[thirddemodreamer]

அவர்கள் பேச்சு மெதுவாக நகர்ந்து கொண்டிருந்தது—வனிதா தன் குழந்தைப் பருவத்தில் அம்மாவுடன் பாடல்களை பாடிய நினைவுகளை பகிர்ந்தாள், அவள் குரலில் ஒரு மெல்லிய ஏக்கமும் சிரிப்பும் கலந்திருந்தது. அங்கித் அவளைப் பார்த்து, "எனக்கும் இந்த பாட்டு பிடிக்கும். ஆனா இப்போ உன்னோட பார்க்கறது இதை இன்னும் ஸ்பெஷலா ஆக்குது," என்று கூறினான், அவன் கண்களில் ஒரு மென்மையான புன்னகை ஒளிர்ந்தது. அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து சிரித்தனர், அவர்களுக்கு இடையே ஒரு இயல்பான நெருக்கம் பரவியது. அவன் வலது கை மெதுவாக அவள் இடது தோளைத் தொட்டது—அவன் விரல்கள் அவள் நைட் ரோப்பின் மெல்லிய துணியை மென்மையாக தடவி, அவள் தோலை மெல்ல உணர்ந்தன. அவன் கை மெதுவாக கீழே இறங்கி, அவள் இடுப்பை நோக்கி நகர்ந்தது—அவன் விரல்கள் அவள் ரோப்பின் இடைவெளியைத் தாண்டி, அவள் மென்மையான இடுப்பை மெல்ல தொட்டு, ஒரு சிறு வட்டத்தில் தடவின. அவள் உடலில் ஒரு சிறு சிலிர்ப்பு பரவியது—அவள் மூச்சு சற்று ஆழமாகி, அவள் மார்பு மெல்ல ஏறி இறங்கியது.

வனிதா அவனை ஒரு கணம் பார்த்தாள்—அவன் கண்களில் ஒரு ஆர்வமும், அவளை ரசிக்கும் ஒரு மென்மையான பார்வையும் தெரிந்தன. அவள் உதடுகளில் ஒரு குறும்பு புன்னகை தோன்றியது—அவள் உடல் அவன் தொடுதலுக்கு பதிலளித்து, அவளை அவனை நெருங்க தூண்டியது. அங்கித்தின் கை மேலும் தைரியமாகி, அவள் முலைகளை நோக்கி நகர்ந்தது—அவன் விரல்கள் அவள் நைட் ரோப்பை மெதுவாக விலக்கி, அவள் முலைகளை மெல்ல தொட்டு, அவற்றை மென்மையாக அழுத்தின. அவன் கட்டை விரல் அவள் காம்பை மெல்ல தடவ, அவள் உடலில் ஒரு சூடான அலை பரவியது—அவள் "ம்..." என்று ஒரு மெல்லிய முனகலை வெளியிட்டு, அவன் கையை தன் மார்போடு அழுத்தினாள். அவள் கண்கள் அவனைப் பார்த்து, ஒரு சிறு வெட்கத்துடன் மூடி திறந்தன—அவள் மனதில், "இவன் என்னை இப்படி உணர வைக்கறது எப்படி?" என்று ஒரு கேள்வி எழுந்தாலும், அவள் உடல் அந்த உணர்வில் மூழ்கியது.
அங்கித் அவளை நெருங்கி, அவன் இடது கையை அவள் முதுகில் வைத்து, அவளை தன்னோடு இழுத்தான்—அவர்கள் உடல்கள் சோபாவில் ஒருவரையொருவர் தொட்டன, அவர்களின் நைட் ரோப்கள் மெதுவாக சரிந்து, அவர்களின் தோலை வெளிப்படுத்தின. அவன் முகம் அவள் முகத்தை நெருங்கி, அவன் உதடுகள் அவள் உதடுகளை மென்மையாக தொட்டன—அவன் மூச்சு அவள் முகத்தில் பட்டு, ஒரு சூடான உணர்வை ஏற்படுத்தியது. அவள் உதடுகள் அவனுக்கு பதிலளித்து, அவர்கள் முத்தம் ஆழமடைந்தது—அவன் நாவு அவள் உதடுகளை மெல்ல பிரித்து, அவள் நாவை தொட்டு, ஒரு மெல்லிய நடனத்தில் இணைந்தது. அவள் கைகள் அவன் மார்பைத் தடவி, அவன் நைட் ரோப்பை முழுவதுமாக விலக்கி, அவன் திடமான மார்பை உணர்ந்தன—அவன் தோலில் சிறு வியர்வை அவள் விரல்களை நனைத்து, அவளுக்கு ஒரு சிறு மயக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
அங்கித் அவள் ரோப்பை முழுவதுமாக கழற்றி, அவளை நிர்வாணமாக்கினான்—அவள் முலைகள் அறையின் மெல்லிய விளக்கு ஒளியில் ஒளிர்ந்து, அவன் பார்வையை கவர்ந்தன. அவன் வலது கை அவள் முலைகளை மெல்ல கசக்கி, அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்தை முத்தமிட்டு, மெதுவாக கீழே இறங்கின—அவன் நாவு அவள் முலைகளை தொட்டு, அவள் காம்புகளை மெல்ல சுவைத்து, அவளை ஒரு சிறு துடிப்பில் ஆழ்த்தின. வனிதா தன் தலையை பின்னால் சாய்த்து, "அங்கித்..." என்று மெல்லிய குரலில் முனகினாள்—அவள் கைகள் அவன் தலையைப் பிடித்து, அவன் முடியை மெதுவாக கோதி, அவனை தன் மார்போடு அழுத்தினாள். அவன் முத்தங்கள் அவள் வயிற்றை நோக்கி நகர்ந்து, அவன் நாவு அவள் தொப்புளைச் சுற்றி வட்டமிட்டு, அவளுக்கு ஒரு ஆழமான சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தின.
அவன் மெதுவாக எழுந்து, தன் நைட் ரோப்பை முழுவதுமாக கழற்றி, அவனை நிர்வாணமாக்கினான்—அவன் திடமான உடல் அவள் கண்களுக்கு ஒரு விருந்தாக தெரிந்தது, அவன் ஆணுறுப்பு அவள் பார்வையை கவர்ந்து, அவளுக்கு ஒரு சிறு வெட்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவன் மீண்டும் அவளை நெருங்கி, அவளை சோபாவில் மெதுவாக மல்லாக்க படுக்க வைத்தான்—அவள் முதுகு சோபாவின் மெத்தையான துணியை உணர்ந்து, அவளுக்கு ஒரு சூடான ஆறுதலை அளித்தது. அவன் அவள் மேல் சாய்ந்து, அவன் கைகள் அவள் தொடைகளை மெதுவாக விரித்து, அவன் ஆணுறுப்பை அவள் பெண்ணுறுப்போடு மெல்ல தொடச் செய்தான்—அவன் முனையம் அவளை தொட்டவுடன், அவள் உடலில் ஒரு சிறு துடிப்பு பரவியது. அவன் மெதுவாக உள்ளே நுழைந்து, அவள் இடுப்பை மென்மையாக அசைத்து, அவர்கள் உடல்களை ஒரு ஒத்திசைவில் இணைத்தான்—அவன் இடுப்பு அவளுடன் இணைந்து, ஒரு மெல்லிய தாளத்தில் நகர்ந்தது.
வனிதா அவன் மார்பைப் பிடித்து, அவள் கால்களை அவன் இடுப்பைச் சுற்றி மெதுவாக பின்னினாள்—அவள் தொடைகள் அவன் தோலை தொட்டு, அவர்களுக்கு இடையே ஒரு சூடான உராய்வை உருவாக்கின. அவன் முத்தங்கள் அவள் உதடுகளை மீண்டும் கவ்வி, அவர்கள் மூச்சு ஒருவரையொருவர் சூழ்ந்தது—அவன் மூச்சு அவள் முகத்தில் பட்டு, அவள் மூச்சு அவன் கழுத்தை தொட்டு, அவர்களை ஒரு ஆழமான மயக்கத்தில் ஆழ்த்தியது. அவன் அசைவுகள் மெதுவாக தீவிரமடைந்தன—அவன் இடுப்பு அவளை மேலும் ஆழமாக தொட, அவள் உடலில் ஒரு சூடு பரவி, அவள் "அங்கித்... ஆ..." என்று முனகினாள். அவன் கைகள் அவள் முலைகளை மீண்டும் கசக்கி, அவன் விரல்கள் அவள் காம்புகளை மெல்ல திருக, அவள் உடல் ஒரு உச்சத்தை நோக்கி நகர்ந்தது. அவள் கைகள் அவன் முதுகை இறுக்கி, அவள் நகங்கள் அவன் தோலை மெல்ல பதித்தன—அவள் முனகல்கள் அறையை நிறைத்து, டிவியின் மெல்லிய இசையுடன் கலந்தன.
அங்கித் அவளை மேலும் இறுக்கி, அவன் அசைவுகளை துரிதப்படுத்தினான்—அவன் மூச்சு வேகமாகி, அவன் "வனிதா..." என்று மெல்லிய குரலில் முனகினான். அவர்கள் உடல்கள் ஒரு சூடான ஒத்திசைவில் நகர்ந்து, ஒரு உச்சத்தை அடைந்தன—அவள் உடல் துடித்து, அவள் "அங்கித்!" என்று கத்தியபடி, அவன் மீது சரிந்தாள். அவன் உடலும் துடித்து, அவன் அவளை இறுக்கமாக அணைத்து, அவள் மீது சாய்ந்தான்—அவர்கள் மூச்சு வேகமாகி, பின் மெதுவாக சீராகியது. அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து, ஒரு மென்மையான புன்னகையை பரிமாறிக் கொண்டனர்—அவர்களின் உடல்களில் ஒரு இனிமையான சோர்வு பரவியது. அவன் அவள் நெற்றியில் ஒரு மென்மையான முத்தத்தை பதித்து, அவளை தன் மார்போடு அணைத்தான்—அவர்கள் சோபாவில் அப்படியே சாய்ந்து, ஒருவரையொருவர் உணர்ந்தபடி, அந்த தருணத்தில் மூழ்கினர்.
சிறிது நேரம் கழித்து, அவர்கள் மெதுவாக எழுந்து, தங்கள் நைட் ரோப்களை மீண்டும் அணிந்து, சோபாவிலிருந்து கட்டிலுக்கு நகர்ந்தனர்—அவர்கள் உடல்கள் ஒருவரையொருவர் இறுக்கமாக அணைத்தபடி, அவர்கள் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர். அறையின் மெல்லிய விளக்கு ஒளி அவர்களை சூழ்ந்து, அவர்களுக்கு இடையே ஒரு ஆழமான நெருக்கத்தை பதித்தது.
 
 
காலை வெயில் அறையின் திரைச்சீலைகளை ஊடுருவி, மெல்லிய பொன்னிற ஒளியை கட்டிலின் மீது பரப்பியது. வனிதா மெதுவாக கண்களைத் திறந்து, தன் பக்கத்தில் படுத்திருந்த அங்கித்தைப் பார்த்தாள்—அவன் பக்கவாட்டில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான், அவன் மூச்சு சீராகவும் ஆழமாகவும் இருந்தது, அவன் முகத்தில் ஒரு அமைதியான புன்னகை தவழ்ந்தது. அவள் பார்வை அறையின் சுவரில் தொங்கிய கடிகாரத்தை நோக்கி நகர்ந்தது—காலை 8:45. "அடடா, நேரம் ஆயிடுச்சு!" என்று அவள் மனதில் தோன்றியவுடன், அவள் வேகமாக எழுந்து, அங்கித்தின் தோளை மெதுவாக தட்டி, "அங்கித், எந்திரி! லேட் ஆயிடுச்சு!" என்று அவசரமாக கூறினாள். அவன் கண்களை மெல்ல திறந்து, ஒரு கணம் அவளை மயக்கமாக பார்த்து, பின் "ம்... சரி," என்று முனகியபடி எழுந்தான். அவர்கள் இருவரும் கட்டிலை விட்டு எழுந்து, சூட் வகை அறையின் பிரம்மாண்டமான குளியலறைக்கு சென்றனர்—பளபளப்பான வெள்ளை ஓடுகள், ஒரு பெரிய கண்ணாடி மேடை, மற்றும் ஒரு மெல்லிய லாவெண்டர் வாசனை அந்த இடத்தை புத்துணர்ச்சியாக்கியிருந்தது.
அவர்கள் தனித்தனியாக பல் துலக்கி, சூடான நீரில் குளித்தனர்—நீரின் சூடு அவர்களின் உடல்களை தளர்த்தி, அவர்களுக்கு ஒரு புத்துணர்ச்சியை அளித்தது. வனிதா ஒரு கருப்பு நிற பிளேஸருடன் கூடிய சாம்பல் சுடிதாரை அணிந்தாள், அவள் முடியை ஒரு நேர்த்தியான முடிச்சாகக் கட்டி, ஒரு மெல்லிய வாசனை திரவியத்தை தெளித்தாள்—அவள் தோற்றம் ஒரு தொழில்முறை நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்தியது. அங்கித் ஒரு வெள்ளை சட்டையும் கருப்பு சூட்டையும் அணிந்து, அவன் முகத்தில் ஒரு சிறு அவசரமும் உற்சாகமும் கலந்து தெரிந்தது. அவர்கள் தங்கள் பைகளை எடுத்து, ஹோட்டலின் கீழே காத்திருந்த ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட வாகனங்களில் ஏறினர்—வனிதா ஒரு வெள்ளை செடானிலும், அங்கித் ஒரு கருப்பு எஸ்யூவியிலும் பயணித்தனர். கார்கள் புறப்படும்போது, அவர்கள் ஜன்னல்கள் வழியாக ஒரு சிறு புன்னகையை பரிமாறிக் கொண்டு, வெவ்வேறு திசைகளில் சென்றனர்.
காரில் பயணிக்கும்போது, வனிதாவின் மொபைல் அதிர்ந்தது—திரையில் "ஜிஎம் அம்பிரிஷ்" என்று ஒளிர்ந்தது. அவள் மொபைலை எடுத்து, "ஹலோ, சார்," என்று மரியாதையுடன் பதிலளித்தாள். "வனிதா, இன்னிக்கு மீட்டிங்ல முக்கியமான கிளையன்ட் வராங்க. நீ நல்லா ப்ரிப்பேர் பண்ணிருக்கியா?" என்று அம்பிரிஷ் கேட்டார், அவர் குரலில் ஒரு சிறு பதற்றம் தெரிந்தது. "ஆமா, சார். எல்லாம் ரெடி," என்று அவள் உறுதியாக பதிலளித்து, அழைப்பை முடித்தாள். அவள் மனதில் ஒரு மெல்லிய நம்பிக்கையும் பதற்றமும் கலந்து, அவள் மடிக்கணினியை திறந்து தன் குறிப்புகளை மீண்டும் பார்வையிட்டாள்.

[thirddemodreamer]

மீட்டிங் ஒரு பிரம்மாண்டமான மாநாட்டு அறையில் நடந்து கொண்டிருந்தது—பளபளப்பான மர மேசைகள், பெரிய திரைகள், மற்றும் ஒரு மெல்லிய காபி வாசனை அந்த இடத்தை நிறைத்திருந்தது. நடுவில், நிறுவனத்தின் எம்டி ஜார்ஜ் ஒரு பெரிய வாங்குபவருடன் நுழைந்தார்—அந்த வாங்குபவர், ஒரு ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க மனிதர், கருப்பு சூட்டில் கம்பீரமாக நின்றார், அவர் முகத்தில் ஒரு கடுமையான புன்னகை தெரிந்தது. அறையில் உள்ள மற்றவர்கள் அவரை பயத்துடன் பார்த்து, மெளனமாக அமர்ந்திருந்தனர். ஆனால் வனிதா அவரை ஒரு சிறு புன்னகையுடன் வரவேற்று, தன் விளக்கங்களை தொடங்கினாள்—அவள் குரல் உறுதியாகவும் தெளிவாகவும் ஒலித்தது, அவள் திரையில் தன் திட்டங்களை விளக்கி, அவருடன் நேருக்கு நேர் பேசினாள். அவர் அவளை கூர்ந்து பார்த்து, சில கேள்விகளை கேட்டார்—அவள் அவற்றுக்கு பதிலளிக்கும் விதம் அவரை ஆச்சரியப்படுத்தியது. இறுதியில், அவர் ஒரு சிறு தலையசைப்புடன், "சரி, டீல் ஓகே," என்று கூறினார், அது அறையில் ஒரு ஆச்சரியமான மெளனத்தை உருவாக்கியது. ஜார்ஜ் அவளைப் பார்த்து, ஒரு பெரிய புன்னகையை உதிர்த்தார்—அவர் கண்களில் ஒரு பெருமிதமும் ஆச்சரியமும் தெரிந்தன.

வாங்குபவரை அனுப்பிய பின், ஜார்ஜ் வனிதாவை தன் விலையுயர்ந்த கருப்பு மெர்சிடிஸ் காரில் ஏற்றி, அவளை ஹோட்டலுக்கு அழைத்துச் செல்ல முன்வந்தார். காரின் உள்ளே, மென்மையான தோல் இருக்கைகள், ஒரு மெல்லிய வாசனை திரவியத்தின் மணம், மற்றும் ஏசியின் குளிர்ச்சி அவளுக்கு ஒரு ஆடம்பரமான உணர்வை அளித்தது. ஜார்ஜ் ஸ்டீயரிங்கை பிடித்தபடி, "வனிதா, நீ இன்னிக்கு செஞ்சது அபாரம்! அவனை யாராலயும் இவ்வளவு சுலபமா கன்வின்ஸ் பண்ண முடியாது. உனக்கு ஒரு ஸ்பெஷல் டேலன்ட் இருக்கு," என்று பாராட்டினார், அவர் குரலில் ஒரு உண்மையான பெருமை தெரிந்தது. அவர் அவளைப் பற்றி மெதுவாக விசாரித்தார்—"உன் பேமிலி எப்படி இருக்கு? குழந்தைகள் நல்லா படிக்கறாங்களா?"—அவர் மரியாதையும் பணிவும் கலந்த தொனியில் பேசினார். "நீ இதுக்கு முன்னாடி எதிர்பார்த்ததை விட பெரிய ப்ரமோஷன் உனக்கு உறுதி. நான் பார்த்துக்கறேன்," என்று அவர் உறுதியளித்தார், அவர் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை தவழ்ந்தது. கார் ஹோட்டலின் நுழைவாயிலை அடைந்ததும், அவர் கதவை திறந்து அவளை இறக்கி விட்டு, "சீக்கிரம் மீட் பண்ணுவோம், வனிதா," என்று கூறி, ஒரு சிறு அபிப்ராயத்துடன் புறப்பட்டார்.
 
 
கருப்பு மெர்சிடிஸ் காரின் மென்மையான இன்ஜின் சத்தம் மெதுவாக அடங்கியது, ஜார்ஜ் ஒரு சிறு அபிப்ராயத்துடன் கையை அசைத்து விடைபெற்று, காரை திருப்பி புறப்பட்டார். வனிதா ஹோட்டலின் நுழைவாயிலில் நின்று, காரின் சிவப்பு பின்பக்க விளக்குகள் இருளில் மறையும் வரை பார்த்தாள்—அவள் மனதில் ஒரு பெருமிதமும் உற்சாகமும் பரவியிருந்தது. மாலையின் குளிர்ந்த காற்று அவள் முகத்தை மெல்ல தொட்டு, அவள் சாம்பல் சுடிதாரின் மெல்லிய துணியை அசைத்தது. அவள் தோளில் தொங்கிய பையை சரி செய்து, ஒரு ஆழமான மூச்சை இழுத்து, ஹோட்டலின் பளபளப்பான கண்ணாடி கதவுகளை நோக்கி நடந்தாள்—அவள் காலணிகள் மென்மையான கற்பதிகளில் ஒரு சிறு "டக் டக்" சத்தத்தை எழுப்பின. ரிசெப்ஷனில், ஒரு பணியாளர் அவளை ஒரு சிறு புன்னகையுடன் வரவேற்று, "வெல்கம் பேக், மேடம்," என்று கூறினார். அவள் ஒரு சிறு தலையசைப்புடன் பதிலளித்து, லிப்டை நோக்கி சென்றாள்—லிப்டின் உள்ளே, மென்மையான வெள்ளை ஒளி, ஒரு மெல்லிய மலர் வாசனை, மற்றும் பின்னணியில் ஒலித்த சிறு இசை அவளுக்கு ஒரு ஆறுதலான உணர்வை அளித்தது.
அறையை அடைந்தவுடன், அவள் கதவை மெதுவாக திறந்து, உள்ளே நுழைந்தாள்—அறையின் மெல்லிய விளக்கு ஒளி படுக்கையை ஒரு சூடான பளபளப்புடன் ஒளிரச் செய்து, ஒரு அமைதியான சூழலை உருவாக்கியிருந்தது. அவள் பையை சோபாவின் மீது வைத்து, காலணிகளை கழற்றி, குளியலறைக்கு சென்றாள். குளியலறையின் பளபளப்பான வெள்ளை ஓடுகள் அவள் பாதங்களை மெல்ல குளிர வைத்தன—அவள் முகத்தை குளிர்ந்த நீரில் கழுவி, தன் முடியை தோள்களில் சுருண்டு விழ விட்டு, ஒரு மெல்லிய பருத்தி நைட் ரோப்பை எடுத்து அணிந்தாள். ரோப்பின் வெள்ளை நிறம் அவள் தோலுக்கு ஒரு மென்மையான பளபளப்பை சேர்த்து, அவள் உடலின் வளைவுகளை சற்று வெளிப்படுத்தியது. அவள் கைகளை மேலே உயர்த்தி, ஒரு சிறு சோம்பல் முறித்து, கண்ணாடியில் தன்னை ஒரு கணம் பார்த்தாள்—அவள் கண்களில் ஒரு திருப்தியும், அவள் உதடுகளில் ஒரு சிறு புன்னகையும் தோன்றியது. அவள் மீண்டும் அறைக்கு திரும்பி, சோபாவில் அமர்ந்து, தன் மொபைலை எடுத்து, முதலில் குழந்தைகளுக்கு அழைத்தாள்.
"அம்மா!" என்று அவர்களின் உற்சாகமான குரல்கள் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்தன. "நாங்க இன்னிக்கு பள்ளியில பரிசு வாங்கினோம்! நான் முதல் பரிசு, அண்ணா இரண்டாவது!" என்று அவர்கள் சிரித்து பேசினர். வனிதா ஒரு தலையணையை மார்போடு அணைத்து, கால்களை சோபாவில் மடக்கி, "சூப்பர், என் செல்லங்களுக்கு அம்மா ஒரு பெரிய பரிசு வாங்கி தருவேன். நல்லா படிங்க," என்று அன்பாக கூறினாள்—அவள் குரலில் ஒரு மெல்லிய பாசமும் பெருமையும் கலந்திருந்தது. அவர்கள் சிறிது நேரம் பேசி, "பை, அம்மா!" என்று உற்சாகமாக விடைபெற்றனர். அவள் மொபைலை மேசையில் வைத்து, ஒரு சிறு புன்னகையுடன் தன் அம்மாவுக்கு அழைத்தாள். "அம்மா, நான் நல்லா இருக்கேன். இன்னிக்கு ஆபீஸ்ல ஒரு பெரிய டீல் கிடைச்சது," என்று அவள் பெருமையுடன் பகிர்ந்தாள், அவள் கை நைட் ரோப்பின் முனைகளை மெதுவாக சரி செய்தது. அவள் அம்மா, "ரொம்ப சந்தோஷம், வனிதா. உன் அப்பாவுக்கு இதை சொன்னா அவனும் பெருமைப்படுவான்," என்று ஆசிர்வாதமாக கூறினார். அவர்கள் பேச்சு குடும்பத்தை நோக்கி நகர்ந்தது—அவள் அம்மாவின் சமையல் பற்றி, குழந்தைகளின் குறும்புகள் பற்றி சிரித்து பேசினர்.
அப்போது, அறையின் கதவு மெதுவாக திறக்கப்பட்டு, அங்கித் உள்ளே நுழைந்தான்—அவன் ஒரு சாம்பல் சட்டையும் கருப்பு பேன்ட்டும் அணிந்திருந்தான், அவன் முடி சற்று கலைந்து, அவன் முகத்தில் ஒரு நாளின் சோர்வு தெரிந்தாலும், அவள் நைட் ரோப்பில் சோபாவில் அமர்ந்திருப்பதை பார்த்தவுடன், அவன் கண்களில் ஒரு தீப்பொறி தோன்றியது. அவன் கதவை மூடி, தாழிட்டு, தன் பையை தரையில் வைத்து, அவளை நெருங்கினான்—அவன் உதடுகளில் ஒரு குறும்பு புன்னகை தவழ்ந்தது. "அம்மா, ஒரு நிமிஷம்," என்று வனிதா மொபைலில் கூறி, அவனை ஒரு சிறு புருவம் உயர்த்தி பார்த்தாள்—அவள் முகத்தில் ஒரு ஆச்சரியமும் எச்சரிக்கையும் கலந்தது. ஆனால் அங்கித் அவளை பொருட்படுத்தாமல், அவள் அருகில் அமர்ந்து, அவள் நைட் ரோப்பின் முனைகளை மெதுவாக விலக்கி, அவள் தோள்களை மென்மையாக தடவினான்—அவன் விரல்கள் அவள் தோலை மெல்ல தொட்டு, ஒரு சிறு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தின. அவன் சட்டையை வேகமாக கழற்றி, தரையில் வீசி, அவளை தன் கைகளால் இழுத்து, கட்டிலை நோக்கி அழைத்துச் சென்றான்.
கட்டிலின் வெள்ளை படுக்கை விரிப்பு சற்று சுருங்கியிருந்தது—அவன் அவள் ரோப்பை முழுவதுமாக கழற்றி, அதை கட்டிலின் அருகில் வீசினான், அவள் நிர்வாண உடல் அறையின் மெல்லிய ஒளியில் பளபளத்தது. அவன் பேன்ட்டையும் உள்ளாடைகளையும் கழற்றி, அவள் மேல் சாய்ந்து, அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்தை மென்மையாக முத்தமிட்டன—அவன் மூச்சு அவள் தோலை தொட்டு, ஒரு சூடான உணர்வை பரவச் செய்தது. "ஆமா, அம்மா, இங்க எல்லாம் நல்லா இருக்கு," என்று வனிதா மொபைலில் பேசியபடி, அவன் தொடுதலுக்கு உடலை மெல்ல திருகினாள்—அவள் குரல் சற்று நடுங்கியது. அவன் கைகள் அவள் தொடைகளை மெதுவாக விரித்து, அவன் முகத்தை அவள் பெண்ணுறுப்புக்கு நகர்த்தின—அவன் உதடுகள் அவளை மெல்ல தொட, அவன் நாவு அவள் மென்மையை ஆழமாக வருட ஆரம்பித்தது. அவன் நாவு ஒரு மெல்லிய தாளத்தில் நகர, அவள் உடல் சிலிர்த்து, "ம்... ஆமா, அம்மா," என்று அவள் முனகலுடன் பதிலளித்தாள்—அவள் மூச்சு வேகமாகி, அவள் இடுப்பு உயர்ந்தது. அவன் நாவு அவளை மேலும் தீவிரமாக தொட, அவள் "அம்மா, நான் அப்புறம் கூப்பிடறேன்," என்று வேகமாக கூறி, அழைப்பை துண்டித்து, மொபைலை கட்டிலின் அருகில் வீசினாள். அவள் உடல் துடித்து, "அங்கித்!" என்று கத்தியபடி, ஒரு உச்சத்தை அடைந்தாள்—அவள் மூச்சு வேகமாகி, அவள் கைகள் அவன் தலையை இறுக்கி, அவன் மீது சரிந்தாள்.
அவன் எழுந்து, அவளை ஒரு குறும்பு புன்னகையுடன் பார்த்தான்—அவன் கண்களில் ஒரு திருப்தியும் விளையாட்டுத்தனமும் தெரிந்தன. வனிதா அவனை ஒரு பொய்யான கோபத்துடன் பார்த்து, "என்ன இது, அங்கித்? நான் அம்மாக்கூட பேசிட்டு இருக்கும்போதே ஆரம்பிச்சுட்டியே!" என்று கூறி, அவன் மார்பை மெதுவாக தட்டினாள்—அவள் உதடுகளில் ஒரு சிறு புன்னகை மறைந்திருந்தது. அங்கித் சிரித்து, "உன்னை இப்படி பார்த்தவுடனே கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல, வனிதா. நீ ரொம்ப அழகா இருக்க," என்று குறும்பாக பதிலளித்து, அவள் கையை பிடித்து ஒரு சிறு முத்தத்தை பதித்தான். அவர்கள் இருவரும் சிரித்து, தங்கள் உடைகளை எடுத்து அணிந்தனர்—வனிதா ஒரு பச்சை நிற சுடிதாரை அணிந்து, தன் முடியை ஒரு சிறு முடிச்சாகக் கட்டினாள்; அங்கித் ஒரு நீல சட்டையும் கருப்பு பேன்ட்டையும் அணிந்து, அவன் முகத்தை ஒரு சிறு துண்டால் துடைத்தான். "வா, சாப்பிட போவோம்," என்று அவன் கூற, அவள் "சரி," என்று சிரித்து, அவனுடன் ஹோட்டலின் புல்வெளிக்கு சென்றாள்.
புல்வெளியில், மரங்களில் தொங்கிய மஞ்சள் விளக்குகள் ஒரு மெல்லிய ஒளியை பரப்பி, ஒரு அழகான சூழலை உருவாக்கியிருந்தன—மேசைகளில் மெழுகுவர்த்திகள் எரிந்து, ஒரு சிறு சித்தார் இசை பின்னணியில் ஒலித்து, காற்றில் மலர்களின் மெல்லிய வாசனை கலந்திருந்தது. அவர்கள் ஒரு சிறு மர மேசையில் அமர்ந்து, பிரியாணி, சிக்கன் கறி, மற்றும் ரசமலாய் ஆர்டர் செய்தனர்—பிரியாணியின் மணம் அவர்களை சூழ்ந்து, அவர்களுக்கு ஒரு பசியை தூண்டியது. அவர்கள் உணவை மெதுவாக சாப்பிட்டு, தங்கள் நாளை பகிர்ந்து கொண்டனர். "என்னோட நாள் நல்லா இருந்துச்சு—சில புது கிளையன்ட்ஸ் மீட் பண்ணேன்," என்று அங்கித் கூறினான், அவன் குரலில் ஒரு சிறு திருப்தி தெரிந்தது. வனிதா சிரித்து, "என்னோட நாள் அற்புதமா இருந்துச்சு!" என்று பெருமையுடன் கூறி, தன் வெற்றியையும் ஜார்ஜ் உறுதியளித்த ப்ரமோஷனையும் விவரித்தாள்—அவள் கண்கள் ஒளிர்ந்து, அவள் முகத்தில் ஒரு பெரிய புன்னகை பரவியது. அங்கித் ஆச்சரியமாக, "வாவ், ப்ரமோஷன்! இதுக்கு ஒரு ட்ரீட் வேணும்," என்று குறும்பாக கேட்டு, அவள் கையை மெதுவாக தொட்டான். "என்ன வேணும்?" என்று அவள் கேட்க, அவன் ஒரு கணம் அவளை குறுகுறுவென பார்த்து, "ரூம்ல சொல்றேன்," என்று சிரித்தான்—அவன் கண்களில் ஒரு மெல்லிய குறும்பு தெரிந்தது.

[thirddemodreamer]

வனிதாவும் அங்கித்தும் புல்வெளியில் உணவை முடித்து, கைகளை கழுவி, ஒரு சிறு நடைப்பயணத்துடன் அறைக்கு திரும்பினர்—ஹோட்டலின் மெல்லிய விளக்கு ஒளி பாதையை ஒளிரச் செய்து, காற்றில் மலர்களின் வாசனை அவர்களை சூழ்ந்திருந்தது. அறையின் கதவை அடைந்தவுடன், அங்கித் மெதுவாக கதவை திறந்து, வனிதாவை உள்ளே அழைத்தான்—அவன் கண்களில் ஒரு குறும்பு தெரிந்தாலும், அவன் புன்னகையில் ஒரு ஆர்வம் பளபளத்தது. கதவு மூடியவுடன், அவன் தாழிட்டு, அவளை தன் பக்கம் திருப்பி, "இப்போ சொல்லலாமா?" என்று மெதுவாக, ஒரு குறுகுறுப்பான தொனியில் கேட்டான்—அவன் கைகள் அவள் பச்சை சுடிதாரின் தோள்பட்டையை மெல்ல தொட்டன. வனிதா ஒரு சிறு சிரிப்புடன், "சரி, சொல்லு," என்று பதிலளித்து, அவன் கைகளை மெதுவாக தட்டினாள்—அவள் முகத்தில் ஒரு வெட்கமும் ஆர்வமும் கலந்து தெரிந்தது.

அங்கித் அவளை மேலும் நெருங்கி, அவள் சுடிதாரின் மேல் பகுதியை மெதுவாக கழற்றினான்—அவள் கருப்பு பிரா அவன் கண்களுக்கு வெளிப்பட்டு, அவள் முலைகளின் வளைவுகளை மென்மையாக வெளிப்படுத்தியது. அவன் விரல்கள் அவள் பேண்ட்டை இறக்கி, அவளை மெரூன் பேன்டீஸுடன் விட்டான்—அவள் உடல் அறையின் மெல்லிய விளக்கு ஒளியில் ஒளிர்ந்து, அவன் மூச்சை சற்று வேகப்படுத்தியது. அவன் தன் நீல சட்டையை வேகமாக கழற்றி, பேன்ட்டையும் உள்ளாடைகளையும் தரையில் வீசி, அவளை கட்டிலை நோக்கி அழைத்துச் சென்றான். கட்டிலின் வெள்ளை படுக்கை விரிப்பு சற்று சுருங்கியிருந்தது—அவன் அவளை மெத்தையில் மல்லாக்க படுக்க வைத்து, அவள் மேல் சாய்ந்து, அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்தை மென்மையாக முத்தமிட்டன—அவன் மூச்சு அவள் தோலை தொட்டு, ஒரு சூடான உணர்வை பரவச் செய்தது. அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்திலிருந்து கீழே இறங்கி, அவள் முலைகளை அடைந்தன—அவன் பிராவை மெதுவாக கழற்றி, அவள் சிவந்த முலைகளை மெல்ல சுவைத்து, அவன் நாவு அவள் காம்புகளை மென்மையாக தடவி, அவளுக்கு ஒரு சிறு முனகலை ஏற்படுத்தின. "அங்கித்..." என்று வனிதா மெல்லிய குரலில் முனகினாள், அவள் கைகள் அவன் முதுகை தடவி, அவன் தோலை மெல்ல அழுத்தின.
அவன் முத்தங்கள் அவள் வயிற்றை நோக்கி நகர்ந்து, அவன் நாவு அவள் தொப்புளைச் சுற்றி வட்டமிட்டு, அவளுக்கு ஒரு ஆழமான சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தின—அவன் கைகள் அவள் தொடைகளை மெதுவாக விரித்து, அவன் ஆணுறுப்பை அவள் பெண்ணுறுப்போடு மெல்ல தொடச் செய்தான். அவன் முனையம் அவளை தொட்டவுடன், அவள் உடலில் ஒரு சிறு துடிப்பு பரவியது—அவன் மெதுவாக உள்ளே நுழைந்து, அவள் இடுப்பை மென்மையாக அசைத்து, அவர்கள் உடல்களை ஒரு ஒத்திசைவில் இணைத்தான். அவன் இடுப்பு அவளுடன் ஒரு மெல்லிய, ஆழமான தாளத்தில் நகர்ந்தது—அவள் கால்கள் அவன் இடுப்பைச் சுற்றி மெதுவாக பின்னி, அவள் தொடைகள் அவன் தோலை தொட்டு, ஒரு சூடான உராய்வை உருவாக்கின. அவன் மார்பு அவள் முலைகளை மெல்ல அழுத்தி, அவன் முத்தங்கள் அவள் உதடுகளை கவ்வி, அவர்கள் மூச்சு ஒருவரையொருவர் சூழ்ந்தது—அவன் "வனிதா..." என்று முனகியபடி, அவன் அசைவுகளை தீவிரப்படுத்தினான். அவள் "அங்கித்... ஆ..." என்று முனகி, அவள் உடல் ஒரு உச்சத்தை நோக்கி நகர்ந்தது—அவன் கைகள் அவள் முலைகளை மெல்ல கசக்கி, அவள் உடல் துடித்து, "அங்கித்!" என்று கத்தியபடி, ஒரு உச்சத்தை அடைந்தாள். அவன் மூச்சு வேகமாகி, அவன் அவளை இறுக்கமாக அணைத்து, ஒரு உச்சத்தை அடைந்தான்—அவர்கள் உடல்கள் சோர்ந்து, அவர்கள் மூச்சு மெதுவாக சீராகியது.
அவர்கள் மெத்தையில் படுத்திருந்தனர்—வனிதா படுக்கை விரிப்பை தன் உடல் மீது இழுத்து மூடினாள், அவள் மார்பு மெல்ல ஏறி இறங்கியது, அவள் ஒரு கையால் டிவியை ஆன் செய்து, ஒரு தமிழ் சீரியலை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்—திரையில் ஒரு குடும்ப காட்சி ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அவள் மறு கை அங்கித்தின் நிர்வாண மார்பில் சுதந்திரமாக அலைந்தது—அவள் விரல்கள் அவன் தோலை மெல்ல தடவி, அவன் மார்பு முடிகளை மெதுவாக கோதி, அவன் தசைகளை உணர்ந்தன; அவன் தோல் ஒரு மெல்லிய வியர்வையால் நனைந்து, அவளுக்கு ஒரு சூடான உணர்வை அளித்தது. அங்கித் ஒரு மெல்லிய போர்வையை தன் இடுப்பை மறைக்க பயன்படுத்தி, அவளை ஒரு சிறு புன்னகையுடன் பார்த்தான்—ஆனால் அவர்கள் மனதில் ஒரு குற்ற உணர்ச்சி மெதுவாக தோன்றியது.
"அங்கித், நாம இப்படி பண்றது தப்பு இல்லையா?" என்று வனிதா மெதுவாக கேட்டாள், அவள் குரல் சற்று நடுங்கி, அவள் கண்கள் டிவியை பார்த்தாலும், அவள் மனம் அலைபாய்ந்தது. அவள் விரல்கள் அவன் மார்பில் நின்று, அவள் மூச்சை ஒரு கணம் அடக்கினாள். அங்கித் ஒரு கணம் மெளனமாகி, அவள் கையை மெதுவாக பிடித்து, "ஆமா, வனிதா. நான் இதை நினைச்சு பார்க்கறப்போ, எனக்கு ஒரு கஷ்டமா இருக்கு. உனக்கு ஒரு குடும்பம் இருக்கு—எனக்கும் என் வாழ்க்கை இருக்கு," என்று தயக்கத்துடன் கூறினான், அவன் கண்கள் அவளை தவிர்த்து, மெத்தையை பார்த்தன. "ஆனா இது நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் சந்தோஷமா இருக்கு, இல்லையா?" என்று வனிதா ஒரு சிறு நியாயத்துடன் கேட்டாள், அவள் முகத்தில் ஒரு குழப்பம் தெரிந்தது—அவள் உள்ளம் அவன் தொடுதலை விரும்பினாலும், அவள் மனசாட்சி அதை எதிர்த்தது.
"சந்தோஷம் ஆனா தப்பு, வனிதா," என்று அங்கித் மெதுவாக பதிலளித்தான், அவன் குரல் ஒரு சிறு வருத்தத்துடன் ஒலித்தது. "நாம இப்படி தொடர்ந்தா, ஒரு நாள் இது நம்ம ரெண்டு பேரையும் அழிச்சுடும். உன் குழந்தைகளை நினைச்சு பாரு—என்னோட எதிர்காலத்தை நினைச்சு பாரு," என்று அவன் கூற, அவன் கைகள் அவள் கையை மெல்ல அழுத்தின. வனிதா ஒரு கணம் மெளனமாகி, "நீ சொல்றது சரி. எனக்கு வினித் மேல ஒரு பாசம் இருக்கு, குழந்தைகளை நினைச்சா என்னால இதை தொடர முடியாது," என்று மெதுவாக ஒப்புக்கொண்டாள்—அவள் கண்களில் ஒரு சிறு ஈரம் தோன்றியது, ஆனால் அவள் அதை மறைத்து, ஒரு ஆழமான மூச்சை இழுத்தாள். "இது நம்ம கடைசியா இருக்கட்டும், அங்கித்," என்று அவள் உறுதியாக கூறினாள், அவள் குரலில் ஒரு தீர்மானம் தெரிந்தது.
"சரி, வனிதா. இதுக்கு அப்புறம் நாம இப்படி சந்திக்க கூடாது," என்று அங்கித் ஒப்புக்கொண்டான், அவன் முகத்தில் ஒரு சிறு சோர்வும் புரிதலும் தெரிந்தது. "ஆனா உன்னை மறக்க முடியாது—இந்த நாட்கள் எனக்கு எப்பவும் ஸ்பெஷலா இருக்கும்," என்று அவன் மெதுவாக கூற, அவன் கண்கள் அவளை ஒரு கணம் ஆழமாக பார்த்தன. "எனக்கும் தான், அங்கித்," என்று வனிதா பதிலளித்து, ஒரு சிறு புன்னகையை உதிர்த்தாள்—அவர்களுக்கு இடையே ஒரு ஆழமான புரிதல் தோன்றியது, ஆனால் ஒரு பிரிவின் தொடக்கமும் உணரப்பட்டது.
"அப்போ உன் ட்ரீட் என்ன?" என்று வனிதா ஒரு சிறு சிரிப்புடன் கேட்டாள், அவள் குரலில் ஒரு விளையாட்டுத்தனம் திரும்பியது—அவள் மனதை சற்று இலேசாக்க முயன்றாள். அங்கித் ஒரு கணம் தயங்கி, தன் உதடுகளை மெல்ல கடித்து, "எனக்கு ஒரு... ப்ளோ ஜாப் வேணும்," என்று மெதுவாக, ஒரு சிறு வெட்கத்துடன் கூறினான்—அவன் கண்கள் அவளை ஒரு சிறு எதிர்பார்ப்புடன் பார்த்தன. வனிதா ஒரு கணம் அதிர்ச்சியடைந்து, "என்ன சொன்ன?" என்று கேட்டாள்—அவள் முகத்தில் ஒரு குழப்பமும் வெட்கமும் தெரிந்தது, அவள் கண்கள் அவனை ஆச்சரியமாக பார்த்தன. "அதான்... உனக்கு ஒரு ட்ரீட் தர்றேன்னு சொன்னியே," என்று அங்கித் ஒரு சிறு சிரிப்புடன் கூறினான், அவன் குரலில் ஒரு தயக்கம் தெரிந்தது. வனிதா ஒரு கணம் யோசித்து, "நான் இதை அவ்வளவு பண்ணதில்ல, அங்கித். எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு," என்று மெதுவாக கூறினாள்—அவள் உதடுகள் சற்று துடித்தன, அவள் மனதில் ஒரு சிறு போராட்டம் நடந்தது.
"பரவாயில்லை, வனிதா. உனக்கு சங்கடமா இருந்தா வேணாம்," என்று அங்கித் ஆறுதலாக கூறினான், அவன் கை அவள் கையை மெதுவாக தடவியது—அவன் முகத்தில் ஒரு புரிதல் தெரிந்தது. ஆனால் வனிதா ஒரு கணம் அவனை பார்த்து, "இல்ல, உனக்காக பண்றேன். இது கடைசி தடவைனு நினைச்சு," என்று மெதுவாக ஒப்புக்கொண்டு, படுக்கை விரிப்பை விலக்கி, அவனை நெருங்கினாள். அவள் உடல் அவனை நோக்கி சாய்ந்து, அவள் உதடுகள் அவன் ஆணுறுப்பை மெல்ல தொட்டன—அவள் மூச்சு அவன் தோலை தொட்டு, அவளுக்கு ஒரு சிறு வெட்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவள் மெதுவாக அவனை ஆராய்ந்து, அவன் உடலை மென்மையாக தொட்டு, அவனுக்கு ஒரு திருப்தியை அளித்தாள்—அவன் "வனிதா..." என்று முனகியபடி, ஒரு உச்சத்தை அடைந்தான், அவன் உடல் சற்று துடித்து, பின் அமைதியடைந்தது. அவன் முகத்தில் ஒரு திருப்தியான புன்னகை தோன்றி, "நீ அற்புதமா இருக்க, வனிதா," என்று மெதுவாக கூறினான்—அவன் கண்கள் அவளை ஒரு மென்மையான பார்வையுடன் பார்த்தன.
வனிதா படுக்கை விரிப்பை மீண்டும் தன் உடல் மீது இழுத்து மூடி, "இதோட முடிஞ்சது, அங்கித்," என்று ஒரு சிறு சிரிப்புடன் கூறினாள்—அவள் குரலில் ஒரு இலேசான நிம்மதி தெரிந்தது. அங்கித் ஒரு மெல்லிய போர்வையை தன் இடுப்பை மறைக்க பயன்படுத்தி, "ஆமா, இதோட முடிஞ்சது," என்று ஒப்புக்கொண்டு, அவளை ஒரு சிறு புன்னகையுடன் பார்த்தான். ஆனால் இம்முறை, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் நெருக்கமாக அணைக்கவில்லை—அவர்களுக்கு இடையே ஒரு சிறு இடைவெளி தோன்றியது, மெத்தையின் அகலம் அவர்களை பிரித்தது. அறையின் மெல்லிய விளக்கு ஒளி அவர்களை சூழ்ந்து, டிவியின் சிறு சத்தம் பின்னணியில் ஒலித்தது—அவர்கள் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர், அவர்களுக்கு இடையே ஒரு மெல்லிய பிரிவு உருவானாலும், அவர்கள் மனதில் ஒரு புரிதலும் அமைதியும் நிலவியது. அவர்களின் மூச்சு மெதுவாக சீராகி, அந்த இரவு அவர்களை ஒரு அமைதியான தூக்கத்தில் ஆழ்த்தியது.

---

[thirddemodreamer]

காலை வெயில் அறையின் திரைச்சீலைகளை ஊடுருவி, மெல்லிய பொன்னிற ஒளியை கட்டிலின் மீது பரப்பியது—அது அவர்களின் கடைசி நாளாக இருந்தது. வனிதாவும் அங்கித்தும் சரியான நேரத்தில் எழுந்தனர்—கடிகாரத்தில் 7:00 மணி ஒளிர்ந்தது. அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து, ஒரு சிறு மெளனத்துடன் தலையசைத்து, கட்டிலை விட்டு எழுந்தனர்—அவர்களுக்கு இடையே ஒரு மெல்லிய இடைவெளி இன்னும் தொடர்ந்தது. அவர்கள் சூட் வகை அறையின் குளியலறைக்கு சென்று புத்துணர்ச்சி பெற்றனர்—பளபளப்பான வெள்ளை ஓடுகளில் அவர்கள் பாதங்கள் மெல்லிய குளிர்ச்சியை உணர்ந்தன, சூடான நீர் அவர்களின் உடல்களை தளர்த்தி, ஒரு புதிய தொடக்கத்தை உணர்த்தியது. வனிதா ஒரு கருப்பு பிளேஸருடன் சாம்பல் சுடிதாரை அணிந்து, தன் முடியை ஒரு நேர்த்தியான முடிச்சாகக் கட்டினாள்—அவள் முகத்தில் ஒரு தொழில்முறை உறுதி தெரிந்தது. அங்கித் ஒரு வெள்ளை சட்டையும் கருப்பு சூட்டையும் அணிந்து, அவன் முகத்தில் ஒரு சிறு பதற்றமும் உற்சாகமும் கலந்து தெரிந்தது. அவர்கள் தங்கள் பைகளை எடுத்து, கீழே காத்திருந்த ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட வாகனங்களில் ஏறி, மீட்டிங்கிற்கு புறப்பட்டனர்—அவர்கள் ஜன்னல்கள் வழியாக ஒரு சிறு புன்னகையை பரிமாறிக் கொண்டு, வெவ்வேறு திசைகளில் சென்றனர்.

மீட்டிங் ஒரு பிரம்மாண்டமான மாநாட்டு அறையில் நடந்தது—பளபளப்பான மர மேசைகள், பெரிய திரைகள், மற்றும் ஒரு மெல்லிய காபி வாசனை அந்த இடத்தை நிறைத்திருந்தது. வனிதாவும் அங்கித்தும் தங்கள் பங்கை சிறப்பாக செய்தனர்—வனிதா தன் திட்டங்களை தெளிவாக விளக்கி, கேள்விகளுக்கு உறுதியாக பதிலளித்தாள்; அங்கித் தன் கிளையன்ட்களை நம்பிக்கையுடன் கையாண்டு, ஒப்பந்தங்களை முடித்தான். மீட்டிங் முடிந்தவுடன், அவர்கள் ஒரு சிறு புன்னகையை பரிமாறிக் கொண்டனர்—அவர்களுக்கு இடையே ஒரு தொழில்முறை புரிதல் மட்டுமே தெரிந்தது. வனிதா முதலில் திரும்பினாள்—அவள் ஹோட்டலுக்கு வந்து, அறையை அடைந்து, கதவை மூடி, ஒரு ஆழமான மூச்சை இழுத்தாள். அவள் குளியலறைக்கு சென்று, முகத்தை குளிர்ந்த நீரில் கழுவி, ஒரு புத்துணர்ச்சியை உணர்ந்தாள்—பின்னர், ஒரு மெல்லிய பச்சை புடவையை அணிந்தாள்; புடவையின் மென்மையான துணி அவள் உடலை சுற்றி, அவள் இடுப்பை மெல்ல வெளிப்படுத்தியது, அவள் தலைமுடியை தோள்களில் சுருண்டு விழ விட்டு, ஒரு சிறு மல்லிகை பூவை சூடினாள்.
அவள் பையை எடுத்து, தன் பொருட்களை பேக் செய்ய ஆரம்பித்தாள்—அவள் உடைகளை மடித்து, மடிக்கணினியை கவனமாக வைத்து, ஒரு சிறு பரிசு பெட்டியை—குழந்தைகளுக்கு வாங்கியது—மேலே வைத்தாள். அப்போது, அங்கித் அறைக்கு திரும்பினான்—அவன் முகத்தில் ஒரு சிறு சோர்வு தெரிந்தாலும், அவன் கண்கள் அவளை புடவையில் பார்த்தவுடன் ஒளிர்ந்தன. அவன் "நல்லா இருக்கியே, வனிதா," என்று மெதுவாக கூறி, குளியலறைக்கு சென்று புத்துணர்ச்சி பெற்று, ஒரு சாதாரண நீல சட்டையையும் கருப்பு ஜீன்ஸையும் அணிந்து திரும்பினான். அவன் தன் பையை எடுத்து, பேக் செய்ய ஆரம்பித்தான்—அவன் சட்டைகளை மடித்து, ஒரு சிறு நோட்புக்கை பையில் வைத்தான். அப்போது, வனிதா மொபைலில் தன் குழந்தைகளுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்—"அம்மா, நீ எப்போ வருவ? எங்களுக்கு உன்னை பார்க்கணும்!" என்று அவர்கள் கேட்க, அவள் சிரித்து, "இன்னிக்கு நைட் வந்துடுவேன், செல்லங்களுக்கு பரிசு வாங்கியிருக்கேன்," என்று பாசமாக பதிலளித்தாள். அவள் சோபாவில் சாய்ந்து பேசியபோது, புடவை சற்று நழுவி, அவள் மென்மையான இடுப்பும் தொப்புளும் வெளிப்பட்டது—அங்கித் அதை கவனித்து, ஒரு கணம் அவளை ஆர்வமாக பார்த்தான், அவன் உதடுகளில் ஒரு சிறு புன்னகை தோன்றியது.
வனிதா அவன் பார்வையை உணர்ந்து, மொபைலை ஒரு கையில் பிடித்தபடி, அவனை ஒரு குறும்பு புன்னகையுடன் பார்த்து, "போதுமா, அங்கித்? இதோட நிறுத்து!" என்று மெதுவாக, ஒரு விளையாட்டுத்தனமான எச்சரிக்கையுடன் கூறினாள்—அவள் கண்களில் ஒரு சிறு குறும்பும் தடையும் தெரிந்தது. அங்கித் சிரித்து, "சரி, சரி," என்று கைகளை உயர்த்தி, தன் பேக்கிங்கிற்கு திரும்பினான்—அவர்களுக்கு இடையே ஒரு மெல்லிய புரிதல் தொடர்ந்தது. அவர்கள் தங்கள் பைகளை முடித்து, அறையை ஒரு கணம் பார்த்தனர்—அந்த படுக்கை, சோபா, மற்றும் டிவி அவர்களின் நினைவுகளை மீட்டெடுத்தன. "போலாமா?" என்று வனிதா கேட்க, அங்கித் ஒரு சிறு தயக்கத்துடன், "ஒரு நிமிஷம், வனிதா," என்று மெதுவாக கூறினான். அவன் அவளை நெருங்கி, ஒரு பணிவான தொனியில், "ஒரு கடைசி முத்தம் குடுக்கறியா? ப்ளீஸ்," என்று கேட்டான்—அவன் கண்களில் ஒரு ஏக்கமும் தயக்கமும் தெரிந்தது.
வனிதா ஒரு கணம் அவனை பார்த்து, "அங்கித், இது சரியா?" என்று தயங்கியபடி கேட்டாள்—அவள் மனதில் ஒரு சிறு போராட்டம் நடந்தது, ஆனால் அவன் முகத்தில் ஒரு உண்மையான வேண்டுகோளை பார்த்து, "சரி, கடைசியா," என்று மெதுவாக ஒப்புக்கொண்டாள். அவன் அவளை மெதுவாக நெருங்கி, அவள் இடுப்பை தன் கைகளால் பிடித்து, அவளை தன்னோடு இழுத்தான்—அவர்கள் உதடுகள் ஒருவரையொருவர் தொட்டன, ஒரு ஆழமான பிரெஞ்சு முத்தத்தில் இணைந்தன. அவன் நாவு அவள் உதடுகளை மெல்ல பிரித்து, அவள் நாவை தொட்டு, ஒரு மெல்லிய நடனத்தில் இணைந்தது—அவன் மூச்சு அவள் முகத்தில் பட்டு, அவள் மூச்சு அவன் கழுத்தை தொட்டு, ஒரு சூடான உணர்வை ஏற்படுத்தியது. அவள் கைகள் அவன் மார்பை மெல்ல தடவி, அவன் சட்டையை இறுக்கின—அவர்கள் உடல்கள் ஒருவரையொருவர் உணர்ந்தன, அந்த முத்தம் அவர்களின் கடைசி நினைவாக மாறியது. அப்போது, அறையின் டெலிபோன் ஒலித்தது—ரிசெப்ஷனில் இருந்து "மேடம், உங்கள் வாகனம் வந்துடுச்சு," என்று ஒரு குரல் கூறியது. அவர்கள் மெதுவாக பிரிந்து, ஒருவரையொருவர் ஒரு கணம் பார்த்து, ஒரு சிறு புன்னகையை பரிமாறிக் கொண்டனர்—அவர்கள் மூச்சு சற்று வேகமாகி, பின் சீராகியது.
அவர்கள் தங்கள் பைகளை தோளில் மாட்டி, அறையை விட்டு வெளியேறி, விமான நிலையத்திற்கு சென்றனர்—விமானத்தில் அவர்களுக்கு வெவ்வேறு இருக்கைகள் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தன; வனிதா ஜன்னல் ஓரத்தில், அங்கித் சற்று தள்ளி ஒரு நடு இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான். விமானம் புறப்பட்டவுடன், அவர்கள் கண்களை மூடி, தங்கள் நினைவுகளில் மூழ்கினர்—வனிதாவுக்கு அவர்களின் முதல் சந்திப்பு, சோபாவில் நடந்த தருணங்கள், அவன் முத்தங்கள் நினைவுக்கு வந்தன; அவள் மனதில் "நான் இதை ஏன் செய்தேன்?" என்று ஒரு குற்ற உணர்ச்சி தோன்றியது, அவள் குழந்தைகளின் முகங்களை நினைத்து, ஒரு சிறு வருத்தத்துடன் தூங்கினாள். அங்கித்துக்கு அவள் புடவையில் நின்ற தோற்றம், அவள் தொடுதல்கள், அவர்களின் கடைசி முத்தம் நினைவுக்கு வந்தது—அவன் மனதில் "இது ஒரு தப்பு, ஆனா மறக்க முடியாது," என்று ஒரு குழப்பமும் குற்ற உணர்ச்சியும் தோன்றியது, அவன் தலையை இருக்கையில் சாய்த்து தூங்கினான். விமானம் அவர்களை அவர்களின் வாழ்க்கைகளுக்கு திருப்பி கொண்டு சென்றது—அவர்கள் உறக்கத்தில் ஒரு கனமான இதயத்துடன் மூழ்கினர்.
விமான நிலையத்தில் இறங்கியவுடன், அவர்கள் தங்கள் சாமான்களை எடுத்து, வெவ்வேறு கார்களில் ஏறினர்—வனிதா ஒரு வெள்ளை செடானில் தன் வீட்டை நோக்கி சென்றாள், அவள் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தபடி, குழந்தைகளை சந்திக்கும் ஆர்வத்துடன் ஒரு சிறு புன்னகையை உதிர்த்தாள், ஆனால் அவள் இதயம் கனமாக இருந்தது. அங்கித் ஒரு கருப்பு எஸ்யூவியில் தன் அறைக்கு சென்றான்—அவன் தலையை பின்னால் சாய்த்து, ஒரு ஆழமான மூச்சை இழுத்து, "இதோட முடிஞ்சது," என்று மனதிற்குள் முனகினான், அவன் மனதில் ஒரு கலவையான உணர்வுகள் சுழன்றன. கார்கள் வெவ்வேறு திசைகளில் செல்ல, அவர்களுக்கு இடையே ஒரு பிரிவு நிரந்தரமாக உருவானது—அவர்களின் இதயங்கள் ஒரு கனத்துடன் துடித்தாலும், அவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைகளுக்கு திரும்பினர், அந்த நினைவுகளை ஒரு மெல்லிய கனவாக விட்டு சென்றனர்.

[thirddemodreamer]

வனிதாவை ஏற்றிய வெள்ளை செடான் வீட்டின் முன் நின்றவுடன், கதவு திறந்து, அவள் குழந்தைகளின் உற்சாகமான குரல்கள்—"அம்மா!"—அவள் காதுகளை நிறைத்தன. அவள் பையை தோளில் இருந்து இறக்கி, காரில் இருந்து வெளியேறினாள்—அவள் பச்சை புடவையின் மடிப்புகள் சற்று கலைந்திருந்தாலும், அவள் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை தோன்றியது. அவள் குழந்தைகள்—ஒரு சிறுவனும் சிறுமியும்—ஓடி வந்து அவளை இறுக்கமாக அணைத்தனர், அவர்களின் சிறிய கைகள் அவள் புடவையை பிடித்து இழுத்தன. அவள் கணவன், வினித், வாசலில் நின்று, ஒரு சாதாரண நீல சட்டையில், அவளை ஒரு பெரிய புன்னகையுடன் வரவேற்றான்—"வந்துட்டியா, வனி? ரொம்ப மிஸ் பண்ணோம்," என்று அவன் மெதுவாக கூறினான், அவன் குரலில் ஒரு உண்மையான மகிழ்ச்சி தெரிந்தது. வனிதா அவனை பார்த்து சிரித்து, "நானும் உங்களை மிஸ் பண்ணேன்," என்று பதிலளித்தாள்—ஆனால் அவள் இதயம் ஒரு கனமான உணர்வுடன் துடித்தது.

அவர்கள் உள்ளே சென்று, சோபாவில் அமர்ந்தனர்—வீட்டின் சுவர்களில் தொங்கிய குடும்ப புகைப்படங்கள், மெல்லிய மஞ்சள் விளக்கு ஒளி, மற்றும் சமையலறையில் இருந்து வந்த புதினா சட்னியின் மணம் அவளுக்கு ஒரு பழக்கமான ஆறுதலை அளித்தது. அவள் பையை திறந்து, குழந்தைகளுக்கு வாங்கிய பரிசுகளை எடுத்தாள்—சிறுவனுக்கு ஒரு சிவப்பு ரிமோட் கார், சிறுமிக்கு ஒரு பளபளப்பான பொம்மை செட். "அம்மா, சூப்பர்!" என்று அவர்கள் கத்தி, பரிசுகளை பிரித்து, உற்சாகமாக விளையாட ஆரம்பித்தனர். வினித் அவளை பார்த்து, "நல்லா செலக்ட் பண்ணிருக்க, வனி," என்று பாராட்டினான், அவன் கண்களில் ஒரு சிறு பெருமை தெரிந்தது. வனிதா சிரித்து, "அவங்களுக்கு பிடிக்கும்னு தெரிஞ்சு வாங்கினேன்," என்று கூறினாள்—ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு மெல்லிய குற்ற உணர்ச்சி தோன்றியது, அவள் அங்கித்துடன் செலவிட்ட தருணங்கள் நினைவுக்கு வந்தன.
இரவு, குழந்தைகள் தூங்கிய பின், வனிதாவும் வினித்தும் படுக்கையில் படுத்திருந்தனர்—மெத்தையின் மென்மையான பருத்தி விரிப்பு அவளுக்கு ஒரு சூடான ஆறுதலை அளித்தது, ஆனால் அவள் மனம் அமைதியற்று இருந்தது. வினித் ஒரு சிறு பெட்டியை எடுத்து, "வனி, இது உனக்கு," என்று மெதுவாக கூறி, ஒரு பிளாட்டினம் மோதிரத்தை அவளிடம் நீட்டினான்—அது மெல்லிய வெள்ளி ஒளியில் பளபளத்து, ஒரு சிறு வைரம் அதில் பதிக்கப்பட்டிருந்தது. வனிதா ஆச்சரியமாக, "என்னது, இது?" என்று கேட்டாள், அவள் கண்கள் ஒளிர்ந்தன. "என் காலேஜஸ் ஷாப்பிங் போனப்போ, அங்க பார்த்து வாங்கினேன். உனக்கு பிடிக்கும்னு நினைச்சேன்," என்று வினித் சிரித்து கூறினான், அவன் குரலில் ஒரு சிறு பாசம் தெரிந்தது. வனிதா மோதிரத்தை வாங்கி, விரலில் அணிந்து, "ரொம்ப அழகு, வினித். தேங்க்ஸ்," என்று கூறினாள்—அவள் மனதில் ஒரு மகிழ்ச்சி பரவியது, அவன் அவளை நினைத்து செய்த சிறு செயல் அவளுக்கு அவன் அன்பை உணர்த்தியது. ஆனால் அடுத்த கணமே, அவள் மனதில் ஒரு கூர்மையான குற்ற உணர்ச்சி தோன்றியது—அவள் குழந்தைகளுக்கும் அவனுக்கும் பரிசுகளை திட்டமிட்டு வாங்கியிருந்தாள், ஆனால் அவன் இதை தற்செயலாக வாங்கியிருந்தாலும், அவள் அங்கித்துடன் பகிர்ந்த தருணங்கள் அவளை குத்தியது.
அவள் அவனை இறுக்கமாக அணைத்து, "நீ ரொம்ப நல்லவன், வினித்," என்று முனகினாள்—அவள் கண்களில் ஒரு சிறு கண்ணீர் தோன்றி, அவள் கன்னத்தில் உருண்டது, ஆனால் அவள் அதை அவனிடம் மறைத்து, அவன் தோளில் முகத்தை புதைத்தாள். வினித் அவள் முதுகை மெதுவாக தடவி, "என்ன ஆச்சு, வனி?" என்று ஆறுதலாக கேட்டான், ஆனால் அவள் "ஒண்ணுமில்ல, சந்தோஷமா இருக்கு," என்று பொய்யாக சிரித்து மறைத்தாள். அவன் கை அவள் உடலை மெதுவாக தடவி, அவள் இடுப்பை அழுத்தி, அவளை நெருங்க முயன்றான்—அவன் மூச்சு அவள் கழுத்தை தொட்டு, ஒரு சூடான உணர்வை ஏற்படுத்தியது. ஆனால் வனிதா ஒரு கணம் உடலை திருகி, "வினித், நான் ரொம்ப டயர்டா இருக்கேன். பயணம், மீட்டிங் எல்லாம்..." என்று மெதுவாக கூறி, அவனை தடுத்தாள்—அவள் குரலில் ஒரு சோர்வு தெரிந்தது, ஆனால் உண்மையில் அவள் மனதின் குற்ற உணர்ச்சியே அவளை தடுத்தது. "எனக்கு இப்போ ஆறுதல் வேணும்னா, என் மனசுக்கு வேணும், உடம்புக்கு இல்ல," என்று அவள் மனதிற்குள் நினைத்தாள், ஆனால் அதை வெளியே சொல்லவில்லை. வினித் ஒரு சிறு புன்னகையுடன், "சரி, ரெஸ்ட் எடு," என்று கூறி, அவளை அணைத்தபடி தூங்கினான்—அவர்கள் மூச்சு சீராகி, இரவு அவர்களை அமைதியில் ஆழ்த்தியது.
அடுத்த காலை, வனிதா சமையலறையில் தன் வழக்கமான பணிகளை செய்து கொண்டிருந்தாள்—காபி பொடியின் மணம், சூடான பாலின் ஆவி, மற்றும் ஜன்னல் வழியாக வந்த காலை காற்று அவளை சூழ்ந்திருந்தது. அவள் கைகள் தோசை மாவை கரண்டியால் கலக்கினாலும், அவள் மனம் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது. குழந்தைகள் ஓடி வந்து, "அம்மா, எங்களுக்கு ஸ்கூல் சாமான்கள் வாங்கணும்—பென்சில், நோட்ஸ்!" என்று கேட்டனர். அவள் ஒரு கணம் தயங்கி, "வினித், நீ கொண்டு போய் வாங்கிட்டு வா. எனக்கு தலை பாரமா இருக்கு," என்று கூறினாள்—அவள் குரலில் ஒரு சோர்வு தெரிந்தது, ஆனால் உண்மையில் அவள் இதயமே அதிக கனமாக இருந்தது. வினித் சிரித்து, "சரி, நாங்க போய்ட்டு வரோம். பிரேக்ஃபாஸ்ட் முடிச்சுட்டு, வெளியே லன்ச் சாப்பிட்டு வர்றோம். நீ ரெஸ்ட் எடு," என்று கூறி, குழந்தைகளை அழைத்து சென்றான். அவர்கள் கதவை மூடி புறப்பட்டவுடன், வீடு ஒரு அமைதியில் ஆழ்ந்தது—சமையலறையில் தோசை கல்லின் சிறு சத்தம் மட்டுமே ஒலித்தது.
வனிதா தனியாக சோபாவில் அமர்ந்து, தன் மொபைலை கையில் எடுத்து, சுவரை பார்த்தபடி அமர்ந்தாள்—அவள் மனதில் அங்கித்துடன் நடந்த சம்பவங்கள் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றின. அவள் முதல் சந்திப்பு, சோபாவில் நடந்த தருணங்கள், அவன் முத்தங்கள்—எல்லாம் ஒரு திரைப்படம் போல ஓடியது. "நான் ஏன் கண்ட்ரோல் பண்ணல? எனக்கு இப்படி ஒரு எண்ணம் கூட வந்ததில்லையே," என்று அவள் மனதிற்குள் கேட்டாள்—அவள் வாழ்க்கையில் ஒரு முறையும் ஏமாற்ற நினைக்காதவள், ஆனால் இந்த சம்பவம் அவளை ஒரு புதிய மனிதனாக உணர வைத்தது. அப்போது, அவள் மொபைல் ஒலித்தது—அங்கித்திடமிருந்து ஒரு செய்தி: அவன் மகனின் புகைப்படம், அவர்கள் வாங்கிய உடையை அணிந்து சிரித்தபடி, "தேங்க்ஸ், வனிதா. சாரி," என்று எழுதியிருந்தது. அவள் அதை பார்த்து, ஒரு சிறு புன்னகையுடன், "அவனுக்கும் குற்ற உணர்ச்சி இருக்கு," என்று நினைத்தாள்—அவள் மனதில் அவனுக்கு ஒரு சிறு பரிதாபம் தோன்றியது. "நடந்தது நடந்து போச்சு. வாழ்க்கை முன்னோக்கி போகணும்," என்று அவள் முடிவு செய்தாள்—அவள் வேலையில் கவனம் செலுத்தி, இதை மறக்க முயல வேண்டும் என்று தீர்மானித்து, ஒரு சிறு நிம்மதியை உணர்ந்தாள்.
அவள் எழுந்து, வீட்டு வேலைகளை தொடங்கினாள்—பாத்திரங்களை கழுவி, துணிகளை மடித்து, ஒரு சிறு இசையை போட்டு, மனதை திசை திருப்பினாள். மாலையில், குழந்தைகள் திரும்பினர்—"அம்மா, நாங்க பர்கர் சாப்பிட்டோம்! புது பேக் வாங்கினோம்!" என்று உற்சாகமாக கூறினர். வனிதா சிரித்து, "சூப்பர், எல்லாம் காட்டு," என்று கேட்டு, அவர்களுடன் அமர்ந்து அவர்கள் நாளை பற்றி கேட்டாள்—அவள் மனம் சற்று இலேசாகியது. இரவு, படுக்கையில், அவள் வினித்திடம் மீட்டிங் பற்றி பேசினாள்—"ஜார்ஜ் ஒரு பெரிய ப்ரமோஷன் உறுதி பண்ணாரு," என்று பெருமையுடன் கூறினாள். வினித் ஆச்சரியமாக, "வாவ், வனி! சூப்பர்! இதுக்கு ஒரு ட்ரீட் வேணும்," என்று குறும்பாக கேட்டான். அவள் மனதில் ஒரு கணம் அங்கித் தோன்றினாலும், அவள் அதை தள்ளி, "சரி," என்று சிரித்து, அவனை முதலில் நெருங்கினாள்
அவள் புடவையை மெதுவாக கழற்றி, அவன் மேல் சாய்ந்து, அவர்கள் உடல்கள் ஒரு ஆழமான ஒத்திசைவில் இணைந்தன—வனிதாவின் பச்சை புடவை மெத்தையின் மீது சரிந்து, அதன் மென்மையான துணி ஒரு சிறு சலசலப்பை எழுப்பியது, அறையின் மெல்லிய விளக்கு ஒளியில் அதன் மடிப்புகள் ஒரு பளபளப்புடன் தெரிந்தன. அவள் கருப்பு பிளவுஸை மெதுவாக கழற்றி, அதை புடவையுடன் சேர்த்து வீசினாள்—அவள் உடல் அவன் பார்வைக்கு வெளிப்பட்டது, அவள் முலைகள் ஒரு மெல்லிய கருப்பு பிராவில் மறைந்திருந்தன, அவள் இடுப்பு ஒரு மென்மையான வளைவுடன் பளபளத்தது. வினித் ஒரு சிறு முனகலுடன், "வனி, நீ ரொம்ப அழகா இருக்க," என்று மெதுவாக கூறினான்—அவன் குரல் ஒரு ஆழமான பாசத்துடன் ஒலித்தது, அவன் கைகள் அவள் தோள்களை மென்மையாக பற்றின. அவள் அவனை ஒரு சிறு புன்னகையுடன் பார்த்து, அவன் நீல சட்டையை மெதுவாக கழற்றி, அவன் திடமான மார்பை வெளிப்படுத்தினாள்—அவன் தோல் ஒரு மெல்லிய வெப்பத்துடன் இருந்தது, அவள் விரல்கள் அதை மெல்ல தடவி, அவனை நெருங்கின.
அவள் அவன் மேல் சாய்ந்து, அவன் மார்போடு அவள் உடலை அழுத்தினாள்—அவள் முலைகள் அவன் தோலை தொட்டு, அவள் பிராவின் மெல்லிய துணி அவர்களுக்கு இடையே ஒரு சிறு தடையாக இருந்தது. வினித் அவள் பிராவை மெதுவாக கழற்றி, அதை மெத்தையின் அருகில் வீசினான்—அவள் முலைகள் வெளிப்பட்டு, அவன் கைகள் அவற்றை மென்மையாக கசக்கி, அவன் விரல்கள் அவள் காம்புகளை மெல்ல திருகின. "வினித்..." என்று வனிதா ஒரு மெல்லிய முனகலுடன் கூறினாள், அவள் கண்கள் மூடி, அவன் தொடுதலை உணர்ந்தாள்—அவள் மனதில் ஒரு கணம் அங்கித்தின் நினைவு தோன்றினாலும், அவள் அதை தள்ளி, வினித்தின் அன்பில் மூழ்க முயன்றாள். அவன் உதடுகள் அவள் கழுத்தை மெதுவாக முத்தமிட்டு, அவன் நாவு அவள் தோலை மெல்ல தடவி, கீழே இறங்கின—அவன் மூச்சு அவள் முலைகளை தொட்டு, ஒரு சூடான உணர்வை பரவச் செய்தது. அவன் உதடுகள் அவள் காம்புகளை மெல்ல கவ்வி, அவற்றை மென்மையாக சுவைத்து, அவளுக்கு ஒரு சிறு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தின—அவள் கைகள் அவன் தலையை பிடித்து, அவன் முடியை மெதுவாக கோதி, அவனை தன் மார்போடு அழுத்தின.

[thirddemodreamer]

அவன் முத்தங்கள் அவள் வயிற்றை நோக்கி நகர்ந்தன—அவன் உதடுகள் அவள் தொப்புளைச் சுற்றி மெதுவாக வட்டமிட்டு, அவன் நாவு அதனுள் மெல்ல நுழைந்து, அவளுக்கு ஒரு ஆழமான உணர்வை ஏற்படுத்தின. அவன் கைகள் அவள் தொடைகளை மெதுவாக தடவி, அவள் உள்ளாடைகளை மெதுவாக இறக்கி, அவளை முழுவதுமாக நிர்வாணமாக்கினான்—அவள் தோல் அறையின் மெல்லிய குளிர்ச்சியை உணர்ந்து, அவளுக்கு ஒரு சிறு துடிப்பை ஏற்படுத்தியது. வினித் தன் பேன்ட்டை கழற்றி, அதை தரையில் வீசி, அவள் மேல் முழுவதுமாக சாய்ந்தான்—அவன் ஆணுறுப்பு அவள் பெண்ணுறுப்பை மெல்ல தொட, அவன் முனையம் அவளை தொட்டவுடன், அவள் உடலில் ஒரு சிறு நடுக்கம் பரவியது. "வனி..." என்று அவன் முனகியபடி, மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தான்—அவன் இடுப்பு அவளுடன் ஒரு மெல்லிய, ஆழமான தாளத்தில் இணைந்து நகர்ந்தது, அவள் கால்கள் அவன் இடுப்பைச் சுற்றி மெதுவாக பின்னி, அவள் தொடைகள் அவன் தோலை தொட்டு, ஒரு சூடான உராய்வை உருவாக்கின. அவள் உடல் அவன் தொடுதலுக்கு துடித்து, அவள் "வினித்..." என்று மெல்ல முனகினாள்—அவள் கைகள் அவன் முதுகை இறுக்கி, அவன் தோலை மெல்ல கீறின.

அவர்கள் உடல்கள் ஒருவரையொருவர் முழுமையாக உணர்ந்தன—அவன் மார்பு அவள் முலைகளை மெல்ல அழுத்தி, அவன் தோல் அவள் தோலை தொட்டு, ஒரு சூடான பிணைப்பை உருவாக்கியது. அவன் முத்தங்கள் அவள் உதடுகளை கவ்வி, அவர்கள் நாவுகள் ஒரு ஆழமான நடனத்தில் இணைந்தன—அவன் மூச்சு அவள் முகத்தில் பட்டு, அவள் மூச்சு அவன் கழுத்தை தொட்டு, ஒரு மெல்லிய சூடு அவர்களை சூழ்ந்தது. அவன் அசைவுகள் மெதுவாக தீவிரமடைந்தன—அவன் இடுப்பு அவளை மேலும் ஆழமாக தொட, அவள் உடலில் ஒரு சூடு பரவி, அவள் "வினித்... ஆ..." என்று முனகினாள். அவன் கைகள் அவள் முலைகளை மீண்டும் கசக்கி, அவன் விரல்கள் அவள் காம்புகளை மெல்ல திருக, அவள் உடல் ஒரு உச்சத்தை நோக்கி நகர்ந்தது—அவள் உடல் துடித்து, "வினித்!" என்று ஒரு சிறு கத்தலுடன், அவன் மீது சரிந்தாள், அவள் மூச்சு வேகமாகி, ஒரு திருப்தியை அடைந்தாள். வினித் அவளை இறுக்கமாக அணைத்து, அவன் அசைவுகளை துரிதப்படுத்தி, "வனி..." என்று மெல்லிய குரலில் முனகியபடி, ஒரு உச்சத்தை அடைந்தான்—அவன் உடல் சற்று துடித்து, பின் அமைதியடைந்தது.
அவர்கள் மூச்சு வேகமாகி, பின் மெதுவாக சீராகியது—அவர்களின் உடல்களில் ஒரு இனிமையான சோர்வு பரவியது. வினித் அவள் நெற்றியில் ஒரு மென்மையான முத்தத்தை பதித்து, "நீ எனக்கு எப்பவும் ஸ்பெஷல், வனி," என்று மெதுவாக கூறினான்—அவன் குரலில் ஒரு உண்மையான அன்பு தெரிந்தது. வனிதா அவன் மார்பில் தன் முகத்தை புதைத்து, அவன் வியர்வையின் மெல்லிய வாசனையை உணர்ந்தாள்—அவள் கைகள் அவன் முதுகை மெதுவாக தடவி, "நீயும் தான், வினித்," என்று முனகினாள், அவள் மனதில் ஒரு சிறு நிம்மதி தோன்றியது. ஆனால் அவள் உள்ளத்தில் ஒரு மெல்லிய குற்ற உணர்ச்சி இன்னும் மறையவில்லை—அவள் அங்கித்துடன் நடந்தவற்றை மறக்க முயன்று, வினித்தின் அரவணைப்பில் ஆறுதல் தேடினாள். அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்து, ஒரு மென்மையான புன்னகையை பரிமாறிக் கொண்டனர்—அறையின் மெல்லிய விளக்கு ஒளி அவர்களை சூழ்ந்து, அவர்களின் உடல்களை ஒரு சூடான பளபளப்புடன் ஒளிரச் செய்தது. அவர்கள் படுக்கை விரிப்பை மெதுவாக இழுத்து மூடி, ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடி, அந்த இரவில் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்—வனிதாவின் மனதில் ஒரு புதிய தொடக்கத்தின் நம்பிக்கை மெல்ல மலர்ந்தது, அவள் கண்கள் மூடி, அவன் இதயத் துடிப்பை உணர்ந்தபடி தூங்கினாள்.

[thirddemodreamer]

Vanitha’s New Chapter

அடுத்த நாள் காலை, வனிதா தன் வழக்கமான வாழ்க்கைக்கு திரும்பினாள்—சூரிய ஒளி ஜன்னல் வழியாக சமையலறையை நிறைத்து, புதிதாக அரைத்த காபியின் மணம் அவளை சுற்றி பரவியது. அவள் குழந்தைகளுக்கு பள்ளி உணவை தயார் செய்து, அவர்களை அனுப்பி வைத்து, ஒரு சந்தன நிற பருத்தி புடவையை அணிந்தாள்—புடவையின் மென்மையான துணி அவள் உடலை மெதுவாக சுற்றி, ஒரு கருப்பு பிளவுஸ் அதற்கு ஒரு நேர்த்தியான மாறுபாட்டை சேர்த்தது. அவள் முடியை ஒரு சிறு முடிச்சாக கட்டி, ஒரு மெல்லிய வாசனை திரவியத்தை தெளித்து, தன் காரை எடுத்து ஆபீஸுக்கு புறப்பட்டாள்—காரின் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் வழியாக காலை காற்று மெல்ல வீசி, அவள் மனதை சற்று இலேசாக்கியது. அவள் ஆபீஸ் கட்டிடத்தை அடைந்தவுடன், காரை பார்க்கிங்கில் நிறுத்தி, தன் பையை தோளில் மாட்டி, உள்ளே நுழைந்தாள்—அவள் காலணிகள் பளபளப்பான தரையில் ஒரு மெல்லிய "டக் டக்" சத்தத்தை எழுப்பின.
அவள் அலுவலகத்தின் முதல் மாடியை அடைந்தவுடன், ஒரு எதிர்பாராத சத்தம் அவளை திடுக்கிட வைத்தது—கைதட்டல்கள். அவள் சுற்றி பார்த்தாள்—அவள் சக ஊழியர்கள் அனைவரும் அவளை சூழ்ந்து நின்று, "வாழ்த்துக்கள், வனிதா!" என்று உற்சாகமாக கூறினர். அவள் முகத்தில் ஒரு ஆச்சரியமும் குழப்பமும் தோன்றியது—அவள் "என்ன?" என்று மெதுவாக கேட்டாள், அவள் கண்கள் அவர்களை ஊடுருவி பார்த்தன. "உன் ப்ரமோஷனுக்கு வாழ்த்துக்கள்!" என்று ஒரு சக ஊழியர் கூற, மற்றவர்கள் சிரித்து, "நீ சூப்பர், வனிதா!" என்று பாராட்டினர். அவள் ஒரு கணம் மெளனமாகி, பின் ஒரு பெரிய புன்னகையுடன், "ரொம்ப நன்றி, எல்லாருக்கும்," என்று கூறி, ஒரு சிறு வணக்கம் வைத்து நன்றி தெரிவித்தாள்—அவள் மனதில் ஒரு மகிழ்ச்சியும் பெருமையும் பரவியது, அவள் குற்ற உணர்ச்சியை சற்று மறந்தாள். அவள் ஜிஎம் அறையை நோக்கி நடந்தாள்—அவள் புடவையின் முனைகள் மெதுவாக அசைந்து, அவளுக்கு ஒரு நம்பிக்கையான தோற்றத்தை அளித்தன.
ஜிஎம் அம்பிரிஷ் அவளை ஒரு பெரிய புன்னகையுடன் வரவேற்றார்—அவர் மேசையில் ஒரு கோப்பை காபி வைத்திருந்தார், அறையில் ஒரு மெல்லிய மர வாசனை பரவியிருந்தது. "வனிதா, வாழ்த்துக்கள்! நீ செஞ்ச வேலை அபாரம்," என்று அவர் உற்சாகமாக கூறினார், அவர் குரலில் ஒரு உண்மையான பாராட்டு தெரிந்தது. "உன்னை பார்க்கும்போது சந்தோஷமா இருக்கு. உன் டேலன்ட் எங்களுக்கு பெரிய பலம்," என்று அவர் அவளை புகழ்ந்தார், அவர் கண்களில் ஒரு அக்கறை தெரிந்தது. அவள் சிரித்து, "ரொம்ப நன்றி, சார்," என்று பணிவாக பதிலளித்தாள். அம்பிரிஷ் ஒரு சிறு இடைவெளி விட்டு, "இது மட்டுமில்ல, வனிதா. முன்னாடி சொன்ன ப்ரமோஷன் தவிர, ஜார்ஜ் உனக்கு இன்னொரு ப்ரமோஷனும் உறுதி பண்ணியிருக்காரு. அடுத்த மாசம் அவர் இங்க வந்து அதை கன்ஃபார்ம் பண்ணுவாரு," என்று கூறினார். வனிதாவின் கண்கள் விரிந்து, "சார், உண்மையாவா?" என்று ஆச்சரியமாக கேட்டாள்—அவள் மனதில் ஒரு பெரிய மகிழ்ச்சி பரவியது. "ஆமா, ஆனா அதுக்கு முன்னாடி, இந்த ப்ரமோஷனோட பொறுப்புகளை முடிக்கணும். இது பெரும்பாலும் ஆபீஸ் பேப்பர் வேலை—நிறைய ஃபைல்ஸ் வேலை இருக்கு," என்று அவர் விளக்கினார்.
அவர் தொடர்ந்து, "இந்த ஆபீஸ்ல இவ்வளவு ஃபைல்ஸ் வேலை பண்ண முடியாது. அதனால, உனக்கு குவாட்டர்ஸ் பின்னால ஒரு வீடு ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கோம். நீ ஆபீஸுக்கு வர வேண்டாம்—நேரா அங்க போய் வேலை பார்க்கலாம். எல்லா ஃபைல்ஸும் அங்க இருக்கும்," என்று கூறினார். வனிதா ஒரு கணம் யோசித்து, அவள் மனதில் ஒரு நிம்மதி தோன்றியது—இந்த ஆபீஸ் அவளுக்கு அங்கித்தை நினைவுபடுத்தலாம், ஆனால் புதிய இடம் அவளுக்கு ஒரு புதிய தொடக்கத்தை அளிக்கும். "இன்னொரு விஷயம்—உனக்கு ரெண்டு உதவியாளர்கள் ஏற்பாடு பண்ணியிருக்கோம். சுமித்ரா, ஒரு வயசான பெண்மணி, வீட்டு வேலைகளை பார்ப்பாங்க—தேநீர் போடறது, துப்புரவு பண்ணறது, உனக்கு வேற எதாவது உதவி வேணும்னாலும். இன்னொருத்தர் மணி, இந்த ஆபீஸ் அட்டெண்டர்—ஃபைல்ஸ், டாக்குமென்ட்ஸ், வெளியில இருந்து லன்ச் அல்லது வேற எதாவது வாங்கி தருவார்," என்று அவர் முடித்தார். வனிதா ஒரு பெரிய புன்னகையுடன், "ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு, சார். இது எனக்கு ரொம்ப சௌகரியமா இருக்கும்," என்று கூறினாள்—அவள் மனதில் ஒரு சுதந்திரமான உணர்வு பரவியது. அம்பிரிஷ் அவளுக்கு ஒரு மாதத்தில் செய்ய வேண்டிய வேலைகளை விளக்கி, ஒரு கோப்பை அவளிடம் கொடுத்தார்—அவள் அதை வாங்கி, "சரி, சார்," என்று உற்சாகமாக கூறி, அவருக்கு நன்றி தெரிவித்து, அறையை விட்டு வெளியேறினாள்.
அவள் தன் கேபினுக்கு சென்று, மேசையில் அமர்ந்து, வேலையை தொடங்கினாள்—கோப்புகளை திறந்து, பேனாவை கையில் எடுத்து, ஒரு சிறு இசையை மனதில் பாடியபடி, தன் கவனத்தை வேலையில் செலுத்தினாள். அவள் மனம் சற்று இலேசாகி, அவள் புன்னகை மெதுவாக திரும்பியது—அவள் ஆபீஸின் சத்தங்கள், அங்கித்தின் நினைவுகளை மறைத்து, அவளுக்கு ஒரு புதிய தெம்பை அளித்தன. மாலையில், அவள் வீட்டிற்கு திரும்பினாள்—காரை பார்க்கிங்கில் நிறுத்தி, வீட்டிற்குள் நுழைந்தவுடன், ஒரு ஆழமான மூச்சை இழுத்து, "நல்ல மாற்றம்," என்று மனதிற்குள் நினைத்தாள். அவள் புடவையை மாற்றி, ஒரு வசதியான சுடிதாரை அணிந்து, வீட்டு வேலைகளை தொடங்கினாள்—சமையலறையில் இரவு உணவை தயார் செய்து, குழந்தைகளுடன் அமர்ந்து, அவர்களின் நாளை பற்றி கேட்டாள். "அம்மா, இன்னிக்கு டீச்சர் பாராட்டினாங்க!" என்று சிறுமி கூற, வனிதா சிரித்து, "சூப்பர், என் செல்லம்," என்று அவள் தலையை கோதினாள். வினித் வந்து, "எப்படி இருந்துச்சு ஆபீஸ்?" என்று கேட்க, அவள் "ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு," என்று சிரித்து, ப்ரமோஷன் மற்றும் புதிய வேலை இடம் பற்றி சுருக்கமாக கூறினாள்—வீட்டின் சூழல் மெதுவாக இயல்பு நிலைக்கு திரும்பியது, அவள் மனதில் ஒரு சிறு அமைதி தோன்றியது.

[thirddemodreamer]

A Refreshed Start at the Quarters

அடுத்த நாள் காலை, வனிதாவின் நாள் முன்பு போலவே தொடங்கியது, ஆனால் ஒரு புதிய புத்துணர்ச்சியுடன்—சூரிய ஒளி சமையலறையின் ஜன்னல்களை ஊடுருவி, புதிதாக வறுத்த பருப்பு மணம் வீட்டை நிறைத்திருந்தது. அவள் குழந்தைகளுக்கு இட்லியும் சட்னியும் தயார் செய்து, அவர்களை பள்ளிக்கு அனுப்பி, வினித்துக்கு காபி கொடுத்து, "நல்லா பார்த்துக்கோ," என்று சிரித்து வழியனுப்பினாள்—அவள் மனதில் ஒரு சிறு இலேசான உணர்வு பரவியது. வீடு அமைதியடைந்தவுடன், அவள் குளியலறைக்கு சென்றாள்—குளியலறையின் வெள்ளை ஓடுகள் காலை ஒளியில் பளபளத்தன, ஒரு மெல்லிய சோப்பு வாசனை அவளை சூழ்ந்தது. அவள் தன் சுடிதாரை கழற்றி, ஒரு பருத்தி துண்டை எடுத்து, சூடான நீரை தொட்டியில் நிரப்பினாள்—நீரின் ஆவி மெதுவாக உயர்ந்து, கண்ணாடியை மங்கலாக்கியது. அவள் மெதுவாக தொட்டியில் இறங்கி, சூடான நீர் அவள் கால்களை தொட்டு, அவள் உடலை மெல்ல தளர்த்தியது—அவள் கைகளால் நீரை எடுத்து, தன் தோள்களில் ஊற்றினாள், நீர் அவள் முதுகில் உருண்டு, ஒரு சிறு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. அவள் தலைமுடியை கோதி, ஒரு மெல்லிய சாம்பு வாசனையுடன் கழுவி, தன் உடலை ஒரு புதிய சோப்பால் தேய்த்தாள்—சோப்பின் குமிழ்கள் அவள் தோலை மென்மையாக்கி, அவளுக்கு ஒரு புத்துணர்ச்சியை அளித்தன. குளித்து முடித்து, அவள் துண்டால் உடலை துடைத்து, ஒரு பெரிய கருப்பு மற்றும் சாம்பல் நிற சதுரங்க வடிவ பருத்தி புடவையை அணிந்தாள்—புடவையின் கரடுமுரடான துணி அவள் உடலை மெதுவாக சுற்றி, ஒரு கருப்பு பிளவுஸ் அவள் தோற்றத்திற்கு ஒரு கம்பீரத்தை சேர்த்தது. அவள் முடியை தோள்களில் சுருண்டு விழ விட்டு, ஒரு சிறு மல்லிகை பூவை சூடி, ஆபீஸுக்கு புறப்பட்டாள்—அவளுக்கு அனுப்பப்பட்ட கேப் அவளை குவாட்டர்ஸுக்கு அழைத்து சென்றது.
கேப் குவாட்டர்ஸின் பின்புறம் நின்றவுடன், வனிதா வெளியே இறங்கினாள்—காலை காற்று அவள் புடவையை மெல்ல அசைத்து, அவளுக்கு ஒரு புதிய தொடக்கத்தை உணர்த்தியது. வீட்டின் முன், மணி மற்றும் சுமித்ரா அவளுக்காக காத்திருந்தனர். மணி, நாற்பது வயதுகளில் ஒரு சராசரி மனிதன்—அவன் ஒரு பழைய சாம்பல் சட்டையும் கருப்பு பேன்ட்டும் அணிந்திருந்தான், அவன் முடி சற்று நரைத்து, ஒரு மெல்லிய தாடியுடன், கீழ் நடுத்தர வர்க்கத்தை சேர்ந்த சாதாரண தோற்றம் கொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை தெரிந்தாலும், அவன் கண்கள் ஒரு மெல்லிய ஆர்வத்துடன் அவளை பார்த்தன—அவன் கைகள் சற்று வியர்வையால் நனைந்திருந்தன, அவன் ஒரு சிறு பையை தோளில் மாட்டியிருந்தான். சுமித்ரா, ஐம்பதுகளின் பிற்பகுதியில் ஒரு சிறிய உருவம் கொண்ட பெண்—அவள் ஒரு பச்சை புடவையை அணிந்து, தலைமுடியை ஒரு சிறு முடிச்சாக கட்டியிருந்தாள், அவள் முகத்தில் சுருக்கங்கள் தெரிந்தாலும், அவள் கண்கள் ஒரு புத்துணர்ச்சியுடன் பளபளத்தன. அவர்கள் இருவரும் வீட்டின் முன் நின்று, "வாங்க, மேடம்," என்று ஒரு சிறு புன்னகையுடன் கூறினர். மணி வீட்டின் கதவை திறந்து, வனிதாவை உள்ளே அழைத்தான்—கேப் புறப்பட்டு சென்றது.
வீடு சிறியதாக இருந்தாலும், மிகவும் சுத்தமாகவும் சற்று நவீனமாகவும் இருந்தது—ஒரு பெரிய ஹால், முன்புறத்தில் ஒரு சிறிய சமையலறையாக பிரிக்கப்பட்டிருந்தது, அதற்கு பின்னால் ஒரு மர டைனிங் மேசை, பின்னர் ஒரு பெரிய ஆபீஸ் மேசை ஒரு கம்ப்யூட்டருடன் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. பக்கவாட்டில் ஒரு படுக்கையறை, அதனுடன் இணைந்த குளியலறையுடன் இருந்தது—வெள்ளை சுவர்கள், மெல்லிய மஞ்சள் விளக்கு ஒளி, மற்றும் ஒரு சிறு ஜன்னல் வழியாக வந்த காற்று அந்த இடத்தை புத்துணர்ச்சியாக்கியிருந்தது. வனிதா இங்கு இரண்டு மூன்று முறை வந்திருந்தாள்—பொதுவாக ஆடிட்டிங் அல்லது தற்காலிக ஆபீஸ் பேப்பர் வேலைகளுக்கு—ஆனால் இப்போது இது அவளுக்கு ஒரு புதிய தொடக்கமாக தோன்றியது. அவள் ஒரு ஆழமான மூச்சை இழுத்து, "இங்க நிம்மதியா வேலை பண்ணலாம்," என்று மனதிற்குள் நினைத்தாள்—இந்த இடம் அங்கித்தின் நினைவுகளை தொடர்ந்து எழுப்பாது என்று அவளுக்கு ஒரு நிம்மதி தோன்றியது. சுமித்ரா அவளை பார்த்து, "மேடம், ஏதாவது வேணுமா?" என்று மெதுவாக கேட்டாள். வனிதா சிரித்து, "சரி, அக்கா, மூணு பேருக்கும் டீ போடு," என்று கூறினாள்—அவள் குரலில் ஒரு சிறு நட்பு தெரிந்தது.
டீ தயாராகும் போது, வனிதா ஆபீஸ் மேசையை நோக்கி நடந்து, நாற்காலியை சரி செய்து அமர முயன்றாள்—அவள் புடவை சற்று நழுவி, அவள் இடுப்பு மெல்ல வெளிப்பட்டது, அவள் மென்மையான தோல் ஒரு சிறு பளபளப்புடன் தெரிந்தது. மணி, அவள் அருகில் நின்று, அதை ஒரு கணம் பார்த்தான்—அவன் கண்கள் விரிந்து, ஒரு சிறு ஆர்வம் அவன் முகத்தில் தோன்றியது. அவனுக்கு வனிதா மீது ஒரு மெல்லிய ஈர்ப்பு இருந்தது—அவள் அழகும், அவளது பதவியும் அவனை எப்போதும் தூரத்தில் வைத்திருந்தாலும், அவன் அவளை அருகில் பார்க்கும் அரிய வாய்ப்புகளை எப்போதும் ரகசியமாக ரசித்து வந்தான். ஆனால் அவன் தன் எல்லையை தாண்டி எதுவும் செய்ய தைரியம் இல்லாதவன்—அவன் கைகள் சற்று நடுங்கி, அவன் பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்பினான். வனிதா இதை கவனித்தாலும், அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை—ஆபீஸில் பல ஆண்கள் அவளை பாராட்டி, அவளை ரகசியமாக பார்ப்பது அவளுக்கு புதிதல்ல; அவள் அதை ஒரு சாதாரண விஷயமாகவே கருதினாள். "மணி, நான் கேட்ட ஃபைல்ஸ் எல்லாம் இங்க இருக்கா?" என்று அவள் கேட்டாள், அவள் குரல் ஒரு தொழில்முறை உறுதியுடன் ஒலித்தது. மணி "ஆமா, மேடம்," என்று பதிலளித்து, மேசையில் உள்ள கோப்புகளை சுட்டினான்—வனிதா அவற்றை புரட்டி பார்த்து, "இதுல ரெண்டு ஃபைல்ஸ் குறையுது. அதை எடுத்துட்டு வா," என்று கூறினாள்.
சுமித்ரா மூன்று கோப்பைகளில் டீயுடன் வந்தாள்—டீயின் இனிமையான மணம் அறையை நிறைத்து, ஒரு சிறு சூடு அவர்களை சூழ்ந்தது. வனிதா மேசையில் அமர்ந்து, ஒரு கோப்பையை எடுத்து மெதுவாக உறிஞ்சினாள்—அவள் உதடுகள் கோப்பையை தொட, அவள் முகத்தில் ஒரு சிறு திருப்தி தோன்றியது. மணி அவள் எதிரில் நின்று, தன் டீயை குடித்தபடி, அவளை மெதுவாக பார்த்தான்—அவள் புடவையின் பக்கவாட்டு வளைவுகள், அவள் இடுப்பின் மெல்லிய வெளிப்பாடு அவன் கண்களை ஈர்த்தது, ஆனால் அவன் அதை மறைத்து, பார்வையை திருப்பினான். சுமித்ராவும் மணியும் டீயை முடித்து, "மேடம், நாங்க போய்ட்டு வர்றோம்," என்று கூறி வெளியேறினர்—வனிதா ஒரு சிறு தலையசைப்புடன், கோப்புகளை திறந்து வேலையை தொடங்கினாள். அவள் பேனாவை எடுத்து, கம்ப்யூட்டரை ஆன் செய்து, ஒரு சிறு முனகலுடன் கோப்புகளை படிக்க ஆரம்பித்தாள்—அவள் மனம் வேலையில் மூழ்கி, ஒரு சிறு அமைதியை உணர்ந்தது.
மதியம் ஒரு மணியளவில், மணி மீண்டும் வந்தான்—ஒரு பையில் லன்ச் மற்றும் அவள் கேட்ட ஃபைல்ஸுடன். அவன் ஒரு புதிய தண்ணீர் கேனையும் எடுத்து வந்து, "மேடம், இதையும் வாங்கிட்டு வந்தேன்," என்று ஒரு சிறு புன்னகையுடன் கூறினான்—அவன் அவளை ஈர்க்க முயல்வது வெளிப்படையாக தெரிந்தது, ஆனால் வனிதா அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை; ஆண்கள் அவளிடம் இப்படி நடந்து கொள்வது அவளுக்கு புதிதல்ல. "சரி, வேற ஏதாவது வேணும்னா சொல்றேன்," என்று அவள் சாதாரணமாக கூறினாள்—அவள் குரலில் ஒரு தொழில்முறை தொனி தெரிந்தது. மணி "சரி, மேடம்," என்று கூறி வெளியேறினான். வனிதா கோப்புகளை மூடி, டைனிங் மேசைக்கு சென்று, "சுமித்ரா, வா, சாப்பிடலாம்," என்று அழைத்தாள். சுமித்ரா ஒரு சிறு தயக்கத்துடன், "மேடம், நான் வேணுமா?" என்று கேட்டாள், ஆனால் வனிதா சிரித்து, "வா, அக்கா, தனியா சாப்பிட மாட்டேன்," என்று கூறி, அவளை அமர வைத்தாள். அவர்கள் மதிய உணவை—சாதம், பருப்பு, மற்றும் ஒரு சிறு காய்கறி கறி—பகிர்ந்து சாப்பிட்டனர், சிறு சிறு பேச்சுகளுடன்—"அக்கா, உன் பையன் என்ன பண்றான்?" என்று வனிதா கேட்க, சுமித்ரா "அவன் ஒரு கடையில வேலை பாக்கறான், மேடம்," என்று சிரித்து பதிலளித்தாள்.
மதிய உணவு முடிந்தவுடன், வனிதா மீண்டும் வேலைக்கு திரும்பினாள்—கோப்புகளை படித்து, குறிப்புகளை எடுத்து, ஒரு சிறு சோர்வுடன் முனகினாள். சுமித்ரா பாத்திரங்களை கழுவி, வீட்டை சுத்தம் செய்ய ஆரம்பித்தாள்—பாத்திரங்களின் சிறு சத்தம் அறையை நிறைத்தது. மாலையில், வனிதா சுமித்ராவுடன் மீண்டும் டீ குடித்தாள்—டீயின் சூடு அவளுக்கு ஒரு சிறு ஆறுதலை அளித்தது. சுமார் 5:30 மணியளவில், மணி திரும்பி வந்தான்—அவன் கைகளில் சில கோப்புகளுடன். வனிதா அவனிடம் முடித்த கோப்புகளை கொடுத்து, "நாளைக்கு இந்த ஃபைல்ஸ் வேணும்," என்று ஒரு பட்டியலை எழுதி கொடுத்தாள். மணி "சரி, மேடம்," என்று தலையசைத்து, அவளை ஒரு சிறு பார்வையுடன் பார்த்து வெளியேறினான். வனிதா தன் பையை எடுத்து, கேப்பில் வீட்டிற்கு புறப்பட்டாள்—காற்று சற்று குளிர்ந்திருந்தது, அவள் ஜன்னலில் சாய்ந்து, ஒரு சிறு நிம்மதியை உணர்ந்தாள்.
வீட்டில், படுக்கையில், வனிதா வினித்திடம் புலம்பினாள்—"வினித், இந்த புது வேலை ரொம்ப டயரிங்கா இருக்கு. அடுத்த ப்ரமோஷனுக்கு இவ்வளவு வேலை பண்ணணும்," என்று ஒரு சிறு சோர்வுடன் கூறினாள். வினித் அவளை அணைத்து, "வனி, நீ புலி மாதிரி. இதையும் சிறப்பா பண்ணுவ. ஒரு மாசம் நான் வீட்டையும் பசங்களையும் பார்த்துக்கறேன்—நீ வேலையில கவனம் செலுத்து," என்று ஆறுதலாக கூறினான்—அவன் குரலில் ஒரு உறுதியும் அன்பும் தெரிந்தது, அவன் இதை தேவைப்படும் போதெல்லாம் செய்வது அவளுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. வனிதா ஒரு சிறு புன்னகையுடன், "தேங்க்ஸ், வினித்," என்று முனகி, அவன் மார்பில் சாய்ந்து, சோர்வில் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்—அவள் மூச்சு சீராகி, அந்த நாளின் சோர்வு அவளை அமைதியில் மூழ்கடித்தது.

[thirddemodreamer]

A Day of Support and Relief

அடுத்த நாள் காலை, வனிதா சமையலறையில் குழந்தைகளுக்கு உணவு தயார் செய்து கொண்டிருந்தாள்—அவள் ஒரு சிவப்பு நிற இரண்டு துண்டு நைட்டியை அணிந்திருந்தாள்—மேல் பகுதி அவள் முலைகளை மென்மையாக சுற்றி, கீழ் பகுதி அவள் இடுப்பை மறைத்து, ஒரு சிறு வசதியான தோற்றத்தை அளித்தது. அவள் கைகள் மாவை கரண்டியால் கலக்க, வினித் பின்னால் இருந்து அவளை அணுகி, அவளை மெதுவாக அணைத்தான்—அவன் கைகள் அவள் நைட்டியின் மேல் பகுதிக்குள் நுழைந்து, அவள் வயிற்றை மென்மையாக தடவின, அவன் விரல்கள் அவள் தோலை தொட்டு, ஒரு சிறு சூடான உணர்வை ஏற்படுத்தின. "வனி, பசங்களுக்கு மட்டும் சாப்பாடு ரெடி பண்ணு. இன்னிக்கு என் அம்மா வருவாங்க, எல்லாத்தையும் பார்த்துப்பாங்க. நீ வழக்கம்போல பசங்களுக்கு லன்ச் மட்டும் ரெடி பண்ணு—அதை நீ பண்ணனும்னு உனக்கு பிடிக்கும்னு தெரியும்—பின்ன ஆபீஸுக்கு சீக்கிரம் கிளம்பு. இன்னிக்கு பிரேக்ஃபாஸ்ட் ஆன்லைன்ல ஆர்டர் பண்ணிடலாம்," என்று அவன் மெதுவாக, ஒரு அக்கறையான தொனியில் கூறினான்—அவன் மூச்சு அவள் கழுத்தை தொட்டு, அவளுக்கு ஒரு சிறு ஆறுதலை அளித்தது.
வனிதாவின் மனதில் ஒரு பெரிய மகிழ்ச்சியும் நிம்மதியும் பரவியது—அவள் கணவனின் அன்பும் புரிதலும் அவளை உள்ளுக்குள் உற்சாகப்படுத்தியது. அவள் திரும்பி, அவனை பார்த்து, ஒரு பெரிய புன்னகையுடன், அவன் உதடுகளை மெதுவாக முத்தமிட்டாள்—அவள் உதடுகள் அவனை தொட்டு, ஒரு சிறு இனிப்பான உணர்வை பரிமாறின, அவள் கைகள் அவன் முகத்தை மெல்ல தடவின. "நீ ரொம்ப நல்லவன், வினித்," என்று அவள் மெதுவாக முனகி, மீண்டும் தன் வேலையை தொடர்ந்தாள்—அவள் குழந்தைகளுக்கு மதிய உணவை தயார் செய்து, ஒரு சிறு பெட்டியில் பருப்பு சாதம், உருளைக்கிழங்கு கறி, மற்றும் ஒரு சிறு தயிர் பாக்கெட்டை அடைத்து, "பசங்களா, நல்லா சாப்பிடுங்க," என்று சிரித்து வைத்தாள். பின்னர், அவள் படுக்கையறைக்கு சென்று, ஒரு மஞ்சள்-வெள்ளை கோடுகள் கொண்ட பருத்தி புடவையை அணிந்தாள்—புடவையின் மெல்லிய துணி அவள் உடலை மென்மையாக சுற்றி, ஒரு வெள்ளை பிளவுஸ் அவள் தோற்றத்திற்கு ஒரு சுத்தமான நேர்த்தியை சேர்த்தது. அவள் முடியை ஒரு சிறு முடிச்சாக கட்டி, ஒரு மெல்லிய வாசனை திரவியத்தை தெளித்து, தன் பையை எடுத்தாள். வினித் ஆன்லைனில் ஆர்டர் செய்த பிரேக்ஃபாஸ்ட்—பொங்கல் மற்றும் வடை—வந்தவுடன், அவர்கள் டைனிங் மேசையில் அமர்ந்து சாப்பிட்டனர்—பொங்கலின் சூடான மணம் அவர்களை சூழ்ந்து, ஒரு சிறு சிரிப்புடன் சாப்பிட்டனர். "நாளைல இருந்து நான் ஆபீஸ்ல பிரேக்ஃபாஸ்ட் சாப்பிடறேன்," என்று வனிதா கூற, வினித் "சரி, வனி," என்று தலையசைத்தான். அவள் கேப்பில் ஆபீஸுக்கு புறப்பட்டாள்—காலை சூரிய ஒளி அவள் முகத்தில் பட்டு, அவளுக்கு ஒரு புதிய உற்சாகத்தை அளித்தது.
குவாட்டர்ஸை அடைந்தவுடன், மணி மற்றும் சுமித்ரா வீட்டின் முன் காத்திருந்தனர்—மணி ஒரு பழைய பழுப்பு சட்டையும் கருப்பு பேன்ட்டும் அணிந்து, ஒரு சிறு பையுடன் நின்றிருந்தான்; சுமித்ரா ஒரு சிவப்பு புடவையில், தன் முடியை ஒரு சிறு முடிச்சாக கட்டி, ஒரு புத்துணர்ச்சியுடன் தோன்றினாள். வனிதா கேப்பில் இருந்து இறங்கி, "வாங்க," என்று ஒரு சிறு புன்னகையுடன் கூறி, உள்ளே நுழைந்தாள்—மணி கதவை திறந்து, அவளுக்கு வழிவிட்டான். அவள் மேசையை நோக்கி சென்று, "மணி, ஃபைல்ஸ் எடுத்துட்டு வந்தியா?" என்று கேட்டாள். மணி ஒரு சிறு தயக்கத்துடன், "ஆமா, மேடம்," என்று கூறி, ஒரு குவியலை மேசையில் வைத்தான்—வனிதா அவற்றை புரட்டி, "இதோட இந்த மெமோவும், அந்த கிளையன்ட் லெட்டரும் வேணும்," என்று சில ஆபீஸ் விவரங்களை கூறி, அவனை அனுப்பினாள். அவள் நாற்காலியில் அமர்ந்து, கம்ப்யூட்டரை ஆன் செய்து, வேலையை தொடங்கினாள்—கோப்புகளின் மெல்லிய சலசலப்பு, அவள் பேனாவின் சிறு சத்தம் அறையை நிறைத்தது, அவள் மனம் வேலையில் மூழ்கியது.
மதியம், மணி லன்ச் மற்றும் கேட்ட ஃபைல்ஸுடன் திரும்பினான்—வனிதா அவனிடம் ஃபைல்ஸை வாங்கி, "சரி, இப்போ போதும்," என்று கூறி, டைனிங் மேசைக்கு சென்றாள். "சுமித்ரா, வா, சாப்பிடலாம்," என்று அழைத்தாள்—அவர்கள் சாதம், ரசம், மற்றும் ஒரு சிறு காய்கறி பொரியலை பகிர்ந்து சாப்பிட்டனர். சாப்பிடும் போது, அவர்கள் நட்பாக பேசினர்—வனிதா "அக்கா, உன் பையன் எப்படி இருக்கான்?" என்று கேட்க, சுமித்ரா "நல்லா இருக்கான், மேடம். மணி எங்க அக்கம் பக்கத்துல தான் இருக்கான்," என்று சிரித்து பதிலளித்தாள். வனிதா ஆச்சரியமாக, "ஓ, அப்படியா?" என்று கேட்டு, ஒரு சிறு புன்னகையுடன் தொடர்ந்தாள். சுமித்ரா ஒரு சிறு தயக்கத்துடன், "மேடம், நீங்க சரின்னா, நான் நாளைல இருந்து ரெண்டு பேருக்கும் பிரேக்ஃபாஸ்ட் எடுத்துட்டு வர்றேன்," என்று கூறினாள். வனிதா ஒரு கணம் யோசித்து, "அக்கா, சிரமம் இல்லையா?" என்று கேட்டாள், ஆனால் சுமித்ரா "இல்ல, மேடம், எனக்கு சந்தோஷம்," என்று உறுதியளிக்க, "சரி, தேங்க்ஸ்," என்று வனிதா ஒப்புக்கொண்டாள்—அவள் மனதில் ஒரு சிறு நிம்மதி தோன்றியது. அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்து, வனிதா வேலைக்கு திரும்பினாள்—நாள் சீராக சென்றது.
மாலையில், வனிதா வீட்டிற்கு திரும்பினாள்—கதவை திறந்தவுடன், அவள் மாமியார் மைதிலி அவளை வரவேற்றாள். மைதிலி, ஒரு அன்பான, அக்கறையான பெண்—அவள் ஒரு பழுப்பு புடவையை அணிந்து, முடியை ஒரு சிறு முடிச்சாக கட்டி, ஒரு சிறு புன்னகையுடன் நின்றிருந்தாள். "வனிதா, வாழ்த்துக்கள்! உன் ப்ரமோஷனுக்கு ரொம்ப சந்தோஷம்," என்று அவள் கூறி, அவளை அணைத்தாள்—அவள் கைகள் அவளுக்கு ஒரு சூடான ஆறுதலை அளித்தன. "நான் சூழ்நிலையை புரிஞ்சுக்கறேன். ஒரு மாசம் நான் வீட்டை பார்த்துக்கறேன்—நீ வேலையில கவனம் செலுத்து," என்று அவள் அக்கறையுடன் கூறினாள். வனிதா ஒரு பெரிய புன்னகையுடன், "ரொம்ப நன்றி, அம்மா," என்று கூறி, ஒரு ஆழமான நிம்மதியை உணர்ந்தாள்—அவள் மனதில் ஒரு கனம் குறைந்தது. அவள் குழந்தைகளுடன் அமர்ந்து, அவர்களுக்கு பாடம் சொல்லி கொடுத்தாள்—"இந்த சம்ம சரியா பண்ணு," என்று சிறுவனுக்கு கணக்கு விளக்கி, அவர்களை படுக்க அனுப்பினாள்.
படுக்கையில், வனிதா வினித்தை அணைத்து, "வினித், நீ ரொம்ப அக்கறையா இருக்கறதுக்கு தேங்க்ஸ்," என்று மெதுவாக கூறினாள்—அவள் குரலில் ஒரு நன்றியும் பாசமும் தெரிந்தது. வினித் அவளை மெதுவாக அணைத்து, "நீ என் வனி—இதெல்லாம் எனக்கு சந்தோஷம்," என்று முனகி, அவள் நெற்றியில் ஒரு சிறு முத்தத்தை பதித்தான்—அவன் கைகள் அவள் முதுகை மென்மையாக தடவி, அவளுக்கு ஒரு சிறு ஆறுதலை அளித்தன. அவர்கள் ஒருவரையொருவர் அணைத்தபடி, படுக்கை விரிப்பை இழுத்து மூடி, தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்—அறையின் மெல்லிய விளக்கு ஒளி அவர்களை சூழ்ந்து, அவர்களின் மூச்சு சீராகி, அந்த இரவு அவர்களை ஒரு அமைதியான உறக்கத்தில் மூழ்கடித்தது.

[thirddemodreamer]

A Comfortable Routine Takes Shape

அடுத்த நாள் காலை, வனிதா மெதுவாக கண் விழித்தாள்—படுக்கையறையின் திரைச்சீலைகள் வழியாக ஒரு மெல்லிய சூரிய ஒளி உள்ளே நுழைந்து, அவள் முகத்தில் பட்டு, அவளை மென்மையாக எழுப்பியது. அவள் எழுந்து, படுக்கையை சரி செய்து, சமையலறையை நோக்கி நடந்தாள்—அங்கு அவள் மாமியார் மைதிலி ஏற்கனவே வேலையில் மூழ்கியிருந்தாள். சூடான இட்லி ஆவி தோசை கல்லில் பரவி, ஒரு சிறு தேங்காய் சட்னி மணம் அறையை நிறைத்திருந்தது. மைதிலி, ஒரு பழுப்பு புடவையில், தன் முடியை ஒரு சிறு முடிச்சாக கட்டி, ஒரு கரண்டியை கையில் பிடித்து, "வனிதா, எழுந்துட்டியா? நீ ஆபீஸுக்கு ரெடியாகு. இங்க எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கறேன்," என்று ஒரு அன்பான புன்னகையுடன் கூறினாள்—அவள் குரலில் ஒரு உறுதியும் அக்கறையும் தெரிந்தது. வனிதா ஒரு பெரிய புன்னகையுடன், "சரி, அம்மா, ரொம்ப நன்றி," என்று கூறி, ஒரு சிறு நிம்மதியை உணர்ந்தாள்—அவள் மனதில் ஒரு கனம் குறைந்து, அவள் புன்னகை மெதுவாக திரும்பியது. அவள் குளியலறைக்கு திரும்பி, கதவை மூடினாள்.
குளியலறையில், வெள்ளை ஓடுகள் காலை ஒளியில் பளபளத்தன—அவள் தன் சிவப்பு நைட்டியை கழற்றி, ஒரு பருத்தி துண்டை எடுத்து, சூடான நீரை ஒரு வாளியில் நிரப்பினாள். நீரின் ஆவி மெதுவாக உயர்ந்து, கண்ணாடியை மங்கலாக்கியது—அவள் மெதுவாக துண்டை அவிழ்த்து, நிர்வாணமாக நின்று, நீரை ஒரு சிறு குவளையால் எடுத்து, தன் தோள்களில் ஊற்றினாள். சூடான நீர் அவள் முதுகில் உருண்டு, அவள் முலைகளை தொட்டு, அவள் தொப்புளை நோக்கி பாய்ந்து, ஒரு சிறு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது—அவள் உடல் ஒரு மெல்லிய பளபளப்புடன் தோன்றியது, அவள் தோல் ஒரு சூடான உணர்வை உணர்ந்தது. அவள் தலைமுடியை கோதி, ஒரு மெல்லிய சாம்பு வாசனையுடன் கழுவி, தன் உடலை ஒரு புதிய சோப்பால் தேய்த்தாள்—குமிழ்கள் அவள் முலைகளை சுற்றி, அவள் இடுப்பை தொட்டு, அவள் தொடைகளை மென்மையாக்கின. அவள் கைகள் அவள் உடலை மெதுவாக தடவி, ஒரு ஆழமான நிம்மதியை உணர்ந்தாள்—குளியல் அவளுக்கு ஒரு புத்துணர்ச்சியை அளித்து, அவள் மனதை சற்று இலேசாக்கியது. குளித்து முடித்து, அவள் துண்டால் உடலை துடைத்து, ஒரு சிறு முனகலுடன் தன் ஆடைகளை எடுத்தாள்.
அவள் ஒரு இளஞ்சிவப்பு நிற உள்ளாடையை எடுத்து, மெதுவாக அணிந்தாள்—பேன்டியின் மெல்லிய துணி அவள் பெண்ணுறுப்பை மென்மையாக மறைத்து, அவள் தொடைகளை சுற்றி ஒரு இறுக்கமான பிடியை அளித்தது; அவள் பின்புறம் ஒரு மெல்லிய வளைவுடன் தோன்றியது, உள்ளாடை அதை மென்மையாக உயர்த்தி, ஒரு நேர்த்தியான வடிவத்தை வெளிப்படுத்தியது. பின்னர், அவள் ஒரு கருப்பு பிராவை எடுத்து, தன் முலைகளை மெதுவாக மறைத்து, பட்டைகளை தோள்களில் சரி செய்தாள்—பிரா அவள் முலைகளை உயர்த்தி, ஒரு மெல்லிய வளைவை உருவாக்கியது, அவள் மார்பு ஒரு திடமான தோற்றத்துடன் பளபளத்தது. அவள் ஒரு இளநீல பருத்தி புடவையை எடுத்து, மெதுவாக சுற்ற ஆரம்பித்தாள்—புடவையின் மெல்லிய துணி அவள் இடுப்பை மென்மையாக பற்றி, அவள் தொப்புளை ஒரு சிறு வெளிப்பாட்டுடன் விட்டது; அவள் தொப்புள் ஒரு மெல்லிய வட்ட வடிவத்தில், அவள் தோலின் பளபளப்புக்கு மத்தியில் ஒரு சிறு பள்ளமாக தோன்றியது. அவள் புடவையை மேலே இழுத்து, தோள்களில் மடித்து, ஒரு நேர்த்தியான தோற்றத்தை உருவாக்கினாள்—அவள் உடல் ஒரு மென்மையான வளைவுடன், புடவையில் முழுமையாக ஒளிர்ந்தது. அவள் முடியை ஒரு சிறு முடிச்சாக கட்டி, ஒரு மெல்லிய வாசனை திரவியத்தை தெளித்து, தன் பையை எடுத்து, வெளியேறினாள்.
டைனிங் மேசையில் வினித் அமர்ந்து, ஒரு காபி கோப்பையுடன் பேப்பர் படித்து கொண்டிருந்தான்—அவள் "பை, வினித்," என்று சிரித்து கூற, அவன் "பை, வனி, நல்லா பார்த்துக்கோ," என்று பதிலளித்து, ஒரு சிறு புன்னகையை அளித்தான். அவள் சமையலறைக்கு சென்று, "அம்மா, நான் கிளம்பறேன்," என்று கூறினாள்—மைதிலி "சரி, வனிதா, கவனமா போ," என்று ஒரு அன்பான பார்வையுடன் கூறி, அவளை வழியனுப்பினாள். வனிதா கேப்பில் ஏறி, குவாட்டர்ஸை நோக்கி புறப்பட்டாள்—காலை காற்று அவள் புடவையை மெல்ல அசைத்து, அவளுக்கு ஒரு சிறு உற்சாகத்தை அளித்தது.
குவாட்டர்ஸில், மணி மற்றும் சுமித்ரா வீட்டின் முன் காத்திருந்தனர்—மணி ஒரு பழைய நீல சட்டையில், ஒரு சிறு பையுடன் நின்றிருந்தான்; சுமித்ரா ஒரு மஞ்சள் புடவையில், ஒரு சிறு கூடையுடன் தயாராக இருந்தாள். வனிதா உள்ளே நுழைந்து, "மணி, ஃபைல்ஸ் ரெடியா?" என்று கேட்டாள்—மணி ஒரு குவியலை மேசையில் வைத்து, "ஆமா, மேடம்," என்று பதிலளித்தான். அவள் கோப்புகளை புரட்டி, "நல்லது," என்று கூறி, வேலையை தொடங்கினாள்—அவள் நாற்காலியில் அமர்ந்து, கம்ப்யூட்டரை ஆன் செய்து, ஒரு சிறு முனகலுடன் கோப்புகளை படித்தாள். நாள் வழக்கம்போல சென்றது—மதியம், அவள் சுமித்ராவுடன் லன்ச் சாப்பிட்டு, சிறு பேச்சுகளில் ஈடுபட்டாள்; மாலையில், மணியிடம் முடித்த கோப்புகளை கொடுத்து, அடுத்த நாள் தேவையானவற்றை கூறி, வீட்டிற்கு புறப்பட்டாள்.
இந்த வழக்கமான நடை மூன்று நாட்களுக்கு தொடர்ந்தது—ஒவ்வொரு காலையும் மைதிலி வீட்டை கவனித்து, வனிதாவை ஆபீஸுக்கு தயார் செய்து அனுப்பினாள்; வனிதா ஒரு நிம்மதியான குளியலுடன், புத்துணர்ச்சியாக ஆடைகளை அணிந்து, குவாட்டர்ஸில் தன் வேலையை செய்தாள். மணியும் சுமித்ராவும் அவளுக்கு உதவியாக இருந்தனர்—சுமித்ரா பிரேக்ஃபாஸ்ட் எடுத்து வந்து, அவளுடன் சாப்பிட்டு, நட்பாக பேசினாள்; மணி ஃபைல்ஸை எடுத்து வந்து, அவளை ரகசியமாக பார்த்து, தன் எல்லையை தாண்டாமல் உதவினான். வீட்டில், வினித் மற்றும் மைதிலி குழந்தைகளை கவனித்து, வனிதாவுக்கு ஒரு சுதந்திரமான மனநிலையை அளித்தனர்—அவள் மனதில் ஒரு சிறு அமைதி மலர்ந்தது, அவள் வேலையில் மூழ்கி, தன் கடந்த கால நினைவுகளை மெதுவாக மறக்க முயன்றாள்.
 

[thirddemodreamer]

hello everyone i have created some images for the story using grok but can't post them on thread why so? can anyone help? whenever i upload the account gets locked for two days and gets released and nothing posted.

[thirddemodreamer]

A Lighthearted Lunch and Quiet Reflections

அன்று மதியம், வனிதாவும் சுமித்ராவும் டைனிங் மேசையில் அமர்ந்து மதிய உணவை பகிர்ந்து கொண்டிருந்தனர்—மேசையில் ஒரு சிறு தட்டில் சாதம், ஒரு கிண்ணத்தில் ரசம், மற்றும் ஒரு பக்கத்தில் வறுத்த பரங்கிக்காய் பொரியல் அடுக்கப்பட்டிருந்தது. சூரிய ஒளி ஜன்னல் வழியாக உள்ளே நுழைந்து, மேசையை ஒரு மெல்லிய பளபளப்புடன் ஒளிரச் செய்தது—அவர்களுக்கு இடையே ஒரு சிறு சிரிப்பும் நட்பும் மலர்ந்திருந்தது. அவர்கள் நெருக்கமாகி, சிறு சிறு பெரியவர்களுக்கான கிண்டல்களை பரிமாறிக் கொள்ள ஆரம்பித்திருந்தனர்—சுமித்ரா ஒரு குறும்பு புன்னகையுடன், "மேடம், உங்களுக்கு இவ்வளவு அழகு இருக்கும்போது, ஆம்பளைங்களுக்கு என்ன பண்றது?" என்று கேட்டு, ஒரு சிறு சிரிப்பை உதிர்த்தாள். வனிதா சிரித்து, "அக்கா, நிறுத்து, என்னை கிண்டல் பண்ணாத," என்று பதிலளித்து, ஒரு கரண்டி ரசத்தை எடுத்து வாயில் வைத்தாள்—அவள் உதடுகள் சற்று சிவந்து, அவள் கண்களில் ஒரு விளையாட்டுத்தனம் தோன்றியது.
அப்போது, மணி உள்ளே நுழைந்தான்—அவன் கைகளில் வனிதா கேட்ட சில டாக்குமென்ட்ஸ் இருந்தன, அவன் ஒரு பழைய பச்சை சட்டையில், சற்று வியர்வையால் நனைந்து, ஒரு சிறு தயக்கத்துடன் நின்றான். "மேடம், லன்ச் டைம்ல டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டேன், சாரி," என்று அவன் மெதுவாக கூறினான்—அவன் குரலில் ஒரு பணிவு தெரிந்தது. வனிதா ஒரு சிறு புன்னகையுடன், "பரவாயில்லை, மணி. ஃபைல்ஸை மேஜையில வை," என்று கூறி, தன் கையை மேசையை நோக்கி சுட்டினாள்—அவள் புடவை சற்று நழுவி, அவள் இடுப்பு மெல்ல வெளிப்பட்டது, அவள் தோல் ஒரு மெல்லிய பளபளப்புடன் தோன்றியது. மணி ஃபைல்ஸை ஆபீஸ் மேசையில் வைத்து, வெளியேறும் போது, அவன் கண்கள் ஒரு கணம் அவள் இடுப்பை நோக்கி திருட்டுத்தனமாக நகர்ந்தன—அவன் பார்வையில் ஒரு சிறு ஆர்வம் தோன்றி மறைந்தது, பின்னர் அவன் வேகமாக தலையை திருப்பி, கதவை நோக்கி நடந்தான். கதவு மூடியவுடன், சுமித்ரா ஒரு குறும்பு சிரிப்புடன், "மேடம், மணி உங்க இடுப்பை பார்த்தான், பார்த்தீங்களா?" என்று கேட்டு, ஒரு சிறு கிண்டலை உதிர்த்தாள்.
வனிதா சிரித்து, "அக்கா, அது சகஜம். பல ஆம்பளைங்க அப்படித்தான் பார்ப்பாங்க. நான் அதை சீரியஸா எடுத்துக்க மாட்டேன்," என்று சாதாரணமாக கூறினாள்—அவள் குரலில் ஒரு சிறு புன்னகையும் அலட்சியமும் தெரிந்தது. சுமித்ரா ஒரு சிறு இடைவெளி விட்டு, "ஆனா மணி நல்லவன், மேடம். எங்க ஏரியால யார்கிட்டயும் தப்பா நடந்துக்க மாட்டான். ஆனா அவன் ஸ்ரீ ராமன் இல்ல—பொம்பளைகள் மேல ஆசைப்படாம இருக்க மாட்டான், குறிப்பா அவனுக்கு சான்ஸ் கிடைக்கறவங்களை தவிர்க்க மாட்டான். கல்யாணம் ஆன பின்னாடி கூட எங்க ஏரியால சில பொம்பளைங்களோட அஃபெய்ர் இருந்துச்சு. ஆனா அதை தவிர, அவன் நல்ல புருஷன், குழந்தைகளை நல்லா பார்த்துக்கறவன்," என்று விளக்கினாள்—அவள் குரலில் ஒரு சிறு நகைச்சுவையும் உண்மையும் கலந்திருந்தது. "உங்க விஷயத்துல மட்டும் அவன் கொஞ்சம் தடுமாறறான்—உங்க அழகை எந்த ஆம்பளைக்கு தான் தவிர்க்க முடியும்?" என்று அவள் சிரித்து முடித்தாள். வனிதா ஒரு சிறு வெட்கத்துடன், "அக்கா, போதும், என்னை புகழாத," என்று கூறி, தன் கைகளால் முகத்தை மறைத்து, ஒரு சிறு சிரிப்பை உதிர்த்தாள்—அவள் கன்னங்கள் சற்று சிவந்து, அவள் மனதில் ஒரு சிறு கிளர்ச்சி தோன்றியது.
அவர்கள் சாப்பிட்டு முடித்து, வேலைக்கு திரும்பினர்—வனிதா ஆபீஸ் மேசையில் அமர்ந்து, கோப்புகளை படித்து, மணியிடம் அடுத்த நாள் தேவையானவற்றை கூறி, வீட்டிற்கு புறப்பட்டாள். வீட்டில், மைதிலி குழந்தைகளுடன் பிஸியாக இருக்க, வனிதா தன் வீட்டு வேலைகளை முடித்து—துணிகளை மடித்து, குழந்தைகளுக்கு பாடம் சொல்லி—படுக்கையறைக்கு சென்றாள். வினித் ஏற்கனவே படுக்கையில் தூங்கி கொண்டிருந்தான்—அவன் மூச்சு ஒரு சீரான தாளத்தில் ஒலித்து, அறையை ஒரு அமைதியில் ஆழ்த்தியிருந்தது. வனிதா அவன் அருகில் படுத்து, மெத்தையின் மென்மையான விரிப்பை மேலே இழுத்து, சுமித்ராவின் கருத்துகளை பற்றி நினைத்தாள்—மணியின் மென்மையான நடத்தை, ஆனால் அவன் அவளை பார்க்கும் திருட்டுத்தனமான பார்வைகள், அவன் எல்லையை தாண்டாத ஆர்வம், மற்றும் சில சமயங்களில் அவன் பார்வை பிடிபடும் போது தோன்றும் சிறு தயக்கம் அவள் மனதில் தோன்றின. அவள் அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை—அவன் பார்வைகள் ஒரு வரம்புக்குள் இருந்தன, அவள் அலுவலகத்தில் பல ஆண்களிடம் பார்த்த அதே ஆர்வம் தான் இதுவும் என்று நினைத்தாள். "எல்லா ஆம்பளைங்களும் ஒரே மாதிரி தான்," என்று அவள் மனதிற்குள் சிரித்து, ஒரு சிறு புன்னகையுடன் தன் கண்களை மூடினாள்—அவள் அதை சீரியஸாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை, அவள் மூச்சு சீராகி, அவள் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்.

[thirddemodreamer]

A Day of Teasing and Subtle Tensions

அடுத்த நாள் காலை, வனிதா குவாட்டர்ஸை அடைந்தாள்—கேப் வீட்டின் முன் நின்றவுடன், அவள் வெளியே இறங்கி, தன் இளநீல புடவையை சரி செய்து, கதவை நோக்கி நடந்தாள். வாசலில் மணி மட்டும் தனியாக நின்றிருந்தான்—அவன் ஒரு பழைய சிவப்பு சட்டையில், சற்று கலங்கிய முகத்துடன், ஒரு சிறு பையை தோளில் மாட்டியிருந்தான். "சுமித்ரா எங்க, மணி?" என்று வனிதா ஒரு சிறு ஆர்வத்துடன் கேட்டாள்—அவள் குரலில் ஒரு சாதாரண தொனி தெரிந்தது. மணி ஒரு சிறு தயக்கத்துடன், "மேடம், அவங்க பையனுக்கு ஜூரம். ஹாஸ்பிடலுக்கு போயிருக்காங்க," என்று பதிலளித்தான்—அவன் கண்கள் ஒரு கணம் தரையை பார்த்து, பின் அவளை சந்தித்தன. "ஓ, சரி," என்று வனிதா தலையசைத்து, உள்ளே நுழைந்தாள்—மணி அவள் பின்னால் கதவை திறந்து, அவளை உள்ளே அனுமதித்தான். இன்று அவர்கள் தனியாக இருந்ததால், மணியிடம் ஒரு சிறு பதற்றம் தெரிந்தது—அவன் அவளுக்கு அருகில் நடக்கும் போது, அவன் கைகள் சற்று நடுங்கி, அவன் மூச்சு ஒரு மெல்லிய அமைதியின்மையுடன் ஒலித்தது.
வனிதா ஆபீஸ் மேசையை நோக்கி சென்று, தன் பையை வைத்து, நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்—மணி சமையலறைக்கு சென்று, அவள் கேட்காமலேயே ஒரு கோப்பை டீயை தயார் செய்து கொண்டு வந்தான். "மேடம், டீ," என்று அவன் மெதுவாக கூறி, மேசையில் வைத்தான்—அவன் குரலில் ஒரு சிறு பணிவும் முயற்சியும் தெரிந்தது. "ஓ, தேங்க்ஸ், மணி," என்று வனிதா சிரித்து, டீயை எடுத்து மெதுவாக உறிஞ்சினாள்—டீயின் சூடு அவள் உதடுகளை தொட்டு, அவளுக்கு ஒரு சிறு ஆறுதலை அளித்தது. சுமித்ரா இல்லாததால், மணி அன்று முழு நேரமும் வீட்டில் இருந்தான்—ஆனால் அவன் அதிகம் பேசவில்லை, ஒரு சிறு தூரத்தில் டைனிங் மேசையில் அமர்ந்து, தன் போனில் ஏதோ விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். வனிதா கேட்ட டாக்குமென்ட்ஸை அவன் எடுத்து வந்து கொடுத்தான்—அவள் "இந்த ஃபைலையும் எடுத்துட்டு வா," என்று கூற, அவன் "சரி, மேடம்," என்று வேகமாக சென்று திரும்பினான். ஆனால் இன்று, சுமித்ரா இல்லாததால், அவன் அவளை பார்க்கும் போது சற்று தைரியமாக இருந்தான்—அவன் கண்கள் அவள் உடலை ரகசியமாக ஆராய்ந்தன, அவள் புடவை அவள் இடுப்பை மறைத்திருந்தாலும், அவன் பார்வை ஒரு மெல்லிய ஆர்வத்துடன் அவள் வளைவுகளை தொட்டது. ஆனால் அவள் சரியாக உடுத்தியிருந்ததால், அவன் பார்வை அதிக தீவிரமாக இல்லை.
மதியம், வனிதா ஏதும் கேட்காமலேயே, மணி லன்ச் எடுத்து வந்தான்—ஒரு சிறு பையில் சாதம் மற்றும் கறியுடன் மேசையில் வைத்து, "மேடம், சாப்பிடுங்க," என்று கூறினான். வனிதா ஒரு சிறு புன்னகையுடன், "தேங்க்ஸ், மணி," என்று பதிலளித்தாள்—அவள் மனதில், "இவன் என்னை இம்ப்ரஸ் பண்ண பாக்கறான்," என்று ஒரு சிறு எண்ணம் தோன்றியது, ஆனால் அவள் அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை; ஆண்கள் அவளிடம் இப்படி நடப்பது அவளுக்கு புதிதல்ல. அவள் தனியாக சாப்பிட்டு, வேலையை தொடர்ந்தாள்—நாள் சீராக சென்றது. மாலையில், வனிதா வெளியேற தயாரானாள்—அவள் குளியலறைக்கு சென்று, முகத்தை குளிர்ந்த நீரால் கழுவி, ஒரு சிறு ஆறுதலை உணர்ந்தாள். கண்ணாடியில் தன் முகத்தை பார்த்து, புடவையை சரி செய்யும் போது, அவள் புடவை சற்று கீழே இறங்கி, அவள் தொப்புளுக்கு சற்று மேலே இருப்பதை கவனித்தாள்—அவள் மனதில் சுமித்ரா மணியை பற்றி கூறிய விஷயங்கள் நினைவுக்கு வந்தன, அவனது நல்ல தன்மையும், சில சமயங்களில் அவன் ஆர்வமும். ஒரு சிறு குறும்பு எண்ணம் அவளுக்கு தோன்றியது—"இவனை கொஞ்சம் டீஸ் பண்ணி பார்க்கலாமா?" என்று அவள் மனதிற்குள் சிரித்தாள்.
அவள் புடவையை மெதுவாக கீழே இறக்கினாள்—அவள் தொப்புள் இப்போது முழுமையாக வெளிப்பட்டது, ஒரு சிறு வட்ட வடிவத்தில், அவள் மென்மையான வயிற்றுக்கு மத்தியில் ஒரு பள்ளமாக தோன்றியது; அவள் பக்கவாட்டு இடுப்பு சற்று தெரிந்து, அவள் தோலின் பளபளப்பு ஒரு மெல்லிய கவர்ச்சியை உருவாக்கியது. அவள் மேசைக்கு சென்று, ஒரு ஃபைலை எடுத்து நின்று பார்த்தபடி, "மணி, இங்க வா," என்று அழைத்தாள்—அவள் குரலில் ஒரு சாதாரண தொனி இருந்தாலும், அவள் மனதில் ஒரு சிறு குறும்பு தோன்றியது. மணி, டைனிங் மேசையில் இருந்து எழுந்து, அவள் பக்கத்தில் வந்து நின்றான்—அவன் கண்கள் முதலில் அவள் முகத்தை பார்த்து, பின் மெதுவாக கீழே நகர்ந்தன. அவள் இடுப்பையும் தொப்புளையும் பார்த்தவுடன், அவன் முகம் அதிர்ச்சியில் உறைந்தது—அவன் கண்கள் விரிந்து, அவன் கன்னங்கள் சற்று சிவந்து, அவன் உடல் ஒரு சிறு வெப்பத்தில் துடித்தது. அவள் தொப்புள் ஒரு மெல்லிய பள்ளமாக, சூரிய ஒளியில் பளபளத்து, அவள் வயிற்றின் மென்மையான தோலுக்கு மத்தியில் ஒரு அழகிய மையப்புள்ளியாக தோன்றியது—அவன் அதை பார்த்து, ஒரு கணம் தன் எண்ணங்களில் மூழ்கினான்; இது அவன் நீண்ட நாளாக ரகசியமாக பார்க்க விரும்பிய ஒரு அரிய காட்சி.
வனிதா, பக்கவாட்டு கண்ணாடியில் அவனை ரகசியமாக பார்த்து, ஒரு குறும்பு புன்னகையை மறைத்தாள்—அவன் பதற்றத்தை அவள் உணர்ந்து, அதை மேலும் அதிகரிக்க முடிவு செய்தாள். அவள் "ஓ, இந்த பேப்பர் கீழ விழுந்துடுச்சு," என்று கூறி, பக்கவாட்டில் சரிந்து, கீழே விழுந்த ஒரு காகிதத்தை எடுக்க முயன்றாள்—அவள் இடுப்பு மேலும் வெளிப்பட்டு, அவள் தொப்புள் முழுமையாக தெரிய, மணி ஒரு கணம் சொர்க்கத்தில் இருப்பது போல உணர்ந்தான். ஆனால் வனிதா வேண்டுமென்றே காகிதத்தை எடுக்காமல், மெதுவாக எழுந்து, மணியை பார்த்தாள்—அவன் முகத்தில் ஒரு அதிர்ச்சியும் பதற்றமும் தெரிந்தது. "அவன் இப்போ கொஞ்சம் ஓவரா ஆயிட்டேன் போல," என்று அவள் மனதிற்குள் நினைத்து, புடவையை சாதாரணமாக சரி செய்து, "மணி, இந்த ஃபைலை எடுத்துட்டு போ. நாளைக்கு இதை எடுத்துட்டு வா," என்று ஒரு ஃபைலை கொடுத்து, சாதாரணமாக கூறினாள். மணி "சரி, மேடம்," என்று முனகி, அவள் பின்னால் நடந்தான்—அவன் மனம் இன்னும் அதிர்ச்சியிலும் பதற்றத்திலும் இருந்தது. வனிதா முதலில் வெளியேறினாள், ஒரு குறும்பு புன்னகையுடன்; மணி அவளை பின்தொடர்ந்தான், அவன் முகத்தில் ஒரு சிறு குழப்பம் தெரிந்தது.
வீட்டிற்கு திரும்பியவுடன், வனிதா அன்றைய நிகழ்வை நினைத்து, ஒரு சிறு சிரிப்பை மறைத்தாள்—மணியின் முகத்தில் தோன்றிய அதிர்ச்சி, அவன் சிவந்த கன்னங்கள், அவன் பதற்றமான பார்வை அவள் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் தோன்றின. "அவன் அப்பாவித்தனத்தை கொஞ்சம் டீஸ் பண்ணினது சுவாரசியமா இருந்துச்சு," என்று அவள் மனதிற்குள் சிரித்தாள்—அவள் அதை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை, ஒரு சிறு விளையாட்டாகவே பார்த்தாள். அவள் வீட்டு வேலைகளை முடித்து—குழந்தைகளுக்கு பாடம் சொல்லி, மைதிலியுடன் சிறிது பேசி—படுக்கையறைக்கு சென்றாள். வினித் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்—அவள் அவன் அருகில் படுத்து, அந்த நாளின் நகைச்சுவையை நினைத்து, ஒரு சிறு புன்னகையுடன் கண்களை மூடினாள். அவள் மூச்சு சீராகி, அவள் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்—அறையின் மெல்லிய அமைதி அவளை சூழ்ந்து, அவள் மனதில் ஒரு சிறு இலேசான உணர்வு தோன்றியது.

[thirddemodreamer]

A Game Gone Too Far

அடுத்த நாள் காலை, வனிதா மெதுவாக எழுந்தாள்—சூரிய ஒளி திரைச்சீலைகளை ஊடுருவி, அவள் முகத்தில் பட்டு, அவளை ஒரு சிறு புன்னகையுடன் எழுப்பியது. அவள் படுக்கையை விட்டு எழுந்து, தன் வழக்கமான பணிகளை தொடங்கினாள்—மனதில் அன்று முடிக்க வேண்டிய வேலைகளை பட்டியலிட்டு, ஒரு சிறு உற்சாகத்துடன் நகர்ந்தாள். குளியலறைக்கு சென்று, சூடான நீரை வாளியில் நிரப்பி, தன் நைட்டியை கழற்றி, ஒரு பருத்தி துண்டை உடலில் சுற்றிக் கொண்டு வெளியே வந்தாள்—நீர் அவள் தோலில் ஒரு சிறு பளபளப்பை ஏற்படுத்தி, அவள் முடியை சற்று ஈரமாக்கியிருந்தது. சுமித்ராவை பற்றி நினைத்தவாறு, அவள் தன் உள்ளாடைகளை எடுத்து அணிய ஆரம்பித்தாள்—ஒரு கருப்பு பிராவை முலைகளுக்கு மேல் பொருத்தி, பட்டைகளை சரி செய்து, ஒரு பச்சை பெட்டிகோட்டை இடுப்பில் கட்டினாள். அவள் மொபைலை எடுத்து, சுமித்ராவுக்கு அழைத்தாள்—"அக்கா, உன் பையன் எப்படி இருக்கான்?" என்று கேட்டாள். சுமித்ரா ஒரு சோர்ந்த குரலில், "நல்லா இருக்கான், மேடம், ஆனா இன்னிக்கு மறுபடி ஹாஸ்பிடலுக்கு கூட்டிட்டு போகணும். இன்னிக்கு வர முடியாது," என்று பதிலளித்தாள். "பரவாயில்லை, அக்கா, நீ அவனை பார்த்துக்கோ. நான் மணியோட மேனேஜ் பண்ணிக்கறேன்," என்று வனிதா ஆறுதலாக கூறி, அழைப்பை முடித்தாள்.
"மணி" என்ற பெயர் அவள் மனதில் ஒரு குறும்பு எண்ணத்தை தூண்டியது—அவள் கருப்பு பிளவுஸை அணிந்து, புடவை தேர்ந்தெடுக்கும் போது, ஒரு சிறு சிரிப்புடன் ஒரு மெல்லிய கருப்பு புடவையை எடுத்தாள். இதை அவள் ஆபீஸுக்கு அணிந்து சென்றதில்லை—அதன் சிறு வெளிப்படைத்தன்மை அவள் உடலை சற்று வெளிப்படுத்தும் என்பது அவளுக்கு தெரியும், குறிப்பாக அவள் வயிறு மற்றும் தொப்புளை மணிக்கு ஒரு நல்ல காட்சியாக அளிக்கும். "இன்னிக்கு அவனை முழுசா டென்ஸ் ஆக்கி பார்க்கலாம்," என்று அவள் மனதிற்குள் சிரித்து, ஒரு சிறு கிளர்ச்சியுடன் புடவையை அணிந்தாள்—ஆனால் முதலில் அதை தொப்புளுக்கு மேலே ஒழுங்காக சரி செய்து, பிளவுஸுக்கும் இடுப்புக்கும் இடையே ஒரு சிறு இடைவெளியை மட்டும் விட்டாள். "கேப்ல இரங்கும் போது கீழே இறக்கிக்கலாம்," என்று அவள் திட்டமிட்டு, ஒரு சிறு புன்னகையுடன் தயாரானாள். வீட்டில் மைதிலி தயார் செய்த இட்லியை சாப்பிட்டு, "அம்மா, நான் கிளம்பறேன்," என்று கூறி, கேப்பில் ஏறினாள்—காரில் செல்லும் போது, மணியின் வரவிருக்கும் எதிர்வினையை நினைத்து, அவள் மனதிற்குள் சிரித்தாள்.
குவாட்டர்ஸை அடைந்தவுடன், வனிதா கேப்பில் இருந்து இறங்கினாள்—அவள் மெதுவாக புடவையை தொப்புளுக்கு சரியாக இறக்கி, சாதாரணமாக நடந்தாள். மணி வாசலில் நின்றிருந்தான்—இன்று அவன் ஒரு சுத்தமான நீல சட்டையும் கருப்பு பேன்ட்டும் அணிந்து, ஒரு புன்னகையுடன் அவளை வரவேற்றான்; அவன் புன்னகை சுமித்ராவின் இல்லாமையை அவனும் அறிந்து, அவளுடன் தனியாக இருக்க ஆர்வமாக இருப்பதை வெளிப்படுத்தியது. "மேடம், வாங்க," என்று அவன் கூறி, அவள் பின்னால் நடந்தான்—அவன் கண்கள் அவள் தோள்களில் சுருண்டு விழுந்த முடியில் இருந்து மெதுவாக கீழே நகர்ந்தன, அவள் இடுப்பையும் தொப்புளையும் பார்த்தவுடன், அவன் முகம் அதிர்ச்சியில் உறைந்தது. அவன் பேச்சு தடுமாறியது—"மேடம்... உள்ள... வாங்க," என்று அவன் முனக, வனிதா மனதிற்குள் சிரித்து, "சரி, மணி," என்று சாதாரணமாக பதிலளித்தாள். அவள் ஆபீஸ் மேசைக்கு சென்று, நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்—அவள் அமரும் போது, மெல்லிய கருப்பு புடவை அவள் வெள்ளை தோலை வெளிப்படுத்தி, அவள் அரை தொப்புள் தெளிவாக தெரிந்தது; மணி ஒரு கணம் அதை பார்த்து, தன் மூச்சை இழுத்தான்.
"மணி, இந்த டாக்குமென்ட்ஸ் எடுத்துட்டு வா," என்று வனிதா கேட்டாள்—அவன் "சரி, மேடம்," என்று முனகி, வெளியே செல்லும் போது, அவள் "டீ எங்க?" என்று கேட்க, அவன் ஒரு கணம் தன் எண்ணங்களில் இருந்து விடுபட்டு, "சாரி, மேடம், இப்போ போடறேன்," என்று தடுமாறி, சமையலறைக்கு ஓடினான். வனிதா ஒரு சிறு புன்னகையை உதடுகளில் தவழ விட்டு, வேலையை தொடங்கினாள். மணி டீயுடன் திரும்பி, மேசை மூலையில் வைத்து, "மேடம், வேகமா வந்துடறேன்," என்று கூறி, அவள் பக்கவாட்டு இடுப்பை ஒரு நல்ல பார்வையுடன் பார்த்து வெளியேறினான்—வனிதா வேலையில் மூழ்கி, அதை கவனிக்கவில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து, மணி டாக்குமென்ட்ஸுடன் திரும்பி, "மேடம், ஜிஎம் சார் சொன்ன பேப்பர்ஸ்?" என்று கேட்டான். "கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு, முடிச்சுடறேன்," என்று வனிதா பதிலளித்தாள்—மணி தன் அதிர்ஷ்டத்தை நினைத்து, அவள் பக்கத்தில் நின்றான், அவன் கண்கள் அவளை மேலிருந்து கீழே ஆராய்ந்தன: அவள் நெற்றியில் இருந்து தொடங்கி, அவள் பெரிய கண்கள், மென்மையான கன்னங்கள், சிறு மூக்கு, சிவந்த உதடுகள், கூர்மையான கன்னம், நீண்ட கழுத்து, புடவையால் மறைக்கப்பட்ட முலைகள், மடிந்த இடுப்பு—அவன் கண்கள் அவள் வெளிப்பட்ட இடுப்பில் நிலைகுத்தி, அவன் உடல் சூடாகி, பின்னர் அவள் தொடைகளின் பக்கவாட்டு வளைவு, நக polish பூசப்பட்ட கால் விரல்கள், மீண்டும் அவள் முகத்திற்கு திரும்பி, அவள் பார்க்கிறாளா என்று சோதித்தான். வனிதா பேப்பரை முடித்து, அவனை திரும்பி பார்த்து கொடுக்கும் போது, அவன் தடுமாறி அதை வாங்கினான்—அவன் அதிர்ச்சியை பார்த்து, "இது போதும், இனி விளையாட்டை நிறுத்தணும்," என்று அவள் முடிவு செய்து, புடவையை முழுமையாக மறைத்து, வீட்டில் இருந்து கிளம்பிய போது அணிந்திருந்தபடி சரி செய்தாள்.
மணி வழக்கத்தை விட வேகமாக திரும்பினான், மேலும் பார்வைக்கு நம்பிக்கையுடன்—ஆனால் அவள் இடுப்பு மறைந்திருப்பதை பார்த்து ஏமாற்றமடைந்தான். மதியம், அவன் உணவு எடுத்து வந்து, "மேடம், சாப்பிடுங்க," என்று கூறினான்—வனிதா "தனியா சாப்பிட மாட்டேன், வா, உட்கார்," என்று அழைத்தாள். மணி ஒரு சிறு தயக்கத்துடன் உட்கார்ந்து, அவர்கள் சாப்பிடும் போது, "உன் ஃபேமிலி பத்தி சொல்லு," என்று வனிதா கேட்டாள்—அவன் தன் மனைவி மற்றும் மகளை பற்றி அன்புடன் பேசினான், "என் பொண்ணு டாக்டர் ஆகணும்னு ஆசை, மேடம்," என்று கனவுகளை பகிர்ந்தான். அவனது நல்ல குணங்களை அறிந்து, "இவனை டீஸ் பண்ணறதை நிறுத்தணும்," என்று வனிதா முடிவு செய்து, அவன் ஈர்ப்பை ஒரு சாதாரண ஆண்மையாக ஏற்றுக் கொண்டாள். மதியம் 4 மணியளவில், மணி டீயுடன் வந்து, "மேடம், டீ, ரொம்ப வேலை பண்ணிட்டீங்க," என்று கூறினான்—வனிதா கம்ப்யூட்டரில் தட்டச்சு செய்து, கைகளில் வலியுடன், "ஆ..." என்று முனகி, இரு கைகளையும் நீட்டி சோம்பல் முறித்தாள். அவள் வலது முலை புடவையில் இருந்து முழுமையாக வெளிப்பட்டு, பிளவுஸில் தெளிவாக தெரிந்தது—மணி அதை அருகில் பார்த்து, உடல் சூடாகி, ஒரு உயர் பதற்றத்தில் உறைந்தான்.
டீயை குடித்து, "தேங்க்ஸ், மணி," என்று வனிதா தொடர்ந்தாள்—5 மணியளவில், அவள் குளியலறைக்கு சென்று, முகத்தை கழுவி, சோர்வுடன் திரும்பினாள்; அவசரத்தில் புடவை சற்று கீழே இறங்கியிருப்பதை மறந்தாள். மேஜையருகில் நின்று "மணி, இங்க வா," என்று அழைத்து, பேப்பர்களை பார்த்தாள்—மணி, ஏற்கனவே உயர் பதற்றத்தில், அவள் வெளிப்பட்ட இடுப்பை பார்த்து, தன் பயத்தையும் மரியாதையையும் மறந்து, ஒரு தூய காமத்துடன் நெருங்கினான். அவன் வேண்டுமென்றே ஒரு காகிதத்தை கீழே தவற விட்டு, குனிந்து எடுக்கும் போது, அவள் இடுப்பையும் தொப்புளையும் அருகில் பார்த்தான்—அவள் தொப்புள் ஒரு மெல்லிய பள்ளமாக, அவள் வெள்ளை தோலுக்கு மத்தியில் பளபளத்து, அவனை மயக்கியது. அவன் பதற்றமாக எழுந்து, அவசரத்தில் அவள் இடுப்பை தன் கையால் தொட்டான்—வனிதா, பேப்பரை படித்து முடித்து திரும்பும் போது, அவன் தொடுதலால் அதிர்ந்து, "என்ன?" என்று உணர்ந்தாள். இருவரும் ஒரு கணம் அதிர்ச்சியில் பின்வாங்கினர்—மணி "சாரி, மேடம், பேப்பர் எடுக்க குனிஞ்சேன்... எழும்போது தவறி..." என்று தடுமாறி, பயத்துடன் மன்னிப்பு கேட்டான்; அவன் முகம் பயத்திலும் பதற்றத்திலும் சிவந்தது. வனிதா, சூழ்நிலையை புரிந்து, "சரி, இந்த டாக்குமென்ட்ஸை எடுத்துட்டு, நாளைக்கு இதை கொண்டு வா," என்று கூறி, வேகமாக வெளியேறினாள்—மணியை காத்திருக்க விடாமல் கேப்பை நோக்கி நடந்தாள்.
காரில், அவள் மனம் மணியின் கை அவள் இடுப்பை தொட்டதை நினைத்து குழம்பியது—அவள் உடல் ஒரு சிறு நடுக்கத்துடன், அவள் மனதில் ஒரு பதற்றம் தோன்றியது. வீட்டை அடைந்தவுடன், மைதிலி "வினித் பசங்களை கடைக்கு கூட்டிட்டு போயிருக்கான். நாளை பசங்களுக்கு லீவு, மளிகை சாமான் வாங்கறான். ஏதாவது வேணுமா?" என்று கேட்டாள். "இல்ல, அம்மா, நான் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுக்கறேன்," என்று வனிதா கூறி, படுக்கையறைக்கு சென்றாள்—ஒரு இரண்டு துண்டு நைட்டியை அணிந்து, படுக்கையில் மல்லாந்து படுத்தாள். அவள் மனம் அன்றைய நிகழ்வை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்தது—அவள் மணியை டீஸ் செய்தது, அவனது பயமும் மரியாதையும் தாண்டி தொடுதலாக மாறியது, எல்லாம் அவள் குறும்பு மற்றும் கவனக்குறைவால் நடந்தது. "நான் ஏன் இப்படி செஞ்சேன்? இது மலிவா தெரியுது. இதுக்கு முன்னாடி இப்படி நடந்துக்கவே இல்ல," என்று அவள் தன்னை திட்டி, "மணியை இனி தூரமா வச்சுக்கணும்," என்று முடிவு செய்தாள்—அவள் பெருமையையும் மரியாதையையும் பாதுகாக்க வேண்டும் என்று உறுதியெடுத்தாள். அவள் எழுந்து, மைதிலியுடன் சமையலறையில் உதவி செய்தாள்—பின்னர் வினித் மற்றும் குழந்தைகள் வெளியே சாப்பிட்டு, சோர்வுடன் திரும்பினர். வழக்கமான பணிகளை முடித்து, வனிதா படுக்கையில் படுத்தாள்—அவள் முடிவு உறுதியாக, அவள் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்.

[thirddemodreamer]

A Return to Professionalism

அடுத்த நாள் காலை, வனிதா மெதுவாக எழுந்தாள்—ஜன்னல் வழியாக காலை ஒளி அவள் முகத்தில் பட்டு, அவளுக்கு ஒரு சிறு அமைதியை அளித்தது. அவள் படுக்கையை விட்டு எழுந்து, ஆபீஸுக்கு தயாராக ஆரம்பித்தாள்—குளித்து முடித்து, ஒரு பருத்தி துண்டை உடலில் சுற்றி, படுக்கையறையில் நின்றாள். புடவை தேர்ந்தெடுக்கும் போது, அவள் மனம் நேற்றைய நிகழ்வை நினைத்து, ஒரு சிறு எச்சரிக்கையுடன் தடுமாறியது—இன்று அவள் ஒரு தொழில்முறை தோற்றத்தை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தாள். அவள் ஒரு கருப்பு பிராவை அணிந்து, ஒரு பச்சை பெட்டிகோட்டை இடுப்பில் கட்டி, ஒரு கரும் பச்சை நிற பருத்தி புடவையை எடுத்தாள்—இது ஒரு தடிமனான துணி, வெளிப்படையாக இல்லாதது, ஆபீஸுக்கு ஏற்றது. அவள் புடவையை தொப்புளுக்கு மேலே ஒழுங்காக சரி செய்து, இடுப்பை முழுமையாக மறைத்து, ஒரு கருப்பு பிளவுஸுடன் பொருத்தினாள்—புடவை அவள் உடலை மென்மையாக சுற்றி, ஒரு கம்பீரமான தோற்றத்தை அளித்தது. அவள் முடியை ஒரு சிறு முடிச்சாக கட்டி, ஒரு மெல்லிய வாசனை திரவியத்தை தெளித்து, "இன்னிக்கு எல்லாம் ப்ரொஃபெஷனலா இருக்கணும்," என்று மனதிற்குள் முனகி, கேப்பில் ஏறினாள்.
குவாட்டர்ஸை அடைந்தவுடன், சுமித்ராவும் மணியும் வாசலில் காத்திருந்தனர்—சுமித்ரா ஒரு சிவப்பு புடவையில், ஒரு சிறு கூடையுடன் நின்றிருந்தாள்; மணி ஒரு சாம்பல் சட்டையில், ஒரு சிறு பையுடன், சற்று கலங்கிய முகத்துடன் தோன்றினான். வனிதா இறங்கி, "வாங்க, அக்கா," என்று சுமித்ராவை புன்னகையுடன் வாழ்த்தி, மணியை ஒரு சிறு தலையசைப்புடன் தவிர்த்தாள்—"மணி," என்று மட்டும் கூறி, அவனை நேரடியாக பார்க்காமல் உள்ளே நடந்தாள். மணியின் முகத்தில் ஒரு சிறு ஏமாற்றம் தோன்றியது—அவன் அவளை பார்த்து, "மேடம், வாங்க," என்று முனகினாலும், அவள் தவிர்ப்பை உணர்ந்து, அவன் தலை கவிழ்ந்தது. வனிதா சுமித்ராவுடன் நடந்து, நுழைவாயிலில் நின்று, "மணி, ஃபைல்ஸ் கொடு," என்று தொழில்முறையாக கேட்டு, அவன் கொடுத்தவற்றை வாங்கி, "ஆபீஸ்ல இருந்து இந்த டாக்குமென்ட்ஸை எடுத்துட்டு வா," என்று சாதாரணமாக கூறினாள்—அவள் குரலில் ஒரு உறுதியும் தூரமும் தெரிந்தது. பின்னர், அவள் சுமித்ராவுடன் டைனிங் மேசைக்கு சென்று, சுமித்ரா ஹோட்டலில் இருந்து வாங்கி வந்த பிரேக்ஃபாஸ்டை—பொங்கல் மற்றும் வடை—பகிர்ந்து சாப்பிட ஆரம்பித்தாள்.
சாப்பிடும் போது, சுமித்ரா தன் மகனின் உடல்நிலையை பற்றி பேசினாள்—"மேடம், இப்போ கொஞ்சம் பரவாயில்லை, ஆனா இன்னும் ஜூரம் போகல," என்று கூறினாள். வனிதா ஆறுதலாக, "அக்கா, அவனுக்கு சூடு தண்ணி துடைப்பு கொடு, சின்ன பசங்களுக்கு இஞ்சி டீ கொஞ்சம் குடுத்து பாரு," என்று சில டிப்ஸ் கொடுத்து, ஒரு சிறு புன்னகையை பகிர்ந்தாள்—அவள் மனம் சுமித்ராவுடன் நட்பாக இணைந்தது. மணி திரும்பி வந்தவுடன், வனிதாவின் மேசையில் வெறும் கோப்பையை பார்த்து, அவள் தன்னை தவிர்ப்பதை உணர்ந்தான்—அவன் முகம் சுருங்கி, அவன் மனதில் நேற்றைய தவறு மீண்டும் எழுந்தது. "நான் ஏன் அப்படி நடந்துக்கிட்டேன்? இதுக்கு முன்னாடி இப்படி பண்ணதே இல்லையே," என்று அவன் தன்னை திட்டி, ஒரு சிறு குற்ற உணர்வுடன் நின்றான். வனிதா அவனிடம் சில பேப்பர்களை கொடுத்து, "இதை ஆபீஸ்ல கொடு, மணி. இன்னும் கொஞ்சம் ஸ்டேஷனரி எடுத்துட்டு வா," என்று தொழில்முறையாக கூறினாள்—அவள் பார்வை அவனை தொடாமல், கோப்புகளில் மட்டும் நிலைகுத்தியது.
மணி திரும்பி வந்து, சுமித்ராவிடம் பொருட்களை கொடுத்தான்—சுமித்ரா "மணி, ரெண்டு பேருக்கும் லன்ச் எடுத்துட்டு வா," என்று கூற, மணி "சரி, அக்கா," என்று முனகி, வனிதாவின் புறக்கணிப்பை முழுமையாக உணர்ந்தான். "நான் தப்பு பண்ணிட்டேன், இனி தூரமா இருக்கணும்," என்று அவனும் முடிவு செய்து, ஒரு சிறு வருத்தத்துடன் வெளியேறினான். மதிய உணவின் போது, வனிதாவும் சுமித்ராவும் சிறு சிறு பேச்சுகளில் ஈடுபட்டனர்—சுமித்ரா "மேடம், உங்க பசங்க என்ன பண்ணறாங்க?" என்று கேட்க, வனிதா "அவங்க நல்லா படிக்கறாங்க, அக்கா," என்று சிரித்து பதிலளித்தாள். மணி ஒரு தூரத்தில் நின்று, அவர்களை பார்த்தான்—அவன் கண்களில் ஒரு சிறு வருத்தம் தோன்றியது, ஆனால் அவன் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தான். நாள் வழக்கம்போல சென்றது—மாலையில், வனிதா முடித்த பேப்பர்களை மணியிடம் கொடுத்தாள்—"இதை எடுத்துட்டு போ, மணி," என்று ஒரு புன்னகை இல்லாமல், தொழில்முறையாக கூறி, அவனுக்கு அவர்களுக்கு இடையே இனி அதிகாரப்பூர்வ உறவு மட்டுமே இருக்கும் என்பதை உணர்த்தினாள். பின்னர், அவள் கேப்பை நோக்கி வெளியேறினாள்—காற்று அவள் புடவையை மெல்ல அசைத்து, அவளுக்கு ஒரு சிறு நிம்மதியை அளித்தது.
வீட்டை அடைந்தவுடன், வனிதா ஒரு சிவப்பு இரண்டு துண்டு நைட்டியை அணிந்து, குழந்தைகளுடன் அமர்ந்து பாடம் சொல்லி கொடுத்தாள்—"இந்த சம்ம சரியா பண்ணு," என்று சிறுவனுக்கு விளக்கி, அவர்களை படுக்க அனுப்பினாள். வினித் ஏற்கனவே படுக்கையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்—அவன் மூச்சு ஒரு சீரான தாளத்தில் ஒலித்து, அறையை அமைதியில் ஆழ்த்தியிருந்தது. வனிதா அவன் அருகில் படுத்து, அன்றைய நாளை நினைத்தாள்—மணியின் சோர்ந்த முகம் அவள் மனதில் தோன்றியது; அவள் அவனை வேண்டுமென்றே புண்படுத்த விரும்பவில்லை, ஆனால் இருவருக்கும் நல்லது தூரத்தை பராமரிப்பது மற்றும் தொழில்முறையாக இருப்பது தான் என்று உணர்ந்தாள். "நான் இன்னிக்கு சரியா நடந்துக்கிட்டேன்," என்று அவள் மனதிற்குள் முனகி, ஒரு சிறு திருப்தியுடன் கண்களை மூடினாள்—அவள் மூச்சு சீராகி, அவள் தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தாள்; அறையின் மெல்லிய விளக்கு ஒளி அவளை சூழ்ந்து, அவள் மனதில் ஒரு சிறு அமைதி மலர்ந்தது.

[thirddemodreamer]

... can someone guide me to upload images... 
every time when i post a image my account gets blocked for about 24hrs and nothing gets posted

[thirddemodreamer]

An Unexpected Visitor

அடுத்த நாள் காலை, வனிதா தன் காரில் குவாட்டர்ஸை அடைந்தாள்—அவள் ஒரு மெரூன் பருத்தி புடவையை அணிந்திருந்தாள், தொப்புளுக்கு மேலே ஒழுங்காக சரி செய்யப்பட்டு, இடுப்பை முழுமையாக மறைத்து, ஒரு கருப்பு பிளவுஸுடன் நேர்த்தியாக பொருந்தியது. காரில் இருந்து இறங்கி, அவள் வாசலை நோக்கி நடந்தாள்—அங்கு மணி மட்டும் தனியாக நின்றிருந்தான், ஒரு பழைய நீல சட்டையில், ஒரு சிறு பையை தோளில் மாட்டியிருந்தான். அவள் மணியை பார்த்து, தொழில்முறையாக ஒரு சிறு தலையசைப்புடன் கேட்டாள்:
·       "சுமித்ரா எங்க, மணி?"
மணி ஒரு சிறு தயக்கத்துடன் பதிலளித்தான்:
·       "மேடம், அவங்க மறுபடி ஹாஸ்பிடலுக்கு செக்கப்-க்கு போயிருக்காங்க."
வனிதா "சரி," என்று மனதிற்குள் முனகி, மணியை பின்தொடர்ந்து உள்ளே நுழைந்தாள்—இருவரும் முற்றிலும் தொழில்முறையாக நடந்து கொண்டனர், முந்தைய நாட்களின் பதற்றத்தை மறைத்து, ஒரு அமைதியான வழக்கத்தை தொடர்ந்தனர். வனிதா தன் ஆபீஸ் மேசையில் அமர்ந்து, கோப்புகளை புரட்டி, வேலையை தொடங்கினாள்—மணி தேவையான டாக்குமென்ட்ஸை எடுத்து வந்து, அவள் கேட்கும் பொருட்களை ம silence ஆக வைத்து, தன் இடத்திற்கு திரும்பினான்.
மதியம், மணி லன்ச் எடுத்து வந்து, மேசையில் வைத்தான்:
·       "மேடம், சாப்பிடுங்க," என்று மெதுவாக கூறினான்.
வனிதா ஒரு சிறு புன்னகையுடன் பதிலளித்தாள்:
·       "தேங்க்ஸ், மணி," என்று சொல்லி, தனியாக சாப்பிட்டாள்—இருவரும் முறையாக, தூரத்துடன் இருந்தனர்.
மாலை மூன்று மணியளவில், வனிதா தன் மேசையில் ஆழ்ந்து வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்—கம்ப்யூட்டர் திரையில் எண்கள் மற்றும் கோப்புகள் அவள் கவனத்தை கவர்ந்தன. மணி சமையலறையில், தன் மொபைலில் ஏதோ பார்த்து கொண்டிருந்தான்—அப்போது அவனுக்கு ஆபீஸில் இருந்து ஒரு அழைப்பு வந்தது. அழைப்பை முடித்து, அவன் வனிதாவை அணுகி, தயக்கத்துடன் கூறினான்:
·       "மேடம், ஆபீஸ்ல உங்களுக்கு டாக்குமென்ட்ஸ் கொடுக்க யாரோ விசிட்டர் வந்திருக்காங்க. நான் போய் அவங்களை கூட்டிட்டு வர்றேன்."
வனிதா தலையை உயர்த்தி, ஒரு சிறு ஆர்வத்துடன் பதிலளித்தாள்:
·       "சரி, மணி," என்று கூறினாள்—அவள் மனதில், "யாராக இருக்கும்?" என்று ஒரு சிறு கேள்வி எழுந்தது.
அவள் குளியலறைக்கு சென்று, முகத்தை குளிர்ந்த நீரால் கழுவி, புடவையை சரி செய்து, ஒரு புத்துணர்ச்சியுடன் மேசைக்கு திரும்பினாள்—வேலையை தொடர்ந்து, விசிட்டரை எதிர்பார்த்து காத்திருந்தாள். சுமார் பதினைந்து நிமிடங்கள் கழித்து, மணி அவளுக்கு மொபைல் மூலம் அழைத்து, வீட்டிற்கு வெளியே உள்ள சிறு பால்கனியில் இருந்து பேசினான்:
·       "மேடம், விசிட்டர் இங்க வந்துட்டாங்க. வாங்க," என்று கூறினான்.
வனிதா வெளியே சென்றவள், பால்கனியில் ஒரு டீ டேபிள் மற்றும் இரண்டு நாற்காலிகளுக்கு மத்தியில், கையில் ஃபைலுடன் நிற்கும் அங்கித்தை பார்த்து அதிர்ந்தாள்—அவன் ஒரு வெள்ளை சட்டையும் கருப்பு பேன்ட்டும் அணிந்து, ஒரு சிறு புன்னகையுடன் நின்றிருந்தான். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்து, ஒரே நேரத்தில் வாழ்த்தினர்:
·       "ஹாய்," என்று வனிதா மெதுவாக கூறினாள்.
·       "ஹாய்," என்று அங்கித் பதிலளித்தான்.
வனிதா ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து, ஆர்வத்துடன் கேட்டாள்:
·       "நீ எப்போ வந்த?"
அங்கித் எதிரே அமர்ந்து, பதிலளித்தான்:
·       "ஒரு அரை மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி. இன்னிக்கு ராத்திரி திரும்பறேன்."
மணி அவர்களை பார்த்து, ஒரு சிறு தலையசைப்புடன் கூறினான்:
·       "மேடம், நான் ரெண்டு பேருக்கும் டீ எடுத்துட்டு வர்றேன்," என்று சொல்லி, உள்ளே சென்றான்.
பால்கனியில், டேபிளுக்கு இடையே அமர்ந்து, இருவரும் பேச ஆரம்பித்தனர்—வனிதா அவனை பார்த்து கேட்டாள்:
·       "நீ நல்லா இருக்கியா? ஃபேமிலி எல்லாம் எப்படி இருக்கு?"
அங்கித் சிரித்து பதிலளித்தான்:
·       "நல்லா இருக்கேன், வனிதா. உன் ஃபேமிலி எப்படி?"
அவர்கள் உடல் நலம் மற்றும் குடும்ப விஷயங்களை பகிர்ந்து கொண்டனர்—பின்னர், அங்கித் தன் வருகையின் நோக்கத்தை விளக்கினான்:
·       "நம்ம ட்ரெய்னிங் மற்றும் மீட்டிங்கில் கிடைச்ச ப்ராஜெக்ட்க்கு டாக்குமென்ட்ஸ் கொண்டு வந்திருக்கேன். இதை பர்சனலா வந்து சப்மிட் பண்ணி, அப்ரூவல் வாங்க சொன்னாங்க. நீ தான் அப்ரூவல் ஆபீஷியல்னு தெரிஞ்சு, ரொம்ப சர்ப்ரைஸ் ஆயிட்டேன். சந்தோஷமா இருக்கு."
வனிதா ஒரு சிறு சிரிப்புடன் பதிலளித்தாள்:
·       "நானும் இப்போ தான் இதை கேள்விப்பட்டு சர்ப்ரைஸ் ஆயிட்டேன். எனக்கு இன்னும் என்னென்ன பொறுப்பு கொடுத்திருக்காங்கனு முழுசா தெரியல. இப்போ வர இருக்கற ப்ரமோஷனுக்கு முன்னாடி நிறைய வேலை முடிக்கணும். கொஞ்சம் பிரஷர் இருக்கு."
அங்கித் அவளை உற்சாகப்படுத்தினான்:

[thirddemodreamer]

·       "வாழ்த்துக்கள், வனிதா! நீ இதை ஈஸியா ஹேண்டில் பண்ணிடுவே. இதுக்கு மேல கூட நீ டிசர்வ் பண்ணறே."

வனிதா டாக்குமென்ட்ஸை புரட்டி படிக்க ஆரம்பித்தாள்—மணி இரண்டு கோப்பை டீயுடன் வந்து, மேசையில் வைத்து, உள்ளே திரும்பினான். டாக்குமென்ட்ஸை படிக்கும் போது, வனிதாவுக்கு ஒரு சிறு நிம்மதி தோன்றியது—அவர்கள் வெளியில் பால்கனியில் இருப்பது, மணி அருகில் இருப்பது, அவளுக்கும் அங்கித்துக்கும் பாதுகாப்பாக இருந்தது. அவள் டாக்குமென்ட்ஸை முடித்து, அங்கித்திடம் கூறினாள்:
·       "எல்லாம் சரியா இருக்கு, ஆனா இன்னும் ரெண்டு அப்ரூவல் ரிக்வெஸ்ட் லெட்டர்ஸ் சப்மிட் பண்ணணும்."
அங்கித் ஒரு சிறு தயக்கத்துடன் பதிலளித்தான்:
·       "ஆ, சாரி, மறந்துட்டேன்."
அவர்கள் பேச்சு தொடர்ந்தது—மணி மீண்டும் வந்து, வெறும் கோப்பைகளை எடுத்து, அவர்களிடம் கூறினான்:
·       "மேடம், ஜிஎம் சார்கிட்ட இருந்து கால் வந்துச்சு. ஒரு முக்கியமான ஃபைலை எடுத்துட்டு, பக்கத்து ஆபீஸ்ல சைன் வாங்கணுமாம். நான் அரை மணி நேரத்துல திரும்பி வந்துடறேன். அங்கித் சாரை ஏர்போர்ட்டுக்கு கூட்டிட்டு போறேன்."
அவன் உள்ளே சென்று, மூன்று நிமிடங்களில் திரும்பி வந்து, மீண்டும் கூறினான்:
·       "மேடம், நான் கிளம்பறேன்," என்று சொல்லி, வெளியேறினான்.
அங்கித் அரை மணி நேரம் வனிதாவுடன் தனியாக இருக்கப் போவதை நினைத்து மகிழ்ந்தான்—ஆனால் வனிதாவுக்கு ஒரு சிறு பதற்றம் தோன்றியது; மணியின் பிரசன்னத்தை முன்பு தவிர்க்க நினைத்தவள், இப்போது அதை விரும்பினாள். அவள் ஃபைலை அங்கித்திடம் திருப்பி கொடுத்து, கூறினாள்:
·       "இந்த ரெண்டு லெட்டர்ஸை சேர்த்துடு," என்று சொன்னாள்.
அங்கித் அவளை பார்த்து கேட்டான்:
·       "இங்க பிரின்டரும் சிஸ்டமும் இருக்கா?"
வனிதா ஒரு சிறு தயக்கத்துடன் பதிலளித்தாள்:
·       "ஆமா, உள்ள இருக்கு," என்று கூறினாள்—அவர்கள் உள்ளே தனியாக இருக்க வேண்டியது அவளுக்கு பதற்றத்தை அளித்தது.
உள்ளே நுழைந்தவுடன், அங்கித்தின் கண்கள் அறையை சுற்றி பார்த்தன
              "எப்போ பிளைட்?" என்று வனிதா கேட்டதற்கு,
               "இரவு 8 மணிக்கு," என்று பதிலளித்து,
                —அவன் ஒரு சிறு சிரிப்புடன் கேட்டான்:
·       "ஓ, இங்க உனக்கு பெட்ரூம் கூட கொடுத்திருக்காங்களா, ரெஸ்ட் எடுக்க?" என்று கேட்டான்.
வனிதா சாதாரணமாக பதிலளித்தாள்:
·       "ஆமா," என்று சொல்லி, தன் நாற்காலியில் அமர்ந்து, கம்ப்யூட்டரை ஆன் செய்தாள்.
அங்கித் அவள் இடது பக்கம் அமர்ந்தான்—வனிதா இரண்டு லெட்டர்களை தட்டச்சு செய்ய ஆரம்பித்தாள், மனதில் மணி விரைவில் திரும்ப வேண்டும் என்று நினைத்தவாறு. அவள் தட்டச்சு செய்து முடித்துவிட்டு, பிரிண்ட் அவுட் எடுத்து அங்கித்திடம் கொடுத்தாள். அங்கித் சாதாரண உரையாடலை தொடங்கினான்:
·       "நீ இதே புடவையை நாம முதல் முறை சந்திச்சப்போ போட்டிருந்தே, இல்லையா?" என்று கேட்டு, கையொப்பமிட்ட பேப்பரை மெதுவாக திருப்பி கொடுத்து,
·       "ஆனா இப்போ அன்னிக்கு விட ரொம்ப அழகா இருக்கே," என்று மென்மையாக கூறினான்.
வனிதா பதற்றத்தில் ஒரு சிறு புன்னகையை மட்டும் வெளிப்படுத்தி, லெட்டரை ஃபைலில் வைத்து, மரியாதையாக பதிலளித்தாள்:
·       "எல்லாம் முடிஞ்சு. இங்க உன் வேலை முடிஞ்சு," என்று கூறி, ஃபைலை திருப்பி கொடுத்தாள்.
அங்கித் அவள் பதிலை புரிந்து கொண்டு, பதிலளித்தான்:
·       "நானும் உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்ண விரும்பல, ஆனா வேலை இப்படி ஆகிடுது."
வனிதா ஒரு சிறு புன்னகையுடன் கூறினாள்:
·       "பரவாயில்லை, நான் புரிஞ்சுக்கறேன்."
இருவரும் சிரித்தனர்—வனிதா மீண்டும் தன் வேலைக்காக தட்டச்சு செய்ய ஆரம்பித்தாள். இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்—அங்கித் அருகில் அமர்ந்து, அவள் அழகை மெதுவாக ரசித்தான், அவள் தலையில் இருந்து இடுப்பு வரை அவன் கண்கள் நகர்ந்தன. அவன் பார்வை அவள் இடுப்பில் சற்று நீளமாக நிலைகுத்தியது—வனிதா அவன் பார்வையை உணர்ந்து, சாதாரணமாக புடவையை சரி செய்து, இடுப்பை மறைத்து, தன் கண்களை கம்ப்யூட்டரில் இருந்து விலக்காமல் தொடர்ந்தாள்.
 

[thirddemodreamer]

A Moment of Temptation

வனிதாவின் மேசையில் மொபைல் ஒலித்தது—திரையில் மணி சென்றிருந்த அருகிலுள்ள ஆபீஸின் எண்ணை காட்டியது. அறையில் நிலவிய பதற்றத்தை மாற்றவும், அங்கித்தின் மனதை திசை திருப்பவும், வனிதா ஒரு சிறு தயக்கத்துடன் அவனை பார்த்து கேட்டாள்:
·       "அங்கித், போனை எடுத்து ஸ்பீக்கர்ல வை," என்று கூறினாள்.
அங்கித் ஒரு சிறு அதிர்ச்சியுடன், "ஆ," "யா," என்று முனகி, மொபைலை எடுத்து ஸ்பீக்கரில் வைத்தான்:
மறுமுனையில் மணியின் குரல் ஒலித்தது:
·       "மேடம், நான் மணி பேசறேன். அங்கித் சார் அங்க இருக்காரா?"
வனிதா கண்களால் அங்கித்தை பதிலளிக்க சைகை செய்ய, அவன் பதிலளித்தான்:
·       "ஆமா, மணி, சொல்லு."
மணி தொடர்ந்தான்:
·       "சார், இங்க ஆபீஸ்ல சைன் வாங்க வேண்டிய ஆபீஸர் வெளிய போயிருக்காரு. வழியில ட்ராஃபிக்கில மாட்டிக்கிட்டார். இன்னும் கொஞ்ச நேரம் ஆகும். சார், எனக்காக வெயிட் பண்ண வேண்டாம்."
அங்கித் ஒரு சிறு மரியாதையுடன் பதிலளித்தான்:
·       "சரி, மணி, பரவாயில்லை. நான் கேப் புக் பண்ணிக்கறேன்."
மணி மென்மையாக முடித்தான்:
·       "சரி, சார்," என்று கூறி, அழைப்பை துண்டித்தான்.
அறையில் ஒரு முழுமையான அமைதி நிலவியது—வனிதா அதிர்ச்சியில் தட்டச்சு செய்வதை நிறுத்தினாள், மணியின் பதிலை கேட்டு, "இனி என்ன ஆகுமோ?" என்று மனதில் நினைத்தாள். மணி இன்னும் தாமதிப்பது, அங்கித்துடன் மட்டும் இருக்க வேண்டிய நிலை, அவளுக்கு பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. கடிகாரம் நான்கு மணியை காட்டியது—ஏர்போர்ட்டுக்கு செல்ல ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே தேவை, ஆனால் அங்கித்தின் பிளைட் இரவு எட்டு மணிக்கு. இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் இருந்தது.
சிறிது நேர அமைதிக்கு பிறகு, அங்கித் மெதுவாக பேசினான்:
·       "சரி, வனிதா, நான் கிளம்பறேன். இப்போ கேப் புக் பண்ணவா?"
வனிதா, மரியாதையை பராமரிக்க, ஒரு சிறு தயக்கத்துடன் பதிலளித்தாள்:
·       "பரவாயில்லை, அங்கித். நீ இருக்க வேண்டியதில்லை. ஏர்போர்ட்டுல ரெண்டு மணி நேரம் வெயிட் பண்ண வேண்டாம். ஆறு மணிக்கு கிளம்பினாலும் போதும். நான் கூட என் கார்ல ட்ராப் பண்ணிடறேன்."
அங்கித் ஒரு சிறு தயக்கத்துடன் கேட்டான்:
·       "நிஜமாவா?"
அவள் தலையசைத்து, "ஆமா," என்று மனதிற்குள் முனகினாள்—ஆனால் அவள் மனம் பதற்றத்தில் தவித்தது. கடிகாரத்தின் டிக்-டிக் ஒலி மெதுவாக அறையை நிரப்பியது, வனிதாவின் தட்டச்சு ஒலி மட்டும் அந்த அமைதியை சிறிது கலைத்தது. இருவரும் ஒருவரையொருவர் உணர்ந்தனர்—வனிதாவின் கண்கள் திரையில் இருந்தாலும், அவள் அங்கித்தின் உடல் வெப்பத்தை உணர்ந்தாள். அங்கித், எவ்வளவு முயன்றும், தன் கண்களை அவளிடம் இருந்து திருப்ப முடியவில்லை—அவன் பார்வை அவள் மெரூன் புடவையில் மறைந்த வளைவுகளை ஆராய்ந்தது, அவள் முடிச்சு கட்டிய முடியில் இருந்து, கழுத்து, தோள்கள், இடுப்பு வரை நகர்ந்து, அவனுக்கு ஒரு சிறு வெப்பத்தை ஏற்படுத்தியது.
அமைதியை உடைத்து, அங்கித்தின் நாற்காலி இழுக்கப்படும் ஓசை ஒலித்தது—அவன் நாற்காலியை அவளுக்கு அருகில் நகர்த்தினான். வனிதா அவனது நெருக்கத்தை உணர்ந்து, தட்டச்சு செய்யும் விரல்களை நிறுத்தினாள்—ஆனால் அவள் முகம் இன்னும் திரையை நோக்கியே இருந்தது, அவள் உடல் ஒரு பதற்றத்தில் உறைந்தது, அவனது அடுத்த நகர்வை எதிர்பார்த்து. அங்கித்தின் கை மெதுவாக அவள் கன்னத்தை தொட்டு, அவள் முகத்தை தன்னை நோக்கி திருப்பியது—வனிதாவின் கண்கள் கீழே கவிழ்ந்திருந்தன, அவள் இதயம் வேகமாக துடித்தது. அங்கித் மென்மையாக அவளை அழைத்தான்:
·       "வனிதா," என்று ஏக்க ஆசையுடன் கூறினான்.
அவள் மெதுவாக கண்களை உயர்த்த, அவர்கள் பார்வைகள் ஒரு நிமிடத்திற்கு சந்தித்தன—அந்த கணத்தில், உலகம் அமைதியாகி, இருவரது மூச்சும் ஒரு சீரற்ற தாளத்தில் ஒலித்தது. அங்கித், அவளை கண்களால் கெஞ்சி, மெதுவாக தன் உதடுகளை அவளுக்கு அருகில் கொண்டு வந்தான்—ஒரு மென்மையான முத்தம், ஒரு தொடுதல் போல, அவள் உதடுகளில் பதிந்தது. அவன் மீண்டும் நான்கைந்து மென்மையான முத்தங்களை தொடர்ந்து, அவள் கீழ் உதட்டை மெதுவாக கவ்வி, பின்னர் மேல் உதட்டை, மீண்டும் மீண்டும், ஒரு மெல்லிய ஆர்வத்துடன் தொடர்ந்து முத்தமிட்டான்.. அவன் நாக்கு அவள் வாய்க்குள் நுழைந்து, அவள் நாக்கை தேடியது—வனிதா, ஒரு சிறு தயக்கத்திற்கு பின், பதிலளித்தாள், அவள் நாக்கு அவனுடன் இணைந்து ஆடியது. அங்கித் ஒரு மென்மையான முனகலை வெளிப்படுத்தினான்—"ம்ம்"—அவன் கை அவள் புடவையின் பக்கவாட்டில் நுழைந்து, அவள் வயிற்றை நேரடியாக தொட்டது, மென்மையான தோலில் அவன் விரல்கள் சறுக்கின.
அவன் கை அவள் இடுப்பில் மடிந்த புடவையை சற்று கீழே நகர்த்தியது, அவள் தொப்புளை வெளிப்படுத்தியது—வனிதா, ஒரு உள்ளுணர்வில், வயிற்றை உள்ளிழுத்து, அவனுக்கு உதவினாள். அங்கித் அவள் முகத்தை விட்டு பின்வாங்கி, கீழே பார்த்து, அவள் தொப்புளை ரசித்தான்—ஒரு சிறு பள்ளமாக, அவள் வெள்ளை தோலுக்கு மத்தியில் பளபளத்தது. அவன் மெதுவாக முனகினான்:
·       "பியூட்டிஃபுல்," என்று கிசுகிசுத்து, மீண்டும் அவளை ஆழமாக முத்தமிட்டான்.
வனிதாவின் கைகள் அவன் கைகளை பற்றி இறுக்கின—அவன் விரல் அவள் தொப்புளை சுற்றி வட்டமிட்டு, உள்ளே நுழைந்து விளையாடிய போது, அவள் பற்றுதல் இறுகியது. அவன் கை மேலே நகர்ந்து, அவள் வலது முலையை மெதுவாக தொட்டது—வனிதா, பதிலாக, அவன் நாக்கை ஆழமாக உறிஞ்சினாள். அவர்கள் இந்த நிலையில் சுமார் ஐந்து நிமிடங்கள் இருந்தனர்—அவர்களின் மூச்சு ஒரு சீரற்ற தாளத்தில் ஒலித்து, அறையை ஒரு வெப்பத்தில் நிரப்பியது. அங்கித், மேலும் விரும்பி, முத்தத்தை உடைத்து, எழுந்து நின்றான்—இருவரது கண்களும் ஒரு தூய ஆசையுடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தன. அவன் அவள் இடது கையை தன் வலது கையால் பற்றி, மெதுவாக படுக்கையறையை நோக்கி நகர்ந்தான்—வனிதாவின் இதயம் வேகமாக துடித்தது, அவள் மனம் ஒரு முரண்பாட்டில் தவித்தது, ஆனால் அவள் கால்கள் அவனை பின்தொடர்ந்தன.

[thirddemodreamer]

A Line Crossed

படுக்கையறையின் கதவு பூட்டப்பட்டிருந்தது—வனிதாவும் அங்கித்தும் படுக்கையருகில் நின்று, ஒருவரை ஒருவர் ம silence ஆக பார்த்தனர். அவர்களின் கண்களில் குழப்பமும் ஆசையும் கலந்து, ஒரு பதற்றமான அமைதி அறையை நிரப்பியது. அங்கித்தின் கண்களில் ஆசை மேலோங்கியது—அவன் தன் சட்டையை கழற்றி, பேன்ட்டை அவிழ்க்க ஆரம்பித்தான், வனிதாவை பார்த்து, கண்களால் "ப்ளீஸ்" என்று கெஞ்சினான். அவனது ஆசையை புரிந்து, அவள் மனதில் தன் கணவனை ஏமாற்றக் கூடாது என்ற கடைசி எதிர்ப்பு உடைந்தது—வனிதா ஒரு சிறு தயக்கத்துடன், தன் மெரூன் புடவையை தோளில் இருந்து நழுவ விட்டு, மெதுவாக அதை உடலில் இருந்து முழுமையாக அவிழ்த்தாள். அவள் கண்கள் கீழே கவிழ்ந்திருக்க, அங்கித்தின் கண்கள் அவள் உடலை ஆர்வத்துடன் ஆராய்ந்தன—அவள் வெள்ளை பிராவையும் கருப்பு பெட்டிகோட்டையும் பார்த்து, அவன் ஆசை இன்னும் தீவிரமானது.
வனிதா தன் பிளவுஸின் கீழ் கொக்கியை அவிழ்த்து, மெதுவாக அதை கழற்றினாள்—இப்போது அவள் வெள்ளை பிராவிலும் கருப்பு பெட்டிகோட்டிலும் நின்றாள். அங்கித் தன் பெல்ட்டை அவிழ்த்து, பேன்ட்டை கழற்றி, வெள்ளை பாக்ஸர் உள்ளாடையில் நின்றான்—அவன் கண்கள் அவளை ரசித்தபடி இருந்தன. வனிதா பெட்டிகோட்டின் பக்கவாட்டு முடிச்சை அவிழ்த்து, அதை காலடியில் விழ விட்டாள்—இப்போது அவள் வெள்ளை பிராவிலும் கருப்பு பேன்டியிலும் நின்றாள். அவள் அங்கித்தை பார்த்தாள்—அவன் வெள்ளை பாக்ஸரில், கண்களில் ஆசையும் ஆர்வமும் மின்ன, அவளை பார்த்து நின்றான். இருவரும் ஒருவரையொருவர் உடலை கண்களால் ஆராய்ந்தனர்—பின்னர், அங்கித் ஒரு கெஞ்சும் குரலில் அழைத்தான்:
·       "வனிதா," என்று மென்மையாக கூறினான்.
அவள் அவன் கண்களை சந்தித்தாள்—அவன் முகத்தில் ஒரு பரிதாபமான ஆசை தெரிந்தது, வார்த்தைகள் இல்லாமல், மேலும் அவிழ்க்குமாறு கேட்டது. வனிதா ஒரு சிறு தயக்கத்துடன், தன் பிராவின் பட்டையை அவிழ்த்து, அதை கீழே விழ விட்டாள்—இப்போது அவள் கருப்பு பேன்டியில் மட்டும் நின்றாள், அங்கித் வெள்ளை பாக்ஸரில். அங்கித்தின் கண்கள் அவளை மேலிருந்து கீழே ஆராய்ந்தன—அவள் தளர்ந்த முடி, நெற்றியில் பொட்டு, புருவங்கள், கண்கள், மூக்கு, உதடுகள், கன்னம், கழுத்து, வெற்று மார்பு, அவள் முலைகள், அவற்றின் மையப்பகுதி, வயிறு, தொப்புள், பேன்டி, தொடைகள், முழங்கால்கள், கால் விரல்கள்—பின்னர் மீண்டும் அவள் முகத்திற்கு திரும்பின, அவள் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்திருந்தது. அவன் ஒரு கரகரப்பான குரலில் கிசுகிசுத்தான்:
·       "நீ இன்னும் அழகாகிக்கிட்டே இருக்கே, வனிதா."
வெட்கத்தையும் வெளிப்பட்ட உடலையும் மறைக்க, வனிதா அவனை இறுக்கமாக கட்டிப்பிடித்தாள்—அங்கித்தும் அவளை இறுக்கினான், அவன் கைகள் அவள் முதுகில் உலாவின. அவனது உறுப்பு, பாக்ஸருக்குள் இருந்து, அவள் பேன்டிக்கு மேல் உரசியது—இருவரும் ஒருவரையொருவர் உடல் வெப்பத்தை உணர்ந்தனர், சுமார் ஒரு நிமிடம் அப்படியே நின்றனர். பின்னர், அங்கித் அவளுக்கு ஒரு ஆழமான முத்தம் கொடுத்து, இருவரும் படுக்கையை நோக்கி நகர்ந்தனர்.
அங்கித் அவளை முதுகில் படுக்க வைத்து, அவள் பக்கத்தில் படுத்து, அவள் வலது முலையை மெதுவாக உறிஞ்சினான்—அவன் வலது கை இடது முலையை பற்றி மென்மையாக அழுத்தியது. பின்னர், அவன் வாயும் கையும் இடம் மாறி, மற்றொரு முலையை ரசித்து, சுமார் இரண்டு நிமிடங்கள் தொடர்ந்தான். அவன் உதடுகள் அவள் வயிற்றை நோக்கி நகர்ந்து, உடல் முழுவதும் முத்தமிட்டு, அவள் தொப்புளை அடைந்தன—அவன் நாக்கு தொப்புளுக்குள் நுழைந்து, சுற்றி விளையாடி, உறிஞ்சி, ஒரு நிமிடம் அவளை மயக்கியது. அவளை முதுகில் திருப்பி, கழுத்தில் இருந்து முதுகெலும்பு வழியாக முத்தமிட்டு, அவள் பேன்டி வரை சென்று, ஒரு சிறு ஒலியுடன் முத்தமிட்டு, பேன்டியை அவிழ்த்தான்—வனிதா தன் இடுப்பை சற்று உயர்த்தி உதவினாள்.
இப்போது அங்கித்தின் கண்கள் அவளது முழு நிர்வாண முதுகை ரசித்தன—அவன் அவள் பின்புறத்தில் மென்மையான முத்தங்களை பதித்து, மீண்டும் அவளை முதுகில் படுக்க வைத்தான். அவள் முழு உடலையும் ஒரு கணம் பார்த்தான்—அவள் முகம் சுவரை நோக்கி திரும்பி, வெட்கத்தில் மறைந்திருந்தது; அவள் கைகள் படுக்கை விரிப்பை இறுக்கி பற்றியிருந்தன, ஆசையில் நடுங்கின. அங்கித் அவள் கால்களை மெதுவாக விரித்து, அவள் புணர்பகுதிக்கு அருகில் முகத்தை கொண்டு வந்தான்—அதில் சிறு மயிர் இருந்தது. அவன் மெதுவாக உறிஞ்ச ஆரம்பித்து, வேகமாக்கி, முனகினான்:
·       "இதையும் நான் மிஸ் பண்ணேன்."
வனிதாவுக்கு ஒரு தூண்டுதல் ஏற்பட்டது—அவன் விரல்கள் மேலே நகர்ந்து, அவள் முலைக்காம்புகளை திருகிய போது, அவள் உரத்து முனகினாள்:
·       "ஆஹ்ஹ்," என்று, உடல் நடுங்கி, ஒரு உச்சத்தை அடைந்தாள்.
அவள் நடுக்கம் நின்றவுடன், அங்கித் மேலே நகர்ந்து, அவள் கண்களில் ஒரு திருப்தியை கண்டு, தன் பாக்ஸரை கழற்றி, அவள் மேல் நிலைநிறுத்தினான். அவன் கண்களால் கேட்டான்:
·       "மே ஐ?"
வனிதா ஒரு சிறு தலையசைப்புடன் பதிலளித்தாள்—அவன் அவளுக்குள் நுழைந்து, வேகமாக இயங்கி, சுமார் ஒரு நிமிடத்தில், உடல் நடுங்கி, உச்சத்தை அடைந்து, அவள் மேல் சரிந்தான். இருவரும் அப்படியே சிறிது நேரம் படுத்திருந்தனர்—பின்னர், அவள் பக்கத்தில் படுத்து, இருவரும் நிர்வாணமாக ஒரு சிறு தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்.
சுமார் பத்து நிமிடங்களுக்கு பிறகு, வனிதா எழுந்தாள்—மேசையில் இருந்த முகம் கழுவும் அரை துண்டை எடுத்து, குளியலறைக்கு சென்றாள். குளிர்ந்த நீர் அவள் முகத்தில் பட்டு, அவளை ஒரு கணம் உலுக்கியது—அவள் மனதில் ஒரு குற்ற உணர்வு எழுந்தது, ஆனால் அதை மறைத்து, தன் உடலை மறைத்து, அறைக்கு திரும்ப தயாரானாள்.