தைய நல்லா பார்த்துக்கோங்க. நான் நாளைக்கு வரேன்."
அவள், மணியையும் அவனுடைய மனைவியையும் பார்த்து, மெதுவாக தலையை குனிந்து வணங்கி, வீட்டை நோக்கி புறப்பட்டாள். இந்த முழு நிகழ்வும் அவளுடைய மனநிலையை மாற்றியிருந்தது—வலி, கோபம், இரக்கம், மற்றும் ஒரு விசித்திரமான நிம்மதி, எல்லாம் அவள் மனதில் கலந்து, ஒரு கனமான உணர்வை உருவாக்கியிருந்தது.
வீட்டிற்கு வந்தவுடன், வனிதா, அமைதியாக தன் வீட்டு வேலைகளை முடித்தாள்—குழந்தைகளுக்கு உணவு கொடுத்து, அவர்களை படுக்கையில் தூங்க வைத்தாள். அவள் மனம், இன்னும் அந்த நாளின் நிகழ்வுகளை சுற்றி சுழன்று கொண்டிருந்தாலும், அவள் உடல், களைப்பால் தளர்ந்திருந்தது. அவள், படுக்கையில் படுத்து, கண்களை மூடினாள். நள்ளிரவு தாண்டி, அவளுடைய கணவர் வீட்டிற்கு வந்தார். அவர், படுக்கையில் ஏறியபோது, வனிதா, பாதி தூக்கத்தில், அவருடைய இருப்பை உணர்ந்து, அவரை இறுக்கமாக கட்டிப்பிடித்தாள்—அவள் உடலும் மனமும், களைப்பால் நிறைந்திருந்தாலும், அந்த தொடுதலில், ஒரு சிறிய ஆறுதல் இருந்தது. அவள், அந்த இரவு, தன் கணவர் அருகில், ஒரு கனமான உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்,

[thirddemodreamer]

A New Dawn

அடுத்த நாள், காலையில், சூரிய ஒளி ஒரு புதிய நம்பிக்கையை கொண்டு வந்தது. வனிதா, புத்துணர்ச்சியுடன் எழுந்து, அலுவலகத்திற்கு தயாரானாள். அன்று, அவள் பழைய அலுவலக கட்டிடத்தில் பணிபுரிந்து கொண்டிருந்தாள். மதிய உணவு இடைவேளையில், சுமித்ரா அவளை அணுகி, மென்மையாக கேட்டாள்:
·       "மேடம், மணியோட மகளுக்கு நடந்தது உண்மையா?"
வனிதா, அமைதியாக பதிலளித்தாள்:
·       "ஆமாம், சுமித்ரா, நான் அங்க இருந்தேன். நான் அவளுக்கு உதவினேன்."
சுமித்ரா, உணர்ச்சி நிறைந்த குரலில் கூறினாள்:
·       "மேடம், கடவுள் எப்பவும் மக்களுக்கு உதவ தேவதைகள அனுப்புவாரு, நீங்க அப்படி ஒரு தேவதை."
வனிதா, ஒரு மென்மையான புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்:
·       "நீ ரொம்ப ஓவர் பண்ற, சுமித்ரா. நான் ஒரு ஆதரவற்ற குழந்தைக்கு உதவினேன், அவ்வளவுதான். இன்னிக்கு மாலை ஆஸ்பத்திரில அவங்கள பார்க்கலாம்."
அவர்கள், அலுவலக பணிகளை முடித்து, மாலையில் ஆஸ்பத்திரிக்கு சென்றனர். வனிதா, ஏற்கனவே ஒரு புதிய மொபைல் போனை வாங்கி, தன் கைப்பையில் வைத்திருந்தாள். அவர்கள், குழந்தையின் நிலை குறித்து விசாரித்து, அவளுடைய பெற்றோரை சந்தித்தனர். சுமித்ராவை குழந்தையின் தாயுடன் விட்டுவிட்டு, வனிதா மணியை ஒரு பக்கம் அழைத்து சென்றாள். அவள், 5,000 ரூபாயை எடுத்து மணியிடம் நீட்டினாள். மணி, அதிர்ச்சியுடன், உடனே மறுத்தான்:
·       "இல்ல, மேடம், நீங்க ஏற்கனவே ரொம்ப பண்ணியிருக்கீங்க. முன்னாடி 10,000 கொடுத்தீங்க, இந்த பணம் எனக்கு வேண்டாம்."
வனிதா, உறுதியாக, ஆனால் மென்மையாக கூறினாள்:
·       "பரவாயில்லை, மணி, இத வாங்கிக்கோ."
அவள், பணத்தை அவன் கையில் திணித்தாள். பின்னர், அவள் புதிய மொபைல் போனை எடுத்து, அவனிடம் கொடுத்தாள். மணி, மீண்டும் மறுத்து, கூறினான்:
·       "மேடம், இது தேவையில்லைன்னு நினைக்கறேன்."
ஆனால், வனிதா, அமைதியாக, ஆனால் உறுதியாக பதிலளித்தாள்:
·       "நீ உன் வாக்கை காப்பாத்தின, நான் என் வாக்கை கா�ப்பாத்தறேன். இப்ப நாம ஒரே மாதிரி—ஆபீஸரும் அசிஸ்டென்ட்டும். கடந்தத மறந்து, புதுசா ஆரம்பிக்கலாம்."
மணி, கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன், நன்றியுடன் அவளை பார்த்து கூறினான்:
·       "மேடம், நான் உண்மையாவே சொல்றேன்—நீங்க கடவுளுக்கு பக்கத்துல இருக்குற தேவதை. தீமை செய்றவங்கள கூட மன்னிச்சு, உதவி செய்றவங்க. தேங்க்ஸ், மேடம், எல்லாத்துக்கும் சாரி."
வனிதா, மென்மையான இதயத்துடன் ஆஸ்பத்திரியை விட்டு வெளியேறினாள், வழியில் சுமித்ராவை இறக்கிவிட்டு, வீட்டிற்கு திரும்பினாள். அவள், வீட்டிற்கு வந்தவுடன், தன் வழக்கமான வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடங்கினாள்—குழந்தைகளை கவனித்து, வீட்டு வேலைகளை முடித்து, ஒரு புதிய அமைதியுடன் படுக்கையில் படுத்தாள். அவள் மனதில், கடந்தவை ஒரு கனமான நினைவாக இருந்தாலும், அவள் இப்போது ஒரு புதிய தொடக்கத்தை உணர்ந்தாள்

[thirddemodreamer]

sioo

[thirddemodreamer]

images

[thirddemodreamer]

more

[thirddemodreamer]

A Journey Forward

அடுத்த நாள் முதல், வனிதாவின் வாழ்க்கை மீண்டும் வழக்கமான பாதைக்கு திரும்பியது—எல்லாம் முன்பு இருந்தது போலவே நடந்தது. ஒரு காலத்தில் மணியை பற்றிய பயம் அவள் இதயத்தையும் மனதையும் ஆக்கிரமித்திருந்தது, ஆனால் இப்போது அவனை பற்றி ஒரு இரக்கம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது. அலுவலகத்தில் வேலைகள் சீராக நடந்தன, வனிதா, கடந்தவற்றை மன்னித்து மறந்து, முன்னோக்கி நகர்ந்தாள். மணி மீண்டும் அவளுடைய பணி சூழலில் தோன்றினான், ஆனால் முன்பு வனிதா அவனை தவிர்த்து வந்ததைப் போலல்லாமல், இப்போது அவனே, மரியாதையும் குற்ற உணர்வும் கலந்து, அவளிடமிருந்து விலகி இருந்தான். வனிதா, இதை புரிந்து கொண்டு, அவனுக்கு தேவையான இடத்தை அளித்தாள். இருவரும், இப்போது சாதாரண சக பணியாளர்களைப் போல, தொழில்முறையாக மட்டுமே உரையாடினர்.
நாட்கள் கடந்தன, வனிதாவின் பயணத்திற்கான நாள் வந்தது. அவளுடைய குழந்தைகளுக்கு இன்னும் ஒரு தேர்வு இருந்ததால், அவள் மதியம் விமான நிலையத்திலிருந்து புறப்பட தயாரானாள். குடும்பத்தினரிடம் விடைபெறும்போது, அவள் கண்களில் அவர்களை பிரிவதற்கான ஏக்கம் தெரிந்தது. அவள், தன் கணவர் மற்றும் குழந்தைகளை இறுக்கமாக கட்டிப்பிடித்து, "சீக்கிரம் வந்துடுவேன்," என்று மென்மையாக கூறினாள். டெல்லிக்கு செல்லும் விமானம் மதியம் புறப்பட்டது, மாலையில் அவள் அங்கு வந்து சேர்ந்தாள்.
அலுவலகம் ஏற்பாடு செய்திருந்த கார், அவளை விமான நிலையத்தில் இருந்து எடுத்து, நிறுவனம் பதிவு செய்திருந்த ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டலுக்கு அழைத்து சென்றது. அறையில் குடியேறிய பிறகு, வனிதா, தன் கைப்பையிலிருந்து மொபைலை எடுத்து, குடும்பத்திற்கு அழைத்து, தான் பத்திரமாக வந்து சேர்ந்ததை தெரிவித்தாள்.

• "நான் ஹோட்டல்ல செட்டில் ஆயிட்டேன். நீங்க எல்லாரும் நல்லா இருக்கீங்களா?" என்று அவள் கேட்டாள்.
  

அவளுடைய கணவர், "நாங்க நல்லா இருக்கோம், வனி. நீ ரெஸ்ட் எடு, நாளைக்கு புது ஆரம்பம்," என்று ஆறுதலாக பதிலளித்தார்.
அவள், ஒரு மென்மையான புன்னகையுடன், "சரி, நல்லா பார்த்துக்கோங்க," என்று கூறி, அழைப்பை முடித்தாள். பின்னர், அவள், குளித்து, படுக்கையில் படுத்தாள்—அவள் உடலும் மனமும், ஒரு புதிய அமைதியுடன், அடுத்த நாளுக்காக தயாராக இருந்தது. கடந்தவை, இப்போது ஒரு தொலைதூர நினைவாக மாறியிருந்தன, ஆனால் அவை அவளுக்கு ஒரு உறுதியை அளித்திருந்தன: நான் இதை கடந்து வந்துட்டேன்… இனி ஒரு புது ஆரம்பம். அவள், அந்த இரவு, ஒரு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள், மனதில் ஒரு புதிய நம்பிக்கையுடன்.