[David2025]

Intha episode starting la vaithegi nu thana varanum, neenga sagunthala nu wrong ah mention panitinga. its ok. Vaadi ore oru shot ah? aiyoo apo ithuku munnala vaithegai ah ethana shot potanu theriyalaye.. antha portion ah konjam solunga nanba..

ஆமா ப்ரோ, அது வைதேகின்னு தான் வரும். தவறுதலாக சகுந்தளா என்று எழுதி விட்டேன். தவறை சுட்டிக்காட்டியதற்கு நன்றி நண்பா. இப்போது சரி செய்துவிட்டேன்

[David2025]

இன்னும் ரெண்டு பேர் வந்து விட்டாங்க. வந்த உடனே அவன் ரேகா கிட்ட அவன் வேலைய ஆரம்பித்து விட்டான்.

thanks bro

[David2025]

ரேகாவின் அக்கா புருஷனுக்கு கூதி நக்கல் அதிகமாக இருக்கும் போல தெரிகிறது.விவேக்கை காவல் வைத்துக் கொண்டே ரேகாவை ஓத்திட்டு போறான்.

ஆனால் ரேகாவின் துணிச்சலான செயல்பாடு ரொம்பவும் அதிகம் தான்.எல்லாம் சரியான நேரத்தில் அவள் இதுபோல் செய்திருந்தால் பரவாயில்லை ஆனால் இப்போது அவனை இந்த அளவுக்கு அவமானப் படுத்தும் வகையில் நடந்து கொண்டது வருத்தமாக இருக்கிறது.

தம்பிக்கு கூதியை காட்டி ஓல் வாங்க வந்திருக்கும் ரேகாவின் அக்கா கூட அவனை மதிக்க மாட்டேங்கிறாள்.ஒரு நல்ல மனிதனுக்கு இந்த நிலைமையா 

விவேக்கை எப்போது விவேகமான மனிதனாக காட்டுவீர்கள் என்று காத்திருக்கிறேன் நண்பா.

கதையின் முக்கியமான திருப்பத்தில் நாயகன் பொங்கி எழுவான். அதுவரை கொஞ்சம் காத்திருக்கவும்! தொடர்ந்து கதையை படித்து உற்சாகப்படுத்தும் நண்பருக்கு நன்றி!

[David2025]

அன்புள்ள நண்பர் உயர்திரு james suiza அவர்களுக்கு வணக்கம்

தங்கள் பதிவில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த சில வரிகள் :


ரேகாவோட எக்ஸ் பாய் ஃப்ரெண்ட்.

உள்ளம் நெருப்பாகி கொண்டிருந்தது.

எங்கிருந்தோ ஒருவன் வந்து தன் காதலியின் தோளில் கை போடுவதும், கன்னத்தில் முத்தமிடுவதும், இடுப்பை பிடித்து அனைப்பதும் என அவன் முன்னாடியே அவளை சீண்ட ,

"ஹா... ஹா... ஹா...!"என ரேகா சத்தம் போட்டுச் சிரித்தாள்...

இவர்தான் என் அக்காவோட புருஷன்... என் அத்தான்!"

ரிலாக்ஸ் பண்ண வச்சேன்…"

"அண்ணாஆஆ!!!"

அஞ்சலி அண்ணியா?

அந்த ப்ராவுக்கே ஒரு திமிர் வந்துவிடும்.

அது நிமிர்ந்து நிற்கும்



நண்பா மிக அருமையாள ரைட்டிங் நண்பா

மிக அற்புதமாக உள்ளது

ரேகா ரொம்பவும் தான் விவேக்கை எங்க வைக்கிறாள்

விவேக்கின் நிலையை பார்த்தாலே ரொம்ப பாவமாக உள்ளது நண்பா

பிற்பகுதி பாகம் ரொம்ப சுவை ஊட்டும் வகையில் உள்ளது

மிக அற்புதமான எழுத்து நடை

எதார்த்தமான உரைநடைக்கு

மிக சிறப்பான பதிவு நண்பா

தொடர்ந்து எழுத வாழ்த்துக்கள்

நன்றி

கதைக்கு இப்படி ஒரு ரசிகர் இருக்கிறாரா என்று நினைக்கும்போதே புல்லரிக்கிறது நண்பா! தொடர்ந்து நீண்ட கருத்துகளை எழுதி, கதையை உற்சாகப்படுத்தியதற்கு நன்றி நண்பா!

[David2025]

 

[David2025]

கதை நன்றாக நகர்கிறது நண்பா!!!

..‌ விவேக் ஐ மட்டும் எதற்காக தனியாக விட்டு விட்டீர்கள்.....
வைதேகி, திவ்யா வுக்கு ரேகாவின் குடும்ப உறவினை புரிய வைத்து அனுபவிக்க வைத்தது போல செய்யலாமே!!!
இல்லை விவேக் தெரிந்து கொள்ளும் போது கதை முடிந்து விடும் என்றால் அதுவரை விவேக் நிலை?


...... விவேக் முன் ரேகாவின் அப்பா அண்ணன் மாமா போன்றோர் தன் அம்மா தங்கை கூட சில்மிஷம் செய்வது போல விவேக் கும் ரேகா குடும்ப பெண்கள் கூட சில்மிஷம் செய்தால் நன்றாக இருக்கும்.....
...
... விவேக் மிகவும் குழப்பத்தில் என்ன நடக்கிறது என தெரியாமல் தத்தி போல இருக்கிறான் அவனுக்கு ரேகா குடும்ப ரகசியம் தெரியும் போது சாதுவாக உள்ளவன் சாது மிரண்டால் காடு கொள்ளாது என்பது போல அனைத்து பெண்களையும் வேட்டையாடுவானோ? என்று தோன்றுகிறது ‌
.

...... அடுத்த பதிவுக்கு காத்திருக்கிறேன் நண்பா!!! நன்றி!!!

நிச்சயமாக, உங்கள் கருத்து எனக்குப் புரிகிறது நண்பரே. விவேக் தற்போது கொஞ்சம் மந்தமாகத்தான் தெரிகிறார். ஆனால் கதை முழுவதுமே இப்படி இருக்காது. நீங்கள் சொன்னது போல், ரேகா குடும்பத்தினர் வைதேகி மற்றும் திவ்யாவிடம் சில்மிஷம் செய்வது போல் விவேக்கும் ரேகா குடும்பத்தினரிடம் சில்மிஷம் செய்தால், கதையில் சஸ்பென்ஸ், த்ரில், என எந்தவித உணர்ச்சியும் இல்லாமல் ஒரே மாதிரி இருக்கும். அப்படி இருந்தால் கதை சுவாரஸ்யமாக இருக்குமா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை.

அதனால் தான் கதையின் முதல் பாதியில் நாயகனை கொஞ்சம் மந்தமாக வைத்து சஸ்பென்ஸுடன் நகர்த்துகிறேன். கதையின் திருப்புமுனையில் நாயகனுக்கு உண்மை தெரிய வரும்போது அதை எப்படி எடுத்துக்கொள்ளப் போகிறான் என்ற சஸ்பென்ஸுடன் கதையின் அடுத்த பாதி நகரும்.

நீங்கள் நினைத்தது போல், விவேக் ரேகா குடும்பத்தினருக்கு கட்டில் சுகத்தை கொடுத்து, அவர்களது மனதை வெல்வான். அதுவரை பொறுமையாக இருங்கள்.

கதையை ஆர்வமாகப் படித்தால் மட்டுமே இதுபோன்ற சந்தேகங்களும் கேள்விகளும் தோன்றும். உங்கள் விமர்சனத்தை அன்புடன் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். தொடர்ந்து படித்து உங்கள் கருத்துக்களைத் தெரிவியுங்கள். நன்றி.

[David2025]

[David2025]

இந்த கதையை படிக்கும் போது எனக்கு மிகவும் பிரபலமான பாழும் பழமும் கதையை படித்த ஞாபகம் வருகிறது.அதில் ஹீரோ சின்ன பையன் தான் அவனை வீட்டில் பாட்டி தான் மிகவும் சீன் காட்டியபடியே சீண்டி விட்டு உசுப்பேற்றி கொண்டு திரிவாள்.அதைப் போல அவனுடைய அம்மாவும் அப்படி இப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உசுப்பேற்றி கொண்டு அழைவாள்.அதன் பிறகு மெதுவாக அவனுடைய சித்தி அவளுடைய மகள் மகனுடன் வந்து அவளுடைய பங்குக்கு அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து அவனை உசுப்பேற்றி விடுவார்கள்.

இறுதியில் அவன் முதலில் தன்னுடைய பாட்டியை கிணற்றில் குளிக்கும் போது அவளுடைய புண்டையை பார்த்து அவளை போட்டு ஓத்து தள்ளுவான்.அதன் பிறகு அவள் தன் மகள் அதாவது அவனுடைய அம்மாவுடன் பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போதே இங்கே சுன்னியை அவளது புழைக்குள்ளே விட்டு கதற கதற ஓப்பான்.அதேபோல மற்ற மூன்று பெண்களையும் கதற கதற ஓத்து நான்கு பேரையும் சினை பிடிக்க வைப்பான்.இங்கேயும் எல்லோரும் அப்படி இப்படி இருந்தாலும் ஒருத்தி கூட சினை பிடித்தது போல தெரியவில்லை.

இன்னொரு கதையில் மகன் தன்னுடைய தங்கையின் மீது காதல் கொள்வான் அந்த குடும்பமும் ஒரு குடும்பத்தில் உள்ள மற்ற பெண்கள் ஆண்களுடன் உடலுறவு வைத்துக் கொண்டு வாழும் குடும்பம் தான்.அந்த குடும்பத்தில் இங்கே ரேகாவின் அம்மாவைப் போலவே தான் அந்த அம்மா தான் முதலில் தன் மகனுக்கு செக்ஸ் பற்றி அவனை தன் புண்டையில் ஓக்க விட்டு கற்றுக் கொடுப்பாள்.அப்படியே மற்ற எல்லோரையும் ஓக்குற மாதிரி வழிவகை செய்து கொடுப்பாள்.

ஆனால் இந்த கதை கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருக்கிறது.ஆனால் சுவாரசியமான வகையில் கொண்டு செல்கிறீர்கள் நண்பா.

என்னுடைய ஆசை என்னவென்றால் அவனுடைய சுன்னி ஏதாவதொரு கன்னிப் புண்டைக்குள்ளே முதலில் போய் கதற கதற ஓப்பதை கண்டு மற்ற உறுப்பினர் புண்டை தானாகவே கதற வேண்டும்.

அவனுடைய சொந்த அம்மா தங்கை ரேகா ரேகாவின் அக்கா அண்ணி அம்மா உட்பட யாரெல்லாம் அவனை ஏமாற்றியபடி திரிகின்றனரோ அவர்களின் சாமானெல்லாம் கதறி அழுது அவன் மூலமாக சினை பிடிக்க வேண்டும் அதைப் பார்த்து பிரதீப் அவனுடைய மச்சான் உட்பட எல்லோரும் வெட்கித் தலை குனிய வேண்டும்.

நான் மேலே குறிப்பிட்ட இரண்டு கதைகள் போல உங்களின் இந்த கதை ஒரு மிகப்பெரிய அளவில் வெற்றி பெறும் என்பது உறுதி நண்பா

Thanks nanba

[David2025]

திவ்யா பிரதீப்பிடம் மயங்கி விட்டாள். விட்டா தோட்டத்திலேயே கன்னி கழிந்து இருப்பாள்! நல்லா சூடா போகிறது !

thanks nanba

[David2025]

 அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. ரேகாவின் குடும்பம் வரப்போகும் உற்சாகத்தில் வைதேகியும் பிரபாகரும் வீட்டைச் சுத்தம் செய்து, பரபரப்பாக வைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். திவ்யா மட்டும் இன்று காலேஜில் நடக்கவிருக்கும் தேர்விற்கான ஹால் டிக்கெட் வாங்கச் சென்றிருந்தாள். மற்ற மூவரும் சேர்ந்து வீட்டைச் சுத்தப்படுத்தி, சிறிய அளவில் அலங்காரமும் செய்தார்கள்.

  





ரேகா ஏற்கனவே போன் செய்து மதியம் சாப்பிட வருவோம் என்று சொல்லியிருந்தாள். அதற்கு ஏற்றவாறு சமையல் வேலைகளும் மும்முரமாக நடந்தன.



வைதேகி தன் தோளில் ஒரு துண்டைப் போட்டுக்கொண்டு, "டேய் விவேக்... அடுப்பைக் கொஞ்சம் பார்த்துக்கோடா. நான் குளிச்சிட்டு வந்திடுறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு குளியலறைக்குள் நுழைந்தாள்.



இன்னும் ஒரு மணி நேரம் கழித்துதான் அவர்கள் வருவார்கள் என்று நினைத்து, விவேக் ஹாலில் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருக்க, பிரபாகர் போனில் யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். ஆனால், யாரும் எதிர்பார்க்காத நேரத்தில் ரேகாவின் குடும்பம் வீட்டின் வாசலில் வந்து இறங்கியது.



"என்னடா வண்டி சத்தம் கேட்குதே?" என்று யோசித்தபடி விவேக்கும் பிரபாகரும் வெளியே வந்து பார்த்தனர். அங்கே ஒரு மின்னும் கறுப்பு நிற BMW கார் வந்து நின்றது. காரின் அந்த ராஜ தோரணையைப் பார்த்தாலே அவர்கள் எவ்வளவு பெரிய செல்வந்தர்கள் என்பது நன்றாகத் தெரிந்தது.





ரேகா தான் முன் சீட் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தாள். இவர்களைப் பார்த்ததும், "ஹாய் விவேக்! ஹாய் அங்கிள்!" என்று உற்சாகமாகக் கத்தினாள்.



பிரபாகர் மெல்ல விவேக்கிடம், "டேய்... இன்னும் ஒரு மணி நேரம் ஆகும்னு நினைச்சேன், அதுக்குள்ள வந்துட்டாங்களே?" என்று ரகசியமாகக் கேட்க, விவேக்கும் "அதான்பா எனக்கும் தெரியல," என்று குழப்பத்துடன் பார்த்தான்.



காரின் பின் சீட் கதவைத் திறந்து ரேகாவின் அம்மாவும் அப்பாவும் வெளியே வந்தனர். டிரைவர் சீட்டில் இருந்து இறங்கியது அவளது அண்ணன். இவர்களை இதற்கு முன் நேரில் பார்த்ததில்லை என்றாலும், ரேகா ஏற்கனவே போனில் போட்டோ காட்டி அறிமுகம் செய்திருந்ததால், விவேக் சுலபமாக அடையாளம் கண்டுகொண்டான்.



ரேகா ஓடி வந்து பிரபாகரை உரிமையுடன் ஒரு 'ஹக்' செய்துகொண்டாள். அப்படியே விவேக்கையும் கட்டிக்கொண்டு தன் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினாள்.  

  



ரேகாவின் அம்மா காரிலிருந்து இறங்கிய போதே விவேக் ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்து நின்றான். எப்போதும் பெண்களின் உடை விஷயத்தில் 'ஹிட்லர்' போல கண்டிப்புடன் இருக்கும் அவனுக்கு, தன் வருங்கால மாமியாரின் தோற்றம் பெரும் அதிர்ச்சியைத் தந்தது.



அவர் அணிந்திருந்த சுடிதார் அப்படி ஒரு ரகம்! முன்னே 'டீப்-நெக்'  வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த உடையில், அவரது செழுமையான முலைகளின் பிளவு   நன்றாக 3 இன்ச் வரை அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவர் குனியக் கூடத் தேவையில்லை, நேராக நின்றாலே அந்தப் பகுதி அப்படியே வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது. அதோடு, துப்பட்டா ஏதும் போடாமல் அவர் மிக இயல்பாக நடந்தார்.



(மனதிற்குள்: என்ன இது? இந்த வயசுக்கு ஏத்த மாதிரி உடை அணியாம, இப்படிச் சின்னப் பொண்ணு மாதிரி வராங்களே!) என்று விவேக் தனக்குள் கறுவிக்கொண்டான்.





பிரபாகருக்கும் நிலைமை அப்படித்தான் இருந்தது. ரேகாவின் அம்மாவைப் நேருக்கு நேர் பார்த்துப் பேச அவருக்குப் பெரும் கூச்சமாக இருந்தது. பார்வை எங்கே அந்தப் பிளவுக்குள் சென்றுவிடுமோ என்று பயந்து அவர் பார்வையைத் தவிக்கவிட்டார். ஆனால், ரேகாவின் அம்மாவோ இதைப் பற்றியெல்லாம் துளியும் கவலைப்படாமல், மிக இயல்பாகவும் கலகலப்பாகவும் பிரபாகரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.



"வாங்க அங்கிள்... என்ன இப்படி நிக்கிறீங்க? உள்ள போலாமே!" என்று ரேகா எல்லாரையும் தள்ளிக்கொண்டு உள்ளே போனாள்.





எல்லோரும் சோபாவில் அமரத் தொடங்கினார்கள். பொதுவாகவே பெண்கள் துப்பட்டா இல்லாமல் மற்றவர்கள் முன்னால் குனியும்போது, கைகளால் கழுத்துப் பகுதியை மறைத்துக்கொண்டுதான் குனிவார்கள். ஆனால், ரேகாவின் அம்மாவோ தனக்கு எதிரே விவேக்கும் அவன் அப்பாவும் இருப்பதைச் சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை. அவர் அந்த சோபாவில் அமருவதற்காகக் குனிந்தபோது, அந்த டீப்-நெக் வழியாக அவரது செழுமையான மார்புகள் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன. எதையும் மறைக்க முயற்சிக்காமல் அவர் அப்படியே ஒரு 'நல்ல சீன்' காட்டிவிட்டு ஜம்மென்று அமர்ந்தார்.



விவேக் இதைப் பார்த்ததும் சட்டென முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு பார்வையை மறைத்துக்கொண்டான். ஆனால் பிரபாகரால் அவ்வளவு சீக்கிரம் பார்வையை அகற்ற முடியவில்லை. அந்த வயதிலும் அப்படி ஒரு கவர்ச்சியோடு இருக்கும் ரேகாவின் அம்மாவைப் பார்த்து அவர் ஒரு நிமிடம் அப்படியே உறைந்து போனார்.



இதை நுணுக்கமாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த ரேகா, . "என்ன அங்கிள்... அப்படியே பார்த்துட்டு இருக்கீங்க? வாயில ஈ போயிடப் போகுது!" என்று அவள் கிண்டலாகச் சொல்ல, அந்த இடமே சிரிப்பொலியில் அதிர்ந்தது.



பிரபாகர் பயங்கரமாக அசடு வழிந்தபடி சோபாவில் அமர்ந்தார். விவேக் கோபமும் சங்கடமுமாகத் தன் அப்பாவிடம் குனிந்து, "அப்பா... என்ன இது? மானத்தை வாங்கிடாதீங்க!" என்று காதிற்குள் கடித்துக்கொண்டான்.



ரேகா அப்படிக் கிண்டல் பண்ணதும், அவங்க அம்மா அவளைச் செல்லமாக அதட்டினாங்க. "ஹேய் ரேகா, சும்மா இருடி! அப்படி என்ன தப்பாப் பார்த்துட்டாரு? அவருக்கு இல்லாத உரிமையா?" என்று அசால்ட்டா கேட்க்க 



அவங்க சொன்ன அந்த 'உரிமை' என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் விவேக் அதிர்ந்து போய் தன் வருங்கால மாமியாரைப் பார்த்தான். " ... இவங்க எதைப் பார்த்துட்டு அப்படிச் சொல்றாங்க?" என்று அவன் முழிக்க,  



ஆனால், ரேகாவின் அம்மாவோ இதைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படவில்லை. "பாருங்க அண்ணா... நீங்க நல்லா பாருங்க," என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் டீப்-நெக் சுடிதாரின் கழுத்துப் பகுதியை இன்னும் கொஞ்சம் கீழே இழுத்து விட்டாள். இப்போது அவளது அந்தப் பருத்த மார்புகளின் மேல் பகுதி இன்னும் அப்பட்டமாகத் தெரியத் தொடங்கியது.



விவேக்குக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. 'என்னடா நடக்குது இங்க? வருங்காலச் சம்பந்தின்னு கூடப் பார்க்காம இவ்வளவு ஓப்பனா நடந்துக்கிறாங்களே!' என்று அவன் திகைத்தான். அதை விட அவனுக்குப் பெரிய ஆச்சரியம் என்னவென்றால், ரேகாவின் அப்பாவும் அண்ணனும் இதைப் பார்த்துப் பதற்றப்படாமல், ரொம்பவே இயல்பாகச் சிரித்துக்கொண்டே இருந்தார்கள். அவர்கள் முகத்தில் எந்த ஒரு சங்கடமும் தெரியவில்லை; மாறாக, இது அவர்கள் வீட்டில் ரொம்பச் சகஜமான விஷயம் என்பது போலத்தான் இருந்தது.



பிரபாகரோ, அந்தப் பெண் இவ்வளவு உரிமையாகத் தன் உடம்பைக் காட்டிப் பேசுவதைப் பார்த்து, வியர்த்துப் போய் உட்கார்ந்திருந்தார். ஒரு பக்கம் அந்த அழகு அவரை ஈர்த்தாலும், மறுபக்கம் தன் மகன் முன்னால் நடக்கும் இந்தக் கூத்தைப் பார்த்துத் தடுமாறினார்.



ஹாலில் இன்னும் இரண்டு பெரிய சோபா குஷன்கள் காலியாகத்தான் இருந்தன. ஆனால், ரேகா அதில் அமரவில்லை. அவள் நேராகத் தன் அப்பாவின் மடியில் போய் அமர்ந்து, கைகளை அவர் கழுத்தில் சுற்றிக் கொண்டாள். அவள் அப்படி அமர்ந்தபோது அவளது இளமையான மார்புகள் அவர் தோளில் அழுத்தமாக இடிக்க, விவேக்கிற்குப் பார்ப்பதற்கே ஒரு மாதிரி நெருடலாக இருந்தது.



(மனதிற்குள்: என்ன இது? இவ என்ன இன்னும் சின்னப் பிள்ளையா? ஒரு வயசுக்கு வந்த பொண்ணு இப்படி அப்பா மடியில உட்கார்ந்து கொஞ்சிட்டு இருக்காளே!) என்று அவன் முகம் சுளித்தான்.



ஆனால் அங்கே ரேகாவின் அப்பாவோ, "வாடா செல்லம்!" என்பது போல அவளைத் தன் மடியில் அமர வைத்தது மட்டுமில்லாமல், அவளது இடையைச் சுற்றித் தன் கைகளைப் போட்டு மிக நெருக்கமாக அணைத்துக் கொண்டிருந்தார். ரேகாவும் எந்தக் கூச்சமும் இல்லாமல் அவர் தோளில் சாய்ந்து கொண்டு சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.



விவேக் அவளைக் காதலித்தாலும், இதுவரை ஒருமுறை கூட இவ்வளவு உரிமையோடு அவளைத் தன் மடியில் உட்கார வைத்து அணைத்தது கிடையாது. அந்தத் தந்தை-மகள் இடையிலான இந்த அதீத நெருக்கம், விவேக் இதுவரை பார்த்து வளர்ந்த குடும்ப மரபுகளுக்கு முற்றிலும் மாறாக இருந்தது. ரேகாவின் அம்மாவோ இதைப் பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தாளே தவிர, "ஏண்டி இப்படி உட்கார்ந்திருக்க?" என்று ஒரு வார்த்தை கூடக் கேட்கவில்லை.



ஹாலில் சிரிப்பும் கும்மாளமுமாகப் பேச்சு சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருக்க, உள்ளே குளித்துக் கொண்டிருந்த வைதேகிக்கு வெளியே விருந்தாளிகள் வந்தது தெரியவே இல்லை. அவள் எப்போதும் தன் அறையில் இருக்கும் குளியலறையில்தான் குளிப்பாள், ஆனால் இன்று வீட்டைச் சுத்தம் செய்வதற்காகப் பொதுக் குளியலறையைப் பயன்படுத்தியிருந்தாள். குளித்து முடித்தவள், அவசரத்தில் பாவாடையை மட்டும் மார்புக்கு மேலே தூக்கிக் கட்டிக்கொண்டு, ஒரு சிறிய துண்டைத் தோளில் போட்டபடி வெளியே வந்தாள்.

 



தன் அறைக்குள் செல்ல வேண்டுமென்றால் ஹாலைக் கடந்துதான் போக வேண்டும். வீட்டில் கணவனும் மகனும் தவிர யாரும் இல்லை என்ற தைரியத்தில் அப்படியே வந்தவள், ஹாலில் ஒரு கூட்டமே அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்ததும் அப்படியே உறைந்து போனாள். "ஐயோ! என்ன இது... இவங்க வந்துட்டாங்களா?" என்று பதறியவள், தன்னை யாரும் பார்க்கவில்லை என்று நினைத்துத் திரும்பி ஓட முயன்றாள்.



ஆனால் ரேகா அவளைப் பார்த்துவிட்டாள்! "அத்தை!" என்று உற்சாகமாகக் கத்தியபடி, தன் அப்பாவின் மடியில் இருந்து துள்ளி எழுந்த ரேகா, ஓடிப் போய் வைதேகியை அப்படியே கட்டிக்கொண்டாள்.



ரேகா கட்டிக்கொண்ட வேகத்தில், வைதேகி அணிந்திருந்த அந்த மெல்லிய பாவாடை அவள் உடலில் ஒட்டிக் கொண்டது. பாவாடைக்கு அடியில் ஜாக்கெட் ஏதும் இல்லாததால், வைதேகியின் அந்தப் பாரமான மார்புகளின் வடிவம் அப்படியே அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. ரேகா அவளை ஆசையாகக் குலுக்கிக் கட்டிக்கொள்ளும்போது, வைதேகியின் அந்தப் பெரிய மார்புகள் பாவாடைக்குள் அலைபாய்ந்து துள்ளி   ஆடியது.



வைதேகி பதற்றத்தில் தன் தோளில் இருந்த துண்டால் மார்புகளை மறைக்க முயன்றாள். ஆனால், அவளது அந்தப் பருத்த மார்புகள் அந்தச் சிறிய துண்டால் மறைக்க முடியாத அளவுக்குப் பெரிதாக இருந்தன. அவள் ஒரு பக்கத்தை மறைத்தால் மறுபக்கம் துருத்திக் கொண்டு தெரிந்தது. அந்த ஈரமான பாவாடை வழியே அவளது முலைக்காம்புகளின் தடமும்   லேசாகத் தெரிய, அங்கிருந்த ரேகாவின் அப்பாவும் அண்ணனும் அந்த அழகைப் பார்த்து அப்படியே வாய் பிளந்து நின்றார்கள்.



விவேக் தன் அம்மாவின் இந்த நிலையைப் பார்த்து, "ஐயோ அம்மா!" என்று தலையில் அடித்துக்கொண்டான். பிரபாகரோ தன் மனைவி மற்ற ஆண்கள் முன்னால் இப்படி நிற்பதைப் பார்த்துத் திகைத்துப் போய் நின்றார்



[b][/b]




 ரேகா வைதேகியின் கையை விடாமல் பிடித்துக்கொண்டு, "வாங்க அத்தை! எங்க வீட்டு ஆட்களை உங்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறேன்," என்று பிடிவாதமாக ஹாலுக்கு இழுத்து வந்தாள். வைதேகிக்குக் கை கால் ஓடவில்லை. "ஐயோ ரேகா... கொஞ்சம் இரும்மா... நான் போய் டிரஸ் மாத்திட்டு வந்துடுறேன்," என்று அவள் பின்வாங்க முயன்றாள்.



"என்ன அத்தை நீங்க? இவங்க என்ன வெளியாட்களா? நம்ம குடும்பம் தான்!" என்று சொல்லி, ரேகா அவளை வலுக்கட்டாயமாக எல்லார் முன்னாடியும் நிற்க வைத்தாள். ரேகாவின் அப்பா ஜெகதீஷும், அண்ணன் தினேஷும் வைதேகியை மேலிருந்து கீழாக நோட்டமிட்டார்கள். அந்த ஈரமான பாவாடையில் வைதேகியின் உடல் வாகு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. "அப்பா... இவங்கதான் என் செல்ல அத்தை!" என்று சொன்ன ரேகா, வைதேகியின் கன்னத்தைக் கிள்ளி ஒரு முத்தமிட்டாள்.



"அத்தை... இவங்க என் அம்மா சகுந்தலா, இவங்க அப்பா ஜெகதீஷ், இவன் என் அண்ணா தினேஷ்," என்று அறிமுகப்படுத்தினாள். வைதேகி கைகூப்பி வணக்கம் சொல்ல முயன்றாள், ஆனால் தோளில் இருந்த துண்டு நழுவி அந்தப் பாரமான மார்புகள் அப்பட்டமாகத் தெரிந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில், கைகளைத் தூக்க முடியாமல் கூச்சத்தில் நெளிந்தாள்.



"சரி நீங்க பேசிட்டு இருங்க... நான் போய் டிரஸ் மாத்திட்டு வந்துடுறேன்," என்று அவள் நகர முயன்றபோது, ரேகா விடாமல் பிடித்துக்கொண்டாள். "என்ன அத்தை... அதான் நம்ம குடும்பம்னு சொல்லிட்டேன்ல? அப்புறம் என்ன? எங்க வீட்ல இதையெல்லாம் தப்பா நினைக்க மாட்டாங்க!" என்று அவளை நகர விடாமல் தடுத்தாள்.



அப்போது சோஃபாவிலிருந்து எழுந்த சகுந்தலா, "என்ன சம்பந்தி... இதுக்குப் போய் இப்படி கூச்சப்படுறீங்க? வாங்க... நாம கிச்சன் பக்கம் போவோம்," என்று சொல்லி, வைதேகியை அணைத்தபடி கிச்சனுக்கு அழைத்துச் சென்றாள். சகுந்தலாவின் அந்தத் துணிச்சலும், வைதேகியின் அந்த ஈரமான கோலமும் சேர்ந்து விவேக்கிற்குத் தலைக்கேறியது.



விவேக்கிற்குள் கோபம் அனலாகக் கொதித்தது. (மனதிற்குள்: என்னடா இது? அம்மாவைப் பாவாடையுடன் ஹாலில் நிற்க வச்சதும் இல்லாம, இவ இப்படி இளிச்சு இளிச்சுப் பேசிட்டு இருக்காளே!) என்று ரேகாவின் மேல் அவனுக்குப் பயங்கர ஆத்திரம் வந்தது. ஆனால், ரேகாவின் அப்பாவும் அண்ணனும் வைதேகி கிச்சனுக்குள் மறையும் வரை அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது விவேக்கின் ஆத்திரத்தை இன்னும் அதிகரித்தது.


கிச்சனுக்குள் இருந்து பெண்களின் கலகலப்பான சிரிப்பொலி ஹால் வரை கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. இங்கே ஹாலில் ஆண்கள் ஒருவரை ஒருவர் அறிமுகம் செய்துகொண்டு பேசத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் தங்கள் பின்னணியைப் பற்றிப் பேசப் பேச விவேக்கிற்குத் தலை சுற்றாத குறைதான்!



ரேகாவின் அப்பா ஜெகதீஷ், தங்களுக்குப் பெரிய மார்பிள் பிசினஸ் இருப்பதாகவும், அதில் வருடாந்தம் சுமார் 5 கோடி ரூபாய் வரை லாபம் வருவதாகவும் மிகச் சாதாரணமாகச் சொன்னார். அடுத்து அண்ணன் தினேஷ் பேசும்போது, தனக்குச் சொந்தமாக 5 முதல் 6 பெட்ரோல் பங்க் இருப்பதாகவும், இன்னும் சில பிசினஸ் புராஜெக்ட்கள் போய்க்கொண்டிருப்பதாகவும் கூறினான். அவர்கள் சொல்லச் சொல்ல விவேக்கிற்கு மூச்சு முட்டியது. 'இவ்வளவு பெரிய கோடீஸ்வரக் குடும்பமா!' என்று வியந்து போனான்.



ஆனால், இவ்வளவு வசதி இருந்தும் அவர்கள் பேச்சுக்கு பேச்சு, "எங்களுக்கு உங்களைப் போல ஒரு எதார்த்தமான குடும்பம்தான் பிடிச்சிருக்கு. விவேக் எங்க வீட்டுக்கு மருமகனா வர எங்களுக்கு முழு சம்மதம்!" என்று அடித்துச் சொன்னார்கள். விவேக்கின் தகுதியையோ, வசதியையோ அவர்கள் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை; விவேக்கை அவர்களுக்கு அப்படியே பிடித்திருந்தது.


அதேபோல், பிரபாகர் தங்கள் குடும்பத்தின் எளிய நிலவரத்தைப் பற்றிப் பேசும்போதும், அவர்கள் எள்ளி நகையாடவோ அல்லது அருவருப்பாகவோ பார்க்கவில்லை. மாறாக, மிகவும் மரியாதையோடு காது கொடுத்துக் கேட்டார்கள். என்னதான் அவர்களுடைய உடை மற்றும் பழக்கவழக்கங்கள் விவேக்கிற்குப் பிடிக்காமல் இருந்தாலும், இவ்வளவு பணக்காரர்களாக இருந்தும் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்திடம் அவர்கள் காட்டிய அந்தப் பண்பும் எதார்த்தமும் விவேக்கைத் திகைக்க வைத்தது. அவனறியாமலேயே அவர்கள் மேல் ஒரு தனி மரியாதை அவனுக்குள் உருவானது.

[David2025]

vivek paavam yaa

ipothaiku pavam thaan bro

[David2025]

 அப்போது காலிங் பெல் சத்தம் கேட்க, விவேக் சென்று கதவைத் திறந்தான். வந்திருந்தது அவன் தங்கை திவ்யா. வீட்டின் வெளியே நின்ற அந்த பிரம்மாண்டமான சொகுசு காரையும், வாசலில் கிடந்த விலை உயர்ந்த காலணிகளையும் பார்த்ததுமே அவளுக்குப் புரிந்துவிட்டது—ரேகா அண்ணியின் குடும்பத்தினர் வந்திருக்கிறார்கள்!



உள்ளே வந்தவள், ஹாலில் இருந்த பெரியவர்களைப் பார்த்து ஒரு அழகான புன்னகையை உதிர்த்தாள். பிரபாகர் அவளைத் தன் அருகே அழைத்து, "திவ்யாம்மா... அண்ணியோட அப்பாவும், அண்ணாவும் வந்திருக்காங்க பாரு," என்று அறிமுகப்படுத்தினார்.



திவ்யா அவர்களைப் பார்த்து மரியாதையுடன் கைகூப்பி வணக்கம் வைத்தாள். பிரபாகர் அவளது தோளில் பாசமாக கைபோட்டு அணைத்தபடி, "இவ என் செல்லப் பொண்ணு, பேர் திவ்யா. இப்போ காலேஜ்ல பைனல் இயர் படிக்கிறா," என்று அவர்களுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.





ரேகாவின் அப்பாவும், அண்ணன் தினேஷும் திவ்யாவை நலம் விசாரித்தனர். அவளது படிப்பைப் பற்றியும், எதிர்காலத் திட்டங்களைப் பற்றியும் அன்பாகக் கேட்டனர். அதன் பிறகு, திவ்யாவும் மெல்ல நழுவி பெண்கள் இருக்கும் கிச்சனுக்குள் நுழைந்தாள்.



ஹாலில் ஆண்களின் பேச்சும், கிச்சனில் பெண்களின் சிரிப்பொலியும் அந்த வீட்டின் சூழலையே ஒரு திருவிழா போல மாற்றியிருந்தது. "அப்பா... சாப்பாடு ரெடி, பரிமாறலாமா?" என்று உள்ளே இருந்து ரேகா குரல் கொடுக்க, "ம்ம்... எனக்கும் நல்ல பசி, தாராளமா வரலாம்!" என்று ஜெகதீஷ் உற்சாகமானார்.



விவேக்கும் பிரபாகரும் பெரிய டைனிங் டேபிளை இழுத்துப் போட்டு, சுற்றி நாற்காலிகளை அடுக்கித் தயார் செய்தனர். ரேகாவின் குடும்பத்தினர் டேபிளில் அமர, திவ்யாவும் ரேகாவும் சுடச்சுட பிரியாணி, சிக்கன், பிஷ் ப்ரை என்று அடுக்கினார்கள். ஆனால், வைதேகி மட்டும் கிச்சனை விட்டு வெளியே வராமல் தயங்கியபடி உள்ளேயே நின்றாள்.



பிரபாகர் ரேகாவைப் பார்த்து, "அம்மாடி... உன் அத்தையை வரச் சொல்லு ம்மா!" என்று சொல்ல, ரேகா உதட்டைப் பிதுக்கினாள். "ஐயோ மாமா... நாங்க கூப்பிட்டுப் பார்த்தாச்சு. ஆனா அத்தை ரொம்பக் கூச்சப்படுறாங்க!" என்றாள். 



பிரபாகர் திரும்பி கிச்சனைப் பார்க்க, அங்கே வைதேகி இன்னும் அதே ஈரமான பாவாடை மற்றும் தோளில் துண்டுடன் தயங்கி நிற்பது தெரிந்தது. "பரவால்ல... நீ வா வைதேகி!" என்று அவர் அதட்டலாக அழைக்க, அவள் வேறு வழியின்றி மெல்ல வெளியே வந்தாள்.



விவேக் இதைப் பார்த்ததும் பற்களைக் கடித்தான். (மனதிற்குள்: என்ன இது? இன்னுமா டிரஸ் மாத்தாம இருக்காங்க? இவங்க இப்படியே எல்லார் முன்னாடியும் பரிமாறப் போறாங்களா?) என்று அவன் முகம் சுளிக்க, பிரபாகரோ, "வைதேகி... எல்லாருக்கும் எடுத்துப் பரிமாறு!" என்று கட்டளையிட்டார்.



வைதேகி தன் தோளில் இருந்த துண்டை ஒரு கையால் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டு, ஒவ்வொரு தட்டுக்கும் குனிந்து பிரியாணி பரிமாறத் தொடங்கினாள். அவள் கையை நீட்டி கரண்டியால் சோற்றை எடுக்கும்போதெல்லாம், அந்தப் பாரமான மார்புகள் பாவாடைக்குள் முன்னும் பின்னும் அலைபாய்ந்து  குலுங்கின. அந்தப் பாவாடையின் முடிச்சு மட்டும் கொஞ்சம் தளர்ந்தால் போதும், அவள் முழு அம்மணமாகிவிடுவாள் என்கிற நிலையில் இருந்தாள்.



இங்க  ஜெகதீஷும், தினேஷும் தட்டில் இருந்த பிரியாணியை விட வைதேகியின் அந்த ஈரமான அழகையும், குலுங்கும் மேனியையும் கண் இமைக்காமல் ஆவலோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். வைதேகிக்கு அவர்கள் பார்வை தன் மேல் படிவது தெரிந்தும்,  , அந்த அரைகுறை ஆடையிலேயே குனிந்து நிமிர்ந்து பரிமாறினாள்.





டைனிங் டேபிளில் பிரியாணி வாசம் ஆளைத் தூக்கியது. எல்லோரும் சாப்பிடத் துவங்க, ஜெகதீஷ் மிக உரிமையோடு, "தங்கச்சிம்மா... நீயும் இப்படி வந்து உட்காரு!" என்று தன் அருகிலேயே வைதேகியை அமரச் சொன்னார். பாவாடையுடன் நின்றிருந்த வைதேகி ஒரு நிமிடம் தயங்கினாலும், அவர் மீண்டும் அழைக்கவும் வேறு வழியின்றி அவர் அருகே அமர்ந்தாள். ஒரு கையால் தன் மார்புகளை மறைத்திருந்த துண்டைப் பிடித்துக்கொண்டே சாப்பிட முயன்றாள்.



அப்போது யாரும் எதிர்பார்க்காத வகையில், ரேகா மின்னல் வேகத்தில் அந்தத் துண்டை ஒரு இழு இழுக்க, அது அவள் கைக்குச் சென்றது!



"ஏய்...!" என்று அதிர்ச்சியில் கத்திய வைதேகி, சட்டென தன் இரு கைகளையும் குறுக்காக வைத்து மார்புகளை மறைக்க முயன்றாள். ஆனால், அந்த ஈரமான பாவாடைக்கு அடியில் ஜாக்கெட் இல்லாததால், அவளது செழுமையான மார்புகளின் பாதியளவு அப்பட்டமாக வெளியே தெரிந்தது.





விவேக்கிற்கு இது சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. தன் அம்மாவை இப்படிப் பாவாடையுடன் எல்லார் முன்னாடியும் உட்கார வைத்து, மேலிருந்த துண்டையும் உருவியது அவனுக்குக் கோபத்தை ஏற்படுத்தியது. ஆனால், பிரபாகர் அதைச் சற்றும் கண்டு கொள்ளாமல், "ஃப்ரீயா சாப்பிடு வைதேகி... நம்ம குடும்பம் தானே! இதுல என்ன இருக்கு?" என்று மிகச் சகஜமாகச் சொன்னார்.



ரேகாவின் அப்பா ஜெகதீஷும், அண்ணன் தினேஷும் வைதேகியின் அந்தத் துடிப்பான மேனியை ஒரு நொடி கூடப் பார்வையை அகற்றாமல் ரசித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். சகுந்தலா தன் மார்பில் கைகளை வைத்தபடி நெளிந்தவள், மெல்லக் கைகளை எடுத்துவிட்டு, கூச்சத்தை அடக்கிக் கொண்டு அந்தத் தர்மசங்கடமான நிலையிலேயே சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். அவளது ஒவ்வொரு அசைவிலும் அந்தப் பாரமான மார்புகள் அலைபாய்ந்து அங்கிருந்த ஆண்களின் கவனத்தை மொத்தமாக இழுத்தது.



டைனிங் டேபிளில் நிலவிய அந்த நிசப்தமான சூழலில், ஜெகதீஷ் ஒரு கோழித் துண்டை ஆவேசமாகக் கடித்துக்கொண்டே, வைதேகியின் கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தார். திடீரென அவர், "என்ன தங்கச்சிம்மா... இந்த கோழியில உப்பு கொஞ்சம் கம்மியா இருக்குற மாதிரி இருக்கு, ருசி எதுவுமே இல்லை!" என்று அழுத்தமாகக் கூற, வைதேகியின் முகம் சட்டென வாடிப்போனது. விருந்தினர்கள் வந்திருக்கும் இந்தத் தருணத்தில், தான் சமைத்த உணவின் தரம் குறைந்துவிட்டதே என்ற தர்மசங்கடத்தில் அவள் உடல் நடுங்க, மிகவும் பணிவான குரலில், "என்னண்ணே... நிஜமாவே பிடிக்கலையா?" என்று கலக்கத்துடன் கேட்டாள்.



அவள் கவலையைப் பொருட்படுத்தாத ஜெகதீஷ், மீண்டும் அதே தொனியில், "ஆமாம் தங்கச்சிம்மா, உப்பு ரொம்பவே கம்மியா இருக்கு, எதுவுமே சுவைக்கல!" என்று மீண்டும் வற்புறுத்தினார். தன் சமையலில் குறை இருக்க வாய்ப்பே இல்லை என்று அறிந்த வைதேகி, குழப்பத்துடன் அங்கிருந்த பவுலில் இருந்த ஒரு கோழித் துண்டை எடுத்து, தன் வாயில் வைத்து ஒரு பெரிய கடியைக் கடித்தாள். நன்கு மென்று சுவைத்தவள், உப்பு காரம் எல்லாம் கச்சிதமாகவே இருப்பதை உறுதி செய்துகொண்டு, "இல்லையே அண்ணே, எல்லாம் கரெக்டாத்தானே இருக்கு, நல்லாதானே இருக்கு!" என்று அவரைப் பார்த்துக் கூறினாள்.



அவள் பதிலை ரசித்த ஜெகதீஷ்,  .  . அவள் எதிர்பாரா அந்த ஒரு நொடியில், அவள் கையில் இருந்த அந்த எச்சில் படிந்த கோழித் துண்டை மின்னல் வேகத்தில் தன் வாயில் வைத்துக்கொண்டு சுவைத்தவர் 



 , வைதேகியின் கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்தபடியே, "ஆஆ... இப்போதான் தங்கச்சிம்மா, உன் எச்சில் பட்டதும் எனக்குத்  ருசி தெரியுது!" என்று வக்கிரம் கலந்த கிண்டலோடு கூறினார். 



அவர் பேசிய அந்த வார்த்தைகளின்  அவளது நாணத்தை ஊடுருவியது.   , கணவன் மற்றும் மகன் விவேக் முன்னிலையிலேயே தர்மசங்கடத்தில் மூழ்கிப்போனாள்.   இருந்தாலும், ஜெகதீஷின் அந்தத் துணிச்சலான செய்கை அவளுக்குள் ஒருவித மெல்லிய சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. முகம் சிவக்க, ஒருவிதமான வெட்கத்துடன், "ஐயோ... போங்கண்ணே, என்ன இப்படி எல்லாம் பேசுறீங்க?" என்று கூறிவிட்டு, அவரைச் செல்லமாகத் தட்டிக் கொடுத்து கன்னத்தில் கிள்ளினாள். அவள் செய்த அந்தச் செயல் அங்கே இருந்தவர்களின் பார்வையைத் தன் பக்கம் ஈர்க்க, விவேக் ஒருபுறம் அமைதியற்றுக் கிடக்க, வைதேகி நாணத்தில் தலைகுனிந்து அந்த நெருக்கடியான தருணத்தை மெல்லக் கடக்க முயன்றாள்.



டைனிங் டேபிளில் நடந்த அந்த 'எச்சில்' நாடகத்தை விவேக்கால் சற்றும் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவன் கையில் இருந்த ஸ்பூன் நடுங்கியது. (மனதிற்குள்: என்னடா நடக்குது இங்க? தங்கச்சின்னு சொல்லிக்கிட்டே இவ்வளவு அசிங்கமா பேசுறாரு! அதுவும் மத்தவங்க முன்னாடியே அம்மா வாயில வச்ச பீஸை எடுத்து அவர் வாயில போட்டுக்கிறாருன்னா... இதுக்கு பேரு பாசமா இல்ல வேற ஏதாவதா?) என்று அவன் உள்ளுக்குள் ரத்தம் கொதித்தது.



அதை விட அவனுக்குப் பெரிய ஆத்திரம் என்னவென்றால், வைதேகியின் எதிர்வினைதான். பொதுவாக விவேக் சின்னதாக ஒரு முறைப்பைக் காட்டினாலே அடங்கிப்போகும் அவனது அம்மா, இன்று ஒரு அந்நிய மனிதர் தன் எச்சில் துண்டைத் தின்றதற்கு ஆவேசப்படாமல், ஏதோ முறைப்பையனிடம் வெட்கப்படும் ஒரு கன்னிப் பெண்ணைப் போல முகம் சிவந்து நெளிவது அவனுக்கு அருவருப்பாக இருந்தது.

[David2025]

செம்ம திருப்பங்களுக்கு விடையை சீக்கிரம் செல்லுங்கள் நண்பா

[David2025]

a

" 

[David2025]

Super bro interesting story waiting for flash back story please continue thanks for your story

[David2025]

கதையில் இனிமேல் தான் பெரிய பெரிய மாற்றங்கள் வரப் போகிறது என்று தோன்றுகிறது 

முடிந்த அளவுக்கு குறைந்த அளவில் கதாபாத்திரத்தை மையமாகக் கொண்டு கதையை பெரிய அளவில் கொண்டு போக முயற்சி செய்யுங்கள் நண்பா 

பத்துக்கும் மேற்பட்ட கதாபாத்திரங்கள் வரும் போது கதையோடு கதாபாத்திரங்களை மனதில் கொண்டு பயணிப்பது சிரமமாக இருக்கும் என்பது என் தாழ்மையான கருத்து நண்பா

ஆமா நண்பா, நீங்கள் கூறும் கருத்து நியாயமானதே. நானும் முடிந்தளவு ரேகா குடும்பம் மற்றும் விவேக் குடும்பத்தை மையமாக வைத்து கதையை எடுத்துச் செல்வேன். ஆனாலும், சில கதாபாத்திரங்களை தவிர்க்க முடியாது, இன்னும் சில குடும்பங்கள் இணையும். ஆனால், கதையின் முக்கிய முன்னுரிமை ரேகா குடும்பம் மற்றும் விவேக் குடும்பத்திற்கே இருக்கும்

[David2025]

சகுந்தலா தனது கையில் இருந்த கண்ணாடி கிளாஸை நீட்டி, அருகில் அமர்ந்திருந்த பிரபாகரிடம், "அண்ணே... அந்தப் பாயசத்தை கொஞ்சம் கிளாஸ்ல ஊத்துங்க," என்று ஒருவித வசீகரமான குரலில் கேட்டுவிட்டு, அவரை நேராகப் பார்த்தாள். பிரபாகர் தனது வலது கையில் சாப்பாட்டுத் தட்டை வைத்திருந்ததால், தயக்கத்துடன் இடது கையால் பாயாசக் கரண்டியை எடுத்து கிளாசில் ஊற்ற முயன்றார். அதே நொடி, ரேகா ஏதோ ஒரு குறும்பைச் செய்ய எண்ணினாளோ அல்லது தற்செயலாகவோ, திடீரென பிரபாகரின் கையைத் தட்ட, கிளாஸில் பாயாசம் சரிந்து சகுந்தலாவின் கழுத்துப் பகுதியில் சிதறியது. அது சொட்டு சொட்டாக அவளது மார்பின் பிளவுகளை நோக்கி வழிந்தோடத் தொடங்கியது.

 



"ஐயோ சாரிங்க சம்பந்தி! தெரியாம கை ஸ்லிப் ஆகிட்டு..." என்று பிரபாகர் பதறிப்போய் கத்த, சகுந்தலா ஒருவிதமான செயற்கையான எரிச்சலுடன், "என்ன சம்பந்தி இது? பாருங்க, கழுத்து வரைக்கும் தெரிச்சிருக்கு! நீங்களே இதைக் கொஞ்சம் துடைச்சு விடுங்க," என்று அழுத்தமாகக் கூறினாள். பிரபாகர் தடுமாறியபடி, "இருங்க... நான் போய் ஒரு டவல் எடுத்துட்டு வரேன்," என்று எழ முயன்றார். ஆனால், சகுந்தலா அவரை விடாமல், "ஐயே! நீங்க டவல் எடுத்துட்டு வர்றதுக்குள்ள அது   வடிஞ்சு உள்ளே போயிரும். சும்மா கையாலயே துடைச்சு விடுங்க!" என்று கிண்டலான சிணுங்கலுடன் கட்டளையிட்டாள். 



பிரபாகர் நடுக்கத்துடன் அவள் கழுத்தைப் பார்க்க, அந்தப் பால் பாயசம் மெல்ல அவளது மார்பு பிளவுகளுக்குள் இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.



அவர் தர்மசங்கடத்தில் ரேகாவைப் பார்த்து, "அம்மாடி... நீயே கொஞ்சம் துடைச்சு விடுறியா?" என்று கெஞ்சினார். ஆனால் ரேகா, "ஏன் அங்கிள்? தப்பு பண்ணது நீங்க, அதுக்கு நான் ஏன் பலியாகணும்? அதெல்லாம் முடியாது, நீங்களே துடைச்சு விடுங்க!" என்று சொல்லிவிட்டு, வேடிக்கை பார்ப்பது போலத் தலையைக் குனிந்துகொண்டு உணவில் கவனம் செலுத்தினாள். 



பிரபாகர் தன் மனைவி வைதேகியைப் பார்க்க, அவள், "சம்பந்தி கோவிச்சுக்க போறாங்க, சீக்கிரம் துடைச்சு விடுங்க!" என்று கண்களால் சைகை காட்டினாள். வேறு வழியே இல்லாமல் பிரபாகர் தன் எச்சிலை விழுங்கிக்கொண்டு, அந்த நெருக்கடியான தருணத்தை எதிர்கொள்ளத் துணிந்தார்.



பிரபாகர் தனது நடுங்கும் விரல்களால் சகுந்தலாவின் கழுத்தில் வழிந்த பாயாசத்தைத் துடைக்க முயன்றார். அந்தப் பால் பாயாசம் அவளது மார்புகளின் பிளவுகளுக்கு நடுவே  ஆழமாகச் சென்றிருந்தது. 



தன் விரல்களைக் கொண்டு அந்தப் பாயசத்தைத் துடைக்க முயன்றார். சகுந்தலாவோ, அவர் தன் மார்பைத் தொடுவதை ரசிப்பது போலத் தலை சாய்த்து, கண்களைச் செருகி மெல்லச் சிணுங்கினாள். பிரபாகர் முதலில் ஒரு விரலால் அந்தப் பாயசத்தைத் துடைக்க முயன்றார், ஆனால் அது போதவில்லை என்று நினைத்தாரோ என்னவோ, சட்டென இரண்டு விரல்களையும் அவளது மார்புகளின் அந்த ஆழமான பிளவுக்குள்  நுழைத்தார். அந்த மென்மையான, சூடான மார்புகளுக்கு இடையே விரல்கள் நுழைந்த அந்தத் தருணத்தில், பிரபாகரின் மூச்சுக்காற்று வேகம் எடுத்தது.  .





அவர் வெறும் பாயசத்தைத் துடைக்கவில்லை; தன் விரல்களால் சகுந்தலாவின் பருத்த மார்பின் மேல்பகுதியை அழுத்தி, வட்ட வடிவில் தேய்த்துத்  துடைக்கத் தொடங்கினார். பாயசத்தின் வழவழப்பும், சகுந்தலாவின் மார்புகளின் மென்மையும் சேர்ந்து அவருக்கு ஒருவிதப் பரவசத்தைக் கொடுத்தது. அவர் ஒவ்வொருமுறை விரலை உள்ளே நுழைத்துத் தேய்க்கும்போதும், சகுந்தலா தாள முடியாத ஒரு சுகத்தில், "ஆஹ்... சம்பந்தி... என்ன இது...  ஆஅ ?" என்று மெல்லிய குரலில் மூச்சு முட்டச் சிணுங்கினாள்.



அந்த அறை முழுக்க ஒருவிதமான பதற்றமான அமைதி நிலவியது. விவேக் இதைப் பார்த்துவிட்டு ஆத்திரத்தில் கைகளைப் பிசைந்துகொள்ள, பிரபாகரோ தன் விரல்களால் சகுந்தலாவின் மார்புப் பகுதியில் வழிந்திருந்த பாயாசத்தை ஒவ்வொரு இடமாகத் துடைத்து எடுத்தார். அவரது விரல் படும் இடங்களில் எல்லாம் சகுந்தலா உடல் வளைந்து கொடுத்தாள். அவள் அணிந்திருந்த அந்தத் டீப்-நெக் சுடிதார் அந்த அழுத்தத்தில் இன்னும் கீழிறங்க, அவளது மார்புகளின் முழு வடிவமும் அவருக்கும் அங்கிருந்த மற்றவர்களுக்கும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.  



அந்த ஹாலில் இருந்த அனைவரும்—ஜெகதீஷ், தினேஷ், ஏன் வைதேகி கூட—அந்தக் காட்சியை ஒருவிதமான தீவிரத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். விவேக், தான் உட்கார்ந்திருந்த நாற்காலியை இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டு, தன் கண்களைக் கையால் மறைத்துக் கொள்ள முடியாமல், அந்த அசிங்கமான ஆனால் கவர்ச்சியான காட்சியைக் கண்டு நிலைகுலைந்து போனான். தன் கண் முன்னாலேயே, தன் தந்தை ஒரு வருங்கால மாமியாரின்  மார்பகங்களுக்குள் விரல்களை விட்டுத் துடைப்பதைப் பார்த்து, அவனுக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியும் ஆத்திரமும் ஒருசேரக் கலந்தது.



பிரபாகரோ அந்தப் பால் பாயசத்தை முழுமையாகத் துடைத்து முடிக்கும் வரை, தன் விரல்களை அவளது மார்புக்குள் ஆழமாகச் செலுத்தி மென்மையாகத் தேய்த்துக் கொண்டே இருந்தார். சகுந்தலா தனது சுடிதாரின் கழுத்துப் பகுதியை இன்னும் கொஞ்சம் கீழிறக்கி, அவர் விரல்களின் அசைவுகளைத் தடையின்றி ரசிக்க வழி செய்து கொடுத்தாள். அந்தப் பால் பாயசம் துடைக்கப்பட்டு, அவளது மார்புகள் பிரபாகரின் விரல்களால் நன்கு சிவந்திருந்தன. அந்த அறை முழுக்க ஒருவிதமான பதற்றமும், இச்சையும் கலந்த வாசனையே நிலவியது.



விவேக்கின் மனதிற்குள் எரிமலை வெடித்தது. அவன் கண்கள் சிவந்து, அந்த டைனிங் டேபிளையே ஒரு நிமிடம் உற்றுப் பார்த்தான். அவன் கண் முன்னே நடப்பது அவனுக்கு ஒரு கெட்ட கனவு போல இருந்தது.



"என்னடா நடக்குது இங்க?" என்று அவன் மூளை குழப்பத்தில் உறைந்து போனது. சகுந்தலா தனது மார்பைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு பிரபாகரின் கைகளைப் பார்த்துக் கிளர்ச்சியில் மூழ்கியிருக்க, பிரபாகரோ ஏதோ ஒரு கடமையைச் செய்வது போல சகுந்தலாவின் மார்பு பிளவுகளுக்குள்   தன் விரல்களை நுழைத்து அந்தப் பாயாசத்தை மென்மையாகத் தேய்த்துத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு விரல், பிறகு இரண்டு விரல்கள் என அவர் அந்தப் பாரமான மார்பைச் சுற்றிச் சுழன்று தேய்க்கும் போது, சகுந்தலா சுதாரிப்பின்றி முனகிக்கொண்டிருந்தாள்.


விவேக்கிற்கு அருவருப்பு தலைக்கேறியது. "அம்மா தான் அப்படினா ? அப்பா என்னன்னா அதுக்கும் ஒரு படி மேல போய் மார்பைத் தடவிக்கிட்டு இருக்காரு!" என்று அவன் முணுமுணுத்தபோது, அவனது கை விரல்கள் கோபத்தில் டேபிளைப் பிடித்துப் பிசைந்தன. ஆனால், அவனுக்குப் புரியாத புதிர் என்னவென்றால், அங்கே இருந்த மற்றவர்களின் இயல்புதான். ரேகாவும், அவளது அப்பா ஜெகதீஷும், அண்ணன் தினேஷும், கடைசியில் அவனது தங்கை திவ்யா கூட இதைப் பார்த்துவிட்டுத் துளிக்கூட அசையாமல், ஏதோ ஒரு சமையல் குறிப்பைப் பற்றிப் பேசுவது போல மிகச் சாதாரணமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

 

[David2025]

 ஒருவழியாக அங்க சாப்பாட்டை முடித்துக்கொண்டு முதல் ஆளாக திவ்யா எழுந்த அதே சமயம், தினேஷும் எழுந்து சென்றான். அவனது தட்டில் இன்னும் உணவு எஞ்சியிருந்தது. "என்னடா இது, மிச்சம் வச்சிருக்க?" என்று சகுந்தலா அதட்ட, "இல்லம்மா, கொஞ்சம் பாத்ரூம் போயிட்டு வர்றேன்," என்று தினேஷ் சொல்லிவிட்டு நகர, வைதேகி அதை ஒரு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தி, "திவ்யா... தம்பிக்கு நம்ம வீட்டு பாத்ரூம் எங்கன்னு சொல்லிக் கூட்டிட்டுப் போய்க் காட்டு," என்று அன்பாக சொல்ல . திவ்யா முன்னால் நடக்க, தினேஷ் தன் கால்களை ஒடுக்கி அவசரமான நடை போட்டான்.



பாத்ரூம் முன் நின்ற திவ்யா, கதவைக் காட்டிவிட்டுத் திரும்ப முயன்றாள். தினேஷ் உள்ளே நுழைந்த அடுத்த நொடியே மீண்டும் தலையை வெளியே நீட்டி, "திவ்யா... சின்ன ஹெல்ப், உள்ளே கொஞ்சம் வர முடியுமா?" என்று குரல் கொடுத்தான். அவள் புரியாமல் பார்க்க, "என் ரெண்டு கையும் எச்சியா இருக்கு... கொஞ்சம் ஜிப்பைத் திறந்து விடுவியா?" என்று எந்தச் சங்கடமும் இல்லாமல் அவன் கேட்டபோது, திவ்யாவின் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது. "ஐயோ, ச்சீ போங்க!" என்று பதறியபடி அங்கிருந்து ஓடி வந்தாள்.



திவ்யா மூச்சிறைக்கத் டைனிங் டேபிளுக்கு ஓடி வருவதைப் பார்த்த வைதேகி, "என்னடி இப்படி ஓடி வர்ற?" என்று கேட்டாள். திவ்யா கூச்சத்தோடு, "அந்த... அந்த... அவரு ஜிப்பைத் திறந்து விடச் சொல்றாரும்மா, கை எச்சியா இருக்காம்!" என்று தயங்கித் தயங்கிச் சொன்னாள். அவள் குரலில் கோபத்தை விட ஒருவிதமான குழப்பமும், ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பும் கலந்திருந்தது. இதைக் கேட்ட விவேக்கின் தலை வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. அவன் ஆத்திரத்தில் எழ, வைதேகி அவனைத் தடுக்காமல், மாறாகத் தன் மகளைப் பார்த்து, "ஏண்டி இப்படிப் பாதியிலேயே விட்டுட்டு வர்ற? போய் ஹெல்ப் பண்ணு!" என்று அதட்டினாள்.



தன் அம்மாவே இப்படிப் பேசுவதைக் கேட்டு விவேக்கின் இதயம் நொறுங்கியது. அவன் நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு நாற்காலியில் அப்படியே சரிந்தான். தன் தங்கை மீண்டும் தயக்கத்துடன் பாத்ரூம் நோக்கிச் செல்வதைப் பார்த்த விவேக், கோபத்தின் உச்சத்திற்குச் சென்றான். அவன் மின்னல் வேகத்தில் எழுந்து ஓடி, பாத்ரூம் கதவைத் திறக்க முயன்றான். ஆனால், அவன் கைகள் கதவைத் தொடுவதற்கு முன்னரே, உள்ளே இருந்து 'டப் ' என்ற சத்தத்துடன் கதவு தானாகப் பூட்டிக்கொண்டது.



அந்தப் பூட்டு போட்ட சத்தம், விவேக்கின் காதுகளில் ஏதோ ஒரு மரண ஓலமாக ஒலித்தது.  ,  சட்டென தன் கதை அந்த கதவில் போர்த்தி ஒட்டுக்கேட்டான்



விவேக் தன் இதயத்துடிப்பை அடக்கிக்கொண்டு பாத்ரூம் கதவில் காதை வைத்து ஒட்டிக்கொண்டு நின்றான். உள்ளே தினேஷின் அவசரமான குரல் திவ்யாவை மிரட்டிக் கொண்டிருந்தது. "சீக்கிரம் திவ்யா! அவசரமா வருது, இல்லன்னா அப்படியே போயிருவேன்!" என்று அவன் கத்த, திவ்யாவின் கைகள் நடுங்கின. அவள் அவன் பேண்ட் ஜிப்பைத் திறந்து விட முயற்சித்தாள், ஆனால் அவன் சுண்ணி முழு வீச்சில் விறைத்து  முட்டிக்கொண்டு நின்றதால், ஜிப்பை முழுவதுமாக இறக்க அவளால் முடியவில்லை.



"என்னங்க... ஜிப் கீழ வரமாட்டேங்குது!" என்று திவ்யா திணற, தினேஷ் சற்றும் கூச்சமின்றி, "அதுக்கு என்ன... பட்டனைத் திறந்து விடு!" என்று சொல்ல . கதவுக்கு வெளியே நின்றிருந்த விவேக்கின் ரத்தம் கொதித்தது. தன் தங்கையை இப்படி  அசிங்கப்படுத்துவதைப் பார்த்து அவனால் கோபத்தை அடக்க முடியவில்லை. "டேய்! என்னடா பண்ணுற என் தங்கச்சியை!" என்று கத்த நினைத்தவன், அந்தச் சூழலின் பிடியில் கைகளை இறுக்கிக் கொண்டு அப்படியே நின்றான்.



திவ்யா தயக்கத்துடன் அவன் பேண்ட் பட்டனைப் படபடவெனத் திறக்க, அது கழன்று கீழே விழுந்தது. அவனது தடித்த சுண்ணி ஜட்டிக்குள் கட்டுக்கடங்காமல் முட்டிக் கொண்டிருந்தது. இதுவரை தன் தந்தையின் உடலைத் தவிர வேறெந்த ஆண்களின் உடலையும் பார்த்திராத திவ்யாவுக்கு, அந்த விறைத்த சுண்ணியின் பிரம்மாண்டத்தைப் பார்த்து உடல் சிலிர்த்தது. அவள் எச்சிலை விழுங்கிக்கொண்டு, அவன் ஜட்டியை இரண்டு பக்கமும் பிடித்துக் கீழே இழுத்தாள்.



சட்டென அவனது சுண்ணி வெளியே குதித்துத் தொங்கியது. அது ஒரு இரும்புத் தடி போல மிகவும் கடினமாகவும், பிரம்மாண்டமாகவும் இருந்தது. அதைப் பார்த்த திவ்யாவுக்குத் தன் கண்களை நம்ப முடியவில்லை. அதன் மேல் மெல்லிய நீல நிற நரம்புகள்   புடைத்துத் தெரிந்தது, அந்தப் பருத்த சுண்ணிக்கு அடியில் கத்தரிக்காய் போல தடித்த விந்தணுப் பைகள் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன. அதை உற்றுப் பார்த்த திவ்யாவின் மூச்சுக்காற்று வேகமாகியது.



தினேஷ் தன் வயிற்றை முக்க, சிறுநீர் சீறிக்கொண்டு பாய்ந்தது. ஆனால், அவன் சுண்ணி மிகுந்த விறைப்புடன் இருந்ததால், அது நேராக டேப்பில் விழாமல் எங்கெங்கோ சிதறித் தெரித்தது. திகைத்துப்போன திவ்யா, சட்டென தன் மென்மையான கைகளால் அவனது சுண்ணியைப் பற்றிக்கொண்டாள். ஒரு தண்ணீர் பைப் குழாயைப் பிடிப்பது போல அவன் சுண்ணியை இறுக்கமாகப் பிடித்து, சரியாக டேப் குழாயை நோக்கித் திருப்பினாள்.



அவள் கைகளில் அவன் சுண்ணியின் சூடும், புடைத்த நரம்புகளும் பலமாகத் தெரிந்தன. அந்தத் தடித்த உறுப்பைப் பிடித்திருந்தபோது திவ்யாவுக்கு ஒருவிதமான விவரிக்க முடியாத உணர்ச்சி தொற்றிக்கொண்டது.



 தானாகவே அறியாமல், அவன் சுண்ணியைச் சற்றே அசைத்து ஆட்டிவிட்டாள். அவன் உடல் சிலிர்க்க, சிறுநீர் சீராகத் டேப்பிற்குள் விழத் தொடங்கியது. விவேக்கிற்கு வெளியே நின்று இதைக் கேட்பதே நரகமாக இருந்தது.



சிறுநீர் சொட்டுச் சொட்டாக விழுந்து முடிந்தது. "திவ்யா... கொஞ்சம் வாஷ் பண்ணி விடுறியா?" என்று தினேஷ் கேட்க, எந்தத் தயக்கமும் இன்றி அவள் ஹேண்ட் வாஷ் லோஷனை கையில் எடுத்தாள். அந்தப் பருத்த உறுப்பின் மீது மென்மையாகத் தேய்க்கத் தொடங்கினாள். அவள் கைகளின் ஸ்பரிசம் பட்டதும் அவன் சுண்ணி இன்னும் சிலிர்த்துப் பருத்தது.



அவள் அவன் சுண்ணியின் நுனியில் இருந்த போர்ஸ்கின்னை  பின்னுக்கு இழுத்து, உள்ளே இருந்த அழுக்கையும் சேர்த்து மிக நுணுக்கமாகத் தேய்த்துத் துடைத்துச் சுத்தம் செய்தாள். அவளுக்கு அந்த உறுப்பின் அமைப்பும், அதன் மென்மையும் ஏதோ ஒருவிதமான ஈர்ப்பைத் தந்தது. அவள் ஆசையோடு அவன் சுண்ணியைத் தடவிச் சுத்தம் செய்வது அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதமான கிளர்ச்சியைத் தூண்டியது.



அவன் சுண்ணியைச் சுத்தப்படுத்தி முடித்ததும், அவள் அவன் பேண்ட்டை மேலே ஏற்றி விடத் தயாரானாள். வெளியே விவேக் ஆத்திரத்தின் உச்சாணிக் கொம்பில் இருந்தான். அவன் மனதிற்குள், "என் தங்கச்சியையும் இவங்க கெடுத்துட்டாங்களே!" என்ற வேதனை தீயாக எரிந்தது. தன் தங்கையின் கைகள் இந்த அசிங்கமான செயலில் ஈடுபட்டிருப்பதை அவனால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.



வெளியே வருவதற்கு முன் தினேஷ், "திவ்யா... உனக்கு பிடிச்சிருக்கா?" என்று கிண்டலாகக் கேட்டான். அவள் வெட்கத்தில் முகம் சிவந்து, "போங்க...!" என்று சிணுங்கிக்கொண்டே கதவைத் திறந்தாள். கதவைத் திறந்ததும் அங்கே தன் அண்ணன் விவேக் விழி பிதுங்கி நிற்பதைப் பார்த்தவள், அதிர்ச்சியில் வாய் பிளந்து, வெட்கத்துடன் தன் கைகளால் முகத்தைப் பொத்திக்கொண்டு ஓடினாள்.



திவ்யா ஓடிச் செல்ல, தினேஷ் மிகவும் இயல்பாகவும், முகத்தில்   புன்னகையுடனும் பின்னால் வெளியே வந்தான். அவன் உடை கலைந்திருந்தாலும், அவனது பார்வையில் ஒருவிதமான  இருந்தது. விவேக், தன் முன்னே நிற்கும் தினேஷையும், ஓடிச் செல்லும் தன் தங்கையையும் பார்த்துத் திகைத்துச் சிலை போல நின்றான்.



அந்தச் சூழலில் நிலவிய அந்த மௌனம் விவேக்கிற்குப் பெரும் சுமையாக இருந்தது. உள்ளே என்ன நடந்தது என்பது அவன் காதுகளில் ரீங்காரம் இட்டுக் கொண்டிருக்க, தன் குடும்பத்தின் இந்த வீழ்ச்சியைத் தடுக்க முடியாமல் அவன் ஸ்தம்பித்து நின்றான். 



சாப்பாடு முடிந்து எல்லோரும் கைகளை கழுவிக்கொண்டு ஹாலில் இருந்த சோபாவில் அமர்ந்திருந்தனர். வெறும் சில மணி நேரங்களுக்குள் விவேக்கின் குடும்பமும் ரேகாவின் குடும்பமும் இவ்வளவு நெருக்கமாவார்கள் என்று விவேக் நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை. அவன் திகைப்போடு அனைவரையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் தயக்கத்தோடு விலகியிருந்தவர்கள், இப்போது பல வருடங்களாகப் பழகிய சொந்தங்களைப் போல மிகச் சகஜமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அந்த வீடு முழுவதும் ஒருவிதமான விசித்திரமான, அதே சமயம் அத்துமீறல்கள் நிறைந்த உற்சாகம் நிரம்பியிருந்தது.


முதலில் பாவாடையுடன் தயங்கியபடி நின்ற வைதேகி, இப்போது ரேகாவின் அப்பா ஜெகதீஷின் அருகில் அமர்ந்து சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். பேசும்போது அவள் மார்பில் கட்டியிருந்த பாவாடையின் முடிச்சு தளர்ந்து, அவள் மார்புப் பிளவுகள் வெளியே தெரிந்தது. அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், அவள் அதைத் தன் மார்போடு சேர்த்து மேலே தூக்கிக் கட்டிக்கொள்வதும், மீண்டும் அது தளர்வதுமாக இருந்த அந்த அழகை ஜெகதீஷ் ரசனையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். விவேக் இதைப் பார்த்து முகம் சுளித்தான்.

[David2025]

 அதே சமயம் விவேக்கின் அப்பா பிரபாகர், ரேகாவின் அம்மாவான சகுந்தலாவிடம் மிகுந்த நெருக்கம் காட்டினார். அவர் சகுந்தலாவின் கன்னத்தைக் கிள்ளி விளையாட, பதிலுக்கு அவள் பிரபாகரின் தலையில் செல்லமாக ஒரு கொட்டு வைத்தாள். இவர்கள் இருவருக்கும் இடையே இருந்த இந்த அதீத உரிமை விவேக்கிற்கு விசித்திரமாக இருந்தது. அந்த ஹாலில் ஒரு பக்கம் மாடர்ன் கலாச்சாரம், இன்னொரு பக்கம் ஆபாசம் என எல்லாமே எல்லை மீறிப் போய்க்கொண்டிருந்தது.



இதற்கெல்லாம் மேலாக, விவேக்கின் தங்கை திவ்யா, ரேகாவின் அண்ணன் தினேஷின் மடியில் அமர்ந்திருந்தாள். துப்பட்டா இல்லாததால் அவள் கழுத்து வழியாக அவள் மார்பின் ஒரு பகுதி அப்பட்டமாக வெளியே தெரிந்தது. அதைக் கைகளால் மறைக்க முற்பட்டபோது, தினேஷ் அவள் கையைத் தட்டிவிட்டு ஏதோ ஒரு குசும்புத்தனமான வார்த்தையைக் காதில் சொல்ல, திவ்யா வெட்கத்தில் அவன் நெஞ்சில் செல்லமாகத் தட்டிச் சிரித்தாள். விவேக்கின் பொறுமை முற்றிலும் தளர்ந்தது.





சகித்துக்கொள்ள முடியாத விவேக், ரேகாவைத் தனியாக அழைத்துச் சென்றான். "ரேகா... என்னடி இதெல்லாம்? உங்க வீட்ல எல்லாரும் ஏன் இப்படி இருக்காங்க?" என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்டான். அதற்குச் சிரித்துக்கொண்டே பதில் அளித்த ரேகா, "ஆமா விவேக்! நான் கூட இவங்க இவ்வளவு சீக்கிரம் நம்ம வீட்டார்கூட மிங்கில் ஆவாங்கன்னு நினைக்கல. ஆனா பாத்தியா, வந்த கொஞ்ச நேரத்துலயே எப்படி பாசமா பழகிட்டாங்க?" என்று மிக இயல்பாகக் கூறினாள்.



விவேக் குழப்பத்தில் உறைந்தான். தன் கோணத்தில் அது அத்துமீறலாகத் தெரிந்தாலும், ரேகாவின் கோணத்தில் அது ஒரு பாசமான பழக்கமாகத் தெரிந்தது. "உனக்கு இது தப்புன்னு தோணலையா?" என்று அவன் கோபமாகக் கேட்க, ரேகா தன் கண்களைச் சிமிட்டிக்கொண்டு, "இதுல என்னடா தப்பு இருக்கு? இதுல எனக்குப் பெருமையாத்தான் இருக்கு!" என்று சொன்னாள். விவேக், 'இவ என்ன இப்படிப் பேசுகிறாள்?' என்று நினைத்துத் தன் கோபத்தைக் கடித்துக் கொண்டான்.



அப்போது ஹாலில் இருந்து ஒரு அலறல் சத்தம் கேட்டது. "ஆஆ... விடுங்க!" என்று வைதேகியின் குரல் கேட்க, இருவரும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினார்கள். அங்கே, வைதேகியின் பாவாடை முடிச்சு அவிழ்ந்து விட, அதைத் தன் மார்போடு சேர்த்துப் பிடித்துக்கொண்டு அவள் ஹாலில் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால் ஜெகதீஷ் அவளைப் பிடிப்பதற்காக ஆக்ரோஷமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தார். விவேக் தன் அம்மா துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டு ஆத்திரம் அடைந்தான்.





ஆனால், அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்த விவேக்கிற்கு ஆத்திரம் கரையும் ஒரு உண்மை புரிந்தது. அவள் முகத்தில் எந்தத் தர்மசங்கடமும் இல்லை. மாறாக, ஒருவிதமான வெட்கம் கலந்த புன்னகையுடனும், ரசனையுடனும் அவள் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். இதைப்பார்த்துத் தடுப்பார் என்று பார்த்த அப்பா  பிரபாகரோ, "சம்பந்தி! விடாதீங்க... அவளைப் பிடிங்க!" என்று கைகளைத் தட்டி உற்சாகப்படுத்தினார். திவ்யாவோ, அம்மா ஓடுவதைப் பார்த்துச் சிரித்துத் துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

[b][/b]



அப்போது ஜெகதீஷ் பாய்ந்து வந்து வைதேகியின் பாவாடையைப் பிடித்துப் பலமாக இழுத்தார். அந்தச் சிறு அசைவில் விவேக்கிற்கு மூச்சே நின்றுவிடும் போல இருந்தது. தன் அம்மாவின் மானம் எல்லார் முன்னாடியும் போகப்போகிறதே என்று நினைத்து, விவேக் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து ஓடினான். ஆனால் அவனுக்கு முன்பே, அந்தப் பாவாடை முழுமையாகக் கீழே விழுவதற்குள், வைதேகி சாமர்த்தியமாக அருகிலிருந்த அறைக்குள் புகுந்து கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள்.



அந்த அறைக்குள் அவள் புகுந்ததும் பாவாடை சுருண்டு கீழே விழுந்தது. ஒரு நொடி தாமதத்திற்குள் அவள் அம்மங்கோலமாக மாறியிருப்பதை விவேக் தடுத்துவிட்டான் என்ற நிம்மதி அவனுக்கு ஏற்பட்டது. தன் நெஞ்சைப் பிடித்துக்கொண்டு அவன் பெருமூச்சு விட்டான். ஆனால், அவனைத் தவிர அங்கிருந்த மற்றவர்களின் முகங்களில், "ச்சே... பார்க்க முடியாம போயிடுச்சே!" என்ற ஏக்கம் தான் நிரம்பி வழிந்தது. விவேக் தன் குடும்பத்தின் இந்த வீழ்ச்சியைப் பார்த்து மௌனமாகத் திகைத்து நின்றான்.





வைதேகி அறைக்குள் சென்ற சில நிமிடங்களில், அந்த ஆர்ப்பாட்டமான சூழல் மெல்ல அமைதியடைந்தது. ஹாலில் இருந்தவர்கள் அனைவரும் ஏதோ ஒரு பெரிய சாகசம் முடிந்தது போல ஒருவித திருப்தியுடன் சோபாவில் அமர்ந்திருந்தனர்.



சிறிது நேரத்தில் கதவு திறக்க, வைதேகி வெளியே வந்தாள். அவளைப் பார்த்த விவேக்கின் கண்கள் ஒரு நிமிடம் இமைக்க மறந்தன. கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்பு வரை பாவாடையை மார்போடு அணைத்தபடி, அரைகுறை ஆடையுடன் ஓடிக்கொண்டிருந்த அதே அம்மாவா இது என்று அவனை அவனாலேயே நம்ப முடியவில்லை.



அவள் மிக நேர்த்தியாக ஒரு பட்டுப் புடவையைக் கட்டிக்கொண்டு, நெற்றியில் பெரிய குங்குமப் பொட்டு வைத்து, தலை நிறைய மல்லிகைப்பூ சூடி, மிகுந்த மங்கலகரமாகத் தோன்றினாள். அவளது தோற்றம் ஒரு தெய்விகக் கலைநயத்துடன் இருந்தது. அந்தப் புடவை அவளது அழகை மறைத்தாலும், அவள் நடந்து வரும் அந்த கம்பீரம் விவேக்கிற்குப் பெரும் வியப்பைத் தந்தது.





"இவளா கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி அரைநிர்வாணமாக வீடு முழுவதும் சுற்றி வந்தவள்?" என்று நினைத்த விவேக்கிற்கு, அவளைக் கண்டதும் தானாகவே கைகூப்பி கும்பிட வேண்டும் போல ஒரு உணர்வு எழுந்தது. அவ்வளவு ஒரு சாத்வீகமான தோற்றம். ஆனால், அவள் புன்னகைத்தபோது அவள் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் துள்ளல், அவள் இன்னும் அந்த வக்கிர விளையாட்டின் ஒரு அங்கமாகவே இருப்பதைக் காட்டிக் கொடுத்தது.



 அவளது இந்த மாற்றத்தைப் பார்த்ததும், பிரபாகரும் மற்றவர்களும் அவளை மீண்டும் ஒருவித ரசனையோடு பார்க்கத் தொடங்கினர். விவேக்கின் குழப்பம் மட்டும் இன்னும் தீரவில்லை; இந்த வீட்டில் எது நிஜம், எது வேஷம் என்று அவனால் கணிக்கவே முடியவில்லை. அந்தக் சூழலே ஒரு விசித்திரமான மர்மமாக அவனுக்குத் தெரிந்தது.



ஜெகதீஷின் குடும்பம் மெல்ல ரேகா மற்றும் விவேக்கின் கல்யாணப் பேச்சைத் தொடங்கியபோது, விவேக்கின் மனம் ஒரு பெரும் போராட்டத்தில் இருந்தது. தொடக்கத்தில் ரேகாவைத் திருமணம் செய்ய மிகவும் ஆவலாக இருந்தவன், இன்று நடந்த அடுக்கடுக்கான சம்பவங்களால் உள்ளுக்குள் ஒருவித அச்சமும், குழப்பமும் அடைந்தான். "இவர்கள் விசித்திரமானவர்கள், இவர்களின் கலாச்சாரம் எனக்கு அந்நியமாக இருக்கிறது, இந்த உறவு நமக்குப் பொருந்துமா?" என்ற கேள்விகள் அவன் மூளையைக் குடைந்தன. கண்களை மூடி ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தவனை, "சேட்!" என்ற விரல் சொடுக்கு சத்தம் கலைத்தது.



கண் விழித்தபோது, ரேகா அவன் முன்னால் இடுப்பில் கையை வைத்துக்கொண்டு, "என்னடா! நம்ம கல்யாணத்தைப் பத்தி பேசிட்டு இருக்காங்க... நீ பாட்டுக்குக் கண்ணை மூடிக்கிட்டு ஏதோ கனவு கண்டுட்டு இருக்க?" என்று குறும்பாகக் கேட்டாள். இதைக் கேட்டவுடன், வைதேகி ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன், "ஏன் புள்ள... அதுக்குள்ளயே உன்னைத் தள்ளிப் போய் என்னமோ கனவு காண ஆரம்பிச்சிட்டான் போல!" என்று நக்கல் செய்ய, ஹால் முழுக்க ஒரே சிரிப்பொலி. விவேக் சங்கடத்தில் முகம் சிவக்க, ரேகாவை மட்டும் தனியாகப் பேச வேண்டும் என்று அழைத்துச் சென்றான்.



கொஞ்சம் தள்ளிச் சென்றதும், என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் விவேக் தயங்கினான். அமைதி நிலவவே, "சொல்லு விவேக்... என்ன விஷயம்?" என்று ரேகா கேட்க, விவேக் ஒரு பெருமூச்சு விட்டான். "ரேகா... எனக்கு என்னமோ உங்க குடும்பமும் எங்க குடும்பமும் செட் ஆகுமான்னு தெரியல... இந்த கல்யாண விஷயத்துல எனக்கு ஒரு சின்ன தயக்கம் இருக்கு," என்று உண்மையை மெல்ல உடைத்தான்.  



அவனைப் பார்த்த ரேகா, சிறிதும் பதற்றப்படாமல், "எனக்குத் தெரியும் விவேக்... நீ இப்படித்தான் சொல்லுவேன்னு எனக்கு முன்னாடியே தெரியும்," என்று மிக நிதானமாகச் சொன்னாள். அவளது முகத்தில் எந்த அதிர்ச்சியும் இல்லை. மாறாக, ஏதோ ஒன்றைத் தெளிவுபடுத்தப் போகும் ஒரு தெளிவான புன்னகைதான் இருந்தது.  



ரேகா அவனை நேராகப் பார்த்தாள்.  மெல்லிய புன்னகையுடன், "எங்க குடும்பம் பணக்காரக் குடும்பம்... அதனால இது உனக்கு செட் ஆகாதுன்னுதானே நீ சொல்ல வர்ற? அப்படித்தானே விவேக்?" என்று மிகத் தெளிவாகக் கேட்டாள்.



விவேக் திகைத்தான். "ஐயோ இல்ல... நான் என்ன..." என்று அவன் ஏதோ . சொல்ல வருவதற்குள் ரேகா, சட்டென  அவன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோதே தன் முகத்தை அவன் முகத்தோடு நெருக்கினாள். அடுத்த நொடி, விவேக் எதிர்பாராதவிதமாக, அவள் தன் இதழ்களால் அவன் உதடுகளைச் சிறைபிடித்தாள்.



 ; ஒரு சுறாவளி போல அவன் அறிவை மழுங்கடித்த ஆழமான முத்தம். அவள் தன் உதடுகளால் அவன் இதழ்களை அழுத்தமாகப் பிசைந்து, அந்த முத்தத்தின் வெப்பத்தால் அவனை உருக வைத்தாள். அவள் நாக்கு அவன் வாய்க்குள் நுழைந்து தேடியபோது, விவேக்கின் எதிர்ப்பு சக்தி முழுவதுமாகச் சரிந்தது. அவள் முத்தத்தில் இருந்த  ஒருவிதமான ஆதிக்கமும் அவனை மெல்ல மெல்லத் தன் வசப்படுத்தியது.



விவேக்கின் உலகம் சுருங்கி, அந்த முத்தத்தில் மட்டுமே நிலைத்தது. அவனது மூளை அவனை எச்சரித்த எல்லாத் தர்க்கங்களும், கலாச்சாரக் கட்டுப்பாடுகளும் அந்த ஒரு முத்தத்தில் கரைந்து போயின. அவன் அவளை இறுக அணைத்துக்கொண்டான்; அவனது எல்லா பயமும், தயக்கமும் அந்த முத்தத்தின் ஆழத்தில் காணாமல் போனது. அவன் முழுமையாக அவளுக்குப் பணிந்துபோனான்.



நிமிடம் நீண்ட அந்த முத்தத்திற்குப் பிறகு, மெல்ல விலகிய ரேகா, அவனது கண்கள் கலங்கி நிற்பதைப் பார்த்தாள். அவன் மூச்சு வாங்கியபடி அவளையே வெறித்துப் பார்த்தான். அவனது முகம் சிவந்து, அவன் இதழ்களில் அவள் கொடுத்த முத்தத்தின் சுவடுகள் இன்னும் மிச்சமிருந்தன. அவள் மென்மையாக அவன் கன்னத்தைத் தடவி, "இப்போ சொல்லு விவேக்... நான் உனக்கு வேணுமா, வேண்டாமா?" என்று அவன் காதோரம் கிசுகிசுத்தாள்.



விவேக்கின் தலை, அவனையும் அறியாமல் தானாகவே 'ஓகே' என்பது போல  அசைந்தது. அவனால் அவளைத் தாண்டி எதையும் சிந்திக்க முடியவில்லை; அவளது அந்த உடலின் வெப்பமும், முத்தத்தின் சுவையும் அவனது பிடிவாதத்தை உடைத்திருந்தது. அவன் இன்னும் அந்த போதையிலேயே மூழ்கிக் கிடந்தான்.



அவள் மெல்லிய புன்னகையுடன், "வேற எதாவது பேசணுமா?" என்று கேட்க, விவேக் இன்னும் அந்த முத்தத்தின் அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளவில்லை. அவன் இதழ்கள் துடிக்க, "இல்லை..." என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னான். அவனுக்கு இப்போது எந்தக் கேள்வியும் எஞ்சியிருக்கவில்லை; அந்த உறவின் விசித்திரமான பாதை எதுவாக இருந்தாலும், அவன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராகிவிட்டான்.



அந்த நொடியில், அவன் குடும்பத்தினர் என்ன செய்கிறார்கள், தந்தை என்ன செய்கிறார் என்ற எதுவுமே அவனுக்குத் தடையாகத் தெரியவில்லை. அவன் ரேகாவுக்காக எதை வேண்டுமானாலும் துறக்கத் துணிந்துவிட்டான். அவனது அந்தப் பரிபூரணமான சரணாகதியைப் பார்த்த ரேகா, அவன் இதழில் மீண்டும் ஒருமுறை தன் விரலை வைத்து வருடிக் கொடுத்தாள்.



வெளியே இருந்து சகுந்தலாவின் சிரிப்பொலியும், பிரபாகரின் குரலும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் விவேக்கிற்கு அவை எதுவும் கேட்கவில்லை. அவன் உலகமே அந்த அறைக்குள், ரேகாவுடன் மட்டுமே முடிந்து போயிருந்தது. அந்த விசித்திரமான குடும்பத்தின் ஒரு அங்கமாகத் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள அவன் மனதளவில் ஒப்புக்கொண்டுவிட்டான்.



ரேகா அவனைத் தன் கைகளால் இழுத்து மீண்டும் ஒருமுறை தன் தோளில் சாய்த்துக்கொண்டாள். அவன் அவளது வாசத்தில் மெய்மறந்து நின்றான்.  விவேக் . புதியதொரு உலகத்திற்குள், தன் விருப்பத்துடனேயே அவன் அடியெடுத்து வைக்கப் போகிறான் என்பதை அவன் அந்த நொடியில் உணர்ந்தான்.



இருவரும் மீண்டும் ஹாலுக்குச் செல்லத் தயாரானார்கள். விவேக்கின் கண்களில் இப்போது ஒருவிதமான தெளிவும், ஒரு விசித்திரமான காமப் பசியும் தெரிந்தது.  . அவன் இப்போது முழுமனதுடன் அந்தத் திருமணத்திற்குத் தயாராகிவிட்டான்.



விவேக்கும் ரேகாவும் ஹாலுக்குள் நுழையும்போது, அவர்களின் முகம் ஒருவிதமான புதிய தெளிவுடனும், அலாதியான சந்தோஷத்துடனும் மின்னியது. இதைக் கண்டதும் அங்கிருந்த இரு குடும்பத்தினரின் முகத்திலும் ஒரு பெரும் நிம்மதியும், உற்சாகமும் தொற்றிக்கொண்டது. ஏதோ ஒரு பெரிய சுப நிகழ்வு உறுதியாகிவிட்டது என்பதை உணர்ந்த ஜெகதீஷ், மெதுவாகச் சோபாவில் நிமிர்ந்து அமர்ந்து பேசத் தொடங்கினார்.



ஜெகதீஷ் உற்சாகமாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "சம்பந்தி ... நம்ம பசங்க நமக்கு மேலேயே ரொம்ப ஸ்பீடா இருக்காங்க! இனி நாம பேச வேண்டியதை சுருக்கமாப் பேசிரலாம்," என்று பேச்சை ஆரம்பித்தார். பிரபாகர் அதை ஆமோதிக்கும் விதமாக, "ஆமாங்க சம்பந்தி... எனக்கும் அதுதான் சரின்னு படுது, அப்படியே பேசி முடிச்சிரலாம்!" என்று தலையசைத்துச் சம்மதம் தெரிவித்தார்.



ஜெகதீஷ் அடுத்த நொடியே நெஞ்சை நிமிர்த்து . "இந்தக் கல்யாணத்துக்கான எல்லா செலவையும் நாங்களே ஏத்துக்கிறோம். அதுமட்டுமில்லாம, மாப்பிள்ளை விவேக் மேல எங்களுக்கு இருக்குற பாசத்துக்கு அடையாளமா, என் பேர்ல இருக்கிற 5 கோடி ரூபாய் சொத்துக்களை அவரோட பேர்லயே எழுதி வைக்கலாம்னு இருக்கேன்!" என்று அவர் மிக சாதாரணமாகக் கூறினார்.



அவர் சொல்லச் சொல்ல, விவேக்கின் குடும்பத்தினர் அனைவரும் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போயினர். 5 கோடி ரூபாய் சொத்து என்பது அவர்கள் கற்பனைக்கும் எட்டாத ஒரு பெரும் தொகை. பிரபாகரும், வைதேகியும், திவ்யாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு, விழி பிதுங்கி மௌனமாக அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் கனவிலும் இவ்வளவு பெரிய அந்தஸ்தை எதிர்பார்க்கவில்லை.



ஜெகதீஷ் சிறிது நேரம் மௌனம் காத்துவிட்டு, "ஆனா... நாங்க உங்ககிட்ட எதிர்பார்க்குறது ஒண்ணே ஒண்ணுதான்!" என்று பேச்சை நிறுத்தினார். அந்த இடமே ஒரு நிமிடம் அமைதியானது. பிரபாகரும் வைதேகியும் ஆர்வத்துடன், "சொல்லுங்க சம்பந்தி... என்ன விஷயம்?" என்று அவரைப் பார்த்துக் கேட்டார்கள்.



"ஒண்ணுமில்லை சம்பந்தி... கல்யாணம் ஆகுறதுக்கு முன்னாடியே, நீங்க எல்லாரும் எங்க குடும்பத்தோடு எங்க ஊர்ல ஒரு மாசம் தங்கிட்டு வரணும். அது உங்களுக்கு ஓகேவா?" என்று ஜெகதீஷ் கேட்டார். அந்த அழைப்பின் பின்னால் ஏதோ ஒரு மறைமுகமான நோக்கம் இருப்பது போல விவேக்கிற்குத் தோன்றியது, ஆனால் அவன் இப்போது ரேகாவின் பிடியில் இருந்தான்.



பிரபாகரும் வைதேகியும் ஒரு நிமிடம் கூட யோசிக்கவில்லை. "அட... இதுல என்னங்க இருக்கு? என்னைக்கு  உங்க பொண்ணை எங்க வீட்டு மருமகளா ஏத்துக்கிட்டோமோ, அப்பவே நாம எல்லாம் ஒரே குடும்பம் ஆயிட்டோம்!" என்று பிரபாகர் உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசினார். வைதேகியும் அதை ஆமோதிக்கும் விதமாகப் புன்னகைத்தாள்.



"அடுத்த வாரமே எங்க குடும்பத்தோட உங்க ஊருக்கு நாங்க வரோம்! ஒரு மாசம் என்ன... ஒரு வருஷம் தங்கணும்னாலும் நாங்க ரெடி!" என்று பிரபாகர் மிகத் தெளிவாகச் சொன்னார்.    



சகுந்தலா இதைக் கேட்டதும் மிகுந்த ஆனந்தத்துடன் கண்கலங்கினாள். சட்டென எழுந்து சென்று வைதேகியைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டாள். "ஐயோ சம்பந்தி! நீங்க சம்மதிக்க மாட்டீங்களோன்னு நான் ரொம்ப பயந்துட்டே இருந்தேன். எவ்வளவு பெரிய வார்த்தை சொல்லிட்டீங்க!" என்று அவள் நெகிழ்ச்சியுடன் கூறினாள்.



இரு குடும்பத்தினருக்கும் இடையே இருந்த அனைத்துத் தடைகளும் நீங்கி, ஒரு புதிய பிணைப்பு உருவானது. ஜெகதீஷின் குடும்பம் தாராளமாக வாரி வழங்கவும், விவேக்கின் குடும்பம் அந்த விசித்திரமான வாழ்க்கை முறையை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடிவெடுத்தனர். கல்யாணம் என்பது இரு நபர்களுக்கிடையிலான பந்தமாக இல்லாமல், இரு குடும்பங்களும் ஒன்றிணைந்து கொள்ளும் ஒரு வினோத ஒப்பந்தமாக மாறியது.



எல்லோரும் ஒரு முடிவுக்கு வந்து, விடைபெறும் நேரம் வந்தது. ஜெகதீஷின் குடும்பத்தினர் தங்கள் சொகுசு காரை நோக்கி நகர்ந்தனர். விவேக் கதவு அருகே நின்று அவர்களை வழியனுப்பி வைத்தான். அவர்கள் கிளம்பும்போதும், ஜெகதீஷ் விவேக்கின் தோளைத் தட்டி, "அடுத்த வாரம் சந்திப்போம் மாப்பிள்ளை!" என்று ஒரு  புன்னகையுடன் விடைபெற்றார்.



அவர்கள் கார் அந்த இடத்தை விட்டு மறையும் வரை விவேக் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அவன் வாழ்க்கையின் அடுத்த கட்டம் என்னவாக இருக்கப்போகிறது என்பது அவனுக்குத் தெரியாது, ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்—அந்த ஒரு மாதப் பயணம் அவன் வாழ்க்கையை என்றென்றைக்குமாக மாற்றி அமைக்கப் போகிறது. அவன் ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை விட்டுவிட்டு, மீண்டும் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்.

[David2025]

ஆஹா.. ரேகா குடும்ப கதை சூப்பரா இருக்கு. ரேகா தினேஷ் கூடல் அடுத்து இருக்குமா?  மலர் புருஷன் எப்படி இன்ஸஸ்டுக்கு ஓத்துக்கொண்டான் என்று சொல்லுங்க பிளீஸ் !!

நீங்கள் கூறுவது முற்றிலும் சரிதான். இது ஒரு பெரிய குடும்பம், சங்கிலித் தொடர் போல விரிந்து கொண்டே செல்லும். ஜெகதீசனின் தங்கை குடும்பம், அக்கா குடும்பம், சகுந்தலாவின் அண்ணன் குடும்பம் என்று ஒவ்வொரு குடும்பத்தைப் பற்றியும் சொல்லிக் கொண்டே போனால், முக்கிய கதையை விட்டு விலகி விடுவோம்.

எனவே, அந்தக் கதாபாத்திரங்கள் இரண்டாம் பட்சமானவை. அவர்கள் கதையில் அவ்வப்போது வந்து செல்வார்கள். அவர்களைப் பற்றித் தனியாக எழுதுவது சாத்தியமில்லை.

ஆனாலும், அடுத்த பகுதியில் மலர் குடும்பமும் ரேகா குடும்பமும் ஒன்று சேரும்போது அவர்களைப் பற்றி இன்னும் கூடுதலாக அறிந்துகொள்வீர்கள்