[David2025]

[David2025]

தினேஷ் அவங்க அம்மாவை ஓக்கும் காம ஆட்டம் மிகவும் சுவாரசியம். இதேபோல் சீக்கிரம் விவேகம் அவங்க அம்மாவை முதன்முதலா ஓக்க வேண்டும் அதன் பிறகு சகுந்தலாவை ஓக்க வேண்டும் இப்படி மாறி மாறி ஒத்த பிறகு கடைசியில் ரேகாவை ஓக்க வேண்டும் வேண்டும். சீக்கிரம் அடுத்த போராட்டத்தை தொடருங்கள்

[David2025]

ரேகாவின் குடும்பமும் அவளுடைய நெருங்கிய உறவினர் கூட்டமும் இன்செஸ்ட் உறவில் ஈடுபடுவது எனக்கு தெரிந்து கண்டிப்பாக ரேகாவுக்கு தெரிந்து தான் அவள் விவேக்கை தெரிந்து காதலிக்கிறாள் என்று தோன்றுகிறது.

இன்செஸ்ட் உறவில் தனக்கு தோதுவான மாப்பிள்ளை இருக்கும் போது தெரிந்தே அவள் ஏன் விவேக்கை தெரிந்தெடுத்து காதலிக்கிறாள் என்று புரியவில்லை ஒருவேளை அவனை பார்க்க அப்பாவியாக இளிச்சவாயன் போல தோன்றுவதால் தன் இஷ்டப்படி ஆட்டம் போடலாம் என்று நினைத்து கொண்டாளா என்று தெரியவில்லை.

தன்னுடைய குடும்பம் இன்செஸ்ட் குடும்பம் என்று அவனுக்கு கோடிட்டுக் காட்டி விட்டு நான் உன்னிடம் கன்னி கழிந்த பின் நானும் இன்செஸ்ட் உறவில் ஈடுபடுவேன் என்றால் பரவாயில்லை ஆனால் இவளோ ஏற்கனவே வீட்டில் உள்ள ஆண்களின் சுன்னியை பலமுறை தன் புண்டைக்கு தீனி போட்டு இருக்கிறாள் என்று தோன்றுகிறது.அப்படி இருக்கும் போது என்ன நோக்கத்திற்காக விவேக்கை தெரிந்தெடுத்து காதலிக்கிறாள் என்று தெரியவில்லை 

அதோடு ஒழுக்கம் தவறாமல் நெறியோடு வாழ்ந்து வருகின்ற விவேக்கின் அம்மா தங்கையையும் எதற்காக இப்படி நெறி கெட்டு அழைய வைக்கிறார்கள் என்றும் புரியவில்லை.

விவேக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விஸ்வரூபம் எடுத்து வருகிறான்.கூடிய சீக்கிரம் எல்லாவற்றையும் புரிந்து கொண்டு தக்க பதிலடி கொடுப்பான் என்று நினைத்து எதிர்பார்க்கிறேன் நண்பா

[David2025]

சூப்பரான நேர்ந்த எழுத்தாளர் நீங்க. சூடான நீண்ட பகுதி, பலமுறை ரசித்து படித்தேன், கை அடித்தேன். அடுத்த பகுதிக்கு காத்து இருக்கிறேன் !!

clp);

[David2025]

ரேகா குடும்பத்தில் ஃபிளாஷ் பேக் சூப்பர் நண்பா. சகுந்தலா அம்மாவும் தினேஷ் மகன் செய்யும் ஓழ் ஆட்டம் அருமை நண்பா

[David2025]

 ரேகாவின் குடும்பம் விடைபெற்றுச் சென்ற பிறகு, அந்த வீடே ஒருவிதமான மயக்கத்திலும் உற்சாகத்திலும் மிதந்து கொண்டிருந்தது. அன்று இரவு படுக்கையறையில், பிரபாகர் மல்லாக்கப் படுத்துக்கொண்டு கூரையைப் பார்த்தபடி ஏதோ ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தார். வைதேகி மெல்ல அவர் அருகில் வந்து, அவரது அகன்ற மார்பில் தன் தலையைச் சாய்த்துப் படுத்துக்கொண்டாள். அந்த அறையில் நிலவிய அமைதி, அவர்களின் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்த எண்ணங்களை இன்னும் அதிகமாக்கியது





பிரபாகர் மெல்லப் பேச்சைத் தொடங்கினார். "வைதேகி... அவங்க வந்த அந்தக் கறுப்பு நிற காரைப் பார்த்தியா? அது ஒரு கோடி ரூபாய்க்கு மேல இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். நம்ம ரெண்டு தலைமுறைச் சொத்தைச் சேர்த்தாலும் அந்த ஒரு கார் அளவுக்கு வருமான்னு தெரியல. அவ்வளவு பெரிய கோடீஸ்வரக் குடும்பம், ஆனா நம்மகிட்ட எவ்வளவு இயல்பாப் பழகிட்டாங்க!" என்று வியப்புடன் சொன்னார். அவரது குரலில் அந்தப் பிரம்மாண்டமான வசதியைக் கண்ட பிரமிப்பு இன்னும் குறையவில்லை.



வைதேகி அவர் மார்பில் தன் கை விரல்களைக் கோதிக் கொண்டே, "எனக்கும் அதே ஆச்சரியம்தான்ங்க. அவங்க போட்டுருந்த டிரஸ், அந்த நகை, அந்த கார் எல்லாமே ஆடம்பரத்தின் உச்சமா இருந்தாலும், அவங்க மனசு அப்படியே நம்மள மாதிரி இருக்கு. ஏதோ பல வருஷமா நம்ம கூடப் பழகுன சொந்தக்காரங்க மாதிரி இல்லை வந்து ஒட்டிக்கிட்டாங்க?" என்று தன் பங்குக்கு வியப்பை வெளிப்படுத்தினாள். ரேகாவின் குடும்பம் காட்டிய அந்தத் துணிச்சலான நெருக்கம் அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான உற்சாகத்தைத் தந்திருந்தது.



பிரபாகர் மெல்லத் தன் கையை வைதேகியின் தோளில் போட்டு அணைத்துக்கொண்டார். "குறிப்பா அந்த ஜெகதீஷ்... ஆளு பார்க்கத்தான் பிசினஸ் மேன் மாதிரி கம்பீரமா இருக்காரு, ஆனா பழகும்போது அப்படியே நம்ம வீட்டுப் பையன் மாதிரி மாறிடுறாரு. உன்னை அவரு 'தங்கச்சிம்மா'ன்னு கூப்பிடும்போது எனக்கே ஒரு நிமிடம் புல்லரிச்சுப் போச்சு!" என்று அவர் சொல்ல, வைதேகியின் முகம் அந்த இருட்டிலும் லேசாகச் சிவந்தது.



அடுத்த நொடி பிரபாகர் ஒரு குறும்புச் சிரிப்புடன் அவள் பக்கம் திரும்பினார். "ஆனாலும் வைதேகி... நம்ம சம்பந்தி ஜெகதீஷ் உன்னையே தான் ரசிச்சுட்டு இருந்தாருன்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும். நீ பாவாடையைக் கட்டிக்கிட்டு அந்த ஹால்ல ஓடுனப்போ, அவர் கண்ணு ஒரு நிமிஷம் கூட உன்னை விட்டு விலகலை.  நீயும் பாவாடையோடு  முலையை பிடிச்சிக்கிட்டு அப்படி ஒரு லட்சணமா இருந்தே!" என்று அவர் கிண்டலாகச் சொல்ல, வைதேகி வெட்கத்தில் அவர் நெஞ்சில் செல்லமாக ஒரு தட்டுத் தட்டினாள்.





"ஐயோ... ச்சி! சும்மா இருங்க... அவரு ஏதோ விளையாட்டா பண்ணாருன்னா, நீங்களும் அதை இப்படியே சொல்லிட்டு இருப்பீங்களா?" என்று அவள் சிணுங்கினாலும், அவள் முகத்தில் தெரிந்த அந்தப் புன்னகை அந்தப் புகழ்ச்சியை அவள் ரசிப்பதைக் காட்டியது. "பெத்த பையன் முன்னாடியே இப்படிப் பாவாடையோட ஓட வச்சிட்டீங்களேன்னு எனக்கு எவ்வளவு சங்கடமா இருந்துச்சு தெரியுமா?" என்று அவள் பொய்யாகக் கோபித்துக்கொண்டாள்



பிரபாகர் அவளது கன்னத்தை மென்மையாகக் கிள்ளி, "இதுல என்னடி சங்கடம்? நாமதான் இனிமே ஒரே குடும்பம் ஆயிட்டோமே! அவரு உன்னைத் துரத்துனப்போ உன்கிட்ட இருந்த அந்தப் பயமும் வெட்கமும் பார்க்கவே அழகா இருந்துச்சு. அதை ரசிக்காத ஆண் இந்த உலகத்துலேயே இருக்க மாட்டான். அதான் சம்பந்தியும் விடாம உன்னைப் பிடிச்சு இழுத்தாரு!" என்று அவர் இன்னும் கொஞ்சம் வர்ணிக்க, வைதேகிக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு சிலிர்ப்பு பரவியது.



வைதேகி மெல்ல நிமிர்ந்து அவர் கண்களைப் பார்த்தாள். "அது என்னமோ நிஜம்தான்ங்க... அவங்க பேசின பேச்சு, அந்தப் பழக்கம் எல்லாமே ஒரு நிமிஷம் நம்ம கட்டுப்பாட்டை மீறிப் போக வைக்குது. அந்த சகுந்தலா அம்மாவும் அப்படித்தான், உங்களை அவங்க உரிமையாத் தொட்டுப் பேசும்போது எனக்கே ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு. ஆனா அதுல இருந்த ஒரு நேர்மை எனக்குப் பிடிச்சிருந்தது," என்று அவள் சொல்ல, பிரபாகர் அந்தப் பாயாசக் காட்சியை நினைத்துப் பார்த்துத் தன் எச்சிலை விழுங்கினார்.



"ஆமா வைதேகி... அந்தச் சகுந்தலா கிட்ட ஒரு அலாதியான வசீகரம் இருக்கு. அவங்க மார்புல பாயாசம் கொட்டுனப்போ நான் துடைச்சு விட்டேன் பாரு... அப்போ என் விரல்கள் பட்ட இடமெல்லாம் அவங்க அப்படியே உருகிப் போயிட்டாங்க. எனக்கும் அந்தத் நேரத்துல என்ன நடக்குதுன்னே புரியல, ஏதோ ஒரு போதை ஏறுன மாதிரி இருந்துச்சு," என்று பிரபாகர் உண்மையை மறைக்காமல் சொன்னார். வைதேகி அதைக் கேட்டு ஆத்திரப்படாமல், மாறாக அவர் மார்பில் இன்னும் நெருக்கமாகச் சாய்ந்து கொண்டாள்.



இரவு நேரத்தின் குளிர் மெல்ல அதிகரிக்க, இருவரும் ஒரு போர்வையைப் போர்த்திக் கொண்டனர். "வர்ற வாரம் அவங்க ஊருக்குப் போகப் போறோம்... அங்க ஒரு மாசம் தங்குறதுன்னு நினைக்கும்போது எனக்கு ஒரு பக்கம் பயமா இருந்தாலும், இன்னொரு பக்கம் ஒரு பெரிய எதிர்பார்ப்பு இருக்குங்க. அங்க இன்னும் என்னென்ன விளையாட்டெல்லாம் நடக்கப் போகுதோ!" என்று வைதேகி ரகசியமாகக் காதோரம் கிசுகிசுத்தாள்.



பிரபாகர் அவளை இன்னும் பலமாக அணைத்துக் கொண்டார். "எது நடந்தாலும் அது நம்ம நல்லதுக்குதான்னு நினைச்சுப்போம் வைதேகி. 5 கோடி ரூபாய் சொத்து, அதுக்கும் மேல இவ்வளவு ஜாலியான ஒரு சம்பந்திக் குடும்பம்... விவேக் குடுத்து வச்சவன் தான். நாமளும் அந்த ஒரு மாசத்தை வாழ்க்கையில மறக்க முடியாத ஒரு காலமா மாத்திருவோம்!" என்று அவர் சொல்ல, வைதேகி ஆமோதிக்கும் விதமாகத் தன் இதழ்களால் அவர் மார்பில் ஒரு அழுத்தமான முத்தம் பதித்தாள். இருவரும் அந்தப் புதிய உலகத்தின் கனவுகளில் மெல்ல ஆழ்ந்தனர்.





அவர்களின் இதழ்கள் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து, அந்த முத்தம் நீண்டுகொண்டே போனது. கண்கள் மூடிய நிலையில் அந்த அறையின் அமைதியில் அவர்களின் மூச்சுக்காற்று மட்டும் ஆக்ரோஷமாக ஒலித்தது. இருவருமே அந்தப் பரவசத்தில் தங்களை மறந்திருந்தனர், ஆனால் அவர்கள் மனதிற்குள் ஓடிய எண்ணங்கள் வேறாக இருந்தன.



முத்தத்தின் வேகம் அதிகரிக்க அதிகரிக்க, பிரபாகரின் நினைவுகள் மெல்லச் சறுக்கின. கண்கள் மூடியிருந்த அந்த இருளில், அவர் இதழ்களைச் சுவைப்பது வைதேகி அல்ல, அது சகுந்தலா என்பது போன்ற ஒரு மாயை அவருக்குள் உருவானது. சகுந்தலாவின் அந்த வசீகரமான முகமும், அன்று அவர் தொட்டுத் துடைத்த அந்த மென்மையான மார்புகளின் நினைவும் வர, அவரது முத்தம் இன்னும் ஆக்ரோஷமாகவும் வெறித்தனமாகவும் மாறியது.



அதே சமயம் வைதேகிக்கும் அதே போன்ற ஒரு உணர்வுதான் ஏற்பட்டது. பிரபாகரின் அணைப்பில் இருந்தவளுக்கு, திடீரென ஜெகதீஷின் அந்தத் தடித்த உருவமும், அவர் தன்னைத் துரத்திப் பிடித்த அந்த வேகமும் நினைவுக்கு வந்தது. தன் எச்சில் பட்ட கோழித் துண்டை அவர் ரசித்துச் சாப்பிட்ட அந்த வக்கிரம் அவளுக்குள் ஒரு கிளர்ச்சியைத் தூண்ட, தன் கணவனின் கீழ் உதட்டை வெறித்தனமாகப் பிடித்து இழுத்துத் தன் காமத்தை வெளிப்படுத்தினாள்.



இருவரும் அந்த விசித்திரமான கற்பனை உலகில் மிதந்து கொண்டிருந்தபோது, திடீரென 'பட்' என்ற சத்தத்துடன் கதவு திறக்கப்பட்டது. திடுக்கிட்டுப் பிரிந்த இருவரும் அதிர்ச்சியுடன் வாசலைப் பார்த்தனர். அங்கே திவ்யா கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, நெற்றியில் செல்லமாக அடித்துக்கொண்டபடி நின்று கொண்டிருந்தாள். 




"எப்பப் பாரு உங்க ரெண்டு பேருக்கும் இதே வேலையாப் போச்சு! கதவைத் திறந்து வச்சுக்கிட்டே இப்படி 'லைவ் ஷோ' காமிக்கலன்னா உங்களுக்குத் தூக்கமே வராதா?" என்று குறும்புடன் கேட்டுக்கொண்டே அவர்களுக்கு நடுவில் வந்து படுத்துக்கொண்டாள்.




வைதேகி உடனே சுதாரித்துக்கொண்டு, "ஏண்டி... ஒரு கதவைத் தட்டிட்டு வர்ற பழக்கமே இல்லையா உனக்கு?" என்று கேட்டபடி, திவ்யாவின் வலது கன்னத்தை ஆசையாகவும் செல்லமாகவும் கிள்ளினாள். மகள் இப்படித் திடீரென உள்ளே வந்ததில் ஒரு பக்கம் சங்கடமாக இருந்தாலும், மறுபக்கம் அவளது அந்தத் துறுதுறுப்பு வைதேகிக்கு எப்போதும் பிடிக்கும்.



திவ்யா தன் அம்மாவின் கையைத் தட்டிவிட்டு, "தட்டிட்டு வரலாம்னு தான் நினைச்சேன் மம்மி. ஆனா அப்படித் தட்டிட்டு வந்தா, உள்ளே நீங்க ரெண்டு பேரும் என்னென்ன லீலைகள் பண்றீங்கன்னு எனக்குத் தெரியாமப் போயிருமே! அதான் 'சர்ப்ரைஸ்' விசிட் கொடுத்தேன்," என்று சொல்லிச் சிரித்தபடி, தன் அம்மாவின் மூக்கைப் பிடித்து ஆட்டினாள். அவளது பேச்சில் இருந்த அந்தத் தைரியம் பிரபாகரையும் சிரிக்க வைத்தது.





இடதுபுறம் இருந்த அப்பா பிரபாகர், மகளின் செய்கையை ரசித்தபடி அவளது மறுகன்னத்தைப் பாசமாக வருடினார். "சரி விடுடா குட்டி... உனக்கு அவங்களைப் பிடிச்சிருக்கா?" என்று மெதுவாகக் கேட்டார். திவ்யா நிமிர்ந்து பார்த்து, "அவங்களைன்னா யாரைப்பா கேக்குறீங்க?" என்று புரியாமல் கேட்டாள். "அதான் ரேகா அண்ணியோட குடும்பத்தைச் சொல்லுறேன்," என்று பிரபாகர் விளக்கினார்.

[David2025]

திவ்யா ஒரு நிமிடம் யோசித்துவிட்டு நெகிழ்ச்சியுடன் பேசத் தொடங்கினாள். "ஐயோ அப்பா... எனக்கு அண்ணியை ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு. அதுலயும் அவங்க குடும்பம் எல்லாரும் எவ்வளவு ஜாலியான டைப் தெரியுமா? நம்ம வீட்டுக்கு வந்த கொஞ்ச நேரத்துலயே எவ்வளவு பாசமா பழகிட்டாங்க. அவங்க போடுற அந்த மாடர்ன் டிரஸ்ஸும், அந்த ஸ்டைலும் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்குப்பா," என்று உற்சாகமாகச் சொன்னாள்.



அப்போது வைதேகி இடையில் புகுந்து, "அது சரிடி... எல்லாம் இருக்கட்டும். அந்தத் தம்பி தினேஷை (ரேகாவோட அண்ணன்) பாத்ரூம் வரைக்கும் கூட்டிட்டுப் போனியே... அங்க என்ன நடந்துச்சு?" என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டாள். அந்த ஒரு கேள்வியில் திவ்யா அப்படியே சிலையாக உறைந்து போனாள். பாத்ரூமுக்குள் அந்தத் தடித்த உறுப்பைத் தான் தொட்டுச் சுத்தம் செய்த காட்சிகள் மின்னல் போல அவள் நினைவுக்கு வந்து போயின.



திவ்யா சட்டெனத் தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு, "ச்சி... போங்க மம்மி!" என்று வெட்கத்தில் சிவந்து போனாள். 




அவளது அந்த அதீத வெட்கத்தைப் பார்த்ததும் பிரபாகருக்கும் வைதேகிக்கும் உள்ளே ஏதோ ஒரு 'விசேஷம்' நடந்திருப்பது புரிந்துவிட்டது. வைதேகி விடாமல், "என்னடி... நீ வெட்கப்படுறதைப் பார்த்தா உள்ளே அந்தத் தம்பியோட 'தம்பியை'  ஏதாவது பண்ணிட்டியா?" என்று வம்புக்கு இழுக்க, திவ்யா "ஐயோ போங்க மம்மி!" என்று சிணுங்கியபடி தன் கைகளை உதறிவிட்டுப் போர்வையை இழுத்து முகத்தைப் போர்த்திக் கொண்டாள். அந்த அறை முழுவதும் அவர்களின் சிரிப்பொலியும் ரகசியமான கிண்டல்களும் நிறைந்து வழிந்தன.



அப்போ , திவ்யாவின் போன் அந்த நிசப்தமான இரவில் திடீரென ஒலிக்க, அந்த அறையில் இருந்த மூவருமே ஒரு நிமிடம் திடுக்கிட்டுப் போனார்கள். "யாருடி இந்த நேரத்துல போன் பண்றது?" என்று வைதேகி ஆச்சரியமாகக் கேட்க, திவ்யா போன் திரையைப் பார்த்தாள். அது ஒரு புதிய நம்பராக இருந்தது. யாராக இருக்கும் என்ற எரிச்சலுடன் போனை எடுத்தவள், தன் அப்பா அம்மா முன்னிலையிலேயே அந்த அழைப்பை ஸ்பீக்கரில் போட்டு, "ஹலோ... யாரு?" என்று அதிகாரமாகக் கேட்டாள்.



போனின் மறுமுனையில் ஒரு கம்பீரமான ஆண் குரல், "திவ்யா... எப்படி இருக்க?" என்று மிக நெருக்கமாகக் கேட்டது. அந்தக் குரலைக் கேட்டதும் திவ்யா ஒரு நிமிடம் விக்கித்துப் போனாள். 'யாரடா இது? நடுச்சாமத்துல சரியாக என் பெயரைச் சொல்லி அழைக்கிறானே!' என்று அவள் குழம்பினாள். அந்தக் குரலில் ஒருவிதமான அதிகாரம் கலந்த ஈர்ப்பு இருந்தது, எங்கோ கேட்ட குரல் போல அவளுக்குத் தோன்றினாலும், யாரென்று சட்டென அவளால் கணிக்க முடியவில்லை.



அருகில் படுத்திருந்த வைதேகி, "யாரடி அது?" என்று தன் கண்கள் மூலமாகவே சைகையில் கேட்க, திவ்யா தனக்குத் தெரியாது என்பது போலத் தன் உதடுகளைப் பிதுக்கினாள். பிரபாகரும் ஆர்வத்துடன் போனை உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த மர்ம நபர் மீண்டும் பேசினான், "என்ன திவ்யா... நான் யாருன்னு உனக்கு இன்னும் தெரியலையா? இல்ல, தெரிஞ்சும் தெரியாத மாதிரி நடிக்கிறியா?" என்று அவன் குறும்புடன் கேட்டான்.



திவ்யா சற்றே கடுப்புடன், "சாரிப்பா... நிஜமாவே நீங்க யாருன்னு தெரியல. எதுக்காக இப்போ எனக்கு கால் பண்ணிருக்கீங்க?" என்று கேட்டாள். அதற்கு அந்த நபர் சிரித்துக்கொண்டே, "பரவாயில்லை... உனக்கு என்னை வேணும்னா தெரியாம இருக்கலாம், ஆனா என் தம்பியை   உனக்கு நல்லாவே தெரியுமே!" என்று குறும்பாக சொன்னான்.  



திவ்யாவுக்குத் மேலும் குழப்பமாக இருந்தது . 'இவரையே யாருன்னு தெரியல, இதுல இவரோட தம்பியைத் தெரியும்னு சொல்றாரே!' என்று நினைத்தவள், தர்மசங்கடத்தைத் தவிர்க்கக் குரலை இன்னும் கடுமையாக்கினாள். "ஹலோ மிஸ்டர்! நடுராத்திரி ஒரு பொண்ணுக்குப் போன் பண்ணி இப்படித்தான் வம்பு இழுப்பீங்களா? இப்போ நீங்க யாருன்னு சொல்லலன்னா, போனை கட் பண்ணி அந்த நம்பரை இப்போவே பிளாக் பண்ணிருவேன்!" என்று எச்சரித்தாள்.



திவ்யா கோபமாகப் பேசுவதைப் பார்த்த அந்த நபர், "ஹலோ திவ்யா... நான்தாண்டி தினேஷ் பேசுறேன்! இவ்வளவு சீக்கிரம் என்னை மறந்துட்டியா?" என்று தன் அடையாளத்தை வெளிப்படுத்தினான். 'தினேஷ்' என்ற அந்தப் பெயரைச் சொன்ன மாத்திரத்தில், திவ்யாவுக்குப் பாத்ரூமில் நடந்த அந்தச் சம்பவமும், அவன் அந்தப் பருத்த உறுப்பைத் தன் கைகளால் பிடித்த அந்தச் சூடும் மின்னல் வேகத்தில் நினைவுக்கு வந்து போயின.



தினேஷ் என்று தெரிந்த அடுத்த நொடி, அருகில் இருந்த பிரபாகரும் வைதேகியும் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். "என் தம்பியைத் தெரியும்" என்று தினேஷ் சொன்ன அந்த இரட்டை அர்த்தப் பேச்சைக் கேட்டு, அவர்கள் இருவரும் வாயில் கையைத் வைத்துக்கொண்டு குலுங்கிச் சிரித்தனர். தன் மகளின் அந்தப் பாத்ரூம் ரகசியம் இப்போது அப்பட்டமாகத் தெரிந்ததில் அவர்களுக்கு ஒரே கும்மாளம்.



திவ்யா பதற்றத்தின் உச்சத்துக்கே சென்றாள். 'ஐயோ... எல்லாம் இவங்களுக்கும் தெரிஞ்சிடுச்சே!' என்று மனதிற்குள் புலம்பிக்கொண்டே, சட்டென ஸ்பீக்கரை ஆஃப் செய்தாள். தன் முகத்தில் வழிந்த அந்த அதீத வெட்கத்தை மறைக்க முடியாமல், போனை காதில் வைத்தபடி அப்படியே அந்த அறையை விட்டு வெளியே ஓடினாள். அவளது அந்த அவசரமான ஓட்டத்தைப் பார்த்த பிரபாகரும் வைதேகியும், "இருடி... எங்க ஓடுற?" என்று கிண்டலாகக் கத்தியபடி மீண்டும் ஒருமுறை விழுந்து விழுந்து சிரித்தனர்.



இங்க , பிரபாகரின் போன் திடீரென அதிர்ந்தது. தலையணைக்கு அருகில் இருந்த போனை எடுத்துப் பார்த்தபோது, அதில் 'ஜெகதீஷ்' என்று பெயர் மின்னியது. பிரபாகர் ஒரு கணம் தயங்கிவிட்டு, "வைதேகி, உன் அண்ணன் தான் கூப்பிடுறாரு, நீ பேசுறியா?" என்று போனை அவளிடம் நீட்டினார். ஆனால் வைதேகியோ, "ஐயோ... இந்த நேரத்துல எதுக்கு? சும்மா இருங்க," என்று வெட்கத்தோடு தன் முகத்தைத் தலையணையில் இன்னும் ஆழமாகப் புதைத்துக்கொண்டாள்.



பிரபாகர் சிரித்துக்கொண்டே போனை ஸ்பீக்கரில் போட்டு அட்டெண்ட் செய்தார். "ஹலோ சம்பந்தி... எப்படி இருக்கீங்க? இந்த நேரத்துல கூப்பிட்டு இருக்கீங்க?" என்று உற்சாகமாகக் கேட்டார். ஆனால், மறுமுனையில் பேசியது ஜெகதீஷ் அல்ல. சகுந்தலாவின் வசீகரமான குரல் ஒலித்தது. "என்ன சம்பந்தி... வீட்டுக்குப் போனதும் எங்களை மறந்தே போயிட்டீங்களா? ஒரு போன் பண்ணக் கூட உங்களுக்கு நேரம் இல்லையா?" என்று பாசமான அதிகாரத்துடன் அதட்டினாள்.



பிரபாகர் பதறிப்போய், "இல்ல சம்பந்தி, தப்பா நினைக்காதீங்க. காலையில பேசலாம்னு தான் இருந்தோம். சரி, நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?" என்று கேட்க, சகுந்தலா ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள். "நான் நல்லாவே இல்லை சம்பந்தி," என்று அவள் சொன்னதும் பிரபாகர் அதிர்ச்சியாகி, "ஏன் சம்பந்தி, என்ன ஆச்சு?" என்று பதற்றத்துடன் கேட்டார். வைதேகி இப்போது தலையணையில் இருந்து மெல்லத் தலைதூக்கி அவர்கள் பேசுவதைக் கூர்ந்து ரசிக்கத் தொடங்கினாள்.



சகுந்தலா சிணுங்கிக்கொண்டே, "செஞ்சது எல்லாம் செஞ்சிட்டு என்ன ஆச்சுன்னு கேட்டா என்ன அர்த்தம்? நீங்க ஊத்துன அந்தப் பாயசம் உள்ளே வரைக்கும் போயிருச்சு சம்பந்தி. அதைச் சுத்தம் பண்றேன்னு நீங்க கையை உள்ளே விட்டதுல, என்னோட அந்தப் பட்டுப் போன்ற இடமெல்லாம் ஒரே நாஸ்தி ஆயிடுச்சு," என்று அவள் சொல்ல, பிரபாகருக்கு உடல் சிலிர்த்தது. அவளது மார்புகளுக்குள் தான் விரலை விட்டுத் தேய்த்த அந்தத் தருணம் அவர் நினைவுக்கு வந்தது.



பிரபாகர் ஒரு கள்ளச் சிரிப்புடன், "என்ன சம்பந்தி இப்படிச் சொல்லிட்டீங்க? நீங்க மட்டும் சம்மதிச்சிருந்தா அந்தப் பாயசத்தை மொத்தமா வழிச்சு எடுத்துச் சுத்தம் பண்ணியிருப்பேனே!" என்று விளையாட்டாகச் சொல்ல, சகுந்தலா சிரித்துக்கொண்டே, "யாராவது இப்போ வேண்டாம்னு சொன்னாங்களா? இங்க வாங்க... அப்புறம் உங்களைக் கவனிச்சுக்கிறேன்," என்று பொய்யாக மிரட்டினாள். வைதேகி இதைக் கேட்டு தன் கணவனின் மார்பில் செல்லமாகக் கிள்ளினாள்.


அப்போது மறுமுனையில் சகுந்தலாவின் போனை ஜெகதீஷ் பிடுங்கிக்கொண்டார். "ஹலோ சம்பந்தி... கோவிச்சுக்காதீங்க, இவ சும்மா விளையாடிட்டு இருக்கா!" என்று ஜெகதீஷ் சொல்ல, வைதேகியின் இதயத்துடிப்பு சட்டென அதிகரித்தது. 'தங்கச்சி' என்று அவர் கூப்பிடும் குரலைக் கேட்டாலே அவளுக்குள் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத நடுக்கம் ஏற்படும். பிரபாகர் போனை வைதேகியிடம் நீட்டி, "இதோ... தங்கச்சிம்மா பக்கத்துல தான் படுத்திருக்கா, பேசுங்க," என்றார்.

[David2025]

just got to read this one.. katha ezhutha sonna kaviyam ezhutikitu iruka man ne.. keep up the good work...

[David2025]

நண்பா ரேகாவின் அண்ணி தன் புருஷன் கஷ்டப்பட கூடாதுன்னு கன்னி புண்டை ஏற்பாடு செய்தது அருமை... கதையின் ஹீரோக்கு கடைசியா கிழிந்த புண்டைகள் தான் கிடைக்கும் ... ஹீரோ வந்தும் வேடிக்கை தான் பாப்பான் போல ஹீரோ வருகை காத்திருக்கிறேன்.... கதை அருமையாக உள்ளது

ஹீரோ திரும்பி வருவதற்கு கொஞ்சம் நேரம் பிடிக்கும், நண்பரே. பொறுமையாக காத்திருங்கள்.

[David2025]

காமக் கூத்துக்கும் கிளுகிளுப்புக்கும் பஞ்சமே இல்லை.மிரட்டலாக இருக்கிறது.மலர் குடும்பத்தினர் மாற்றி மாற்றி ஓப்பதை பார்க்க ஆர்வமாக இருக்கிறேன்

[David2025]

அப்பா மகள் காம களியாட்டம் அற்புதம் நண்பா

[David2025]

ஒழுக்கமான பொண்ணு விவேக்கின் தங்கை திவ்யா எப்படி இந்த அளவுக்கு மாறினாள் என்று தெரியவில்லை.அவனுடைய அம்மாவும் ஏன் இப்படி மாறி இருக்கிறாள் என்று தெரியவில்லை 

இந்த பிளாஷ்பேக் இறுதி பகுதியில் , எல்லாமே தெரியவரும்.

மகனுக்கு தானும் தனது மகளும் தவறான வழியில் போவது தெரிய வரும் போது எப்படி நடந்துகொள்வான் என்று நினைப்பு கூட வரவில்லையா அவளுக்கு 

ம்ம் ரேகா தன் காதலனுடன் சேர்ந்து ஓல் வாங்க அப்பாவின் சம்மதம் வாங்க அவருடன் ஓல் வாங்கி தான் சம்மதம் வாங்கி இருக்கிறாள் என்றால் காதலனுக்கு அந்த கிழிந்த புண்டையை தான் பரிசாக கொடுக்க போகிறாளா அந்த பித்தலாட்டக்காரி.

அப்பன் கூட மட்டுமல்லாமல் அக்கா புருஷன் இன்னும் வேறு யார் கூடவெல்லாம் படுத்து ஓல் வாங்கி இருக்கிறாள் என்று தெரியவில்லை.

காதல் என்ற பெயரில் இப்படி கிழிந்த புண்டையை தான் ஓக்கணுமாடா விவேக் பாவம்டா நீ

ஒருவகையில் ஹீரோ பாவம் தான் 

[David2025]

just got to read this one.. katha ezhutha sonna kaviyam ezhutikitu iruka man ne.. keep up the good work...

[David2025]

இரண்டு வாரம் அவர்களுடன் தங்கி, இந்தப் பெண்ணின் திருமணம் நடக்காது என்பதைப் பக்குவமாகப் புரியவைக்கலாம் என்று கூறினாள். இந்த யோசனையை அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டனர். அதன்படி, இரண்டு வாரம் இல்லை, ஒரு மாதம் மலரின் குடும்பத்தாரை குடும்பத்துடன் வரவழைத்து விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள்.

(உ)

...!!! உன்மையில் இது காமக் காவியம் தான் அப்பாவும் மகளும் ஓக்குறத அவ்ளோ அழகா விளக்கியிருக்கேங்க
கல்யாணம் நடக்காதா என்ன சொல்றேங்க அப்போ விவேக் அம்மா தங்கை ய ஆச தீர ஒத்து விட்டுட்டு அனுப்பி விட்டுறுவேங்களா

படங்கள் அனைத்தும் அருமை



(அடுத்த பகுதியில் மலரின் குடும்பம் ரேகாவின் குடும்பத்துடன் இணையும்போது, இரு இன்செஸ்ட் குடும்பத்திலும் எப்படியெல்லாம் மாறி மாறி, சலிக்கச் சலிக்க களியாட்டம் நடைபெறும் என்பதைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ளலாம்.)

...!!! எப்படி விவேக் அம்மா வ புரியவச்சு ஓக்க ஆரம்பிச்சாங்கனு பாக்க ஆர்வமா இருக்கோம்

இந்த பிளாஷ்பேக்கின் இறுதியில், எல்லாமே தெரியவரும்.

[David2025]

Super update

[David2025]

கதையாசிரியர் மிகவும் அழகாக கதையை நகர்த்தி கொண்டு இருக்கிறார்.. மிகவும் அருமையான கதை வாசனங்கள்....ஆர்வத்தை துண்டும் படியாக இருக்கிறது......தயவு செய்து தொடர்ந்து எழுதவும்

[David2025]

அடுத்து மலர் குடும்பம்... சூப்பர் !
புதிய விவேக் குடும்பத்தை இன்ஸ்ஸ்டுக்கு இழுப்பது தனி திறமை தான் !

[David2025]

 "ஹலோ..." என்று வைதேகி மெல்லிய குரலில் சொன்னதும், ஜெகதீஷ் "ஹலோ தங்கச்சிம்மா!" என்று அன்போடு அழைத்தார். வைதேகிக்கு உள்ளுக்குள் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும், அதை மறைத்துக்கொண்டு, "ஆமா... தங்கச்சின்னு பாசமா சொல்லிட்டு, இப்படித்தான் எல்லார் முன்னாடியும் அம்மணமா ஓட விடுவீங்களா? நல்லவேளை யாரும் பார்க்கல!" என்று பொய்க்கோபத்துடன் சிணுங்கினாள்.



ஜெகதீஷ் கலகலவெனச் சிரித்துவிட்டு, "யாரும் பார்க்கல தங்கச்சி... ஆனா நான் பார்த்துட்டேனே!" என்றார். "நீங்களும் பார்க்கலையே... அதுக்குள்ள தான் நான் உள்ளே ஓடிட்டேனே!" என்று வைதேகி வாதாட, ஜெகதீஷ் அடுத்த குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார். "இல்லை தங்கச்சி... உன் ரெண்டு குண்டிக்கும் மேல ஒரு அழகான மச்சம் இருக்குமே, அதை நான் என் இரண்டு கண்ணால  பார்த்தேனே!" என்று அவர் துல்லியமாகச் சொல்ல, வைதேகிக்கு பேச்சே வரவில்லை.



தன் கணவன் அருகிலேயே இருக்கும்போது ஜெகதீஷ் இப்படித் தன் அந்தரங்க அங்கத்தைப் பற்றிப் பேசியதும் வைதேகி வெட்கத்தில் முகம் சிவந்து போனாள். "ஐயோ... போங்க!" என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் தலையணையில் முகம் புதைத்துக்கொண்டாள். பிரபாகர் போனை வாங்கி, "சம்பந்தி... அவ பயங்கரமா வெட்கப்படுறா, அதான் பேச மாட்டேங்கிறா!" என்று சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்.



அப்போது ஜெகதீஷ், "சம்பந்தி... எனக்கு ஒரு உதவி பண்ணுங்களேன்!" என்று கேட்க, பிரபாகர் "சொல்லுங்க சம்பந்தி, என்ன வேணும்?" என்றார். "என் தங்கச்சியோட உடம்புல நான் பார்த்த அந்த மச்சத்துல, என் சார்பா நீங்க இப்போ ஒரு முத்தம் கொடுங்களேன்!" என்று ஜெகதீஷ் கேட்டதுமே, வைதேகியின் உடல் ஒருமுறை அதிர்ந்து அடங்கியது. பிரபாகர் குஷியாகி, "அதுக்கென்ன சம்பந்தி... இதோ இப்போவே கொடுத்திடுறேன்!" என்றார்.



வைதேகி குப்புறப் படுத்திருக்க, பிரபாகர் மெல்ல அவளது அந்த அரேஞ் கலர் சேலையை பாவாடையுடன்  மேலே தூக்கினார். 

.

அவளது அந்தப் பருத்த இடைகளின் மேல் பகுதியில் ஜெகதீஷ் சொன்னது போலவே ஒரு சிறிய கறுப்பு மச்சம் மின்னியது. வைதேகி வெட்கத்தில் தலையணையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, தன் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டாள். பிரபாகர் தன் தலையைத் தாழ்த்தி, அந்த மச்சத்தைச் சுற்றித் தன் நாவால் ஈரப்படுத்தினார்.



ஜெகதீஷின் அறிவுறுத்தலின்படி, பிரபாகர் அந்த மச்சத்தின் மீது இதழ்களைப் பதித்து மென்மையாக உறிஞ்சி முத்தமிட்டார். அந்தத் தீண்டலில் வைதேகிக்கு உடம்பெல்லாம் ஒரு மின்சாரம் பாய்ந்தது போல இருந்தது. "ஆஹ்... மெதுவா..." என்று முனகியபடி, அவளையும் அறியாமல் தன் பருத்த குண்டியை சற்றே மேல்தூக்கி அவர் முத்தத்திற்கு வழிவிட்டாள். அவளது அந்த அசைவு பிரபாகரின் காமத்தை இன்னும் தூண்டியது.



பிரபாகர் அந்த மச்சத்தை நாவால் நக்கிச் சுவைத்துக்கொண்டே ஆழமாக ஒரு முத்தம் கொடுக்க, அந்த ஈரமான சத்தம் போன் வழியாக ஜெகதீஷின் காதுகளுக்குத் தெளிவாகக் கேட்டது. வைதேகி உச்சகட்ட நாணத்தில் தலையணைக்குள் கத்த முயன்றாள். பிரபாகர் விடாமல் அந்த இடத்தைச் சுற்றித் தன் பற்களால் லேசாகக் கடித்து விளையாடினார்.



மறுமுனையில் அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட ஜெகதீஷ், "கேட்டுருச்சு சம்பந்தி! அம்புட்டுதான்... பாக்கி எல்லாத்தையும் நீங்க எங்க ஊருக்கு வந்ததும் நான் பார்த்துக்கிறேன்!" என்று ஒரு வக்கிரமான புன்னகையுடன் சொன்னார். பிரபாகர் சிரித்துக்கொண்டே, "நிச்சயமா சம்பந்தி!" என்று சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தார்.



அதே இரவு ,  நிலவு பிரகாசமாக ஜொலித்துக் கொண்டிருந்த அந்த நள்ளிரவு வேளையில், விவேக் மொட்டை மாடியில் அங்கும் இங்கும் நடந்தபடி ரேகாவிடம் போனில் மூழ்கியிருந்தான். குளிர் காற்று அவன் முகத்தில் மோத, ரேகாவின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவனுக்குத் தேனாக இனித்தது. அவளிடம் பேசப் பேச, விவேக்கிற்கு அவளை அளவுக்கு மீறிப் பிடித்துப் போனது. "எப்போடா கல்யாணம் நடக்கும், எப்போ இவளை நம் கைக்குள் சிறைபிடிப்போம்?" என்ற ஆவல் அவனது இதயத் துடிப்பை வேகப்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது.



 அவனது இந்தத் தீவிரமான காதலைக் கேட்டு ரேகா மறுமுனையில் மெல்லச் சிரித்தாள். அந்தச் சிரிப்பொலி விவேக்கின் போதையை இன்னும் அதிகரித்தது.



ஆனால், திடீரென அந்த அமைதியைக் கிழிப்பது போல, "ஆஅ...!" என்று ரேகாவின் அலறல் சத்தம் போனில் பலமாகக் கேட்டது. விவேக் ஒரு நிமிடம் அதிர்ச்சியில்  . "ஹே ரேகா! என்னடி ஆச்சு? ஏன் இப்படிக் கத்துற?" என்று மிகுந்த பதட்டத்துடன் கேட்டான். அவனது கைகள் போனை இறுக்கமாகப் பற்றிக் கொண்டன.



ரேகா மூச்சிறைக்க, "ஆஅ... விட்றா... ஆஅ... ஒண்ணுமில்லை விவேக், என் அண்ணன் தினேஷ் தான் திடீர்னு வந்து அமுக்கிட்டுப் போய்ட்டான்," என்று தட்டுத் தடுமாறிச் சொன்னாள். அவள் குரலில் ஒருவிதமான சிலிர்ப்பும், அதே சமயம்   ஒரு தடுமாற்றமும் இருப்பதை விவேக் கவனிக்கத் தவறினான். அவனுக்கு அவள் சொன்ன 'அமுக்கிட்டுப் போய்ட்டான்' என்ற வார்த்தை மட்டும் மண்டைக்குள் குடைந்தது.



விவேக் குழப்பத்தில் . "என்னது அமுக்கிட்டுப் போய்ட்டானா? எதை... எதை அமுக்கினான்?" என்று அவன் படபடப்பாகக் கேட்க, அவனது கம்ப்யூட்டர் மூளை தேவையில்லாத பல கற்பனைகளைச் செய்யத் தொடங்கியது. தன் காதலியின் உடலில் அண்ணன் கை வைப்பதா என்ற  சந்தேகம் ஒரு பக்கம் என அவன் தவித்தான்.



ரேகா மெல்லச் சிரித்துக்கொண்டே, "ஐயோ விவேக், ஏன் இப்படிப் பதட்டப்படுற? முன்னாடி ரெண்டு ஆரஞ்சுப் பழம் வச்சிருந்தேன், அதைத்தான் பிழிஞ்சிட்டுப் போய்ட்டான்ன்னு சொல்ல வந்தேன்," என்று அசால்ட்டாக விளக்கினாள். அவள் சொன்ன அந்த 'ஆரஞ்சுப் பழம்' என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும், விவேக் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சு விட்டுத் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டான். "ஓஹ்... அவ்வளவுதானா! நான் வேற என்னமோன்னு பயந்துட்டேன்," என்று அவன் நிம்மதியடைந்தான்.



அதன் பிறகு இருவரும் சிறிது நேரம் கொஞ்சிப் பேசிவிட்டு, ரேகா போனில் "உம்மா...!" என்று ஒரு ஆழமான முத்தத்தைக் கொடுத்துவிட்டுப் போனைத் துண்டித்தாள் . அந்த முத்தத்தின் போதையிலேயே, அவன் தன் அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் விழுந்தான். ரேகாவுடனான தன் எதிர்கால வாழ்க்கை சொர்க்கமாக இருக்கும் என்ற கனவில் அவன் கண்கள் மெல்லச் செருகின. அவன் இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை தவழ்ந்தது.




ஆனால், அந்த அப்பாவி விவேக்கிற்கு அப்போது தெரியவில்லை; ரேகா சொன்ன அந்த ஆரஞ்சுப் பழக் கதை ஒரு வெறும் சாக்குதான் என்பது. அந்த அலறலுக்குப் பின்னால், அந்தப் பணக்கார வீட்டுப் பங்களாவிற்குள்   ஒரு விசித்திரமான, மர்மமான உறவு விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறது என்பது அவனுக்குப் புரியவில்லை. அந்தப் பண்ணை வீட்டுப் பயணம், அவன் நினைப்பது போலச் சொர்க்கமாக இருக்கப்போகிறதா அல்லது அவனது கொள்கைகளைச் சிதைக்கும் ஒரு மர்மக் குகையாக இருக்கப்போகிறதா என்பது காலத்தின் கையில் இருந்தது.

[David2025]

 மறுநாள் விவேக் வழக்கம் போல் அலாரச் சத்தத்திற்கு முன்பே எழுந்து, தன் தினசரி கடமைகளை முடிக்கத் தொடங்கினான். மனதில் ரேகாவின் நினைவுகளும், நேற்று நடந்த அந்த விசித்திரமான சம்பவங்களின் தாக்கமும் ஒருசேர ஓடிக்கொண்டிருக்க, தன் ஐடி அலுவலகத்திற்குச் சென்று ஒரு மாத காலத்திற்கான நீண்ட விடுமுறையைக் கேட்பதற்கான விண்ணப்பத்தைத் தயார் செய்தான்.  



அதேபோல், வீட்டின் செல்ல மகளான திவ்யாவும் அன்றைய தேர்வை முடித்துவிட்டு, தன் கல்லூரிப் பேராசிரியர்களிடம் ஒரு மாத கால விடுப்பைப் பற்றிப் பேசுவதற்காகத் தயாரானாள்.   தன் தோழிகளிடம் இந்த ஒரு மாதப் பயணத்தைப் பற்றிப் பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற குதூகலத்துடன், விடுமுறைக்கான அனுமதியைப் பெற்று வருவதாகத் தன் பெற்றோரிடம் உறுதிபடக் கூறினாள்.



இன்னொரு பக்கம், குடும்பத் தலைவரான பிரபாகரும் தன் தனியார் நிறுவனத்தில் கை நிறைய வருமானம் இல்லையென்றாலும், குடும்பத்தின் இந்த முக்கிய நிகழ்விற்காகத் தன் மேலாளரிடம் பேசி எப்படியாவது ஒரு மாத லீவை அப்ரூவ் வாங்கி வந்துவிடுவதாகத் தெரிவித்தார். சகுந்தலாவின் நினைவுகளும், ஜெகதீஷுடன் நேற்றிரவு போனில் பேசிய ரகசியங்களும் அவர் மனதில் ஒரு புதிய குஷியைக் கொடுத்திருக்க, அலுவலகக் கடமைகளை விட அந்தப் பண்ணை வீட்டுப் பயணமே அவருக்குப் பெரிதாகத் தெரிந்தது.



வீட்டின் மொத்தப் பொறுப்பையும் சுமக்கும் இல்லத்தரசியான வைதேகி, சமையலறை வேலைகளுக்கு இடையே ஹாலில் மாட்டப்பட்டிருந்த  Calendar  உற்று நோக்கினாள். 



ரேகாவின் குடும்பத்தினர் தங்கள் வாழ்க்கைக்குள் வந்த சில மணி நேரங்களிலேயே எல்லாமே தலைகீழாக மாறியிருப்பதை நினைத்து வியந்தபடி, அடுத்த வாரம் தாங்கள் அந்த ஊருக்குப் புறப்படப் போகும் அந்த விசேஷமான நாளைப் பார்த்து, சிவப்பு மை பேனாவால் கேலண்டரில் வட்டமிட்டுக் குறித்துக் கொண்டாள்.



அன்று இரவு வீடே ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்பில் காத்துக்கொண்டிருந்தது. திவ்யா கல்லூரியிலிருந்து வீட்டிற்குள் நுழைந்த வேகத்தில், சமையலறையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த வைதேகியைப் பின்னாடியிருந்து ஆசையோடு இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள். "அம்மா! எனக்கு ஒரு மாசம் லீவு கிடைச்சிடுச்சு!" என்று வீடே அதிரும் அளவுக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தோடு கூவினாள்.



மகளின் மகிழ்ச்சியைக் கண்ட வைதேகிக்கு முகம் மலர்ந்தது. "அப்படியா  !   இவ்வளவு சீக்கிரம் சம்மதிப்பாங்கன்னு நான் நினைக்கவே இல்லைடி," என்று ஆச்சரியமும் பாராட்டும் கலந்த குரலில் கூறினாள். திவ்யா துப்பட்டா இல்லாத தன் புதிய சுதந்திரத்தோடு துள்ளிக்குதித்து சோபாவில் அமர்ந்தாள்.



அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே, பிரபாகர் வீட்டின் வாசலைத் தாண்டி ஹாலுக்குள் நுழைந்தார். அவரது முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான விறைப்பும், அதே சமயம் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒரு பெருமிதமும் தெரிந்தது. அவரைப் பார்த்த வைதேகி ஆவலோடு, "என்னங்க, உங்களுக்கும் ஒரு மாசம் லீவு கிடைச்சிடுச்சா?" என்று ஆர்வமாகக் கேட்டாள்.



பிரபாகர் தன் கையில் இருந்த பையை சோபாவில் வீசிவிட்டு, வைதேகியை நேராகப் பார்த்தார். "இல்லை வைதேகி, நான் என் வேலையை ரிசைன் பண்ணிட்டேன்!" என்று  கூறினார். அவர் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டதும் வைதேகியும் திவ்யாவும் அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார்கள்.



"என்னது! வேலையை ரிசைன் பண்ணிட்டீங்களா?" என்று வைதேகியும் திவ்யாவும் ஒருசேர சோகமும் பதற்றமும் நிறைந்த குரலில் கத்தினார்கள். ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்தின் மொத்தப் பொருளாதாரமும் அந்த வேலையை நம்பி இருக்கும்போது, இப்படி அதிரடியாக முடிவெடுத்தாரே என்று வைதேகிக்கு நெஞ்சு படபடவென அடிக்கத் தொடங்கியது.



ஆனால், அடுத்த கணமே பிரபாகரின் உதட்டில் ஒரு பெரிய  புன்னகை மலர்ந்தது.  பதற்றமாக நின்ற வைதேகியையும், சோபாவில் இருந்த திவ்யாவையும் பார்த்து ஒரு குறும்புப் பார்வை பார்த்தவர், தன் பாக்கெட்டில் இருந்த  ஸ்மார்ட்போனை எடுத்து அதன் திரையைக் காண்பித்தார்.



அந்தப் போனின் திரையில் வந்திருந்த வங்கி  SMS வைதேகியும் திவ்யாவும் உற்றுப் பார்த்தார்கள். அதில்  Balance  '50,00,000' என்று அந்தப் பெரிய தொகை  பளபளவென மின்னிக் கொண்டிருந்தது. அதைப் பார்த்த இருவருக்கும் ஒரு நிமிடம் மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது.



இருவரும் வாய் பிளந்து சிலையாக நிற்க, வைதேகி  , "என்னங்க இது... ரிசைன் பண்ணிட்டேன்னு சொல்றீங்க, ஆனா அக்கவுண்ட்ல இவ்வளவு பெரிய தொகை இருக்கு? ஒருவேளை லாட்டரி கிட்டி எதாவது அடிச்சிடுச்சா உங்களுக்கு?" என்று சொல்ல முடியாத ஆச்சரியத்தோடு கேட்டாள்.





பிரபாகர் கலகலவெனச் சிரித்துக்கொண்டே முன்னே வந்து, தன் மனைவி வைதேகியையும் மகள் திவ்யாவையும் ஒரே சேரத் தன் வலுவான கைகளால் அணைத்துக் கட்டிக்கொண்டார். "ஐயோ இல்லை வைதேகி! ஆபீஸ்ல அந்தச் சொட்டை மேனேஜர் எனக்கு ஒரு மாசம் இல்ல, ஒரு நாள் கூட லீவு தர முடியாதுன்னு சட்டம் பேசினான்,"  .



"அவன் அப்படி கறாரா சொன்னதும்  எனக்குக் கோபம் வந்துடுச்சு. உடனே வெளிய வந்து நம்ம சம்பந்தி ஜெகதீஷுக்கு போன் பண்ணி விஷயத்தைச் சொன்னேன். ஆனா அவரோ, 'அவ்வளவுதானா சம்பந்தி'ன்னு கேட்டுட்டு, அடுத்த நிமிஷமே 50 லட்ச ரூபாயை என் அக்கவுண்டுக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் பண்ணிட்டாரு! அதான், அந்தச் சொட்டை மேனேஜர் மூஞ்சியிலேயே என் ரிசைன் பேப்பரை தூக்கி வீசிட்டு கெத்தாக வந்துட்டேன்!" என்று பிரபாகர் சொல்ல, இருவராலும் அதை இன்னும் நம்பவே முடியவில்லை.



"என்னங்க, 50 லட்சத்தை அப்படியே கேட்டு வாங்கினீங்களா?" என்று வைதேகி திகைக்க, பிரபாகர் அவளது தோளைத் தட்டி, " வைதேகி! அவர் ஒரு வார்த்தை சொன்னாரு பாரு... 'நாமதான் இப்போ ஒரே குடும்பம்னு ஆயிட்டோம்ல சம்பந்தி, இதுக்கு அப்புறமும் காசைப் பார்க்கக் கூடாது'ன்னு சொன்னாரு. அதைச் சொல்லும்போதே எனக்கு உடம்பெல்லாம் அப்படியே புல்லரிச்சுப் போச்சு வைதேகி! உண்மைலேயே இப்படிப்பட்ட ஒரு சம்பந்தம் கிடைக்க நாம கோடி புண்ணியம் பண்ணியிருக்கணும்," என்று நெகிழ்ச்சியோடு உருகினார்.



அவர்கள் மூவரும் அந்தப் பெரும் பணக்காரக் குடும்பத்தின் தாராள குணத்தையும், தங்களுடைய அதிர்ஷ்டத்தையும் நினைத்து நெகிழ்ச்சியின் உச்சத்தில் இருந்தனர். 50 லட்சம் கைக்கு வந்த தைரியத்தில் பிரபாகரின் முகம் இன்னும் பிரகாசமாக மாறியிருக்க, வைதேகியும் தன் குடும்பத்தின் அந்தஸ்து உயரப் போவதை எண்ணிப் பூரித்துப் போனாள். இப்போது எல்லோரும் வீட்டின் வாசலையே பார்த்தபடி, ஆபீஸிலிருந்து வரப்போகும்  விவேக்கின் வருகைக்காகவும், அவனது லீவு செய்திக்காகவும் ஆவலோடு காத்துக்கொண்டிருக்கத் தொடங்கினர்.





விவேக்கின் பைக் சத்தம் வீட்டின் வாசலில் கேட்கத் தொடங்கியது. அந்தச் சத்தம் கேட்ட அடுத்த கணமே, ஹாலில் அமர்ந்திருந்த திவ்யா உற்சாக மிகுதியால் சோபாவை விட்டுத் துள்ளி எழுந்தாள். "அம்மா! அண்ணன் வந்துட்டான்!" என்று சத்தமாகக் கத்தினாள். 50 லட்சம் ரூபாய் கைக்கு வந்த குஷியில் இருந்த பிரபாகரும் வைதேகியும், விவேக்கின் வரவை நோக்கித் தங்கள் பார்வைகளைத் திருப்பினார்கள். வீடே ஒரு புதிய எதிர்பார்ப்பில் அவனது லீவு செய்தியைக் கேட்க ஆவலுடன் காத்துக்கொண்டிருந்தது.



வாசலில் பைக்கை நிறுத்திவிட்டு, தன் கொள்கை மாறாத அந்த ஃபார்மல் உடையில் விவேக் மெல்ல வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். வாசற்படியில் நின்றபடி தன் ஷூக்களை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றி ஓரமாக விட்டவன், ஹாலில் இருந்தவர்களின் முகங்களில் தெரிந்த அந்த விசித்திரமான பதற்றத்தையும் ஆர்வத்தையும் கவனித்தான். அவனது சோடா புட்டிக் கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் எல்லாரையும் ஒருமுறை ஆராய்ந்தன. அவன் உள்ளே வந்த உடனே, சமையலறை வாசலில் நின்றிருந்த வைதேகி அவசரமாக அவனை நெருங்கினாள்.



வைதேகி தன் பதற்றத்தை மறைக்க முயன்றாலும், அவளது குரலில் அந்த ஆர்வம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. "டேய் விவேக்! லீவு விஷயம் என்னடா ஆச்சு? உனக்கு ஒரு மாசம் லீவு குடுத்துட்டாங்களா?" என்று ஆவலோடு கேட்டாள். அவளுக்குள் ரேகாவின் ஊருக்குப் போகும் அந்தப் பயணத்தின் குதூகலம் அதிகமாக இருந்தது. விவேக் தன் ஆபீஸ் பையைக் கழற்றி சோபாவின் மீது வைத்தபடி, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிவிட்டான். அவனது முகம் எப்போதும் போல எந்த உணர்ச்சியுமின்றி விறைப்பாக இருந்தது.



விவேக் தன் கண்ணாடியைச் சரிசெய்துகொண்டே,



 "அம்மா... இப்போதைக்கு எனக்கு ஆபீஸ்ல லீவு கிடைக்கிறது சந்தேகம் தான்ம்மா," என்று மிக நிதானமாகச் சொன்னான். அவன் சொன்ன அந்த ஒற்றை வார்த்தை, வைதேகியின் மனதில் ஒரு நிமிடம் இடியாக இறங்கியது. 50 லட்சம் ரூபாய் பணமும் கைக்கு வந்து, அடுத்த வாரம் கிளம்பலாம் என்று கேலண்டரில் வட்டமிட்டு வைத்திருந்த அவளது கனவுகள் அனைத்தும் ஒரு நொடியில் கலைந்துவிடுமோ என்ற பயம் அவளுக்குள் தொற்றிக்கொண்டது.



வைதேகி தன் முகத்தைச் சுருக்கிக்கொண்டு, "என்னடா இப்படிச் சொல்லுற? அப்போ நாம எல்லாரும் ரேகாவின் வீட்டுக்கு ஒண்ணா போக வேண்டாமா? நீ இல்லாம நாங்க மட்டும் எப்படிடா போறது?" என்று கவலையும் ஏமாற்றமும் கலந்த குரலில் கேட்டாள். விவேக் தன் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டான். அவனது கொள்கை சிங்கம் கேரக்டர் அவனுக்குள் மீண்டும் தலைதூக்கியது. படித்த படிப்பிற்கும் பார்க்கும் வேலைக்கும் சம்பந்தமில்லாமல் ஐடியில் இருந்தாலும், தன் வேலையின் மீதான அவனது பிடிவாதம் மாறவில்லை.

  



"அம்மா... என்னால இப்போதைக்கு வர முடியாது. உங்களுக்கு அங்க போகணும்னு ஆசையா இருந்தா, நீங்க எல்லாரும் வேணும்னா போயிட்டு வாங்க. நான் இங்கேயே இருந்து ஆபீஸ்க்குப் போய்க்கிறேன்," என்று விவேக் கறாராகப் பதில் அளித்தான். தன் மகன் இல்லாமல் அந்தப்  பங்களாவிற்குள் நுழைவது எப்படி என்று வைதேகி திகைத்து நிற்க, சோபாவில் அமர்ந்திருந்த பிரபாகர் மெல்ல நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தார். 50 லட்சம் ரூபாய் பேங்க் பேலன்ஸ் தந்த தைரியத்தில் அவர் விவேக்கை ஏறிட்டார.



பிரபாகர் தன் கம்பீரமான குரலில், "டேய் விவேக்! லீவு தரலைன்னா அந்த நாய் வேலை உனக்கு எதுக்குடா? அந்த வேலையை உடனே ரிசைன் பண்ணுடா!" என்று அதிரடியாகச் சொன்னார். "அதான் ரேகா வீட்டுக்கு நாம போறோமே, அவங்க எல்லாரையும் விடப் பெரிய கோடீஸ்வரங்க, நம்ம எல்லாரையும் அவங்க நல்லாப் பார்த்துப்பாங்க!" என்று அவர் தன் வருங்காலச் சம்பந்தியின் அந்தஸ்தை நம்பிப் பேசினார். அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் விவேக்கின் கொள்கை மூளையைச் சுண்டி இழுத்தன.



அப்பா சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள் கோபம் அனலாகக் கொதித்தது. அவனது கண்கள் சிவந்தன. "என்னப்பா பேசுறீங்க நீங்க? என்னைப் போயி மாமியார் வீட்டுல பிச்சை எடுக்கச் சொல்லுறீங்களா?" என்று ஆத்திரத்துடன் எகிறினான். "என்னதான் அவங்க நம்மள விடப் பெரிய பணக்காரராக இருந்தாலும், எனக்கு அவங்ககிட்ட இருந்து சல்லிக் காசு கூட வேண்டாம். என் உழைப்புல வர்ற காசுதான் எனக்கு முக்கியம்," என்று தன் சுயமரியாதையை விட்டுக்கொடுக்காமல் கத்தினான்.



விவேக் அங்கிருந்த எல்லாரையும் தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்து உக்கிரமாகப் பார்த்தான். "அதை மீறி, உங்கள்ள யாராச்சும் அவங்ககிட்ட இருந்து காசு பணம் எதையாவது எதிர்பார்த்தீங்கன்னா, அப்புறம் நான் மனுஷனாவே இருக்க மாட்டேன்! நான் யாருன்னு காட்டிருவேன்," என்று தன் அப்பா, அம்மா இருவருக்கும் ஒரு கடுமையான எச்சரிக்கையை விடுத்தான். அவனது இந்தத் திடீர் ஆத்திரத்தைப் பார்த்ததும் வைதேகிக்கு நெஞ்சு அள்ளியது.



விவேக் கத்திய கத்துல வைதேகிக்கு உடம்பெல்லாம் பயத்தில் நடுங்கியது. தப்பித்தவறிக்கூடப் பிரபாகர் தன் வாயைத் திறந்து அந்த 50 லட்சம் ரூபாய் ரகசியத்தை விவேக்கிடம் சொல்லிவிடக் கூடாதே என்று அவள் பதறினாள். விவேக்கிற்குத் தெரிந்தால் இந்த நிமிஷமே  வீட்டை  இரண்டாக்கிவிடுவான் என்று அவளுக்கு நன்றாகத் தெரியும். உடனே பாய்ந்து வந்த வைதேகி, பிரபாகரின் சட்டையைப் பிடித்துத் தன் பக்கமாக இழுத்தாள்.



வைதேகி தன் கணவனின் காதோரம் மிக நெருக்கமாகக் குனிந்து, அருகில் நின்றிருந்த திவ்யாவுக்கு மட்டும் கேட்கும் படியான ஒரு மெல்லிய  குரலில் பேசத் தொடங்கினாள். "என்னங்க! தப்பித் தவறிக்கூட உங்களுக்கு அந்தச் சம்பந்திக்கிட்ட இருந்து வந்த அந்த 50 லட்சம் ரூபாயைப் பத்தி இவன்கிட்ட எதையும் பேசிடாதீங்க. அப்படி மட்டும் பேசிட்டீங்கன்னா, அப்புறம் நாம எல்லாரும்  தெருவுலதான் நிற்கணும், ஜாக்கிரதை!" என்று   . பிரபாகரும் தன் மகனின் கோபத்தைப் பார்த்துப் பயந்து போய், "சரிடி, பேசல" என்பது போல் தலையை ஆட்டினார்.



விவேக்  தன் அம்மாவும் அப்பாவும் தனக்கு முன்னாலேயே ரகசியமாகப் பேசிக்கொள்வதைக் கூர்ந்து கவனித்தான். அவனுக்குள் ஒரு சின்ன சந்தேகம் எட்டிப்பார்த்தது. "என்னம்மா நீங்க ரெண்டு பேரும்? அப்படி என்ன குசுகுசுன்னு உங்களுக்குள்ளேயே ரகசியமா பேசிக்கிட்டு இருக்கீங்க?" என்று சந்தேகக் கணைகளுடன் தன்  பார்வையை வைதேகியின் மீது திருப்பினான்.



வைதேகி சட்டென்று தன் முகத்தில் ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பை வரவழைத்துக்கொண்டு சமாளித்தாள். "அது... அது ஒன்னும் இல்லடா விவேக்! நீ இல்லாம நாங்க மட்டும் அந்த ஊருக்கு எப்படிப் போறது, அங்க போயிட்டு உன்னை நினைச்சு நாங்க எப்படித் தனியா இருக்கிறதுன்னுதான் உன்னோட அப்பாகிட்ட யோசிச்சுப் பேசிட்டு இருந்தேன்டா," என்று தன் பாச நாடகத்தைத் தத்ரூபமாக அரங்கேற்றினாள். அவளது பேச்சில் விவேக்கின் கோபம் மெல்லத் தணிந்தது.



விவேக் தன் அம்மாவைப் பார்த்து, "அம்மா... நான் இதப்பத்தி ஏற்கெனவே ரேகாகிட்ட போன்ல பேசிட்டேன்," என்று விஷயத்தை உடைத்தான். "அவ உங்களை எல்லாரையும் கண்டிப்பா வரச் சொல்லியிருக்காம்மா. நீங்க எல்லாரும் போய் இந்த ஒரு மாசம் அவங்க  வீட்டுல தங்கி இருந்துட்டு வாங்க. எனக்கு ஆபீஸ்ல நடுவுல எப்போவாச்சும் டைம் கிடைச்சா, சனி மற்றும் ஞாயிற்றுக்கிழமை லீவுக்கு நான் அங்க வந்து உங்களைப் பார்த்துட்டுப் போறேன்," என்று தன் திட்டத்தைக் கூறினான்.



தன் மகன் சொன்ன இந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் வைதேகிக்கு உள்ளுக்குள் சந்தோஷம் தாங்கவில்லை. "அப்பாடா! இவன் வரலன்னா என்ன, நாம நிம்மதியா   போய் ஒரு மாசம் ஜாலியா இருக்கலாம்,  " என்று உள்ளுக்குள் சந்தோஷத்தில் துள்ளிக்குதித்தாள். ஆனால், அதை வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல், தன் முகத்தை அமைதியாக வைத்துக் கொண்டாள்.



வைதேகி தன் வருத்தத்தை வெளிப்படுத்துவது போலப் போலியாக ஒரு நீண்ட மூச்சை விட்டு, "சரிடா விவேக்... நீயே இவ்வளவு தூரம் வற்புறுத்திச் சொல்றதுனால, நான் என் கவலையெல்லாம் ஒதுக்கி வச்சிட்டு அங்க போகச் சம்மதிக்கிறேன்," என்று விவேக்கைப் பார்த்துச் சொன்னாள். அப்படிச் சொல்லி முடித்த அடுத்த கணமே, விவேக்கிற்குத் தெரியாமல் தன் பின்னால் கையை மறைத்து, பிரபாகரைப் பார்த்துத் தன் கட்டை விரலை உயர்த்தி "சக்சஸ்!" என்று சைகை காட்டினாள். 
  

அம்மா செய்த இந்தத் தில்லாலங்கடி வேலையையும் குறும்புத்தனத்தையும் பின்னால் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்த திவ்யா, சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் கொல்லெனச் சிரித்துவிட்டாள்.

[David2025]

வைதேகி அத்தனைப் பொறுப்போடு வக்காலத்து வாங்கிப் பேசியதும், விவேக்கின் கோபம் வேறு வழியின்றி மெல்லத் தணிந்தது. தன் அம்மா வேண்டாம் என்று சொல்லியும் ரேகாவின் குடும்பத்தினர் கேட்கவில்லை என்பதால், அவனால் அதற்கு மேல்  பேச முடியவில்லை. சரி, பெரிய பணக்காரக் குடும்பம் தங்கள் பாசத்தைக் காட்ட அப்படிச் செய்கிறார்கள் போல என்று நினைத்துக்கொண்டவன், ஒன்றும் பேசாமல் தலையை மட்டும் ஆட்டிவிட்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தான். 


விவேக் அங்கிருந்து நகர்ந்து தன் அறைக்குள் சென்றதும், அதுவரை அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த திவ்யா மெல்ல நழுவி வைதேகியின் அருகில் வந்தாள். தன் கையில் மறைத்து வைத்திருந்த  உள்ளாடைகள், பிரா மற்றும் பேண்டீஸ் போன்ற உடைகளை நைஸாக எடுத்து, "அம்மா! டிரஸ் தான் அவங்க வாங்கித் தராங்க சரி... ஆனா இதையாவது நாம பேக் பண்ணி கொண்டு போவோமா?" என்று   தன் அம்மாவிடம் நீட்டிக் கேட்டாள்.

அவள் கையில் இருந்த உள்ளாடைகளைப் பார்த்த வைதேகி, சற்றும் யோசிக்காமல் அவளது தலையில் செல்லமாக ஒரு குட்டு வைத்தாள். "அடியே அசடு! இதையும்தான் அவங்க அங்கே பார்த்துப் பார்த்து விதவிதமா வாங்கி வச்சிருக்காங்களாம். இதையெல்லாம் இங்கேயே பெட்டிக்குள்ள போட்டு மூடி வை, அங்க கொண்டு போகணும்னு தேவையே இல்லை,"  .

வைதேகி சொன்னதைக் கேட்டதும் திவ்யாவுக்கு முகம் முழுக்கப் புதிராக மாறியது. ஆச்சரியத்துடன் தன் அம்மாவை ஏறிட்டவள், "என்னம்மா சொல்றீங்க? நம்ம வெளி டிரஸ் சைஸ் வேணா அவங்க கெஸ் பண்ணலாம்... ஆனா நம்ம உள்ளாடை சைஸ், என் சைஸு உன் சைஸு எல்லாம் அவங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்று தன் நியாயமான சந்தேகத்தைக் கேட்டாள்.

அதைக்கேட்டு வைதேகி ஒரு நக்கல் சிரிப்பு சிரித்தாள். "ஹக்கும்... அதான் வந்த முதல் நாளே என்னைப் பாவாடையோட வீடு முழுக்க ஓட விட்டாங்களே! அப்போவே என் உடம்போட மொத்த அளவையும் அவங்க கண்ணாலயே அளந்து பார்த்துப் பதிய வச்சிருப்பாங்கடி," என்று  தன் மார்புகளைத் தடவியபடி குறும்புடன் கூறினாள்.

அம்மா சொன்ன அந்தப் பாவாடை வேட்டை நினைவுக்கு வரவும், திவ்யா சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் 'புளக்' என்று கொல்லெனச் சிரித்துவிட்டாள். பின் தன் மார்புகளை லேசாகக் குனிந்து பார்த்தபடி, "அம்மா... உன்னோட சைஸ்னா அவங்க நேர்ல பார்த்தாங்க ஓகே... ஆனா என்னோடதை அவங்க அந்த அளவுக்குப் பார்க்கவே இல்லையே, அப்புறம் எப்படித் தெரியும்?"  .

மகள் கேட்ட கேள்வியில் இருந்த அந்த ஏகத்தை வைதேகி நொடியில் புரிந்துகொண்டாள். "ஓஹோ! அப்போ உனக்கு அவங்க இன்னும் பார்க்கலைன்னு உள்ளுக்குள் வருத்தமா இருக்கோ?" என்று வாரிவிட்டவள், "ஒண்ணு பண்ணு... இப்போவே ரேகாவுக்கோ இல்ல அவ அண்ணனுக்கோ வீடியோ கால் பண்ணி, உன்னோட அந்த இரண்டு முயல் குட்டிகளையும்  திறந்து காட்டு, அவங்களே கரெக்டா மெஷர்மென்ட் எடுத்துப்பாங்க!" என்று  குறும்பாக பேசினாள். அம்மா அப்படிப் பச்சை பச்சையாகப் பேசியதும், திவ்யா "ஐயோ... ச்சீ போம்மா!" என்று வெட்கத்தில் முகம் சிவந்து துடித்தாள். சிரித்துக்கொண்டே அருகில் கிடந்த ஒரு சிறிய துணியை அள்ளி வைதேகியின் மேல் வீசிவிட்டு, தன் மார்புகளைக் கைகளால் மறைத்தபடி அங்கிருந்து ஓடினாள்.



விருந்தினர்களுக்கான அத்தியாவசியப் பொருட்கள், வீட்டுப் பலகாரங்கள் மற்றும் மேக்கப் சாதனங்கள் என எல்லாப் பேக்கிங் வேலைகளும் ஒருவழியாக முடிவடைந்தன. வைதேகியின் தங்கை கவுரியின் வீடு ரயில் நிலையத்திற்கு மிக அருகில் இருந்ததால், அங்கிருந்து பயணத்தைத் தொடங்குவது எளிதாக இருக்கும் என்று பிரபாகரும் வைதேகியும் திட்டமிட்டனர். அதன்படி, கன்னியாகுமரிக்குப் புறப்படுவதற்கு முந்தைய நாள் கவுரி வீட்டில் தங்கிவிட்டு, மறுநாள் காலையில் அங்கிருந்து கிளம்பலாம் என்று முடிவெடுத்து, ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் ஒரு டாக்ஸியைப் பிடித்துப் பெட்டி படுக்கைகளுடன் கவுரியின் வீட்டு வாசலில் வந்து இறங்கினர்.

கவுரி, வைதேகியை விட இரண்டு வயது இளைய தங்கை என்றாலும், பார்ப்பதற்கு அவளுக்கு அக்கா போலவே தோற்றமளிப்பாள். வைதேகியைப் போலவே அவளும் நல்ல செழுமையான உடலமைப்பைக் கொண்டு சற்றே குண்டாக இருப்பாள்; ஆனால், முகத்தில் ஒரு அலாதியான லட்சணமும் மங்கலகரமான பொலிவும் எப்போதும் அவளிடம் குடிவொண்டிருக்கும். அவள் வீட்டின் வாசலில் வந்து நின்ற விவேக், பிரபாகர் மற்றும் வைதேகியைக் கண்டதும், இன்முகத்தோடு ஓடிவந்து அக்கா குடும்பத்தினரை வரவேற்று உபசரித்தாள்.

கவுரியின் கணவர் கோபி, சென்னையில் உள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற தொழிற்சாலையில் சூப்பர்வைசராக வேலை பார்த்து வருகிறார். மிகவும் எதார்த்தமான, ஜாலியான குணம் கொண்டவர். இந்தத் தம்பதியருக்கு இரண்டு பிள்ளைகள்; மூத்த மகள் கரிஷ்மா, கல்லூரி இறுதி ஆண்டு  படித்து வருகிறாள், இளைய மகன் கெவின்,2nd  இயர்    கொண்டிருக்கிறான். விவேக் அடுத்த ஒரு மாத காலம் இந்த வீட்டில் தங்கித்தான் தன் ஐடி ஆபீஸிற்குச் செல்லப் போகிறான் என்பதால், அவனும் தனக்கு வேண்டிய துணிமணிகளை எடுத்து வந்திருந்தான் 

 

வைதேகியின் குடும்பத்தினருக்கு இந்தச் சென்னையில் தெரிந்தவர்கள், அலுவலக நண்பர்கள் எனப் பலர் இருந்தாலும், எந்தவொரு சுக துக்கத்திற்கும் சொந்தம் என்று ஓடிவந்து உரிமை கொண்டாடும் ஒரே ரத்த உறவு இந்தக் கவுரியின் குடும்பம் மட்டும்தான். இரண்டு குடும்பங்களுக்கும் இடையே அத்தனை ஆழமான பிணைப்பும் பாசமும் இருந்தது. வீட்டில் நடக்கும் எந்தவொரு சுபகாரியமாக இருந்தாலும், இரு வீட்டாரும் ஒன்றாக அமர்ந்து தீரப் பேசி, ஆலோசித்துத்தான் ஒரு நல்ல முடிவை எடுப்பது இவர்களது நீண்ட காலப் பழக்கம்.

அதனால், விவேக்கின் வாழ்க்கையில் நடக்கப்போகும் இந்த  திருமணப் பேச்சைப் பற்றியும், ரேகாவின் குடும்பத்தினர் கொடுத்த அந்த 50 லட்சம் ரூபாய் முன்பணம் மற்றும் பண்ணை வீட்டுப் பயணத்தைப் பற்றியும் தன் தங்கையிடம் மனம் விட்டுப் பேச வைதேகி ஆசைப்பட்டாள். தங்கள் குடும்பம் எடுக்கப் போகும் இந்த அடுத்த கட்ட நல்ல காரியத்தைப் பற்றித் தன் தங்கை குடும்பத்தினரிடம் முழுமையாகப் பகிர்ந்து, அவர்களின் வாழ்த்துகளையும் ஆலோசனைகளையும் பெற்றுவிட்டுப் பயணத்தைத் தொடங்கலாம் என்ற நிம்மதியான மனதோடு அவர்கள் அனைவரும் கவுரியின் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர்.

வீட்டிற்குள் நுழைந்த சில நிமிடங்களிலேயே ஆண்கள் இருவரும் தங்களின் ஜாலியான பாணிக்கு மாறினர். பிரபாகரும் கோபியும் கைகளில் மது பாட்டில்களை எடுத்துக்கொண்டு, குளிர்ந்த காற்று வீசும் மொட்டை மாடிக்குச் சென்றுவிட்டனர். அங்கே நிலவொளி வெளிச்சத்தில் அமர்ந்து, கிளாஸ்களை நிரப்பியபடி தங்களின் ஜாலியான அரட்டையைத் தொடங்கினர். மாடியில் ஆண்கள் ஒரு பக்கம் மதுவின் போதையில் திளைக்க,  

 வெளியே பார்க்கிங் பகுதியில் எந்த விபரமும் தெரியாத விவேக்கும், கவுரியின் இளைய மகன் கெவினும் சேர்ந்து அங்கிருந்த பைக்கை விறுவிறுப்பாகக் கழுவிச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தனர்.  

கீழே வைதேகி தன் தங்கை கவுரியின் அருகில் அமர்ந்து, ரேகாவின் குடும்பத்தினர் தங்கள் வீட்டிற்கு வந்ததில் இருந்து நடந்த அனைத்து சுவாரசியமான சம்பவங்களையும்   பொறுமையாக விவரிக்கத் தொடங்கினாள். 

 
ஜெகதீஷ் தன்னை பாவாடையோடு வீடு முழுவதும் துரத்தி ஓட விட்டது, டைனிங் டேபிளில் சகுந்தலாவின் மார்பில் பாயசம் சிந்தியதும் அதைத் தன் புருஷன் விரல்களால் துடைத்துச் சுவைத்ததும், இறுதியாக  போனில் ஜெகதீஷ் தன்  மச்சத்தைப் பற்றி வர்ணித்துக் கேட்டது வரை ஒன்னு விடாமல், எந்தவொரு அந்தரங்க ரகசியத்தையும் மறைக்காமல் தன் தங்கையிடம் அப்படியே ஒப்பித்தாள்.

அக்கா சொன்ன இந்த விசித்திரமான, அத்துமீறல்கள் நிறைந்த கதையைக் கேட்டு கவுரி அதிர்ச்சியிலும் கிளர்ச்சியிலும் வாய் பிளந்து அமர்ந்திருக்க,

இப்படியாக அன்றைய நாள் முழுவதும் இரு வீட்டாரும் தங்கள் மனதிலிருந்த அனைத்து விஷயங்களையும், அந்தரங்க ரகசியங்களையும் மிக நெருக்கமாகப் பகிர்ந்து கொண்டனர். அக்கா சொன்ன ஒவ்வொரு சம்பவத்தையும் கேட்டும், அந்தப் பணக்காரக் குடும்பத்தின் தாராள குணத்தை அறிந்தும் கவுரிக்கே ரேகாவின் குடும்பத்தினரை நேரில் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை உள்ளுக்குள் பெருக்கெடுத்தது. ஆனாலும், "இப்போதைக்கு அவங்க அந்த ஊருக்குப் போய் ஒரு மாசம் நல்லபடியா பேசி எல்லாத்தையும் முடிவு பண்ணிட்டு வரட்டும் அக்கா, அதுக்கப்புறம் அவங்க எல்லாரையும் நம்ம வீட்டுக்கு வரவழைச்சு ஒரு நாள்  விருந்து வச்சு அசத்திருவோம்" என்று கவுரி தன் அக்காவிடம் பாசத்தோடு பேசினாள்.

மறுநாள் காலையில் ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் பெட்டி படுக்கைகளுடன் ரயில் நிலையத்திற்கு வந்து சேர்ந்தனர், கவுரியின் குடும்பத்தினர் எல்லாரும் இவர்களை வழியனுப்ப ஆவலோடு வந்திருந்தனர். ரயில் புறப்படுவதற்குச் சில நிமிடங்களுக்கு முன்னால், வைதேகி  விவேக்கை மட்டும் கூட்டத்திலிருந்து தனியாக அழைத்துச் சென்றாள்.  , "டேய் விவேக்! நம்ம வீட்டுல இருக்குற மாதிரியே அங்கேயும் எப்போதும் சிடுமூஞ்சியா விறைச்சுக்கிட்டு இருந்துறாதடா! சித்தி ரொம்ப ஜாலியா பழகக்கூடிய ஆளு, அவங்க குடும்பத்தோட நல்லா எல்லாரும் பேசி கலகலப்பா இரு. எப்போதும் இப்படி உர்ருன்னு முகத்தை வச்சுக்கிட்டு இறுக்கத்தைக் காட்டாதே, புரியுதா?" என்று தன் பாணியில் அன்பாக அட்வைஸ் பண்ணினாள்.

 

தாயின் அறிவுரைக்கு விவேக்கும் தன் பாணியில் மிகவும் பொறுப்பான மகனாகப் பதில் அளித்தான். தன் அம்மாவின் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டவன், "ம்மா... நீயும் அங்க ரேகா வீட்டுல ரொம்ப ஜாக்கிரதையா இருங்கம்மா. ஒருவேளை அங்கே போனதுக்கு அப்புறம் அவங்க குடும்பப் பழக்கவழக்கமோ, அங்க நடக்குற விஷயங்களோ உனக்குப் பிடிக்கலைன்னா, என்னைப்பத்தியோ என் கல்யாணத்தைப் பத்தியோ நீ எதையும் யோசிக்காதேம்மா, பேசாம உடனே சென்னைக்குத் திரும்பி வந்துட்டே இரு," என்று தன் பாசத்தையும் கவலையையும் வெளிப்படுத்தினான். அதற்குள் ரயிலின் விசில் சத்தம் பலமாகக் கேட்க, பிரபாகர், வைதேகி மற்றும் திவ்யா மூவரும் அவசரமாக ரயிலுக்குள் ஏறித் தங்கள் ஜன்னல் இருக்கைகளில் அமர்ந்து வெளியே நின்றவர்களுக்கு டாட்டா காண்பித்தனர். சக்கரம் சுழலத் தொடங்க, விவேக்கின் ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தையும் அந்த விசித்திரமான கன்னியாகுமரி உலகிற்கு நோக்கிச் சுமந்தபடி ரயில் மெல்லக் கிளம்பியது.