[thirddemodreamer]

and these too

[thirddemodreamer]

and more

[thirddemodreamer]

for upcoming

[thirddemodreamer]

A Lingering Shadow

பகல் பன்னிரண்டு மணியளவில், மணி தூக்கத்தில் இருந்து விழித்து, தன் ஆடைகளை அணிந்து, அறையை விட்டு வெளியே வந்தான். அவன் கண்கள், அலுவலகத்தில், கணினியில் மூழ்கி, முறையாக உடையணிந்து பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த வனிதாவை கண்டன. அவள் கருப்பு புடவை, அலுவலகத்தின் மங்கிய ஒளியில் மென்மையாக மின்னியது, அவள் முகம் கணினித் திரையில் பதிந்திருந்தது—எந்தவித உணர்ச்சியும் இல்லாது, ஒரு கடினமான ம silence ஆன முகமூடியை அணிந்திருந்தாள். மணி, அவளுக்கு அருகில் நெருங்கி, தயக்கத்துடன், மென்மையான குரலில் கூறினான்:
·       "சாரி, மேடம்… ரெண்டு நாளா இன்னிக்கு நினைச்சு தூக்கமே வரல, அதான் தூங்கிட்டேன்."
வனிதா, எந்த பதிலும் அளிக்காமல், தன் கண்களை கணினியில் பதித்து வைத்திருந்தாள்—அவள் ம silence ஆன பதில், அறையில் ஒரு கனமான அமைதியை நிரப்பியது. மணி, ஒரு கணம் அமைதியாக நின்று, மீண்டும் கேட்டான்:
·       "மேடம், நான் போய் நமக்கு லன்ச் வாங்கி வரட்டுமா?"
வனிதா, அவனை திரும்பி பார்க்காமல், உணர்ச்சியற்ற குரலில் பதிலளித்தாள்:
·       "வேணாம், மணி. நான் சா�ப்பாடு கொண்டு வந்தேன், இப்போ சாப்பிட்டேன்."
மணி, டைனிங் டேபிளில் இருந்த வெறுமையான டிஃபன் பாக்ஸை பார்த்து, சற்று சோர்வான குரலில் கூறினான்:
·       "ஓகே, மேடம். அப்போ நான் போய் சாப்பிட்டு வந்துடறேன்."
அவள் பதிலை எதிர்பார்க்காமல், அவன் அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேறினான்—அவன் குரலில் ஒரு சோர்வு தெரிந்தது, ஆனால் அவன் நடையில் இன்னும் ஒரு ஆர்வம் மறைந்திருந்தது. சுமார் நாற்பத்தைந்து நிமிடங்கள் கழித்து, மணி திரும்பி வந்தான், வாயில் பூமர் மென்று கொண்டு, அவன் மூச்சில் இருந்த இனிப்பு வாசனை அறையில் பரவியது. வனிதா, இன்னும் கணினியில் மூழ்கி, பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தாள்—அவள் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.
மணி, இருவருக்கும் டீ தயாரித்து, ஒரு கோப்பையை அவள் அருகில் மேசையில் வைத்து, மென்மையான குரலில் கூறினான்:
·       "மேடம், டீ குடிங்க."
அவன், அவள் அருகில் உட்கார்ந்து, தன் டீயை குடிக்க ஆரம்பித்தான்—அவன் கண்கள், அவள் உடலை மேலிருந்து கீழ் வரை ஆராய்ந்தன, அவள் புடவையின் மடிப்புகளையும், அவள் உடலின் வளைவுகளையும் உற்று நோக்கின. வனிதா, எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல், தன் டீயை எடுத்து குடித்து, வெறுமையான கோப்பையை மேசையில் வைத்தாள். மணி, இரு வெறும் கோப்பைகளையும் எடுத்து சுத்தம் செய்து திரும்பி வந்து, அவள் அருகில் மீண்டும் உட்கார்ந்தான். அவன், ஒரு கரகரப்பான, ஆசை நிறைந்த குரலில் ஆரம்பித்தான்:
·       "மேடம், உங்க புடவையை கொஞ்சம் தொப்புளுக்கு கீழ வச்சு கட்ட முடியுமா? உங்க பக்கத்துல இப்படி உட்கார்ந்து உங்க இடுப்பு மடிப்புகளைப் பார்த்து ரசிப்பேன்னு ரொம்ப நாளா கனவு கண்டுட்டு இருக்கேன் மேடம்.… ப்ளீஸ், மேடம்."
அறையில் ஒரு கணம் ம silence ஆன அமைதி நிலவியது—வனிதாவின் விரல்கள் கணினியில் ஒரு கணம் நின்றன, அவள் மூச்சு சற்று கனமாக இருந்தது. பின்னர், எந்த உணர்ச்சியும் காட்டாமல், அவள் எழுந்து, தன் புடவையை மெதுவாக இறக்கி, தொப்புளுக்கு கீழே கட்டினாள்—அவள் இடுப்பின் மடிப்பு இப்போது வெளிப்படையாக தெரிந்தது. அவள் மீண்டும் உட்கார்ந்து, கணினியில் தன் பணியை தொடர்ந்தாள், அவள் கண்கள் திரையில் பதிந்திருந்தன. மணி, மென்மையாக கூறினான்:
·       "தேங்க்ஸ், மேடம்."
அவன், இப்போது நிம்மதியாக, அவள் இடுப்பு மடிப்பையும், தொப்புளின் மடிப்பையும் ஆரவத்துடன் பார்த்து ரசிக்க ஆரம்பித்தான்—அவன் உடல் மீண்டும் சூடாகத் தொடங்கியது. அவன் மெதுவாக முழங்காலில் அமர்ந்து, தன் முகத்தை அவள் இடுப்புக்கு அருகில் கொண்டு வந்து, முணுமுணுத்தான்:
·       "மேடம்… அழகான மேடம்…"
அவன் மூச்சு, அவள் இடுப்பில் மென்மையாக பட்டது, அறையில் மீண்டும் ஒரு sexual tension நிரம்பியது. வனிதா, தன் உடலை இறுக்கமாக வைத்து, கண்களை கணினியில் பதித்து, ம silence ஆக இருந்தாள்—அவள் இதயம் கனமாக துடித்தது, ஆனால் அவள் மனம் இந்த தருணத்தை தாண்டி, தன் கடமைகளில் மூழ்க முயன்றது. மணியின் பார்வையின் தீவிரமும், அவன் மூச்சின் வாசனையும் அவளை ஒரு இருளில் மூழ்கடித்தன, ஆனால் அவள் தன் உணர்ச்சிகளை மறைத்து, அவள் தன் வேலையில் கவனம் செலுத்த முயன்றாள், தோற்றாள்.

[thirddemodreamer]

and more images

[thirddemodreamer]

A Fragile Boundary

மணி, தன் விரலை வனிதாவின் இடுப்பு மடிப்பில் மேலிருந்து கீழ் வரை மெதுவாக அலையவிட்டான்—அவன் விரல்கள், அவள் தோலில் மென்மையாக உரசின, ஒரு புழுக்கமான தொடுதலை விட்டுச் சென்றன. பின்னர், அவன் ஆள்காட்டி விரலை அவள் தொப்புளுக்கு நகர்த்தி, அதைச் சுற்றி மெதுவாக வட்டமிட்டு, சற்று உள்ளே அழுத்தி, தொப்புளின் உள் பகுதியை உணர்ந்தான். அவன் குரல், ஆசையில் திளைத்து, மென்மையாக முணுமுணுத்தது:
·       "மேடம்… மேடம்…"
அவன், அவள் இடுப்பைச் சுற்றி அணைத்து, தன் முகத்தை அவள் வெற்று வயிற்றில் அலையவிட்டான்—அவன் மூச்சு, அவள் தோலில் கனமாகப் பட்டது, பூமர் மெல்லுக்கையின் இனிப்பு வாசனை அவளை அடைந்தது. வனிதாவின் விரல்கள், கணினியில் தட்டச்சு செய்வதை நிறுத்தியிருந்தன; அவள் கண்கள், திரையை வெறித்து, எதையும் கவனிக்காமல் உறைந்திருந்தன. அவள் மனம், இந்த தருணத்தின் எடையால் நசுக்கப்பட்டு, ஒரு வெறுமையில் மூழ்கியிருந்தது.
மணி, மெதுவாக எழுந்து, அவள் பக்கவாட்டில் நின்று, மென்மையான, ஆனால் ஆர்வமான குரலில் அழைத்தான்:
·       "மேடம்…"
வனிதா, பயமும் குழப்பமும் கலந்த கண்களுடன், அவனை நோக்கி திரும்பினாள்—அவள் இதயம் வேகமாக துடித்தது, அவள் உடல் இறுக்கமாக இருந்தது. மணியின் கண்கள், மீண்டும் ஆசையால் நிரம்பியிருந்தன; அவன் பார்வையில் ஒரு தீவிரமான வேட்கை தெரிந்தது. அவன், அவள் கையை மென்மையாக பற்றி, அவளை எழுப்பினான்—இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் எதிர்கொண்டு நின்றனர். மணி, தடுமாறும் குரலில், பயத்துடனும் ஆசையுடனும் கூறினான்:
·       "மேடம், நான் நிறைய தடவை கனவு கண்டிருக்கேன்… இந்த டேபிள்ல நீங்க நிர்வாணமா வேலை பாக்கறத… முடியுமா, ப்ளீஸ்…"
அவன் வார்த்தைகள், அவள் கண்களை பயத்துடன் உற்று நோக்கியவாறு, ம silence ஆன அறையில் எதிரொலித்தன. வனிதா, அவன் எண்ணங்களின் விசித்திரத்தால் உள்ளுக்குள் அதிர்ந்தாள்—அவன் கோரிக்கையின் எடை, அவளை மேலும் அவமானத்திலும் குழப்பத்திலும் மூழ்கச் செய்தது. அவள், கண்களை தரையில் பதித்து, மெதுவாக தன் புடவையை அவிழ்க்க ஆரம்பித்தாள்—புடவை மென்மையாக தரையில் சரிந்தது. ஒரு கணம் தயங்கியவள், தன் பிளவுஸை அவிழ்த்து, நடுக்கமுள்ள விரல்களால் பெட்டிகோட்டின் முடிச்சை அவிழ்த்து, தரையில் விழ விட்டாள். ஆனால், மேலும் தொடர விரும்பாமல், மென்மையான, நடுக்கமான குரலில், மணியை நோக்கி கெஞ்சினாள்:
·       "மணி, எனக்கு இது சங்கடமா இருக்கு… இதோட நிறுத்திக்கலாமா?"
மணி, ஏமாற்றமடைந்த கண்களுடன், ஆனால் விரைவாக பதிலளித்தான்:
·       "ஓகே, மேடம், ஓகே, மேடம்… உங்களுக்கு சங்கடமா இருந்தா பரவால்ல, இவ்ளோ நேரம் இதுல இருந்தது போதும் எனக்கு."
அவன் குரலில் ஒரு திருப்தியும், மறைமுகமான ஏமாற்றமும் கலந்திருந்தது. வனிதா, பிராவும் உள்ளாடையும் மட்டும் அணிந்து, மீண்டும் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தாள்—அவள் முயன்றும், கணினியில் எதையும் தட்டச்சு செய்ய முடியவில்லை. அவள் வெட்கம், அவளை உள்ளுக்குள் அரித்தது; அவள் உடல், மணியின் பார்வையின் கீழ் உறைந்து கிடந்தது. மணி, அவள் அருகில் உட்கார்ந்து, அவள் உடலை மேலிருந்து கீழ் வரை ஆரவத்துடன் பார்த்து ரசித்தான்—அவன் கண்கள், அவள் வளைவுகளையும், வெற்று தோலையும் ஆராய்ந்தன, ஒரு தீவிரமான வேட்கையுடன்.
சிறிது நேரம் கழித்து, மணி, மெதுவாக அவள் கையைப் பற்றி, அவளை எழுப்பினான். அவளை அணைத்தவாறு, மெதுவாக டைனிங் டேபிளை நோக்கி நடத்தினான்—அவள் பாதங்கள், தரையில் மென்மையாக பதிந்தன, ஆனால் அவள் இதயம் கனமாக துடித்தது. டேபிள் அருகில் அவளை நிறுத்தி, மணி தன் ஆடைகளை அவிழ்க்க ஆரம்பித்தான்—அவன் கண்கள், இன்னும் அவள் உடலை விட்டு நகரவில்லை, அவள் பிராவையும் உள்ளாடையையும் ஆரவத்துடன் ஆராய்ந்தன. வனிதா, தன் கண்களை தரையில் பதித்து, ம silence ஆக நின்றாள்—அவள் மனம், இந்த தருணத்தை முடித்து, தன் கட்டுப்பாட்டை மீட்டெடுக்க விரும்பியது. அறையில் ஒரு கனமான பதற்றம் நிலவியது—மணியின் ஆசையின் தீவிரமும், வனிதாவின் உணர்ச்சி அடக்கமும், ஒரு ம silence ஆன மோதலாக மாறியது.

[thirddemodreamer]

and more images

[thirddemodreamer]

A Shattered Sanctuary

டைனிங் அறையில் ஒரு கனமான பதற்றம் நிலவியது—மணி, நிர்வாணமாக நின்று, மற்றொரு காண்டத்தை அணிய தயாராகி, ஆசை நிறைந்த குரலில் கேட்டான்:
·       "மேடம், உங்க பிராவை கழட்டுங்க, மேடம்…"
வனிதா, தாழ்ந்த, கெஞ்சும் குரலில், தயக்கத்துடன் பதிலளித்தாள்:
·       "மணி, உள்ள போகலாமா? இங்க எனக்கு சங்கடமா இருக்கு…"
மணி, அவளை மென்மையாக, ஆனால் ஆர்வத்துடன் கெஞ்சினான்:
·       "ப்ளீஸ், மேடம், கொஞ்ச நேரம் மட்டும்… இதுவும் என் கனவு, மேடம். இங்க ஆரம்பிச்சு, பெட்ல முடிப்போம், ப்ளீஸ், மேடம்…"
வனிதா, மேலும் வாதாடுவது பயனற்றது என்பதை உணர்ந்தாள்—அவள் மனம், இந்த தருணத்தின் எடையால் நசுக்கப்பட்டது, ஆனால் அவள் உடல் ஒரு இயந்திரம் போல செயல்பட்டது. நடுக்கமுள்ள கைகளால், அவள் தன் கருப்பு பிராவின் ஹூக்ஸை பின்புறம் அவிழ்த்து, அதை தரையில் விழ விட்டாள்—பிரா மென்மையாக தரையில் சரிந்தது. மணியின் கண்கள், ஆரவத்துடன் அவளை ஆராய்ந்தன, பின்னர், மென்மையான, கெஞ்சும் பார்வையுடன், அவள் உள்ளாடையை சைகையால் குறிப்பிட்டான். வனிதா, ஆழ்ந்த மூச்சு எடுத்து, தன் கைகளை உள்ளாடைக்கு நகர்த்தி, மெதுவாக அதை கீழே இறக்கினாள்—வெள்ளை துணி அவள் கால்களை விட்டு நழுவி, தரையில் கிடந்தது.
மணி, காண்டத்தை அணிந்து தயாராகி, டைனிங் நாற்காலியில் உட்கார்ந்து, தன் கண்களால் அவளை தன்னருகே வருமாறு அழைத்தான். அவன், அவள் கையை மென்மையாக பற்றி, அவளை தன் மேல் வருமாறு நிலைநிறுத்தினான். வனிதா, அவன் எண்ணத்தை புரிந்தாலும், தயக்கத்துடன் உறைந்து நின்றாள்—அவள் உடல், அவமானத்தால் நடுங்கியது. மணி, மீண்டும் கெஞ்சினான், அவன் குரலில் ஒரு தீவிரமான ஆர்வம் இருந்தது:
·       "ப்ளீஸ், மேடம், ஒரு தடவை, மேடம்… என்னோடது உங்களுக்குள்ள முழுசா உணரணும், மேடம், ப்ளீஸ்…"
வனிதா, தயக்கத்துடன், தன் உடலை அவன் மேல் நிலைநிறுத்தி, மெதுவாக கீழே இறங்கினாள்—அவள் புணர்பை, அவன் ஆணுறுப்பை மெதுவாக உள்வாங்கியது. இந்த முறை, முந்தைய எண்ணெயின் உதவியால், அவன் ஆணுறுப்பு எளிதாக உள்ளே நழுவியது. முற்றிலும் உள்ளே சென்றவுடன், வனிதா, ஒரு கணம் மணியின் மேல் அமர்ந்திருந்தாள்—மணி, இன்பத்தில் கண்களை மூடினான், அவன் முகத்தில் ஒரு திருப்தி பரவியது; வனிதா, அவமானத்தில் கண்களை மூடி, தன் மனதை வெறுமையாக்க முயன்றாள்.
அவர்கள், ஒரு கணம் அப்படியே உறைந்திருந்தனர்—அறையில் ஒரு ம silence ஆன பதற்றம் நிலவியது, மணியின் மூச்சில் இருந்த பூமர் வாசனை மட்டும் அவளை அடைந்தது. மணி, தன் உடலால் அவளை இயங்குமாறு சைகை செய்தான், வனிதா, அறியாமல், மெதுவாக மேலும் கீழும் இயங்க ஆரம்பித்தாள்—அவள் புணர்பை, அவன் ஆணுறுப்பில் மேலும் கீழும் நகர்ந்தது. அவள் உடல், அவளுக்கு விருப்பமில்லாத இந்த தருணத்தில், உணர்ச்சிகளுக்கு இணங்கி சற்று பதிலளித்தது, ஆனால் அவள் மனம் இதை வெறுத்தது. மணி, தன் வலது கையால் அவள் இடது மார்பகத்தைப் பற்றி, சற்று கடினமாக தடவினான்; அவன் உதடுகள், அவள் வலது முலைக்காம்பை அடைந்து, மெதுவாக உறிஞ்ச ஆரம்பித்தன.
அறையில், அவர்களின் உடல் இயக்கங்களின் ஒலி மெலிதாக எதிரொலித்தது—வனிதாவின் மூச்சு கனமாக இருந்தது, ஆனால் அவள் உணர்ச்சிகளை மறைத்து, தன் மனதை வெறுமையாக வைத்திருக்க முயன்றாள். மணி, தன் உணர்ச்சிகளை கட்டுப்படுத்த முடியாமல், அவள் இடது மார்பகத்தை மேலும் கடினமாக அழுத்தினான், அவன் உதடுகள் அவள் வலது முலைக்காம்பை வேகமாக உறிஞ்சின—பின்னர், உச்சமடைந்தவன், உரத்த குரலில் கத்தினான்:
·       "மேடம்… ஆஹ்ஹ்!"
அவன் உடல் நடுங்கியது, வனிதா, அவன் உச்சமடைவதை உணர்ந்தாள்—அவர்கள் இருவரும், கனமாக மூச்சு வாங்கி, ஒருவர் தோளில் ஒருவர் தலையை சாய்த்து, ஒரு கணம் அப்படியே இருந்தனர். சிறிது நேரத்தில், அவர்கள் உணர்வுக்கு வந்தனர்—வனிதாவின் கண்கள், அவமானத்தால் மங்கலாக இருந்தன; மணியின் முகத்தில் ஒரு திருப்தி பரவியிருந்தது. அறையில் ஒரு கனமான ம silence ஆன அமைதி நிலவியது, வனிதாவின் இதயம், இந்த தருணத்தின் எடையால் கனமாக துடித்தது.

[thirddemodreamer]

A Reluctant Surrender

அறையில் ஒரு கனமான ம silence ஆன அமைதி நிலவியது, மணி, இன்னும் கனமாக மூச்சு வாங்கியவாறு, திருப்தியுடன் கூறினான்:
·       "தேங்க்ஸ், மேடம்… செமையா இருந்துச்சு, தேங்க்ஸ்…"
வனிதா, அவன் மேலிருந்து மெதுவாக எழுந்து, தன் ஆடைகளை—புடவை, பிளவுஸ், பெட்டிகோட், பிரா, உள்ளாடை—தரையில் இருந்து சேகரித்து, படுக்கையறையை நோக்கி நடந்தாள். அவள் உடல் நடுங்கியது, அவள் மனம் அவமானத்தால் நிரம்பியிருந்தது—அவள் ம silence ஆக, தன் ஆடைகளை மாற்றி, இந்த தருணத்தை மறக்க விரும்பினாள். ஆனால், மணி, அவசரமாக அவளை பின்தொடர்ந்து, அவளை அழைத்தான்:
·       "மேடம், ஒரு நிமிஷம்…"
அவன், அவள் கையை மென்மையாக பற்றி, அவளை படுக்கையை நோக்கி இழுத்து, படுக்கையின் நடுவில் உட்கார்ந்து, அவளை அழைத்தான்:
·       "மேடம், பெட்க்கு வாங்க…"
வனிதா, குழப்பத்துடன், உள்ளுக்குள் எண்ணினாள்—இவன் மறுபடியும் தயாரா? இது சாத்தியமா?—அவள் கண்கள், அவன் ஆணுறுப்பை நோக்கின, அது இப்போது மென்மையாக இருந்தது. மணி, மீண்டும் அழைத்தான், அவன் குரலில் ஒரு ஆர்வம் இருந்தது:
·       "ப்ளீஸ், மேடம், ஒரு நிமிஷம்… வந்து படுங்க…"
வனிதா, குழப்பமும் தயக்கமும் நிறைந்த கண்களுடன், மெதுவாக படுக்கையில் முதுகில் படுத்தாள்—அவள் உடல் இறுக்கமாக இருந்தது, அவள் மனம் இந்த தருணத்தின் நோக்கத்தை புரிந்து கொள்ள முயன்றது. மணி, ஒரு குறும்பு புன்னகையுடன், அவள் புணர்பைக்கு அருகில் நெருங்கி, மென்மையான குரலில் கூறினான்:
·       "மேடம், நான் என் மனைவிக்கு கூட இதை பண்ணதில்ல… ஆனா உங்களால எனக்கு முழு திருப்தி வேணும், மேடம்…"
வனிதா, அவன் நோக்கத்தை புரிந்து, உள்ளுக்குள் அதிர்ந்தாள்—அவன் நாக்கு, அவள் புணர்பை உதடுகளில் மேலும் கீழும் மெதுவாக அலைவதை உணர்ந்தாள். அவள் உடல், இந்த தருணத்திற்கு தயாராக இல்லை என்றாலும், உணர்ச்சிகளுக்கு இணங்கி, அவள் விருப்பமின்றி உயர்ந்தது—அவள் உடல், உச்சமடைய விரும்பியது, ஆனால் அவள் மனம் இதை வெறுத்தது. மணியின் நாக்கு, வேகமாக இயங்கியது, ஆனால் அவன் அனுபவமின்மை வெளிப்படையாக தெரிந்தது—அவன் முயற்சிகள், ஆர்வமாக இருந்தாலும், திறமையற்றவையாக இருந்தன.
வனிதா, பொதுவாக உச்சமடைவது எளிதாக இருந்தாலும், மணியின் அனுபவமின்மையால் தாமதமானது. மேலும் நேரத்தை வீணாக்க விரும்பாமல், அவள் ஒரு கையால் அவன் தலையைப் பற்றி, அவன் நாக்கு தன் மொட்டின் மீது இருக்குமாறு நிலைநிறுத்தினாள். மணி, உற்சாகமடைந்து, அவள் சைகையை புரிந்து, மொட்டை மேலும் வேகமாக நக்க ஆரம்பித்தான். வனிதா, அவன் தலையை இன்னும் இறுக்கமாக பிடித்து, உச்சமடையும் நெருங்கியவுடன், அவள் கைகள் அவன் முடியை இறுக்கமாக பற்றின—அவள் உடல் நடுங்கியது, ஒரு உச்சமடைவின் அலைகள் அவளை மூழ்கடித்தன. அவள் நடுக்கம் அடங்கியவுடன், அவர்கள் ஒரு கணம் அப்படியே இருந்தனர்—மணியின் மூச்சு, அவள் தொடைகளில் பட்டது; வனிதா, கண்களை மூடி, அவமானத்துடன் மூச்சு வாங்கினாள்.
மணி, மெதுவாக மேலே வந்து, அவள் காதுக்கு அருகில் முணுமுணுத்தான்:
·       "மேடம், இவ்ளோ உற்சாகம் இதுக்கு முன்னாடி இதை செய்யும்போது எனக்கு வந்ததே இல்ல… சூப்பர், மேடம்!"
அவன், திருப்தியுடன், படுக்கையில் இருந்து உருண்டு, தரையில் விரித்திருந்த படுக்கை விரிப்பில் படுத்தான்—அவன் மூச்சு சீராகி, அவன் உடல் நிம்மதியாக இருந்தது. வனிதா, களைப்புடன் கனமாக மூச்சு வாங்கி, படுக்கையில் அப்படியே படுத்திருந்தாள்—அவள் கண்கள், அறையின் உச்சியை வெறித்தன, ஆனால் அவள் மனம் ஒரு இருளில் மூழ்கியிருந்தது. அவள் உடல், உச்சமடைந்திருந்தாலும், அவள் இதயம் கனமாக துடித்தது—அவமானமும், வெறுப்பும் அவளை ஆட்கொண்டன. அவள், அந்த தருணத்தில், தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள், அவள் உடல் களைப்பால் உறைந்து, அவள் மனம் ஒரு தற்காலிக மறதியில் மூழ்கியது.

[thirddemodreamer]

images for this

[thirddemodreamer]

An Unending Ordeal

வனிதா, பிற்பகல் மூன்று மணியளவில் தூக்கத்தில் இருந்து விழித்தாள்—அவள் உடல் களைப்பால் கனமாக இருந்தது, அவள் மனம் இன்னும் முந்தைய தருணங்களின் எடையால் நசுக்கப்பட்டிருந்தது. அவள் கண்கள், தரையில் விரித்த படுக்கை விரிப்பில் படுத்து, தன் மொபைலை ரீசெட் செய்து கொண்டிருந்த மணியை கண்டன. அவள் எழுந்ததை கவனித்த மணி, உற்சாகமான குரலில் கூறினான்:
·       "மேடம், எந்திரிச்சாச்சா? நீங்க ஆழ்ந்த தூக்கத்துல இருந்தீங்க, அதான் நான் மொபைல்ல வாட்ஸ்அப் மாதிரி பேசிக் ஆப்ஸ் ரீஇன்ஸ்டால் பண்ண ஆரம்பிச்சேன். மேடம், நீங்க போய் ரிஃப்ரெஷ் ஆகுங்க, இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருக்கு."
வனிதா, உள்ளுக்குள் கவலைப்பட்டாள்—இன்னும் முடியலையா?—அவள் மனம், இந்த சோதனையின் முடிவை விரும்பியது, ஆனால் அவள் உடல் இயந்திரம் போல செயல்பட்டது. அவள், நிர்வாணமாக, குளியலறையை நோக்கி நடந்து, குளிர்ந்த நீரில் குளிக்க ஆரம்பித்தாள்—நீர், அவள் உடலை தொட்டு, ஒரு தற்காலிக நிம்மதியை அளித்தது, ஆனால் அவள் மனம் இன்னும் இருளில் மூழ்கியிருந்தது. திடீரென, கதவில் ஒரு தட்டல் கேட்டது—அவள் உள்ளுணர்வாக அது மணி என்பதை அறிந்து, தயக்கத்துடன் கதவை திறந்தாள்.
மணி, நிர்வாணமாக, அரை உறுதியான ஆணுறுப்புடன், குளியலறையில் நுழைந்து, அவளுக்கு அருகில், குளிர்ந்த நீரின் கீழ் நின்றான். அவன், ஆசை நிறைந்த, மென்மையான குரலில் கூறினான்:
·       "மேடம், உங்கள இன்னும் தொந்தரவு பண்ண விரும்பல… நேரமும் அதிகம் இல்ல, அதனால பெட்ல இன்னொரு ரவுண்டு போகாம, நீங்க… முடியுமா…"
அவன், ஒரு கணம் தயங்கி, தடுமாறி தொடர்ந்தான்:
·       "மேடம், நாம இப்படி ஒன்னா குளிக்கும்போது, நீங்க எனக்கு ஒரு ஹேண்ட் ஜாப் கொடுக்க முடியுமா? இதுவும் என் கனவு, மேடம்…"
வனிதா, உள்ளுக்குள் எண்ணினாள்—இவனுக்கு இன்னும் எத்தனை கனவு இருக்கு?—ஆனால், ஒரு ஹேண்ட் ஜாப், மற்றவற்றை விட சற்று சிறந்த வழியாக தோன்றியது. அவள், ம silence ஆக, தலையை சற்று ஆட்டி, குளிர்ந்த நீரை நோக்கி திரும்பினாள். மணி, மெதுவாக அவள் பின்புறம் நெருங்கி, தன் முன்புறத்தால் அவள் முதுகை உணர்ந்தான்—அவள் உடல், அவன் தொடுதலில் இறுக்கமாக இருந்தது. அவன், தன் வலது கையால் அவள் வலது உள்ளங்கையை மென்மையாக பற்றி, தன் அரை உறுதியான ஆணுறுப்பில் வைத்து, முன்னும் பின்னும் அசைக்க ஆரம்பித்தான். அவள் விரல்கள், ஈரமான ஆணுறுப்பில் மெதுவாக நழுவின—நீரின் குளிர்ச்சி, அவன் உடல் வெப்பத்துடன் மோதியது.
நேரம், ஒரு கணம் நின்றது போல இருந்தது. மணி, தன் தலையை மெதுவாக கீழே இறக்கி, அவள் காதுக்கு அருகில் நெருங்கி, முணுமுணுத்தான்:
·       "மேடம், உங்க கை ரொம்ப சாஃப்ட்டா இருக்கு… ஆஹ்…"
அவன், ஒரு மென்மையான முனகலுடன், தன் இன்பத்தை வெளிப்படுத்தினான். பின்னர், மென்மையாக தொடர்ந்தான்:
·       "மேடம், நான் உங்கள கொஞ்சம் தொட்டா, சீக்கிரம் முடிஞ்சிருவேன்… முடியுமா, ப்ளீஸ்?"
வனிதா, சூழ்நிலையை புரிந்து, ம silence ஆக, தலையை சற்று ஆட்டினாள். மணி, உற்சாகமடைந்து, மென்மையாக கூறினான்:
·       "தேங்க்ஸ், மேடம்!"
அவன், இரு கைகளாலும் அவள் மார்பகங்களை மென்மையாக பற்றி, மெதுவாக தடவ ஆரம்பித்தான்—குளிர்ந்த நீர், அவர்கள் உடல்களில் பாய்ந்து, ஒரு விசித்திரமான உணர்வை ஏற்படுத்தியது. மணி, மென்மையாக முனகினான், ஆனால் வனிதாவின் கை, களைப்பால் ஒரு கணம் நின்றது. அவள், தயக்கத்துடன் கூறினாள்:
·       "மணி, கை வலிக்குது…"
மணி, விரைவாக பதிலளித்தான், அவன் குரலில் ஒரு மன்னிப்பு இருந்தது:
·       "ஓ, சாரி, மேடம்! நான் ரெண்டு தடவை முடிச்சதால கொஞ்சம் லேட் ஆகுது… உங்க இன்னொரு கைய மாத்திக்கலாம்."
அவன், அவள் இடது கையை மெதுவாக பற்றி, தன் இப்போது முழு உறுதியான ஆணுறுப்பில் வைத்தான்—வனிதாவின் இடது உள்ளங்கை, அவன் ஆணுறுப்பில் நழுவ ஆரம்பித்தது. மணி, தன் இடது கையால் அவள் இடது மார்பகத்தை தடவி, தன் வலது கையை அவள் வயிற்றில் அலையவிட்டு, அவள் தொப்புளை மெதுவாக தொட்டு, பின்னர் கீழே நகர்த்தினான். வனிதா, தயக்கத்துடன், மென்மையாக கூறினாள்:
·       "ப்ளீஸ், மணி, அங்க வேணாம்… கொஞ்சம் வலிக்குது…"
மணி, பதற்றத்துடனும் கவனத்துடனும் விரைவாக பதிலளித்தான்:
·       "ஓகே, மேடம், ஓகே!"
அவன், தன் கையை மீண்டும் அவள் மார்பகங்களுக்கு கொண்டு வந்தான். வனிதா, தன் பிடியை சற்று இறுக்கி, வேகமாக அசைக்க ஆரம்பித்தாள்—மணி, அவள் கழுத்தில் மென்மையாக முத்தமிட்டு, முனக ஆரம்பித்தான். சிறிது நேரத்தில், அவன் உணர்ச்சிகள் உச்சமடைந்தன—அவன், அவள் மார்பகத்தை சற்று கடினமாக பற்றி, உரத்த முனகலுடன் உச்சமடைந்தான், அவன் ஆணுறுப்பில் இருந்து சிறிது விந்து வெளியேறியது.
அவர்கள் உடல்கள், ஒரு கணம் அப்படியே உறைந்தன—மணியின் கைகள், அவள் மார்பகங்களை மென்மையாக பற்றியிருந்தன; குளிர்ந்த நீர், அவர்கள் உடல்களில் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. மணி, மெதுவாக அவளை விட்டு, மென்மையாக கூறினான்:
·       "தேங்க்ஸ், மேடம்…"
அவன், குளியலறையை விட்டு வெளியேறினான், அவன் முகத்தில் ஒரு திருப்தி பரவியிருந்தது. வனிதா, தனியாக, குளிர்ந்த நீரின் கீழ் நின்றாள்—அவள் கண்கள், கண்ணீருடன் மங்கலாக இருந்தன, ஆனால் அவள் ம silence ஆக, தன் உடலை சுத்தம் செய்து, இந்த தருணத்தை மறக்க முயன்றாள். அவள் இதயம், அவமானத்துடன் கனமாக துடித்தது, ஆனால் அவள் மனம், இந்த சோதனையின் முடிவை நோக்கி உறுதியாக இருந்தது.

[thirddemodreamer]

A Return to Normalcy

வனிதா, குளியலறையில் சற்று நேரம் மேலும் செலவழித்து, குளிர்ந்த நீரின் கீழ் தன் உடலை சுத்தம் செய்தாள்—நீர், அவள் தோலில் பாய்ந்து, ஒரு தற்காலிக நிம்மதியை அளித்தது, ஆனால் அவள் மனம் இன்னும் முந்தைய தருணங்களின் எடையால் கனமாக இருந்தது. குளித்து முடித்து, அவள் துண்டால் உடலை துடைத்து, அறைக்கு வந்து, தன் கருப்பு புடவை, பிளவுஸ், மற்றும் பெட்டிகோட்டை முறையாக அணிந்தாள். அவள் அறையை கவனித்தபோது, படுக்கையும் அறையும் நேர்த்தியாக ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தன—படுக்கை விரிப்பு மடிக்கப்பட்டு, தரை சுத்தமாக இருந்தது. மணி, சமையலறையில், டீ தயாரித்து கொண்டிருந்தான், அவன் முகத்தில் ஒரு திருப்தியும், ஒரு விசித்திரமான அமைதியும் இருந்தது.
வனிதா, மேசையில் இருந்து சில காகிதங்களை எடுத்து, கணினியில் அவற்றை பிரிண்ட் செய்ய அமைத்தாள்—அவள் விரல்கள், வேலைக்கு திரும்பி, ஒரு இயல்பு நிலையை மீட்டெடுக்க முயன்றன. மணி, இரண்டு கோப்பைகளில் டீயுடன் வந்து, ஒரு கோப்பையை அவள் முன் மேசையில் வைத்து, ஆர்வமும் நன்றியும் கலந்த குரலில் கூறினான்:
·       "மேடம், இந்த நாளை நான் வாழ்க்கையில மறக்க முடியாது… நீங்க எனக்கு சொர்க்கத்தை காட்டிட்டீங்க, தேங்க்ஸ், மேடம்."
வனிதா, ம silence ஆக, தன் டீயை மெதுவாக குடித்து முடித்தாள்—அவள் கண்கள், கோப்பையில் பதிந்திருந்தன, அவன் வார்த்தைகளுக்கு எந்த பதிலும் அளிக்காமல், உணர்ச்சிகளை மறைத்தாள். அவள் எழுந்து, காகிதங்களை ஒழுங்கு செய்யு, அவனிடம் நீட்டி, உணர்ச்சியற்ற குரலில் கூறினாள்:
·       "சரி, இதை ஆபீஸ்ல சப்மிட் பண்ணு. சுமித்ராக்கு சொல்லு, இந்த டாக்குமென்ட்ஸை நாளைக்கு ஆபீஸ்ல இருந்து எடுத்துக்கணும்னு."
மணி, பணிவுடன் பதிலளித்தான்:
·       "ஓகே, மேடம்."
வனிதா, மேசையில் இருந்த தன் பொருட்களை சேகரித்து, குவாட்டர்ஸை விட்டு வெளியேறினாள். அவள் கார், வெயிலில் மின்னியது—அவள் உள்ளே ஏறி, இயந்திரமாக வண்டியை ஓட்டி, வீட்டை அடைந்தாள். வீட்டுக்குள் நுழைந்தவுடன், அவள் உடல் களைப்பால் சோர்ந்து, சோஃபாவில் சரிந்து, உடனடியாக தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்—அவள் மனம், ஒரு தற்காலிக மறதியில் மூழ்கியது.
இரவு எட்டு மணியளவில், வனிதா தூக்கத்தில் விழித்து, மெதுவாக எழுந்தாள். அவள், தன் நைட்டியை அணிந்து, ஒரு கணம் கண்ணாடியில் தன்னை பார்த்தாள்—அவள் முகம், களைப்பால் மங்கியிருந்தது, ஆனால் அவள் கண்களில் ஒரு உறுதி தெரிந்தது. அவள், தன் குழந்தைகளை அழைத்து, அவர்களுடன் சிரித்து, அவர்களின் பள்ளி விஷயங்களையும், சிறு குறும்புகளையும் கேட்டு, ஒரு இயல்பான தாயாக மாறினாள். பின்னர், சமையலறையில் இரவு உணவை தயாரித்தவாறு, தன் கணவரை அழைத்து பேசினாள். அவன், அவள் குரலில் இருந்த உடைந்த தொனியை கவனித்து கேட்டபோது, அவள் மென்மையாக பதிலளித்தாள்:
·       "வேலை களைப்பு, அவ்ளோதான்…"
அவள் உணர்ச்சிகளை மறைத்து, இயல்பாக பேச முயன்றாள். உணவு தயாரித்து, மெதுவாக சாப்பிட்டு, அவள் மனதில் ஒரு உறுதியை மீட்டெடுத்தாள்—எல்லாம் முடிஞ்சது. நாளையிலிருந்து நான் மறுபடியும் பழைய வனிதாவாக இருப்பேன். அவள், படுக்கையில் படுத்து, கண்களை மூடி, ஒரு ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் மூழ்கினாள்—அவள் உடல், களைப்பால் உறைந்து, அவள் மனம், ஒரு புதிய தொடக்கத்தை நோக்கி நகர்ந்தது.

[thirddemodreamer]

some for this

[thirddemodreamer]

and these too

[thirddemodreamer]

A New Dawn

அடுத்த நாள் காலை, வனிதா வெறுமையான வீட்டில் தூக்கத்தில் விழித்தாள்—அவள் இதயமும் உடலும் இன்னும் களைப்பால் கனமாக இருந்தன, ஆனால் ஒரு புதிய நாளின் நம்பிக்கை மெல்ல உருவாகி இருந்தது. அவள், நீண்ட நேரம் குளித்து, குளிர்ந்த நீரில் தன் உடலை புத்துணர்ச்சி செய்து, சமையலறையில் குழந்தைகளுக்கு உணவு தயாரித்து, அவர்களுடன் தொலைபேசியில் பேசினாள். குழந்தைகள், தங்கள் பாட்டி வீட்டில் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாக சிரித்து கூறினர்—அவர்களின் குரல்கள், அவள் மனதில் ஒரு மென்மையான ஆறுதலை ஏற்படுத்தின. அவள், தன் உணவை பொட்டலமாக்கி, ஆபீஸ் கேப் வரவழைத்து, கணவருடன் பேசியவாறு வண்டியில் ஏறினாள்—அவன் குரல், அவளுக்கு ஒரு தொலைதூர ஆறுதலை அளித்தது.
குவாட்டர்ஸை அடைந்தபோது, சுமித்ரா வெளியே காத்திருந்தாள், அவள் முகத்தில் ஒரு பிரகாசமான புன்னகை மலர்ந்திருந்தது. அவள் முகத்தை பார்த்தவுடன், வனிதாவுக்கு சுமித்ராவின் மகன் நலமாக இருப்பது புரிந்தது. சுமித்ரா, உற்சாகமாக கூறினாள்:

• "அக்கா, உங்கள மறுபடியும் பாக்கறது சந்தோஷமா இருக்கு! ஆமாம், மேடம், என் பையன் இப்போ நல்லாருக்கான். இன்னிக்கு தான் அவன் வேலைக்கு திரும்பி போயிருக்கான்."
  

வனிதா, ஒரு மென்மையான புன்னகையுடன் தலையசைத்து, இருவரும் குவாட்டர்ஸுக்குள் நுழைந்தனர். வனிதா, தன் வழக்கமான பணிகளை தொடங்கினாள்—கணினியை இயக்கி, கோப்புகளை ஒழுங்கு செய்து, ஒரு புதிய தொடக்கத்தை எதிர்பார்த்தாள். மணியின் இல்லாமை, அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான நிம்மதியை அளித்தது—அவள் மனம், முந்தைய நாளின் நினைவுகளை மெல்ல அழுத்தி, இயல்பு நிலையை மீட்டெடுக்க முயன்றது.
மதிய உணவு நேரத்தில், வனிதாவும் சுமித்ராவும் அமர்ந்து, சிறு சிறு விஷயங்களை பகிர்ந்து கொண்டனர்—சுமித்ரா, தன் மகனின் மீட்பு பற்றி மகிழ்ச்சியுடன் பேசினாள்; வனிதா, அவளுடன் சிரித்து, அவள் கதைகளை கேட்டு, மெல்ல மெல்ல தன் மனதை இலகுவாக்கினாள். அந்த தருணத்தில், அவள் மனதில் ஒரு புதிய நம்பிக்கை உருவானது—நான் மறுபடியும் நானாக இருக்க முடியும். நாள் முழுவதும் எந்த பதற்றமும் இல்லாமல் சீராக சென்றது. பணி முடிந்து, வனிதா, சுமித்ராவிடம் மென்மையாக கூறினாள்:

• "சுமித்ரா, உன் பையனை நல்லா பார்த்துக்கோ, சரியா?"
  

சுமித்ரா, நன்றியுடன் தலையசைத்து, "கண்டிப்பா, மேடம்," என்றாள். வனிதா, ஆபீஸ் கேப்பில் ஏறி, வீட்டை நோக்கி பயணித்தாள்—காரின் ஜன்னல் வழியாக வரும் காற்று, அவள் முகத்தில் மென்மையாக பட்டு, ஒரு புதிய உணர்வை அளித்தது.
வீட்டை அடைந்தபோது, சமையலறையில் இருந்து மசாலாவின் மணம் அவளை வரவேற்றது—அவள் கணவர், வினீத், அவளுக்கு உணவு தயாரித்து கொண்டிருந்தான். அவனை பார்த்தவுடன், வனிதாவின் மனதில் ஒரு அலையாக ஆறுதல் பரவியது; அவள், உற்சாகத்துடன், அவனை இறுக்கமாக அணைத்தாள். வினீத், சிரித்தவாறு கூறினான்:

• "உனக்கு சர்ப்ரைஸ் பண்ணலாம்னு டின்னர் ரெடி பண்ணிட்டு இருந்தேன், ஆனா நீ சீக்கிரம் வந்துட்ட!"
  

வனிதா, அவன் கண்களை பார்த்து, ஒரு மென்மையான புன்னகையுடன், "நீ இருக்கறது தான் எனக்கு சர்ப்ரைஸ்," என்று மனதில் நினைத்து, அவனுடன் சிரித்தாள். அவள், படுக்கையறைக்கு சென்று, தன் பருத்தி நைட்டியை அணிந்து, மீண்டும் சமையலறைக்கு வந்து, வினீத்துக்கு உணவு தயாரிப்பில் உதவினாள்—அவர்கள், சிறு சிறு விஷயங்களை பகிர்ந்து, ஒருவரை ஒருவர் மகிழ்ச்சியுடன் பார்த்தனர்.
அவர்கள் உணவு உண்ணும்போது, கதவு மணி ஒலித்தது—குழந்தைகள், அவர்களின் பாட்டியுடன், உற்சாகமாக உள்ளே நுழைந்தனர். வனிதா, அவர்களை அணைத்து, அவர்களின் கன்னங்களை முத்தமிட்டு, அவர்களின் சிரிப்பில் தன்னை மறந்தாள். பாட்டி, சிரித்தவாறு, "இவங்க உங்கள மிஸ் பண்ணாங்க," என்று கூறி, விடைபெற்று சென்றார். இரவு, படுக்கையறையில், வினீத் தன் மொபைலில் ஏதோ படித்து கொண்டிருந்தான். வனிதா, படுக்கையில் ஏறி, அவனுக்கு அருகில் நெருங்கி, அவனை இறுக்கமாக அணைத்தாள்—அவள் மனதில், ஒரு பாதுகா�ப்பு உணர்வு பரவியது. அவர்கள், ஒருவரை ஒருவர் ஆழமாக உணர்ந்து, மென்மையான தருணங்களை பகிர்ந்து, உறவின் அரவணைப்பில் மூழ்கினர். பின்னர், ஒருவரை ஒருவர் இறுக்கமாக அணைத்தவாறு, அவர்கள் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்—வனிதாவின் இதயம், மெல்ல மெல்ல, முந்தைய நாளின் நிழல்களை விடுவித்து, ஒரு புதிய நம்பிக்கையை தழுவியது.
 

[thirddemodreamer]

A Step Toward Triumph

அடுத்த நாள் காலை, வனிதா ஒரு புதிய உற்சாகத்துடன் விழித்தாள்—வெயிலின் மென்மையான ஒளி, அவள் மனதில் ஒரு புதிய தொடக்கத்தின் நம்பிக்கையை பரப்பியது. அவள் வாழ்க்கை, மெல்ல மெல்ல, ஆபீஸ் மற்றும் வீட்டில் தன் வழக்கமான பாதைக்கு திரும்பியது. வீட்டில் குழந்தைகளின் சிரிப்பும், ஆபீஸில் சுமித்ராவின் உற்சாகமான பேச்சும், அவளுக்கு ஒரு புதிய உயிர்ப்பை அளித்தன. ஐந்து நாட்கள் வேகமாக கடந்தன—வனிதா, தன் கால்களில் ஒரு புதிய உறுதியை உணர்ந்தாள், அவள் மனம், முந்தைய நிழல்களை பின்னால் தள்ளி, முன்னோக்கி நகர்ந்தது.
ஆறாவது நாள் காலை, ஆபீஸ் கேப்பில் குவாட்டர்ஸை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தபோது, அவளுக்கு ஜிஎம்மிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. அவர், அமைதியான, ஆனால் உறுதியான குரலில் கூறினார்:
·       "வனிதா, குவாட்டர்ஸுக்கு போகறதுக்கு முன்னாடி ஆபீஸ்க்கு வந்துடு."
வனிதா, ஒரு கணம் தயங்கி, பதிலளித்தாள்:
·       "சரி, சார்."
ஆபீஸை அடைந்து, ஜிஎம் அம்பரீஷின் கேபினுக்குள் நுழைந்தாள். அவர், ஒரு புன்னகையுடன், மர மேசையின் பின்னால் அமர்ந்திருந்தார்; வனிதா, அவருக்கு எதிரே உட்கார்ந்து, ஒரு எதிர்பார்ப்புடன் அவரை பார்த்தாள். அம்பரீஷ், உற்சாகமான குரலில் தொடங்கினார்:
·       "வனிதா, உனக்கு ஒரு சர்ப்ரைஸ் இருக்கு! உன் ப்ரமோஷன் பத்தி… நீ டெல்லிக்கு போற!"
வனிதா, ஒரு மென்மையான புன்னகையுடன், சற்று கிண்டலாக பதிலளித்தாள்:
·       "சார், இது எனக்கு மட்டும்தான் சர்ப்ரைஸ், ஏன்னா ஆபீஸ்ல எல்லாருக்கும், சுமித்ரா உட்பட, நான் டெல்லிக்கு போறது தெரியும்!"
அம்பரீஷ், சிரித்தவாறு, "இந்த ஆபீஸ் சுவர்களுக்கு கூட காது இருக்கு, வனிதா!" என்றார். இருவரும் சிரித்தனர், அறையில் ஒரு இலகுவான மனநிலை பரவியது. அவர் தொடர்ந்தார்:
·       "சரி, வனிதா, இப்போ என் பங்கு சர்ப்ரைஸ்—நீ அசிஸ்டன்ட் ஜிஎம்மா ப்ரமோட் ஆகுற!"
வனிதா, அதிர்ச்சியுடன், தடுமாறி பதிலளித்தாள்:
·       "நானா? எப்படி, சார்? இது ரொம்ப பெரிய பொறுப்பு…"
அம்பரீஷ், ஆறுதலான, அக்கறையான குரலில் கூறினார்:
·       "இல்ல, வனிதா, நீ இதுக்கு தகுதியானவ, இதை விட பெரிய பொறுப்புக்கு கூட நீ தகுதியானவ!"
வனிதா, வார்த்தைகளின்றி, அவரை பார்த்தாள்—அவள் மனதில் ஒரு பெருமிதமும், பயமும் கலந்த உணர்வு உருவானது. அம்பரீஷ் தொடர்ந்தார்:
·       "கவலைப்படாதே, இது தற்காலிகம்தான். 45 முதல் 65 நாட்கள் மட்டும் டெல்லியில் வேலை செய்யணும், அப்புறம் இங்க திரும்பி வந்து, அதே பொறுப்புல தொடரலாம்."
வனிதாவின் கண்கள், உற்சாகத்தாலும் நன்றியாலும் பளபளத்தன. அவள், உணர்ச்சிவசப்பட்டு கூறினாள்:
·       "தேங்க்ஸ், சார்! ரொம்ப தேங்க்ஸ்!"
அம்பரீஷ், புன்னகையுடன், "நீ இதுக்கு தகுதியானவ, வனிதா. நீ இதை தாண்டி இன்னும் பெரிய உயரங்களுக்கு போகணும். உன்னை நான் எப்பவும் என் மகளா நினைச்சிருக்கேன். நான் செஞ்ச ஒரே உதவி, உன்னை இங்க ப்ரமோட் பண்ண வைக்கறது தான்," என்றார்.
வனிதாவின் கண்கள், கண்ணீரால் நிரம்பின—அவள் எழுந்து, அவரது காலில் விழுந்து, ஆசிர்வாதம் வாங்கினாள். அம்பரீஷ், அவளை மென்மையாக தூக்கி, "என்னை பெருமைப்படுத்து, வனிதா," என்றார். வனிதா, நன்றியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த கண்களுடன், அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேறினாள்—அவள் இதயம், ஒரு புதிய உறுதியால் துடித்தது.
குவாட்டர்ஸை அடைந்தபோது, சுமித்ரா வெளியே காத்திருந்தாள். அவள், வனிதாவை பார்த்து, "ஏன் மேடம் லேட்?" என்று கேட்டாள். வனிதா, ஜிஎம்முடனான சந்திப்பு மற்றும் ப்ரமோஷன் பற்றி கூறினாள். சுமித்ரா, உற்சாகமாக கூறினாள்:
·       "சூப்பர், மேடம்! எப்போ ட்ரீட்?"
வனிதா, சிரித்தவாறு, "நீ எப்போ வேணும்னாலும் சொல்லு, கண்டிப்பா தரேன்!" என்றாள். இருவரும் சிரித்து, குவாட்டர்ஸுக்குள் நுழைந்தனர்—நாள், வழக்கமான பணிகளுடன் சீராக சென்றது, ஆனால் வனிதாவின் மனதில் ஒரு புதிய உற்சாகம் பரவியிருந்தது.
அன்று இரவு, படுக்கையறையில், வனிதா தன் உற்சாகத்தை வினீத்துடன் பகிர்ந்தாள். அவன், அவளை அணைத்து, "கங்க்ராட்ஸ், வனிதா! குழந்தைகள் பத்தி கவலைப்படாதே. நானும் அம்மாவும் பார்த்துக்கறோம். நீ டெல்லி போற நாள் முதல் திரும்பி வர்ற வரை எல்லாம் மேனேஜ் பண்ணிக்கறேன்," என்றான். அவன் தொடர்ந்தான்:
·       "இப்போ சம்மர் விடுமுறை, குழந்தைகளை பாட்டி வீட்டுக்கோ, உன் அக்கா வீட்டுக்கோ கூட்டிட்டு போயிருவோம். நான் எல்லாத்தையும் பார்த்துக்கறேன்."
வனிதா, அவன் கண்களை பார்த்து, உணர்ச்சிவசப்பட்டு, "நீ என் கூட இருக்கறதுக்கு நான் ரொம்ப அதிர்ஷ்டசாலி," என்று கூறி, அவனை இறுக்கமாக அணைத்து, அவன் உதடுகளில் முத்தமிட்டாள். அவர்கள், ஒருவரை ஒருவர் அரவணைத்தவாறு, ஒரு ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் மூழ்கினர்—வனிதாவின் மனம், புதிய சவால்களை எதிர்கொள்ள தயாராக இருந்தது, அவள் இதயம், குடும்பத்தின் அன்பால் நிரம்பியிருந்தது.

[thirddemodreamer]

Shadows of the Past

மறுநாள் முதல், வனிதா ஒரு புதிய உற்சாகத்துடன் தன் வாழ்க்கையை தொடர்ந்தாள்—அவள் மனதில், டெல்லி பயணமும், புதிய பொறுப்பும் ஒரு புதிய தொடக்கத்தை வாக்குறுதியளித்தன. அடுத்த மூன்று நாட்கள், எல்லாம் சீராகவும் எளிதாகவும் சென்றன—ஆபீஸில் சுமித்ராவின் உற்சாகமான உரையாடல்கள், வீட்டில் குழந்தைகளின் சிரிப்பு, மற்றும் வினீத்தின் ஆதரவு, அவளுக்கு ஒரு நிம்மதியை அளித்தன. அவள் உடல், இன்னும் களைப்பின் எச்சங்களை சுமந்தாலும், அவள் மனம் ஒரு புதிய ஒளியை நோக்கி நகர்ந்தது.
ஆனால், செவ்வாய்க்கிழமை காலை, ஆபீஸ் கேப்பில் இருந்து இறங்கி, குவாட்டர்ஸை நோக்கி நடந்தபோது, வனிதாவின் இதயம் ஒரு கணம் நின்றது—கதவின் முன், சுமித்ராவுடன் மணி நின்றிருந்தான். இருவரும், மரியாதையுடன், "குட் மார்னிங், மேடம்," என்று வரவேற்றனர். மணியின் கண்களில், எந்தவித உணர்ச்சியும் இல்லை—அவன் பார்வை, தொழில்முறையாகவும், அமைதியாகவும் இருந்தது. வனிதா, மென்மையாக, "குட் மார்னிங்," என்று பதிலளித்து, மணியை ஒரு பதற்றமான, கேள்விக்குறி நிறைந்த பார்வையுடன் பார்த்தாள்—நீ இங்கே ஏன்? என்று அவள் கண்கள் கேட்டன.
அவள் பார்வையை புரிந்து கொண்ட மணி, அமைதியான குரலில் விளக்கினான்:
·       "மேடம், அந்த ஆபீஸ்ல இருந்த அட்டென்டர் கொஞ்சம் குணமாகி, இப்போ கால்ல பேண்டேஜ் போட்டு ஆபீஸ்க்கு வந்துட்டாரு. அதனால, என்னை அங்க ஒரு வாரத்துக்கு தேவையில்லை. அடுத்த திங்கக்கிழமை தான் நான் திரும்பி போகணும்."
வனிதா, தன் பயத்தையும் பதற்றத்தையும் முடிந்தவரை மறைத்து, மென்மையாக தலையசைத்து, "சரி," என்று கூறினாள். மூவரும் குவாட்டர்ஸுக்குள் நுழைந்தனர், ஆனால் வனிதாவுக்கு அறை சற்று இருண்டதாக தோன்றியது—ஒளி, மேசையில் விழுந்தாலும், அவள் மனதில் ஒரு நிழல் படர்ந்தது. அவள், தன் வழக்கமான பணிகளை தொடங்கினாள்—கோப்புகளை ஒழுங்கு செய்து, கணினியில் அறிக்கைகளை தயாரித்து—ஆனால், முந்தைய நாட்களின் உற்சாகமும் வேகமும் இல்லை. சுமித்ராவின் இருப்பு, ஒரு சிறிய ஆறுதலை அளித்தாலும், மணியின் ம silence ஆன இருப்பு, அவளுக்கு ஒரு மறைமுக பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.
மணி, எந்தவித தனிப்பட்ட உரையாடலுக்கும் முயலவில்லை—அவன், தொழில்முறையாக, தேவையான பணிகளை செய்து, அவளுக்கு தேவையான ஆவணங்களை கொண்டு வந்து கொடுத்தான். ஆனால், அவன் ஒவ்வொரு அசைவும், வனிதாவின் மனதில் முந்தைய நாளின் நினைவுகளை மெல்ல தட்டியது. அவள், தன் உணர்ச்சிகளை மறைத்து, தன் பணியில் கவனம் செலுத்த முயன்றாள், ஆனால் அவள் விரல்கள், காகிதங்களை புரட்டும்போது சற்று நடுங்கின. அந்த நாள், எந்தவித அசம்பாவிதமும் இல்லாமல் முடிந்தது, ஆனால் வனிதாவின் மனதில் ஒரு சிறிய பதற்றம் தவிர்க்க முடியாமல் இருந்தது.
வனிதா, வேகமாக வீட்டுக்கு திரும்பினாள்—ஆபீஸ் கேப்பின் ஜன்னல் வழியாக வரும் காற்று, அவள் முகத்தில் பட்டாலும், அவள் மனதை முழுமையாக இலகுவாக்கவில்லை. வீட்டில், குழந்தைகளுக்கு பாடம் கற்பித்து, மாமியாருக்கு வீட்டு வேலைகளில் உதவினாள்—அவர்களின் உரையாடல்கள், அவளுக்கு ஒரு சிறிய நிம்மதியை அளித்தன. வினீத் வீட்டுக்கு வந்தபோது, அவள் மனம் மேலும் இலகுவானது—அவன் புன்னகை, அவளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பு உணர்வை கொடுத்தது. அவர்கள், வழக்கமான இரவு வேலைகளை பகிர்ந்து, குழந்தைகளுடன் சிரித்து, இரவு உணவை உண்டனர். நாள், எந்தவித பிரச்சனையும் இல்லாமல் முடிந்தது, ஆனால் வனிதாவின் மனதில், மணியின் திரும்புதல் ஏற்படுத்திய சிறிய அச்சம், ஒரு மெல்லிய நிழலாக இருந்தது.
 

[thirddemodreamer]

some images

[thirddemodreamer]

missed image

[thirddemodreamer]

A Fragile Balance

அடுத்த நாள் காலை, வனிதா ஒரு புதுப்பிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையுடன் எழுந்தாள்—எல்லாம் இயல்பு நிலைக்கு திரும்பிவிட்டது என்ற உறுதியுடன், அவள் தன் நாளை தொடங்கினாள். குவாட்டர்ஸை அடைந்தபோது, சுமித்ராவும் மணியும் அவளை மரியாதையுடன் வரவேற்றனர், "குட் மார்னிங், மேடம்," என்று கூறி. மணியின் பார்வை, முந்தைய நாளைப் போலவே, தொழில்முறையாக இருந்தது—அவன் கண்களில் எந்தவித உணர்ச்சியும் தென்படவில்லை. வனிதா, மென்மையாக, "குட் மார்னிங்," என்று பதிலளித்து, உள்ளே நுழைந்தாள். அறையில், வெயிலின் ஒளி மேசையில் விழுந்தாலும், அவள் மனதில் ஒரு மெல்லிய பதற்றம் இன்னும் இருந்தது, ஆனால் அவள் அதை அழுத்தி, தன் பணிகளை தொடங்கினாள்.
நாள், எந்தவித பிரச்சனையும் இல்லாமல் சீராக சென்றது. மதிய உணவு நேரத்தில், வனிதா சுமித்ராவுடன் அமர்ந்து உணவு உண்டாள்—சமையலறையில் இருந்து வந்த சப்பாத்தி மற்றும் காய்கறி குழம்பின் மணம், ஒரு வீட்டு உணர்வை ஏற்படுத்தியது. உணவு உண்ணும்போது, சுமித்ரா, ஒரு புன்னகையுடன் கூறினாள்:
·       "மேடம், இந்த மணி இப்போ ரொம்ப ஒழுக்கமா இருக்கான். நேத்து வரைக்கும் அவன கவனிச்சேன்—அவன் உங்கள பார்க்கறதுக்கு முன்ன மாதிரி ஒரு பார்வையும் விடறதில்ல."
இந்த வார்த்தைகள், வனிதாவின் மனதில் ஒரு புதிய நம்பிக்கையை பரப்பின—அவள் மனதில் இருந்த பயம் மெல்ல கரைய ஆரம்பித்தது. எல்லாம் மாறிவிட்டது, என்று அவள் உறுதியாக நம்பினாள். அவள் உற்சாகம், முந்தைய நாட்களைப் போல, மீண்டும் திரும்பியது—அவள் பணிகள், ஒரு புதிய வேகத்துடன் முன்னேறின. அந்த நாள், வழக்கம்போல, எந்தவித அசம்பாவிதமும் இல்லாமல் முடிந்தது. வனிதா, வீட்டுக்கு திரும்பும்போது, ஒரு மென்மையான நிம்மதியை உணர்ந்தாள்.
அடுத்த நாள், மதிய உணவு நேரத்தில், சுமித்ரா, சற்று தயக்கத்துடன், வனிதாவிடம் கூறினாள்:
·       "மேடம், எனக்கு ரெண்டு நாள் லீவு வேணும். என் பையனுக்காக எங்க ஊர் கோவிலுக்கு போகணும்."
வனிதா, ஒரு கணம் யோசித்து, மென்மையாக பதிலளித்தாள்:
·       "அக்கா, அடுத்த வாரம் போக முடியுமா? நான் திங்கக்கிழமை ஆபீஸ்க்கு திரும்பிடுவேன். ரெண்டு நாள் தள்ளி வைக்க முடியுமா?"
சுமித்ரா, மன்னிப்பு கலந்த குரலில் பதிலளித்தாள்:
·       "சாரி, மேடம், எல்லாம் ஏற்பாடு பண்ணிட்டோம். கவலைப்படாதீங்க, மேடம், மணி இங்க இருக்கான், உங்கள பார்த்துப்பான். ரெண்டு நாள் மட்டும்தான், அப்புறம் ஆபீஸ் வேலை மறுபடியும் ஆரம்பிச்சிரும். ப்ளீஸ், மேடம்."
வனிதா, வேறு வழியில்லை என்பதை புரிந்து, தயக்கத்துடன், "சரி," என்று கூறினாள். அவள் மனதில் ஒரு சிறிய அச்சம் மீண்டும் தோன்றியது, ஆனால் அவள் அதை மறைத்து, தன் பணிகளை தொடர்ந்தாள். அந்த நாளும் வழக்கம்போல முடிந்தது, ஆனால் வனிதாவின் மனதில், சுமித்ராவின் வரவிருக்கும் இல்லாமை ஒரு மெல்லிய பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.
மறுநாள் காலை, வனிதா குவாட்டர்ஸை அடைந்தபோது, மணி மட்டும் கதவில் நின்று, "குட் மார்னிங், மேடம்," என்று வரவேற்றான். வனிதா, உணர்ச்சியற்ற குரலில், "குட் மார்னிங்," என்று பதிலளித்து, அவனிடமிருந்து தூரம் வைத்து, உள்ளே நுழைந்தாள்—அவள் மனம், நாள் விரைவாகவும் சுமுகமாகவும் முடிய வேண்டும் என்று விரும்பியது. அவள், தன் பணிகளில் மூழ்கி, மணியுடன் எந்தவித உரையாடலையும் தவிர்த்தாள். மதிய உணவு நேரத்தில், அவள் தனியாக உணவு உண்டாள்—மணி, தன் உணவை வேறு மூலையில் உண்டு, தூரத்தை பேணுவது போல தோன்றினான். ஆனால், அவன் அவ்வப்போது அவளை பார்க்கும் பார்வைகள், வனிதாவின் கவனத்தை தவறவில்லை—அவை, மிக மென்மையாக இருந்தாலும், அவள் மனதில் ஒரு அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தின. அவள், அவனை முற்றிலும் புறக்கணித்து, தன் கவனத்தை பணியில் செலுத்தினாள்.
அந்த நாள், எந்தவித சம்பவமும் இல்லாமல் முடிந்தது, ஆனால் வனிதாவின் மனதில் ஒரு உள்ளார்ந்த பயமும் பதற்றமும் இருந்தது. அவள், ஆபீஸ் கேப்பில் வீட்டுக்கு திரும்பும்போது, காரின் ஜன்னல் வழியாக வரும் காற்று, அவள் முகத்தில் பட்டாலும், அவள் மனதை முழுமையாக இலகுவாக்கவில்லை. வீட்டில், குழந்தைகளுடன் சிரித்து, வினீத்தின் அரவணைப்பில் ஆறுதல் தேடினாள், ஆனால் அவள் மனதின் ஒரு மூலையில், மணியின் இருப்பு ஒரு மெல்லிய நிழலாக நீடித்தது.