[David2025]

"அம்மா... அம்மா... எங்க இருக்கீங்க?" என்று சத்தமாகக் குரல் கொடுத்தபடியே, விவேக் விறுவிறுவெனத்   சமையலறை  நோக்கி வேகமாகக் கால் எடுத்து வச்சு நடக்கத் தொடங்கினான்.


அவன் போனதும் இங்கே   ரேகா தன் முகம் முழுக்கக் கோபத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, தன் அம்மா சகுந்தலாவை உக்கிரமாக முறைத்துப் பார்த்தாள். "ஏன் மம்மி! உனக்கு  கொஞ்சம் கூட அறிவே இல்லையா? சரியான டம்மி பீஸா இருக்கியே மம்மி! இப்போ எதுக்காக அந்தப் பூஜை  கீஜை ன்னு அவன்கிட்ட சொல்லி வம்பை இழுத்தே?" என்று பற்களைக் கடித்துக் கொண்டு  கத்தினாள்.

சகுந்தலா தன் தவறை உணர்ந்து தன் கன்னத்தில் லேசாகப் போட்டுக் கொண்டாள். "ஐயோ எனக்கு என்னடி தெரியும் ரேகா... விவேக் அந்த ரூமுக்கு போறேன்னு சொன்னதும், என் வாயில இருந்து தெரியாம அந்த உண்மை வெளிய வந்துடுச்சுடி," என்று   புலம்பினாள்.

"சரி... சரி... இப்போ பேசிப் பயன் இல்ல! சீக்கிரம் வா மம்மி... அவன் அங்கே கிச்சனுக்குள்ள போயிருக்கான். அங்கே வைதேகி அத்தைகிட்ட ஏதாவது குதர்க்கமா, எடக்குமடக்கா கேள்விகளைக் கேட்டு வம்பு பண்ணி, அப்புறம் இன்னைக்கு நைட்டு நடக்கப் போற பூஜையை  கெடுத்துப் போறான்!" என்று ரேகா பதறினாள்.

 ரேகாவும் சகுந்தலாவும் ஒருவரையொருவர் முந்திக் கொண்டு, பின்னாடியே ஓட்டமும் நடையுமாகச் சமையலறையை நோக்கி  வேகமாக விரைந்தார்கள்.

இங்கே சமையலறைக்குள் நுழைந்த விவேக், அங்கே மேடையில் பாத்திரங்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்த தன் அம்மா வைதேகியை  , "அம்மா... அத்தை ஏதோ உங்களுக்கு இன்னைக்கு நைட்டு பூஜை இருக்குன்னு சொல்றாங்களே, என்னம்மா அது?" என்று கேட்க்க 

விவேக் சமையலறைக்குள் நுழைந்து கேட்ட கேள்வியைக் கேட்டு வைதேகி திடுக்கிட்டுப் போனாள். தன் நைட்டி முந்தானையை லேசாக இழுத்து மார்பை மறைத்தபடி, "என்னது... பூஜையா? அப்படிலாம் இங்க ஒன்னும் இல்லையேடா விவேக்!" என்று பதற்றத்துடன் உண்மையைச் சொன்னாள்.

அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள், விவேக்கின் பின்னாடியே சமையலறைக்குள் ஓடி வந்த ரேகாவும் சகுந்தலாவும் வைதேகியின் பதிலைக் கேட்டு அதிர்ச்சியடைந்தனர். விவேக்கிற்குத் தெரியாமல் அவனது முதுகுக்குப் பின்னால் நின்று, வைதேகியைப் பார்த்துத் தங்கள் கைகளை அசைத்து, "ஆமான்னு சொல்லு... ஆமான்னு சொல்லு!" என்று சத்தம் வராமல் சைகை காட்டிக் கண்ணடித்தனர்.

 

அவர்களின் அந்த அவசர சைகையைக் கண்டு நிலைமையைப் புரிந்துகொண்ட வைதேகி, தன் எச்சிலை விழுங்கிக்கொண்டு பேச்சை மாற்றினாள். "ஆஅ... ஆமா... ஆமாடா விவேக்! சும்மா ஏதோ ஒரு சின்னப் பூஜைதான்.  ," என்று தன் செழுப்பான குரலை ஏற்றிச் சமாளித்தாள்.

விவேக் தன்   கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி, "அப்படி என்னம்மா பூஜை அது? அதுவும் இந்த நடுராத்திரியில நைட்டு நேரத்துல போய் என்ன பூஜை பண்ணுவாங்க?" என்று  குடைந்து கேட்டான்.

வைதேகிக்கு எப்படிச் சமாளிப்பது என்றே தெரியவில்லை. தன் நைட்டியின் திறந்த பட்டன்கள் வழியே வியர்வை வழிய, "ஐயோ... அது வந்துடா விவேக்... அது என்ன பூஜைன்னா..." என்று வார்த்தைகள் வராமல் தட்டுத் தடுமாறி முனகினாள்.

அவள் தடுமாறுவதைக் கண்டு பின்னாடி நின்று கொண்டிருந்த சகுந்தலா அத்தை, சட்டென்று விவேக்கின் இடுப்பில் லேசாக இடித்துக்கொண்டு நடுவில் புகுந்தாள். "அட... அது நம்ம வீட்டுப் பாரம்பரியக் குத்துவிளக்கு பூஜைப்பா மாப்பிள்ளை!" என்று நிலைமையை  சமாளித்துப் பொய் சொன்னாள்.

ரேகாவும் தன் அம்மாவோடு சேர்ந்து கொண்டு, விவேக்கின் கையைப் பற்றி இழுத்தாள். "ஆமா விவேக்... நீ முதல் முதலா மாப்பிள்ளையா சென்னைல இருந்து எங்க வீட்டுக்கு வந்திருக்கேல்ல! அதான் உனக்காகவும், நம்ம குடும்பத்துக்காகவும் அத்தை ஒரு சின்னதா  பூஜை பண்ணலாம்னு முடிவு பண்ணியிருக்காங்க," என்று அவளும் கதையை அள்ளிவிட்டாள்.

அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்ட விவேக், "சரி... அது நல்ல விஷயம்தானே! குத்துவிளக்கு பூஜைதானே, நானும் அதுல கலந்துகிட்டு அம்மாவோட சேர்ந்து சாமி கும்பிடுறேன்," என்று தன் கொள்கை பக்தியோடு ஆர்வமாகக் கூறினான்.

 

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் சகுந்தலா அத்தைக்குச் சிரிப்புத் தாங்கவில்லை. தன் முந்தானையை இழுத்து தோளில் போட்டவள், "தாராளமா கலந்துக்கலாம் மாப்பிள்ளை! உங்க ஜெகதீஷ் மாமா உங்க அம்மாவுக்கு முன்னாடி நின்னு அந்தப் பூஜையைப் பண்ணுவாரு... நீ வேணும்னா அப்படியே அவங்களுக்குப் பின்னாடி நின்னு பண்ணிக்க!" என்று டபுள் மீனிங்கில் பச்சை பச்சையாகச் சொல்லி வக்கிரமாகச் சிரித்தாள்.

அவள் சொன்ன அந்த மோசமான வார்த்தையைக் கேட்டதும் ரேகாவுக்குக் கோபம் தலைக்கேறியது. எல்லார் முன்னாடியும் தன் அம்மா இப்படி வக்கிரமாகப் பேசுவதைக் கண்டு, சகுந்தலாவின் காலைத் தன் காலால் பலமாக மிதித்தாள். "சும்மா இரு மம்மி! எதையாவது பேசி வப்பைக் கூட்டாதே!" என்று பற்களைக் கடித்தாள்.

பின் விவேக்கின் பக்கம் திரும்பி, "ஆ... அது ஒன்னும் இல்ல விவேக். நமக்கும் இன்னும் முறைப்படி கல்யாணம் ஆகலையே! அதான் சாஸ்திரப்படி கல்யாணம் ஆகாதவங்க இந்த  பூஜையில நேரா கலந்துக்கக் கூடாதுன்னு எங்க ஊர் வழக்கம்," என்று நைஸாக மாற்றிச் சொன்னாள்.

"ஓஹ்ஹ... அப்படியா? ஆனா அத்தை இப்போ ஏதோ சொன்னாங்களே... முன்னாடி, பின்னாடின்னு  ஏதோ வார்த்தை சொன்னாங்களே, அதுக்கு என்ன அர்த்தம் ரேகா?" என்று விவேக் தன் சந்தேகக் கண்களை உருட்டி மீண்டும் கேட்டான்.

இப்போது வைதேகி தன் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு சகுந்தலாவை உக்கிரமாக முறைத்துப் பார்த்தாள். "ஆஅ... அது ஒன்னும் இல்லடா விவேக்... இப்போதைக்கு நான் ஜெகதீஷ் மாமாகூட முன்னாடி இருக்கிற அந்தப் பெரிய  அறைக்குள்ள போய் இந்த விளக்கு பூஜையைப் பண்ணிக்கிறேன். பின்னாடி... அதாவது உன் கல்யாணத்துக்கு அப்புறம், உன்னையும் ரேகாவையும் வச்சுப் பின்னாடி இந்தப் பூஜையைத் தொடரலாம்னு உங்க அத்தை சொன்னாங்க. அப்படித்தானே சம்பந்தி?" என்று சகுந்தலாவை வஞ்சம் தீர்ப்பது போலக் கேட்டு முறைத்தாள்.

வைதேகி அப்படித் தன்னை முறைப்பதைப் பார்த்த சகுந்தலா, தன் மார்புகள் அதிரச் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டாள். "ஆமா... ஆமா...  ! நான் அதைத்தான் அப்படி மாத்திச் சொல்லிட்டேன் மாப்பிள்ளை," என்று தன் தலையை ஆட்டி ஆமோதித்தாள்.

"சரி சரி... நேரம் ஆகுது, நீ முதல்ல போய் ரேகா ரூம்ல படுத்துக்கோடா விவேக். நாங்க பூஜையை முடிச்சுட்டு வர்றோம்," என்று வைதேகி அவசர அவசரமாக விவேக்கை அங்கிருந்து துரத்த முயன்றாள். விவேக்கும் அந்தப் 'முன்னாடி பின்னாடி' பூஜையின் உண்மையான வக்கிரக் கோலத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடியாமல்,  குழப்பத்துடனேயே அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

விவேக் சமையலறையை விட்டு வெளியேறி, மாடிப் படிகளை நோக்கி நடந்த சத்தம் கேட்டதும், அதுவரை அமைதியாக இருந்த வைதேகியும் ரேகாவும் ஒரே நேரத்தில் சகுந்தலாவின் மேல் பாய்ந்தார்கள். "மம்மி... உனக்கு உண்மையாலுமே அறிவே இல்லையாடி?" என்று பற்களைக் கடித்தபடி ரேகா தன் அம்மாவின் மண்டையில் செல்லமாகக் கொட்டினாள்.

வைதேகியும் தன் கையில் இருந்த கரண்டியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, சகுந்தலாவின் தோளில் லேசாக அடித்தாள். "வாயை வச்சுக்கிட்டுச் சும்மா இருக்கத் தெரியாம, இப்படி இஷ்டத்துக்கு ஏதாவது உளறி வைக்கிறீங்களே சம்பந்தி! அவனைச் சமாளிச்சு உள்ள அனுப்புறதுக்குள்ள எங்களுக்கு  போதும் போதும்னு ஆகிடுச்சு!" என்று சகுந்தலாவைச் செல்லமாகக் கடிந்து கொண்டாள்.

அவர்கள் இருவரும் தன்னை மாறி மாறி அடிப்பதைப் பார்த்துச் சகுந்தலா தன் மார்புகள் அதிர, தன் புடவை முந்தானையை வாயில் பொத்திக்கொண்டு சிரித்தாள். "ஹேய்... விடுங்கடி! ஐயோ... இருங்க, கொஞ்சம் சிரிச்சுக்கிறேன்... ஹா... ஹா... என்னால முடியலடி!" என்று கலகலவெனக் கூவினாள்.

 

சிரிப்பை ஒருவழியாகக் கட்டுப்படுத்திய சகுந்தலா, வைதேகியின் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு, "என்ன சம்பந்தி... உங்க பையனை மட்டும் எப்படி இப்படி  தத்தியா வளர்த்து வச்சிருக்கீங்க? உலகத்துல நடக்குற எந்த விஷயமும் தெரியாம, நிஜமாலுமே சரியான தத்தியா இருக்கான்!" என்று மீண்டும் நக்கலாகச் சிரித்தாள்.

தன் ஒரே மகனைச் சகுந்தலா அப்படி 'தத்தி' என்று கேலி செய்ததும், வைதேகியின் முகம் சட்டென்று வாடிப் போனது. அவளது முகத்தில் இருந்த அந்த  குறும்பு மறைந்து, ஒரு தாய்க்குரிய வேதனையும் குற்றவுணர்ச்சியும் அப்பிக் கொண்டது.

"இல்ல சம்பந்தி... என் பையனை அப்படிச் சொல்லாதீங்க. என் பையன் விவேக் ரொம்ப நல்லவன்... பாவம், வெளியுலக வக்கிரங்கள் எதுவும் தெரியாத ஒரு பச்சை மண்ணு!" என்று தன் மகனுக்காகப் பரிந்து பேசினாள் வைதேகி.

"ஆனா நாமதான்... அவனுக்குப் பின்னாடி, அவனுக்குத் தெரியாம இப்படி ஒரு கள்ள வேஷத்தைப் போட்டுட்டு  கூத்தடிச்சுட்டு இருக்கோம்," என்று சொல்லும்போதே வைதேகியின் குரல் தழுதழுத்து,  உடைந்து போனது.

 

அவளது குரல் மாறியதையும், முகம் வாடியதையும் கண்ட சகுந்தலாக்குத் தன் தவறு சட்டென்று உறைத்தது. தன் கேலிப் பேச்சால் வைதேகியின் மனம் புண்பட்டுவிட்டதை உணர்ந்து, அவளது வருத்தமான முகத்தைப் பார்த்துச் சகுந்தலாவும் வருத்தப்பட்டாள்.

உடனடியாக வைதேகியின் கைகளைத் தன் செழுமையான கரங்களால் இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள் சகுந்தலா. "என்ன சம்பந்தி இது... நான் ஏதோ விளையாட்டுக்கு மாப்பிள்ளையை அப்படிச் சொல்லிட்டேன். ஆனா நான் அவரை அசிங்கப்படுத்தவோ, உங்களைக் கஷ்டப்படுத்தவோ அப்படிச் சொல்லல சம்பந்தி. அவர் ரொம்ப அப்பாவியா, சாதுவா இருக்காரேன்னு   தான் சொல்ல வந்தேன்," என்று சமாதானப்படுத்தினாள்.

வைதேகி தன் தலையை மெதுவாக ஆட்டி, "அப்பாவித்தனம் தான் சம்பந்தி... என் மகன் ரொம்ப ரொம்ப அப்பாவி. ஆனா... அவனோட அந்த அப்பாவித்தனத்துக்கு முன்னாடி, பெத்த தாயான நான்தான் இப்படி அவனுக்குத் துரோகம் பண்ற ஒரு பாவியா போய்ட்டேன்," என்று சொல்லும்போதே, அவளது கள்ளக் கண்ணின் ஓரத்தில் இருந்து ஒரு துளிக் கண்ணீர் கன்னத்தில் வழிந்து ஓடியது.

வைதேகி அழுவதைக் கண்டதும் ரேகாவுக்கும் சகுந்தலாவுக்கும் பதற்றமாகிவிட்டது. சற்றும் யோசிக்காமல் இருவரும் ஓடிவந்து வைதேகியைத் தங்கள் உடம்போடு சேர்த்து இறுக்கமாகக் கட்டியணைத்துக் கொண்டார்கள்.

"ஐயோ சம்பந்தி... என் அநாகரீகமான வார்த்தை உங்களை இவ்ளோ காயம் படுத்தியிருந்தா என்னை மனசார மன்னிச்சிருங்க. நான் ஒன்னும் உங்களை வருத்தப்பட வைக்கணும்னு அப்படிப் பேசல சம்பந்தி," என்று சகுந்தலா அவளது தோள்களை வருடித் தழுவினாள்.

ரேகாவும் வைதேகியின் மார்பில் சாய்ந்து கொண்டு, "ஆமா அத்தை... மம்மி சும்மா குறும்புக்குச் சொன்னா. நீங்க அழாதீங்க அத்தை. கண்டிப்பா ஒரு நாள் நம்ம குடும்பத்தோட இந்த  ரகசிய வழக்கத்தை நம்ம விவேக்கும் புரிஞ்சுக்கத்தான் போறாரு. அதுக்கு அப்புறம் நமக்குள்ள இந்த ஒளிவு மறைவு எதுவுமே வேண்டாம்... எல்லாரும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து சந்தோஷமா வாழலாம் அத்தை," என்று   உருகினாள்.

 

வைதேகி தன் விரல்களால் தன் கண்ணீரை மெதுவாகத் துடைத்துக் கொண்டாள். "எனக்கும் சில சமயம் நான் பண்றது தப்போ, என் மகனுக்குச் செய்யுற துரோகமோன்னு தோணும் சம்பந்தி. ஆனா... உங்க குடும்பத்துல எனக்குக் கிடைச்ச அந்த எல்லையற்ற பாசமும் அன்பும் தான் என்னை இப்படி முற்றிலும் மாத்திடுச்சு," என்றாள் மெல்ல.

"என்னைக்காவது ஒரு நாள் என் மகன் விவேக்கும் உங்க குடும்பத்தோட இந்தச் சுதந்திரமான கலாச்சாரத்தைப் பத்திப் புரிஞ்சுக்கிட்டு, அவனாவே மாறிடுவான்ற அந்த ஒரே ஒரு நம்பிக்கையில தான்... நான் இங்க நடக்குற எல்லா வக்கிரங்களுக்கும் சம்மதிச்சேன்," என்று தன் உள்ளக் கிடக்கையை உடைத்தாள் வைதேகி.

ரேகா அவளது கைகளைப் பற்றி முத்தமிட்டு, "கண்டிப்பா விவேக் மாறுவான் அத்தை! எனக்கு அவன் மேல  நம்பிக்கையும் காதலும் இருக்கு.  " என்று அவளுக்கு தைரியம் ஊட்டினாள்.

அவர்கள் மூவரும் இப்படி உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த விநாடியில், சமையலறை வாசலில், "அம்மா..." என்று  குரல் கொடுத்தபடி விவேக் மீண்டும் அங்கே சட்டென்று வந்து நின்றான்.

அவன் திடீரென்று உள்ளே நுழைந்ததைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்த மூவரும், விவேக் கவனிப்பதற்குள் தங்கள் கண்களில் இருந்த கண்ணீரையும் பதற்றத்தையும் அவசர அவசரமாகத் துடைத்துக் கொண்டு சாதாரண நிலைக்குத் திரும்ப முயன்றார்கள். "என்ன... என்ன விவேக், ஏன் மறுபடியும் இங்க வந்தே?" என்று ரேகா தன் குரலைச் சரிசெய்து கேட்டாள்.

விவேக் நேராகத் தன் அம்மா வைதேகியின் அருகில் வந்தான். அவளது முகத்தையும், லேசாகச் சிவந்திருந்த அவளது கண்களையும் உற்றுப் பார்த்தான். "என்னம்மா இது... உன்னோட கண்ணெல்லாம் ஒரு மாதிரி சிவந்திருக்கு? அழுதுட்டு இருந்தியா ம்மா?" என்று தன் தாயின் மேல் இருந்த பாசத்தில் மிகவும் பாவமாகக் கேட்டான்.

தன் மகனின் அந்த அப்பாவிக் கேள்வியையும், அவனது பாசமான முகத்தையும் கண்டதும் வைதேகிக்கு அதற்கு மேல் தாங்க முடியவில்லை. அவனது   முன்னால் தான் செய்து கொண்டிருக்கும் அந்த அந்தரங்க லீலைகளின் உண்மையை அப்பட்டமாகச் சொல்லிவிட்டு அழுதுவிடலாம் போல அவளது மனதிற்குள் பெரும் போராட்டம் வெடித்தது.

அவள் வாயைத் திறந்து எதையாவது உளறிவிடுவாளோ என்று பயந்த சகுந்தலா  , உடனே மேஜைக்கு அடியில் இருந்த வைதேகியின் கையைத் தன் கைகளால்  , பலமாக இறுக்கிப் பற்றிக் கொண்டாள். "வேண்டாம் சம்பந்தி... இப்போ அவசரப்பட்டு அவன்கிட்ட எந்த உண்மையையும் சொல்லிடாதீங்க, மொத்தக் கதையும் முடிஞ்சிடும்" என்று தன் கண்களாலேயே அவளுக்கு சைகை காட்டி அமைதிப்படுத்தினாள்.

சகுந்தலாவின் அழுத்தத்தில் தன்னைச் சாந்தப்படுத்திக் கொண்ட வைதேகி, தன் மகனின் கன்னத்தைத் தன்  கைகளால் மென்மையாக வருடினாள். "அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லடா விவேக். உன்னையும்... இந்தத் தங்கமான மருமகள் ரேகாவையும் நினைச்சுத் தான் நாங்க இங்க ரொம்பப் பெருமையா பேசிட்டு இருந்தோம்டா," என்று பொய் சொல்லி மறைத்தாள்.

 

"உன் பெத்த அம்மா நான்... இந்த ரேகா குடும்பத்தோட அந்தஸ்தையும், அவங்களோட அன்பையும் எப்படிப் புரிஞ்சுக்கிட்டு ஏத்துக்கிட்டேனோ... அதே மாதிரி நீயும் ஒரு நாள் இந்த மாளிகையோட ரகசியங்களை  புரிஞ்சுக்கிட்டு எங்களைப் போலவே மாறிடுவேடா விவேக்," என்று சொல்லிவிட்டு, விறுவிறுவெனச் சமையலறையை விட்டு வெளியே சென்றாள்.

To be continued, 
Pic Credits to Dheena Sir.

[David2025]

சகுந்தலாவின் அழுத்தத்தில் தன்னைச் சாந்தப்படுத்திக் கொண்ட வைதேகி, தன் மகனின் கன்னத்தைத் தன்  கைகளால் மென்மையாக வருடினாள். "அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லடா விவேக். உன்னையும்... இந்தத் தங்கமான மருமகள் ரேகாவையும் நினைச்சுத் தான் நாங்க இங்க ரொம்பப் பெருமையா பேசிட்டு இருந்தோம்டா," என்று பொய் சொல்லி மறைத்தாள்.

"உன் பெத்த அம்மா நான்... இந்த ரேகா குடும்பத்தோட அந்தஸ்தையும், அவங்களோட அன்பையும் எப்படிப் புரிஞ்சுக்கிட்டு ஏத்துக்கிட்டேனோ... அதே மாதிரி நீயும் ஒரு நாள் இந்த மாளிகையோட ரகசியங்களை  புரிஞ்சுக்கிட்டு எங்களைப் போலவே மாறிடுவேடா விவேக்," என்று சொல்லிவிட்டு, விறுவிறுவெனச் சமையலறையை விட்டு வெளியே சென்றாள்.

அம்மா வெளியே போனதும், விவேக்குக்கு அம்மாவின் அந்தப் பேச்சு பெரும் நெருடலாகவே இருந்தது. "என்னடா இது... அம்மா ஏதோ ஒரு பெரிய ரகசியத்தை நம்மகிட்ட இருந்து மறைக்கப் பார்க்குறாங்களா? இல்லை அவங்களால சொல்ல முடியாம ஏதோ ஒரு மர்மத்துல தவிக்குறாங்களா?" என்று தன்  கண்ணாடியைத் துடைத்தபடி, தீராத பெரும் குழப்பத்தோடு அங்கேயே நின்று யோசிக்கத் தொடங்கினான்.

மேலே ரேகாவின்  அறைக்குள் படுக்க வந்த விவேக்கிற்கு அசாத்தியமான அமைதிக்கு நடுவிலும் தூக்கம் வரவில்லை. அந்தப் பஞ்சு மெத்தையின் சுகம் அவனது உடம்பை வளைத்தாலும், அவனது  மூளை மட்டும் ஓயாமல் வேலை செய்து, மறுபடியும் மறுபடியும் அதே கேள்விகளைக் கேட்டு அவனைக் குடைந்து கொண்டிருந்தது. "நிச்சயமாக இந்த மாளிகைக்குள் எனக்குத் தெரியாமல் ஏதோ ஒரு  தப்பு நடக்குது, ஆனா அது என்னன்னுதான் என்னால துல்லியமாகக் கண்டுபிடிக்க முடியலையே!" என்று தனக்குள்ளேயே விடை தெரியாமல் தவித்தான்.



"நான் அங்கே டைனிங் டேபிளிலோ அல்லது ஹாலிலோ எதை ஒழுக்கமாப் பேசினாலும் சுற்றியிருக்கிறவங்க எல்லாரும் குபீர்னு சிரிக்கிறாங்க; ஆனா எதுக்காக அப்படிச் சிரிக்கிறாங்கன்னு எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலையே!" என்று தன்   கைகளின் விரல்களை ஒன்றோடு ஒன்று பிணைத்துக் கொண்டு, நெஞ்சு படபடப்புடன்  பெட்ரூமுக்குள் விறுவிறுவெனத் தெற்கிலும் வடக்குமாக ஆக்ரோஷத்துடன் நடந்துகொண்டிருந்தான் விவேக்.

இதே நேரத்தில், கீழே  ஹாலில் ரேகா, சகுந்தலா, வைதேகி மூவரும் சோபாவில் சோகமாக அமர்ந்திருக்க, அவர்கள் முன்னால் வந்த ஜெகதீஷ்  அவர்களை உற்றுப் பார்த்தார். "என்னப்பா ஆச்சு உங்க மூணு பேருக்கும்? ஏதோ பெரிய சொத்தையே பறிகொடுத்த மாதிரி மூஞ்சியை  சோகமா வச்சுக்கிட்டு இப்படி அமைதியா உட்கார்ந்திருக்கீங்க?" என்று சுருட்டுப் புகையைப் பறக்கவிட்டபடி விஷயத்தைக் கேட்கத் தொடங்கினார்.

சகுந்தலா  சற்றும் தாமதிக்காமல், சற்று முன்பு சமையலறைக்குள் வைதேகியின் கண்ணீரோடு நடந்த அந்த உணர்ச்சிப் பூர்வமான சம்பவங்களையும், மாப்பிள்ளை விவேக் கேட்ட குதர்க்கமான கேள்விகளையும்   ஜெகதீஷிடம் சொல்லி வருந்தினாள். "நம்ம பேச்சைக் கேட்டுப் பாவம்  சம்பந்தி ரொம்பக் கலங்கிட்டாங்க  ," என்று  சகுந்தலா கூறினாள்.

"ஓஹோ... இந்த ஒரு சின்ன விஷயத்துக்காகத்தான் என் செல்லத் தங்கச்சி வைதேகி இவ்ளோவு சோகமாக இருக்காளா?" என்று ஜெகதீஷ்  குறும்புடன் கேட்டார். உடனே வைதேகியின் அருகில் சோபாவில் அமர்ந்து, எல்லாரும் பார்க்கும்போதே அவளது  ,  கன்னத்தை தன் விரல்களால் மென்மையாகக் கிள்ள

அவரது செய்கையால் லேசாக இடுப்பை நெளித்த வைதேகி, "அண்ணே... உங்களுக்கு வேணா இது சாதாரண விளையாட்டாத் தெரியலாம், ஆனா பெத்த தாயா எனக்குத்தான் உள்ளுக்குள்  பயமா இருக்கு அண்ணே! விவேக் எப்போ உண்மையை அரைகுறையாப் புரிஞ்சுக்கிட்டு வெடிப்பானோன்னு என் நெஞ்சு நடுங்குது," என்று  ஆதங்கப்பட்டாள்.

"என்ன  தங்கச்சிம்மா இப்படிப் பேசிட்டே! என்னைக்கு நீ இந்த ஜெகதீஷோட குடும்பத்துக்குள்ள கால் எடுத்து வச்சு எங்களுக்கு துணையாக வந்தியோ, அப்போவே உன் குடும்பமும் உன்னோட இந்த பிள்ளைகளும் என் முழுப் பொறுப்புடா! கவலைப்படாதே... அதுக்குன்னு ஒரு சரியான நேரம் வரும், அப்போ நம்ம மருமகன் விவேக்கை எல்லா  புரிய வச்சு நம்ம வழிக்கே கொண்டு வரலாம்," என்று உறுதியளித்து, சற்றும் யோசிக்காமல் வைதேகியைத் தன் அகன்ற, பலமான மார்போடு சேர்த்து இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டார்.

அவரது அந்தப்  அன்பைக் கண்டதும் சகுந்தலாவும் ரேகாவும் நெகிழ்ந்து போய், சோபாவில் ஜெகதீஷை இருபுறமும் அணைத்துக் கொண்டனர். விவேக்கைச் சமாதானப்படுத்தி, இந்த மாளிகையின் அந்தரங்கக் கலாச்சாரத்தைப் புரிய வைப்பது அத்தனை சாதாரணக் காரியம் இல்லை என்பது ஜெகதீஷுக்கும் நன்றாகவே தெரியும். ஆனாலும், தன் மருமகனைத் தங்கள்  பாதையில் இழுக்க எந்த எல்லைக்கும் போக அவன் துணிந்திருந்தான்; அவனைப் பொறுத்தவரை இனி வைதேகியின் குடும்பம் வேற யாரும் இல்லை, அது தன்னோட சொந்தக் குடும்பம்! அந்த  குடும்பத்தின் கௌரவத்துக்காக எமனைக்கூட எதிர்க்கத் துணியும் அந்தச் சிங்க மிருகம், எல்லாம் சரியான நேரத்துக்காகக் காத்திருந்தது!

ஹாலில் நடந்த விவாதத்தைக் கேள்விப்பட்டு, மேலே அறையில் இருக்கும் விவேக்கைத் தவிர, அந்தப்  குடும்பத்தின் மற்ற உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அங்கே வந்து சேர்ந்தார்கள். தினேஷும் அவனது மனைவி வனஜாவும் கூடக் குட்டிப் பாப்பாவைத் தூங்க வைத்துவிட்டு அங்கே வந்துவிட, அந்த மாளிகையின் பிரம்மாண்டமான வரவேற்பறை ஒரு வக்கிரமான போர்க்களத்தின் ஆலோசனை கூடம் போல மாறியது.

தன் அம்மாவின் வருத்தமான நிலையை உற்றுப் பார்த்த தங்கை திவ்யா, மெதுவாக ஜெகதீஷின் அருகில் வந்தாள். இப்போது ஜெகதீஷ்  வலதுபுறம்  அம்மா வைதேகியும், இடதுபுறம்   திவ்யாவும் அமர்ந்து, அவரை ஒருசேர இறுக்கமாகக் கட்டியணைத்துக் கொண்டனர்.

திவ்யா தன் மினி ஸ்கர்ட் பிராக்கின் அசைவுகளோடு ஜெகதீஷின் தோளில் சாய்ந்து, "மாமா... உங்களுக்கு இன்னும் என் அண்ணன் விவேக்கைப் பத்திச் சரியாத் தெரியல மாமா! நான் சென்னையில இருக்கும்போது வீட்டை விட்டு வெளிய போகும்போது ஒரு துப்பட்டா போடாம இருந்தாலே, என்னை அடிக்கக் கூட அவன் தயங்க மாட்டான். அவ்ளவு ஒழுக்கக் கோட்பாடு பேசுறவன் அவன்!" என்று பயத்துடன் கூறினாள்.

"அப்படிப்பட்டக் கறாரான அண்ணன்கிட்ட, நம்ம ரெண்டு குடும்பமும் சேர்ந்து இங்க ஆடிக்கிட்டு இருக்கிற இந்த   வழக்கங்கள் எல்லாம் தெரிய வந்தா... அவன் எப்படி  நடந்துப்பான்னு நினைச்சாலே என் குலை நடுங்குது மாமா!" என்று திவ்யா தன் இளமை முலைகள் ஜெகதீஷின் மார்பில் பிதுங்கும்படி அவரை இன்னும் பலமாக இறுக்கிக் கொண்டாள்.

அவர்கள் இருவரின் பயத்தையும் ஆதங்கத்தையும் கண்ட ஜெகதீஷ்  , சற்றும் யோசிக்காமல் வைதேகியையும் திவ்யாவையும் தன்  மார்போடு இன்னும் பலமாக அமுக்கி அணைத்துக் கொண்டார். வைதேகியின் அந்த மெல்லிய நைட்டியின் திறந்த பட்டன்கள் வழியே அப்பட்டமாக எட்டிப்பார்த்த அவளது முதிர்ந்த மார்பின் சூடும், திவ்யாவின் இளமைச் சூடும் அவரது நெஞ்சில் அனலாக இறங்கியது.

அவர்கள் இருவரின் முகத்தையும் தன்  கைகளால் மெதுவாக நிமிர்த்திய ஜெகதீஷ்,   "இங்க பாரு வைதேகி... இங்க பாரு திவ்யா குட்டி... இந்த ஜெகதீஷ் ஒன்றும் சாதாரண ஆள் இல்லை! என் குடும்பத்தோட கௌரவத்துக்காக  எந்த எல்லைக்கு வேணாலும் போவேன்!" என்று கர்ஜித்தார்.

  

அப்படியே தன் குடும்பத்தினர் அனைவரும் தன்னைச் சுற்றி  நிற்பதைத் தன் கைகளால் சுட்டிக்காட்டியவர், "இங்க பாருங்க எல்லாரும்... நாளைக்குக் காலையில நாம எல்லாரும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து நம்மளோட  அந்தப் பெரிய ஃபார்ம் ஹவுஸுக்கு போறோம்! அங்கே வச்சு நம்ம ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தோட இலக்கும் ஒண்ணாத்தான் இருக்கணும்!" என்றார் தீர்க்கமாக.

"அதாவது... நம்ம விவேக்கை நம்ம  பாதைக்குக் கொண்டு வர எல்லாரும் ஒண்ணாச் சேர்ந்து முயற்சிக்கணும்! நாளைக்கு  விடு திரும்புவதுக்குள்ள , விவேக் அவனோட கொள்கை எல்லாத்தையும் காத்துல பறக்கவிட்டு நம்மளோடு நம்மளாய் ஒருத்தனா மாறியிருக்கணும்!" என்று தன் பக்கத்தில் இருந்த சகுந்தலாவின் தோளை அணைத்தபடி ஜெகதீஷ்  வெறித்தனமாகக் கர்ஜித்தார்.

அங்கே கூடி இருந்த சகுந்தலா, ரேகா, தினேஷ், வனஜா மற்றும் வைதேகி எனப் பண்ணைக் குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஜெகதீஷின் அந்த  சதியை ஆமோதிப்பது போலத் தங்களின் தலைகளை ஆட்டிச் சம்மதித்தனர். விவேக்கின் ஒட்டுமொத்தக் கொள்கையையும் ஒரே நாளில் சிதைத்து, தங்களின் காமக் கடலில் மூழ்கடிக்க அவர்கள் அனைவரும் ஒருமித்த மனதோடு வஞ்சகத் திட்டம் தீட்டினர்.

இருந்தாலும், நாளைக்கு அந்தப் பண்ணை வீட்டில் நடக்கப் போகும் அந்த விசித்திர விபரீதம் எப்படி வேணாலும் முடியலாம்; ஏனெனில் விவேக் ஒன்றும் அத்தனை எளிதில் வீழும் சாதாரண ஆள் இல்லை! நேர்மை, கண்ணியம், சுயகௌரவம் என அசாத்தியமான ஒழுக்கத்தோடு வாழும் அவனது  மனம் , நாளைக்கு நடக்கப்போகும் அந்த வக்கிர விருந்தில் பலியாகப் போவது விவேக்கா... இல்லை இந்த மாபெரும் பண்ணைக் குடும்பமா? காண்போம் அடுத்த விறுவிறுப்பான பதிவில்!

[David2025]

மறுநாள் காலையில் விவேக் அந்த சொகுசான படுக்கையறையில் போர்வையை நன்றாக இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு, குளிர்ச்சியான ஏசி காற்றில் ஆழ்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.   முந்தைய நாள் இரவின் பெரும் குழப்பங்களும் அவனது மூளையைச் சோதித்திருக்க, அவன் அசந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த விநாடியில், அவனது தோளை லேசாகத் தட்டி, "தம்பி... தம்பி..." என்று ஒரு புதிய, மங்கலகரமான குரல் மெதுவாக எழுப்பியது.



அப்போது தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த விவேக், தன்னை எழுப்புவது தன் அம்மாவாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைத்து, "ம்மா... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் ம்மா... அப்புறமா எந்திரிக்கிறேன்," என்று முணுமுணுத்தபடியே, தன் போர்வையைத் தலையோடு சேர்த்து இன்னும் இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு படுத்துக்கொண்டான்.

"தம்பி... எழுந்திருப்பா! கீழே உனக்காக உங்க மாமாவும், அம்மாவும் எல்லாரும்   கிளம்புறதுக்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்காங்கப்பா," என்று மீண்டும் ஒரு காந்தக் குரலில், காதுகளுக்கு அத்தனை இனிமையாக அந்தப் பெண் உருவம் அவனைத் தொட்டு எழுப்பியது. அவளது கைகளின் மென்மையான தொடுதல் அவனது தோள்களில் ஒரு புதிய சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது.

விவேக் வேண்டாம் வெறுப்பாக, தன் இரண்டு கண்களையும் கைகளால் கசக்கிக்கொண்டு, "ம்மா... ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் படுத்துக்குறேன்னு சொன்னா கேட்க மாட்டியா..." என்று சலித்தபடியே இமைகளைத் திறந்து முழித்தான். அப்போது அவனது கண்களுக்கு முன்னால் இருந்த அந்தப் பெண்ணின் உருவம் காலையின் வெளிச்சத்தில் சற்று மங்கலாகத் தெரிந்தது.

ஒரு பிரகாசமான மஞ்சள் நிறப் பட்டுப் புடவையுடன், தலை நிறைய நறுமணம் வீசும் மல்லிகைப் பூவைச் சூடிக்கொண்டு ஒரு பெண் உருவம் அங்கே நின்றிருந்தது. ஆனால், அவளது குரலும் அந்த மல்லிகைப் பூவின் வாசனையும் தன் அம்மா வைதேகியினுடையது இல்லை என்பதை அவனது உள்மனது சட்டென்று உணர்ந்துகொண்டது. "இது யாராக இருக்கும்?" என்ற கேள்வியோடு, தன் அருகில் டேபிளில் இருந்த சோடா புட்டிக் கண்ணாடியை எடுத்து அவசரமாக மாட்டிவிட்டு அவளை உற்றுப் பார்த்தான்.

தன் கண்ணாடியை மாட்டிவிட்டு எதிரில் நின்ற அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்த விவேக், உண்மையாலுமே அப்படியே பேச்சற்று, பெரும் பிரமிப்பில் உறைந்து போனான். தன் வாழ்நாளில், சினிமாப் படங்களில் மட்டுமே பார்த்த அசாத்தியமான பேரழகோடு ஒரு பெண் அவனது கண் முன்னால் நின்றிருந்தாள். அவளது உடலின் நிறம் அப்படியே பால் போன்ற வெள்ளை வெளேரென, ஒரு வடநாட்டுப் பெண்ணை விஞ்சும் அளவுக்கு அத்தனை பளிச்சென்று பிரகாசித்தது.

அவளது முகம் எந்தவொரு புள்ளியும் இல்லாத பளிங்குச் சிலை போல அவ்வளவு அழகாகவும், அசாத்தியமான லட்சணத்தோடும் காட்சியளித்தது. அதிலும் அவள் உடுத்தியிருந்த அந்த ஆடம்பரமான மஞ்சள் பட்டுச் சேலை, அவளது செழுமையான,  ஆன வளைவுகளை மிகக் கச்சிதமாக மூடி மறைத்திருந்தது. அவளது தோற்றம் அப்படியே சொர்க்கத்திலிருந்து பூமிக்கு இறங்கி வந்த ஒரு தேவதையைப் போல விவேக்கின் கண்களைக் கூசச் செய்தது.



இந்த மாளிகைக்குள் வந்ததில் இருந்து அவன் எத்தனையோ பெண்களைப் பார்த்திருந்தாலும், இவளை இதற்கு முன்னால் பின்னால் எங்குமே பார்த்ததே இல்லை. முற்றிலும் புதியவளாக இருந்தாலும், அவளது காந்தக் கண்களில் இருந்த ஏதோ ஒரு விசித்திரமான வசிய ஈர்ப்பு விவேக்கின் ஒட்டுமொத்தக் கவனத்தையும் தன் பக்கம் ஈர்த்து இழுத்தது. அவளது உதடுகளில் இருந்த அந்த மெல்லிய புன்னகை அவனது  மூளையை ஒரே விநாடியில் செயலிழக்கச் செய்தது.

தன் வாழ்நாளில் எந்தவொரு பெண்ணையும் தேவையற்றக் காமக் கண்களோடு ஏறிட்டுப் பார்க்காத உத்தமன் அவன். காதலி ரேகா தன் வாழ்க்கையில் வந்த பின்பு, அவள்தான் தன் சரிபாதி, அவளோடுதான் தன் வாழ்க்கை என்று அத்தனை ஒழுக்கக் கோட்பாடுகளோடு வாழ்ந்து வந்த அந்த நேர்மையான விவேக்கின் நெஞ்சுக்குள், இவளது பேரழகைக் கண்ட அடுத்த நொடி ஒரு மாபெரும் சுனாமித் தாக்குதலே ஏற்பட்டது.

அவளது பால் போன்ற வெண்மை நிறமும், அந்தப் பட்டுப் புடவையின் நேர்த்தியும் அவனது நடுத்தரக் கொள்கை மூளையை முற்றிலும் உலுக்கி, அவனது மனதிற்குள் ஒரு விவரிக்க முடியாத புதிய கலகத்தை அப்பட்டமாகத் தோற்றுவித்தது. இவள் யார், இந்த அதிகாலையில் தன் படுக்கையறைக்குள் எப்படி வந்தாள் என்று தெரியாமல், விவேக் அவளது அழகில் தன்னை மறந்து அப்படியே மெய்மறந்து நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பது போலக் மெத்தையில் அமர்ந்து வெறித்துப் பார்க்கத் தொடங்கினான்.

"என்ன தம்பி...  அப்படி உற்றுப் பார்க்கிறீங்க? இன்னும் உங்களுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியலையா?" என்று அந்தப் பேரழகி தன் காந்தக் குரலில் குழைவாகக் கேட்டாள். தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடியை மாட்டிக்கொண்டு விவேக் அங்கே பேந்த பேந்த முழிப்பதைக் கண்டவள், அதைத் தன் வசியக் கண்களால் அணு அணுவமாக ரசித்தபடி, "ஹா... ஹா... ஹா..." என்று சோலைக்குயில் கூவுவது போல அத்தனை அழகாக, நளினமாகச் சிரித்தாள்.

அவள் சிரிக்கும் போது அவளது பால் போன்ற வெள்ளை வெளேரென்ற கன்னங்கள் சிவந்து மின்னியதை விவேக் தன் வாழ்நாளில் கண்டதே இல்லை. அவனுக்குள் ஒண்ணுமே புரியவில்லை. "யாரடா இது... விடியற்காலையில நம்ம பெட்ரூம்குள்ள வந்து இவ்ளோ உரிமையா, ஆசையா பேசுறது?" என்று தெரியாமல், அவளது அந்த அசாத்தியமான முகத்தை இன்னும் கூர்மையாக, அப்படியே உற்றுப் பார்த்தான்.



அவளது பேரழகுக்கு எந்தவொரு செயற்கையான மேக்கப்பும் தேவையே இல்லை என்பது அவளது முகத்தைப் பார்த்த உடனே அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அத்தனை இயற்கையான பொலிவு அவளிடம் குடிகொண்டிருந்தது. அவளது நெற்றியில் மங்கலகரமான குங்குமமும், கழுத்தில் தடிமனான பவுன் சங்கிலியோடு ஒரு மஞ்சள் கயிற்றுத் தாலியும் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. "அப்படியென்றால் இவள் ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆனவள்! ஆனா... இந்த ஆடம்பர மாளிகையில இவள் யாரோட மனைவியாக இருக்கும்?" என்று தன்  மூளையைக் கசக்கித் தீவிரமாக யோசித்தான்.

அவன் இன்னும் குழப்பத்திலேயே ஆழ்ந்திருப்பதைப் பார்த்த அந்த வடநாட்டுத் தேவதை போன்ற பெண், "என்ன தம்பி நீங்க... இன்னுமா என்னை யாருன்னு உங்களுக்குத் தெரியல?" என்று மிகவும் செல்லமாகக் கடிந்து கொண்டாள். அப்படிப் பேசிக்கொண்டே, விவேக் சற்றும் எதிர்பார்க்காத வேளையில் அவனது அருகில் இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கி வந்து, தன்  , மென்மையான வலது கையால் அவனது இரு கன்னங்களையும் பாசத்தோடு வருடினாள்.

அவள் தன் அருகில் வந்து தொட்ட அந்த விநாடியில், விவேக்கின் உடம்பில் இருந்த அத்தனை முடிகளும் அப்படியே சிலிர்த்துக்கொண்டு நட்டு நின்றன. அவளது பால் போன்ற கைகளின் மென்மையான ஸ்பரிசம் தன் நடுத்தரக் கன்னத்தில் பட்ட அடுத்த கணமே, அவனது ஆண்மையின் நரம்புகள் அனைத்தும் விறைப்பாகப் புடைக்கத் தொடங்கின.

"என்ன ஒரு மென்மை... என்ன ஒரு கதகதப்பு!" என்று அவளது கையின் சூட்டில் விவேக் அப்படியே திக்குமுக்காடிப் போனான். இதுவரை தன் காதலி ரேகாவின் கைகளில் கூட இப்படியொரு அலாதியான, பட்டு போன்ற மென்மையை அவன் உணர்ந்ததே இல்லை. தன் கொள்கை மூளையையும் தாண்டி, அவளது உள்ளங்கையின் அந்த அபாரமான மென்மையை அவன் உள்ளுக்குள் பயங்கரமாக ரசிக்கத் தொடங்கினான். அவளது வசியப் பார்வையில் அவனது ஒழுக்கக் கோட்டை மெல்ல அதிரத் தொடங்கியது!

அப்போது, "விவேக்... விவேக்!" என்று ஆசையோடு கூவியபடி, கையில் ஒரு மார்டன் பட்டு வேட்டியும் பட்டுச் சட்டையுடனும் அந்த அறைக்குள் துள்ளிக்குதித்து உள்ளே நுழைந்தாள் அவனது காதலி ரேகா.

அவள் உள்ளே வந்த வேகத்தில், "விவேக், எழுந்துட்டியா? இந்தா... சீக்கிரம் போய்  குளிச்சிட்டு இந்த டிரஸ்ஸைக் கட்டிக்கோ," என்று சொல்லி அவனிடம் அந்தப் பட்டு ஆடைகளை நீட்டினாள்.



நேற்று இரவு வரை மினி ஸ்கர்ட்டும் இறுக்கமான டி-ஷர்ட்டுமாக அரைகுறை ஆடையில் வலம் வந்த ரேகா, இன்று முற்றிலும் மாறி ஒரு பாரம்பரியமான சுடிதாரில், நேர்த்தியாகத் தலை நிறைய மல்லிகைப் பூவைச் சூடி அத்தனை லட்சணமாகக் காட்சியளித்தாள்.

அவளது இந்தத் திடீர் மாற்றம் விவேக்கிற்கு ஆச்சரியத்தைத் தந்தாலும், அவனது   கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் மட்டும், ரேகாவின் அருகில் நின்றிருந்த அந்த மஞ்சள் பட்டுச் சேலை அணிந்த வடநாட்டுத் தேவதையிடமிருந்து துளியும் நீங்க மறுத்தது.

அங்கே நின்றிருந்த அந்தப் பால் வெள்ளை அழகி, ரேகாவைப் பார்த்து மெல்லக் கண் அடித்து, "என்ன ரேகா இது... உன் ஆளு சென்னைல இருந்து வந்துட்டு என்னை இப்படிப் பேந்த பேந்த முழிச்சுப் பார்க்கிறாரு? என்னை பத்தி நீ இன்னும் இவர்கிட்ட எதுவும் சொல்லலையா?" என்று குறும்புடன் கேட்டாள்.

"ஐயோ அண்ணி! நான் நேத்துல இருந்து இருந்த அவசரத்துல உங்க விஷயத்தை இவர்கிட்ட சொல்லவே மறந்தே போய்ட்டேன் அண்ணி," என்று தன் தலையில் செல்லமாக அடித்துக் கொண்டாள் ரேகா.

"நேத்து நைட்டு நாங்க சாப்பிடும்போது கூட நீங்க  பாப்பாவுக்குப் பால் கொடுத்துட்டு இருந்ததால கீழ சாப்பிட வரலல... அதான் இவனுக்கு உங்களை அடையாளம் தெரியல," என்று ரேகா விளக்கமளித்தாள்.

உடனே விவேக்கின் பக்கம் திரும்பி, "டேய் விவேக்... என்ன அப்படி வாயடைச்சுப் பார்க்குற? இன்னுமா இவங்களை யாருன்னு உனக்குத் தெரியல? இவங்கதான் என் தினேஷ் அண்ணாவோட வைஃப், என் செல்ல வனஜா அண்ணி!" என்று அவளது தோளைப் பிடித்துத் தன்னோடு பாசமாய் இழுத்துக் கொண்டாள்.

வனஜா அண்ணி என்ற பெயரைக் கேட்டதும் விவேக்கின்  மூளையில் நேற்று இரவு டைனிங் டேபிளில் அவளது மார்பகப் பாலைப் பற்றிப் பேசிய அந்த வக்கிரமான பேச்சுகள் அனைத்தும் மின்னல் போல நினைவுக்கு வந்து அவனது நரம்புகளைக் குடையத் தொடங்கின.

வனஜா மீண்டும் அவனது முகத்தைக் குறும்போடு பார்த்து, "என்ன தம்பி... இப்போவாச்சு அக்காவை அடையாளம் தெரியுதா?" என்று தன் பவள உதடுகள் தெரிய அதே காந்தப் புன்னகையுடன் கேட்டாள்.

விவேக் பயங்கரமாக நெளிந்து, "ஆஅ... சாரி  ! நேத்து உங்களை நான் நேர்ல பார்க்கல, அதான் டக்குனு அடையாளம் தெரியாம முழிச்சுட்டேன்," என்று தன் முகத்தில் வெட்கத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு சமாளித்தான்.

அவன் வெட்கப்படுவதைப் பார்த்த ரேகா சும்மா இருக்காமல், "டேய் விவேக்! இவங்க உனக்கு முறைப்படி அக்கா  ... அதுக்குள்ள ஏதோ அத்தை மகளைப் பார்த்த மாதிரி இப்படிப்   வெட்கப்படுற?" என்று அவனைப்  வம்புக்கு இழுத்துக் கலாய்த்தாள்.



அவள் சொன்னதைக் கேட்டு வனஜா அண்ணி தன் ஒரு கையை வாயில் பொத்திக்கொண்டு, தன் பருத்த மார்புகள் லேசாக அசையும் வண்ணம் கலகலவென ஆசையோடு சிரித்துவிட்டாள்.

வனஜாவின் அந்தச் சிரிப்பும், ரேகாவின் நக்கலும் விவேக்கிற்குப் பெரும் தர்மசங்கடத்தைத் தந்தது. "ஐயோ விவேக்... என்னடா பண்ணுற நீ?   ரேகா முன்னாடியே  அக்கா முறை பொண்ணை பார்த்து  இப்படியா ஜொள்ளு ஊத்துவே?" என்று தனக்குள்ளேயே தன் கொள்கை மூளையைக் கடிந்து கொண்டான்.

வனஜா தன் புடவை முந்தானையைத் தோளில் சரிசெய்து, "சரி தம்பி... சீக்கிரம் ரெடி ஆகிட்டு கீழே வாங்க. எல்லாரும் நம்ம பண்ணை வீட்டுக்குக் கிளம்புறோம். அங்கே இருக்கிற  கோவிலுக்கு இன்னைக்கு ஒரு சின்ன விசேஷம் இருக்கு," என்று அழகாகச் சிரித்தபடி ரேகாவுடன் அந்த அறையை விட்டு வெளியே சென்றாள்.

அவர்கள் இருவரும் போனதும், "எப்பா... என்ன ஒரு பேரழகுடா சாமி! ஆனா... இவள் எனக்கு அக்கா முறைன்னு ரேகா சொன்னதுதான் கொஞ்சம் வருத்தமா இருக்கு," என்று தன் கொள்கையையும் தாண்டித் தனக்குள்ளேயே ரகசியமாக வருந்திக் கொண்டே மெத்தையை விட்டு எழுந்தான் விவேக். பின் தன் கையில் பிரஷை எடுத்துக்கொண்டு, சோம்பல் முறித்தபடி பாத்ரூமை நோக்கி நடந்தான்.

நேற்று இரவு அந்தப்  மாளிகையில்    விவேக்கிற்குத் தெரியாமல் அவனது கொள்கை மூளையை முற்றிலும் சிதைப்பதற்காகத் தீட்டப்பட்ட அந்த வக்கிரத் திட்டம், இன்று காலை முதல் அரங்கேறத் தொடங்கியிருந்தது. ஜெகதீஷின் கறாரான அறிவுரைப்படி, வீட்டில் இருக்கும் அனைவருமே இன்று ஏதோ ஒரு மங்கலகரமான விசேஷத்திற்குப் போவது போலத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தார்கள். பொதுவாகவே அந்த மாளிகைக்குள் அரைகுறை ஆடைகளுடனும்,  முலைகள் குலுங்க நைட்டிகளுடனும் உல்லாசமாகச் சுற்றித் திரியும் அந்தப் பெண்கள், இன்று அப்படியே தலைகீழாக மாறி பட்டுச் சேலைகளிலும், மல்லிகைப் பூக்களிலும் தங்களை அலங்கரித்துக் கொண்டனர்.

அந்தத் திட்டத்தின் முதல் கட்டமாக, சகுந்தலா அதிகாலையிலேயே குளித்து முடித்து,   ஒரு அடர் பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையை உடுத்தியிருந்தாள். குளித்து முடித்த அவளது ஈரத் தலைமுடி காய வேண்டும் என்பதற்காகத் தலையில் ஒரு வெள்ளைத் டவலைக் கொண்டையாகச் சுற்றியபடி, சமையலறைக்குள் நின்றுகொண்டு குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் சுடச்சுடக் காபி போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.



அவள் அடுப்பில் பாத்திரத்தை வைத்து, அதற்குள் பாலை ஊற்றிக் கொண்டிருந்த அந்த அமைதியான விநாடியில், அவளது பின்னாடி இருந்து ஒரு ஆண் உருவம் சத்தமில்லாமல் அடியெடுத்து வைத்து வந்தது. சகுந்தலா சற்றும் எதிர்பாராத வேளையில், அந்த உருவம் அவளது இடுப்போடு சேர்த்து அவளைப் பின்னாடி இருந்து சட்டெனக் கெட்டியாகக் கட்டிப்பிடித்தது.

திடீரென்று தன் இடுப்பில் ஒரு ஆணின் பலமான கரங்கள் அமுங்குவதை உணர்ந்த சகுந்தலா, பயங்கரமாகத் திடுக்கிட்டுப் போனாள். அந்தப் பதற்றத்தில் அவளது கைகள் லேசாக நடுங்க, கிளாசில் ஊற்றிக் கொண்டிருந்த பாலில் ஒரு பகுதி மேடையின் மீது "சளக்" என்று சிந்தி அசிங்கமானது.



ஆனால், அவளைப் பின்னாடி இருந்து இறுக்கிய அந்த ஆண்மகன் அவளது பதற்றத்தைத் துளியும் பொருட்படுத்தவில்லை. குளித்து முடித்து வந்த அவளது பழுத்த உடம்பில் இருந்து வீசிய அந்த விலையுயர்ந்த சோப்பின் நறுமணமும், பவுடரின் வாசனையும் அவனது காம நரம்புகளைத் தூண்டின. அவன் தன் முகத்தை அவளது கழுத்து வளைவில் புதைத்து, அந்த ஈரமான நறுமணத்தை ஆழமாக உறிஞ்சி மோந்து பார்த்தான்; பின் அவளது பிடரியிலும் கழுத்திலும் தன் உதடுகளைப் பதித்து "நச்" என்று ஒரு வெறியூட்டும் முத்தத்தைக் கொடுத்தான்.

அவள் தன் உடம்பை லேசாக நெளித்துக்கொண்டு, சலிப்போடு தன் தலைக்குப் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தாள். அங்கே அவளை வக்கிரமாக அணைத்து நின்று கொண்டிருந்தது வேறு யாரும் இல்லை; விவேக்கின்  அப்பா பிரபாகர் தான்! "ஐயோ... என்ன சம்பந்தி இது! விடியற்காலையிலேயே உங்க பையன் இங்க வந்துடுவாங்கன்ற பயம் இல்லாம இப்படியா வந்து கட்டிப்பிடிக்குறது? பாருங்க... நீங்க பண்ணுன வேலையால  பாலும் மேடையில சிந்தி வீணாப் போச்சு!" என்று போலியான சலிப்புடன் தன் உதடுகளைக் சுளித்தாள்.

"அதற்கு பிரபாகர் தன்  கண்களை உருட்டி  சிரித்தான். "பாத்திரத்துல இருந்த பால் சிந்தினா என்ன சம்பந்தி? அதான் இங்க ரெண்டு சொம்புல   பால் வச்சிருக்கீங்களே... பால் பத்தலைன்னா இதுல இருந்து நாம் வேண்டிய அளவு கறந்துக்கலாம்!" என்று  

சொல்லிக்கொண்டே, அவளது இடுப்பில் இருந்த தன் வலது கையை மெதுவாக மேல்நோக்கி நகர்த்தினான். அவளது பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையின் முந்தானையை நைஸாக விலக்கி, அந்த இறுக்கமான ஜாக்கெட் துணியையும் தாண்டி, அவளது அந்தப் பருத்த மாம்பழ முலையைத் தன்  உள்ளங்கையால் "காப்பென" கவ்விப் பிடித்தான்.



அவன் கவ்வியதோடு நிறுத்தாமல், அவளது அந்தப் பழுத்த முலையை தன் விரல்களால் மென்மையாக அமுக்கி, அதே நேரத்தில்  பிழிந்து  சுகம் கண்டான். பிரபாகரனின் அந்த திடீர்  தீண்டலில் சகுந்தலாவின் வாய் உறைந்து, "ஆஹ்..." என்று ஒரு மெல்லிய காம முனகல் அவளது தொண்டைக்குள் இருந்து வெளிவந்தது.

அதே விநாடியில், பிரபாகரன் அவளைத் தன் உடம்போடு இன்னும் விறைப்பாக அமுக்கினான். அவனது கைலிக்குள் இரும்புத் தடி போல விறைத்து நின்ற அவனது சுண்ணி, சகுந்தலாவின் பட்டுச் சேலைக்கு மேலாக அவளது பருத்த, செழுமையான குண்டிகளின் பிளவுக்கு நடுவே அப்பட்டமாக உரசித் தேய்த்தது

அவளது குண்டிகளின் கதகதப்பில் பிரபாகரன் தன் இடுப்பை முன்னும் பின்னும் அசைத்து வக்கிரமாகத் தேய்க்க, சகுந்தலா தன் கையில் இருந்த கிளாஸை ஓரமாக போட்டுவிட்டு, தன் இரண்டு கைகளாலும் பிரபாகரனின் கைகளைப் பற்றித் தடுத்தாள். "அன்னே... சும்மா இருங்க அண்ணே!  விவேக் இப்போதான் தூங்கி எழுந்து மேல பிரஷ் பண்ணிட்டு இருக்கான். அவன் எப்போ வேணாலும் கீழ வரலாம்," என்று   எச்சரித்தாள்.

[David2025]

"உங்களை இப்படி அசல் பட்டுப் புடவையில பார்த்து ரொம்ப நாள் ஆச்சு, அதான் என்னால துளியும் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல சம்பந்தி," என்று பிரபாகரன் காம வெறியுடன் முனகியபடி, அவளது பளபளக்கும் கழுத்து வளைவை மீண்டும் தன் கூர்மையான பற்களால் லேசாகக் கடித்துச் சுவைத்தான். அவளது பட்டுச் சேலையின் நறுமணமும், குளித்து முடித்த உடம்பின் கதகதப்பும் அவனது ஆண்மை நரம்புகளை அடியோடு முறுக்கேற வைத்திருந்தது.


சகுந்தலா அவனது அந்த உக்கிரமான கடியின் சுகத்தை அணு அணுவாக அனுபவித்துக் கொண்டே, "அதுக்காக இப்படியா விடிஞ்சும் விடியாததுமா சமையலறைக்குள்ள வச்சு எல்லாத்தையும் ஆரம்பிப்பீங்க? நேத்துத்தானே அவரு (ஜெகதீஷ்) பண்ணை வீட்டுக்குச் போய்ச் சேர்ற வரைக்கும் எல்லாரையும் கொஞ்சம் அடக்க ஒடுக்கமா இருக்கச் சொன்னாரு... நீங்க என்னடான்னா விவேக் மேல இருக்கிற பயமே இல்லாம இங்க வந்து என்கிட்ட இப்படி வம்பு பண்ணிட்டு இருக்கீங்க!" என்று அவனது நெஞ்சில் தன் முழங்கையால் செல்லமாக இடித்தாள்.

பிரபாகரன் அவளது பேச்சைத் துளியும் காதில் வாங்காமல், அவளது ஜாக்கெட்டுக்கு மேல் மார்பகங்களை மேலும் கீழுமாகப் பிசைந்து கொண்டே, "என்ன சம்பந்தி... என்னைக்கும் இல்லாத புதுசா இன்னைக்குப் பார்த்து உள்ளே டைட்டா ப்ரா போட்டிருக்கீங்க?" என்று   வியப்புடன் கேட்டான். அப்படியே தன் இடுப்பை அவளது குண்டியோடு இன்னும் பலமாக உரசி, "உள்ளே ஜட்டியும்   மாட்டியிருக்கீங்க போல!" என்று வக்கிரமாகக் கேட்டுக்கொண்டே, அவளது இரண்டு முலைகளையும் ஒண்ணாச் சேர்த்துத் தன் பெரிய கைகளால் பிடித்து அமுக்கித் தன் இடுப்பை அசைத்தான்.

அவனது அந்த அநாகரீகமான வக்கிரப் பேச்சும், அவளது பட்டுச் சேலையைத் தாண்டி அவளது குண்டிகளில் மிக ஆக்ரோஷமாக உரசிய அவனது ஆண்மையின் சூடும் சகுந்தலாவை  நிலைகுலைய வைத்தது. அவளது உடம்பில் காம அலைகள் விறைப்பாக எழ, "சரி... சரி... இப்போதைக்குக் கையை எடுங்க முதல்ல.  காபி ஆறிப்போகப் போகுது, அப்புறம் எல்லாரும் தேடப் போறாங்க," என்று தன் ஜாக்கெட்டுக்குள் புகுந்து விளையாடிய அவனது கைகளை ஒருவழியாகக் கஷ்டப்பட்டுப் போராடி வெளியே இழுத்தாள்.

பிரபாகரன் அவளது குண்டியில்  "பட்ட " என்று ஒரு தட்டுத் தட்டிவிட்டு, தன் கைகளை  விலக்கிக் கொண்டான். சகுந்தலா மூச்சு வாங்கிக் கொண்டே, தன் கலைந்த பட்டுச் சேலையையும், நழுவிய முந்தானையையும் அவசர அவசரமாகச் சரிசெய்து கொண்டு, மேடையில் சிந்தியிருந்த பாலை ஒரு துணியால் துடைத்துச் சுத்தம் செய்தாள்.

"என்ன ரெண்டு பேரும்... காலையிலேயே  ஆட்டத்தை சமையலறைக்குள்ளேயே ஆரம்பிச்சுட்டீங்க போல இருக்கு!" என்று  குறும்போடு கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே நுழைந்தாள் ரேகா.  

ரேகாவைக் கண்டதும் விவேக்கின் அப்பா பிரபாகர்  கூச்சத்தில் திடுக்கிட்டுப் போனார். தன் மருமகள் முன்னாடியே இப்படிச் சம்மந்தியின் முலையைப் பிசைந்து மாட்டிக்கொண்டோமே என்ற பதற்றத்தில், "அது... அது ஒன்னும் இல்ல ரேகா குட்டி... நான் சும்மா காபி... ஆஆ... ஆமா, காலையில காபி குடிக்கலாம்னு தான் சமையலறைக்குள்ள வந்தேன்," என்று தன் டவல் முடிச்சை சரி செய்தபடி அப்பாவியாக இழுத்தார்.

ரேகா  குறும்புச் சிரிப்போடு , பிரபாகரனை நோக்கி இன்னும் நெருங்கி வந்தாள். "ஏன் மாமா... நீங்க நிஜமாவே இங்க காபி குடிக்க வந்தீங்களா? இல்லை என் மம்மியோட   பாலைக் குடிக்க வந்தீங்களா?" என்று டபுள் மீனிங்கில் பச்சையாகக் கேட்டு அவரது நெஞ்சில் தன் விரலால் குத்தினாள்.



மருமகளே இப்படி ஓப்பனாகக் கேட்டதும், "ஐயோ... இப்படி அசிங்கமா மாட்டிக்கிட்டோமே!" என்று தெரியாமல் பிரபாகர் முகம் முழுக்க அசடு வழிய விழித்தார். அங்கே பாத்திரங்களைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்த சகுந்தலா  தன் மகளின் இந்த  நக்கல் பேச்சைக் கேட்டுச் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல், வாயைப் பொத்திக்கொண்டு அடுப்புப் பக்கம் திரும்பிக் கொண்டாள்.

ரேகா இன்னும் பிரபாகரனின் அருகில் நெருங்கி வந்து, அவளது காந்தக் கண்களை உருட்டி   . "ஏன் மாமா... உங்க கை என் மம்மியோட ஜாக்கெட்டுக்கு   வச்சு   பிசையும்போதே நான் வாசல்ல வந்து நின்னுட்டேன் தெரியுமா?" என்று சொல்லி கலகலவென மெல்லச் சிரித்தாள்.

பிரபாகர், "ஓஹோ... அப்போ நீ எல்லாத்தையும் நேர்லயே பார்த்துட்டியா ரேகா குட்டி?" என்று முகம் முழுக்க அசடு வழிய முழித்தார். "சரிம்மா... நீங்க மம்மியும் மகளுமா பேசிட்டு இருங்க. நான் விவேக் வர்றதுக்குள்ள சீக்கிரம் போய்க் குளிச்சிட்டு வந்திடுறேன்," என்று அங்கிருந்து நைஸாகக் கிளம்ப முயன்றவரை, ரேகா சற்றும் எதிர்பாராத வேளையில் அவளது  கரங்களால் அவரது கையைப் பிடித்துத் தடுத்தாள்.

"எங்க மாமா  அவ்ளோ அவசரமா ஓடுறீங்க? கொஞ்சம் நில்லுங்க மாமா!" என்று தன் காந்தக் கண்களால் அவரை வசியப்படுத்துவது போலப் பார்த்து ரேகா  தடுக்க . அவளது அந்தத் திடீர்  தடையைக் கண்டு பிரபாகரின் நெஞ்சு படபடவென அடித்துக் கொண்டது.( ஏனெனில் அந்த வீட்டில் ரேகா ரொம்ப குசும்புக்காரி , இன்னைக்கி நம்மள வச்சு என்ன பண்ணபோறாளோன்னு கூச்சத்தில் நெளிந்தார் )

"ஐயோ ரேகா... நீ தப்பா நினைக்கிற மாதிரி எல்லாம் அங்க ஒன்னும் நடக்கலடா. நான் சும்மா விளையாட்டுக்குத்தான் உங்க மம்மிகிட்ட..." என்று ஏதோ சொல்லிச் சமாளிக்க வந்த பிரபாகரை, ரேகா தன் கை சைகையால் தடுத்து நிறுத்தினாள். "போதும் மாமா... உங்க வாய் என்னதான் பொய் சொல்லிச் சமாளிச்சாலும், உங்களோட  இது  காட்டிக் கொடுத்துடுச்சே மாமா!" என்று சொன்னபடியே, அவரது இடுப்பில் கட்டியிருந்த துண்டையும் தாண்டி அங்கே ஒரு பெரிய கூடாரம் போலப் புடைத்து நின்ற அவனது சுண்ணியின் மீது "பட்டென" தன் பிஞ்சுக்கையை அமுக்கி வைத்தாள்.

  

"ஆஆ... மருமகளே!" என்று பிரபாகர் அந்தத் திடீர் அதிர்ச்சியிலும், அவளது கைகளின் மென்மையான தீண்டலின் போதையாலும் உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்துப் போய் அப்படியே நெளிந்தார். தன் வருங்கால மருமகளே தன் ஆண்மையைப் பகிரங்கமாகப் பிடிப்பதை அவருக்கு புதிது இல்லை என்றாலும் இப்படி அவள் அம்மா முன்னாடி பிடிச்சது கொஞ்சம் சங்குஜமாக இருந்தது .

ஆனால் ரேகாவோ, தன்  அம்மா சகுந்தலா அங்கே அருகிலேயே நின்றுகொண்டிருக்கிறோம் என்ற எந்தவொரு சலனமும் இல்லாமல்,  வக்கிரத் துணிச்சலோடு தன் வருங்கால மாமனாரின் அந்த விறைத்த சுண்ணியைத் துண்டின் மேலாகவே தன் கைகளால் முன்னும் பின்னும் அசைத்து மெதுவாக உருவிவிட்டாள். அந்தத் மெல்லிய துண்டைத்தாண்டி அவனது ஆண்மை  இரும்புத் தடி போல விறைத்து, சூடாகக் கல் போல நின்றிருந்த அந்த அசாத்தியமான விறைப்பை -ஐ ரேகாவால் தன் உள்ளங்கையில்  உணர முடிந்தது.

அதுவரை அவர்கள் பக்கமாகத் திரும்பி, ஒரு கள்ளப் புன்னகையுடன் கிளாஸில் காபியை ஊற்றிக் கொண்டிருந்த சகுந்தலா  , சட்டென்று இவர்களின் பக்கம் திரும்பினாள். தன் சொந்த மகளின் கைகள் பிரபாகரின் அந்தப் புடைத்த கூடாரத்தை  உருவிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்ததும் பதறிப்போய், "அடியே ரேகா... என்னடி இது விடியற்காலையிலேயே  !" என்று கத்திக்கொண்டே அவளது கையில் "பட்டென" அடித்துத் தட்டிவிட்டாள்.

     

"உங்க அப்பா  நேத்து நைட்டு விடிய விடிய நமக்கு என்னென்ன  சொன்னாரு  அதுக்குள்ள மறந்துட்டியாடி? பண்ணை வீட்டுக்கு போறது  வரைக்கும் எல்லாரையும் கொஞ்சம் அடக்கி வாசிக்கச் சொன்னாருல்ல... அப்புறம் என்னடி இங்க வந்து மாமன்கிட்ட வம்பு பண்ணிட்டு இருக்கே?" என்று சகுந்தலா தன் மகளைப் பார்த்து செல்லமாக அதட்டினாள்.

ரேகா தன் கையைத் தடவிக்கொண்டே, "ஐயோ மம்மி... மாமாவை இப்படிப் பார்த்தா ரொம்பப் பாவமா இருக்கு மம்மி! வேணும்னா நான் மாமா கூடச் சேர்ந்து அவரோட பாத்ரூம்ல ஒண்ணாப் போய் குளிச்சிட்டு வரவா மம்மி?" என்று தன் காமத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், அவளது கைகள் மீண்டும் பிரபாகரனின் அந்தப் புடைத்த கூடாரத்தை நோக்கிச் சென்றது.

அவள் கையை நீட்டுவதைக் கண்ட சகுந்தலா, இந்த முறை இன்னும் கொஞ்சம் பலமாக "பட்டென" அவளது கையில் அடித்தாள். "நீ அவன்கூட ஒண்ணா ஒரே பாத்ரூம்குள்ள குளிக்கப் போனா அங்கே என்னவெல்லாம் பண்ணுவீங்கன்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும்டி! பேசாம காபியை எடுத்துட்டு ஹாலுக்குப் போ!" என்று மகளை மிரட்டிவிட்டு, பிரபாகரனின் பக்கம் திரும்பினாள். "சம்பந்தி... நீங்களும்   இங்க நின்னுட்டு  வம்பை வளர்க்காம, சீக்கிரம் போய்க் குளிச்சிட்டு வாங்க சம்பந்தி," என்று அவரை அவசரப்படுத்தி அங்கிருந்து அனுப்ப முயற்சித்தாள் .


பிரபாகர் சமையலறையை விட்டு வெளியே செல்ல மனசே இல்லாமல் சில நொடிகள் தயங்கி நின்றான். அவனது  நரம்புகள் அவனைக் கட்டுப்படுத்தத் தவற, என்ன நினைத்தானோ சட்டென்று மீண்டும் சமையலறைக்குள் திரும்பி வந்தான். நேராகச் சகுந்தலாவை நெருங்கி, அவளது  இரு கன்னங்களையும் தன் பலமான கரங்களால் பற்றித் தன் பக்கமாகத் திருப்பினான். சகுந்தலா சற்றும் எதிர்பாராத வேளையில், அவளது பவள உதடுகளில் தன் உதடுகளைப் பதித்து "நச்சென" ஆழமாக ஒரு முத்தத்தைத் தொடங்கினான்.



அவன் வெறும் உதட்டோடு நிறுத்தாமல், அவளது பற்களின் இடுக்கைத் திறந்து தன் ஈரமான நாக்கை அவளது வாய்க்குள்  நுழைத்தான்  அவளது வாயின் உள்பகுதிகள் அனைத்தையும் தன் நாக்கால் சுழற்றி நக்கியவன்  அவளது மென்மையான நாக்கோடு தன் நாக்கைச் சேர்த்து வெறித்தனமாக உரசித் தேய்த்து அந்த எச்சில் சுவையை அணு அணுவாக உறிஞ்சிக் குடித்தான். சகுந்தலாவும் அந்தத் திடீர் முத்தத்தின் போதையில் கண்மூடி, அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு சுமார் 10 வினாடிகள் அந்த ஆழ்ந்த முத்தத்தை நன்றாகக் குழைந்து அனுபவித்தாள்.

ஒருவழியாகப் பிரபாகரன் அவளது வாயிலிருந்து தன் உதடுகளை முறித்து எடுத்தபோது, இருவரின் எச்சிலும் நூலாய் இழைந்து பிரிந்தது. சகுந்தலா மூச்சு வாங்கிக் கொண்டு நிற்க, அங்கே அருகில் நின்று இதையெல்லாம் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ரேகா சும்மா இருக்கவில்லை. சமையல் மேடையில் சாய்ந்து நின்ற பிரபாகரன் சற்றும் திடுக்கிடும் வண்ணம், அவனது இடுப்பில் கட்டியிருந்த அந்த ஒற்றைத் துண்டின் முடிச்சை ரேகா தன்  விரல்களால் சட்டென்று பிடித்திழுத்தாள்.

அவள் இழுத்த அடுத்த விநாடி, அந்தத் துண்டு அவனது இடுப்பிலிருந்து அவிழ்ந்து "பொத்தென"க் கீழே சுருண்டு விழுந்தது.  காலையிலேயே தன் வருங்கால மருமகள் மற்றும் சம்மந்திக்கு முன்னால் ஒரு சொட்டுத் துணி கூட இல்லாமல் முற்றிலும் முழு அம்மணமாக நடுவழியில் நின்றான்.

அவனது இடுப்புத் துண்டு விழுந்ததும், அவனது அந்தப் புடைத்த கூடாரமான சுண்ணி, அத்தனை பெரிய அளவோடு விறைத்து, இரும்புத் தடி போல நேராக நீட்டி நின்று கொண்டு சகுந்தலாவையும் ரேகாவையும் பார்த்து  முறைப்பது போல் காட்சியளித்தது. "ஐயோ... மருமகளே! என்ன காரியம் பண்ணிட்டேடி!" என்று பதறிய பிரபாகர், தன் இரண்டு கைகளையும் தன் ஆண்மையின் மீது வைத்து அதை அவசர அவசரமாக மறைக்கப் பார்த்தான்.

அவன் அம்மணமாக நின்று தவிப்பதைக் கண்ட சகுந்தலாவும் ரேகாவும் பயங்கரமாகக் கைதட்டி, அந்தச் சமையலறைக்குள்ளேயே "கலகலவென"   உரக்கச் சிரிக்க ஆரம்பித்தனர். "பாருங்க மம்மி... உங்க ஆளோட அழகை!" என்று ரேகா தன் அம்மாவிடம் சொல்லி மேலும் நக்கலாகச் சிரித்தாள்.



பாவம் பிரபாகரன், அதற்கு மேல் அங்கே நிற்க முடியாமல் முற்றிலும் அம்மணமாகவே தன் கைகளால் தன் ஆண்மையைப் பொத்திக்கொண்டு, தாழ்வாரத்தின் வழியே  பாத்ரூமை நோக்கி  வேகமாக ஓடி ஒழிந்தான். அவன் சமையலறையை விட்டு வெளியேறி பாத்ரூமை நோக்கி  ஓடும்போது, அவனது இடுப்பில் அசைந்தாடிய அந்த நீளமான சுண்ணி, அவனது ஓட்டத்தின் வேகத்திற்குத் தகுந்தவாறு முன்னும் பின்னும், மேலும் கீழுமாக  நடனமாடியபடி    அசைந்தது.

[b] [/b]

அவன் ஓடிப் போய் பாத்ரூமிற்குள் நுழைந்து கதவை "டப்" என்று சாத்தும் வரை, இங்கே சமையலறையில் இருந்த அம்மாவும் மகளும் தங்கள் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு, சிரிப்பை அடக்க முடியாமல்  மாமனாரைக் கேலி செய்து குபீர் குபீர் என்று சிரித்துக் கொண்டே இருந்தார்கள்.  

இந்தக் கதைக்கு ஏத்த மாதிரி வந்திருக்கிற போட்டோஸ் எல்லாமே கதைக்கு இன்னும் செம மாஸ் குடுத்திருக்கு என்பதில் எந்த டவுட்டும் இல்லை. ஆனா, இதுக்கெல்லாம் முழு கிரெடிட்ஸும் என் பிரெண்ட் தீனாவுக்கே சேரும். ஏன்னா, இதிலிருக்கிற ஒவ்வொரு போட்டோவையும் அவன் தான் எனக்கு எடுத்துக் குடுத்தான். சோ, போட்டோஸை பார்த்துட்டு வர்ற எல்லா புகழும் தீனா ஒருத்தனுக்கே! தேங்க்ஸ் டா தீனா!

இந்த போட்டோஸுக்காவது ஒரு லைக் போடுங்க நண்பா, மீண்டும் சந்திப்போம் அடுத்த பதிவில்! 




To be continued - 

[David2025]

தல அந்த ஒரு நாள சீக்கிரம் முடிசிராதிங்க கொஞ்சம் லாங்கா கொண்டு போங்க செந்தில தெனற விடுங்க.

ஓகே [b]ப்ரோ 
[/b]
ஏதோ டுவிஸ்ட் இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். ஜெகதீஷ் மாம்ஸ் கௌரவம்னு சொல்லும் போது சிரிப்பு தா வருது. ரொம்ப நல்ல கௌரவமாக இருக்கு.

அதை எழுதும்போதுகூட சிரிச்சிட்டுதான் எழுதினேன் [b]ப்ரோ , 
[/b]


இன்னொரு விஷயம் தலைவா ஹீரோ ஃபேமிலி அங்க போணதுல இருந்து நடந்த விஷயத்த ஒரு ஃப்ளாஷ்பேக் மாதிரி போடலாமா இது என்னோட வேண்டுகோள் pls

கண்டிப்பா ஒரு பெரிய பிளாஷ் பேக் இருக்கு ப்ரோ , சரியான நேரத்தில் அது வரும் ப்ரோ 


 

[David2025]

Bro waiting for your update

Bro update ready , waiting for pic - Ai images from dheena bro 

[David2025]

Episode Number - 14

சகுந்தலா ஒருவழியாகச் சமையலறையில் நடந்த அந்த அம்மணக் கூத்துகளை எல்லாம் மனதிற்குள் நினைத்துச் சிரித்தபடி, பெரிய காபி ட்ரேயுடன் குடும்பத்தினர் அனைவருக்கும் காபி கொடுப்பதற்காக வெளியே  ஹாலுக்கு வந்தாள். பட்டுப் புடவையின் மங்கலகரமான நறுமணமும், அவளது தளுக்கோடு கூடிய நடையும் அந்த ஆடம்பர வரவேற்பறையையே அசைத்தது.

அங்கே ஹாலில் இருந்த   சோபாவில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்த ஜெகதீஷ்  , காலையிலேயே வந்திருந்த  அரசியல் செய்திகள் அடங்கிய செய்தித்தாளை மிகவும் தீவிரமாகப் படித்துக்கொண்டிருந்தார். சகுந்தலா மெதுவாக அவரிடம் நெருங்கி, "என்னங்க... காபி, எடுத்துக்கோங்க," என்று  காபி ட்ரேயை அவருக்கு நேரே நீட்டினாள்.

ஆனால் ஜெகதீஷ்  பேப்பரில் இருந்த ஏதோ ஒரு முக்கியமான செய்தியில்  மூழ்கியிருந்ததால், அவளது அழைப்பை  துளியும் கவனிக்காமல் பேப்பரையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். "இருடி... இங்கே ஒரு முக்கியமான செய்தி வந்துட்டு இருக்கு, அதை வாசிச்சு முடிச்சிடுறேன்," என்று சலிப்போடு அவளைத் தடுத்தார்.

அவர் பேப்பரே கதி என்று கிடப்பதைக் கண்டதும் சகுந்தலாவுக்கு லேசாக ஆத்திரம் வந்தது. சற்றும் யோசிக்காமல் அவர் கையில் இருந்த செய்தித்தாளைத் தன் கைகளால் சட்டென்று பிடுங்கி, அங்கிருந்த  மேஜையின் மீது ஓரமாக விசிறி அடித்தாள். அவளது இந்தத் திடீர் ஆக்ரோஷமான செய்கையைக் கண்டு ஜெகதீஷ் நிமிர்ந்து பார்த்தார்.



"என்னங்க நீங்க! மணி இப்போவே எட்டாகப் போகுது...  மாப்பிள்ளையை எப்படியாவது இன்னைக்குப் பண்ணை வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போகணும்னு உள்ளே எல்லோரும்  அரக்கப்பரக்க ரெடியாகிட்டு இருக்காங்க. நீங்க என்னன்னா இன்னும் இந்த  பேப்பர்லேயே மூழ்கியிருக்கீங்க!" என்று தன் இடுப்பில் கையை வத்துச் செல்லமாக அதட்டினாள்.

"இந்தாங்க... முதல்ல இந்தச்  காபியைக் குடிச்சிட்டு, இப்போவே உள்ள போய் குளிச்சிட்டு டிரஸ் பண்ணிட்டு வண்டியைக் கிளப்புற வேலையைப் பாருங்க," என்று தன்  முலைகள் குலுங்க அவளுக்குரிய அந்தத் தேவதாசி தோரணையில் கறாராகக் கட்டளையிட்டாள்.

தன் பொண்டாட்டியின் அந்த அழகான ஆதிக்கத்தையும், அவளது பட்டுச் சேலையின் மங்கலகரமான அழகையும் ஜெகதீஷ்  தன்  கண்களால் செல்லமாக முறைத்துப் பார்த்தார். பின் ட்ரேயில் இருந்த அந்தப்  காபி கப்பைத் தன் கைகளில் எடுத்து, ஒரு மெல்லிய "சிப்" வாயில் வாங்கி ருசித்துப் பார்த்தார்.

ஆனால், காபியைத் தன் நாக்கில் வைத்த அடுத்த விநாடியே அவளது முகம் முற்றிலும் சுருங்கியது. "ச்சே... என்னடி இது காபி!   " என்று சற்றும் பிடிக்காமல், தன் வாயில் இருந்த காபியைப் பலமாக உமிழ்ந்துவிட்டு, அந்தக் கப்பை அப்படியே மேஜையின் மீது ஓரமாகத் தள்ளி வைத்துவிட்டார்.



அவர் காபியை  தள்ளியதைக் கண்ட சகுந்தலா, "ஏங்க அப்படிச் சொல்றீங்க? ஏன்... காபியில சுகர்  ஏதாவது கம்மியா இருக்கா என்ன?" என்று தன் நெற்றியைச் சுருக்கி  அவரிடம் கேட்டாள்.

"சர்க்கரை எல்லாம்  சரியாத்தான் இருக்கு சகுந்தலா! ஆனா... காபியில பால் எங்கடி? உனக்குத்தான் நல்லாத் தெரியுமில்ல, காபியில  பால் கம்மியா இருந்தா எனக்கு அந்தப் பாழாய்ப் போன காபியைக் குடிக்கவே பிடிக்காதுன்னு!" என்று தன் கரகரப்பான குரலில்  கத்தினார்.

அவர் பாலின் அளவைப் பற்றிக் கேட்டதும் சகுந்தலாவுக்குச் சமையலறையில் பிரபாகரன் செய்த லீலைகள்தான் நினைவுக்கு வந்தன. "ஹ்ம்ம்... எல்லாம் உங்க  சம்மந்தி பிரபாகரன்கிட்டயே போய் நேரா கேளுங்க! விடியற்காலையிலேயே கிச்சனுக்குள்ள வந்து, என்னை அங்கே தொட்டு இங்கே தொட்டு வம்பு பண்ணுனாரு. அந்த அவசரத்துல பாத்திரத்துல இருந்த பால் பாதி மேடையில சிந்தி வீணாப் போச்சு," என்று சலிப்புடன் உண்மையை உடைத்தாள்.

"அதான் இன்னைக்கு ஒரு நாளைக்கு மட்டும் பால் கொஞ்சம் கம்மியா இருக்குங்க... வேற வழி இல்லை, இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டும் இந்த   காபியை அட்ஜஸ்ட் பண்ணித் தட்டிக்குடிங்க," என்று அவனிடம் கெஞ்சும் தொனியில் கூறினாள்.

ஆனால் ஜெகதீஷ்   "ஐயே... இந்தத் தண்ணி யை என்னால  வாயில வைக்க முடியாது சகுந்தலா! எனக்கு   , கெட்டியான பால் இருந்தா மட்டும்தான் காபி உள்ள இறங்கும்," என்று கறாராக மறுத்துவிட்டார்.

 "இந்த மனுஷன் ஒருத்தரு... ஒரு நாள் காபியில பால் கொஞ்சம் கம்மியா இருந்தா அப்படி என்னவாம்? பெரிய   பால் பண்ணையார் பரம்பரை ,  சின்னப் புள்ளை மாதிரி கெட்டியான பால் இருந்தாதான் குடிப்பேன்னு காலையிலயே அடம் பிடிக்கிறாரு!" என்று சகுந்தலா  காபி கப்பை கையில் வைத்தபடி சலித்துக்கொண்டே இடுப்பை வளைத்து நின்றாள்.

அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்த இந்த சுவாரசியமான கூத்தை, அப்போதான் மேலே விவேக்கின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்த வனஜா கவனித்துவிட்டாள். மங்கலகரமான மஞ்சள் பட்டுச் சேலையில், பால் போன்ற தன் வெள்ளை வெளேரென்ற தேகமும்,  ஆன முன்னழகும் அசைந்தாட, படிகளில் பேரழகியாய் இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தவள், "என்ன அத்தை... விடியற்காலையிலேயே என் மாமா கூட ஏன் இப்படி மல்லுக்கட்டிட்டு இருக்கீங்க?" என்று தன் காந்தக் குரலில் புன்னகைத்தபடி அங்கே வந்தாள்.

சகுந்தலா உடனே தன் கையை ஆட்டி, "ஆமாடி வனஜா! உன் மாமாவை யாராவது ஏதாவது சொல்லிடக் கூடாதே... உடனே அவருக்கு வக்காலத்து வாங்க ஓடி வந்திடுவியே! இந்த மனுஷனை இன்னைக்கு ஒரு நாள் மட்டும் இந்த காபிக்கு கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணி குடிக்க சொன்னா, சின்னப் பிள்ளையாட்டம் வேண்டாம்னு அடம் பிடிக்கிறாரு. என்னன்னு நீயே இவர்கிட்ட கேளு," என்று தன் மருமகளிடம் போட்டுக் கொடுத்தாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்டு வனஜா தன் உதடுகளைக் குவித்து அலாதியாகச் சிரித்தாள். "அட... இந்தச் சின்ன விஷயத்துக்குப் போய் ஏன் அத்தை டென்ஷன் ஆகுறீங்க? அந்தக் காபி கப்பை என்கிட்ட கொடுங்க, நீங்க போய் மத்த வேலையைப் பாருங்க அத்தை," என்று சகுந்தலாவின் கையில் இருந்த காபி கப்பை வாங்கிக் கொண்டாள்.



டிரேயை வாங்கிக்கொண்ட வனஜா, "நீயாச்சு , உன் மாமனாரு யாச்சு... என்னை ஆளை விடுங்கப்பா!" என்று சகுந்தலாவிடம் கூற,  தன்  பட்டுச் சேலையைச் சரிசெய்தபடி, அடுத்து வைதேகிக்குக் காபி கொடுப்பதற்காக அந்த இடத்தை விட்டு அவள் அறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

இப்போது ஹாலில் ஜெகதீஷ் மாமாவும், அந்த   பேரழகி போன்ற வனஜாவும் மட்டுமே தனியாக இருந்தனர். காபி டம்ளருடன் சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ஜெகதீஷை நெருங்கிய வனஜா, தன்  உடம்பை அவர் முன்னால் வளைத்து, "என்ன மாமா... நிஜமாவே உங்களுக்குக் காபியில   கெட்டியா பால் இருந்தாதான் காபி குடிப்பீங்களா? இல்லைன்னா குடிக்க மாட்டீங்களா என்ன?" என்று டபுள் மீனிங்கில் தன் காந்தக் கண்களை உருட்டிக் கேட்டாள்.



  ஜெகதீஷ், "அதான் உனக்கு   நல்லாத் தெரியுமில்ல வனஜா! எனக்கு எப்போதுமே அந்தப் பாழாய்ப் போன  பால் இல்லாம வெறும் தண்ணி காபியைக் குடிச்சா உள்ள இறங்காது,"  


"அடடா... என் மாமாவுக்குப் பால்னா அவ்வளோ இஷ்டமா? சரி... பாத்திரத்துல இருந்த பால் சிந்தினா என்ன மாமா? அதான் உங்க வீட்டு மூத்த மருமகளா, லட்சணமான  நான் இங்கேயே நிக்கிறேன்ல... உங்களுக்கு வேணும்கிற அளவுக்குத்  , கெட்டியான   பாலை நான் இப்போவே இந்தக் கப்புல கறந்து தரவா மாமா?" என்று வனஜா தன் காந்தக் குரலில் நரம்புகளை முறுக்கேற்றும் வக்கிரத் தொனியோடு கேட்டாள். அந்த  தேவதை போன்ற பேரழகி தன் மஞ்சள் பட்டுச் ஜாக்கெட்டை லேசாகக் கீழே இழுத்து, பால் போன்ற தன் பருத்த வெள்ளை முலைகளை ஜெகதீஷின் முகத்திற்கு நேரே எக்கி, காமப் போதையில் அலாதியாகக் குழைந்தாள்.



ஜெகதீஷ்  அவளது அந்த   பேச்சைக் கேட்டதும், உள்ளுக்குள் காம வெறி தலைக்கேற, அவளது அழகில் முற்றிலும் தடுமாறிப் போனார். "ஆஹா... மருமகள் வனஜா நிஜமாவே என்ன செய்யப் போறா? என்ற   ஆர்வத்துடன், தன் சோபாவில் விறைப்பாக நிமிர்ந்து அமர்ந்து, அவளது உடம்பின் அசைவுகளையே தன் எச்சில் ஊறும் கண்களால் வெறித்துப் பார்க்கத் தொடங்கினார்.

வனஜா சட்டென்று சுற்றிமுற்றிப் பார்த்தாள்; மேலே விவேக்கின் அறைக்கதவு இன்னும் மூடியே இருக்கிறதா என்பதை ஒருமுறைக்கு இருமுறை தன் கூர்மையான கண்களால் உறுதி செய்து கொண்டவள் .    , தன் மங்கலகரமான மஞ்சள் பட்டுச் சேலையின் முந்தானையை அப்படியே தோளிலிருந்து ஓரமாக ஒதுக்கித் தள்ளியவள், சிறிதும் சலனமின்றித் தன் ஜாக்கெட்டின் முன் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்க்கத் தொடங்கினாள்.



ஜெகதீஷால் அதற்கு மேல் தன் காமத்தைக் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை; அவளது அந்த அசாத்தியமான பால் வெண்மையின் போதை அவரது நரம்புகளை அடியோடு உலுக்கியது. "நிஜமாவே இவள் தன் மார்பில் சுரக்கும் அந்தப்  பாலை நமக்குத் தரப்போகிறாளா?" என்ற  ஆர்வத்துடனு  அவளது ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகள் பிரிவதை   பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகள் ஒவ்வொன்றாக "பட், பட், பட்" என அவிழ்ந்து பிரிய, அவளது மஞ்சள் பட்டு உடை இருபுறமும் முற்றிலும் விலகிச் சரிந்தது. அங்கே, அவளது அந்தப்   மாம்பழ முலைகள் இரண்டும், பால் போன்ற வெள்ளை வெளேரென்ற நிறத்தில் ஒரு மெல்லிய வெள்ளை நிறப் பிராவுக்குள்   மிக இறுக்கமாக, திமிறிக் கொண்டு விறைப்பாகக் காட்சியளித்தன. அந்த வெள்ளை நிறப் பிராவின் மெல்லிய துணியைத் தாண்டி அவளது பருத்த காம்புகளின் புடைப்பும், அவளது அந்த  மார்பழகின் செழுமையும் ஜெகதீஷின் கண்களைக் கூசச் செய்து, அவரது ஆண்மையை அடியோடு நிலைகுலைய வைத்தது.



அடுத்த விநாடி, வனஜா சிறிதும் தாமதிக்காமல் தன் அந்த  வெள்ளை நிறப் பிராவை அப்படியே மேல்நோக்கி  தூக்கினாள்; பிராவின் பிடியிலிருந்து விடுபட்ட அவளது வலது பக்கத்து  முலை  ,  பருத்த அழகோடு, பால் வெண்மை நிறத்தில் பளிங்குச் சிலை போல  வெளியே துள்ளி விழுந்தது. சற்றும் யோசிக்காமல் ஜெகதீஷ் மாமாவின் கையில் இருந்த அந்தக் காபி கப்பைத் தன் மார்பகத்திற்குக் கீழே   ஏந்திப் பிடித்தவள், தன் வலது கையின் மென்மையான விரல்களால் தன் பருத்த முலையின் அடிப்பகுதியைச் சேர்த்து பலமாக அமுக்கிப் பிழிந்தாள் 



அவள் தன் வெள்ளை முலையை விறைப்பாக அமுக்கிப் பிழிந்த அடுத்த கணமே, அவளது பருத்த காம்பிலிருந்து அந்தப் பச்சையான, தடிமனான மார்பகப் பால் "சுர்ர்ர்..." என்ற  ஒலியோடு நேராக அந்தக் காபி கிளாஸிற்குள் பீய்ச்சியடித்து வந்து விழுந்தது. அந்த வெதுவெதுப்பான, கெட்டியான பால் காபியோடு கலந்து கிளாஸ் முழுக்க நொடிப் பொழுதில் நிறைந்து வழியத் தொடங்கியது; வனஜாவின் அந்தத் துணிச்சலான வக்கிரக் கறவை ஜெகதீஷின் நெஞ்சில் அனலைக் கூட்டியது.



""ஆஹா... மருமகளே! என்ன ஒரு அற்புதம்டி!" என்று ஜெகதீஷ் காமப் போதையில் தன் வாயைப் பிளந்து, அவளது மார்பிலிருந்து அந்தப் பச்சைப் பால் கப்புக்குள் பீறுவதைக் கண்டு அப்படியே உறைந்து போனார். அந்த மாளிகையின் பிரம்மாண்டமான வரவேற்பறையிலேயே, தங்களின் வக்கிரக் குடும்பத்தின் அந்தரங்க லீலைகளின் உச்சக்கட்ட விபரீதம் எல்லாம் துணிச்சலாகவும் அநாகரீகமாகவும் அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது. வனஜா தன் அசாத்தியமான பால் வெள்ளை முலையை அமுக்கிப் பிழியப் பிழிய, அந்தப் பீங்கான் கப்புக்குள் காபியோடு சேர்ந்து அவளது மார்புப் பால் நுரைத்துப் பொங்கியது.



இந்த  வக்கிரக் கூத்துகள் அந்தப்  மாளிகையில் இருக்கும் மற்றவர்களுக்கு இது  மிகவும் பழக்கப்பட்ட, சகஜமான விஷயம் என்றாலும், விவேக்கின் கண்களுக்கு இந்த  விஷயம் எட்டினால் இந்த வீட்டில் ஒரு பெரிய பிரளயமே உண்டாகும் என்பது அனைவருக்கும் நன்றாகத் தெரியும். அவனது கறாரான ஒழுக்கக் கோட்பாடுகளுக்கு முன்னால் இந்த அந்தரங்க அநாகரீகங்கள் அப்பட்டமாக அம்பலமானால், அவன் இந்த ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தையுமே அடியோடு வெறுத்து ஒதுக்கிவிடுவான் என்பதால் அனைவரும்   தெரிந்ததே 

[David2025]

ஆனால் பாவம், நேர்மையின் சிகரமான விவேக் இந்த வக்கிரக் கறவையை நேரில் பார்ப்பதற்கோ அல்லது தடுத்து நிறுத்துவதற்கோ அங்கே கீழே வருவதற்கு எந்தவொரு சாத்தியமும் அப்போது இருக்கவில்லை. அவன் மேலே ரேகாவின்  படுக்கையறையில், அங்கிருந்த  பாத்ரூமிற்குள் கதவை  பூட்டிக்கொண்டு தனியாக இருந்தான். வெளியில் நடக்கும் எந்தவொரு மர்மமும் அவனது கொள்கை மூளைக்கு எட்டாதவாறு அவன் முற்றிலும் உலகத்தை மறந்திருந்தான்.

பாத்ரூமில் இருக்கும் ஷவருக்குக்   கீழே நின்றுகொண்டிருந்த விவேக்கின் உடம்பின் மீது குளிர்ந்த தண்ணீர் "சளசளவென"க் கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. 



அந்தத் தண்ணீரின் சத்தத்திற்கு நடுவே, தன் கையில் பிரஷை வைத்துப் பற்களை நன்றாகத் துலக்கியபடி,  தன் குடும்பத்தினரின் உண்மையான வஞ்சக முகம் தெரியாமல் அவன் பாத்ரூமிற்குள் அத்தனை நிம்மதியாகத் தன் குளியலைத் தொடர்ந்தான்.

இப்போதைக்கு இது போதுமா மாமா?" என்று வனஜா தன் காந்தக் குரலில்  குறும்போடு கேட்டபடியே, மஞ்சள் நிற பிளவுஸின் வழியே வெளியே துள்ளி விழுந்த தன் பருத்த, பால் வெள்ளை முலையை மீண்டும் அந்த மெல்லிய பிராவுக்குள் திணித்து மறைத்தாள் . அவள் அப்படி அவசரமாகத் தன் பேரழகை மூடியதும்  கண்ட ஜெகதீஷ், சற்றும் யோசிக்காமல் அவளது கையை "கப்பென"ப் பிடித்துத் தடுத்து நிறுத்தினார். "என்ன மருமகளே இது... விடியற்காலையிலேயே இப்படிப் பேரழகைக் காட்டி, ஆசை காட்டிட்டு  மோசம் செஞ்சா எப்படிடி?  உன்னோட இந்த மாமனுக்கும் இன்னும் ஆசை தீரலையேடி!" என்று காம வெறியுடன் அவளது மஞ்சள்  சேலை முந்தானையோடு சேர்த்து அவளது கையைத் தன் பக்கம் பலமாக இழுத்தார்.



அவள் சுதாரிப்பதற்குள், அவளது பின்னாடி இருந்து அவளை அப்படியே  கட்டிக்கொண்டார் ஜெகதீஷ். அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப்  பிளவுஸோடு சேர்த்து, அவளது  பால் வெள்ளை முலைகளைத் தன் கரடுமுரடான கைகளால் பின்னால் இருந்தபடியே  ஆக்ரோஷமாகப் பிசைந்து அமுக்கினார்  அவரது முரட்டு விரல்கள் அவளது மஞ்சள் ரவிக்கையின் தையல்களைத் தாண்டி, அவளது மார்பின் தடிமனையும் வெம்மையும்  அமுக்கி உருவ, வனஜாவின் கறுத்த காம்புகள் அந்த மஞ்சள் துணிக்குள்ளேயே விறைத்துத் திமிறின. மாமனாரின் அந்தப்   முரட்டு அணைப்பில் அவளது பெரிய மார்பகங்கள் நசுங்கி எம்பின.



தன் இடது கையால் அவளது முலைகளைப் பிசைந்து கொண்டே, ஜெகதீஷ் தன் வலது கையை மெதுவாகக் கீழே கொண்டு சென்று, அவளது அந்த  மஞ்சள்  சேலைக்கு மேலாகவே அவளது புண்டைப் பகுதியை  அழுத்தமாகத் தேய்த்து அழுத்தினார்..ஆஆஆஆ....மாமா ..ஆஆ..





. மாமனாரின் கை தீண்டலில் இருந்த அந்த முரட்டுத்தனமான காமத் தகிப்பைத் தாங்க முடியாமல், வனஜா தன் இடுப்பை வளைத்து, அவரது கையை எடுக்க முடியாமல் அவரது விரல்களின் தேய்ப்பிற்கு ஏற்பத் தன் உடலை அலாதியாக நெளிந்து வளைத்துக் கொடுத்தாள்.



அவள் காமப் போதையில் நெளிய நெளிய, அவளது மஞ்சள் சேலையின் மடிப்புகளுக்கு மேலாகவே அவளது அந்தரங்க மேட்டை மாமனார் தன் உள்ளங்கையால் அமுக்கித் தேய்த்த தேய்ப்பில், அவளது புண்டைக்குள் மதநீர் ஊறி அந்த மஞ்சள்  துணியிலேயே கசிந்தது. அவளது பின் பக்கக் குண்டிகள் ஜெகதீஷின் இடுப்பில் முட்டி உரச, அவளுக்குள் இருந்த காம வெறி இன்னும் பல மடங்கு அதிகரித்து, அந்த  மாளிகையின் விடியற்காலை விபரீத லீலைக்கு அவளும்  வக்கிரமாக அடிமையாகி கொண்டிருந்தாள் 




ஆனா இப்போ நிலமை சரி இல்லை மேல ஏற்கனவே விவேக் முழித்துவிட்டான் அவன் எந்நேரமும் வர நேரிடும் என்பதால் ,வனஜா தன் கையை லேசாக உருவிக்கொண்டு, தன்  கண்களை உருட்டி, "மாமா... இதுக்குத்தான் வேண்டாங்குறது! 

  

நம்ம பண்ணை வீட்டுக்குக் கிளம்புறதுக்கே ஏற்கனவே ரொம்ப லேட் ஆயிடுச்சுன்னு அங்கே  ரேகாவும் அத்தையும் காத்துட்டு இருக்காங்க. அதனால இங்க வச்சு எல்லாத்தையும் ஆரம்பிக்காம, மிச்சத்தை எல்லாம் நாம   அப்புறமா நிதானமாகப் பார்த்துக்கலாம் மாமா," என்று தன் பவள உதடுகள் தெரிய அலாதியாகக் குழைந்தாள். "இப்போதைக்கு என் பேச்சைக் கேட்டுச் சமத்தா நான் கறந்து கொடுத்த இந்த  பால் காபியைக் குடிச்சிட்டு, நீங்க நேராப் போய்க் குளிச்சிட்டு ரெடி ஆகணும், சரியா?" என்று செல்லமாக அதட்டினாள்.


அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே,   .  சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ஜெகதீஷின் அருகில் இன்னும் கொஞ்சம் நெருங்கி, மெதுவாகக் குனிந்து அவளது பட்டு போன்ற உதடுகளால் அவரது நெற்றியில் "நச்" என்று ஒரு முத்தமிட்டுவிட்டு, அந்த இடத்தை விட்டுத் தளுக்கி நடையைக் கட்டி நகர்ந்தாள்.



அவள் பட்டுச் சேலையின் சலசலப்போடு பேரழகியாய் நகர்ந்து செல்லும் போது, அவளது அந்தப் பருத்த குண்டியழகு மேலும் கீழுமாக அசைந்து ஆடியதை ஜெகதீஷ்  சோபாவில் அமர்ந்தபடி தன் எச்சில் ஊறும் கண்களால் அணு அணுவமாக ரசித்துப் பார்த்தார். அவளது அந்த  குண்டியின் அசைவு  அவனது பார்வையில் இருந்து மறையும் வரை வெறித்துப் பார்த்தவர், பின் தன் கையிலிருந்த அந்தப்  கப்பைத் தன் மூக்கின் அருகே கொண்டு சென்றார். மருமகளின் மார்பிலிருந்து சுடச்சுடக் கறந்த அந்தப் பச்சைப் பாலின் தடிமனான வாசனையும் , காபியின் அரோமாவையும் தன் நாசிக்குள் ஆழமாகச் சுவாசித்து இழுத்து அந்த  நறுமணத்தில் லயித்துப் போனார்.

  

அந்தப் பாலின் நறுமணம் அவனது காம ரசனையைத் தூண்ட, கப்பைத் தன் உதடுகளில் வத்துப் பருகத் தொடங்கினார். வனஜாவின் உடம்புச் சூடு மாறாத அந்த மார்பகப் பாலின் தடிமனான சுவை அவரது நாக்கில் பட்டு அலாதியாக ஊற வைக்க, அதற்கு மேல் பொறுக்க முடியாமல் "மடக்கு, மடக்கு" என்று ஒரே மூச்சில் அந்தக் காபி கப்பை அடியோடு குடித்து முடித்தார். "அப்பாடா... என்ன ஒரு ருசிடி!" என்று தன் மீசையைத் துடைத்துக் கொண்டு, அந்த  காபியின் போதையில் சோபாவில் அப்படியே சொகுசாகச் சாய்ந்தார்.

"ஹா... ஹா... ஹா..." என்று ஒரு மென்மையான, இளமை ததும்பும் சிரிப்புச் சத்தம் அந்தப் பெரிய ஹாலின் பின்னாடி இருந்த தூணின் மறைவிலிருந்து திடீரென்று அனலாகக் கேட்டது. அந்தச் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்ட அடுத்த கணமே ஜெகதீஷ்   தன் தலையைத் திருப்பிப் பின்னாடி பார்த்தார்; அங்கே விவேக்கின் தங்கை திவ்யா அதிகாலையிலேயே குளிச்சு முடிச்சு, தன் உடம்பின் இளமை வளைவுகள் அப்பட்டமாகத் தெரியும்படி ஒரு மெல்லிய நைட்டியையும், தன் ஈரமான தலைமுடியில் ஒரு பிங்க் நிற டர்க்கி டவலையும்   கையில் ஒரு மல்லிகைப் பூச்சரத்தை வச்சுக்கொண்டு, அக்கா வனஜா தன் மார்பகப் பாலை மாமாவின் காபி கப்புக்குள் கறந்து கொடுத்த அந்த அத்தனை  லீலைகளையும்   பார்த்து ரசித்தபடி அங்கே குறும்போடு நின்றுகொண்டிருந்தாள்



அவளை அங்கே அந்த மெல்லிய நைட்டி உடையில் பார்த்ததும் ஜெகதீஷ்  முகத்தில்   கள்ளப் புன்னகை  படர்ந்தது. "அடி கள்ளி! அப்போ நீ அங்கே தூணுக்குப் பின்னாடி ஒளிஞ்சு நின்னு, உங்க அக்கா வனஜா எனக்கு இங்க காபியில பால் கறந்து கொடுத்த   கூத்து எல்லாத்தையும்   பார்த்துட்டுத்தான் இருக்கியா?" என்று தன் கண்களை உருட்டிக் கேட்டார். பின் தன் கையை அசைத்து, "அங்கே என்னடி ஒற்றன் மாதிரி நின்னுட்டு இருக்கே...  இங்க ஓடி வாடி!" என்று அவளைத் தன் அருகில் ஆசையோடு கூப்பிட்டார்.

 , தன் மாமாவின் அந்த  அழைப்பைக் கேட்டதும், திவ்யாவின் இளமை முகத்தில் ஒரு புதிய காம வெட்கம் சட்டென்று வந்து ஒட்டிக்கொண்டது. தன் நைட்டியின் அசைவுகளோடு, தன் அண்ணன் விவேக்கின் கொள்கை கோட்பாடுகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், தன் மாமாவின் காமப் பசிக்குத் தீனி போடுவதற்காக அவளது இளமை முலைகள் குலுங்க ஜெகதீஷை நோக்கி மெதுவாக, வெட்கத்தோடு நெருங்கி வந்தாள்..  

  
தன் முன்னால் வந்து நின்றவளைத் தன்  கரங்களை நீட்டி, திவ்யாவின் அந்த மென்மையானக் கையைப் பற்றிச் சட்டென்று தன் பக்கம் இழுத்தார் ஜெகதீஷ். "ஆஅ..." என்று அவள் எதிர்பாராத வேளையில் லேசாகத் தடுமாறி, ஜெகதீசனின்  ,  மடியில் "பொத்தென" வந்து அமர்ந்தாள். அவளது மெல்லிய நைட்டி உடை அவளது உடலோடு ஒட்டி அவளது இளமைச் சூட்டை அப்பட்டமாக ஜெகதீஷின் மடியில் இறக்கியது.

"ஐயோ மாமா...  என்ன பண்றீங்க நீங்க? அண்ணன் விவேக் இப்போதான் மேல குளிச்சிட்டு இருக்கான், அவன் எப்போ வேணாலும் டிரஸ் பண்ணிட்டு இங்க வந்துடப் போறான்!" என்று திவ்யா தன் நெஞ்சு படபடப்புடன் பதற்றத்தில் அவரது மடியிலிருந்து எழ முயன்றாள்.

ஆனால், ஜெகதீஷ் அவளை அத்தனை எளிதில் விடவில்லை; அவளது நைட்டிக்கு மேலாக அவளது வளைவான இடையைச் சுற்றித் தன் வலிமையான, தடித்தக் கைகளை வளைத்துப் பலமாகப் பூட்டினான். அவரது அந்த இறுக்கமான பிடியில் திவ்யா அசைய முடியாமல் அவரது மார்போடு இன்னும் நெருக்கமாக ஒட்டிக் கொண்டாள்.



"இரு ம்மா அவசரப்படாதே... அங்கே தூணுக்குப் பின்னாடி ஒளிஞ்சு நின்னு, அப்படி எதைப் பார்த்து   சிரிச்சேன்னு  கேட்டுக்குறேன்!" என்று ஜெகதீஷ் அவளது காதோரம் தன் முகத்தைக் கொண்டு போய் மெல்லிய குரலில் சொன்னார்.

அவர் சொன்ன அந்தத் தடித்தத் தொனியும், அவளது கழுத்தில் பட்ட அவரது அனல் மூச்சுக் காற்றும் திவ்யாவின் உடம்பிற்குள் ஒரு இனம் புரியாத நடுக்கத்தையும், அதே சமயம் அவளது இளமை நரம்புகளுக்குள் ஒரு விசித்திரமானக் கிளுகிளுப்பையும் பாய்ந்து பரவச் செய்தது. அவளது தலை முடியில்  இருந்து சொட்டிய நீர்த்துளிகள் அவர்களது காம ஆட்டத்திற்கு மேலும் வசியக் கூட்டின.


தன் மடியில் இருந்த திவ்யாவை ஜெகதீஷ் அணுஅணுவாக ரசித்தான். ஒரு இளஞ்சிவப்பு மலரைப் போலச் சரிந்து கிடந்த திவ்யா, பயத்தாலும் ஒருவித விசித்திரமானக் கிளுகிளுப்பாலும் இதயம் படபடக்க அப்படியே உறைந்து போயிருந்தாள். அவளது நீண்ட இமைகள் ஒரு பட்டாம்பூச்சியின் இறக்கைகளைப் போலத் துடிக்க, அந்தத் தேன் சிந்தும் இதழ்கள் ஒரு துடிக்கும் கனியைப் போலச் சிவந்து ஜொலித்தன. அவளது மெல்லிய நைட்டியின் வழியே பரவிய இளமைச் சூடும், ஈரமான கூந்தலில் இருந்து வீசிய நறுமணமும் ஜெகதீஷின் வக்கிரக் காமத்தை மேலும் தூண்டியது.



"என்னம்மா... இவ்வளவு சீக்கிரம் குளிச்சிருக்கே?" என்று ஜெகதீஷ் மெல்லியக் குரலில் முணுமுணுத்த அந்த நொடி, திவ்யாவின் நெற்றியில் தன் இதழ்களை ஆழமாகப் பதித்தான். அந்த முத்தம் ஒரு ஆசீர்வாதம் போலத் தொடங்கினாலும், அதில் இருந்த காமத்தின் சூடும் அலாதியான வசியமும் திவ்யாவின் உடல் முழுவதும் ஒரு புதிய மின்னலைப் பாய்ச்சியது. மாமனாரின் அந்த ஈரமான இதழ்கள் தன் நெற்றியில் அழுந்தியபோது, திவ்யா தன் உடம்பை லேசாக வளைத்து அந்தச் சுகத்தில் உருகினாள்.



நெற்றியில் தொடங்கிய அந்த முத்தம் அவளது மூக்குக் கண்ணாடி வழியாகக் கன்னத்தை நோக்கி நகர, திவ்யா தன் இரு கரங்களாலும் ஜெகதீஷின் தோள்களை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். மேலே அறையில் இருக்கும் தன் அண்ணன் விவேக்கின் நினைவை முற்றிலும் மறந்து, தன் மாமாவின் இந்த வக்கிரத் தீண்டலுக்குத் தன் உடம்பை அப்படியே அர்ப்பணித்து, அந்த  அந்தரங்க லீலையின் அடுத்த கட்டத்திற்கு அவளும் ஆசையோடு தயாரானாள்.

[David2025]

கூச்சத்தால் திவ்யா தன் மென்மையான கைகளைத் தூக்கி ஜெகதீஷின் கழுத்தை வளைத்துக் கொள்ள, அது அவனது வக்கிர ஆட்டத்திற்கு இன்னும் வசதியாகப் போனது. அவளது உடலின் இளமை வளைவுகள் தன் மார்போடு அமுங்குவதை உணர்ந்த ஜெகதீஷ், மீண்டும் அவளது நெற்றியில் ஒரு ஆழமான முத்தத்தைப் பதித்தான். அங்கிருந்து தொடங்கிய அந்த முத்தப் பயணம், அவளது வில் போன்ற புருவங்கள், படபடக்கும் இமைக்கதவுகள், ஆப்பிள் போன்ற கன்னங்கள், மற்றும் நுனி மூக்கு என ஒவ்வொன்றையும் ஈரமாக்கியது.



தன் முகத்தின் ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும் மாமனாரின் தடித்த உதடுகள் உரசிச் செல்வதை அவள் இன்பமாக ஏற்றுக் கொண்டாள். பயமும் கூச்சமும் கலந்த ஒரு புதிய போதையில் திவ்யா தன் உடம்பை முழுமையாக அவரிடம் ஒப்படைக்க, ஜெகதீஷின் கைகள் மெதுவாக அவளது நைட்டிக்கு மேலாக அவளது வளைந்த தோள் பட்டையில் தடவி, அவளது இளமைச் சூட்டை அணு அணுவமாக ரசித்தது.

அடுத்த விநாடி, ஜெகதீஷ் தன் முகத்தை இன்னும் நெருக்கமாகக் கொண்டு வந்து, அவளது தேன் சிந்தும் இதழ்களோடு தன் உதடுகளைப் பொருத்தினான். அவளது துடிக்கும் கனி போன்ற உதட்டின் மீது தன் உதட்டை வைத்து மென்மையாக ஒரு முத்தத்தைக் கொடுத்தான். அந்த  முத்தத்தின் சுகத்தை அமைதியாக வாங்கிக் கொண்டு, ஒரு அலாதியான சிலிர்ப்புடன் தன் கண்களை அப்படியே மூடிக்கொண்டாள் திவ்யா.

அவளது பிங்க் டர்க்கி டவலில் இருந்து சொட்டிய நீர்த்துளிகள் அவளது நைட்டியை நனைக்க, மாமனாரின் மடியில் அமர்ந்தபடி அவள் காமக் கடலில் மூழ்கினாள்.  


திவ்யா தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, தன் மாமனார் கொடுத்த அந்த வசிய முத்த மழையில் முற்றிலும் நனைந்து போயிருந்தாள். ஜெகதீஷ் மீண்டும் அவளது மெல்லிய, சிவந்த இதழ்களின் மீது தன் தடித்த உதடுகளைப் பதித்தார். ஆனால் இந்த முறை  பதித்த இதழ்களை எடுக்காமல் அப்படியே ஒரு அழுத்தமானத் தகிப்போடு, அவளது இளமைச் சூட்டை உறிஞ்சுவது போல வைத்துக் கொண்டார்.

அந்தத் தருணத்தில்  காலம் உறைந்து போனது போல இருந்தது.   திவ்யாவின் இதழ்கள் ஜெகதீஷின் இதழ்களின் கதகதப்பிலும் ஆதிக்கத்திலும் மெல்லத் துடித்தன. எடுக்கப்படாத அந்த நீண்ட இதழ் தீண்டல், ஆயிரம் முத்தங்களை விட அதிகக் காமத்தையும் வக்கிரத்தையும் அங்கே அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் கடத்திக் கொண்டிருந்தது.

அந்தக் காமக் கிறக்கத்திலும் இளமைப் போதையிலும் மூழ்கிக் கிடந்த திவ்யா, மெல்லத் தன் பாரமான இமைகளைப் பிரித்துத் தன் மாமா ஜெகதீஷைப் பார்த்தாள். அவளது    கண்கள் முழுக்க இன்னும் அந்த  போதை  மிச்சமிருந்தது. ஒரு மெல்லிய வெட்கப் புன்னகையோடு, தன் முகத்தைச் சற்றே பின்னால் இழுத்து, ஜெகதீஷின் இதழ்களிடமிருந்து தன் இதழ்களைச் சில அங்குலங்கள் தள்ளி வைத்துக் கொண்டாள்.

ஆனால், அந்தச் சிறிய இடைவெளியிலும் அவளது இதழ்கள் இன்னும் அவரது உஷ்ணத்தை உணர்ந்து விறைப்பாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தன.  

"திவ்யா...!" என்று ஜெகதீஷ் காமப் போதையில் உருகிய குரலில் கூப்பிட, அவனது கரடுமுரடான, அகன்ற கை பட்டுப் போன்ற அவளது  கன்னத்தை மெல்ல,  வருடத் தொடங்கியது. அவனது தடித்த விரல்களின் தீண்டலில் அவளது இளமை தேகம் அப்படியே விறைத்துப் போனது.

"ம்ம்..?" என்று திவ்யா தன் இமைகளை மூடிக் கொண்டே மிக மெல்லியக் குரலில் முணுமுணுத்தபோது, அவளது இதழ்கள் இன்னும் ஜெகதீஷின் விரல் அசைவுகளுக்கு அடியோடு கட்டுப்பட்டு, ஒருவித போதையுடன் துடித்துக் கொண்டிருந்தன.

"உன் அக்கா வனஜா எனக்கு   பால் கொடுத்த மாதிரி, நீயும் இந்த மாமாவுக்கு   பால் கொடுப்பியாடி?" என்று ஜெகதீஷ்  கேட்டான். அவனது விரல் இப்போது அவளது கன்னத்திலிருந்து மெல்லக் கீழே இறங்கி, அவளது காதோரம் இருந்த அந்த மெல்லியக் கூந்தலை ஒதுக்கிவிட்டபடி, அவளது கழுத்தின் நரம்புகளை உரசிச் சென்றது.



"எனக்கும் உங்களுக்குத் தரணும்னு ஆசைதான் மாமா... ஆனா எனக்கு இன்னும் கல்யாணம் ஆகல, பாப்பாவும் இல்லல... அதனால எனக்கு இப்போ பால் வராதே," என்று திவ்யா மழலையாகச் சொல்லும்போது, அவளது பால் போன்ற முகம் வெட்கத்தால் அப்படியே தக்காளிப் பழம் போலச் சிவந்து போனது. இப்போது தன் மாமனாரின் மடியில் அமர்ந்து அவர் தரும் இந்த  தீண்டலில் அவள் முற்றிலும் கரைந்து போயிருந்தாள்.

ஜெகதீஷ் இப்போது திவ்யாவின் முகத்தைத் தன்  கரங்களால் பற்றி, நேராகத் தன் பக்கம் திருப்பி அவளது மெல்லிய, சிவந்த உதடுகளில் தன் தடித்த உதடுகளை வத்து ஆக்ரோஷமாக அழுத்தினார். அவள் பயந்து திமிறுவாள் அல்லது தன்னை விட்டு விலகி ஓடுவாள் என்று அவர் எதிர்பார்த்தார்.

ஆனால், திவ்யா   எவ்வித சலனமும் இல்லாமல் அமைதியாக இருந்தாள்; அவளது அந்த அசைவற்ற மௌனமும்  சம்மதமும் ஜெகதீசுக்கு மேலும் வெறியை ஏற்றியது. அவனது கைலிக்குள் அவளது குண்டிகள் உரசிய இடத்தில் அவனது ஆண்மை  இரும்புத் தடி போல விறைத்துப் புடைத்தது.


ஜெகதீஷ் அவளைத் தன் இடுப்போடு இன்னும் இறுக்கி அணைத்து, அவளது இதழ்களைத் தன் உதடுகளால் கவ்விப் பிடித்தார். திவ்யா தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டாள். வனஜா அக்காவின் பால் வாசனை இன்னும் மாறாமல் கமழ்ந்த ஜெகதீஷின் அந்த முத்தத்தில் திவ்யா மெய்மறந்து போனாள். அவளது இதழ்களை ஒரு தாகம் கொண்ட கரடியைப் போல வெறித்தனமாக உறிஞ்சத் தொடங்கினார் ஜெகதீஷ்.



அவர் வெறும் உதட்டோடு நிறுத்தாமல், அவளது பவள இதழ்களின் இடுக்கைத் திறந்து தன் தடித்த நாக்கை அவளது வாய்க்குள் ஆழமாக நுழைத்தார். திவ்யாவும் சற்றும் சளைக்காமல் தன் இளமையான நாக்கை வெளியே நீட்டி, இருவருமாக ஒருவருடைய நாக்கை மற்றொருவர் வெறித்தனமாகச் சுழற்றி நக்கி  அந்த எச்சில் தேனை அணுவணுவாக உறிஞ்சிக் குடித்தனர்.

அவர்களது நாக்குகள் ஒன்றுடன் ஒன்று பிணைந்து உரசித் தேய்க்க, அந்த  முத்தத்தின் வேகம் இன்னும் உக்கிரமானது. ஜெகதீஷ் அவளது கீழ் உதட்டைத் தன் பற்களால் "நச், நச்" என்று பலமாகக் கடித்துச் சுவைக்க  , திவ்யா அந்த  வலியின் சுகத்தில் "ஆஹ்... மாமா..." என்று அவனது வாய்க்குள்ளேயே முனகியபடி அவளது கைகளால் அவனது பிடரியை இறுக்கிக் கொண்டாள்.

சுமார் பல விநாடிகள் நீடித்த அந்த உக்கிரமான முத்தப் போரில் இருவரின் எச்சிலும் அனலாக இழைந்து வழிந்தது. மேலே பாத்ரூமில் அவளது அண்ணன் விவேக் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் தண்ணீரின் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அதே வேளையில், கீழே திவ்யா தன் மாமாவின் மடியில் முழுமையாகச் சரிந்து,   தன்  உடம்பை அடியோடு அர்ப்பணித்துக் கொண்டிருந்தாள்!



திவ்யா அந்தச் சுகத்தில் தன்னை முற்றிலும் இழந்து போயிருந்தாள். அவளது சுவையான, தேன் சிந்தும் கீழ் உதட்டை ஜெகதீஷ் தன் பற்களால் மெல்ல மென்று, உறிஞ்சிச் சுவைக்க, அவளது  உடம்பிற்குள் ஒரு இனம் புரியாதத் தகிப்பு அனலாகப் பரவியது.

அந்த முத்தத்தின் உச்சக்கட்டப் போதையில் திவ்யா கண்மூடி மிதந்து கொண்டிருந்தபோதே, ஜெகதீஷின் இடது கை அவளது இடையிலிருந்து மெல்ல நகர்ந்தது. அவளது நைட்டியின் மெல்லிய துணியைத் தாண்டி, அந்த இளமை ததும்பும், திடமான முலையை அவர் தன்  உள்ளங்கையால் "கப்பென"ப் பற்றித் தடவிய அந்த நொடி...

திவ்யாவுக்கு உடம்பில் மின்சாரம் தாக்கியது போல ஒரு பேரதிர்ச்சி உண்டானது! காலையிலேயே குளித்து முடித்துவிட்டு, உள்ளே எந்தவொரு இன்னர்ஸும்   அணியாமல் வெறும் நைட்டியை மட்டும் உடுத்தியிருந்ததால், அவளது அந்தப் பருத்த இளமை முலை முற்றிலும் சுதந்திரமாக ஜெகதீஷின் கைக்குள் அகப்பட்டது.

உள்ளே பிரா எதுவும் இல்லாததால், அவளது அந்தப் பட்டுப் போன்ற முலையின் அசாத்தியமான மென்மையையும், அதன் முழு வடிவத்தையும் ஜெகதீஷால் தன் உள்ளங்கையில்  உணர முடிந்தது. அவளது அந்தத் திடமான முலையின் கதகதப்பு அவனது காம வெறியை மேலும் பல மடங்கு தூண்டியது.

அவன் தன்  கைகளால் அவளது அந்தப் பழுத்த முலையை மென்மையாக அமுக்கி, அதே நேரத்தில் வெறித்தனமாகப் பிசைந்து  சுகம் கண்டான். அவனது கை விரல்களின் ஆக்ரோஷமான அழுத்தத்தில், அந்த மெல்லிய நைட்டி துணியை மீறி திவ்யாவின் பருத்த முலைக் காம்பு  விறைப்பாக, கல் போலக் கடினமாகி அவனது உள்ளங்கையின் நடுவே குத்திட்டு நின்றது.



அவளது காம்பின் அந்த விறைப்பைத்  தன் விரல் நுனிகளால் தடவி உருட்டிய ஜெகதீஷின் செய்கை, திவ்யாவின் நரம்புகளை அடியோடு உலுக்கியது. ஒரு பக்கம் இதழ் முத்தத்தின் உக்கிரமான சுகம், மறுபக்கம் தன்  மார்பில் மாமனாரின் அப்பட்டமான ஆக்கிரமிப்பு என அவள் திக்குமுக்காடிப் போனாள்.

அந்தத் தீண்டலின் சுகத்தைத் தாங்க முடியாமல், அவள் சட்டென ஜெகதீஷின்  பிடரி முடியை தன் பிஞ்சு விரல்களால் பலமாக இறுகப் பற்றிக்கொண்டாள். அவளது உடம்பு காமக் கிறக்கத்தில் தூக்கிப் போட்டது போல லேசாக நடுங்கியது.

மாமனாரின் கரங்கள் தன்  முலையை அமுக்கி விளையாடிய அந்தத் தீண்டலின் வேகம் அவளை முற்றிலும் நிலைகுலையச் செய்தது. அவளது மூளை செயலிழந்து போவது போல் இருக்க, அடுத்த நொடி, அவளுக்குள் ஒரு வினாடித் தெளிவு டக்கென்று பிறந்தது.

யாராவது வந்துவிடப் போகிறார்கள் என்ற பயத்தில், தன் உதடுகளை ஜெகதீஷின் தடித்த இதழ்களின் பிடியிலிருந்து "வெடுக்கென"ப் பிடுங்கிக் கொண்டாள். இருவரின் எச்சிலும் நூலாய் இழைந்து பிரிய, அவள் தன் முகத்தைச் சற்றே பின்னால் தள்ளினாள்.

அவளது கண்கள் இப்போது போதையோடும் பயத்தோடும் அகல விரிந்து, நெஞ்சுப் பகுதி மேலும் கீழுமாக எழும்ப மூச்சு வாங்க ஜெகதீஷைப் பார்த்தன.  

திவ்யாவின் முகம் அப்படியே பழுத்த தக்காளிப் பழத்தைப் போலச் சிவந்து, மாமனாரின் அனல் பறக்கும் முத்த மழையாலும் மார்பகத் தீண்டலாலும் மூச்சுத் திணறிக் கொண்டிருந்தது. அவளது நெஞ்சுப் பகுதி நைட்டிக்கு மேலாக விம்மி விம்மி எழ, அவள் தன் எச்சிலைக் கூட்டித் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஆனால், காம வெறி தலைக்கேறிப் போயிருந்த ஜெகதீஷ்  அவளை அத்தனை எளிதில் விடுவதாக இல்லை. அவளது  இதழ்களில் இருந்து உறிஞ்சிய அந்தத் தேன் போன்ற எச்சில் ருசி, அவரது  நரம்புகளை இன்னும் ஆக்ரோஷமாக வெறி கொள்ளச் செய்தது.

அவள் முகத்தைத் தள்ளி வைத்தாலும், மீண்டும் ஒருமுறை அவளது இதழ்களைத் தன் தடித்த உதடுகளால் சிறைபிடிக்க அவர் ஆவேசமாக அவளது முகத்தை நோக்கி முன்னேறினார். ஆனால், அவர் அவளது உதட்டை நெருங்குவதற்குள், ஒரு மென்மையான, வளையல்கள் குலுங்கும் கை நடுவே புகுந்து அவரது உதடுகளைப் பட்டெனத் தடுத்தது!

 

ஜெகதீஷும் திவ்யாவும் அந்தத் திடீர் தடையால் அடியோடு அதிர்ச்சியடைந்து, அப்படியே தலை நிமிர்ந்து பார்த்தனர். அங்கே,   கறாரான தோரணையோடு, ஜெகதீஷின் பட்டுடுத்திய மனைவி சகுந்தலா அத்தை  நின்றிருந்தாள்.

அடர்ந்த பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையில், தன் இடுப்பில் ஒரு கையை ஊன்றி, ஒரு  அதிகாரத் தோரணையோடு அவர்கள் இருவரையும் சகுந்தலா  முறைத்துப் பார்த்தபடி நின்றிருந்தாள். அவளது  கண்களில் லேசான கோபமும், அதே சமயம் இவர்களின் லீலைகளைப் பார்த்துவிட்ட ஒருவிதமான ஏளனமும் கலந்திருந்தது.

"என்ன நடக்குது இங்க  ?" என்று தன்  , அதிகாரக் குரலில் சகுந்தலா அத்தை அங்கே கேள்வி எழுப்பியதும்,  

 

 , திவ்யா கூச்சத்தில் முகம் அப்படியே ரத்தமாய் சிவக்க, ஜெகதீஷின் மடியிலிருந்து சட்டெனத் துள்ளி எழுந்தாள். உள்ளே இன்னர்ஸ் அணியாத அவளது நைட்டி உடம்பை அத்தையின் பார்வையில் இருந்து மறைக்க முயன்று, தன் கைகளால் நெஞ்சைப் பொத்தியபடி அப்படியே தலைகுனிந்து நின்றாள்.

  ஜெகதீஷ்  , தன் விறைத்த ஆண்மையையும் புடைத்த கைலியையும் சோபாவுக்குள் மறைக்கப் போராடி, ஒரு திருடனைப் போலத் தன் தலையைச் சொரிந்தார். "இல்லம்மா சகுந்தலா... அது வந்து... சும்மா திவ்யா குட்டி கூட ஏதோ பேசிட்டு இருந்தோம்ம்மா..." என்று அவர் திக்கித் திணறிப் போலியாகச் சமாளிக்க முயன்றார்.

ஆனால், சகுந்தலா  . "அதான் பார்த்தேனே! நீங்க ரெண்டு பேரும் சோபாவுல உட்கார்ந்து  பாசமா பேசிக்கிற லட்சணத்தை நான் என் கண்ணாலேயே பார்த்துட்டேனே  !" என்று நக்கலாகக் கூறினாள்.

"நானும் காலையில  இருந்து கிளிப்பிள்ளையா சொல்லிட்டு இருக்கேன்,   நேரமாச்சு, சீக்கிரம் எல்லாரும் பண்ணை வீட்டுக்குக் கிளம்பணும்னு! ஆனா உங்களுக்கு என்னடான்னா  , அடச்சீ முதல்ல சோபாவை விட்டு எந்திரிங்க!" என்று தன் கணவனைப் பார்த்துப் பலமாக அதட்டினாள்.

ஜெகதீஷ்  அவளது அதட்டலுக்குப் பயந்து, தன் புடைத்த கூடாரத்தோடு சோபாவை விட்டு மெதுவாக எழுந்துகொள்ள, சகுந்தலா அத்தை சும்மா இருக்காமல் அவனது கையை வம்படியாகப் பிடித்திழுத்து, ஹாலுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த  பாத்ரூமுக்குள் "டப்"பென்று பலமாகத் தள்ளினாள். "சீக்கிரம் குளிச்சுட்டு   வெளிய வாங்க!" என்று கதவைச் சாத்தினாள்.

 

அவர் உள்ளே போனதும், தன் நைட்டியோடு   நின்ற மருமகளைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் சகுந்தலா. "அம்மாடி திவ்யா... நீ இங்க என்னமா பண்ணிட்டு இருக்கே இந்த அரைகுறை நைட்டியோட?" என்று அவளது தோற்றத்தைச் சுட்டிக்காட்டிக் கேட்டாள்.

திவ்யா தன் தலையில் இருந்த பிங்க் டர்க்கி டவலை இன்னும் இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு, "இல்ல அத்தை... அது வந்து, நான் குளிச்சுட்டு இப்போதான்    வந்தேன். அப்போ மாமா காபி குடிச்சிட்டு இருந்தாரா... அதான் சும்மா பேச நின்னேன் அத்தை," என்று தன்  உதடுகளைக் தவிலும் புன்னகையை மறைக்க  கடித்து இழுத்தாள்.


அவளது மழலைப் பேச்சைக் கேட்டுச் சகுந்தலா அத்தை   முலைகள் குலுங்க  சிரித்தாள். "இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் நான்   வெளிய வராம லேட்டா வந்திருந்தா, அந்த மனுஷன் உன்னை இந்த நைட்டியோடவே பாத்ரூம்குள்ள கூட்டிட்டுப் போய் மறுபடியும் ஒரு வழி பண்ணிக் குளிக்க வச்சிருப்பான்டி!"  

 

அத்தை அத்தனை ஓப்பனாகப் பேசியதும்,  , "புளக்" என்று தன் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு  சிரித்துவிட்டாள்.  

"சரி... சரி... இப்போ சிரிச்சது போதும். உன் அண்ணன் எப்போ வேணாலும் ரூமை விட்டு கீழ வரலாம். பேசாம ஓடிப் போய் நல்ல பட்டுச் புடவையைப் போட்டுட்டு ஒழுங்கா லட்சணமா கிளம்பி வாடி!" என்று அவளையும் பார்த்து அதட்டினாள் சகுந்தலா.

அத்தையின் கறாரான கட்டளையைக் கேட்டதும், திவ்யா தன் நைட்டியின் ஓரங்களைச் சரிசெய்து கொண்டு, ஒரு சுட்டுக்குருவியைப் போலச் சிட்டாகப் பறந்து     துள்ளிக் குதித்து ஓடினாள். அவளது ஓட்டத்தின் வேகத்தில் அவளது குண்டிகள் நைட்டிக்குள் அசைந்தாடியது.

அவர்கள் எல்லாரும் கலைந்து சென்றதும், சகுந்தலா அத்தை தன் கலைந்த பட்டுச் சேலையின் முந்தானையைத் தோளில் சரிசெய்து கொண்டு,  ஒருமுறை சலிப்போடு பார்த்தாள்.

 

"இந்த வீட்ல இருக்கிற   எல்லாம் ஒண்ணா சேர்த்து, அவங்களை ஒழுங்கா ரெடியாக்கி, வண்டியில ஏத்திப் பண்ணை வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறதுக்குள்ள   என்ன   ஆகப்போகுதோ தெரியலையே...  " என்று தனக்குள்ளேயே சலித்துக்கொண்டாள் சகுந்தலா...Please drop a Like , and Give ratings if u like my story ..Thank you.

To be Continued .....

Pic Credit .. Dheena Bro.

[David2025]

Episode Number - 15

சகுந்தலா இப்படி வீட்டில் இருக்கும் ஒவ்வொருத்தரையும் தனித்தனியாக விரட்டி,   பண்ணை வீட்டுப் பயணத்திற்கு ரெடி பண்ணுவதற்குள் பெரும்பாடாகப் போராடிக் கொண்டிருந்தாள். அதே வேலையில், வைதேகி இன்று   மங்கலகரமான பட்டுப் புடவையைத்தான் உடுக்க வேண்டும் என்று நேற்றே தீர்க்கமாக முடிவு செய்திருந்ததால், தன்  பெட்ரூமில் இருந்த  அலமாரியைத் திறந்து வைத்துப் புடவைகளை எல்லாம் ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.




அவளது மெத்தை கட்டிலில் சில பட்டுப் புடவைகள் அங்கேயும் இங்கயுமாகச் சிதறி அலங்கோலமாகக் கிடக்க,  அவளோ , அலமாரியில் அடுக்கப்பட்டிருந்த சேலைகளை இன்னும் தீவிரமாகப் புரட்டிப் புரட்டித் தேடிக்கொண்டிருந்தாள். விவேக்கைக் கவிழ்க்கும் அந்தத் திட்டத்தில் தானும் மற்றவர்களை போல மங்களகரமாக காட்சியளிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

ஹாலில் இருந்த அனைவருக்கும் காபிக் கொடுத்து முடித்த சகுந்தலா, மீதமிருந்த  கடைசி கிளாஸ் காபியை எடுத்துக்கொண்டு வைதேகியின் அறைக்குள் நுழைந்தாள். அங்கே துணிகள் எல்லாம் கட்டிலிலும் தரையிலுமாக அலங்கோலமாகச் சிதறிக் கிடப்பதைக் கண்டதும், "வைதேகி... என்னடி இது? ரூம் முழுக்கத் துணிகளை இப்படி அசிங்கமாப் போட்டு வச்சிருக்கே?" என்று  கேட்டாள்.

  

"ஐயோ அண்ணி...  ஜெகதீஷ் அண்ணன் நேத்து நைட்டே என்கிட்ட  பேசும்போது, இன்னைக்குப் பண்ணை வீட்டுக்கு வரும்போது என்னை ஒரு அழகான சிவப்பு நிறப் பட்டுப் புடவையை மட்டும் உடுத்துட்டு வரச் சொன்னாங்க. ஆனா அந்தப் பாழாய்ப் போன சிவப்புச் சேலை எங்கே இருக்குன்னு தெரியாமத்தான் விடியற்காலையில இருந்து இப்படித் தேடிட்டு இருக்கேன் அண்ணி," என்று அலமாரியைப் பார்த்தபடியே அவளிடம் பேசிக்கொண்டே தேடினாள் வைதேகி.

அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் சகுந்தலா   . "ஏன்டி வைதேகி... உன் அண்ணன் ஜெகதீஷுக்குச் சிவப்பு கலர் பட்டுச் சேலை இல்லைன்னா வேற எந்தக் கலரும் கண்ணுக்குத் தெரியாதா? அவரோட ஆசைக்கு ஏத்த மாதிரிதான் இன்னைக்கு டிரஸ் பண்ணுவியா என்ன?"  அதெல்லாம் அப்புறமாப் பார்த்துக்கலாம், இப்போதைக்குக் கைவசம் இருக்குற ஏதாவது ஒரு பட்டுச் சேலையை உடுத்திட்டுச் சீக்கிரம் கிளம்புற வழியைப் பாரு. அங்கே மணி ஒன்பதாகப் போகுது, நமக்கு  நேரமில்லை... சீக்கிரம் கிளம்பியாகணும்," என்று தன் கையில் இருந்த காபி கப்பை அங்கிருந்த  மேஜையின் மீது வைத்தபடி அவசரைப்படுத்தினாள் சகுந்தலா.

ஆனால் வைதேகியோ தன் தேடலை நிறுத்துவதாக இல்லை. "இருங்க அண்ணி... இன்னும் இந்த ஒரு அடுக்கை மட்டும்  தேடிப் பார்த்துடுறேன். அண்ணன் ஆசைப்பட்டுச் சொன்ன சிவப்புச் சேலையைக் கட்டிக்கிட்டுப் போனாத்தானே  எனக்கும் திருப்தியா இருக்கும் !" என்று தன் அண்ணன் ஜெகதீஷின்  ஆசையை புரிந்து கொண்டு விடாமல் அலமாரியைப் புரட்டினாள்.

சகுந்தலா அவளது அந்த  பிடிவாதத்தைப் பார்த்துவிட்டு, "சரி... சரி...   ஆனா  10 மணிக்குள்ள எல்லோரும்  வண்டியில ஏறி உட்கார்ந்திருக்கணும், ஆமா!" என்று அவளுக்குக் கறாராக எச்சரிக்கை விடுத்துவிட்டு, அடுத்த வேலையைக் கவனிப்பதற்காக அவளது அறையை விட்டு மெதுவாக நகர்ந்தாள்.

"அண்ணி... கிடைச்சிடுச்சு அண்ணி!" என்று சிவப்பு நிறப் பட்டுப் புடவையை அலமாரியின் அடிப் பகுதியிலிருந்து ஒரு வழியாகக் கண்டுபிடித்து எடுத்த வைதேகி, பெரும் சாதனை செய்துவிட்டது போலச் சத்தம்போட்டுக் கத்தினாள். பளபளக்கும் அந்தச் சிவப்புச் சேலையைத் தன் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு, ஜெகதீஷ் அண்ணனின்  பார்வைக்கு இது  பொருத்தமாக இருக்கும் என்று மனதிற்குள் கணக்குப் போட்டு குதூகலித்தாள்.




அறை வாசல் வரை சென்ற சகுந்தலா அத்தை, அவளது அலறல் சத்தம் கேட்டுத் திடுக்கிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தாள். "அதுக்கு ஏண்டி  இப்படி ஊரைக் கூட்டுற மாதிரி கத்துற? புடவை கிடைச்சிடுச்சுல்ல... பேசாம அதை எடுத்துட்டுச் சீக்கிரம் பாத்ரூம்குள்ள போய்க் குளிச்சிட்டு, லட்சணமா ரெடியாகிட்டு வெளிய வர்ற வழியைப் பாரு," என்று சலிப்போடு சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து நகரப் போனாள்.

"அண்ணி... அண்ணி... ஒரே ஒரு நிமிஷம் நில்லுங்க அண்ணி!" என்று வைதேகி அவசர அவசரமாகச் சகுந்தலாவைத் தடுத்துக் கூப்பிட்டாள். தன் கையில் இருந்த அந்தச் சிவப்பு நிற ஜாக்கெட்டைத் தலைகீழாகப் புரட்டிப் பார்த்தபடி, சகுந்தலாவிடம் ஏதோ ஒரு உதவியைக் கேட்கத் தயங்குவது போல  நெளிந்தாள்.

"இப்போ என்னடி  ? இன்னும் என்ன  ?" என்று சகுந்தலா அத்தை இடுப்பில் கையை வைத்தபடி வாசலில் இருந்தே திரும்பிப் பார்த்தாள். "மாப்பிள்ளை விவேக் கீழே வர்றதுக்குள்ள எல்லாரையும் வண்டியில ஏத்தணும்னு நான் இங்கே அரக்கப்பரக்க ஓடிக்கிட்டு இருக்கேன், நீ என்னன்னா இன்னும் கிளம்பாம என்னையே சுத்திச் சுத்தி வர்றே!" என்று அதட்டினாள்.

"உங்ககிட்ட ஒரு சின்ன ஹெல்ப் அண்ணி... கொஞ்சம் இங்க உள்ள வாங்களேன் ," என்று வைதேகி குழைந்தாள்.  , சகுந்தலா அத்தையும் தன்  சேலையைச் சரிசெய்துகொண்டே, "அப்படி என்னடி உனக்கு  அவசரமான உதவி வேண்டி கிடக்கு?" என்று கேட்டபடி மறுபடியும் அவளருகே நடந்து வந்தாள்.

 
சகுந்தலா அருகில் வந்ததும், வைதேகி தன் கையில் இருந்த அந்த  சிவப்புப் பட்டு ஜாக்கெட்டை நீட்டினாள். "அண்ணி... இந்தச் சிவப்புப் புடவையோட பிளவுஸ் தையல் இப்போ எனக்குக் கொஞ்சம் டைட்டா இருக்கு அண்ணி. இது இப்போ இருக்கிற என் உடம்புக்குக் கண்டிப்பா செட்டாகாது, போட்டா முன்ன  ரொம்ப அமுக்கும். நீங்க கொஞ்சம்  இதோட ஓரத் தையலை மட்டும் எனக்காகப் பிரிச்சுத் தாங்களேன்... அதுக்குள்ள நான் வேகமாப் போய்க் குளிச்சிட்டு வந்திடுறேன்," என்று கெஞ்சினாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்டுச் சகுந்தலா  தன் உதடுகளைச் சுழித்து  சிரித்தாள். "ஹக்கும்! சைஸ் பெருசாகாம அப்புறம் எப்படி இருக்கும்? நீ இந்த வீட்டுக்கு வந்து இன்னும் ஒரு மாசம் கூட முழுசா ஆகல. அதுக்குள்ள என் வீட்டுக்காரர்  , என் மகன் தினேஷும் உன்னை மாத்தி மாத்தி   வச்சு   பிசைஞ்சு சாறை எடுத்திருக்காங்க. அவங்க கைகள்ல மாட்டி   கன்னாபின்னா ன்னு பிசைஞ்சா, அந்தப் பழம் அப்புறம் பெருசாகாம என்ன பண்ணும்?" என்று தன் கணவனும் மகனும் வைதேகியுடன் இந்த இருபது நாளில் நடத்திய  காம ஆட்டத்தை நாசுக்காகச் சொல்லி  கிண்டலடித்தாள்.

ஆனால் வைதேகி அதைக்கேட்டு அஞ்சவில்லை, மாறாகக்  வெட்கப்பட்டுக்கொண்டே பதிலடி கொடுக்கத் துவங்கினாள். "ஏன் அண்ணி... எடுத்த உடனே உங்க வீட்டு ஆம்பளைங்களை மட்டும் குறை சொல்லுறீங்க? இந்த வீட்டு ஆம்பளைங்கதான் அப்படி வக்கிரமா அலையுறாங்கன்னா, உங்களை மாதிரி இருக்குற பொம்பளைங்களை பத்தி நான் சொல்லவா வேணும்? நீங்களும் வஞ்சனாவும்  என்ன என்னனா பண்ணுனிங் ன்னு சொல்லவா வேணும் " என்று சகுந்தலாவைப் பார்த்துப் பதிலுக்குக் கண் அடித்துக் கிண்டலடித்தாள்.

சகுந்தலா அத்தை தன் பட்டு முந்தானையை லேசாக இழுத்துவிட்டு, "என்ன பண்ணச் சொல்றே வைதேகி? உனக்கும் கிட்டத்தட்ட என் வயசுதான் ஆகுது. ஆனா, உன்னோட இந்த  சைஸ் எல்லாம் இன்னும்  இளமையா, கச்சிதமா இருக்கு. அப்படி இருக்கும்போது இந்த வீட்டு எங்க கைகள் மட்டும் சும்மா இருக்குமா என்ன ? இப்போ கூட பாரு, உள்ள பிரா போடாம  உன்னோட அந்த ரெண்டு முலைகளும் எப்படியடி விறைப்பா முறைச்சுப் பார்க்குது!" என்று பச்சையாகப் பேசினாள்.

அப்படிப் பேசிக்கொண்டே, சகுந்தலா சற்றும் எதிர்பாராத வேளையில் தன் கையை நீட்டி, வைதேகியின் அந்தப் பருத்த  முலையை "பாம்... பாம்" என்று ஒரு பஞ்சுத் தலையணையை அமுக்குவது போலத் தன் உள்ளங்கையால் அமுக்கி   குறும்பு செய்தாள். அவளது கை பட்டதும் வைதேகியின்  நரம்புகள் அனலாகச் சிலிர்த்தன.



"ஆஆ... அண்ணி! கையை எடுங்க அண்ணி... என்ன இப்போ நீங்களுமா ஆரம்பிச்சிட்டீங்க!" என்று வைதேகி செல்லமாகக் கூச்சலிட்டபடி, இரண்டு அடி பின்னாடி சென்று தன் கைகளால் அவளது கையைத் தட்டிவிட்டாள். அவளது முகம் வெட்கத்தால் அப்படியே    சிவந்து போனது.

"சரி... சரி... லேட் பண்ணாதே, குடு அந்த ஜாக்கெட்டை.    தையலைப் பிரிச்சுத் தர்றேன்," என்று அந்தச் சிவப்பு நிறப் பிளவுஸைத் தன் கையில் வாங்கிக் கொண்டாள் சகுந்தலா. அதன் பட்டுத் துணியின் மென்மையை ரசித்தபடி, வைதேகியின் முன்னழகின் பிரம்மாண்டத்தை மனதிற்குள் கணித்தாள்.

பிளவுஸைக் கையில் வாங்கிய சகுந்தலா, வைதேகியின் அந்தப் பருத்த மார்பழகின் அளவை மனதிற்குள் துல்லியமாகக் கணித்தபடி, ஜாக்கெட்டின் உள்பக்க ஓரத் தையலைத் தன் விரல்களால் மெதுவாகத் தடவிப்பார்த்தாள். "எனக்கு என்னமோ இதோட ஒரு தையலைப் பிரிச்சு விட்டா மட்டும் போதாதுன்னு தோணுது வைதேகி. உன்னோட இந்த  சைஸுக்கு அதுவும் பத்தாது," என்று ஜாக்கெட்டின் தையல் அமைப்பை ஆராய்ந்தாள்.

"எதுக்கும் கொஞ்சம் இரு, நான் இதோட ரெண்டு தையலையுமே சேர்த்துப் பிரிச்சுவிடுறேன். அப்புறமா நீ இதைப் போட்டுப் பார்த்துட்டு   சொல்லு,  

"சரி அண்ணி, நீங்க அதைப் பிரிங்க... அதுவரைக்கும் இந்தக் கட்டில்லயும் தரையிலயும் அலங்கோலமாகக் கிடக்கிற துணியை எல்லாம் நான் மடிச்சு அலமாரிக்குள்ள உள்ள வைக்கிறேன்," என்று அங்கே சிதறிக்கிடந்த பட்டுச் சேலைகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து வைதேகி மடிக்க ஆரம்பித்தாள். சகுந்தலா அத்தை அங்கே சோபாவில் அமர்ந்து, அந்தச் சிவப்பு ஜாக்கெட்டின் தையலை விறுவிறுவெனத் ஊசியால் பிரிக்க ஆரம்பித்தாள்.

 மேலே தன் படுக்கையறையில், விவேக் குளித்து முடித்துவிட்டு அந்தப்  ஆளுயரக் கண்ணாடி முன்பு  வந்து நின்றான். தன் உடம்பைத் துடைத்துவிட்டு, ரேகா அவனுக்காக அன்போடு எடுத்து வைத்திருந்த அந்த   பட்டுச் சட்டையையும், தங்கக் கரை பார்டர் போட்ட பட்டு வேட்டியையும் எடுத்து மிகவும் நேர்த்தியாக உடுத்திக் கொண்டான்.

தன் தலையை அழகாக வாரி, முகத்தைச் சரிசெய்து கண்ணாடியில் தன்னைத் தானே ஒருமுறை திருப்தியோடு பார்த்துக் கொண்டான். "என்னதான் நம்ம ஊர்ல விதவிதமா மாடர்ன் டிரஸ் போட்டாலும், நம்ம பாரம்பரியத் தமிழ் மரபுப்படி பட்டுச் சட்டையும் வேட்டியும் கட்டுனாத்தான்யா உடம்புக்கும் மனசுக்கும் ஒரு தனி கெத்து,   கிடைக்குது!" என்று தனக்குள்ளேயே பெருமையோடு சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டான்.

தன் தோற்றப் பொலிவோடு, முகத்தில் ஒரு புதிய புன்னகை ததும்ப, பட்டு வேட்டியின் சலசலப்பு சத்தம் கேட்க அவன் மாடிப் படிகளில் இருந்து மெதுவாகக் கீழே இறங்கி வந்தான். அவன் ஒவ்வொரு படியாக இறங்கி வரும்போது, அந்த ஆடம்பர மாளிகையின் ஹால் பகுதி முழுவதுமாக வாசனை மிகுந்த சாம்பிராணி புகைமண்டலமாக  தெய்வீகமாகக் காட்சியளித்தது.

  

அந்தச் சாம்பிராணியின் நறுமணம் வீடு முழுக்க நிறைந்து கிடக்க, அதைத் தன் நாசிக்குள் ஆழமாகச் சுவாசித்துக் காற்றை உள்ளே இழுத்தான் விவேக். "எப்பா... என்ன ஒரு நறுமணம்! மனசுக்கு அவ்ளோவு அமைதியா இருக்கு. அப்படியே ஏதோ ஒரு பெரிய பழமையான கோயிலுக்குள்ள நுழைஞ்ச மாதிரி ஒரு ஃபீல் கிடைக்குதே!" என்று வியப்போடு தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.

அவன் வியந்து நின்ற அந்த விநாடியில், அங்கே பரவிக் கிடந்த சாம்பிராணி புகையைக் கிழித்துக் கொண்டு, ஒரு கையில் மங்கலகரமான ஆரத்தி தட்டுடனும், மறு கையில் சாம்பிராணி கரண்டியுடனும் அவன் முன்னால் ஒரு பேரழகி வந்து நின்றாள். அவள் வேறு யாருமல்ல, அவனது செல்லத் தங்கை திவ்யாதான்.



அவளைக் கண்டதும் விவேக் அப்படியே மேலிருந்து கீழ் வரை பார்த்து மிரண்டு, ஒரு நொடி ஸ்தம்பித்துப் போய் நின்றான். அவனால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. எப்பொழுதுமே வீட்டில் அரைகுறைச் சுடிதாரில் சுற்றி வருபவள், துப்பட்டாவைக் கூடச் சரியாகப் போடாமல் எப்போதும் தன்னிடம் வம்பு வளர்த்து மல்லுக்கட்டியவளா இவள் என்று அவனது மூளை யோசித்தது.

ஏன், நேற்று இரவு வரை கூட இந்த மாளிகைக்குள் எல்லாரும் பார்க்கும் படி, தன் வெள்ளைத் தொடைகள் அப்பட்டமாகத் தெரியும் அளவுக்கு மிகக் கவர்ச்சியான மினி ஸ்கர்ட்டுடன்   சுற்றித் திரிந்தவளா இவள் என்று அவனது வாய் ஆச்சரியத்தில் தானாகவே பிளந்தது. அவளது இந்தத் திடீர்  மாற்றம் அவனுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியைத் தந்தது.

ஏனெனில், திவ்யா இன்று   தமிழ்நாட்டுப் பெண்ணுக்கே உரிய அந்தப் பாரம்பரியமான பட்டு அரைத் தாவணியை    லட்சணமாக உடுத்தியிருந்தாள். தலை நிறைய நறுமணம் வீசும் மல்லிகைப் பூவைச் சூடி, நெற்றியில் மங்கலகரமான சந்தனப் பொட்டும் குங்குமமும் வைத்து, ஒரு தெய்வீகப் பிறவி போல அத்தனை அழகாகக் காட்சியளித்தாள்.

விவேக் தன்னைத் தேவாமிர்த தரிசனம் காண்பது போல வெறித்துப் பார்ப்பதைக் கண்ட திவ்யா, "என்ன அண்ணா... அப்படியே வாயைப் பிளந்துட்டுப் பார்த்துட்டே இருக்கே?  என்று தன் காந்தக் குரலில் நளினமாகக் கேட்டாள்.

தங்கையின் கேள்விக் கணைகள் அவனது காதில் விழுந்தாலும், அவளது அந்த அசாத்தியமான பேரழகின் மயக்கத்தில் இருந்த அவனது மூளைக்கு அது உடனடியாகப் போய்ச் சேரவில்லை. அவன் இன்னும் அதே ஆச்சரியத்தில் அவளது ஒட்டுமொத்த அழகையும் அணு அணுவாக ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்  

அவள் அணிந்திருந்த அந்தத் தாவணி உடை, அவளது இடுப்பில் இருந்து மார்பு வரை எந்த இடத்திலும் துளியும் சதைப்பகுதி வெளியே தெரியாதவாறு,  அவ்ளவு நேர்த்தியாகவும் ஒழுக்கமாகவும் அவளது உடம்பை மூடி  அவளை ஒரு குடும்பப் குத்துவிளக்காகக் காட்டியது.

விவேக் இன்னும் சிலையாக நிற்பதைக் கண்டு, திவ்யா தன் கையில் இருந்த தட்டை லேசாக நகர்த்தி, அவனது முகத்திற்கு நேரே தன் விரல்களால் "டக், டக்" என்று சத்தமாக ஒரு சொடுக்குப் போட்டாள். "என்ன அண்ணா ஆச்சு உனக்கு? எங்கே தொலைஞ்சு போயிட்டே?" என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டாள்.

அவளது சொடுக்கு சத்தத்தில் சுயநினைவுக்கு வந்த விவேக், "ஆ... திவ்யா! நிஜமாவே சொல்றேன், இந்தத் தாவணி டிரஸ்ல நீ  சூப்பரா இருக்கேடி. உன்னோட இந்த அழகைப் பார்த்தா எனக்கே என் கண்ணே பட்டுரும்போல இருக்கு,  லட்சணமா இருக்கே என் தங்கம்!" என்று மிகவும் குழைவாகப் பாராட்டினான்.

அவனது பாராட்டுதலைக் கேட்டதும் திவ்யா, "ஹா... ஹா... ஹா..." என்று தன் பற்கள் தெரிய அலாதியாக, மென்மையாகச் சிரித்தாள். "என்ன அண்ணா நீ...  தங்கச்சியவே இப்படி  சைட் அடிக்கிறியா?" என்று  குறும்போடு அவனிடம் நக்கலாகக் கேட்டாள்.

"ச்சி... போடி  !" என்று விவேக்  வெட்கப்பட்டு  அவளது கையில் இருந்த அந்த ஆரத்தி தட்டின் நடுவே இருந்த திருநீற்றை  தன் கையில் எடுத்து, தன் நெற்றியில்  பக்தியோடு பூசிக்கொண்டான்.

  

அவன் விபூதி பூசி முடித்ததும், திவ்யா அவனிடம் ஒரு கள்ளப் புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு, தன் கையில் இருந்த அந்தச் சாம்பிராணி தட்டோடு மெதுவாக நகர்ந்து, அங்கே இருந்த புகைக் கூட்டத்திற்கு நடுவே ஒரு மாய மோகினி போல மீண்டும் மறைந்து சென்றாள்.

விவேக்குக்கு இன்று காலை முதலே தன் மனதுக்கு எல்லாமே  பிடிச்ச விஷயங்களாகவே வரிசையாக நடப்பது போல் ஒரு நல்ல ஃபீல் இருந்தது. வீட்டின் இந்தத் தெய்வீகமான சாம்பிராணி மணம், தன் செல்லத் தங்கையின் இந்த உன்னதமான பாரம்பரியத் தாவணி தரிசனம் என அனைத்தும் அவனது உள்ளத்துக்குள் ஒரு மாபெரும் சந்தோஷத்தையும் நிம்மதியையும் அள்ளித் தந்தது.

 மாமனார் ஜெகதீஷும்  வனஜாவும், சமையலறையில் அத்தை சகுந்தலாவும் அப்பா பிரபாகரனும் தனக்கு முன்னால் நடத்திய அந்த அநாகரீக வக்கிர லீலைகளின் நிழல் கூடத் தெரியாமல், இந்த அப்பாவி  விவேக் தன் குடும்பத்தின் போலிப் புனிதத்தை நினைத்து  பெருமையோடு பண்ணை வீட்டுப் பயணத்திற்குத் தயாராகி நின்றான்!


அதே வேலையில், சகுந்தலா  சோபாவில் அமர்ந்து தன்னிடம் இருந்த அந்தச் சிவப்பு நிறப் பட்டு பிளவுஸின் ஓரத் தையல்களை விறுவிறுவெனப் பிரித்து முடித்தாள். தையலைப் பிரித்துவிட்டு, "இந்தா  வைதேகி, நல்லா லூஸ் பண்ணிட்டேன்," என்று அதை வைதேகியிடம் நீட்ட, வைதேகியும் தன் அறையின் கட்டிலிலும் தரையிலுமாகச் சிதறிக்கிடந்த பட்டுச் சேலைகளை எல்லாம் ஒரு வழியாக அழகாக மடித்து அலமாரிக்குள் வைத்துவிட்டு, அதைத்   வாங்கிக்கொண்டாள்.



ஜாகெட்டின் தையல்களைப் பார்த்த வைதேகி, "அப்பாடா... ரொம்ப தேங்க்ஸ் அண்ணி! இது அப்படியே இருக்கட்டும்... நான் முதல்ல பாத்ரூம்குள்ள போய்க் குளிச்சிட்டு வந்து, அப்புறமா  இதை ஒரு தபா போட்டுப் பார்த்துட்டுச் சரியா இருக்கான்னு சொல்றேன்," என்று  சகுந்தலாவிடம் கூறினாள்.

[David2025]

ஆனால் சகுந்தலா  அதற்குச் சம்மதிக்கவில்லை. "அம்மாடி வைதேகி! நீ இப்போ பாத்ரூம்குள்ள போயி  நிதானமாக் குளிச்சிட்டு வெளிய வர்ற வரைக்கும் என்னால இங்கேயே வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்க முடியாதுடி. மணி ஏற்கனவே ஒன்பதாகப் போகுது... பேசாம இப்போவே என் முன்னாடியே இதை ஒரு தடவ போட்டுப் பார்த்துட்டு, அதுக்கப்புறமா நீ சமத்தாக் குளிக்குற வேலையைப் பாரு," என்று கறாராகக் கட்டளையிட்டாள்.

வைதேகியும் சில நொடிகள் யோசித்துவிட்டு, "ஹ்ம்ம்... நீங்க சொல்றதும் ஒரு வகையில சரிதான் அண்ணி. அப்புறம் குளிச்சு முடிச்சதுக்குத் அப்புறம் டைட்டா இருந்தா மறுபடியும் பிரிச்சிட்டு இருக்கணும்," என்று சம்மதித்தாள். அப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே, தன் இடுப்பில் சொருகியிருந்த சேலையின் முந்தானையை அப்படியே தளர்வாகக் கீழே சரியவிட்டவள், சிறிதும் கூச்சமின்றிச் சகுந்தலாவின் கண்ணெதிரே தன் பிளவுஸின் கொக்கிகளை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்க்க ஆரம்பித்தாள்.

அவள் தன்  விரல்களால் அந்த ஜாக்கெட்டின் முன் கொக்கிகளை "பட்... பட்... பட்..." என அவசரமாக அவிழ்க்க அவிழ்க்க, உள்ளே இருந்த அவளது  செலுத்த - பப்பாளி முலைகள் இரண்டும் அந்தத் துணியின் இறுக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு, திமிறிக்கொண்டு விறுவிறுவென வெளியே எட்டிப்பார்த்தன.  

 

அவள் தன் ஜாக்கெட்டின் அந்தப்   கடைசி கொக்கியையும் அவிழ்த்துவிட்டாள், அவ்வளவுதான்! உள்ளே அவள்  பிரா  போடாமல்   இருந்ததால், இருபுறமும் இருந்த அந்த இரண்டு பப்பாளி முலைகளும்  எந்த , தடையின்றித் துள்ளிக்கொண்டு அப்படியே வெளியில் குதித்து விழுந்தன.



அவளது அந்தப் பேரழகைக் கண் இமைக்காமல்  பார்த்துக் கொண்டிருந்த சகுந்தலா  , உள்ளுக்குள் காம வெறி உசுப்பத் தன் தொண்டைக்குள் இருந்த எச்சிலை "மடக்"கென்று பலமாக விழுங்கினாள். வைதேகியின் அந்தப் பருத்த மார்பகங்களின் அளவு, சகுந்தலாவின் கண்ணைக் கூசச் செய்து, அவளது பெண்மைக்கே ஒரு விசித்திரமான நடுக்கத்தைக் கொடுத்தது.

"இவளுக்கு மட்டும் இந்த வயசுலயும் முலைகள்  கீழே தொங்கவே இல்லை போலயே! இவ்வளவு பெருசாவும்,  இருந்தும் கூட, இன்னும் நல்லா விறைப்பா, இரும்புத் தடி மாதிரி கும்ம்னு நிமிர்த்துட்டு நிக்குதே!" என்று வைதேகியின் அந்த இளமை வளைவுகளைப் பார்த்துச் சகுந்தலா அத்தை உள்ளுக்குள் கொஞ்சமாகப் பொறாமை கொண்டாள்.



வைதேகியின் அந்தப்   முலைகளின் நடுவே,  பருத்துத் தடித்தக் கரிய நிறக் காம்புகளும், அதைச் சுற்றிப் படர்ந்திருந்த அந்த அகலமானக் கறுத்த வட்ட வளையமும்    விறைத்து நின்று காட்சியளித்தன. அந்தப் பால் வெள்ளை நிறத் தேகத்திற்கு அந்த கறுப்பு நிறக் காம்புகளின் புடைப்பு, சகுந்தலாவின் காமக் கண்களுக்கு  வக்கிர விருந்தாக அமைந்தது.

வைதேகி   பிளவுஸை முழுமையாக அவிழ்த்துவிட்டு, அதை அந்த மெத்தை பெட்டின் மீது ஓரமாக விசிறி அடித்தாள். அவள் உடம்பை வளைத்து அப்படி வீசிய போது,   அவளது   முலைகள் இரண்டும்   குலுங்கின. பின், சகுந்தலா  தையலைப் பிரித்துக் கொடுத்த அந்தப் புதிய சிவப்பு நிறப் பட்டு பிளவுஸைத் தன் கைகளில் எடுத்து, விறுவிறுவெனத் தன் கைகளை ஜாக்கெட்டின் கைகளுக்குள் நுழைத்துப் போட முயன்றாள்.

அவள் தன் பருத்த மார்பகங்களை அந்தச் சிவப்பு ஜாக்கெட்டுக்குள் திணித்து, அதன் முன் கொக்கிகளைப் போட முயன்ற அந்த அடுத்த நொடி... அறையின் கதவு "பட்டென"  திறக்கப்பட்டு யாரோ ஒரு ஆம்பளை வம்படியாக உள்ளே நுழைந்தான்! கதவு திறந்த சத்தம் கேட்டு அந்த அறையின்   ஒரு நிமிடம் அப்படியே உறைந்து போனது.

திடுக்கிட்டுப் போன வைதேகி, ஒருவேளை  தன் மகன் விவேக் தான் தங்களைக் கவனித்துவிட்டு உள்ளே வந்திருப்பானோ என்று பயந்து நடுங்கினாள். தன் ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகள் அவிழ்த்து, அப்பட்டமாகத் திறந்து கிடக்கும் தன்  முலைகளை அவனிடமிருந்து மூடி மறைப்பதற்காக, சற்றும் யோசிக்காமல் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த சகுந்தலா  உடம்பிற்குப் பின்னாடி நைஸாகப் பதுங்கிக்கொண்டாள்.

  

ஆனால், அந்த  அறைக்குள் விறைப்போடு நுழைந்தது விவேக் இல்லை; மாறாக, சகுந்தலா அத்தையின்  மகனான தினேஷ் தான் அங்கே வந்திருந்தான். கதவைத் திறந்து கொண்டு வந்தவனைப் பார்த்ததும், அது விவேக் இல்லை என்பதை உறுதி செய்த சகுந்தலாவும் வைதேகியும் ஒரு  நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டனர்.

"டேய் தினேஷ்... நீதானாடா அது!  கதவை இப்படித் திறந்துட்டு வர்றியே... நானும் விவேக்  வந்துட்டான்னு நினைச்சு  பயந்தே போய்ட்டேன்டா!" என்று வைதேகி சகுந்தலாவின் பின்னாடிருந்து மெதுவாகத் தன் உடம்பை அசைத்து முன்னால் வந்தாள். அவன் ஏற்கனவே தன்னை பல தடவை அனுபவித்திருக்கிறான்  என்ற தைரியத்தில் அவளுக்குள் இருந்த பயம் நீங்கியது.

சகுந்தலாவின் பின்னால் இருந்து வைதேகி வெளிப்பட்ட அந்த விநாடியில், தினேஷின் காமக் கண்கள் நேராக அவளது மார்பகங்களின் மீதுதான்  வந்து விழுந்தன. அவசர அவசரமாக அவள் மாட்டியிருந்த அந்தச் சிவப்பு நிறப் பட்டு பிளவுஸின் கொக்கிகள் எதுவும் இன்னும் போடப்படாததால், அவளது ஒட்டுமொத்த முன்னழகும் அவனது பார்வைக்கு  விருந்தாக மாறியது.



தினேஷ் தன் எச்சிலை விழுங்கியபடி, வைதேகியின் அந்தப் பருத்த பப்பாளி முலைகளைத் தன் காமக் கண்களால் அ  வெறித்துப் பார்த்தான். அந்தச் சிவப்பு ஜாக்கெட்டின் ஓரங்கள் இருபுறமும் விலகி நிற்க, அவளது அந்தப்  முலைகளின் கறுத்த காம்புகள்   பிளவுஸின் துணிக்கு பின்னால் பாதியளவு மறைந்தும், பாதியளவு வெளியேயும்  எட்டிப்பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.

அவளது அந்தப் பால் வெண்மையான சதைப்பகுதியும், அந்தப் பெரிய கறுத்த வட்ட வளையத்தின் சில பகுதிகளும் ஜாக்கெட்டின் இடுக்கின் வழியே  விறைப்பாக அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.  அவளது மார்பின் அந்தப் பிரம்மாண்டமான செழுமையும், கும்மென்ற விறைப்பும் தினேஷின் ஆண்மையை நொடிப் பொழுதில் அடியோடு நிலைகுலைய வைத்தது.

தன் அம்மாவின் முன்னிலையிலேயே, வைதேகியின் அந்தப் பழுத்த மார்பழகைப் பார்த்த தினேஷின் முகத்தில் ஒரு கள்ளத்தனமான வக்கிரப் புன்னகை படர்ந்தது. "ஆஹா... விடியற்காலையிலேயே என்ன ஒரு  தரிசனம் !" என்று அவன் தன் கைகளைத் தேய்த்தபடி, அவளது முலைகளின் அசைவையே தன் கண்களால் விழுங்கிக் கொண்டிருந்தான்.

வைதேகி அவன் பார்ப்பதை உணர்ந்தாலும், தன் ஜாக்கெட்டை மூடாமல், "டேய் தினேஷ்... அப்படியே வெறித்துப் பார்க்குறே? சீக்கிரம் ரெடி ஆகு ... நான் பாத்ரூம்குள்ள போய்க் குளிக்கணும்," என்று தன் பருத்த முலைகள் குலுங்க அவனிடம் குழைந்தாள்.  

  தினேஷோ காம வெறி தலைக்கேறி, "ஆமா அத்தை... உங்களை இப்படிப் பார்த்து ரொம்ப நாள் ஆச்சு!" என்று தன்  கையை நீட்டி, அவளது அந்தச் சிவப்பு பட்டு பிளவுஸின் வழியே அப்பட்டமாகத் திறந்திருக்கும் முலைகளைப் பிடிப்பதற்காக ஆசையோடு முன்னேறினான்.

 

அவன் கையை நீட்டிய அடுத்த விநாடி, அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த அவனது  தாய் சகுந்தலா  அவனது கையில் "சுள்ளென" ஒரு அடி அடித்தாள். "டேய் தினேஷ்! இப்போ மணி என்னாகுதுன்னு உனக்கு அறிவு இருக்காடா? அவளே இப்போதான் ஒருவழியா நான் தையலைப் பிரிச்சுக் கொடுத்த பிளவுஸைப் போட்டுப் பார்த்துட்டு, அவசரமாப் பாத்ரூம்குள்ள குளிக்கப் போறா. இந்த நேரத்துல இங்க வந்து அவகிட்ட அங்கயும் இங்கயும் கையை வச்சு எதாவது வம்பு பண்ணுனே, உன்னோட விரலை அடியோட துளைச்சிருவேன், ஜாக்கிரதை!" என்று தன் விரலை நீட்டி மகனை உக்கிரமாக எச்சரித்தாள்.

அம்மா அப்படி ஆக்ரோஷமாக அடித்ததும், தினேஷ் தன்  ஆசையை அடக்க முடியாமல் சோகமாகத் தன் கையைப் பின்வாங்கிக் கொண்டான். தினேஷின் அந்த ஏமாற்றமான முகத்தை  பார்த்த வைதேகி, தன் குலுங்கும் முலைகளைச் மறைத்தபடி "புளக்" என்று தன் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு   சிரித்துவிட்டாள்.

தினேஷ் தன் அம்மாவைப் பார்த்து  பாவமாகத் தன்  ஆதங்கத்தை கொட்டத் தொடங்கினான். "அம்மா... இது உனக்கே நியாயமா சொல்லு? நான்   அவசர வேலைக்காக ஒரு வாரம் வெளியூர் போயிருந்ததால என்னால எதையும் பண்ண முடியாம  பட்டினியா கிடந்தேன். சரி, வேலை முடிஞ்சு வீட்டுக்கு வந்ததும் எல்லாரையும் வச்சு வழக்கம் போல ஜாலியா பண்ணிக்கலாம்னு நினைச்சா, அதுக்குள்ள  விவேக்  இங்க வந்துட்டான்னு சொல்லி என் ஆசை எல்லாத்துக்கும் தடா பண்ணி வச்சிட்டீங்க!" என்று  குமுறினான்.

"சரி, விவேக் பயத்தால உங்களையெல்லாம் தொட முடியலனாலும், என்  பொண்டாட்டி வனஜா  வச்சு என் பசியைத் தீர்த்துக்கலாம்னு பார்த்தா, அவளுக்குக்  நாலு நாளா பீரியட்ஸ்  ஆகிக் கிடக்கு. இன்னைக்குத்தான் அவளுக்கு உடம்பு சரியாகி வீட்டுக்குத் தலைக்கு ஊத்தியிருக்கா, சரி இன்னைக்கு அவளை வச்சு ஆரம்பிக்கலாம்னு பார்த்தா, நீங்க எல்லாரும் சேர்ந்து இன்னைக்குப் பண்ணை வீட்டுக்குக் கிளம்புறீங்க! என்ன பார்த்தா உனக்குக் கொஞ்சமாவது பாவமா தெரியலையா  ? எனக்குன்னு ஆசை, பசி எல்லாம் இருக்காதா?" என்று  ஏக்கத்தோடு பாவமாகச் சொன்னான்.

தினேஷ்  காமப் பட்டினியைப் பற்றிப் பேசியதைக் கேட்டு, சகுந்தலா அத்தையும் வைதேகியும் உண்மையாலுமே மனதுக்குள் சோகமானார்கள். அந்த  மாளிகையின்  விதிகளின்படி, தங்களுக்குள் வக்கிரமாக உறவு கொள்வதற்கு மட்டுமே எந்தவொரு தடையும் எப்போதும் இருந்தது இல்லை. யாருக்கு யாருடன் இஷ்டமோ, அவர்கள் அனைவரும் முழுமனதோடு தங்களின் காமப் பசியைத் தீர்த்துக் கொள்வார்கள்.

ஆனால் பாவம், தினேஷ் தன் அவசர வேலைக்காகப் பத்து நாட்களாக வெளியூர் சென்றிருந்ததால் அவனால் யாரையும் பதம் பார்க்க முடியாமல் போய்விட்டது. அவன் வந்த உடனேயே ஒழுக்கத்தின் சிகரமான விவேக்கும் இந்த வீட்டிற்குள் வந்துவிட்டான். ஒரு நாளைக்கு எப்படியாவது ஒரு பெண்ணின் அந்தரங்கத்தைப் பதம் பார்த்துப் பழகிய ஒரு காம மிருகம், கடந்த பத்து நாட்களாகச் சொட்டுச் சாறு கூட இல்லாமல் பட்டினியாகக் கிடப்பதை அந்த இரண்டு பொம்பளைகளும்  சோகமாக உணர்ந்தார்கள்.

சகுந்தலா  தன் மகனின் நிலையைப் புரிந்து கொண்டு, அவனது அருகே வந்து அவனது கன்னத்தை மென்மையாகத் தன் கைகளால் வருடினாள். "பாவம்டா என் செல்லப் புள்ள! பெத்த தாயா நானே இந்த வீட்டுல உனக்கு முன்னாடி அம்புட்டு லட்சணமா இருந்தும் கூட, இந்த விவேக் பயத்தால உன்னோட அந்த  ஆசையை உடனே நிறைவேற்றி வைக்க முடியாமக் கைக்கட்டி நிக்கிறேனே," என்று தன் பாசத்தைக் காமமாக வெளிப்படுத்தினாள்.



அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த வைதேகியும் தன் ஜாக்கெட்டை லேசாக மூடியபடி, "ஆமா அண்ணி...  விவேக்  மட்டும் நம்ம வீட்டுக்கு வராமல் இருந்திருந்தால், எப்போவும் போல நீங்க எல்லாரும் தினேஷ் கூடச்    சந்தோஷமா இருந்திருப்பீங்க. அவனுக்கும் இந்த மாதிரிப் பத்து நாள் பட்டினி கிடக்குற நிலைமை வந்திருக்காது," என்று  சொல்ல 

சகுந்தலா அத்தை உடனே வைதேகியைப் பார்த்து, "சே... என்ன வைதேகி நீ அப்படிப் பேசிட்டே? என்னதான் இருந்தாலும் அவனும் நம்ம வீட்டுப் பிள்ளைதானே, அவனையும் நாம நம்ம  வலைக்குள்ள கொண்டு வரத்தான் போறோம்," என்று கூறினாள். பின் தன் மகன் தினேஷ் பக்கம் ஆசையோடு திரும்பியவள், "டேய் கண்ணா... இன்னும் கொஞ்ச நாள் மட்டும் பொறுத்துக்கோடா செல்லம்.   காரியத்தை முடிச்சதும், எல்லாரும் நம்ம பழையபடி  சந்தோஷமா, ஜாலியா இருக்கலாம்," என்று அவனது கன்னத்தை  வருடியபடி ஆறுதல் கூறினாள்.

சோகமான முகத்துடன் அந்த அறையை விட்டு வெளியே போக எத்தனித்த தினேஷை, "தினேஷ்... ஒரே ஒரு நிமிஷம் நில்லுடா!" என்று தன் காந்தக் குரலில் தடுத்தாள் வைதேகி.

அறை வாசல் வரை சென்றவன், அவளது அழைப்பைக் கேட்டு ஆச்சரியத்துடன் தன் முகத்தைத் திருப்பிப் பார்த்தான். அவனது  கண்கள் இன்னும் அவளது அந்தச் சிவப்பு பட்டு பிளவுஸின் வழியே அப்பட்டமாகத் திறந்திருக்கும் முலைகளையே வெறித்துக் கொண்டிருந்தன.

வைதேகி அவனது பார்வையின் தகிப்பைப் புரிந்து கொண்டு, "முதலில் அந்த  கதவை நல்லா சாத்திட்டு, இப்படி என் முன்னாடி வா ," என்று அலாதியான  குறும்போடு கூறினாள்.

தினேஷும் சற்றும் தாமதிக்காமல், கதவை உள்பக்கமாக "டப்"பென்று அடித்துச் சாத்திவிட்டு, தன் விறைத்த வேட்டியின் அசைவோடு மறுபடியும் அவர்கள் இருவரின் முன்னாலும் வந்து  நின்றான்.

வைதேகி அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த சகுந்தலாயையும் தினேஷையும் மாற்றி மாற்றித் தன்  கண்களால் பார்த்தாள். "என் தங்கமான தினேஷ் இப்படிப் பத்து நாளாப் பட்டினியா கிடந்து கஷ்டப்படுவதை என்னால  சும்மா பார்த்துட்டு இருக்க முடியாது அண்ணி," என்று தன் வஞ்சக எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தினாள்.

அப்படியே தினேஷின் பக்கம் திரும்பியவள், "தம்பி தினேஷ்... இப்போ இருக்கிற அவசர சூழ்நிலையில என்னால உனக்கு முழுசா தந்து உதவ முடியாது. ஆனா, இப்போதைக்கு உன்னோட அந்த  சூட்டை கொஞ்சமா குறைச்சு உன்னை சாந்தப்படுத்த   முடியும்," என்றாள்.

தினேஷுக்கு வைதேகி என்ன சொல்ல வருகிறாள் என்பது முழுமையாகப் புரிந்து கொள்வதற்கு முன்னரே,   அவனது காலடிக்குக் கீழே வைதேகி  துணிச்சலாக மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள்.

மண்டியிட்டு அமர்ந்த வைதேகி, சகுந்தலாவை நிமிர்ந்து பார்த்து, "அண்ணி... நீங்க மட்டும்  கதவை மட்டும் கொஞ்சம்  பார்த்துக்கோங்க அண்ணி," என்று சொல்லிவிட்டு, தினேஷின் பட்டு வேட்டியின் இடுப்பு முடிச்சின் மேல் தன்  கையை வைத்தாள்.

அவளது அந்த அதிரடியான  செய்கையைக் கண்ட சகுந்தலா அத்தை பதற்றமடைந்து, "ஹே வைதேகி! என்னடி பண்றே  ? ஒருவேளை விவேக் மாப்பிள்ளை   டக்குனு கீழ வந்துட்டான்னா என்ன பண்றது?   என்று எச்சரித்தாள்.

ஆனால் வைதேகி அவளது எச்சரிக்கையைக் காதில் வாங்கிக் கொள்ளவே இல்லை. தினேஷின் பட்டு வேட்டியின் இடுப்பு முடிச்சைத் தன்  விரல்களால் விறுவிறுவென அவிழ்த்து, அவனது வேட்டியை அப்படியே தளர்வாகக் கீழே உருவித் தள்ளினாள்.

"ஒரு அஞ்சு நிமிஷத்துல எல்லாத்தையும் நான்  முடிச்சிடுறேன் அண்ணி! அதையும் மீறி  விவேக்  இங்க வந்துட்டான்னா வரட்டும்... அவனுக்கும் இந்த அம்மாவோட உண்மையான அந்தரங்க  என்னன்னு  தெரியட்டும்," என்று  

 சொல்லிக்கொண்டே, வேட்டி கழன்று வெறும் ஜட்டியோடு நின்ற தினேஷின் முன்னால், அவனது அந்த இறுக்கமான ஜட்டியின் இலா ளாஸ்டிக் பார்டரைப் பிடித்து ஒரே இழுப்பாகக் கீழே இழுத்து அவனது விறைப்பை அப்பட்டமாக வெளியாக்கினாள்.



கடந்த பத்து நாட்களாகச் சொட்டுச் சாறு கூட இல்லாமல் விறைத்துக் கிடந்த தினேஷின் அந்த இரும்புத் தடி போன்ற ஆண்மை, ஜட்டியின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு வைதேகியின் முகத்திற்கு நேரே   துள்ளி விழுந்தது.

வெறும் ஐந்து நிமிஷத்தில் காரியத்தை முடிக்க வேண்டும் என்ற  அவசரத்தில், வைதேகி சற்றும் தாமதிக்காமல், அப்படியே தினேஷின் அந்த இரும்புத் தடி போன்ற ஆண்மையோடு தன் முகத்தை முழுமையாக வச்சு அழுத்திக்கொண்டாள். அவனது காம நரம்புகள் புடைத்து நின்ற அந்த விறைப்பின் மீது தன்  முகத்தைச்  தேய்த்து, அவனது அந்தரங்கச் சூட்டைத் தன் மேனியில் அணுவணுவாக வாங்கினாள்.

அவனது ஆண்மையின் தடிமன் வைதேகியின் பட்டு போன்ற கன்னம், நெற்றி, பவள உதடுகள் என ஒட்டுமொத்த முகத்திலும்  உரசிச் செல்லச் செல்ல  தினேஷுக்குள் இதுவரை பாய்ந்து கொண்டிருந்த சூடான ரத்தம் காம வெறியால்  உக்கிரமாகக் கொதிக்க ஆரம்பித்தது. அவனது இடுப்பு நரம்புகள் விறைத்து, ஆண்மை இன்னும் பல மடங்கு நீண்டு பருத்துத் தடித்தது.



வைதேகி தன் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு, அவனது அந்த நீளமான சுண்ணியின் மேல் அடியோடு கவிழ்ந்திருந்தாள். அதன் தகிக்கும் வெப்பத்தையும், அசாத்தியமான நீளத்தையும், அவள் பல நாளாக எதிர்பார்த்திருந்த அந்தப்  தடிமனையும் தன் முகத்தாலும் உதடுகளாலும் அலாதியாக அனுபவித்து உணர்ந்தாள். தன் தேன் சிந்தும் இதழ்களை அவனது ஆண்மையின் மொட்டு நுனியிலிருந்து அடிப் பகுதி வரை  அழுத்தமாகத் தேய்த்துத் தேய்த்து  சுகம் கொடுத்தாள்.

[David2025]

அவளது முகத்தின் மென்மையும், இதழ்களின் உஷ்ணமும் தன் விறைப்பின் மீது  உரசியதும் தாங்க முடியாமல், தினேஷ் தன் இடுப்பை முன்னால் எக்கி, "ஆஆஹ்... வைதேகி அத்தை..."  லேசாகக் காம வெறியுடன் முனகினான். பெத்த தாய் சகுந்தலா அத்தை அங்கே கதவோரம் நின்று விவேக் வர்றானானு கண்காணித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கூடப் பொருட்படுத்தாமல், வைதேகி அவன் மகனின் சுண்ணிக்குத் தன் உதடுகளால் ஆசைதீர முத்தமிட்டு, அந்த  விபரீத லீலையை  தீவிரமாக அரங்கேற்றினாள்!


நேரம் இல்லாததால் வைதேகி சற்றும் தாமதிக்காமல், அவனது அந்த விறைத்த ஆண்மையை லபக்கென்று தன் வாய்க்குள் கவ்விக்கொண்டு  வெறித்தனமாக ஊம்ப ஆரம்பித்தாள். அவளது வாயின் உஷ்ணமும், எச்சிலின் ஈரப்பசையும் அவனது இரும்புத் தடியைச் சுற்றிலும் வசியமாகப் படர, தினேஷ் காமப் போதையின் உச்சிக்கே செல்லத் தொடங்கினான்.

 

"ஆஆ....ஸ்ஸ்ஸ்......" என்று அந்த  அறையிலேயே சுகம் தாளாமல் முனகி முனகி, வைதேகி கொடுக்கும் அந்த  சுகத்தை அணு அணுவமாக அனுபவித்தான் தினேஷ். அவன் முகத்தின் உணர்ச்சிகளை  பார்க்க விரும்பிய வைதேகி, தன் வாயை அவனது சுண்ணியிலிருந்து லேசாக விடுவித்துக்கொண்டு, அப்படியே மூச்சு வாங்கியபடி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

"அத்தை... அப்படியேதான் அத்தை... ரொம்ப நாள் ஆச்சு அத்தை இந்தச் சுகத்தைப் பார்த்து... இன்னும் வேகமாப் பண்ணுங்க!" என்று தினேஷ் காமக் கிறக்கத்தில் முனகிக் கொண்டே அவளது தலையைப் பற்றினான்.

வைதேகி அவனது வெறியைப் புரிந்துகொண்டு, மீண்டும் வேகமாக அவனது சுண்ணியைத் தன் வாய்க்குள் போட்டுக்கொண்டு வெறித்தனமாக "சலப், சலப்" என்று முன்னும் பின்னுமாகத் தன் தலையை அசைத்து ஊம்பினாள். அவள் ஊம்ப ஊம்ப அவளது வாயோரம் பெருகி வழிந்த எச்சிலை அப்படியே விழுங்கி, அந்தச் சுண்ணியின் ஆண்மைச் சுவையை அலாதியாக அனுபவித்தாள்.

 

அவளது  நாக்கு அவனது ஆண்மையின் முன் தோலை மெதுவாகப் பின்னுக்குப் புளுத்தி, சிவந்து தடித்திருந்த அந்தச் சுண்ணி மொட்டை ஆசை ஆசையாய் நக்கி நக்கிச் சுவைத்தாள். அதே நேரத்தில், அவளது இடது கை அவனது தடித்த கொட்டைகளை அடியில் இருந்து வருடி வருடி இழுத்துவிட்டுக்கொண்டே இருக்க, அவனது சுண்ணி அவளது மூக்கின் மேல் உரச உரச, அந்த விறைப்பின் அடிப்பாகத்திலும் தன் நாக்கால்  நக்கினாள்.

மீண்டும் அவனது ஒட்டுமொத்த நீளத்தையும் தன் வாய்க்குள் கவ்விக்கொண்டு சப்பி உறிஞ்சினாள் வைதேகி. அந்த ஆக்ரோஷமான அசைவில், அவளது  கூந்தல் முன்னால் வந்து அவளது முகத்தை மறைக்க, தினேஷ் தன்  கரங்களால் அவளது கூந்தலைக் காதலோடு பின்னுக்கு ஒதுக்கிவிட்டான்.

அவள் மண்டியிட்டு விறுவிறுவென ஊம்புவதற்கு ஏற்றாற்போல், அவள் அணிந்திருந்த அந்தச் சிவப்பு ஜாக்கெட்டின் இடுக்கிலிருந்து வெளியே துள்ளிக் குதித்து ஆடும் அவளது அந்தப் பருத்த  முலைகளைத் தினேஷ் தன் எச்சில் ஊறும் கண்களால்   ரசித்தான். வெளிய  விவேக் வந்திருப்பது தெரியாமல்   ,  சகுந்தலா அத்தை காவல் காக்க, அந்த மாளிகையின் வக்கிர அந்தரங்க லீலை  விபரீதமாக அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது!


அவளது  வாய் ஜாலத்திலும் அந்த  சுகத்திலும் தினேஷ் தன்னை முற்றிலும் மறந்தான். அவனது அந்த முரட்டுச் சுண்ணி முன்னும் பின்னுமாக அவளது வாய்க்குள் ஆழமாகப் போய் வெறித்தனமாக வெளிவந்து கொண்டிருந்தது. தன் வாய்க்குள் அவனது அந்தச் சூடான இரும்புத் தடி அசைந்து கொடுப்பதை வைதேகி அணுவணுவாக ரசித்து அனுபவித்தாள். அவளது வாயின் கதகதப்பும், ஈரப்பசையும் அவனை அப்படியே சொர்க்கத்துக்கே அழைத்துச் சென்றது. 

 


தன்  அம்மாவின் முன்னால், தன் தங்கையின் வருங்கால மாமியார் தன் சுண்ணியை வாய்க்குள் கவ்விப் பிடித்திருக்கிறாள் என்ற வக்கிர நினைப்பு அவனது ஆண்மையை நிலைகுலையச் செய்தது.

அந்தச் சுகம் இன்னும் வேண்டும் வேண்டும் என்ற மிருக வெறி அவனுக்குள் ஏறியது. வெறி தலைக்கேறிய தினேஷ், வைதேகியின் தலைமுடியை  பிடித்துக்கொண்டு, அவளது வாய்க்குள் வேக வேகமாக முரட்டுத்தனமாக ஓக்க ஆரம்பித்தான். அவளது வாய் முழுக்க அவனது ஆண்மையின் எச்சிலும் சாறும் இழைந்து வழிய, அவளது கறுத்த காம்புகள் கொண்ட முலைகள் அவனது இடுப்பு அசைவுக்கு ஏற்பக் குலுங்கி ஆடியது.

திடீரென்று அவனது  சுண்ணி  வேகமாய் வந்து, அவளது தொண்டையை "டக்"கென்று முட்டியதும் வைதேகி திணறிப்போய், கண்கள் விரிய  அவனைப் பார்த்தாள். ஆனால் அவனோ அவளைச் சற்றும் நிமிரவிடாமல், அவளது தலையைத் தன் பலமான கரங்களால் இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு, அவளது தொண்டை வரை சுண்ணியை விட்டு  முரட்டுத்தனமாய் ஓத்துக்கொண்டே இருந்தான்.



"போதும்..." என்று பீதிகொண்ட கண்களால் வைதேகி தன் வாயை அவனது கோலிடமிருந்து விடுவித்துக்கொள்ளத் தன் தலையை இப்படியும் அப்படியும் அசைக்க முயன்றாள். ஆனால், தினேஷ் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு, எவ்வித இரக்கமும் இல்லாமல் தன் பத்து நாள் காம வெறியை அவளது  தொண்டைக்குள் காட்டிப் பதம் பார்த்தான். ஒரு பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புக் கம்பியை வாய்க்குள் விட்டு விட்டு எடுப்பது போல அவனது சுண்ணி அவளது வாய்க்குள் முன்னும் பின்னுமாகப் போய் வந்துகொண்டிருந்தது.

வைதேகிக்கு மூச்சு விடமுடியாமல் தத்தளித்து, அவளது கணக்ளின் ஓரமா  கண்களில் கண்ணீர் முட்ட, தினேஷின் பலமான தொடைகளில் தன் கைகளால் "பளார்... பளார்..." என்று அடித்துத் தடுத்தாள். அவள் வலிக்க வலிக்கக் கத்த நினைத்தாள்; ஆனால் அவனது தடித்த ஆண்மை அவளது  வாயையு அடியோட அடைத்திருந்ததால் அவளால் சத்தமிட முடியவில்லை.

"ம்ம்ம்ம்ம்ம்.... உக்... உம் உம் உம் ம்ம்ம்..." என்று அவளது தொண்டைக்குள் இருந்து திணறல் சத்தம் மட்டுமே வெளிவந்தது. அவளது வாயின் இரு ஓரங்களிலிருந்தும் எச்சில் அனலாக ஒழுகி அவளது  ஜாக்கெட்டையும், அவளது   முலைகளையும் நனைத்தது.   காமப் போரில் படபடவென எம்பின.

அங்கேயே காவல் காத்து நின்று இதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சகுந்தலா அத்தைக்கு வைதேகியின் தத்தளிப்பான நிலையைப் பார்த்து லேசாகப் பாவம் வந்தது. "டேய் தினேஷ்... விடுடா! அவளுக்கு மூச்சுமுட்டுதுடா...  !" என்று பதற்றத்துடன் அவனது தோளில் தன் கைகளால் பலமாக அடித்தாள். ஆனால் அவனோ காம வெறியின் உச்சத்தில் இருந்ததால், அம்மாவின் பேச்சைக் கேட்காமல் விடாமல் அவளது வாயிலேயே ஓத்துக்கொண்டிருந்தான்.

அதே விநாடி, அறையின்  கதவு "பட்டென"  திறந்து கொள்ள, பட்டுச் சட்டையும் வேட்டியுமாக மங்கலகரமான தோற்றத்தில் உள்ளே நுழைந்தான் விவேக்! அவனது திடீர் வருகையால் அந்த மாளிகையின் வஞ்சக அந்தரங்கக் கூத்து கையும் களவுமாகப் பிடிபடும் விபரீத நிலையை எட்டியது!




------------- 

விவேக்கிடம் எப்போதும் கண்ணும் கருத்துமாகப் போற்றிப் பாதுகாத்து வந்த அவனது ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தின் போலிப் புனிதமும், அந்தப் பரம்பரை ரகசியமும் இன்று அவனது கண்களுக்கு முன்னாலேயே அக்குவேறு ஆணிவேறாக உடையப் போகிறது. ஒழுக்கம், நேர்மை, பத்தினித்தனம் என்று வாழ்ந்து வந்த ஒரு உத்தமப் பிள்ளை, தன் சொந்த அம்மாவும் அத்தையும் ஒரு வக்கிர மிருகத்தோடு சேர்ந்து நடத்தும் இந்த அநாகரீக அந்தரங்க லீலையை நேரில் பார்த்த பிறகு எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளப் போகிறான்? இந்த ஆடம்பர மாளிகைக்குள் இப்போது என்ன மாதிரியான மாபெரும் பிரளயமும் விபரீதமும் வெடிக்கக் காத்திருக்கிறது?

இல்லை, எத்தனையோ வஞ்சக வலைகளைப் பின்னிப் பழகிய இந்த வீட்டின் மனிதர்கள், தங்களின் கள்ளப் பேச்சுகளாலும் காமச் சூழ்ச்சிகளாலும் அந்த அப்பாவி விவேக்கை இப்போதும் நைஸாகப் பேசிச் சமாதானம் செய்து தங்களின் வக்கிர வலைக்குள் வீழ்த்தி விட்டார்களா? இந்தத் திகைப்பூட்டும் கேள்விகளுக்கான விடைகளை அடுத்த பதிவில்  காணலாம்!


உங்களுக்கு இந்தக் கதை பிடிச்சிருந்தா, மறக்காம ஒரு லைக் போட்டுட்டு போங்க ப்ரோ ...!! 

[David2025]

நண்பர்களே, தாமதமான பதிவுக்கு மன்னிக்கவும். சொல்லப்போனால் இதோட அப்டேட்டை 3 நாளைக்கு முன்னாடியே எழுதி முடிச்சிட்டேன். ஆனா, AI image-க்காக தீனா ப்ரோவுக்காகக் காத்திருந்தேன். பாவம், அவர் ஏதோ ஒரு வேலையில பிஸியா இருந்தார், இருந்தாலும் எனக்காக இதைச் செஞ்சு கொடுத்தார். நான் மீண்டும் அவரை கஷ்டப்படுத்த விரும்பல நண்பா. எனவே அடுத்தடுத்த பதிவுல படம் இல்லாமலே கதையைப் பதிவிடலாம்ன்னு இருக்கேன். உங்களுக்கு அது ஓகே-வா, இல்ல கொஞ்சம் லேட் ஆனாலும் படத்தோட படிக்க விரும்புறீங்களான்னு தெரியப்படுத்துங்க. நன்றி!

[David2025]

ஒரு  like இல்ல ஓராயிரம் likku கள் போடலாம் இந்த பதிவிர்க்கு,உங்கள் கதைக்காகவே தினமும் எதிர் பார்த்து  காத்துக்கொண்டிருந்தேன் தங்கள் கதை எனக்கு ஒரு தவிர்க்க முடியாத ஒன்று,இந்த முழு கதையையும் படிக்க வாய்ப்பு அளித்தால் என வழக்கயின் மறக்கமுடியாத நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகிவிடும்

உங்கள் கதையின்  கரு மற்றும் கதையை நகர்த்துக் கொண்டு செல்லும் விதம் உங்கள் அலாதியான வர்ணனைகள் எங்களை பாடாய்  படுத்துகிறது.

வைதேகி போர்சன் மிக காமமாய் உள்ளது இந்த கதையில் இதுவரை நான் வைதேகியின் ரசிகன்.

உங்கள் அடுத்த பதிவை சீக்கிரம் போடுங்கள்,

அடுத்த நீண்ட பதிவிர்க்காக வழிமேல் விழி விழி வைத்து  காத்திருக்கும் ஒரு காதலனை போல உங்கள் கதையின்  காதலானகி விட்டேன் விரைவில் தங்கள் அடுத பதிவை  எதிர்நோக்கி  உங்கள் ரசிகன்...

படங்கள் இல்லை என்றாலும் பரவாஇல்லை   உங்கள்கற்ப்பனைகளும் வர்ணனைய்களுமே 
 எங்களுக்கு போதும் எனவே தங்கள் அடுத்த பதிவை விரைவாக போடுவீர்கள் என நம்புகிறேன்.

நன்றிகள் பல எங்களுக்காக இந்த கதையை தொடர்ந்ததற்க்கு . நான் படித்த வரையில் உங்களை போன்ற எழுத்தாளரை பார்த்தது இல்லை,

இதற்க்கு மேல்  இந்த கதை எப்படி தொடரும்   என்று எங்களால் யூகிக்க முடியவில்லை , உங்கள் கற்ப்பனை திறன் அபாரமானது மேலும் உங்கள் வசனங்கள் ஒரு திறக்கதைக்கு சமமாக மயக்கும் வார்த்தைகளும் வரன்னிக்கும் அழகும் எங்களை திக்குமுக்காடச் செய்கிறது . பண்ணைவீட்டு களியாட்டங்களை காண காத்துக்கிடக்கிறோம் .

உங்கள் பணி தொடர மனமார்ந்த நன்றிகள்.

சகுந்தலாவும் வனஜாவும் ஆடிய ஆட்டங்களையும் பகிறவும் ,தினம் குறைந்த  பச்சம் ஒரு முறையாவது திரும்ப படித்துவிடுகிறேன் தங்களது கதைக்கும் வரணிப்புக்கும் ஈடு இணையே கிடையாது கோடானு கோடி நன்றிகள் .

இப்போது சகுந்தலாவும்  வைதேகியும் விவேக்கிடம் என்ன பேசுவார்கள் என்ற ஆர்வம் என்னை தொற்றிக்கொண்டது ,அம்மா மகன் முன்பு எப்படி எதை காட்டிக்கொண்டு அவனை எதிர்கொள்வாள் . உங்கள் கதையை படித்த பிறகு வேறு கதைகள் படிக்க intrest ரே  இல்லாமல் போய்விட்டது ,உங்கள் காம வசனங்கள் மற்றும் உங்கள் குடும்ப கதை அதில் வரும் அனைத்து கதாபாத்திரங்களின் தேர்வு மிக அருமை தங்களின்  அடுத்த பதிவை எப்போது வெளியீடுவீர்கள் என்று தினமும் xossipy இல் வந்து வந்து பார்க்கிறேன்,

உங்களை போன்ற கதாசிரியரை நான் இதுவரை பார்த்ததில்லை மிக நேர்த்தியாக கதையை நடத்தி செல்லும் பாங்கு அருமை அடுத்து  பண்ணை வீட்டு நிகழ்ச்சி களை  காண துடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்
விரைவில் அடுத்த  பதிவை போடுவீர்கள் என நம்பிக்கயுடன் விடை பெறுகிறேன் நன்றி .

கதைணா  இது கதை , நண்பரே அடுத்த பதிவு எப்போது , 15 ஆம் பாகத்தை  suspense ஆக முடித்து எதிர்பார்ப்பை எகிற வைத்துவிட்டீர்கள்,. அடுத்த பாகம் இதைவிட அருமையாக இருக்குமா என ஆவலுடன் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் . சீக்கிரமாக ஒரு நல்ல update கொடுங்கள் நன்றி

நண்பரே காலை வணக்கம் , இன்றாவது தங்களது  அடுத்த பதிவு கிடைக்குமா? .
வைதேகியின் அந்தரங்கத்தை அவளது மகன் விவேக்கிடம் எப்படி உங்களது style இல் அழகாக எழுத போகிறீர்கள் என்ற ஆர்வம் தினமும் என்னை தின்று கொண்டிருக்கிறது சீக்கிரம் உங்கள் அடுத்த வக்கிரமான பதிவை போடுங்கள் நண்பா உங்களுக்கு கோடி புண்ணியம் கிடைக்கட்டும்

உங்கள் கதையை தினமும் படிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை உங்கள் வசீகர எழுத்தும் கதையும் நீங்கள் மிக அழகாக  விளக்கமாக வரணித்து கூறும் விதமும் என்னை போன்ற ரசிகர்களுக்கு ஒரு நல்விருந்து , இந்த கதையில் வரும் அனைத்து  காதபாத்திரங்களும் மிக அருமையாக அமைத்து  உள்ளீர்கள் கடந்த பதிவு மிக சுவாராசியமாக முடித்து  உள்ளீர்கள். வைதேகி தனது அந்தரங்கத்தை மகனிடம் எப்படி வெளிப்படுத்த போகிறாள் என்று மனம் தவியாய் தவிக்கிறது . அடுத்த பதிவு உங்களது பாணியில் வைதேகியின் அந்தரங்கத்தை அனைவரும் அறியும்படி கூறுங்கள் தங்களது அடுத்த  இன்பமயமான பாகத்தை அதிக எதிர்பார்ப்புடன் எதிர்பார்க்கும் உங்கள் ரசிகன் நன்றி

யார் சாமி நீ?  என்னோட கதைக்கு இப்படி ஒரு ரசிகனா! உங்களோட ஒவ்வொரு கமெண்ட்டையும் படிக்கும்போது, நீங்க என் கதையை எவ்ளோ ரசிச்சுப் படிக்கிறீங்கன்னு உணர முடியுது.

ப்ரோ... உனக்காகவே இந்த கதையை முழுசா முடிக்கிறேன் ப்ரோ. தொடர்ந்து இதே போல சப்போர்ட் பண்ணுங்க ப்ரோ. இதோ என்னோட அடுத்த அப்டேட்

[David2025]

Episode Number - 16




விவேக்கைப் பார்த்ததும் சகுந்தலா அத்தை ஒட்டுமொத்தமாக நிலைகுலைந்து, அப்படியே சிலையாக உறைந்து போனாள். பட்டுச் சட்டையும் வேட்டியுமாக கம்பீரமாக அறைக்குள் நுழைந்த விவேக்கின் கண்களுக்கு, தினேஷ் மட்டும் அங்கே அரைகுறை ஆடையோடு நின்றிருப்பதுதான் தெரிந்தது. ஆனால், அவனுக்கு முன்னால் கம்பளத் தரையில் மண்டியிட்டு, அவனது ஆண்மையை வாய்க்குள் கவ்விக்கொண்டிருக்கும் தன் சொந்தத் தாய் வைதேகியை அவன் இன்னும் பார்க்கவில்லை. விவேக் இன்னும் இரண்டே இரண்டு அடி அவன் முன்னே எடுத்து வைத்தாலே போதும், அந்தப் பயங்கரமான அந்தரங்கக் கூத்து அவனது கண்ணில் அப்பட்டமாக விழுந்துவிடும் என்ற உச்சக்கட்ட பரபரப்பு அங்கே தொற்றிக்கொண்டது.



தினேஷுக்கும் வைதேகிக்கும் கதவு திறந்து யாரோ உள்ளே வந்திருக்கிறார்கள் என்ற அதிர்வு நன்றாகத் தெரிந்தது. ஆனால், உள்ளே வந்திருப்பது ஒழுக்கத்தின் சிகரமான விவேக் என்பது அந்த வக்கிரக் கிறக்கத்தில் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை அது விவேக் என்று தெரிந்திருந்தாலும் கூட, அவர்கள் அப்போது இருந்த உச்சக்கட்ட காம போதையில் எதையும் துணிந்து செய்ய ரெடியாகத்தான் இருந்தார்கள். இதன் பின்விளைவு எப்படிப்பட்ட நரகமாக இருந்தாலும் சரி, அவர்களை ஆட்கொண்டிருந்த அந்த மிருகத்தனமான காம வெறி, உலகத்தின் எந்தப் பயத்தையும் அடியோட மறைத்து, அவர்களை அந்தப் பாவச் செயலில் மூழ்கடித்திருந்தது.


வைதேகி தினேஷின்  தொடைகளைத் தன் இரு கரங்களாலும் நகங்கள் பதிய இறுக்கமாகப் பிடித்தபடி, தன் வாயை முன்னும் பின்னுமாக அசைத்து, கண்களை மூடிக்கொண்டு வெறித்தனமாக அவனது முரட்டுச் சுண்ணியைச் சப்பி உறிஞ்சி ஊம்பிக் கொண்டிருந்தாள்    அவளது அசைவின் உக்கிரத்திற்கு ஏற்ப, அவளது அந்தப் பிரம்மாண்டமான  முலைகள் இரண்டும் அவனது இடுப்புப் பகுதியில் மோதி,  ஆக்ரோஷமாக மேல்நோக்கியும் கீழ்நோக்கியும் குலுங்கித் துள்ளின  அவளது கறுத்த காம்புகளின் அசைவும், முலைகளின் நடனமும் அந்த அறையின் போதையை மேலும் ரத்த நிறமாக மாற்றியது.



தினேஷோ தன் அத்தையின் அந்த ஆழமான வாய் ஜாலத்தின் உச்சத்தில் கண்ணைக் கசக்கி மூடியபடி, வாசலின் வழியாக ஒரு மாபெரும் ஆபத்து உள்ளே நுழைந்திருக்கிறது என்பதை உணராமல், காமச் சொர்க்கத்தில் மிதந்துகொண்டிருந்தான். வைதேகியின் ஈரமான உதடுகளும், அவனது தொண்டை வரை இறங்கி அமுக்கிய அந்த உக்கிரமான உறிஞ்சலும் அவனது பத்து நாள் பட்டினியை அடியோடு தீர்த்துக் கொண்டிருந்தது. அவனது இடுப்பு நரம்புகள் விறைத்துத் துடிக்க, அவன்  வைதேகியின் தலைமுடியைச் சுருட்டிப் பிடித்துத் தன் ஆண்மையை அவளது வாய்க்குள் இன்னும் ஆழமாகத் திணித்துக் கொண்டிருந்தான்.



கதவோரம் நின்ற சகுந்தலா அத்தையின் நெஞ்சு படபடவென அடித்துக் கொள்ள, அவளது பட்டுச் சேலையின் முந்தானை கைகளில் நடுங்கியது. விவேக் தன் காலடிகளை முன்னோக்கி எடுத்து வைக்க முயல, அவனது பார்வை தினேஷின் புடைத்த இடுப்புப் பகுதியை நோக்கியே நகர்ந்தது. இன்னும் ஒரு நொடி, ஒரே ஒரு சின்ன அசைவு போதும்... இந்த மாளிகையின் போலிப் புனிதத் திரை அடியோடு கிழிந்து, தங்களின் ஒட்டுமொத்த வக்கிரக் குடும்பத்தின் அநாகரீக லீலையும் விவேக்கின் முன்னால் கையும் களவுமாகப் பிடிபடும் விபரீதத்தின் விளிம்பில் நின்றது!



விவேக்கின் கறாரான பார்வை தினேஷின் மீது லேசாகப் பட்டுச் சென்றாலும், அவனது முழுக் கவனமும் அவனுக்கு முன்னால் பளபளக்கும் பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையில், தலையில் ஈரத்தைக் காயவைக்க ஒரு வெள்ளைத் துண்டைக் கட்டிக்கொண்டு கம்பீரமாக நிற்கும் தன் மாமியார் சகுந்தலா அத்தையின் மீதே முழுமையாக விழுந்தது. எப்பொழுதுமே இந்த மாளிகையில் இருக்கும் இளம் பெண்களுக்குப் போட்டியாக அதிரடி மாடர்ன் உடைகளில் சுற்றித் திரியும் தன் அத்தை, இன்று இப்படி முற்றிலும் மாறி  குடும்பப் குத்துவிளக்காக நிற்பது விவேக்கை  ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது.

"என்ன அத்தை... இன்னைக்கு எல்லாரும் சேர்ந்து என்னைக் கவிழ்க்கப் பார்க்குறீங்களா? காலையிலயே வீடு முழுக்கத் தெய்விகச் சாம்பிராணி வாசனையோட, எல்லாரும் மங்கலகரமா பட்டுப் புடவையில ரெடியாகி இருக்கீங்க! உங்களை எல்லாம் இப்படித் பாரம்பரிய உடைகள்ல பார்க்குறதுக்கே மனசுக்கு எவ்ளோ அழகா, திருப்தியா இருக்கு தெரியுமா அத்தை!" என்று மிகவும் குழைவாகப் பாராட்டிச் சொல்லிக்கொண்டே, விவேக் தன் பட்டு வேட்டியின் சலசலப்போடு தன் காலை இன்னும் ஒரு அடி முன்னாடி எடுத்து வைக்க வரத் தொடங்கினான்.

அவன் காலை முன்னோக்கி வைக்கும் ஒவ்வொரு அங்குலத்திலும், சகுந்தலா அத்தையின் இதயம் அவளது பட்டு ரவிக்கைக்குள் "திமார்... திமார்" என்று ஒரு  போர்க்களமே நடப்பது போல  பயங்கரமாக அடித்துக்கொண்டது. அவளது நெஞ்சுப் பகுதி பயத்தால் வேகமாக விம்மி விம்மி எழ, அவளது கைகள் நடுங்கித் தன் பட்டுச் சேலையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன. தங்களுக்குக் கீழே தரையில் மண்டியிட்டுக் கிடக்கும் வைதேகியின் அந்த வக்கிர லீலை இப்போதே விவேக்கின் கண்ணில் பட்டுவிடும் என்ற மரண பயம் அவளைச் சூழ்ந்தது.



"கடவுளே... இந்த ஒரு தடவை மட்டும் என்னை எப்படியாவது இந்தக்  காமப் பழியில இருந்து காப்பாத்திடுப்பா!" என்பது போலத் தன் வாழ்நாளின் கடைசி விநாடியில் நிற்பது போல், சகுந்தலா அத்தை தன் கண்களை இறுக மூடி அந்தப் பரம்பொருளிடம் வஞ்சகமாக வேண்டிக்கொண்டாள். இன்னும் ஒரே ஒரு விநாடி, அவன் எடுத்துவைக்கும் அந்த அடுத்த காலடியில் இந்த மாளிகையின் போலிப் புனிதத் திரை அடியோடு கிழிந்து, உலகமே தங்களின் வக்கிரச் சூழலை நேரில் கண்டு ஸ்தம்பிக்கப் போவது அவளது  கண்களுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அவள் பயந்து கண்மூடி நின்ற அதே வேளையில், கீழே தினேஷின் காலடியில் மண்டியிட்டுக் கிடந்த வைதேகி, சகுந்தலாவின் காலுக்குப் பின்னால் தன் முகத்தை இன்னும் ஆழமாகத் திணித்து, தினேஷின் அந்த விறைத்த ஆண்மையை விறுவிறுவெனத் தன் வாய்க்குள் கவ்வி உறிஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள்.  ஆபத்தின் விளிம்பிலும் அவளது வக்கிரப் பசியை அடக்கவில்லை.



  பட்டுச் சட்டையோடு கம்பீரமாக நிற்கும் விவேக்கின் காலடி இன்னும் ஒரு அங்குலம் முன்னோக்கி நகர்ந்தால், இந்த மாளிகையின் ஒட்டுமொத்த வஞ்சக வரலாறும் அவனது காலடியில் அடியோடு சரிந்து விழப் போகும் அந்த அந்தரங்கத் தவிப்பு அங்கே ரத்த நிறமாக உறைந்து நின்றது!

சகுந்தலா தன் நெஞ்சில் கையை வைத்து, மூச்சை நன்றாக உள்ளே இழுத்தபடி, அந்த  படுக்கையறையில் கடவுளைக் கடைசித் தருணமாக  பயத்தோடு வேண்டிக்கொண்டிருந்தாள். அந்த விபரீதக் காமக் கூத்து விவேக்கின் கண்ணில் பட்டுவிடக் கூடாதே என்று அவளது கைகள் நடுங்கின. அவளது வஞ்சகப் பிரார்த்தனைக்கு அந்த விபரீதக் கடவுளே செவி சாய்த்து உதவுவது போல, திடீரென்று அங்கே திவ்யாவின் உருவத்தில் ஒரு மாபெரும் திருப்பம் உள்ளே நுழைந்தது.

ஆம், வீடு முழுவதும் மங்கலகரமான பூஜை பண்ணி, மாளிகையின் ஒவ்வொரு அறையிலும் தெய்வீகச் சாம்பிராணி புகையைப் பரப்பி விரட்டிக்கொண்டிருந்த தங்கை திவ்யா, இப்போது அதே   சாம்பிராணி புகைத் தட்டுடன் அண்ணன் விவேக் நின்றிருந்த அந்த அறைக்குள்  நுழைந்தாள். அவளது பட்டு அரைத் தாவணி காற்றில் சலசலக்க, தலை நிறைய இருந்த மல்லிகைப் பூவின் வாசமும் சாம்பிராணி வாசமும் அந்த அறையை நிறைத்தன.



திவ்யா அந்த அறைக்குள் நுழைந்த அதே வேகத்தில், அவளது கையில் இருந்த சாம்பிராணி கரண்டியில் இருந்து அனலாகக் கிளம்பிய அந்த அடர்ந்த வெள்ளை நிறப் புகை மண்டலம், அந்தச் சிறிய அறை முழுவதும் சுழன்று சுழன்று ஒட்டுமொத்தமாகச் சூழ்ந்துகொண்டது. அந்த  அறையின்  பெட்ரூம் பகுதி முழுவதும் கண் இமைக்கும் நேரத்தில் ஒரு  மேகக் கூட்டம் போலப் புகையால் நிரம்பியது.

திடீரென்று பரவிய அந்த அடர்ந்த புகை மண்டலத்தின் நடுவே, அருகில் இருக்கும் மனிதர்கள் கூட யார் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று  தெரியாத அளவுக்கு ஒட்டுமொத்தக் காட்சியும் மறைந்து போனது. யார் எங்கே நிற்கிறார்கள், யார் மண்டியிட்டுக் கிடக்கிறார்கள் என்று துளியும் தெரியாமல், அந்தத் தடிமனான புகை விவேக்கின் கண்களை முற்றிலும் மறைத்துப் பறித்தது. அவனது பார்வை சகுந்தலாவின் பட்டுச் சேலையிலிருந்து அடியோடு திசைதிருப்பப்பட்டது.

விவேக் புகையின் தகிப்பால் தன் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு, "எப்பா... என்ன திவ்யா இது, அறை முழுக்க ஒரே புகையா இருக்கு!" என்று தடுமாறிய அந்தத் தக்க சமயத்தைத் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, சகுந்தலா அத்தை  துரிதமாகச் செயல்பட்டாள். அவளது  மூளை இந்த இக்கட்டான விநாடியிலும் மின்னல் வேகத்தில் வேலை செய்தது.

மரண பயத்திலும் தன் சாதுரியத்தை இழந்திடாத சகுந்தலா அத்தை, அந்தப் புகை மறைவிற்கு நடுவே குனிந்து, தரையில் மண்டியிட்டுக் கிடந்த வைதேகியையும், அவளது வாய்க்குள் தன் விறைப்பைத் திணித்துக் கொண்டிருந்த தன் மகன் தினேஷையும் கழுகோடு பிடிப்பது போலப் பலமாகப் பற்றினாள். இருவரையும் ஒரே தள்ளாக அங்கே திறந்து கிடந்த அட்டாச்டு பாத்ரூமுக்குள் வம்படியாகத் தள்ளிவிட்டாள்.



சகுந்தலாவின் பலமான தள்ளலில், தன் அவிழ்த்த ஜாக்கெட்டோடும் குலுங்கும் முலைகளோடும் வைதேகியும், தன் கழன்ற பட்டு வேட்டியோடு தினேஷும்  பத்திரமாக அந்த  பாத்ரூமுக்குள் புகுந்து கொண்டனர். உள்ளே சென்ற பிறகும் அவர்களுக்குள் இருந்த காம வெறி அடங்காததால், ஆபத்திலிருந்து தப்பிய நிம்மதியில் கதவை உள்பக்கமாகத் தாழிட்டுக் கொண்டு, தங்களின் அந்த அந்தரங்க வாய் ஜால லீலையை அங்கே  தொடர ஆரம்பித்தார்கள்.

அவர்கள் இருவரும் பாத்ரூமுக்குள் மறைந்த அடுத்த விநாடி, திவ்யா தன் கையில் இருந்த சாம்பிராணி தட்டை அந்த அறை முழுவதும் ஒரு சுற்று சுற்றி, அண்ணன் விவேக்கிற்கு எந்தவொரு சந்தேகமும் வராதவாறு  புன்னகையோடு அந்த அறையை விட்டு மெதுவாக வெளியேறிச் சென்றாள். அவளது அரைத் தாவணியின் பின் பக்கக் அழகு  புகைக்கு நடுவே ஒரு மாய மோகினி போல மறைந்தது.

திவ்யா அறையை விட்டு வெளியேறியதும், அறைக்குள் தங்கியிருந்த அந்த அடர்ந்த சாம்பிராணி புகையும் ஜன்னல் வழியாகக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்து வெளியேறத் தொடங்கியது. புகையின் அடர்த்தி குறைந்ததும், விவேக்கின் கண்களுக்கு மீண்டும் தெளிவான பார்வை மெதுவாகத் திரும்பக் கிடைத்தது.

அவன் தன் கண்களைத் துடைத்துவிட்டுப் பார்த்தபோது, அங்கே சகுந்தலா அத்தை மட்டும் தன் பட்டுச் சேலையைச் சரிசெய்தபடி  பத்தினியாக அவனுக்கு முன்னால் புன்னகைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள். நூலிழையில் கையும் களவுமாகப் பிடிபடுவதில் இருந்து தப்பிய அந்த வக்கிரக் குடும்பத்தின் ரகசியம், விவேக்கின் அப்பாவி தனத்திற்கு முன்னால் மீண்டும் ஒருமுறை  பத்திரமாகத் தப்பித்து மூடி மறைக்கப்பட்டது!

  

புகை மெல்ல விலகி விவேக்கின் கண்கள் தெளிவுபெற்றதும், அவன் அறையை நாலாபுறமும் சுழற்றிப் பார்த்தான். தினேஷ் சற்று முன்பு வரை அங்கே நின்றிருந்தது அவனது நினைவுக்கு வர, "என்ன அத்தை... இப்போதானே தினேஷ் அத்தான் இங்க என் கண்ணுக்கு முன்னாடி நின்ன மாதிரி இருந்துச்சு? அதுக்குள்ள திடீர்னு எங்கே போனாரு, ஆளையே காணோம்?" என்று தன் பட்டுச் சட்டையைச் சரிசெய்தபடி சந்தேகத்தோடு கேட்டான்.

[David2025]

விவேக்கின் திடீர் கேள்வியால் சகுந்தலா அத்தைக்குத் தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது. தன்  சேலையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றியபடி, "ஆ... தின்... தினேஷ்... அவனாப்பா? அவன் வந்து... குளிக்க... குளிக்க உள்ள பாத்ரூம்குள்ள இருக்கான்ப்பா," என்று தன் எச்சிலை விழுங்கியபடி தட்டுத் தடுமாறி, வார்த்தைகள் தடித்துப் பேசினாள். அவளது முகத்தில் அப்பியிருந்த கள்ளத்தனம் விவேக்கிற்கு விசித்திரமாகத் தெரிந்தது.



"என்ன அத்தை... ஏன் ஒரு மாதிரி  பதட்டமா இருக்கீங்க? முகம் எல்லாம்  வேர்த்துப் போய் கிடக்கே, என்னாச்சு?" என்று விவேக் அவளது அருகே ஒரு அடி எடுத்து வைத்து, அவளது பதற்றத்திற்கான காரணத்தைக் கண்டறிய முயன்றான்.  

"இல்ல... பா... ஒன்னுமில்லையேப்பா..." என்று சகுந்தலா அத்தை தன் நடுக்கத்தை மறைக்க ஏதோ சொல்லி வஞ்சகமாகச் சமாளிக்க வருவதற்குள், அந்த  அறைக்குள் ஒரு   சத்தம்  வெடித்தது.



அங்கே பூட்டியிருந்த அந்த அட்டாச்டு பாத்ரூமுக்குள், வைதேகியின்  ஜாலத்தின் உச்சக்கட்ட சுகத்தைத் தாங்க முடியாமல் தினேஷ், "ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஆஆ... ஆஆஆஆ ...ஹாஆஆஆ ..." என்று   வெறித்தனமாக  காமக் கிறக்கத்தில் முனகினான்.  அவன் போட்ட அந்த  முனகல் சத்தம் பாத்ரூம் கதவைத் தாண்டி வெளியே நின்ற விவேக்கிற்கு  தெளிவாகக் கேட்டது.

தினேஷின் அந்த முரட்டுத்தனமான முனகல் சத்தத்தைக் கேட்டதும் விவேக் அப்படியே ஸ்தம்பித்து நின்று, பாத்ரூம் கதவை உற்றுப் பார்த்தான். "என்ன அத்தை இது? தினேஷ் அத்தான் உள்ளே இருந்து ஏதோ விசித்திரமா சத்தம்போடுற மாதிரி இருக்கு? ஏதோ வலியில கத்துற மாதிரி இல்ல இருக்கு!" என்று தன் நெற்றியைச் சுருக்கி ஆச்சரியத்தோடும் சந்தேகத்தோடும் கேட்டான்.

 
சகுந்தலா அத்தைக்கு அந்த விநாடியில் நெஞ்சு அடியோட நின்றுவிடுவது போல் இருந்தது. உள்ளே தன் மகனின் சுண்ணியை வைதேகி வெறித்தனமாக ஊம்பிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்ற  உண்மை விவேக்கிற்குத் தெரிந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவளது  மூளை மீண்டும் அதிவேகமாக வேலை செய்தது. "அது... ஆ... அதுவாப்பா... அவனுக்குக் காலையில வெந்நீர் வச்சு உடம்புல ஊத்துனா  ஒத்துக்காதுப்பா... அதான் உடம்புல சூடான வெந்நீர் பட்டதும் இப்படித் தாங்க முடியாம 'ஆ... ஊ'ன்னு சத்தம் போடுறான்," என்று  போலியாகச் சிரித்துச் சமாளித்தாள்.



விவேக் அவளது போலிச் சமாதானத்தை நம்பினாலும், அந்த மூடிய கதவுக்குள் தன் பெத்த அம்மா வைதேகி, தினேஷின்  சுண்ணியை வெறியோடு ஊம்புகிறாள் என்ற ரகசியத்தை அவனது அப்பாவி மூளை துளியும் அறியவில்லை. சகுந்தலா அத்தை எப்படியோ தன்  சாதுரியத்தால் விவேக்கை அங்கிருந்து டக்குனு நகர்த்தப் பார்க்க, அவளது நெஞ்சு இன்னும் படபடவென அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

"ஓஹ்... அதான் பார்த்தேன்! என்னடா இது, வெந்நீர் பட்டதுக்கே சத்தமே  வித்யாசமா, ஏதோ சுகத்துல கத்துற மாதிரி இருக்கே..." என்று விவேக் ஆச்சரியத்துடன் பெருமூச்சு விட்டான். அவன் தன் சந்தேகத்தைத் தீர்த்துக்கொண்டு நகல முயன்ற அந்த அடுத்த நொடி, அங்கே ஒரு  அடுத்த விபரீதம் அரங்கேறியது.

அந்த அட்டாச்டு பாத்ரூமின் கதவு லேசாக, "கிறீச்" என்ற சத்தத்துடன் சட்டெனத் திறக்கப்பட்டது. பாத்ரூமு     . கதவின் இடுக்கின் வழியாக இரண்டு, மூன்று துணிகள் காற்றில் பறந்து வந்து, நேராக விவேக்கின் முகத்திலேயே "டப்"பென்று விழுந்தன.

துணிகள் வெளியில் விழுந்த அடுத்த நொடி, பாத்ரூம் கதவு மறுபடியும் "பட்டென"  உள்பக்கமாக அடைத்துக்கொண்டது. 

தன் முகத்தில் வந்து விழுந்த அந்த மென்மையான துணிகளை விவேக் தன் கைகளால்  எடுத்துப் பார்த்தான். அந்தத் துணிகளின் நறுமணமும், அதன் வடிவமும் அவனுக்கு  பரிச்சயமாக இருந்தது. அதை விரித்துப் பார்த்த விவேக், அப்படியே அதிர்ச்சியில் திடுக்கிட்டுப் போனான்.



ஏனெனில், அவனது கைகளில் இருந்தது அவனது சொந்த அம்மாவான வைதேகியின் பளபளக்கும்  சேலையும், அவளது  முன்னழகைத் தாங்கும் அந்தப் பெரிய பிராவும், பிளவுசும், கழற்றிப் போடப்பட்ட பேண்டீஸும்  ஆகும்! தன் அம்மாவின்   ஆடைகள் தன் கையில் இருப்பதை அவனால் நம்பவே முடியவில்லை.

முகத்தில் லேசான குழப்பத்துடனும், அதிர்ச்சியுடனும் விவேக் தன் நெற்றியைச் சுருக்கினான். "என்ன அத்தை இது? உள்ளே தினேஷ் அத்தான்தான் குளிக்கிறான்னு நீங்க இப்போதானே சொன்னீங்க? அப்புறம் எப்படி உள்ள இருந்து அம்மாவோட  சேலையும், பிரா, பேண்டீஸ் எல்லாமே இப்படி வெளிய பறந்து வருது?" என்று சகுந்தலாவைப் பார்த்துக்  கேட்டான்.



சகுந்தலா அத்தைக்கு அந்த விநாடியில் நெஞ்சு அடியோட நின்றுவிடுவது போல் இருந்தது. தன்  சேலையின் முந்தானையை இறுக்கமாகப் பற்றி, "ஆ... அதுவாப்பா... அது வந்து... கொஞ்ச நேரம் முன்னாடிதான் உங்க அம்மா வைதேகி உள்ளே குளிச்சிட்டு வெளிய போனாப்பா. அவசரத்துல அவ உடுத்தியிருந்த துணிகளையும், இன்னர்ஸையும் அப்படியே பாத்ரூம்குள்ளேயே கழட்டிப் போட்டுட்டுப் போயிட்டா," என்று திக்கித் திணறிப் பொய் கூறினாள்.

"தினேஷுக்கு எப்பவுமே குளிக்கும்போது இப்படி அடுத்தவங்க துணி உள்ளே அலங்கோலமா இருந்தா  பிடிக்காதுப்பா. குளிக்கும்போது அவனுக்கு அது ரொம்ப டிஸ்டர்பன்ஸா இருந்திருக்கும் போல, அதான் கோபத்துல அந்தத் துணிகளை அப்படியே வெளிய எடுத்து வீசியிருக்கான்," என்று    இழுத்துச் சமாளித்தாள் சகுந்தலா.



அத்தையின் அந்தப் புளுகு மூட்டையை அப்படியே உண்மை என்று நம்பிய அப்பாவி விவேக், "ஆஹா... இப்போ  புரிஞ்சிட்டு அத்தை! நிஜமாவே எனக்கும் கூட அப்படித்தான் அத்தை... பாத்ரூம்ல நாம குளிக்கும்போது இப்படி அடுத்தவங்களோட ஜாக்கெட்டும், இன்னர்ஸும் கிடந்தா எனக்கும் பிடிக்கவே பிடிக்காது. அத்தான் செஞ்சதுல தப்பேயில்லை," என்று தலையசைத்தான்.

"சரி அத்தை... எல்லாம் இருக்கட்டும். ஆனா  உங்களுக்கு ஏன் முகம், கழுத்துன்னு  பயங்கரமா வேர்த்து விறுவிறுத்துக் கொட்டுது? உடம்பெல்லாம் ஒரு மாதிரி நடுங்குற மாதிரி இருக்கே, என்னாச்சு அத்தை?" என்று அவளது நெற்றியில் வழிந்த வியர்வையைப் பார்த்து விவேக்  கேட்டான்.

சகுந்தலா அத்தை தன் பட்டு முந்தானையால் தன் கழுத்து மற்றும் முலைகளின் இடுக்கில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டே, "அது... அதுவாப்பா... ஒன்னுமில்லை, இந்தத் திவ்யா குட்டி வீடு முழுக்கப் பரப்பிவிட்டுட்டுப் போன சாம்பிராணி புகை எனக்கு அவ்ளவா ஒத்துக்காதுப்பா... அந்தப் புகையோட நெடி பட்டாலே எனக்கு மூச்சு முட்டி, இப்படி உடம்பெல்லாம் வேர்த்துக்கொட்டும்," என்று போலியாகச் சாமர்த்தியமாகச் சிரித்தாள்.

 "வாங்க அத்தை... அப்போ நாம ஏன் இன்னும் இங்கேயே நின்னுட்டு இருக்கணும்? பேசாம நம்ம ரெண்டு பேரும் ஹாலுக்கு வெளிய போயிடலாம், அங்கே நல்லா காத்தோட்டமா இருக்கும்," என்று அன்போடு சொன்ன விவேக், தன் கையில் இருந்த அம்மாவின் இன்னர்ஸையும் புடவையையும் பெட்டின் மீது வைத்தான்.

அதே நேரத்தில், அங்கே மூடியிருந்த அந்த அட்டாச்டு பாத்ரூமுக்குள் காம வெறி இன்னும் அடங்காமல் இருந்தது. தினேஷ் ஷவரில் கொட்டும் தண்ணீரின் சத்தத்திற்கு நடுவே, தன் உடம்பில் துளியும் ஆடையில்லாமல் நின்ற வைதேகியை அப்படியே தன் முன்னால் குனிய வைத்தான்.

  அவளது அந்தப் பருத்த  முலைகளும் குண்டிகளும் தண்ணீரில் நனைந்து பளபளத்தன. தினேஷ் அவளது இடுப்பைத் தன்  கரங்களால் பற்றி, அவளது பின் பக்கக் குதியழகின் நடுவே தன் இரும்புத் தடி போன்ற ஆண்மையை ஒரே அமுக்காக ஆழமாக உள்ளே செலுத்தி வம்படியாக அழுத்தினான்.



அந்த எதிர்பாராத முரட்டுத்தனமான அழுத்தத்தில், வைதேகிக்குச் சுகமும் வலியும் ஒன்றாகக் கலக்க, அவளது கட்டுப்பாடு அடியோடு உடைந்தது. அந்த  படுக்கையறையே அதிரும்படி, "ஆஆஆ... ஆஆஹாஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்...  ..." என்று   வெறித்தனமாகக் கூச்சலிட்டு அலறிவிட்டாள்.



அறை வாசல் வரை சென்ற விவேக், திடீரென்று ஒரு பெண்ணின் உக்கிரமான அலறல் சத்தம் கேட்டதும் திடுக்கிட்டுப் போனான். "என்ன இது, பாத்ரூம்குள்ள இருந்து ஒரு பொம்பளையோட சத்தம்  பலமாக் கேக்குதே!" என்ற சந்தேகத்துடன் டக்கென்று பின்னாடி திரும்பிப் பார்த்தான்.

அவன் முழுமையாகத் திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள், கதவோரம் நின்ற சகுந்தலா அத்தை மின்னல் வேகத்தில் யோசித்து, அப்படியே தரையில் அமர்ந்து தன் காலைப் பிடித்தபடி, "ஆஆ... அம்மாடியோவ்... தம்பி விவேக்! என் கால் சோபா இரும்புல பலமா இடிச்சிகிச்சுப்பா... அதான் வலின் தாங்க முடியாம நான்தான் அப்படிப் சத்தமா கத்திட்டேன்ப்பா!" என்று தன் முகத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டு வஞ்சகமாகப் பொய் சொன்னாள்.

அவளது கள்ளத்தனமான முகபாவனையையும், கால் தவிப்பையும் பார்த்த விவேக், "ஓஹ்... அத்தை! நீங்களா அப்படி    கத்துனீங்க? நானும் உள்ள பாத்ரூம்குள்ள இருந்து ஏதோ சத்தம் வருதோன்னு பயந்தே போயிட்டேன்," என்று தன் பெருமூச்சை விட்டுச் சமாதானமடைந்தான்.

"இருங்க அத்தை... கால்ல  பலமா அடிபட்டிருந்தா உங்களால நடக்க முடியாது. நான் உங்களைக் கைத்தாங்கலாகக் கூட்டிட்டுப் போறேன்," என்று விவேக்  பாசத்தோடு சகுந்தலாவின் அருகே வந்து, அவளது  கையைப் பற்றித் தூக்கினான்.

சகுந்தலா அத்தை தன் பட்டுச் சேலையைச் சரிசெய்தபடி, "ஆமாப்பா... கால் ரொம்பக் கடுத்துப்போச்சு," என்று நொண்டி நொண்டி நடித்து, விவேக்கின் தோள்களில் சாய்ந்து கொண்டாள்.  



விவேக் அவளை  பத்திரமாகக் கைத்தாங்கலாக அந்த அறையை விட்டு ஹாலுக்கு வெளியே அழைத்துச் சென்றான். அவன் வெளியேறிய அந்த விநாடியில், பாத்ரூம்குள்ளே ஷவர் தண்ணீரின் தாளத்திற்கு ஏற்ப வைதேகியும் தினேஷும் தங்களின் அந்த வக்கிர லீலையை எவ்வித பயமும் இல்லாமல்  உக்கிரமாகத் தொடர ஆரம்பித்தார்கள்!



விவேக் அன்று ஏனோ உள்ளுக்குள்  சந்தோஷமாக, மனநிறைவோடு இருந்தான். தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் விஷயங்கள் எல்லாமே ஏதோ ஒரு நல்ல காரியத்திற்காக, நன்மைக்காக மட்டுமே நடப்பது போல அவனது அப்பாவிக் குணத்திற்குப் பட்டது. வீட்டின் தெய்வீகச் சாம்பிராணி வாசனையும், பெண்கள் அனைவரும் மங்கலகரமாகத் தயாராவதும் அவனது மனதிற்குள் ஒரு மாபெரும் திருவிழா உணர்வைக் கொடுத்திருந்தது.

[David2025]

மாளிகையில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் பாரம்பரிய பட்டு உடைகளில் அங்கேயும் இங்கயுமாக ஓடியாடிப் பண்ணை வீட்டுப் பயணத்திற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருக்க, விவேக்கும் சும்மா இருக்காமல் கிளம்புவதற்கான கடைசி விநாடியில் தேவையான சாமான்களையும் பெட்டிகளையும் எடுத்து வைப்பதற்கு எல்லாரோடும் கூடமாட நின்று ஒத்தாசையாகப்   உதவி செய்து கொண்டிருந்தான்.



அவன் ஹாலில் பெட்டிகளை அடுக்கிக் கொண்டிருந்த போது, தினேஷின் மனைவியான வனஜா  , அந்த  ஓரத்திலிருந்த ஒரு தேக்கு மரக் கதவோரத்தில் நின்றுகொண்டு, விவேக்கை  இரகசியமாகக் கையை அசைத்துக் கூப்பிட்டாள். "தம்பி விவேக்... கொஞ்சம் இங்க வாங்களேன்!" என்று   மெதுவாக அழைத்தாள்.

"என்ன அக்கா ? என்ன விஷயம்?" என்று கேட்டபடியே, விவேக் தன் பட்டு வேட்டியின் மடிப்புகளைச் சரிசெய்துகொண்டு அவளை நோக்கி மிகவும் ஆவலாக நெருங்கி வந்தான்.  

வனஜா  , தன் பட்டுச் சேலைக்கு பின்னாடி மிகவும் வெட்கத்தோடு ஒளிந்திருக்கும் ரேகாவை, "ஹி... ஹி... வாடி வெளிய! உன் ஆளு விவேக் வந்துட்டான் பாரு, அப்புறம் ஏன் இப்படிப் பதுங்குறே?" என்று குறும்போடு சொல்லி, அவளது கையைப் பற்றிப் பலமாக வெளியே இழுத்தாள்.

ஆனால் ரேகாவோ தன்  முகத்தில் இதுவரை இல்லாத ஒரு  நாணத்தோடும் வெட்கத்தோடும் அண்ணியின் பட்டுச் சேலைக்கு பின்னாடியே இன்னும்  பதுங்கி இருக்க முயன்றாள். வி 



விவேக் அவளது அந்தப் பதுங்கலைப் பார்த்துவிட்டு, "என்ன அக்கா  ஆச்சு? உங்க பின்னாடி அவ்ளவு பாசமா ஒளிஞ்சுட்டு இருக்கிறது நம்ம ரேகாதானே? அவ ஏன் இன்னைக்கு   இப்படிப் பதுங்கி விளையாடுறா?" என்று சிரித்துக் கொண்டே   கேட்டான்.

"ஆமா தம்பி  ! அவ இன்னைக்கு உனக்காகப் புதுசா பட்டுச் சேலை கட்டியிருக்கா இல்லையா... அதான்    உன் முன்னாடி வந்து நிக்க  வெட்கப்படுறாடி இந்தச் சிட்டு!" என்று ரேகாவின் மென்மையான கையைப் பிடித்து வலுக்கட்டாயமாக விவேக்கின் முன்னால் கொண்டு வந்து நேருக்கு நேராக நிறுத்தாள் வனஜா.

வனஜா  அவளைத் தன் பின்னால் இருந்து இழுத்து முன்னால் நிறுத்திய அந்த அடுத்த விநாடி... ரேகாவைப் பார்த்த விவேக் அப்படியே ஒரு சிலையைப் போல அடியோட ஸ்தம்பித்துப் போய் நின்றான். அவனது கண்கள் அவளது பேரழகைக் கண்டு ஒரு நொடி அப்படியே இமைக்க மறந்து, அவளது அந்தப் புதிய மங்கலகரமானத் தோற்றத்தில் முற்றிலும் லயித்துப் போயின.



ரேகா இன்று  நேர்த்தியாக, ஒரு தேவலோகத்து அப்ஸரஸ் போல இளஞ்சிவப்பு நிறப் பட்டுச் சேலையை   லட்சணமாக உடுத்தியிருந்தாள். அந்தப் பளபளக்கும் பிங்க் நிறச் சேலை, அவளது பால் வெள்ளை நிறத் தேகத்திற்கு  எடுப்பாகவும், அவளை ஒரு மகாராணி போலவும் காட்டியது.

தலை நிறைய நறுமணம் வீசும்,   குண்டு மல்லிகைப் பூவைச் சூடி, தன் அடர்ந்த கூந்தலை அழகாகப் பின்னிப் போட்டிருந்தாள். அவளது கைகளில் ஜொலிக்கும் தங்க வளையல்களும், கழுத்தில் அவளது வெள்ளைப் பருத்த மேனியை வருடி நின்ற அந்த கனமான தங்கச் செயினும் அவளது குடும்பப் பாங்கான பேரழகிற்கு இன்னும் ஒரு மாபெரும் கம்பீரத்தைச் சேர்த்திருந்தன.

அந்தப் பட்டுச் சேலையின் முந்தானை, அவளது இளமையான   மார்பகங்களை  ஒழுக்கமாக மூடியிருந்தாலும்,  முலைகளின் செழுமையான வளைவுகள் அந்தப் பட்டுத் துணியின் இறுக்கத்திற்குள் விம்மி விம்மி எம்பிக் கொண்டு, அவளது பேரழகை விவேக்கின் கண்களுக்கு அலாதியான விருந்தாக்கினாள்.

என்னைக்கும் விவேக்கிடம் எவ்வித வெட்கமும் இல்லாமல், எப்போதும் மாடர்ன் உடைகளில் மிகவும் போல்டாகப் பேசும் அந்த மாடர்ன் ரேகா, இன்று இந்தத் பாரம்பரியப் பட்டுச் சேலையைக் கட்டியதால், அவளுக்குள் இருந்த பெண்மை விழித்துக் கொண்டு, அவளது முகம் முழுவதும்   வெட்கம் அப்படியே தக்காளிப் பழம் போலச் சிவந்து போய்க் காட்சியளித்தது.

அவள் தன் பவள உதடுகளைக் கடித்துக் கொண்டு, தன் கைகளின் விரல்களை ஒன்றோடு ஒன்று கோர்த்து, விவேக்கின் முகத்தைப் பார்க்க முடியாமல் தரையைப் பார்த்தபடி  அழகாக நெளிந்து நின்றாள். அவளது அந்தத்  , பாரம்பரியத் தோற்றம் விவேக்கின் நெஞ்சுக்குள் ஒரு மாபெரும் காதக் கடலையே அலைமோத வைத்தது.
 
விவேக் தன் பட்டு வேட்டியின் சலசலப்போடு அவளருகே மெதுவாக நெருங்கி வந்தான். ரேகாவின் அந்த இளஞ்சிவப்பு பட்டுச் சேலையின் நறுமணமும், தலை நிறையச் சூடியிருந்த மல்லிகைப் பூவின் வாசமும் அவனது காமக் கிறக்கத்தைக் கூட்ட, அவளது அந்த  வெட்கம் நிறைந்த முகத்தையே சில நொடிகள் காதலோடு உற்றுப் பார்த்தான். "ரேகா... நிஜமாவே சொல்றேன், இந்தச் சேலையில நீ  அழகா, தேவதை மாதிரி இருக்கேடி!" என்று தன் காந்தக் குரலில் குழைவாகச் சொல்லிக்கொண்டே, வனஜா அண்ணி பக்கத்தில் நிற்பதையும் மறந்து, ரேகாவின் அந்தப் பால் வெள்ளை நிறக் கன்னத்தில் தன் உதடுகளை அழுத்தி "உம்ம்மா..." என்று அலாதியாக ஒரு முத்தமிட்டான்.



அவன் முத்தமிட்ட அந்த விநாடியில் ரேகாவுக்கு ஆச்சரியம் தாங்க முடியவில்லை.   எப்பொழுதுமே அவளாக வம்படி பண்ணி முத்தம் கேட்டால் கூட, "யாராவது பார்த்திடப் போறாங்கடி" என்று பயந்து கொண்டு பின்வாங்கிப் பதுங்குபவன், இன்று  அவனாகவே  துணிச்சலாக முன்வந்து, தன் கன்னத்தில் உதடுகளைப் பதித்துக் காதலைக் கொட்டுகிறானே என்று அவளது பெரிய கண்கள் விரிய வியந்து போனாள்.

"ஹ்ம்ம்... ஹ்ம்க்கும்..." என்று அருகில் இருந்த வனஜா  தன் பட்டுச் சேலையின் முந்தானையை லேசாக இழுத்துவிட்டு, தொண்டையைச்  செருமி கள்ளத்தனமாகச் சிரித்தாள். "அப்புறம் தம்பி விவேக்... ரொமான்ஸ் பண்ற அவசரத்துல பக்கத்துல உனக்கு அக்கா முறையான நான் நிக்கிறதையும் மறந்துட்டு,   கன்னத்துல உதட்டை வைக்கிறீங்களே! இது  நியாயமா தம்பி?" என்று தன்  குறும்போடு விவேக்கைப் பார்த்து  கிண்டல் செய்தாள்.

 , விவேக்கோ தன் நெற்றியைத் தடவிக்கொண்டு  பவ்யமாகச் சிரித்தான்.  

 

[David2025]

பாத்ரூமிற்குள் தங்களின்   லீலையை ஒருவழியாக முடித்துக்கொண்ட வைதேகியும் தினேஷும், அங்கிருந்த ஷவர் தண்ணீரில் தங்களை அவசர அவசரமாகச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டனர். வைதேகி சகுந்தலா அத்தை தையலைப் பிரித்துக் கொடுத்த அந்த  சிவப்பு நிறப் பட்டு பிளவுஸையும் புடவையையும் நேர்த்தியாக உடுத்திக் கொண்டாள். தினேஷும் தன் பட்டு வேட்டியையும் சட்டையையும் எடுத்து உடுத்திக்கொண்டு, தங்களின் காமப் பசி தீர்ந்த நிம்மதியோடு அந்தப் படுக்கையறையின் கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தார்கள்.

அவர்கள் வெளியே வந்த அதே வேளையில், அந்த மாளிகையின் பெரிய ஹாலில் ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் பண்ணை வீட்டுப் பயணத்திற்கு முற்றிலும் தயாராகி வந்து நின்றது. அங்கே சகுந்தலா அத்தை பச்சை நிறப் பட்டுச் சேலையிலும், வனஜா  பளபளக்கும் மஞ்சள் நிறப் பட்டுச் சேலையிலும், தங்கை திவ்யா மங்கலகரமான பட்டு அரைத் தாவணியிலும், விவேக்கின் நெஞ்சைக் கொள்ளை கொண்ட ரேகா அந்த இளஞ்சிவப்பு  பட்டுச் சேலையிலும், அம்மா வைதேகி சிவப்பு கலர் பட்டு சேலையிலயும்    லட்சணமாக ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.



பெண்கள் அனைவரும் தலை நிறைய மல்லிகைப் பூவோடும், கைகளில் தங்க வளையல்களோடும் அசல் குடும்பக் குத்துவிளக்குகளாகக் காட்சியளிக்க, ஜெகதீஷ்  பிரபாகரன்  பட்டுச் சட்டைகளுடன் வந்து நின்றனர். விவேக் தன் குடும்பத்தின் இந்த மாபெரும் மங்கலகரமான தோற்றத்தையும், பட்டுச் சேலைகளின் ஜொலிப்பையும் பார்த்து, "அப்பாடா... எல்லாரும்  சூப்பரா ரெடி ஆயிட்டீங்க, கிளம்பலாம் வாங்க!" என்று உள்ளுக்குள்  பெருமிதத்தோடும் சந்தோஷத்தோடும் காரை நோக்கிப் புறப்படத் தயாரானார்கள் .

அப்போது, அந்த  மாளிகையின்  போர்டிகோ பகுதியில், அங்கே வேலை பார்க்கும் வேலைக்காரர்கள், தோட்டக்காரர்கள் மற்றும் சமையல்காரர்கள் என நான்குக்கும் மேற்பட்ட பணியாளர்கள் அனைவரும் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு வரிசைகட்டி மரியாதையுடன் வந்து நின்றனர். அவர்கள் அனைவரும் பண்ணை வீட்டுப் பயணத்திற்காகப் புறப்படும் பெரிய குடும்பத்திற்கு விடை கொடுப்பதற்காகவும், வழியனுப்புவதற்காகவும் அங்கே காத்திருந்தனர்.

அவர்களில் பல வருடங்களாக அந்த மாளிகையில் விசுவாசமாக வேலை பார்த்து வரும் ஒரு 35 வயதான வேலைக்காரப் பெண்மணி, கம்பீரமாக பட்டுச் சட்டையுடன் நின்றுகொண்டிருந்த ஜெகதீஷைப் பார்த்து, "பெரிய ஐயா... நீங்க எல்லாரும் பண்ணை வீட்டுக்குப் போயிட்டு வர்றதுக்குள்ள, இங்க மாளிகையில ஏதாவது  வேலைகள் இருந்தா சொல்லுங்க ஐயா, நாங்க எல்லாரும் சேர்ந்து அதை   முடிச்சு வச்சிடுறோம்," என்று  பவ்யமாகக் கேட்டாள்.



அவள் கேட்டதைக் கேட்டு ஜெகதீஷ் வாய்விட்டு அலாதியாகச் சிரித்தான். "ஹா..ஹா..ஹா ... நல்லாக் கேட்ட போம்மா! என்னைக்கு உன்னோட இந்தச் சின்ன அம்மா  இந்த மாளிகைக்குள்ள தன் காலை எடுத்து  வந்தாளோ, அன்னைக்கே இந்த வீட்டுல இருக்கிற எல்லாப் பொறுப்பையும், அதிகாரத்தையும் அவகிட்டயே நான் மொத்தமா ஒப்படைச்சிட்டேன்," என்று  வஞ்சகக் குறும்போடு கூறினான்.

அவன் மேலும் தொடந்து, "நம்மளோட ஆட்டம், பாட்டம், வேலை எல்லாமே வீட்டுக்கு வெளிய மட்டும்தான்... அங்க நாம என்னதான் பெரிய ராஜாவாக இருந்தாலும், இந்த வீட்டுக்குள்ள கால் எடுத்து வச்சு நுழைஞ்சதும் அவதான் நமக்கு எல்லாம்! அவதான் இந்த மாளிகையோட மகாராணி, அவ கை காட்டுறதுதான் இங்க பொறுப்பு," என்று  மாளிகையின் சின்னம்மாவின் அதிகாரத்தைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசினான்.

ஜெகதீஷ் அப்படி   அடங்கிப் போவதைப் பற்றிப் பேசியதும், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த குடும்பத்தினர் மற்றும் வேலைக்காரர்கள் என அனைவரும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து சிரித்துவிட்டனர். கூட்டத்தோடு கூட்டமாக நின்ற விவேக்கும், தன் மாமனாரின் அந்தப் பேச்சைக் கேட்டு   ,   சிரித்தான்.

ஜெகதீஷ் என்னதான் அந்த வயதான காலத்திலும் தன் உடம்பை  திமிராகவும், கம்பீரமாகவும் ஒரு மிலிட்டரி மேன் போலத் தோற்றத்தோடு வைத்திருந்தாலும், வீட்டில் தன் பொண்டாட்டியான சகுந்தலா அத்தையிடம் மட்டும் அப்படியே  அப்பாவியாக பதுங்குவது, விவேக்கிற்குள் ஒரு  வியப்பையும் அதே நேரத்தில்  சிரிப்பையும் வரவழைத்தது.

ஆனால், , அந்த வேலைக்காரப் பெண்மணி ஜெகதீஷ்  சொன்ன அந்தப் பேச்சைக் கேட்டுவிட்டு, நேராக அந்த மாளிகையின் அதிகாரப் பொறுப்பில் இருக்கும் சகுந்தலா அத்தையிடம் சென்று வேலை கேட்காமல், அவளைக் கடந்து நேராக அங்கே பட்டுச் சேலையில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த விவேக்கின் அம்மா வைதேகியின் முன்னால் வந்து நின்றாள்.

வைதேகியின் முன்னால் வந்து கைகளைக் கட்டியவள், "அம்மா... சின்ன அம்மா... நீங்க சொல்லுங்கம்மா! இந்த வீட்டுல நாம அடுத்து என்ன வேலை செய்யணும், எதை எப்படிப் பார்த்துக்கணும்னு நீங்க உத்தரவு போடுங்க, நான் அப்படியே செய்றேன்," என்று சகுந்தலாவை அடியோட புறக்கணித்துவிட்டு,  வைதேகி முன் நின்றதை பார்த்து விவேக் மிரண்டுபோனான் 

உடனே வைதேகி தன் இடுப்பில் தளர்வாக இருந்த அந்தப் பட்டுச் சேலையின் முந்தானையை  இழுத்து,  இறுக்கமாகத் தன்  இடுப்பில் சொருகிக் கட்டிக்கொண்டாள்.  



வேலைக்காரர்களைத் தன்  கண்களால் வெறித்து நோக்கி, ஒரு  ராணி போன்ற கமாண்டிங் பொசிஷனில் அதிரடியாக மாறினாள். "பொன்னி... நாங்க எல்லாரும் பண்ணை வீட்டுக்குப் போயிட்டு வர்றதுக்கு எப்படியும் ஒரு நாலு அஞ்சு நாள் ஆகும். அதுவரைக்கும்  மேல இருக்குற  ரூம் எல்லாத்தையும் ஒரு தூசி துும்பும் இல்லாம சுத்தமாத் தொடைச்சு வச்சிருக்கணும், புரியுதா?" என்று   திமிராக, அதிகாரத் தோரணையில் கட்டளையிட்டாள்.

அவள்  திமிரோடு கையாளுவதைப் பார்த்து அங்கிருந்தவர்கள் மிரள, "சுப்பையா..." என்று அடுத்ததாக அந்தத் தோட்டக்காரனை     சத்தமிட்டுக் கூப்பிட, அந்த வயதான தோட்டக்காரர் சின்ன அம்மாவின் அதிகாரக் குரலுக்குப் பயந்து பம்மிக்கொண்டு நடுங்கியபடி அவளுக்கு முன்னால் வந்து நின்றார். "என்ன சின்னம்மா?" என்று அவர் கை கட்டி இழுக்க, "அந்தத் தெற்குப் பக்கத் தென்னை மரத்துல காய்ந்த ஓலை எல்லாம் ஏன் இன்னும் அப்படியே தொங்கிட்டு இருக்கு? நாங்க வர்றதுக்குள்ள தோட்டம் முழுக்கப் பளபளன்னு இருக்கணும்!" என்று சுற்றியிருந்த அத்தனை வேலைக்காரர்களையும், தோட்டத்து ஆட்களையும் தன் ஒற்றை ஆதிக்கக் குரலால் அடியோடு டாமினேட் செய்து, ஒத்தை ஆளாக நின்று மிரட்டி வேலை வாங்கினாள் 

மாளிகையின் பணியாளர்கள் அனைவரும் வைதேகியின்   தோரணையைப் பார்த்து பயந்து பணிவோடு சரின்னு தலை அசைந்தாலும் , அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த விவேக்கிற்கு மட்டும் அவளது அந்தச் செய்கை ஏனோ ஒரு மாதிரியாக, . "என்ன இது... பெரிய மாமா ஜெகதீஷுக்குப் பிறகு அவரோட மனைவி சகுந்தலா அத்தைதானே இந்த மாளிகையோட முழு அதிகாரப் பொறுப்புல இருக்கணும்? ஆனா, என் அம்மா வைதேகி ஏன் இங்க இருக்குற எல்லாரையும் இந்த அளவுக்குத் தன் கைக்குள்ள வச்சு மிரட்டி வேலை வாங்குறாங்க?" என்று அவனது அப்பாவி மூளையில்  சந்தேகப் பொறி தட்டியது.

அவன் சற்றும் தாமதிக்காமல், கூட்டத்திலிருந்து நைஸாக விலகி, வேலைக்காரர்களை மிரட்டிக் கொண்டிருந்த வைதேகியின் பக்கத்தில் நெருங்கி வந்தான். அவளது பட்டுச் சேலைத் தோளைத் தொட்டு, "அம்மா... என்னம்மா இது? இங்க வந்து எல்லாரையும் உன் இஷ்டத்துக்கு இப்படித் திமிராக் கத்தி வேலை வாங்கிட்டு இருக்கீங்க? பெரிய மாமாவும் சகுந்தலா அத்தையும் பக்கத்துலயே நிக்கிறாங்க... அவங்க மனசுக்குள்ள நம்மளப் பத்தி தப்பா நினைச்சிறப் போறாங்கம்மா! இது அவங்களோட வீடு, அவங்களோட அதிகாரம்... அதைச் சுத்தமா மறந்துட்டீங்களா?" என்று விவேக் அவளது காதுக்கு அருகில் குனிந்து,  பதற்றத்தோடு ரகசியமாகக் கேட்டு எச்சரித்தான்!

விவேக் அவளது காதுக்கு அருகில் குனிந்து அப்படி  கேட்டதும், வைதேகியின் முகத்தில் ஒரு ஏளனமான  புன்னகை படர்ந்தது. வேலைக்காரர்களை மிரட்டிக் கொண்டிருந்தவள், அப்படியே சட்டெனத் திரும்பித் தன் மகன் விவேக்கைக் கூர்மையாகப் பார்த்தாள்.

"டேய் விவேக்... என்னடா இன்னும் உன் அம்மாவை அந்தப் பழைய  வீட்டு வைதேகின்னு நினைச்சுட்டே பேசிட்டு இருக்கியா? உனக்கு இன்னும் இந்த மாளிகையோட  அதிகாரம் எப்படின்னு தெரியலடா!" என்று தன் நெஞ்சை நிமிர்த்தி 



"இந்த  மாளிகையில இருக்குற அத்தனை  , அதிகாரமும், இங்க இருக்குற மனுஷங்க எல்லாரும் இப்போ என்னோட முழு கண்ட்ரோல்ல தான் இருக்காங்க. உங்க  மாமனார் ஜெகதீஷ் அண்ணன் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி சொன்னது உன் காதுல கேட்கலையாடா?" என்று தன் பட்டுச் சேலையின் முந்தானையை இடுப்பில் இன்னும் இறுக்கினாள்.

"இந்த வீட்டுக்கு சின்ன அம்மா... அதாவது உங்க மாமனாருக்கு சின்ன வீடு... சின்ன வீடா நான் தான் இங்க எல்லா பொறுப்பையும்..." என்று  தன் வாயைத் தவறவிட்டாள் வைதேகி.

"என்னது...!!! என்னம்மா சொல்றே?" என்று விவேக் அந்த வார்த்தையைக் கேட்ட அடுத்த நொடி அப்படியே பேரிடி தாக்கியது போல் அடியோட ஷாக் ஆகி, கண்கள் விரிய அவளது முகத்தைப் பார்த்தான். அவனது அப்பாவி நெஞ்சம் ஒரு நிமிடம் அப்படியே துடிக்க மறந்து நின்றது.



அவன் அதிர்ச்சியடைந்ததைப் பார்த்ததும் வைதேகிக்குத் தன் தவறு சட்டெனப் புரிந்தது. "சாரி... சாரிடா விவேக்! அவசரத்துல வாய் தவறி சின்ன வீடுன்னு மாத்திச் சொல்லிட்டேன்... நான் சின்னம்மா... சின்னம்மான்னு சொல்ல வந்தேன்டாப்பா," என்று தன் முகத்தில் வழிய வந்த வியர்வையைச் சமாளித்துக் கொண்டே போலியாகச் சிரித்தாள்.

"எப்பா... கொஞ்ச நேரத்துல எனக்குத் தலையே சுத்திற மாதிரி ஆயிடுச்சுமா! நீ என்னடான்னா திடீர்னு இப்படி ஒரு  வார்த்தையைச் சொல்றே... சரி சரி, அதுக்காக வேலைக்காரங்க முன்னாடி இப்படி இஷ்டத்துக்குக் கத்தாதீங்கம்மா, பெரிய மாமாவும் அத்தையும் தப்பா நினைச்சிடப் போறாங்க," என்று விவேக் தன் நெஞ்சில் கையை வைத்துப் பெருமூச்சு விட்டான்.

விவேக் அப்படிச் சொன்னதும்   அவளுக்குள்  திமிர் இன்னும் அதிகமானது. "டேய் விவேக்... நல்லா கேட்டுக்கோ, இது   என்னோட கோட்டைடா! என்னை இங்க கேள்வி கேட்குறதுக்கோ, துணிவோட எதிர்த்துப் பேசுறதுக்கோ இங்க யாருக்கும் தகுதியில்லை, துணிவும் இல்லை," என்று சவாலாகக் கூறினாள்.

அப்படி சொல்லிவிட்டு, மறுபடியும் அங்கே பயந்து நடுங்கிக் கொண்டு நின்ற வேலைக்காரர்களைப் பார்த்து, அதே பழைய மிரட்டும் அதிகாரத் தொனியில் தன் கைகளை நீட்டிப் பேச ஆரம்பித்துவிட்டாள் வைதேகி.   

விவேக்கிற்கு உண்மையாலுமே ஒரு வகையில் அவளது இந்த அதீதமான ஆதிக்கம் கொஞ்சம் நெருடலாகவும் விசித்திரமாகவும் இருந்தாலும், அவனது நல்ல குணத்திற்கு அது வேறு மாதிரியாகப் பட்டது. ஒரு சாதாரணக் குடும்பத்தில் இருந்து வந்து, இப்படி ஒரு  மாளிகையை ஆளும் அளவுக்கு அவளுக்கு இத்தனை முழு உரிமையையும், சுதந்திரத்தையும் கொடுத்த ஜெகதீஷ் மாமாவின் குடும்பத்தினர் மீது அவனுக்குள் இருந்த மரியாதை இன்னும் பல மடங்கு கூடியது.



"மாமனார் ஜெகதீஷும், சகுந்தலா அத்தையும் எவ்ளோ தங்கமான மனுஷங்க... என் அம்மாவுக்கு இந்த வீட்டுல  மதிப்பும் மரியாதையும் கொடுத்து மகாராணி மாதிரி வச்சிருக்காங்க!" என்று விவேக் தன் மனதுக்குள் நினைத்து, தன் குடும்பத்தின் மீதான பாசத்தில் இன்னும் ஆழமாக மூழ்கினான்.

அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த பொன்னி, சுப்பையா உள்ளிட்ட எல்லா வேலையாட்களும் வைதேகியின் அந்த உக்கிரமான அதிகாரத்திற்கு அடியோடப் பணிந்து, "சரிங்க சின்னம்மா... நீங்க சொன்னபடியே நாங்க எல்லா வேலையையும் கச்சிதமா முடிச்சு வச்சிடுறோம்மா!" என்று கைகூப்பி அவளுக்கு முன்னால் வணங்கி நின்றார்கள்.

அவர்கள் அனைவரும் மரியாதையுடன் கைகூப்பி வழிவிட, அந்த மாபெரும் மாளிகையின் வாசலில், பட்டுச் சேலைகள் மின்ன, கழுத்தில் தங்கச் சங்கிலிகள் ஜொலிக்க, ஒரு முடிசூடா மகாராணி போல  திமிரோடும்  கம்பீரத்தோடும் காட்சி அளித்தாள் வைதேகி.



"கிளம்பலாம் வாங்க  வண்டி ரெடியா இருக்கு!" என்று உற்சாகமாகக் கூப்பிட, அந்த வஞ்சகக் குடும்பத்தின் ரகசியப் பண்ணை வீட்டுப் பயணம் அனல் பறக்கும் காம அஸ்திவாரத்துடன் அங்கே முறைப்படித் தொடங்கியது!



அன்பான வாசகர்களே..    இந்த ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் பண்ணை வீட்டுப் பயணத்தில் விவேக்கை வைத்துக் கூட்டாக அரங்கேற்றவிருக்கும் அந்த விபரீதத் திட்டம் தான் என்ன? விவேக் உண்மையாலுமே தன் குடும்பத்தினரின் இந்த வக்கிர வலையில் சிக்கி அவர்களுடன் ஒன்று சேர்ந்துவிடுவானா? அல்லது அவனது போலிப் புனிதக் குடும்பத்தின் அநாகரீக முகத்திரையைக் கிழிக்கும் வகையில் வேறேதேனும் அதிரடித் திருப்பங்களும் அதிர்ச்சிகளும் அவனுக்குக் காத்திருக்கின்றனவா?

காமமும், வஞ்சகமும், துரோகமும் நிறைந்த இந்த  பண்ணை வீட்டுப் பயணத்தில் அடுத்து நடக்கப் போகும் அந்த அதிரடியான காமக் கூத்துக்களை அடுத்த பதிவிலிருந்து  கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  தெரிந்து கொள்வோம்... தொடர்ந்து இணைந்திருங்கள்!...இந்த பதிவு பிடிச்சிருந்தா மறக்காம ஒரு லைக் போட்டுட்டு போங்க! நன்றி

அப்புறம், இந்த கதைக்கு ஏத்த மாதிரி படத்தை உருவாக்கித் கொடுத்த நம்ம தல தீணா ப்ரோவுக்கு ஒரு நன்றி சொல்லுங்க நண்பர்களே! அவனோட படம் இல்லாம என்னோட கதை இந்த அளவுக்கு ரிச் ஆகிருக்குமான்னு தெரியல.

[David2025]

ப்ரோ, என்ன பண்றதுன்னு தெரியல! அடுத்தடுத்த இரண்டு அப்டேட் எழுதி ரெடியா இருக்கு. ஆனா, நம்ம தீணா ப்ரோ ரொம்ப பிஸியா இருக்குறதால, அவருகிட்ட இருந்து அந்த AI இமேஜஸ்க்காக வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்கேன். நாளைக்கு வரைக்கும் வெயிட் பண்றேன் ப்ரோ... இல்லைன்னா மறுநாள் படங்கள் இல்லாம கதையை மட்டும் போஸ்ட் பண்ணிடுறேன்