[David2025]

 

[David2025]

[David2025]

[David2025]

[David2025]

Nanbargale, intha kathaiyai marubadiyum oru puthu konathil -Fresh-aa aarambichiruken. Padichitu ungaloda melana karuthukalai kandipa sollunga.

Mukkiyama, intha kathaiyil ulla padangal -AI Images  ellame namma thalathin nanbar Dheena (Rasukutty kathaiyin kathasiriyar) avargal enakku thanthu uthavinar. Enave, intha padangaluku undana anaithu paratugalum mulumaiyaaga avarukke serum!  

Namma palaya kathaiyai vida intha puthu version eppadi iruku? Idhaiye thodarnthu kondu pogalama, illa palaya kathaiyaiye eluthalama nu unga pathilai sollunga nanbargale. Romba nandri




Thank You - Dheena for the Pics..

[David2025]

David Bro  இப்ப தான் முழுசா உங்க version படிச்சேன் செம. வைதேகி, சகுந்தலா, திவ்யா,ரேகா  எல்லாரையும் ஒரு வழி பன்னுங்க. மச்சத்துக்கு kiss குடுக்குற scene செம. Continue bro

Thanks nanba for the comments

[David2025]

நாட்கள் மிக வேகமாக நகரத் தொடங்கின. விவேக் தன் சித்தி கவுரியின் வீட்டில் இருந்தபடியே தினமும்  ஐடி அலுவலகத்திற்குச் சென்று தன் வேலைகளைக் கவனித்து வந்தான். கடுமையான கொள்கை சிங்கமாக இருந்தாலும், தன் குடும்பத்தினர் தன்னைத் தனியாக விட்டுவிட்டு அத்தனை தூரம் சென்றிருப்பதால் அவனுக்குள் ஒரு மெல்லிய ஏக்கம் இருக்கத்தான் செய்தது. ஒவ்வொரு நாள் இரவு வேலை முடிந்து வீடு திரும்பியதும்,  , கன்னியாகுமரியில் இருக்கும் அம்மா வைதேகி, அப்பா பிரபாகர் மற்றும் தங்கை திவ்யா ஆகியோரிடம் போனில் பேசி, அங்கே பண்ணை வீட்டில் இருக்கும் நிலவரங்களை அவர்கள் வழியாக  கேட்டுத் தெரிந்துகொண்டான்.

அம்மாவிடமும் தங்கையிடமும் பேசி முடித்த அடுத்த கணமே, அவனது போன் ரேகாவின் அழைப்பால் ஆக்கிரமிக்கப்படும். போனை எடுத்ததுமே அவளது அந்த மார்த்தாண்டத்து மிடுக்கும், கேரளா பைங்கிளியின் கொஞ்சும் குரலும் விவேக்கின் பகல் நேரத்து அலுப்பை மொத்தமாகப் பறக்கடித்துவிடும். தினமும் இரவு நேரத்துப் போன் பேச்சுகளின் வழியே, அவளறியாமலேயே விவேக் அவளது காதலில் இன்னும் ஆழமாக விழுந்து தத்தளித்துக் கொண்டிருந்தான். அவளது ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவனது கம்ப்யூட்டர் மூளைக்குள் புகுந்து ஒரு புதிய ரசாயன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது.

ரேகா பேசும் அந்தச் சுட்டித்தனமான பேச்சுகளும், யாரையும் சட்டை செய்யாத அவளது எதார்த்தமான திமிரும் விவேக்கிற்கு ஒரு தனி கிக்கைக் கொடுத்தது. வெளியே அவள் எப்பேர்ப்பட்ட சண்டி ராணியாக வலம் வந்தாலும், தன்னிடம் பேசும்போது காட்டும் அந்தத் தீராத பாசமும், தன் மீது அவள் வைத்திருக்கும் ஆழமான காதலும் விவேக்கை அவளிடம் முழுமையாக உருக வைத்தது. அவளது நினைவுகளிலேயே அவன் தன் சித்தி வீட்டுப் படுக்கையில் புரண்டு படுத்துக் கனவுலகில் மிதந்தான்.

இப்படியே எந்தவொரு பெரிய மாற்றமும் இல்லாமல், விவேக்கின் சென்னை வாழ்க்கையும், அவனது குடும்பத்தினரின் கன்னியாகுமரி பண்ணை வீட்டு வாழ்க்கையும் ஒரு சீரான போக்கில் கடந்து சென்றன. போனில் பேசும்போது எல்லோரும் "இங்க எல்லாம் நல்லா இருக்குடா விவேக், ஜாலியா இருக்கோம்" என்று கலகலப்பாகச் சொன்னதை வைத்து அவனும் நிம்மதியாகவே இருந்தான். இப்படியே நாட்கள் உருண்டோடி, அவர்கள் சென்னை  விடைபெற்றுச் சரியாகப் பத்து நாட்கள் கடந்திருந்தன.

பத்து நாட்கள் அமைதியாகக் கடந்த நிலையில், 11-வது நாளான அன்று அவனது வாட்ஸ்அப்பில் வந்த அந்த ஒரு மெசேஜ், விவேக்கின் ஒட்டுமொத்தத் தூக்கத்தையும் கலைத்துப் பேரதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தப் போவதற்குக் காரணமாக அமைந்தது. அன்று இரவு 9:30 மணி அளவில், சித்தி கவுரியின் வீட்டின் மொட்டை மாடியில் குளிர்ந்த காற்றில் அமர்ந்திருந்தான். அப்பொழுதுதான் கன்னியாகுமரியில் இருக்கும் அம்மா, அப்பா மற்றும் தங்கை ஆகியோரிடம் போனில் பேசி முடித்து, மொபைலைத் தன் அருகில் வைத்துவிட்டு, வானத்தில் மின்னும் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தபடி படுத்துக் கிடந்தான் விவேக்.

அமைதியாக இருந்த அந்த நள்ளிரவு வேளையில், திடீரென அவனது மொபைலில் 'டிங்... டிங்...' என வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் வரும் சத்தம் பலமாகக் கேட்டது. நட்சத்திரங்களை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன், லேசான சோம்பலுடன் கையை நீட்டி மொபைலை எடுத்துத் திரையைப் பார்த்தான். யாரோ அவனுக்கு ஒரு புதிய வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தார்கள்.

யாராக இருக்கும் என்ற கேள்வியுடன் விவேக் அந்தச் செயலியைத் திறந்து பார்க்க, திரையில் "You have been invited to IF group" என்று ஆங்கிலத்தில் ஒரு புதிய குழுவிற்கான அழைப்பு வந்திருந்தது. யாரோ ஒரு புதிய நபர், தன்னை ஏதோ ஒரு  வாட்ஸ்அப் குரூப்பில் இணைத்திருப்பதை அவன் உணர்ந்து கொண்டான். அது என்ன 'IF' குரூப் என்ற குழப்பத்துடன் அவன் அந்தப் பக்கத்தை ஓபன் செய்து பார்த்தான்.

அதுவரை தூக்கச் சடடையில் படுத்திருந்த விவேக்கிற்கு, அந்தப் பக்கத்தைத் திறந்த அடுத்த நொடியே மொத்தச் சோர்வும் பறந்து போய், உடம்பில் ஒரு புதிய புத்துணர்ச்சியும் சிலிர்ப்பும் ஏற்பட்டது. அதற்கு முழுக் காரணம் அந்த வாட்ஸ்அப் குரூப்பில் அனுப்பப்பட்டிருந்த அந்த முதல் போட்டோதான். எப்போதும் கொள்கை சிங்கமாக வலம் வரும் அவனது கம்ப்யூட்டர் மூளை, அந்தப் படத்தைப் பார்த்ததும் ஒரு நிமிடம் வேலை செய்ய மறுத்து ஸ்தம்பித்தது.

அந்தப் புகைப்படத்தில், யாரோ ஒரு இளம் பெண் வெறும் நீல நிற ஜிமிஸ் மட்டும் அணிந்து, தொடைக்கு மேலாக ஒரு சிறிய ஷார்ட்ஸ் போட்டுக் கொண்டு,    தன் முதுகைக் காட்டியபடி  காட்சி அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. 



அது யார், எந்த ஊர்ப் பெண் என்று கூட அவனுக்குத் தெரியவில்லை; அதைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளவும் அவன் அந்த விநாடியில் விரும்பவில்லை. அவனது கண்கள் அந்த மொபைல் ஸ்கிரீனையே வெறித்துப் பார்க்கத் தொடங்கின.

அந்தப் பெண்ணின் பருத்த இடைகளின் அமைப்பும், அந்த அரைகுறை ஆடையும் அவனது ஆண்மையைக் கடுமையாகத் தூண்டின. போதையேறிய கண்களுடன் ஒரு கையால் போனை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு, தன் கொள்கைகளை எல்லாம் மறந்து, மற்றொரு கையை மெல்லத் தன் கைலிக்குள் நுழைத்தான். தன் விறைக்கத் தொடங்கிய ஆண்மையை அவன் விரல்களால் கொஞ்சமாக வருடி விட, அந்த நீல நிற ஆடை அணிந்த பெண்ணின் போட்டோவைத் தீவிரமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அவனது சுன்னி பட்டென முழு வீச்சில் விறைத்து எழுந்து நின்றது.

விவேக் அந்த நீல நிற ஜிமிஸ் போட்ட பெண்ணின் புகைப்படத்தையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனது கொள்கை மூளையும், கட்டுப்பாடுகளும் அந்த நள்ளிரவு வேளையில் முற்றிலும் மயங்கி  போயிருந்தன. கையில் இருந்த மொபைல் திரையிலிருந்து அவனால் பார்வையை அகற்றவே முடியவில்லை.

அவன் அப்படிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அந்த வாட்ஸ்அப் குழுவில் கீழே யாரோ ஒரு புதிய மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தார்கள். "குண்டி ரெண்டும் செமையா இருக்குடி, உன் அம்மாவை போல!" என்று அந்த மெசேஜில் அநாகரீகமாக எழுதப்பட்டிருந்தது.

அந்த வக்கிரமான மெசேஜைப் படித்ததும் விவேக்கின் கற்பனை குதிரை இன்னும் வேகமாக ஓடத் தொடங்கியது. "அப்படியா... இந்த இளம்பெண்ணோட குண்டியே இப்படி இருக்குன்னா, இவளோட அம்மா இதைவிட இன்னும் எவ்வளவு அழகா இருப்பாள்?" என்று அவன் எண்ணியபோது அவனது கைலிக்குள் இருந்த சுன்னி இன்னும் முறுக்கேறி விறைத்தது.

அவனது வேகம் அதிகரிக்க, கையில் இருந்த போனை மெல்லத் தனக்கு ஓரமாக படுக்கையில் வைத்தான். அந்த நீல நிற ஜிமிஸ் அணிந்த பெண்ணின் புகைப்படத்தைத் தன் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைத்துக் கொண்டு, தன் கைகளால் கைலிக்குள் இருந்த சுண்ணியை மிகவும் வேகமாக உருவத் தொடங்கினான்.

அவன் அந்த சுகத்தில் திளைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, அவனது மொபைலில் மீண்டும் 'டிங்... டிங்...' என்று வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் வரும் சத்தம் பலமாகக் கேட்டது. அந்தச் சத்தம் அவனது காமப் பசியை இன்னும் தூண்டியது.

விவேக் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் பதற்றத்துடனும் ஓரமாகக் கிடந்த மொபைலை மீண்டும் எடுத்துத் திரையைப் பார்த்தான். இந்த முறை குழுவில் இன்னொரு புதிய புகைப்படம் அனுப்பப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அது முதலில் பார்த்த அந்த இளம்பெண்ணின் புகைப்படம் கிடையாது.

அது ஒரு முதிர்ந்த நாட்டுக்கட்டை போல் செழுப்பான உடலமைப்பைக் கொண்ட ஒரு ஆண்டியின் புகைப்படம். அதுவும் முன்பக்கமாக, அவளது மொத்த செழுமையையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் விதமாக அந்தப் புகைப்படம் எடுக்கப்பட்டிருந்தது.



அவள் அணிந்திருந்த சிவப்பு நிறச் சேலையின் முந்தானை ஏனோதானோ என்று ஒரு மெல்லிய கயிறு போல அவளது இரு பெரிய முலைகளுக்கும் நடுவில் ஒடுங்கிப் போய்க் கிடந்தது. அவளது கழுத்தில் ஆடம்பரமான நகைகளும், இடுப்பில் ஒரு தங்க ஒட்டியாணமும் பளபளவென மின்னிக் கொண்டிருந்தன.

அவள் வழக்கமான பிளவுஸ் அணியாமல், ஒரு மெல்லிய பிரா போன்ற மாடர்ன் பிளவுஸை மட்டுமே அணிந்திருந்தாள். அதில் அவளது முன்னழகு அப்பட்டமாகத் துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டிருந்தது. விவேக்கிற்கு அதற்கு மேலும் தன் பொறுமையைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே தன் சுண்ணியை இன்னும் வேகமாக இயக்கினான்.

"எப்பா... எப்படி இருக்கா பாரு! இப்படி ஒரு நாட்டுக்கட்டை மட்டும் நமக்குக் கிடைச்சா, அந்தப்  பால் குடங்களைச் சப்பிச் சப்பிக் குடிச்சே, அவளைக் குனிய வச்சு வெறித்தனமா அடிக்கலாம்!" என்று தன் வக்கிரக் கற்பனையில் மிதந்தபடி, விவேக் மூச்சிரைக்கத் தன் சுண்ணியை உருவிக் கொண்டிருந்தான்.

அப்போது அந்த வாட்ஸ்அப் குழுவில் ஒருவன், "மாராப்பை இன்னும் கொஞ்சம் ஓரமா இழுத்து விடுடி!" என்று மெசேஜ் அனுப்பினான். விவேக்கின் மனதில் என்ன தோன்றியதோ, அதை அப்படியே அங்கு ஒருவன் கேட்டிருப்பது அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிக்கைக் கொடுத்தது.


அடுத்த சில நொடிகளில் 'டிங்... டிங்...' என்று அடுத்த மெசேஜ் வந்தது.  கேட்டது போலவே, அந்தப் பெண் தன் மாராப்பை இரண்டு முலைகளும் நன்றாகத் தெரியும்படி ஓரமாக இழுத்து விட்டுப் புகைப்படம் அனுப்பியிருந்தாள்.

  

 அந்தத் தடித்த முலைகள் டைட்டான மாடர்ன் பிராவுக்குள் அடங்காமல் அமுங்கி வழிந்தன. விவேக்கின் கைகள் இப்போது வெறித்தனமாக சுண்ணியை உருவின.

குழுவில் இன்னொருவன், "அந்த இரண்டு முலைகளுக்கும் நடுவுல என் சுண்ணியை வச்சு நல்லாத் தேய்த்து ஆடலாம்டி!" என்று அநாகரீகமாக மெசேஜ் செய்ய, விவேக்கிற்குள் காமவெறி உச்சத்துக்கே சென்றது. அவனது சுண்ணியிலிருந்து விந்து பிச்சியடிக்கும் நிலைக்கு அவன் தள்ளப்பட்டான்.

"எப்பா... யாருடி இவ? இப்படி ஒரு உடம்பை வச்சுக்கிட்டு இருக்காளே!" என்று விவேக் ஏங்கினான். அவனது கண்கள் லேசாக அவளது இடுப்புப் பகுதிக்குச் சென்றன. அவளது தொப்புள் இன்னும் சேலையின் முந்தானை மடிப்புகளுக்குள் லேசாக மறைந்திருக்க, "ஐயோ! இவளோட தொப்புளைப் பார்க்கணுமே" என்று அவனுக்குள் ஒரு வெறி பிறந்தது.

அவள் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, குழுவில் ஒருவன் "தொப்புளைக் காட்டுங்க மாமி!" என்று மெசேஜ் தட்டினான். அடுத்த கணமே அவனது போனில் 'டிங்... டிங்...' என்று சத்தம் கேட்டது.

விவேக் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் திரையைப் பார்த்தான். அந்தப் பெண் தன் மாராப்பை முழுமையாகக் கீழே இறக்கிவிட்டு, தன் பருத்த தொப்பையான வயிற்றையும், அதில் இருக்கும் ஆழமான தொப்புளையும் காட்டிப் போஸ் கொடுத்திருந்தாள்.



 "ஆஆ..." என்று முனகிய விவேக்கின் கைகள் மின்னல் வேகத்தில் சுண்ணியை உருவின. அந்த ஆழமான தொப்புளைப் பார்த்ததும் அவனது நாக்கில் எச்சில் ஊறியது.

அடுத்ததாக யாரோ ஒருவன், "ஆண்டி... அப்படியே கொஞ்சம் திரும்புங்க, உங்க பெக் சைட்டை நாங்க பார்க்கணும்" என்று மெசேஜ் அனுப்பினான். "ஐயோ மகராசா! நான் மனசுல நினைப்பதையெல்லாம் இவன் கேக்குறானே!" என்று விவேக் அந்த அந்நிய நபரை வாழ்த்தியபடி அடுத்த மெசேஜுக்காகக் காத்துக்கிடந்தான்.

'டிங்... டிங்...' என்று சத்தம் வர, அதே ஆண்டி தன் முதுகைக் காட்டியபடி திரும்பி நின்று போஸ் கொடுத்த புகைப்படம் வந்தது. அதை விவேக் ஜூம் செய்து பார்த்தான்.

 

அவள் போட்டிருப்பது பிராவா இல்லை பிளவுஸா என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை. ஷூவுக்கு லேஸ் கட்டுவது போல, அந்தப் பிராவைத் தாங்கிப் பிடிக்கப் பின்னால் கயிறுகள் கட்டப்பட்டிருந்தன. அந்த வளைந்த கயிறுகளுக்கு இடையிலிருந்து தெரிந்த அவளது செழுப்பான முதுகைப் பார்த்த விவேக், "என்ன ஒரு கட்டைடா இது! இந்த முதுகில் நாக்கை வச்சு நக்கி எடுத்தா எப்படி இருக்கும்!" என்று நினைத்தபடி இன்னும் வேகமாகத் தன் சுண்ணியைக் குலுக்கினான்.

அடுத்து ஒருவன், "ஆண்டி... அப்படியே கொஞ்சம் குனியுங்க, உங்க குண்டி ஷேப்பை நாங்க பார்க்கணும்" என்று வக்கிரமாக மெசேஜ் செய்ய, "மகராசா... நீ நல்லா இருக்கணும்யா!" என்று விவேக் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே, 'டிங்... டிங்...' என்று அடுத்த புகைப்படம் வந்தது.

அந்தப் புகைப்படம் அவனது ஒட்டுமொத்தக் கட்டுப்பாட்டையும் உடைத்தது. அவள் அப்படியே குனிந்தவாறு தன் பருத்த குண்டியைத் தூக்கிக் காண்பித்து நின்றாள். 

  

விவேக்கால் சும்மா இருக்க முடியாமல் அந்தப் புகைப்படத்தை நன்றாக ஜூம் செய்து பார்த்தான். அவளது பாவாடை கூடக் கட்டப்படாமல், உள்ளே வேறு உடைகளும் இல்லாமல் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளது பிட்டங்களைத் தன் கைகளால் பிடித்துப் பிசைய வேண்டும் என்ற வெறி அவனுக்குள் ஏறியது.

[David2025]

அதற்கு மேல் அவனால் தாள முடியவில்லை. ஒரு கையில் தன் சுண்ணியை அதிவேகமாக உருவிக்கொண்டே,

 

 தன் கொள்கைகளை எல்லாம் காற்றில் பறக்கவிட்டு, மற்றொரு கையால் அந்த வாட்ஸ்அப் குழுவில், "ஆண்டி... உங்க ஃபேஸைத் திருப்புங்க, தம்பிங்க நாங்க பார்க்கணும்!" என்று விவேக்கே ஒரு வக்கிரமான மெசேஜை டைப் செய்து அனுப்பினான்.

அவளது முகத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற தீராத ஆர்வத்தில், தன் சுண்ணியை விநாடிக்கு ஒருமுறை வேகமாக உருவிக் கொண்டிருந்தான் விவேக். அடுத்த சில விநாடிகளில், அவனது மெசேஜிற்குப் பதிலாக 'டிங்... டிங்...' என்று சத்தம் ஒலித்தது.

குழுவில் அந்தப் ஆண்டியின் முழு முகமும் தெரியும்படியான புகைப்படம் அனுப்பப்பட்டிருந்தது. நெற்றியில்  மங்கலகரமான குங்குமப் பொட்டு, தலை நிறைய மல்லிகைப்பூ, அவளது கண்கள், மூக்கு, உதடுகள் என அனைத்தும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்த அந்த ஒரு நொடியில், விவேக்கின் சுண்ணியிலிருந்து கஞ்சி 'சுர்ர்ர்...' என்று விசுக்கெனப் பாய்ந்து, அவனது மொபைல் ஸ்கிரீன் மேலேயே தெறித்துச் சிதறியது.

 

"ஐயோ ச்சே! போன் ஸ்கிரீனை நாசம் பண்ணிட்டேனே!" என்று பதறிய விவேக், தன் மொபைல் திரையில் கொட்டியிருந்த கஞ்சியை அவசரமாகத் தன் கைகளால் துடைத்துவிட்டு, அந்த முகத்தைப் கூர்ந்து கவனித்தான். அடுத்த கணமே அவனது இதயம் ஒரு நிமிடம் துடிக்க மறந்தது. "ஃபக்! இது... இது... எங்க அம்மா முகம் மாதிரி இருக்கே!" என்று அவனது  மூளை கதறியது.

அவனால் தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. நடுக்கத்தோடு போனைத் தன் முகத்திற்கு மிக நேராகக் கொண்டு வந்து உற்றுப் பார்த்தான். அந்தப் புகைப்படத்தில் அநாகரீகமாகப் போஸ் கொடுத்து நின்றது வேறு யாரும் இல்லை, அவனது சொந்த அம்மா வைதேகிதான்!



அதைப் பார்த்த அடுத்த விநாடி, விவேக்கின் கைகளும் கால்களும் பயங்கரமாக நடுங்க ஆரம்பித்தன. உடம்பெல்லாம் வியர்த்து கொட்டியது. "அட ச்சீ! பெத்த அம்மாவோட அரைகuறை உடம்பைப் பார்த்து, வக்கிரமாக் கற்பனை பண்ணி இப்படி அசிங்கமா கஞ்சியைக் கொட்டிட்டியேடா விவேக்!" என்று அவனது உள்மனம் அவனைக் காரித் துப்பியது.

தன் தாயின் அந்த அந்தரங்கக் கோலத்தைக் கண்ட அதிர்ச்சியிலும், தான் செய்த மாபெரும் பாவத்தை உணர்ந்த அவமானத்திலும், அவனது கைகளில் இருந்த மொபைல் போன் எந்தவொரு பலமும் இல்லாமல் அப்படியே படுக்கையிலிருந்து கீழே தரையில் விழுந்து சிதறியது.

"அப்படியென்றால்... நான் முதலில் பார்த்த அந்த நீல நிற ஜிமிஸ் போட்டோ என் சொந்தத் தங்கை திவ்யாவோடதா? ஐயோ!" என்று விவேக்க  அதிர்ச்சியில் வெடித்தது. "இவங்க எதுக்காக இந்த போட்டோக்களை வாட்ஸ்அப் குரூப்ல போட்டாங்க? அங்கே கன்னியாகுமரியில அப்படி என்னதான் நடக்குது? இதுக்காகத்தான் நாங்க டிரஸ் ஒண்ணும் கொண்டு வர வேண்டாம், எல்லாத்தையும் நாங்களே புதுசா வாங்கித் தரோம்னு ஜெகதீஷும் சகுந்தலாவும் அவ்வளவு பெரிய பில்டப் கொடுத்தாங்களா?" என்று அவனது கொள்கை மூளை பலவாறாகக் குடையத் தொடங்கியது.

"இல்லை... என் அம்மாவையும் தங்கச்சியையும் அங்கே யாரோ மிரட்டி, கட்டாயப்படுத்தி இந்த மாதிரி டிரஸ்ஸைப் போட வச்சிருக்காங்களா? அப்படித்தான் இருக்கணும்! என் அப்பாவி குடும்பத்தாருக்கு அந்தப் பணக்கார வக்கிரப் புத்தி உள்ளவங்களோட நிஜ முகம் எப்படித் தெரியும்? கண்டிப்பாக என் அம்மாவை ஏதோ சொல்லி மிரட்டியிருப்பாங்க!" என்று விவேக் தனக்குள் முணுமுணுத்தான் . உடனே அங்கே என்ன நடக்கிறது என்று கேட்பதற்காகத் தன் மொபைலை எடுத்துத் திரையைப் பார்த்தான். ஆனால், காம வெறியில் அவன் கை தவறித் தரையில் விழுந்ததில், அந்த மொபைல் ஸ்கிரீன் முற்றிலும் உடைந்து ஆஃப் ஆகிக் கிடந்தது.

பதற்றத்தின் உச்சத்துக்கே சென்ற விவேக், "சித்தி... சித்தி!" என்று அலறியபடியே தன் அறைக்கதவைத் திறந்து கொண்டு அவசரமாக ஹாலுக்குள் ஓடி வந்தான். அங்கே அவனது கவுரி சித்தி சோபாவில் அமர்ந்திருக்க, அவளது கணவர் கோபி கையில் தன் மொபைல் போனைப் பிடித்துக் கொண்டு எதையோ உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். 



அவர்களுக்கு அருகில் கரிஷ்மாவும், இளைய மகன் கெவினும் நின்று கொண்டு, அந்த போன் திரையையே கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். விவேக் பதற்றத்துடன், "சித்தப்பா... உங்க போனை கொஞ்சம் தாங்க, நான் இப்போவே கன்னியாகுமரிக்கு அம்மாவுக்கு போன் பண்ணிப் பேசணும்!" என்று மூச்சிரைக்கக் கேட்டான்.

அதற்கு கோபி சித்தப்பா தன் போனை விடாமல், "இருடா விவேக்... உன் அம்மா அங்கே இருந்து ஒரு போட்டோ அனுப்பியிருக்கா, அதைத்தான் நாங்க எல்லாரும் இப்போ ஆற்வமா பார்த்துட்டு இருக்கோம்," என்று சொன்னார். அதைக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள் ரத்தம் கொதித்துத் தலைக்கேறியது. "என்னது! உங்களுக்கும் அந்த போட்டோ வந்திருக்கா?" என்று கத்தியபடியே, சித்தப்பாவின் கையிலிருந்த போனைப் பாய்ந்து பறித்தான். 



அவன் குரூப்பில் பார்த்த அதே சிவப்புச் சேலை, மாடர்ன் பிரா பிளவுஸ் அணிந்த வைதேகியின் அந்த வக்கிரப் புகைப்படம் தான் அங்கும் இருந்தது; ஆனால், வாட்ஸ்அப் குழுவில் இல்லாமல் இவர்களுக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் சேட் வழியாக அனுப்பியிருந்தார்கள்.

"என் அம்மாவுக்கு அங்கே என்னதான் ஆச்சு?" என்று கோபத்திலும் ஆத்திரத்திலும் விவேக் வீட்டின் வாசலை நோக்கி மெல்ல வெளியே வந்து, போனில் அம்மாவின் நம்பரை அழுத்திக் காதில் வைத்தான். "ட்ரிங்... ட்ரிங்... ட்ரிங்... ட்ரிங்... ட்ரிங்... ட்ரிங்..." என நீண்ட நேரம் பெல் அடித்ததே தவிர, மறுமுனையில் வைதேகி போனை எடுத்த பாடில்லை. அவளது அந்த அந்தரங்கக் கோலம் எல்லார் முன்னாடியும் வந்துவிட்டதே என்ற வெறியில் அவனது முகம் அனலாகக் கொதித்தது.

அம்மா போனை எடுக்காததால், உடனே தன் தங்கை திவ்யாவின் நம்பருக்கு மாற்றி அடித்தான். "ட்ரிங்... ட்ரிங்... ட்ரிங்... ட்ரிங்..." என பெல் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. "ஹக்கும்... இவளும் எடுக்க மாட்டேங்கிறாளே!" என்று பற்களைக் கடித்த விவேக், "ஐயோ! யாராச்சும் ஒருத்தர் போனை எடுங்கடா!" என்று ஆத்திரத்தில் கத்தினான். அவனது நெற்றி நரம்புகள் எல்லாம் கோபத்தில் புடைத்து, உள்ளுக்குள் ஒரு பெரிய எரிமலையே கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

அவன் விடாமல் மறுபடியும் திவ்யாவின் நம்பருக்குத் தொடர்ந்து அடிக்க, ஒரு வழியாகத் தங்கை திவ்யா போனை எடுத்தாள். "ஹலோ அண்ணா! எப்படி இருக்கே?" என்று அங்கே பண்ணை வீட்டில் இருக்கும் ஏதோ ஒரு குஷியில் மிகுந்த உற்சாகத்தோடு கேட்டாள். அவள் குரலைக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குப் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. "என்னடி நோப்படி இருக்க? என்ன கன்றாவிடி அந்த டிரஸ்? ஒரு வயசுப் பொண்ணு இப்படித்தான்   , அறையும் குறையுமா ஜிமிஸைப் போட்டுக்கிட்டு போட்டோ எடுத்து குரூப்ல போடுவியா?" என்று எடுத்த எடுப்பிலேயே நரம்புகள் புடைக்கக் கத்தினான்.

திவ்யா அவனது கோபத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், "ஐயோ அண்ணா! நீ வேற... இங்க சும்மா ஒரு ஜாலியான டிரெஸ்ஸிங் காம்பெடிஷன் நடந்துட்டு இருக்குண்ணா. யார் எப்படி மாடர்னா டிரஸ் போட்டிருக்காங்கன்னு பார்த்துட்டு, போட்டோவை குரூப்ல போடச் சொன்னாங்க, அதான் போட்டோம்," என்று அசால்ட்டாக விளக்கினாள். அதைக் கேட்டதும் விவேக்கின் ஆத்திரம் இன்னும் அதிகமானது. "அடியே அறிவு கெட்ட நாயே! அங்கே அந்தக் குரூப்ல கண்ட கண்ட நாய் எல்லாம் உங்களைப் பார்த்து வக்கிரமா கமெண்ட் அடிக்கிறான், அதுல போய் நீங்க போட்டி போட்டுட்டு இருக்கீங்களா?" என்று எகிறினான்.

"ஐயோ அண்ணா, நீ ரொம்பத் தப்பா எடுத்துக்கிட்டே! அது யாரும் கண்ட கண்ட வெளி ஆட்கள் இல்லண்ணா... நம்ம அண்ணியோட ஃபேமிலி மெம்பர்ஸ் மட்டும்தான் அந்த குரூப்ல இருக்காங்க. அதனாலதான் உன்னையும் நான் அந்த குரூப்புக்கு இன்வைட் பண்ணுனேன்," என்று திவ்யா நியாயம் பேசினாள். "அடியே! நான் மட்டும் அங்கே வந்தேன்னு வை, உன் செவுளிலேயே ரெண்டு வச்சிருவேன்!" என்று விவேக் போனில் கத்திக்கொண்டிருக்கும் போதே, திவ்யா கோபித்துக்கொண்டு போனை அப்படியே தன் அம்மா வைதேகியிடம் கொடுத்துவிட்டாள்.

போனை வாங்கிய வைதேகி, தன்  மகனிடம், "டேய் விவேக்! அவதான் சின்னப் புள்ளைன்னா, அவளை ஏன்டா இப்படிப் போட்டுத் திட்டுற? பாவம் அவ முகம் சுருங்கிப் போய் அழுகுறாடா," என்று வக்காலத்து வாங்கினாள். "அம்மா! அவதான் சின்னப் புள்ளைன்னா, உனக்காவது அறிவு வேண்டாமா? உன்னை யாரு அந்த சிவப்புச் சேலையில அப்படி  டிரஸ்ஸைப் போடச் சொன்னது? அதுல கண்ட கண்ட நாய் எல்லாம் உன் உடம்பைப் பத்தி அசிங்க அசிங்கமா கமெண்ட் அடிக்குறான்மா!" என்று தன் தாயின் மீதான கோபத்தைக் கொட்டினான்.

ஆனால் வைதேகியோ அதையெல்லாம் கேட்டுத் துளியும் கோபப்படாமல், "டேய்! ஏன்டா அப்படிச் சொல்ற? டிரஸ் என்ன  நல்லா இல்லையா ? உன் மாமனார் ஜெகதீஷ் தான் எனக்காக  ஆசை ஆசையாப் பார்த்து இந்த மாடர்ன் டிரஸ்ஸை வாங்கித் தந்தாருடா," என்று முகம் முழுக்க வெட்கம் பொங்கக் கூறினாள். தன் அம்மா இப்படி   வெட்கப்பட்டுப் பேசுவதைக் கேட்ட விவேக்கிற்குச் சுருக்கெனக் கோபம் தலைக்கேறியது.

தன் வருங்கால மாமனாரைப் பார்த்து ஏதோ ஒரு கெட்ட வார்த்தையைச் சொல்லித் திட்ட வேண்டும் என்ற வெறியில் விவேக் தன் வாயைத் திறந்தான். ஆனால், அதற்குள் அவனது பின்னால் வந்து நின்ற கவுரி சித்தி, அவனது கையிலிருந்த போனைச் சட்டென்று பிடுங்கினாள். "குடுடா விவேக்... நான் அக்காகிட்ட பேசிட்டு உன்கிட்ட தாரேன்," என்று சொல்லிவிட்டு, அவள் போனை வாங்கிப் பேசத் தொடங்கினாள்.

இருவருக்கும் இடையே நடந்த அந்த அவசரக் கலவரத்தில், கவுரி சித்தி போனை வாங்கிய வேகத்தில் அதன் ஸ்கிரீன் லவுட் ஸ்பீக்கரில் விழுந்துவிட்டது. கவுரி சித்தி போனை காதில் வைக்காமல், "அக்கா! நீ அனுப்பியிருந்த அந்த சிவப்புச் சேலை டிரஸ்  ,  லட்சணமா இருந்துச்சுடி  !" என்று பெருமையாகச் சொன்னாள். அதைக்கேட்டு   வைதேகி இன்னும் வெட்கப்பட்டுக்கொண்டே, "ஆமாடி கவுரி! அதிலயும் அந்த பிளவுஸோட பின்னாடி இருக்குற அந்த லேஸ் டிசைனைப் பார்த்தியாடி?" என்று கேட்டாள்.

கவுரி சித்தி உடனே சிரித்துக்கொண்டே, "ஐயோ... நான் மட்டும் இல்லடி  ! இங்க எங்க வீட்ல இருக்குற எல்லோரும்தான் உன் போட்டோவைப் பார்த்தோம். அதிலயும் கெவினுக்கு உன்னோட அந்த முன் அழகை விட, பின்னாடி முதுகு அழகும் அந்த குண்டி ஷேப்பும் தான் ரொம்பப் பிடிச்சிருக்காம்டி!" என்று தன் சொந்த மகனைக் குறித்தே அநாகரீகமாகப் பேசினாள். இதைக் கேட்ட விவேக், தன் சொந்த சித்தியும், தம்பியும் தன் அம்மாவின் உடம்பைப் பற்றிப் பேசுவதைக் கண்டு ஆத்திரத்தில் தன் காலைத் தரையில் ஓங்கி மிதித்துத் துடித்தான்.

மறுமுனையில் இருந்த வைதேகி, "ஓஹோ! கெவினுக்கு என் டிசைன் பிடிச்சிருக்கு ஓகே... ஆனா  விவேக் ஏன்டி அந்த போட்டோவைப் பார்த்துட்டு இவ்வளவு அப்செட்டா கத்திட்டு இருக்கான்?" என்று கேட்டாள். கவுரி சித்தி பேசிக்கொண்டே, தன் முன்னால் தரையில் காலை உதறிக்கொண்டு, கோபத்தில் பற்களைக் கடித்துக் கொண்டிருந்த விவேக்கை ஒரு முறைப்பார்ப்புப் பார்த்தாள். பின் தன் அக்காவிடம், "அவன் எங்கேடி அப்செட்டா இருக்கான்? உன் டிரஸ்ஸைப் பார்த்துட்டுச் சந்தோஷத்துல தையாத் தக்கான்னு குதிச்சு ஆடிக்கிட்டு இருக்கான்டி!" என்று சொல்லிவிட்டு 'புளக்' என்று கொல்லெனச் சிரித்தாள்.



விவேக்கிற்கு அவமானத்திலும் கோபத்திலும் கண்கள் சிவந்து, உடம்பெல்லாம் நடுங்கத் தொடங்கியது. தன் சொந்தக் குடும்பமே இப்படி வக்கிர வலையில் சிக்கிக் கிடக்கிறதே என்று அவன் திகைத்து நிற்கும்போது, அவனது பின்னால் இருந்து, "அண்ணா..." என்று ஒரு மெல்லிய பெண் குரல் கேட்டது. விவேக் திடுக்கிட்டுப் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான். அங்கே அவனது தங்கை   கரிஷ்மா தன் கையில் ஒரு போனைப் பிடித்துக்கொண்டு அவனிடம் நீட்டினாள். "அண்ணா... அண்ணி ரேகா உன்கிட்ட இப்போவே போன்ல பேசணுமாம், இந்தா பிடி," என்று அந்த போனை அவனிடம் கொடுத்தாள்.

  

தன் காதலி ரேகாவின் பெயர் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள் இருந்த காமமும் ஆத்திரமும் ஒருசேரக் கிளம்பினாள். அவளிடம் இங்க நடக்கும் அசிங்கங்களைப் பற்றி மல்லுக் கட்ட வேண்டும் என்ற விறுவிறுப்புடன், கரிஷ்மாவின் கையில் இருந்த போனைப் பிடுங்காத குறையாக வாங்கிக் கொண்டான். தன் சித்தி குடும்பத்தின் முன்னால் பேச விரும்பாமல், வேகவேகமான நடையுடன் நேராக அந்த நள்ளிரவு வேளையில் மாடிப் படிகளில் ஏறி, மொட்டை மாடியை நோக்கிச் சென்றான். கதையின் இந்த பாகம் பிடித்திருந்தால் லைக் செய்து ஆதரவளியுங்கள்! அடுத்த சுவாரசியமான பாகத்துடன் விரைவில் சந்திக்கிறேன்


To be continued ......

( Pic credit - Dheena Sir, ) 

[David2025]

விவேக் விறுவிறுவென மொட்டை மாடிக்குச் சென்றதும், தன் நெஞ்சுக்குள் எரிந்து கொண்டிருந்த ஒட்டுமொத்த ஆத்திரத்தையும் போனில் கொட்டித் தீர்த்தான். "என்ன ரேகா இதெல்லாம்? உன்னை   நம்பித்தானே என் அம்மாவையும் தங்கச்சியையும் அங்கே அனுப்பி வச்சேன்? ஆனா அங்கே என்னடான்னா இப்படி அசிங்கமா அரைகுறை டிரஸ்ஸோட போட்டோ எடுத்து வாட்ஸ்அப் குரூப்ல போட்டுட்டு இருக்காங்க!" என்று மூச்சிரைக்கக் கத்தி முடித்தான். அவனது சோடா புட்டிக் கண்ணாடி கோபத்தின் வெப்பத்தில் மங்கியது.

மறுமுனையில் விவேக் சொன்ன எல்லாவற்றையும் மிகவும் அமைதியாகவும் பொறுமையாகவும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் ரேகா. 



அவன் கத்தி முடித்ததும், அவளது குரலில் எவ்விதப் பதற்றமும் இன்றி, "சரி விவேக், நீ பேச வேண்டியதையெல்லாம் பேசி முடிச்சிட்டியா? இப்போ நான் கொஞ்சம் பேசிக்கவா?" என்று தன் மார்த்தாண்டத்து மிடுக்குடன் மிகவும் நிதானமாகக் கேட்டாள்.

விவேக் இன்னும் குறையாத கோபத்துடன், தன் இடுப்பில் கையை வைத்துக் கொண்டு, "ம்ம்... சொல்லு, நீ என்னதான் சொல்ல வர்றன்னு நானும் கேட்குறேன்!" என்று சற்றே அடங்கிய குரலில் கூறினான்.  

ரேகா சட்டென்று தன் பாணியில் வாதாடத் தொடங்கினாள். "ஏன் விவேக், அத்தை அந்த குரூப்ல போட்டோ அனுப்புறதுக்கு முன்னாடியே, அந்த நீல நிற டிரஸ் போட்டோ வந்தப்பவே நீ பார்த்துட்டுத்தானே இருந்த? உனக்கு உண்மையாலுமே அவ்வளவு அக்கறையும் கொள்கையும் இருந்திருந்தா, அந்த முதல் போட்டோவைப் பார்த்தப்பவே நீ கோபப்பட்டு அந்த குரூப்பை விட்டு வெளிய போயிருக்கலாமே? அதை விட்டுட்டு அடுத்தவங்க வீட்டுப் பொண்ணுன்னா நீ ரசிச்சுப் பார்ப்பியா? இதுவே உங்க அம்மான்னு தெரிஞ்சதும் உனக்கு உடனே கோபம் வருதோ?" என்று அவனது பலவீனத்தை  குத்திக் காட்டினாள்.

அவள் கேட்ட அந்த நேரடிக் கேள்வியில் விவேக்கின்   மூளை முற்றிலும் ஸ்தம்பித்தது. தான் அந்தப் புகைப்படங்களைப் பார்த்துவிட்டு, கைலிக்குள் கையை விட்டுச் சுண்ணியை உருவி கஞ்சியைக் கொட்டிய அந்த அவமானகரமான உண்மை அவனது நினைவுக்கு வந்து அவனை உலுக்கியது. "இல்லை ரேகா... அது வந்து... நான்..." என்று மேற்கொண்டு வார்த்தைகள் வராமல் அவனது நாவடங்கி, வார்த்தைகள் பயங்கரமாகத் தடுமாறின.

ரேகா அவனது மௌனத்தைச் சாதகமாக்கிக் கொண்டு, "ம்ம் சொல்லு விவேக்... அப்பறம் ஏன் நீ முன்னாடியே தடுக்கலை?" என்று கேட்டுவிட்டுத் தொடர்ந்தாள். "இங்க பாரு விவேக், நீ நினைக்கிற மாதிரி இங்க யாரும் தப்பாத் திறந்து போட்டு ஆடலை. எங்க வீட்ல நாங்க எல்லோரும் ஒண்ணா சேர்ந்து ஜாலியா இருக்கணும்னு சின்னதா ஒரு விளையாட்டுப் போட்டி வச்சோம். யார் நல்லா மாடர்னா டிரஸ் பண்ணுவாங்கன்னு நடந்த அந்தப் போட்டியில உங்க அம்மாவும் தங்கச்சியும் மட்டும் இல்ல, என் அம்மாவும் மலேசியாவிலிருந்து  என் அக்காவும் கூடத்தான் கலந்துக்கிட்டாங்க," என்று விளக்கினாள்.

"இது முழுக்க முழுக்க நம்ம குடும்பத்துக்குள்ள நடக்குற ரொம்பச் சாதாரணமான விஷயம்தான் விவேக். உன்னையும் நாங்க எங்க குடும்பத்துல ஒருத்தனா மனசார நம்பித்தான், அந்த குரூப்ல சேர்த்து விடச் சொன்னேன். ஆனா நீ என்னடான்னா இதைப் போய் இவ்வளவு பெருசு பண்ணி அநாகரீகமாப் பேசுற!" என்று ரேகா தன் குரலில் செல்லமான ஏமாற்றத்தைக் காட்டினாள். அவளது பேச்சைக் கேட்ட விவேக்கிற்கு இப்போது கோபம் கொஞ்சம் குறைந்து, உள்ளுக்குள் ஒரு பெரிய குழப்பம் பிறந்தது.

இத்தனை நேரமாகத் தன் அம்மா மற்றும் தங்கையின் மேல் இருந்த கோபம் குறைந்து, ரேகா சொன்ன விளக்கத்தில் அவனுக்குக் கொஞ்சம் தெளிவு பிறந்தது போல இருந்தாலும், அவனது பழைய பஞ்சாங்கம் போன்ற கொள்கை மூளையால் உடனே இதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் கஷ்டப்பட்டான். "இல்லை ரேகா... உங்க குடும்பத்துல இது ரொம்பச் சாதாரண விஷயமா இருக்கலாம், ஆனா எங்களோட நடுத்தரக் குடும்பத்துல..." என்று அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள் ரேகா அவனது பேச்சை நடுவிலேயே வெட்டினாள்.

"ஓஹோ... அப்படியென்றால் உன் குடும்பம் வேற, என் குடும்பம் வேற! அப்படித்தானே விவேக் நீ சொல்ல வர்ற? சரி... உனக்கு எங்க குடும்பப் பழக்கவழக்கம் அவ்வளவு கேவலமா இருந்தா, நீ நாளைக்குக் காலையிலயே வண்டி பிடிச்சு இங்க வந்து உங்க அம்மாவையும் தங்கச்சியையும் கூட்டிட்டுப் போயிரு!" என்று மிகவும் சோகமாகவும் உடைந்த குரலிலும் கூறி விவேக்கைக் கலங்கடித்தாள். ரேகா அப்படிச் சொன்னதும் விவேக் பதறிப்போனான். , ரேகாவுடனான தன் சொர்க்கமான காதல் வாழ்க்கையும் ஒரு நொடியில் கைநழுவிப் போய்விடுமோ என்று அவன் பயந்தான்.

"ஐயோ இல்லடி ரேகா... நான் அப்படி எந்த அர்த்தத்துலயும் சொல்ல வரலைடி, ப்ளீஸ் தப்பா எடுத்துக்காதே!" என்று அவளிடம் மன்னிப்புக் கேட்பது போல, அவளைச் சமாதானப்படுத்துவதற்காக வளைந்து குழைந்து கெஞ்சிப் பேசத் தொடங்கினான். இப்படியாக இருவரும் ஒருவரையொருவர் கெஞ்சி, கொஞ்சி, ஜாலியாகப் பேசிப் பேசி, விவேக் தனக்குள் இருந்த எல்லாத் தார்மீகக் கொள்கைகளையும், கோபங்களையும் முற்றிலும் மறந்து, ரேகாவின் அந்தத் தீராத காதலின் போதையில் அவளுடன் மீண்டும் மாடி காற்றில் மெய்மறந்து பேசத் தொடங்கினான்.

ரேகா போனில் குறும்பு ததும்பும் குரலில் விவேக்கை வம்புக்கு இழுக்கத் தொடங்கினாள். "ஐயோ விவேக்! அங்கே எங்க அக்காவோட டிரஸ்ஸை நீ மட்டும் நேர்ல பார்த்திருந்தே... எப்பா! அவ அழகைப் பார்த்த அடுத்த நிமிஷமே நீ என்னை அப்படியே மொத்தமா மறந்துட்டு, அவ பின்னாடியே கல்யாணம் பண்ணிக்க ஓடியிருப்பே தெரியுமா?" என்று சொல்லி அவனது காம உணர்வுகளை மிக லாவகமாக உசுப்பேற்றினாள்.

ரேகா அப்படிச் சொன்னதும், எப்போதும் 'கொள்கை சிங்கம்' என்று வலம் வரும் விவேக்கின் மனதுக்குள் ஒரு விசித்திரமான ஆர்வம் முளைவிட்டது. "அவள் அக்கா அப்படி என்ன கோணத்தில் டிரஸ்ஸைப் போட்டிருப்பாள்? எந்த அளவுக்கு கவர்ச்சியாக அந்தப் போட்டோ இருக்கும்?" என்று பார்க்க அவனது கம்ப்யூட்டர் மூளை துடித்தது. ஆனாலும், ஒரு ஒழுக்கமானவனைப் போலக் காட்டிப் பழகியதால், அதை அவளிடம் எப்படி நேரடியாகக் கேட்டுக் வாங்குவது என்று தெரியாமல் உள்ளுக்குள் பயங்கரமாகத் தயங்கினான்.

ஆனால் ரேகா அவனது தயக்கத்தை உடைத்து மேலும் உசுப்பேத்துவதை நிறுத்தவில்லை. "விவேக்! அப்பறம் இந்த டிரெஸ்ஸிங் போட்டியில கடைசியில யாரு ஜெயிச்சா தெரியுமா? யாருக்கு முதல் பரிசு கிடைச்சதுன்னு உன்னால கெஸ் பண்ண முடியுதா?" என்று   கேட்டாள்.

விவேக் தன் எச்சிலை விழுங்கிக்கொண்டு, கட்டுக்கடங்காத ஆர்வத்துடன், "யாரு... யாரு ரேகா அது? உங்க அக்காவா?" என்று அவசர அவசரமாகக் கேட்டான்.

மறுமுனையில் ரேகா கலகலவெனப் பலமாகச் சிரித்தாள். "ஹா... ஹா... ஹா... வேற யாரு விவேக்! உன் வருங்கால மாமியார், அதாவது என் அம்மாதான் இந்த மாடர்ன் போட்டியில ஜெயிச்சு ஃபர்ஸ்ட் பிரைஸ் வாங்கினாங்க!" என்று வெடிச்சிரிப்போடு சொன்னாள்.

ரேகா சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குத் தொண்டை வறண்டு போனது. தன் சொந்த அம்மாவின் அந்தரங்கப் போட்டோவை வாட்ஸ்அப்பில் பார்த்ததற்கே அவனது நரம்புகள் எல்லாம் துடிதுடித்துச் சுண்ணி விறைத்து நின்றிருந்தது. அப்படி இருக்கும்போது, தன் மாமியாரான ரேகாவின் அம்மா சகுந்தலா எப்படிப்பட்ட மாடர்ன் டிரஸ்ஸைப் போட்டிருப்பாள், அவளது செழுமையான உடம்பு எந்தக் கோலத்தில் இருக்கும் என்ற ஆர்வம் அவனது தலைக்கேறியது.

அவனது மன ஓட்டத்தைக் துல்லியமாகக் கணித்த ரேகா, "என்ன விவேக்... உனக்கு அந்த போட்டோக்களை எல்லாம் இப்போ ஷேர் பண்ணவா? என் அம்மாவோட அந்தப் பரிசு வாங்குன டிரஸ்ஸை நீயும் பார்க்கிறியா?" என்று குறும்பாகக் கேட்டாள்.

அதுவரை கொள்கை, கட்டுப்பாடு என்று பேசிய விவேக், அந்த ஒரு விநாடியில் ஒரு நொடி கூட யோசிக்கவில்லை. அவனது காமப் பசி அத்தனை தூரம் அவனை ஆட்டிப்படைத்தது. "ஆஅ... சரி ரேகா, இப்போவே எனக்கு அந்த போட்டோவை ஷேர் பண்ணு!" என்று பட்டென, எந்தவொரு தயக்கமுமின்றித் தன் வாயால் சொல்லிவிட்டான். அவன் அப்படிச் சொன்ன அடுத்த கணமே, ரேகா அவனது வீழ்ச்சியை ரசிப்பது போல 'புளக்' என்று உரக்கச் சிரித்துவிட்டாள்.

ரேகா சிரித்ததும் விவேக்கிற்குச் சட்டென்று ஒரு சுய அறிவு வந்து, தன்னைத் தானே மனதிற்குள் பயங்கரமாகத் திட்டிக்கொண்டான். "டேய் மடையா! இப்படியா ஒரு மாமியாரோட உடம்பைப் பார்க்கணும்னு நாக்கைத் தொங்கப் போட்டுக்கிட்டு அலைவ? இப்போதானே அங்கே எல்லாரையும் வீர வசனம் பேசித் திட்டிட்டு வந்தே? இப்போ நீ பண்ற காரியத்தைப் பாரு!" என்று அவனது உள்மனம் அவனைக் காரித் துப்பியது. ஆனாலும், அவனுக்குள் எழும் காம வெறி அந்தத் தார்மீகக் கோபத்தை எல்லாம் துடைத்து எறிந்தது. ரேகாவின் அம்மாவின் அந்தப் போட்டோவை எப்படியாவது கண் குளிரக் காண வேண்டும் என்ற தீராத ஆவலோடு மொட்டை மாடியின் இருட்டில் காத்துக்கொண்டிருந்தான்.

ரேகா போனில், "இரு விவேக், அவசரப்படாதே! முதல்ல எங்க அத்தை போட்டோவை உனக்குச் சென்ட் பண்ணுறேன். அவங்களும் ரொம்ப ஆர்வமா இந்த மாடர்ன் போட்டியில கலந்துக்கிட்டாங்க. அவங்க வேற யாரும் இல்ல, எங்க அப்பாவோட கூடப் பிறந்த சொந்தத் தங்கை," என்று கூறினாள்.

அவள் சொல்லி முடித்த அடுத்த கணமே, விவேக்கின் போனில் 'டிங்... டிங்...' என்று வாட்ஸ்அப் மெசேஜ் வரும் சத்தம் பலமாகக் கேட்டது. விவேக் தன் நடுக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, போனை லவுட் ஸ்பீக்கரில் போட்டுவிட்டு, அவசர அவசரமாக அந்தச் சேட்டைத் திறந்து பார்த்தான்.

அங்கே, ரேகாவின் அத்தை முற்றிலும் அரைகுறையான ஒரு உடையில் போஸ் கொடுத்து நின்றாள்.

 

 அதுவரை அவனது கைலிக்குள் சற்று உறங்கிக் கொண்டிருந்த அவனது சுண்ணி, அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்த அடுத்த விநாடியே மீண்டும் வேர்கொண்டு, இரும்புத் தடி போல விறைத்து எழுந்து நின்றது.

அவள் ஒரு ஆரஞ்சு கலர் ஷால் போன்ற மெல்லிய துணியை மட்டுமே தன் மார்பில் ஒரு பிகினி போலக் கட்டியிருந்தாள். அவளது செழுமையான முலைகளில் முக்கால்வாசிப் பகுதி அந்தத் துணிக்கு வெளியில்தான் தெரிந்தது. அதோடு, அவளது முலைக்காம்புகள் அந்த மெல்லிய துணியையும் கிழித்துக் கொண்டு குதிப்பது போல விறைப்பாக வெளியீட்டுக் காட்டிக் கொண்டு நின்றன.

அந்தக் கவர்ச்சியான காட்சியைக் கண்ட விவேக்கிற்குத் தன் கை சும்மா இருக்கவில்லை. அவனையறியாமலேயே அவனது இடது கை மீண்டும் கைலிக்குள் நுழைந்து, விறைத்து நின்ற அவனது சுண்ணியைப் பற்றிக்கொண்டது.

ரேகா போனில் அவனது மூச்சு வாங்கும் சத்தத்தைக் கேட்டு, "என்ன விவேக்... எப்படி இருக்கா எங்க அத்தை? டிரஸ் சூப்பரா இருக்கா?" என்று நக்கலாகக் கேட்டாள்.

இங்கே விவேக் தன் கைகளால் சுண்ணியை வேக வேகமாக உருவிக்கொண்டே, "ம்ம்... அத்தை ரொம்ப நல்லா இருக்காங்க ரேகா..." என்று காமம் கலந்த ஒரு குழைவான குரலில் பதில் சொன்னான்.

ரேகா மீண்டும் உரக்கச் சிரித்தாள். "அவங்க எனக்குத்தான்டா அத்தை விவேக்! உனக்கு முறைப்படி பார்த்தா அவங்க சித்தி வேணும்," என்று திருத்தினாள்.

"அவங்க யாராக இருந்தால் எனக்கு என்ன! எனக்கு இப்போ சுண்ணி நல்லாத் தூக்கி விறைச்சு நிக்குது, அதுதான் முக்கியம்" என்ற வெறியோடு விவேக் அந்த அத்தையின் போட்டோவையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

ரேகா அவனது நிலையைப் புரிந்து கொண்டு, "சரி, இப்போ எங்க அக்காவோட போட்டோவை பார்க்கிறியா?" என்று அடுத்த தூண்டிலைப் போட்டாள்.

விவேக் ஏற்கனவே அந்த அத்தையின் போட்டோவை மேமறந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், அவனது வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் வரவில்லை. அவனது வாயிலிருந்து காமத்தின் வெப்பத்தால் சூடான மூச்சுக்காற்று மட்டுமே வெளிவந்தது. "ம்ம்ம்..." என்று மட்டும் முனகினான்.

அடுத்த கணமே அவனது போனில் 'டிங்... டிங்...' என்று மெசேஜ் சத்தம் ஒலித்தது. அவனது கைகள் பதற்றத்துடன் அதைத் திறந்து பார்த்தன.

அதில் ரேகாவின் அக்கா, ஒரு சிவப்பு நிற இறுக்கமான டி-ஷர்ட் அணிந்து, கீழே கறுப்பு நிறத்தில் தொடைக்கு மேலாக இருக்கும்படியான ஒரு குட்டி ஷார்ட்ஸ் போட்டிருந்தாள். 



அவளது உடலின் அங்கங்கள் ஆடைகளால் மறைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அந்த இறுக்கமான உடையில் அவளது முலைகளின் பிரம்மாண்டமான வடிவமும், பருத்த தொடைகளும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன. அதற்கெல்லாம் மேலாக, அவளது கழுத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த தடிமனான மஞ்சள் தாலிக்கொடி அவளது கவர்ச்சியை இன்னும் பல மடங்கு அதிகமாக்கிக் காட்டியது. அதைப் பார்த்ததும் விவேக்கின் கையின் வேகம் இன்னும் இரட்டிப்பானது.

ரேகா போனில் வர்ணிக்கத் தொடங்கினாள். "விவேக்! பார்த்தியா உன் அண்ணியை? அவ எப்படி இருக்கா பாரு! கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி அவ முலை ரெண்டும் சும்மா சின்னதாத்தான் இருந்துச்சு. ஆனா இப்போ குழந்தை பெத்துக்கிட்டதும், பால் சுரந்து எப்படிப் பலூன் மாதிரி பெருசா வீங்கிருக்கு பாத்தியா!" என்று தன் சொந்த அக்காவின் உடம்பைப் பற்றியே அநாகரீகமாகப் பேசினாள். அவளது பேச்சைக் கேட்கக் கேட்க, விவேக்கிற்குச் சுண்ணியிலிருந்து கஞ்சி வரும் தருவாய்க்கு வேகம் கூடியது.

ரேகா விடாமல், "விவேக்... அடுத்ததா என் அம்மாவோட போட்டோவை அனுப்புறேன் பாரு!" என்று சொன்னாள். இந்த சாதாரணப் போட்டோக்களுக்கே தனக்கு இப்படி ஆகிறது என்றால், முதல் பரிசு வென்ற தன் மாமியாரான சகுந்தலா என்ன மாதிரியான மாடர்ன் உடையில் இருப்பாள் என்ற ஆர்வம் அவனுக்குள் பொங்கியது. அடுத்த வரப்போகும் அந்த மெசேஜுக்காக அவன் மொத்த வெறியோடு ஆவலாகக் காத்து நின்றான்.

'டிங்... டிங்...' என்று சத்தம் கேட்ட அடுத்த விநாடி, அவன் கண்கள் விரிய அதைத் திறந்து பார்த்தான். அங்கே தன் மாமியார் சகுந்தலாவின் போட்டோவைப் பார்த்ததும், "ஆஆஆ..." என்று அவனையறியாமல் அவனது வாயிலிருந்து ஒரு பலமான காம முனகல் சத்தம் வெளிவந்தது. தன் கண் முன்னே விரியும் அந்தக் காட்சியை அவனால்  நம்பவே முடியவில்லை.

 

சகுந்தலா போட்டிருப்பது ஒரு உடை மாதிரியே இல்லை; அது கொசுவலை போல இருக்கும் ஒரு கறுப்பு நிற நெட் வலை ஆடை. உள்ளே எந்தவொரு உள்ளாடையோ, பிராவோ, பாவாடையோ இன்றி அவள் அதை அப்படியே தன் உடம்பில் போட்டிருந்தாள். அந்த வலைக்குள்ளே அவளது முழு அம்மண உடம்பும் அப்பட்டமாகக் காட்சி அளித்தது. அவள் தன் கால்களைச் சற்றே ஒடுக்கி வைத்திருந்ததால் அவளது புண்டை தெளிவாகத் தெரியாவிட்டாலும், அவளது இரண்டு கைகளையும் தலைக்கு மேலே தூக்கி, தன் மார்பை நன்றாக எக்கிக் காட்டிப் போஸ் கொடுத்திருந்தாள். அவளது அந்தப் பருத்த முலைகளின் கரிய காம்புகள் அந்த வலைக்கு வெளியிலேயும் துல்லியமாகத் தெரிந்தன.

தன் மாமியாரின் உச்சக்கட்ட அம்மணக் கோலத்தைக் கண்ட விவேக்கிற்கு, அதற்கு மேல் தன் உடம்பைக் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. அவனது கைகள் வெறித்தனமாகச் சுண்ணியைக் குலுக்க, அடுத்த சில விநாடிகளில் அவனது விறைத்து நின்ற சுண்ணியிலிருந்து கஞ்சி பிச்சியடித்துக் கொண்டு 'சுர்ர்ர்...' என்று பாய்ந்தது. "ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்..." என்று முனகியபடியே, தன் மாமியாரின் நிர்வாண அழகைக் கண்டு அவன் தன் உச்சகட்ட இன்பத்தை அந்த மொட்டை மாடியின் இருட்டில் அடைந்தான்.

ரேகா போனில் அவனது மூச்சு வாங்கும் சத்தத்தையும், அந்தப் பலமான முனகலையும் ரசித்தபடி, "விவேக்... ரொம்ப லேட் ஆகிடுச்சு, நீ எதையும் நினைச்சு மனசைப் போட்டு குழப்பிக்காதே. நிம்மதியா போய் தூங்கு, குட் நைட்... உம்மா!" என்று ஒரு ஆழமான முத்தத்தை சத்தமாகக் கொடுத்துவிட்டுப் போனைத் துண்டித்தாள். அவளது கொஞ்சும் குரல் நின்றதும், மொட்டை மாடியில் மீண்டும் அந்த நள்ளிரவு அமைதி சூழ்ந்தது.

ஒரே இரவு, வெறும் மூன்று மணி நேரத்திற்குள் இரண்டாவது முறையாகத் தன் சுண்ணியிலிருந்து கஞ்சியைக் கக்கிய அசதியில் விவேக்கிற்கு உடம்பில் இருந்த மொத்தத் தெம்பும் உறிஞ்சப்பட்டது போல இருந்தது. கால்கள் நடுங்க, பக்கத்தில் இருந்த மொட்டை மாடிச் சுவரைப் பலமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, அப்படியே அந்த இருட்டில் தரையிலேயே தளர்வாக அமர்ந்து கொண்டான்.

  

தன் ஆண்மையிலிருந்து கஞ்சி வெளியேறித் தளர்ந்த அந்த விநாடியில், விவேக்கின் மழுங்கிப் போயிருந்த நேர்மையான புத்தியும், கொள்கை மூளையும் மறுபடியும் அவனுக்குள் தலைதூக்க ஆரம்பித்தன. "என்னடா இது... இவங்க குடும்பத்துல எல்லாரும் இவ்வளவு ஓப்பனா இருக்காங்க? பெத்த அம்மா, தங்கை, வருங்கால அண்ணி, மாமியார்னு எல்லாரும் தங்களோட அந்தரங்க உடம்பை இவ்வளவு சர்வசாதாரணமா மத்தவங்களுக்குக் காட்டிக்கிறாங்களே!" என்று அவனது கொள்கை மனம் குமுறத் தொடங்கியது.

"இந்த வக்கிரமான, அத்துமீறல்கள் நிறைந்த கலாச்சாரம் எல்லாம் நம்மளோட சராசரி வாழ்க்கைக்குச் செட் ஆகுமா? இதையெல்லாம் வச்சுக்கிட்டு நாம எப்படி ஒரு கௌரவமான குடும்பத்தை நடத்த முடியும்?" என்று ஓராயிரம் கேள்விகள் அவனது மூளைக்குள் எரிமலையாக ஓடினாலும், அவனது உடம்பில் இருந்த அசாத்தியமான தளர்ச்சி அவனது கண்களை மெல்லக் கட்டத் தொடங்கியது.

கட்டுக்கடங்காத தூக்கக் கலக்கத்துடனும், உடம்பில் இருந்த அயர்ச்சியுடனும் மெல்ல மாடிப் படிகளில் இறங்கி கீழே வந்தான். ஹாலில் விளக்குகள் அனைத்தும் அணைக்கப்பட்டு அமைதியாக இருக்க, விவேக் எந்தச் சத்தமும் எழுப்பாமல், அப்படியே தன் அறைக்குள் நுழைந்து படுக்கையில் சாய்ந்தான்.

தன் கையில் இருந்த போனை ஓரமாக டேபிளில் வைத்துவிட்டு, தலையணையில் தலை சாய்த்துப் பெருமூச்சு விட்ட அந்த நொடியில், "டேய் விவேக்..." என்று மிக மென்மையான குரலில் அழைத்தபடி, கையில் ஒரு சுடச்சுடப் பால் கிளாஸுடன் அறைக்குள் நுழைந்தாள் அவனது கவுரி சித்தி.

 

அவளது லட்சணமான முகத்தில் ஒரு தாய்மையின் புன்னகை தவழ, விவேக்கின் அருகில் வந்தவள், "இந்தாடா விவேக், ராத்திரி முழுக்கத் தூங்காம ரொம்ப டயர்டா இருக்கே போல... இந்தப்பாலைக் குடிச்சிட்டு நிம்மதியா படு," என்று சொல்லி அந்த கிளாஸை அவனிடம் நீட்டினாள்.

இரண்டு முறை கஞ்சியைக் கொட்டியதால் தொண்டை வறண்டு, உடம்பில் அசாத்தியமான களைப்புடன் இருந்த விவேக், கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் அந்தப் பால் கிளாஸை வாங்கிக் கொண்டான். தன் உடம்பில் இருந்த மொத்தத் தாகத்தையும் தீர்த்துக் கொள்ளும் விதமாக, அந்தப் பாலை ஒரே மூச்சில் மடமடவெனக் குடிச்சு முடித்தான்.

அவனிடமிருந்து காலியான கிளாஸை வாங்கி ஓரமாக வைத்த கவுரி சித்தி, படுக்கையில் சாய்ந்திருந்த அவனது தலையைத் தன் மென்மையான கைகளால் பற்றினாள். விவேக் எவ்வித எதிர்ப்பும் காட்டாமல் இருக்க, அவனது தலையை மெதுவாக இழுத்து, அப்படியே தன் பருத்த மடியின் மீது பாசத்தோடு படுக்க வைத்தாள்.

தன் மடியில் படுத்திருந்த விவேக்கின் தலையைக் கோதிவிட்டபடி, "டேய் விவேக்... அங்கே கன்னியாகுமரியில நடக்குற விஷயங்களைப் பார்த்துட்டு உங்க அம்மா மேல கோபப்படாதேடா. பாவம், அவ வாழ்க்கையில எவ்வளவோ கஷ்டங்களை அனுபவிச்சு, சராசரி இல்லத்தரசியா ஓஞ்சு போயிருந்தா. இப்போதான்டா அவ முகத்துல ஒரு புதுப் பிரகாசமும், சந்தோஷமும் தெரியுது," என்று மிகவும் பாசமாகக் கூறினாள்.

கவுரி சித்தி தன் மென்மையான விரல்களால் அவனது தலைமுடியைக் கோதி, வருடிக் கொடுத்துக் கொண்டே அவனது நெற்றியில் பாசத்தோடு முத்தமிட்டாள். அவளது அந்தத் தீண்டலும், மடியின் கதகதப்பும் விவேக்கிற்குள் இருந்த ஒட்டுமொத்தக் குழப்பங்களையும், மனப் போராட்டங்களையும் அப்படியே மறக்கடித்தது.

 

அவளது மடியின் சுகத்தில் அவனால் அதற்கு மேல் எதைப் பற்றியும் யோசிக்க முடியவில்லை. தன் தாயின் அந்தரங்கப் புகைப்படங்கள் தந்த அதிர்ச்சியும், ரேகாவின் போதை கலந்த பேச்சுகளும் தந்த களைப்பும் அவனது கண்களை முழுமையாக மூட, விவேக் தன் சித்தியின் மடியில் அப்படியே நிம்மதியான ஆழ்ந்த நித்திரையில் மூழ்கினான்...

ஆனால், விவேக் ரேகாவின் குடும்பத்தைப் பற்றி இப்போதுதான் மிகக் கொஞ்சமாகத் தெரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறான். அவனது கொள்கை மூளைக்கு எட்டாத, அவன் இன்னும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அதிர்ச்சியூட்டும் ரகசியங்கள் அந்தப் பணக்கார பங்களாவிற்குள் மலைபோலக் குவிந்து கிடக்கின்றன. தன் குடும்பத்தின் கௌரவத்தைக் காக்க நினைக்கும் அவனுக்குத் தெரியாமலேயே, அவனது அம்மாவும் தங்கையும் ஒழுக்கத்தின் எல்லையைக் கடந்து, மீள முடியாத ஒரு வக்கிரமான அந்தரங்க உலகிற்குள் எப்போதோ மிகவும் ஆழமாகச் சென்றுவிட்டார்கள் என்பதுதான் கசப்பான உண்மை.


தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் சொந்த பந்தங்களும், தன் காதலியும் சேர்ந்து பின்னிக்கொண்டிருக்கும் இந்த விசித்திரமான வலை முழுமையாக வெளிப்பட்டு, அவனது ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் இச்சையின் உச்சத்தில் வீழ்ந்து கிடக்கும் அந்தப் பயங்கரமான உண்மை மட்டும் விவேக்கின்    தெரியவந்தால், அவனால் அதன் பிறகும் இப்படி எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் தன் சித்தியின் மடியில் நிம்மதியாகத் தூங்கிவிட முடியுமா? அந்தப் பண்ணை வீட்டு ரகசியங்கள் அவனது வாழ்க்கையை எப்படிச் சிதைக்கப் போகிறது என்பதை அடுத்தடுத்து வரும் அத்தியாயங்களில் பார்க்கலாம்.கதையின் இந்த பாகம் பிடித்திருந்தால் லைக் செய்து ஆதரவளியுங்கள்! அடுத்த சுவாரசியமான பாகத்துடன் விரைவில் சந்திக்கிறேன்



To be continued.....

( Pics Credit Goes to - Dheena Sir, )

[David2025]

ஒருத்தன ஹீரோனு சொல்லி கடைசி வரை அவனா டம்மியா காட்டிட்டு... அவனா தவிர எல்லோரும் என்ஜாய் பண்ற மாதிரி கதை கொண்டு போவீங்க....

கடைசில ஒரு இரண்டு பதிவு ஹீரோகாகா போட்டுட்டு கதை முடிஞ்சுறும்.....

இதுவும் ஒருவகையான adultery story தான் நண்பா not incest ....

 இல்ல நண்பா, உங்களுக்கு சின்ன புரிதல் குறைபாடு இருக்குன்னு நினைக்கிறேன். உங்களைப் பொறுத்தவரை ஹீரோ தன் அம்மாவோடு இருந்தா மட்டும்தான் அது இன்செஸ்ட் (Incest). ஆனா கதையில ஹீரோ மட்டுமில்ல, வேற எந்த கதாபாத்திரமா இருந்தாலும், அவங்க தங்களுக்குள்ள இருக்கிற சொந்த ரத்த பந்தங்களோடு உறவு வச்சுக்கிட்டா அது இன்செஸ்ட் கதைதான். மொத்த கதையில ஒரே ஒரு பக்கம் அப்படி ஒரு காட்சி வந்தாலும் அது அந்த வகைப்பாட்டுலதான் சேரும்.


உங்க கமெண்ட்டைப் பார்த்தா உங்களுக்கு இந்த மாதிரியான கதைகள்ல விருப்பம் இல்லைன்னு நல்லாவே தெரியுது. நீங்க சொன்னது போல விவேக் கதையின் நாயகனாக இருந்தாலும், அவன் கடைசியில்தான் தன் வீட்டுப் பெண்களோடு இணையப் போகிறான். அதனால் உங்களுக்குப் பிடிக்கலனா இந்த கதையை நீங்க இதோடு நிறுத்திக்கொள்வதுதான் நல்லது நண்பா.

இன்செஸ்ட் கதையில இருந்து அடல்டரி (Adulery) கதைக்கு மாறினா மட்டும் உங்களைப் போன்றவர்கள் சும்மா விட்டுடுவீங்களா என்ன? (உதாரணத்துக்கு, "என்னால்தான் அம்மா, என்னை மன்னித்துவிடு அம்மா" போன்ற கதைகள் அடல்டரி வகையில்தான் வரும், ஆனா அங்கேயும் இதே மாதிரி விவாதங்கள் வரத்தான் செய்யுது).

அதனால என்னோட சின்ன வேண்டுகோள் என்னன்னா, கதையை என் விருப்பப்படி எழுத விட்டுடுங்க. உங்களுக்குப் பிடிக்கலனா தாராளமா ஒதுங்கிடலாம். நன்றி நண்பா!

[David2025]

மறுநாள் விவேக் காலையில் கண் விழித்தபோது, அவனது தலை சற்றுப் பாரமாக இருந்தது. நேற்று இரவு நடந்த சம்பவங்கள், வாட்ஸ்அப்பில் வந்த புகைப்படங்கள் மற்றும் ரேகாவுடன் பேசிய விஷயங்கள் என அனைத்தும் அவனது மனதில் நிழலாடின. நேற்றைவிட இன்று   கொஞ்சம் தெளிவாக இருந்தாலும், இன்னும் ஒரு விசித்திரமான குழப்பம் அவனுக்குள் நீடிக்கவே செய்தது.


இருந்தாலும், "சரி... நடந்தது நடந்து போச்சு, இப்போதைக்கு இதைப்பத்தி வேற எதுவும் யோசிச்சு மண்டையைக் கெடுத்துக்கக் கூடாது. முதல்ல நாம நம்ம வேலையைப் பார்ப்போம்" என்று தனக்குள்ளேயே ஒரு கட்டுப்பாட்டைக் கொண்டு வந்தான். உடனடியாகப் படுக்கையை விட்டு எழுந்து, குளியலறைக்குள் நுழைந்து குளித்து, புத்துணர்ச்சியோடு தன் வழக்கமான ஃபார்மல் உடையில் அலுவலகம் செல்லத் தயாரானான்.

அன்று வீட்டில் சித்தியும் விவேக்கும் மட்டும்தான் இருந்தார்கள்; கோபி சித்தப்பாவும் பிள்ளைகளும் வெளியில் சென்றிருந்தனர். விவேக் தயாராகி ஹாலுக்கு வந்ததும், அவனது அயர்ச்சியான முகத்தைப் பார்த்த கவுரி சித்தி, சமையலறைக்குள் சென்று அவனுக்காகச் சுடச்சுட வாசனை பறக்கத் தோசைகளைச் சுட்டு எடுத்து வந்து டைனிங் டேபிளில் வைத்தாள். விவேக்கும் அமைதியாக நாற்காலியில் அமர்ந்து, சித்தி அன்போடு பரிமாறிய தோசைகளைச் சாப்பிடத் தொடங்கினான்.

அப்படிச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் போதுதான், அவனுக்குத் தன் மொபைல் போனின் ஞாபகம் வந்தது. நேற்று இரவு வந்த கோபத்திலும் ஆத்திரத்திலும், மொட்டை மாடிக்குச் செல்வதற்கு முன்னால் தன் போனைத் தூக்கி எறிந்ததும், அதன் ஸ்கிரீன் முற்றிலும் உடைந்து ஆஃப் ஆனதும் அவனது நினைவுக்கு வர, "ச்சே...!" என்று தன் நெற்றியைப் பலமாகப் பிடித்துக் கொண்டு வருத்தப்பட்டான்.



அவன் திடீரென அப்படிச் செய்ததைக் கண்ட கவுரி சித்தி பதற்றமடைந்து, "என்னடா விவேக், என்ன ஆச்சு? ஏன் திடீர்னு தலையில அடிச்சுக்கிறே?" என்று கவலையோடு கேட்டாள். விவேக் தோசைத் துண்டை மென்றபடியே, "அது ஒன்னுமில்ல சித்தி... நேத்து வந்த ஆத்திரத்துல என் போனை அப்படியே தூக்கி எறிஞ்சிட்டேன், அதான் அதோட ஸ்கிரீன் எல்லாம் உடைஞ்சு இப்போ ஆஃப் ஆகிக் கிடக்கு" என்று அசடு வழிந்தபடி உண்மையைச் சொன்னான்.

அதைக் கேட்டு கவுரி சித்தி லேசாகத் தலையிலடித்துக் கொண்டாள். "ஏண்டா விவேக், உனக்கு எதுக்குடா இப்படி ஒரு மூர்க்கமான கோபம் வருது? எங்க இருந்துதான் உனக்கு இந்த அளவுக்கு ஆத்திரம் வருதோ தெரியல! சரி... இப்போ ஆபீஸ்க்குப் போறதுக்கு உனக்கு போன் வேணும்ல, வேணும்னா என் போனை நீ எடுத்துட்டுப் போறியா?" என்று கூறி, தன்னிடம் இருந்த ஒரு பழைய பட்டன் போனை அவனிடம் நீட்டினாள்.

கவுரி சித்தி நீட்டிய அந்தப் பட்டன் போனை விவேக் உற்றுப் பார்த்தான். அவனுக்கு இன்று அலுவலகத்தில் சில முக்கியமான வெளிநாட்டு கிளிஎண்ட் மீட்டிங்குகள் இருந்தன, அதற்காக அவன் தன் போனில் வீடியோ கால் அட்டெண்ட் செய்ய வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது. எனவே அந்தப் பழைய பட்டன் போனை வைத்துக் கொண்டு அவனால் அலுவலக வேலைகள் எதையும் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்தான்.

"வேண்டாம் சித்தி... இந்தப் போனை வச்சுக்கிட்டு என்னால ஆபீஸ் மீட்டிங் எதுவும் பார்க்க முடியாது. பரவாயில்லை, நான் இன்னைக்கு ஒரு நாள் எப்படியாவது லேப்டாப்பை வச்சே மேனேஜ் பண்ணிக்குறேன்" என்று கூறி அவளது அன்பான அழைப்பை மறுத்தான். போன் இல்லாமல் இன்று ஆபீஸில் எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறோம் என்ற கவலை அவனுக்குள் லேசாக எட்டிப்பார்த்தது.

அவர்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டே சாப்பிடத் தொடர்ந்த போது, வீட்டின் வாசலில் காலிங் பெல் சத்தம் 'டிங் டாங்' என்று பலமாகக் கேட்டது. "யாராக இருக்கும் இந்த நேரத்தில்?" என்று யோசித்தபடி சோபாவிலிருந்து எழுந்த கவுரி சித்தி, கதவைத் திறந்து வெளியே சென்று பார்த்தாள். அங்கே ஒரு கொரியர் டெலிவரி பையன் கையில் ஒரு பெரிய பாக்ஸோடு நின்று கொண்டிருந்தான்.

அந்தக் கொரியர் பையன் கவுரி சித்தியைப் பார்த்ததும், "மேடம்... இந்த வீட்ல விவேக்னு யாரு இருக்கா? அவருக்கு ஒரு பார்சல் வந்திருக்கு" என்று  

. "ஆமா தம்பி... குடு, அவன் என் பையன்தான், உள்ளதான் இருக்கான்" என்று சொல்லி, கவுரி சித்தி அந்தப் பாக்ஸை அவனிடம் இருந்து கையெழுத்துப் போட்டுக் வாங்கிக் கொண்டாள்.

[b] [/b]

பார்சலை வாங்கிக்கொண்டு சமையலறைக்குள் வந்த கவுரி சித்தி, "என்ன விவேக்... போன் உடைஞ்சு போச்சுன்னு கவலைப்பட்டே, அதுக்குள்ள இங்க ஏதோ ஆன்லைன்ல புதுசா ஆர்டர் பண்ணியிருக்க போல? என்னன்னு எனக்கும் காட்டேன்" என்று  புன்னகையுடன் அந்தப் பாக்ஸை அவனது தோசைத் தட்டின் அருகில் நீட்டினாள்.

விவேக் அதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து, "ஐயோ சித்தி! நிஜமாவே நான் ஒண்ணுமே ஆர்டர் பண்ணலையே சித்தி. நேத்து ராத்திரிதான் போன் உடைஞ்சது, அதுக்குள்ள நான் எப்படி ஆர்டர் பண்ண முடியும்?" என்று குழப்பத்துடன் கூறினான். "நீ ஆர்டர் பண்ணலன்னா அப்புறம் இது எப்படிடா உன் பேருக்கு வரும்?" என்று கவுரி சித்தி கேட்க, விவேக் அந்தப் பாக்ஸை தன் கைகளில் வாங்கிக் கொண்டான்.

அவன் அந்தப் பாக்ஸைச் சுற்றிப் பார்த்தபோது, அதன் மேல் அவனது பெயர் மற்றும் சித்தி வீட்டு முகவரி  , மிகத் தெளிவாக அச்சிடப்பட்டிருந்தது. "ஆமா சித்தி... என் பேருதான் போட்டிருக்கு, ஆனா நான் எதுவும் வாங்கலையே" என்ற  ஆர்வத்துடன், தன் கைகளால் அந்தப் பாக்ஸை மெதுவாகப் பிரித்துப் பார்க்கத் தொடங்கினான்.

அந்தப் பாக்ஸிற்குள் இருந்த பொருளைப் பார்த்ததும் விவேக்கின் கண்கள் அப்படியே விரிந்தன. உள்ளே பளபளவென மின்னிக் கொண்டு, புத்தம் புதிய லேட்டஸ்ட் மாடல் ஐபோன் ஒன்று பெட்டிக்குள் கச்சிதமாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் அழகும், பிரம்மாண்டமும் பார்க்கவே அத்தனை ரசிக்கும்படி இருந்தது; அதன் விலை எப்படியும்  ஒரு லட்ச ரூபாய்க்கும் மேல் இருக்கும் என்பது அவனுக்கு நன்றாகத் தெரிந்தது.

அதைப் பார்த்த கவுரி சித்தி  . "என்னடா விவேக் இது! இவ்வளவு பெரிய விலை உயர்ந்த போன் வந்திருக்கு, ஆனா நீ என்னடான்னா நான் ஆர்டர் பண்ணலைன்னு சாதிக்குறே? உனக்கு யாராச்சும் கிப்ட் அனுப்பியிருக்காங்களா?" என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டாள். "அதான் சித்தி எனக்கும் ஒரே சந்தேகமா இருக்கு" என்று சொன்ன விவேக், அந்தப் பெட்டிக்குள்ளே இருந்த ஒரு சிறிய கிரீட்டிங் கார்டைக் கவனித்தான்.

அந்தச் சிறிய  கிரீட்டிங் கார்டை எடுத்து விவேக் திறந்து பார்த்தான். அதில், "From your love, Rekha" என்று ஆங்கிலத்தில் அழகாக, கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அதைப் பார்த்ததும் அவனுக்குப் புரிந்தது, நேற்றிரவு இவன் போன் உடைந்த விஷயத்தை உணர்ந்து, ரேகா தான் இதை அவசர அவசரமாகக் கொரியர் மூலம் அவனுக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறாள் என்பது.

 

"சித்தி... இது நான் ஆர்டர் பண்ணல, ரேகாதான் எனக்காக அங்கே இருந்து  இந்த புது போனை அனுப்பி வச்சிருக்கா சித்தி" என்று முகம் முழுக்க ஒரு மெல்லிய வெட்கத்துடன் விவேக் கூறினான். அதைக் கேட்ட கவுரி சித்திக்குச் சொல்ல முடியாத சந்தோஷம் ஏற்பட்டது, அவளது முகம் அப்படியே பூரிப்பால் மலர்ந்தது.

கவுரி சித்தி விவேக்கின் தோளைச் செல்லமாகத் தட்டி, "பார்த்தியாடா விவேக்! அந்தப் பொண்ணு உன் மேல எவ்வளவு பைத்தியமா, உருகி உருகிக் காதலிச்சு வச்சிருக்கான்னு இப்போதாச்சும் புரியுதா? உன் போன் உடைஞ்சது தெரிஞ்ச அடுத்த நிமிஷமே, உன் வேலை கெட்டுப் போகக் கூடாதுன்னு மனசு கேட்காம இவ்வளவு விலை உயர்ந்த போனை உடனே அனுப்பி வச்சிருக்கா பாரு!" என்று நெகிழ்ச்சியோடு கூறினாள்.

"இப்படிப்பட்ட ஒரு தங்கமான குணமுள்ள பொண்ணு, உன் மேல இவ்வளவு பாசம் வச்சிருக்க ஒரு தேவதை யாருக்கும் வரம் கொடுத்தா கூடக் கிடைக்க மாட்டாடா விவேக். அவளை மட்டும் எக்காரணத்தைக் கொண்டும் உன் கோபத்தாலோ, கொள்கையாலோ துளைச்சிராதேடா, ஜாக்கிரதையாப் பார்த்துக்கோ!" என்று கவுரி சித்தி அவனுக்குப் பாசத்தோடு அறிவுரை கூறினாள்.

ரேகாவின் இந்தச் சிறிய,   பொறுப்பான அன்பான செயலைக் கண்டதும் விவேக்கின் நெஞ்சுக்குள் இருந்த ஒட்டுமொத்தக் குழப்பங்களும், பாரங்களும் ஒரு நொடியில் பறந்து போயின. நேற்று அவளது குடும்பத்தினர் மேல் இருந்த அந்த வக்கிரக் கோபங்கள் எல்லாம் மறைந்து, அவனது மனம் அவளது தீராத காதலின் நினைவுகளால் முழுமையாக நிறைந்து வழிந்தது. அந்தப் புதிய ஐபோனைத் தன் கைகளில் ஏந்தியபடி, ரேகாவை எண்ணி அவனது இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.

நாட்கள் இன்னும் மிக வேகமாக உருண்டோடத் தொடங்கின. ரேகா ஆசையோடு அனுப்பி வைத்த அந்தப் புத்தம் புதிய ஐபோன் வழியாக விவேக் அவளுடன் மணிக்கணக்காகப் பேசித் தன் காதலை வளர்க்கத் தொடங்கினான். அவர்கள் இருவரும் ஒருமுறை பேச ஆரம்பித்தால் நேரம் காலம் தெரியாமல், எதற்கும் நிற்காமல் விடிய விடியத் தங்களுக்குள் இருக்கும் தீராத அன்பையும் ரகசியங்களையும் பகிர்ந்து கொண்டு, ஜாலியாகக் கொஞ்சிப் பேசி மகிழ்ந்தார்கள்.

விவேக்கின் குடும்பத்தினர் கன்னியாகுமரியில் இருக்கும் அந்தப் பெரிய பண்ணை வீட்டிற்குச் சென்று இன்றோடு சரியாக இருபது நாட்கள் கடந்துவிட்டன. இன்னும் வெறும் பத்தே பத்து நாட்கள் மட்டும் அங்கே அவர்கள் கழித்துவிட்டுச் சென்னை திரும்பினால் போதும், அதன் பிறகு தனக்கும் ரேகாவிற்கும்  முறையில் திருமணம் நடக்கப்போகிறது என்ற எண்ணமே அவனுக்குள் குதூகலத்தை ஏற்படுத்தியது.

அந்தப் பணக்கார பங்களாவிற்குள் தன் அம்மாவும் தங்கையும் எந்தக் கோலத்தில் இருக்கிறார்கள் என்ற எந்தவொரு ரகசியமும் அறியாமல், விவேக் அந்தத் திருமண நினைப்பில் மட்டுமே சந்தோஷமாக மிதந்துகொண்டிருந்தான். அவனது  மூளை முழுக்க ரேகாவின் நினைவுகளும், சொர்க்கமான எதிர்காலக் கனவுகளும் மட்டுமே அலைமோத,  

 ஆனால், அன்று அவனது ஒட்டுமொத்த நினைப்புகளையும் நொறுக்கித் தவிடுபொடி ஆக்குவது போல் ஒரு அதிர்ச்சிகரமான சம்பவம் அரங்கேறியது. ரேகாவின் மேல் வச்சிருந்த தீராத காதலும் கல்யாண கனவும் ஒரு நொடியில் காற்றில் பறந்து போகும் அளவுக்கு அவனது மூளையை உலுக்கியது அந்த நிகழ்வு. அந்தப் பயங்கரமான சம்பவத்திற்குப் பிறகு, "இந்தக் கல்யாணம் நமக்கு உண்மையாலுமே வேணுமா? இல்லை இதோட எல்லாவற்றையும் நிறுத்திட்டு ஓடிடலாமா?" என்று விவேக் தன் வாழ்க்கையிலேயே முதன்முறையாகக் கடுமையான முடிவெடுக்கும் அளவுக்கு யோசிக்கத் துணிந்துவிட்டான்.

அப்படி அவனது வாழ்க்கையையே தலைகீழாக மாற்றிப் போட்ட, அவனது கொள்கைச் சிங்கத்தின் முகத்திரையைக் கிழித்தெறிந்த அந்த விசித்திரமான சம்பவம் என்னவென்று பார்க்கலாம் 

வழக்கம்போல எப்போவும் போல, அன்று ஆபீசில் லஞ்ச் டைம் வந்ததும் விவேக் ரேகாவுக்குப் போன் செய்தான். தன் புதிய ஐபோனை எடுத்து அவளது நம்பரை அழுத்திவிட்டு, அவளது கொஞ்சும் குரலைக் கேட்பதற்காக ஆவலோடு காத்து நின்றான்.

"ரிங்.... ரிங்... ரிங்.... ரிங்... ரிங்.... ரிங்... ரிங்.... ரிங்..." என போன் நீண்ட நேரம் அடித்துக்கொண்டே இருந்தது. எப்போதும் முதல் இரண்டு பெல்லிலேயே எடுத்துவிடும் ரேகா, இன்று இவ்வளவு நேரம் ஆகியும் போனை எடுக்காதது விவேக்கிற்குள் ஒரு சின்ன புதிரை ஏற்படுத்தியது.

மிகவும் தாமதமாக, ரொம்ப நேரம் கழித்துத்தான் மறுமுனையில் போன் எடுக்கப்பட்டது. ஆனால் எடுத்த உடனே அவளது வழக்கமான கலகலப்பான "ஹாய் ஸ்விட்டி !" என்ற குரல் வரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, "ஹலோ... ஆஅ... சொல்... சொல்லுங்க..." என்று மூச்சிரைக்கும் குரலில், வார்த்தைகள் தட்டுத் தடுமாறி வெளிவந்தன.

அவள் பேசும்போதே பின்னால் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, மர்மமான சலசலப்புச் சத்தம் கேட்பதை அவனது கூர்மையான  மூளை லேசாகக் கவனித்தது. விவேக் சற்றே குழப்பத்துடன், "என்ன ரேகா, ஏன் இவ்வளவு நேரம் போன் எடுக்கல? என்ன பண்றே அங்கே?" என்று கேட்டான்.

 

அதற்கு ரேகா பதில் சொல்ல முற்பட்டபோது, அவளது மூச்சுக்காற்றின் வேகம் இன்னும் அதிகரித்தது. "ஆஆ... 'டேய் இருடா நாயே '... ஆஅ..." என்று போனில் யாரிடமோ சொல்வது போன்ற சத்தம் பலமாகக் கேட்டது.

அவள் 'டேய் இருடா நாயே ' என்று ஒருமையில் பேசியதைக் கேட்டதும் விவேக்கிற்கு முகம் சட்டென மாற, "என்ன ரேகா... மரியாதை எல்லாம் குறையுது? யாரைப் பார்த்து அப்படிச் சொல்றே?" என்று சற்றே அதட்டலாகக் கேட்டான்.

மறுமுனையில் ரேகா நிலைமை புரியாமல் திணறுவது போல, "ஐயோ... உன்னை இல்ல விவேக்... ஆஅ... இங்க..." என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள், அவளால் மேலே பேச முடியாமல், "கோஹ்... கோஹ்..." என்று பயங்கரமாகத் தொண்டை அடைப்பது போல் இருமினாள்.  

விவேக் பதற்றத்தின் உச்சத்துக்கே சென்று, "ரேகா... ரேகா... என்னாச்சு உனக்கு? ஹலோ... கேக்குதா நான் பேசுறது?" என்று போனை இன்னும் காதோடு இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு கத்தினான்.

 

ஆனால், ரேகாவிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, போனின் மறுமுனையில் இருந்து, "ஹலோ... சொல்லுங்க மச்சான் !" என்று ரேகாவின் அண்ணன் தினேஷின் கம்பீரமான குரல் திடீரெனக் கேட்டது.

தினேஷின் குரலைக் கேட்டதும் விவேக் சற்று நிம்மதியடைந்தாலும், குழப்பம் தீரவில்லை. "ஆ... தினேஷ், ரேகா எங்கே போனா? அவளுக்கு என்னாச்சு? ஏன் திடீர்னு அப்படி இருமுறா?" என்று அவசரமாகக் கேட்டான்.

தினேஷ் மறுமுனையில் ஒரு  , கள்ளச் சிரிப்புடன், "மச்சான்... பாவம் அவ பழம் சாப்பிட்டா, அது அவ தொண்டையில ஆழமா சிக்கிக்கிச்சு. அதான் மூச்சு முட்டி அப்படி இருமிட்டு இருக்கா," என்று மிகவும் தளர்வான, அதே சமயம் ஒரு குறும்புத்தனமான தொனியில் விளக்கினான்.

விவேக் அதைக் கேட்டு நிஜமாகவே பயந்து போய், "ஐயோ! அப்படியா... அப்போ உடனே அவளுக்குக் கொஞ்சம் தண்ணி மொண்டு குடுங்க தினேஷ்! அப்படியே விட்டா ஆபத்தாச்சே!" என்று உண்மையான பாசத்தோடும் பதற்றத்தோடும் கத்தினான்.

.

[David2025]

ஆனால் தினேஷோ அவனது பதற்றத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல், "இப்பதான் மச்சான் அவ சாப்பிடவே ஆரம்பிச்சிருக்கா... தொண்டையில இறங்கித் தண்ணி வர இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் எடுக்கும், நீங்க ஃப்ரீயா விடுங்க," என்று ஏதோ ஒரு இரட்டை அர்த்தத்தில்,  நக்கலோடு சொன்னான்.

தினேஷ் சொன்ன அந்தப் பதில் விவேக்கிற்குச் சுத்தமாகப் புரியவில்லை. "என்ன இவன்... நம்ம  ஒன்னு சொன்னா, இவன் என்னவோ லூசுத்தனமா சம்பந்தமே இல்லாம எதையோ பேசிட்டு இருக்கான்? பழம் சாப்பிட்டா தண்ணி வர நேரம் எடுக்குமா?" என்று தனக்குள்ளேயே குழப்பத்துடன் நெற்றியைப் பிடித்துக் கொண்டான். 

விவேக் மேலும் ஏதோ கேட்க வாயைத் திறந்த அந்த விநாடியில், போனின் பின்னணியில் ரேகாவின் குரல் மீண்டும்   செல்லமான கோபத்துடன் கேட்டது. "டேய் தினேஷ்... ஏன்டா என்னை இப்படிப் போட்டுப் படுத்துற? கொஞ்சம் பொறுடா, நான் அவர்கிட்ட போன்ல பேசிட்டு வர்றேன்..." என்று அவள் தன் அண்ணனிடம் கெஞ்சுவது போன்ற அந்த  சத்தம் விவேக்கின் காதுகளில் விழுந்து அவனது சந்தேகத்தை இன்னும் பல மடங்கு அதிகமாக்கியது.

தினேஷின் குரல் போனில் தொடர்ந்து ஒலித்தது, "இருடி ரேகா... அதான் மச்சானே சொல்லிட்டாரே, உனக்குத் தண்ணி கொடுக்கச் சொல்லி! அதான், அந்தத் தண்ணி தானா வர்ற வரைக்கும் நல்லாச் சப்பு... ஆஆ..." என்று அவன்  குறும்புமாகப் பேச, பின்னணியில் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உறிஞ்சும் சத்தம் விவேக்கின் காதுகளில் அப்பட்டமாக விழுந்தது.

விவேக்கிற்கு அந்தப் பேச்சு சுத்தமாகப் புரியவில்லை. "என்ன இது... எவ்வளவு நேரம் ஆகும்னு  பேசிக்கிறாங்க? ஒரு பழம் சாப்பிட்டா தண்ணி வர இவ்வளவு நேரமா ஆகும்? ஒண்ணுமே புரியலையே!" என்று அவன் தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி தனக்குள்ளேயே குழம்பினான். அதைத் தொடர்ந்து போனில், "அக்... அக்... அக்..." என்று தொண்டையில் ஏதோ அடைத்துக் கொண்டு திணறுவது போன்ற ஒரு விசித்திரமான சத்தம் இன்னும் பலமாகக் கேட்கத் தொடங்கியது.

 

அடுத்த சில விநாடிகளில், ரேகாவின் குரல் உச்சக்கட்ட மூச்சிரைப்புடன், "ஆஹ்... ஆஹ்... ம்ம்... ஆ... ஒ... வந்துருச்சு... ஆஆ..." என்று ஒரு  சுகத்துடனும் தளர்ச்சியுடனும் முனகி அடங்கியது. அவளது அந்தத் தொனி, பழம் சாப்பிட்டு முடித்த சுகமா இல்லை வேறு ஏதாவதா என்று புருஞ்சிக் முடியாமல் விவேக்கின்  மூளை ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தது.

"என்ன சவுண்ட் இது... ஒரு மாதிரி விசித்திரமா இருக்கே?" என்று விவேக் தன் கண்களை உருட்டிக்கொண்டு, உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒரு தப்பான விஷயம் நடப்பதாக சந்தேகம் கொண்டு, "ரேகா... ரேகா... என்ன பண்றே அங்கே?" என்று சற்றே அதட்டலான குரலில் கூப்பிட்டான். அவனது கொள்கை மனம் அங்கே ஏதோ ஒரு மர்மம் ஒளிந்திருப்பதை உணர்ந்து படபடத்தது.

ஆனால் மறுபடியும் அவளது அண்ணன் தினேஷின் குரல்தான் போனில் கேட்டது. "மச்சான்... இப்பதான் அவளுக்கு அந்தத் தண்ணியைக் கொடுத்திருக்கேன். அவளும் நல்லா  வரைக்கும் குடிச்சு முடிச்சிட்டா. இப்போ துடைச்சிட்டு வந்து உங்ககிட்ட பேசுவா, கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க மச்சான்," என்று ஒரு கள்ளச் சிரிப்புடன் சொல்லிவிட்டுப் போனை ரேகாவிடம் நீட்டினான்.

விவேக் தீராத குழப்பத்துடன், "ம்ம்... சரி..." என்று சொல்லிவிட்டு, போனின் பின்னணிச் சத்தங்களை இன்னும் கூர்மையாகக் கவனிக்கத் தொடங்கினாள். அங்கே நடக்கும் விஷயங்கள் அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு சந்தேகம் ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது.

அப்போது போனை வாங்கிய ரேகா, தன் அண்ணனைப் பார்த்து, "டேய் நாயே! இப்படியா ஒருத்தியைப் போட்டுப் பாடா படுத்துவே..." என்று  சிணுங்கலுடனும், செல்லமாகக் கோபித்துக் கொள்வது போன்ற ஒரு குறும்புத் தொனியிலும் முணுமுணுத்தாள். அவளது அந்தத் தொனியில் இருந்த நெருக்கம் விவேக்கின் சந்தேக நெருப்பை இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக மூட்டியது.

"என்னடா நடக்குது அங்கே? இவ அண்ணன்கிட்ட பேசுற ஸ்டைலே ஒரு மாதிரியா இருக்கே!" என்று விவேக் தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டான். அங்கே நடக்கும் உண்மையை உடனே தன் கண்ணால் பார்த்துத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற வெறியில், போன் இணைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு, தன்  போனில் வாட்ஸ்அப்பை ஓபன் செய்து உடனடியாக அவளுக்கு வீடியோ கால் பண்ணினான்.

அவன் வீடியோ கால் செய்த முதல் ரிங் போனதுமே, மறுமுனையில் ரேகா சற்றும் தாமதிக்காமல் காலை அட்டெண்ட் செய்தாள். திரையில் தோன்றியவள், தன் உதடுகளில் ஒட்டியிருந்த ஏதோ ஒரு பிசுபிசுப்பான திரவத்தைத் தன் கைகளால் அவசர அவசரமாகத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அதோடு, முகத்திலிருந்து கீழே அவளது கழுத்து மற்றும் மார்புப் பகுதி வரை அப்பட்டமாக வழிந்து கொண்டிருந்த வேர்வையைத் தன் கைகளால் துடைத்துவிட்டு, "ஹாய் ஸ்வீட்டி!" என்று ஒரு அழகான  சிரிப்போடு அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

விவேக் திரையில் தெரிந்த அவளது தோற்றத்தைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்தான். அவளது தலைமுடி கலைந்து, முகம் முழுக்க ஏதோ ஒரு உச்சக்கட்டக் களைப்பில் வேர்த்து விறுவிறுத்துக் கிடந்தது. "என்ன ரேகா இது... ஏன் முகம் முழுக்க இவ்வளவு வேர்த்து, தலைமுடி எல்லாம் இப்படி கலைஞ்சு போயிருக்கு? அங்கே ரூமுக்குள்ள ஏசி ஓடலையா?" என்று தன் சந்தேகக் கண்களால் அவளது உடம்பை உற்றுப் பார்த்துக் கேட்டான்.

ரேகா தன் நிலையைச் சமாளிப்பதற்காகப் பலமாகச் சிரித்தாள். "ஐயோ விவேக்... அது ஒன்னுமில்லடா! இங்க எங்க ஊர்ல இன்னைக்குக் கரண்ட் கட் ஆகிடுச்சு, பயங்கரமான வெக்கை. அதுபோக, இப்பதான் மாடிப் படிக்கட்டுல இருந்து வேகவேகமா ஓடி வந்தேனா, அதான் மூச்சு முட்டி இப்படி வேர்த்து முடி எல்லாம் கலைஞ்சு போயிருக்கு," என்று  விவேக்கை நம்ப வைக்க தன் அலாதியான  சிரிப்போடு மிக நைஸாகச் சமாளித்தாள்.

விவேக்  அதற்கு மேல் அவளைக் குடைந்து குழப்பிக்கொள்ள விரும்பவில்லை. அவளது முகம் முழுக்க வழிந்த வேர்வையையும் கலைந்திருந்த தலைமுடியையும் பார்த்துவிட்டு, ஏதோ வெயிலின் தாகத்தால் அப்படி இருக்கிறாள் என்று நினைத்துக்கொண்டான். அவளது சந்தேகமான நிலையைத் தாண்டி, அவளிடம் எப்போதும் போலக் கொஞ்சம் சகஜமாகவும் ஜாலியாகவும் பேச அவன் முயற்சி செய்தான்.

ஆனால் ரேகாவிடம் எப்போதும் இருக்கும் அந்தப் பழைய துள்ளலும் உற்சாகமும் இப்போது துளியும் இல்லை. வழக்கமாக விவேக் போனில் ஒரு வார்த்தை பேசினாலே, அதற்குப் பதிலுக்குப் பத்து வார்த்தையாவது பேசி அவனைத் திணறடிப்பவள் அவள்தான். ஆனால் இப்போது அவனது கேள்விகளுக்குப் பதிலேதும் சொல்லாமல், ஏதோ ஒரு உச்சக்கட்டக் களைப்பில் சோர்வின் விளிம்பில் இருப்பது போல் அவளுக்குக் கண்கள் சொருகின.

அவளது அந்த அசாத்தியமான சோர்வைக் கவனித்த விவேக், "என்ன ரேகா, ரொம்ப டயர்டா இருக்க போல? முகம் எல்லாம் ஒரு மாதிரி கலைஞ்சு போயிருக்கு" என்று சற்றே கவலையான குரலில் அவளிடம் கேட்டான்.  

விவேக் கேட்டதும் ரேகா தன் வறண்ட உதடுகளை லேசாக நாக்கால் நனைத்துக் கொண்டு, "ஆமா விவேக்... உடம்பெல்லாம் ஒரே அசதியா, ஒரு மாதிரி தளர்ச்சியா இருக்கு. நீ வேணும்னா இன்னைக்கு ஈவினிங் ஃப்ரீயா இருக்கும்போது கால் பண்ணுறியா? நான் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துக்குறேன்" என்று    அவனிடம் கெஞ்சிக் கேட்டாள்.

அவள் அப்படிக் கேட்டதும் விவேக்கிற்கும் அதற்கு மேல் அவளைத் தொந்தரவு செய்ய மனமில்லை. "சரி ரேகா, நீ  நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க... நான் சாயங்காலம் ஆபீஸ் முடிஞ்சதும் கூப்பிடுறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு, தன்  ஐபோனில் அந்த வீடியோ காலைத் துண்டித்தான். போனைத் துண்டித்தாலும், அவளது அந்த விசித்திரமான மூச்சிரைப்பும் சோர்வும் அவனது மனதில் ஏதோ ஒரு பெரிய புதிரை விதைத்துக்கொண்டே இருந்தது.

ரேகாவிடம் பேசி முடித்ததும் விவேக்கிற்குள் இருந்த அந்த விசித்திரமான மர்ம உணர்வு இன்னும் குறையவில்லை. "அங்கே என்னதான் நடக்குது? எதற்கும் அம்மாவுக்குக் கால் பண்ணிப் பேசலாம்" என்று தன் புதிய ஐபோனில் உடனே வைதேகியின் நம்பரை அழுத்தினான்.

மறுமுனையில் சில பெல்களுக்குப் பிறகு வைதேகி போனை எடுத்தாள். "சொல்லுடா விவேக்!" என்றாள்.

விவேக் சற்றே ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு, "ஹலோ... ம்மா! என்ன பண்றீங்க அங்கே? சாப்பிட்டீங்களா?" என்று கேட்டான்.

"ம்ம்ம்... நான் சாப்டாச்சுடா. நீ சாப்டியா?"  

"இல்லம்மா, நான் இன்னும் சாப்பிடல," என்றான் விவேக்.

"மணி 1 ஆகுது, இன்னும் சாப்பிடாம அங்கே என்னடா பண்றே?" என்று வைதேகி செல்லமாகக் கடிந்து கொண்டாள்.

"இப்பதான்மா சாப்பிடலாம்னு கேண்டீனுக்கு வந்தேன். அதான் அப்படியே உங்கிட்டயும் பேசி நிலவரத்தைக் கேட்கலாம்னு போன் பண்ணுனேன்," என்றான் விவேக்.

"சரி சரி, உனக்கு அங்கே ஏதாவது வேணும்னா தயங்காம எனக்கு ஒரு போன் பண்ணு, நான் உடனே கிளம்பி வர்றேன், சரியா?" என்று வைதேகி பாசத்தைக் கொட்டினாள்.

"சரிம்மா... அங்கே ரேகா வீட்டுல எல்லாரும் நம்ம கல்யாணத்தைப் பத்தி என்ன சொல்றாங்க?"  


வைதேகி லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே, "அவங்க என்ன சொல்லுவாங்க விவேக்... இப்பதான் அவங்க வீட்ல ஒரு  நல்ல காரியம், அனல் பறக்குற திருவிழா மாதிரி நடக்கப் போகுதுன்னு எல்லாரும் ரொம்பச் சந்தோஷமா, குதூகலமா இருக்காங்கடா," என்று   புன்னகையுடன் கூறினாள்.

"சரிம்மா... திவ்யா எங்கே? அவளைப் பக்கத்துல காணோம்?"  

"அவளா... அவ இப்போ ரேகா அண்ணன் தினேஷோட குட்டித் தம்பிகூடத் தனியா ரூம்ல ஜாலியா விளையாடிகிட்டு இருக்காடா," என்று வைதேகி மிகச் சாதாரணமாகச் சொன்னாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் விவேக்கின் நெஞ்சு படபடவென அடித்துக்கொண்டது, அவனது  மூளை வக்கிரமாக யோசிக்கத் தொடங்கியது. "என்னது! தினேஷோட குட்டித் தம்பியா...!!!" என்று அதிர்ச்சியில் கத்தினான்.

மறுமுனையில் விவேக்கின் அதிர்ச்சியைப் புரிந்து கொண்ட வைதேகி கலகலவெனச் சிரித்தாள். "ஆமாடா விவேக், அவனோட அந்த ரெண்டு வயசுக்குரிய குட்டிப் பையன்  கூட்டிக்கிட்டு விளையாடிட்டு இருக்கா," என்றாள்.

அதைக் கேட்ட பிறகுதான் விவேக்கிற்கு மூச்சே வந்தது. ஒரு பலமான பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தியவன், "ஒஹ்ஹஹ்... அவனோட குழந்தையைச் சொன்னீங்களா ம்மா? நான் என்னவோ நினைச்சு பயந்துட்டேன்," என்றான்.

வைதேகி விடாமல் குறும்புடன், "ஏன்டா விவேக்... நீ  என்ன  நினைச்ச  ?"  

விவேக் தன்   கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி, "அது... ஆஅ... ஆஹ்ஹ்... இல்லம்மா, இப்பதான் ரேகாவுக்குப் போன் பண்ணினேன். அப்போ தினேஷ் அவகூடத்தான் அங்கே இருந்தாரு. அதுக்குள்ள இங்க வந்துட்டாரான்னு யோசிச்சேன்," என்று வார்த்தைகளைத் தடுமாறவிட்டான்.

அதற்கு வைதேகி   சிரித்தாள். "அதான் கேக்குறியா! அங்கே ரேகாவைப் போட்டுப் பாடா படுத்துட்டு, இனி இங்க திவ்யாவை ஒரு வழி பண்ணாம  அவனோட அந்தக் குட்டித் தம்பி ஓய மாட்டான் போல... ஹா... ஹா..." என்று   சிரித்தாள்.

விவேக்கிற்குத் தன் அம்மாவின் பேச்சு எதார்த்தமாகத் தோன்றவில்லை. "ம்மா... அங்கே ஒன்னும் தப்பா நடக்கலையே? அந்தத் தினேஷ் நல்ல பையன் தானே ம்மா?"  

வைதேகி போனில் முனகியபடி, "டேய் விவேக்! அவன் ரொம்பத் தங்கமான தம்பிடா... ஆனா என்ன, அவனுக்கு   மூடு வந்துட்டா, இடம் பொருள் ஏதுன்னு பார்க்காம அப்படியே மேல ஏறி வண்டியை ஓட்டிருவான்டா!"  

"என்னது ம்மா சொல்றீங்க?" என்று விவேக் பதறினான்.

"அதான்டா... அவன் எப்போவுமே ரொம்ப ஜாலியான, கலகலப்பான மூடுல இருப்பான்டா, அதைத்தான் அப்படிச் சொல்ல வந்தேன்," என்று வைதேகி நைஸாகச் சமாளித்தாள். விவேக்கிற்குள், "என்ன இன்னைக்கு ரேகாவும், அவ அண்ணனும், இப்போ அம்மாவும் எல்லாரும் இப்படி ஒரு மாதிரிக் குதர்க்கமாவே பேசுறாங்க?" என்று சந்தேகம் வலுத்தது.

"சரி ம்மா... அதையெல்லாம் விடுங்க, அங்கே அத்தையும் மாமாவும் சௌக்கியமா இருக்காங்களா?" என்று விவேக் பேச்சை மாற்றினான்.

"அவங்க எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்கடா. பக்கத்து ஊர்ல ஏதோ ஒரு ஃபங்க்ஷன் வீடுன்னு எல்லாரும் கிளம்பிப் போயிருக்காங்க," என்று வைதேகி சொல்லி முடிக்கும்போதே, மறுமுனையில் 'டக்... டக்...' என்று அவளது பெட்ரூம் கதவைத் தட்டும் சத்தம் விவேக்கின்  போன் வழியே துல்லியமாகக் கேட்டது.

விவேக் அலர்ட் ஆகி, "என்னம்மா... யாரோ வந்துட்டாங்க போல இருக்கு?" என்று கேட்டான்.

"இருடா விவேக், லைன்லயே இரு... கதவைத் தட்டுறது யாருன்னு நான் போய்ப் பார்க்கிறேன்," என்று சொல்லிவிட்டு வைதேகி நடக்கும் சத்தம் கேட்டது.

அடுத்த சில விநாடிகளில், "அண்ணே... நீங்களா? வாங்க வாங்க உள்ள வாங்க..." என்று அங்கே வைதேகி அலாதியான குழைவோடு, தன் இடுப்பை நெளித்துப் பேசுவது விவேக்கின் காதுகளில் விழுந்தது.

"அம்மா... யாரும்மா அங்கே வந்திருக்கா?" என்று விவேக் ஆர்வத்துடன் கேட்க, வைதேகி அவனது கேள்விக்குப் பதில் பேசவில்லை. மாறாக அங்கே கதவு 'டப்...' என்று உள்பக்கமாகத் தாழ்ப்பாள் போட்டு லாக் ஆகும் சத்தம் விவேக்கிற்குப்  கேட்டது.

கதவை லாக் செய்துவிட்டு, அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் ஏதோ  சிரித்துப் பேசிக்கொள்வது போன்ற மெல்லிய கிசுகிசுப்பான சத்தம் கேட்க, விவேக்கின் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டது. அங்கே நடப்பதைக் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.

சிறிது நேரம் கழித்து போனை காதில் வைத்த வைதேகி, "அப்புறம் விவேக்... வேற என்னடா விசேஷம் அங்கே?" என்று மூச்சிரைக்கக் கேட்டாள்.

"யாரும்மா அங்கே ரூமுக்குள்ள வந்திருக்காங்க? ஏன் கதவை லாக் பண்ணுனீங்க?" என்று விவேக் தன் சந்தேகத்தை நேரடியாகக் கேட்டான்.

"வேற யாருடா விவேக், நம்ம ஜெகதீஷ் அண்ணன்தான் உள்ள வந்திருக்காரு. நான் இப்பதான் குளிக்கலாம்னு வெறும் பாவாடையோடு பெட்ரூம்ல இருக்கும்போது, சோப்பு எடுத்துட்டுப் போக மறந்துட்டேனா... அதான் அவரே    சோப்பை எடுத்துக்கிட்டு நேரா உள்ள வந்திருக்காரு," என்று வைதேகி  வெட்கம் பொங்கக் கூறினாள்.

[b][/b]

"ஓஹோ..."  

"சரிடா விவேக்... நான் அப்புறம் கூப்பிடுறேன். இன்னும் குளிக்காம வெறும் பாவாடையோடுதான் வீடு முழுக்கச் சுத்திட்டு இருக்கேன். குளிச்சு முடிச்சுட்டு ஜெகதீஷ் அண்ணனோட பக்கத்துல இருக்குற அம்மன் கோவிலுக்குப் போகணும்னு சொன்னாங்க," என்று வைதேகி அவசரமாகப் போனை வைக்க முயன்றாள்.



விவேக் தன்   போன் திரையை உற்றுப் பார்த்தபடி, "எல்லாமே சரியாய் இருந்தாலும் நம்ம மனசு ஏன் ஏதோ தப்பு நடக்குற மாதிரியே உள்ளுக்குள் அடிக்குது?" என்று தனக்குள்ளேயே குழம்பினான். வைதேகி போனைத் துண்டித்ததாக நினைத்தாலும், உண்மையில் அவசரத்திலோ அல்லது கை பதற்றத்திலோ கால் இன்னும் கட் ஆகாமல் லைன் அப்படியேதான் இருந்தது.

அடுத்த சில நொடிகளில், போனின் மறுமுனையில் இருந்து வந்த அந்த உரையாடல்கள் விவேக்கின் காதுகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றுவது போல விழத் தொடங்கின. "அண்ணே, இருங்க! அதுக்குள்ள ஆரம்பிச்சீராதீங்க!" என்று வைதேகியின் குழைவான குரல் கேட்க, விவேக்கின் உடல் சட்டென்று விறைத்தது.

"ஆஆ... அண்ணே! அங்க எல்லாம் கையை வச்சிக்கிட்டு... ச்சி!" என்று வைதேகி சிணுங்க, "நல்ல பெருசா வச்சிருக்கியேடி... பட்... ஆஆ..." என்று ஜெகதீஷின் கணத்த குரல் அப்பட்டமாகக் கேட்டது. "என்னது? பெருசா வச்சிருக்காங்களா?" என்று விவேக்கின் நெஞ்சு படபடவென அடித்துக்கொள்ள, அவனது கண்கள் அதிர்ச்சியில் விரிந்தன.

"அண்ணே! அவுக்காதிங்க! அப்படி மேலோட்டமா அமுக்குங்க!" என்று வைதேகி பதற, "என்னது? மேலோட்டமா அமுக்கணுமா?" என்று விவேக் மீண்டும் பதறிப் போனான். அங்கே பூட்டிய அறைக்குள் அவனது சொந்த அம்மாவை ஜெகதீஷ் ஏதோ செய்கிறான் என்பது மட்டும் அவனுக்கு  புரிந்தது.

 வைதேகி தொடர்ந்தாள், "நேத்து இப்படித்தான் உங்க மகன் தினேஷ்! குளிக்கவே விடல... ஒரே இம்சை!" என்றாள். "என்னது? குளிக்க விடலையா? அம்மாவை குளிக்க விடாம அப்படி அந்த தினேஷ் என்ன பண்ணிருப்பான்?" என்று விவேக் ஆத்திரத்திலும் பயத்திலும் அங்கும் இங்கும் நடக்க ஆரம்பித்தான். தன்  போனை காதோடு இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு, "ஹலோ... ஹலோ!" என்று கத்தினான்.

ஆனால் அவனது கத்தல் மறுமுனையில் கேட்கவில்லை. வைதேகி மீண்டும், "ஐயோ... ச்சி! அதுக்குள்ள எல்லாத்தையும் கழட்டிட்டீங்களா? உலக்கை மாதிரி பெருசா வச்சிருக்கீங்க! எப்படித்தான் இதை வாங்கிக்க போறேன்னு தெரியல!  " என்று மூச்சிரைக்கக் கெஞ்சினாள். 

"என்னது? பெருசா இருக்கா? எதைப்பற்றி பேசிக்கிறாங்கன்னு தெரியலையே!" என்று விவேக் பதற்றத்தில் வேர்த்து விறுவிறுக்க, "ஹலோ... கேக்குதா?" என்று அலறினான்.

அங்கே அவனது அலறலுக்குப் பதில் வரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, "சளக்... சளக்... ஆஆ..." என்ற ஒரு விசித்திரமான, ஈரப்பதம் நிறைந்த சத்தம் மட்டும் விவேக்கின் காதுகளில் துல்லியமாகக் கேட்டது. விவேக் கவலையோடும் நடுக்கத்தோடும் போனை அமுக்கியபடி காத்திருந்தான்.

"விடுங்க அண்ணே! நேரம் கெட்ட நேரத்துல! அங்க போய் வாய் வச்சுக்கிட்டு?" என்று வைதேகி பொறுக்க முடியாதவளாகக் கெஞ்ச, "கொஞ்ச நேரம்டி... பாவாடையை தூக்கிப் பிடி... ஆஆ... அப்படித்தான்!" என்று ஜெகதீஷ்  குழைவாக சொல்ல . "என்னடா நடக்குது அங்கே? எங்க அம்மாவை என்ன பண்ணுறீங்க? இங்க ஒருத்தன் லைன்ல இருக்கேன்டா!" என்று விவேக்கின் உள்ளுக்குள் கர்ஜித்தான் 

அடுத்த சில விநாடிகளில், அந்த அறையிலிருந்து வந்த சத்தங்கள் விவேக்கின் ஒட்டுமொத்தக் கட்டுப்பாட்டையும் உடைத்தன. "ஆஆஆ... ஆஆ... !" என்று வைதேகியின் உச்சக்கட்ட முனகல் சத்தம் எழ, அதைத் தொடர்ந்து "டப்... டப்... டப்... டப்... டப்..." என்று ஏதோ ஒரு சதைப்பிடிப்பான பொருள் சுவற்றிலோ அல்லது உடம்பிலோ பலமாக மோதுவது போன்ற வேகம் கூடி ஒலித்தது.

ஆஆஆ... ஆஆ... !"

டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....!!!

 

ஆஆஆ...ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ....டப் ......!!

அம்மாஆஆ ..ஆஆஆ.....ஆஆஆ...ஹாஆஆஆ ..டப் ....டப் ....டப் ....டப் .......டப் ....டப் ....ஆஆஆ ..ஹலாங்க்க்க் 

ஆஆஆஆ ம்ம்ம்ம்ம்ம் ....ஆஆஆ .........டப் ....டப் ....டப் ....ஆஆஆ ....டப் ....டப் ....டப் ....



"ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... டப்... டப்... டப்..." என்று சத்தம் வர, வைதேகி தன் சுயநினைவை இழந்தவள் போல, "அம்மாஆஆ... ஆஆஆ... ஆஆஆ... ஹாஆஆஆ... டப்... டப்..." என்று அலறினாள். அம்மாவின் அந்த முனகல் சத்தமும், கூடவே வந்த அந்த வேகமான சத்தமும் விவேக்கின் மனதை ஒரே கலக்கத்தில் ஆழ்த்த,  

"ஆஆஆ... ம்ம்ம்ம்ம்ம்... ஆஆஆ... டப்... டப்..." என்று அந்த வக்கிரமான வேகம் உச்சத்தை எட்ட, "ஆஆஆ... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்... ஆஆஆ..." என்று ஜெகதீஷ் தன் மிருகத்தனமான குரலில் உருமிக் கொண்டே முனகினான். விவேக்கின் கைகள் நடுங்க, அவனது மூளை முற்றிலும் ஸ்தம்பித்து நின்றது.

அதன் பிறகு சில நிமிடங்கள் அங்கே ஒரு விசித்திரமான அமைதி நிலவியது. பின்னர், "சரி... சரி... குளிச்சிட்டு வா! கோவிலுக்கு போயிட்டு வரலாம்!" என்று ஜெகதீஷ் மூச்சிரைக்கச் சொல்ல, மறுபடியும் அங்கே பெட்ரூம் கதவு திறந்து மூடும் சத்தம் விவேக்கிற்குத் தெளிவாகக் கேட்டது.

சில விநாடிகளில் வைதேகி போனை மீண்டும் காதில் வைத்து, "ஹலோ... விவேக்!" என்று எதுவுமே நடக்காதது போல சாதாரணமாகப் பேச ஆரம்பித்தாள். விவேக் தன் ஆத்திரத்தையும் அதிர்ச்சியையும் அடக்கிக் கொண்டு, "ம்மா... அங்க என்னம்மா நடக்குது?" என்று வெறி பிடித்தவன் போலக் கேட்டான்.

வைதேகி உடனே தன் அலாதியான  சிரிப்புடன், "டேய்! நீ காலை கட் பண்ணிட்டேன்னு நினைச்சு நான் பாட்டுக்கு பேசாம இருந்துட்டேன்டா! அது ஒன்னும் இல்லடா விவேக்... ஜெகதீஷ் அண்ணே இப்பதான் ஆத்துல இருந்து நல்ல பெரிய ஜிலேபி மீன் வாங்கிட்டு வந்துட்டாரு! அதான் அதை அங்கே  வச்சு கொஞ்சம் கழுவித் தரச் சொல்லிச்சு!" என்று    சமாளித்தாள்.

அதுவரை பதற்றத்திலும்  வெறியிலும் துடிதுடித்துக் கொண்டிருந்த விவேக்கின் கொள்கை மூளைக்கு, அவள் சொன்ன அந்த 'மீன் கழுவும்' விளக்கம் ஒரு நிமிடம் நிம்மதியைத் தந்தது போல இருந்தது. அவனது மனம் பூவனம் போல் அமைதியடைவது போல நடித்தாலும், அவனது உள்மனம் அதை நம்ப மறுத்தது.

"டேய் விவேக்! கை எல்லாம் ஒரே மீன் கரையா இருக்குடா! போய்க் குளிச்சிட்டு வந்தாதான் சரியா இருக்கும்! நான் அப்புறமா பேசுறேன்!" என்று சொல்லிவிட்டு வைதேகி இந்த முறை போனை முழுமையாகத் துண்டித்தாள்.

விவேக் தன்  போனைத் டேபிளில் வைத்துவிட்டு, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளிப்படுத்தினான். அவனது  மூளை அங்கே நடந்த  மீண்டும் மீண்டும் அசைபோட்டது. "இல்லை... எனக்கு என்னமோ அந்த வீட்ல நடக்குற ஏதோ ஒரு பெரிய  விஷயத்தை நம்மகிட்ட இருந்து எல்லாரும் திட்டமிட்டு மறைக்குற மாதிரி இருக்கு. இவங்க பேசுற   பேச்சும், அந்த சத்தங்களும் சாதாரண மீன் கழுவுற சத்தம் மாதிரி இல்ல! இது சரிப்பட்டு வராது, நாளைக்கே நாம நேரா அங்கே கன்னியாகுமரிக்குக் கிளம்பிப் போய், அங்கே என்னதான் நடக்குதுன்னு நம்ம கண்ணாலேயே பார்த்துடலாம்!" என்று விவேக் தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடியை இறுக்கமாகத் துடைத்தபடி,  ஒரு முடிவுக்கு வந்தான்.

To be Continued ..

[David2025]

மறுநாள் விவேக் அதிகாலையிலேயே படுக்கையை விட்டு எழுந்தான். இரவு முழுவதும் அவனுக்குத் தூக்கமே வரவில்லை; அவனது  மூளை முழுக்க அந்த 'மீன் கழுவும்' சத்தமும், அம்மாவின் விசித்திரமான முனகல்களும் மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருந்தன. "இதுக்கு மேல இங்க சும்மா இருக்கக் கூடாது" என்று முடிவெடுத்தவன், அன்றைய தினமே முதல் பஸ்ஸைப் பிடித்து ரேகாவின் சொந்த ஊரான கன்னியாகுமரிக்கு நேராகச் சென்றுவிட வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தான்.

அவன் அவசர அவசரமாகத் தன் அறைக்குள் சென்று துணிகளைப் பையில் திணித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துக் கவுரி சித்தி பதற்றத்துடன் அங்கே வந்தாள். "டேய் விவேக்! அடுத்த வாரம்தானேடா நீ அங்கே போறதாப் பிளான் பண்ணியிருந்தே? இப்போ என்னடான்னா விடிஞ்சும் விடியாததுமா பெட்டியைக் கட்டிக்கிட்டு இருக்கே, என்னாச்சு உனக்கு?" என்று ஆச்சரியத்துடன் கேட்டாள்.



விவேக் தன் பைக்குள் ஃபார்மல் ஷர்ட்களை அமுக்கித் திணித்தபடி, "ஆமா சித்தி... எனக்கு என்னமோ அங்கே கன்னியாகுமரியில ஏதோ விசித்திரமா, தப்பா நடக்குற மாதிரி தோணுது. நேத்துல இருந்து ரேகா, தினேஷ், ஏன் எங்க அம்மா கூடப் போன்ல ரொம்பக் குதர்க்கமா  பேசுறாங்க. அதான் நேரடியா அங்கே போய் என்ன எதுன்னு என் கண்ணாலயே பார்த்துட்டு வரலாம்னு இருக்கேன்," என்று தன்   கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி கறாராகச் சொன்னான்.

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் கவுரி சித்திக்கு நெஞ்சு படபடவென அடித்துக்கொண்டது. "டேய் விவேக்,  . ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு இப்பதான்டா உனக்கு  ஒரு நல்ல வரன் அமைஞ்சிருக்கு. நீ பாட்டுக்கு அங்கே போய் உன்னோட அந்தச் சுடுமூஞ்சியை வச்சுக்கிட்டு அவங்ககிட்ட எதாவது மல்லு கட்டிக்கிட்டு இருக்காதேடா... கொஞ்சம் பொறுமையா இரு," என்று அவனுக்குப் பாசத்தோடு அட்வைஸ் பண்ணினாள்.

ஆனால் விவேக் சித்தியின் பேச்சை ஏற்கும் மனநிலையில் இல்லை. பேக் செய்து முடித்த அந்தப் பெரிய பையைத் தன் தோளில் தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டான். சித்தியை நேராக ஏறிட்டுப் பார்த்தவன், "இல்லை சித்தி... எனக்குன்னு சில கொள்கை, கோட்பாடுகள் எல்லாம் இருக்கு. என்னால மத்தவங்களை மாதிரி ஏனோதானோன்னு அநீதியைப் பார்த்துட்டுச் சும்மா இருக்க முடியாது. அங்கே போயி எனக்கு எதாவது தப்பா பட்டுச்சுன்னா, இந்த   இந்த ரேகாவும் வேண்டாம்...அவங்க குடும்பமும் வேண்டாம் .. கல்யாணப் பேச்சை இதோட மறந்துற வேண்டியதுதான்!" என்று தீர்க்கமாகச் சொன்னான்.

தன் கொள்கைச் சிங்க முகத்தை விறைப்பாக வைத்துக் கொண்டு, "நான் போயிட்டு வர்றேன் சித்தி" என்று பட்டெனச் சொல்லிவிட்டு, கவுரி சித்தி மேற்கொண்டு எதுவும் பேசுவதற்குள் வாசற்படியைத் தாண்டி விறுவிறுவெனக் கிளம்பினான். அவனது இந்தத் திடீர் ஆக்ரோஷமான புறப்பாடு சித்திக்கு உள்ளுக்குள் பெரும் பயத்தை ஏற்படுத்தியது.

அவன் பஸ் ஸ்டாண்ட் நோக்கிப் போவதையே ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கவுரி சித்தி . "ஐயோ! அந்தக் குடும்பமே   ஒரு திசையில போயிட்டு இருக்கு... இவன் என்னடான்னா இங்கே தனியா நின்னு கொள்கை, கொய்யாக்கான்னு பெரிய உத்தமன் மாதிரி பேசிட்டு இருக்கான்! இவன் அங்கே போனா எல்லாமே அம்பலாகிடுமே!" என்று பதறினாள்.

நிலைமையின் தீவிரத்தை உணர்ந்தவள், உடனடியாக ஹாலில் கிடந்த தன் மொபைல் போனை எடுத்து, கன்னியாகுமரியில் இருக்கும் தன் அக்கா வைதேகியின் நம்பருக்கு அவசர அவசரமாகக் கால் பண்ணினாள். போன் ரிங் ஆகத் தொடங்கியதும், "அக்கா போனை எடுடி... சீக்கிரம் எடு!" என்று நகத்தைக் கடித்தபடி வேண்டிக் கொண்டாள்.

மறுமுனையில் சில பெல்களுக்குப் பிறகு வைதேகி போனை எடுத்தாள். ஆனால், எடுத்த உடனே அவளது குரல் மிகவும் பலவீனமாகவும், மூச்சிரைப்புடனும் வெளிவந்தது. "ஹலோ... கௌரி... சொல்லுடி..." என்று இழுத்தாள்.

"அக்கா!  ... நம்ம விவேக் இப்பதான் இங்க இருந்து பையைத் தூக்கிக்கிட்டு நேரா கன்னியாகுமரிக்கு பஸ் பிடிச்சு வந்துட்டு இருக்கான்டி!" என்று கவுரி சித்தி விஷயத்தை அப்பட்டமாக உடைத்தாள்.

அக்கா வைதேகிக்கு அந்தப் பேச்சைக் கேட்டதும் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "ஐயோ! என்னடி சொல்லுறே... அவன் அதுக்குள்ள கிளம்பிட்டானா?" என்று பதறியவள், சட்டென்று, "ஐயோ... சும்மா விடுங்க அண்ணே... ஆஆ... எ ஸ்ஸ்..." என்று போனில் யாரிடமோ முனகும் சத்தம் பலமாகக் கேட்டது.



போனின் இந்தப்பக்கம் இருந்த கவுரி சித்திக்கு அந்தச் சத்தம் கேட்டு முகம் சுளித்தது. "என்னடி  அது? அங்கே பின்னால   சத்தம் கேக்குது?" என்று சற்றே நக்கலும் கிண்டலும் கலந்த குரலில் கேட்டாள்.

வைதேகி போனை காதோடு அமுக்கியபடி, "அது... நம்ம ஜெகதீஷ் அண்ணன்டி... இப்போ என் மேல படுத்திருக்காரு... ஆ... ஆ... அவரோட அந்த உலக்கை இப்போ உள்ள..." என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவளுக்கு மூச்சு முட்டியது.

அக்கா சொன்ன  கேட்டு கவுரி சித்தி தன் நெற்றியைத் தடவிக்கொண்டாள். "இங்க பாருக்கா! அவர் உன் மேல படுத்திருக்காரோ, இல்ல கீழ படுத்திருக்காரோ... எனக்கு அதைப்பத்திக் கவலையில்லை. ஆனா அங்கே விவேக் வர்ற வேகத்தைப் பார்த்தா, அவன் ஏதோ ஒரு பெரிய முடிவோடுதான் வர்றான். அவன் அங்கே வந்து ஒரு மூணு நாள்தான் உங்க கூட இருப்பான்... அதுவரைக்கும் அந்தப்  வீட்டு வக்கிர புத்தியை எல்லாம் கொஞ்சம் மூடி வச்சுட்டு, அடக்கம் ஒடுக்கமா இருங்கடி!" என்று எச்சரித்தாள்.

ஆனால், மறுமுனையில் கவுரி சித்தியின் எச்சரிக்கையைத் தேவதாசி மூடில் இருந்த வைதேகியால் காது கொடுத்துக் கேட்க முடியவில்லை. அதற்குள் அங்கே ஜெகதீஷ் தன் வேட்டையைத் தீவிரமாக்க, "ஆஆஆ..... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் ... ஆஆஆ..." என்று வைதேகியின் வாயிலிருந்து உச்சக்கட்டக் காம அலறல் சத்தம் மட்டுமே வெளிவந்தது.

வைதேகியால் அதற்கு மேல் தன் தங்கையிடம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பதில் பேச முடியவில்லை. இன்பத்தின் விளிம்பில் அவளது கைகள் நடுங்க, அவளது கை தவறிப் போன் தானாகவே துண்டிக்கப்பட்டு 'டூத்... டூத்...' என்று சத்தம் வந்தது.

இங்கே சென்னையில் இருந்த கவுரி சித்தி, போன் கட் ஆனதும் தன் மொபைலை எடுத்துத் தன் நெற்றியிலேயே பலமாக அடித்துக் கொண்டாள். "ஐயோ! பெத்த மகனே அங்கே உக்கிரமா வர்றான்... இவ என்னடான்னா அங்கே புருஷன், சம்பந்தின்னு பார்க்காம இப்படித் தையாத் தக்கான்னு ஆட்டம் போடுறாளே!" என்று கவலையோடு முணுமுணுத்தாள்.

  

"விவேக் மட்டும் அங்கே போய் அம்மா  ரேகா குடும்பத்தோட  லீலைகளையும் நேர்ல பார்த்துட்டான்னா... அப்புறம் அந்தப் பண்ணை வீடே சுடுகாடா மாறிடுமே! அவன் அங்கே போய் என்னென்ன அசிங்கங்களைப் பார்க்கப் போறானோ, என்ன பண்ணப் போறானோ தெரியலையே!" என்று தீராத பயத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் கவுரி சித்தி ஹாலுக்குள் அங்கும் இங்கும் உலா வரத் தொடங்கினாள். விவேக்கை ஏற்றிச் சென்ற பஸ்ஸோ, அவனது கொள்கைகளையும் சுமந்து கொண்டு கன்னியாகுமரியை நோக்கி அதிவேகமாகப் பறந்து கொண்டிருந்தது.

சென்னையிலிருந்து புறப்பட்ட அந்த நீண்ட தூரப் பேருந்து, கன்னியாகுமரி பேருந்து நிலையத்தை வந்தடைந்தபோது மாலை 5 மணி ஆகியிருந்தது. பேருந்தை விட்டு கீழே இறங்கிய விவேக், தன்   கண்ணாடியைத் துடைத்து மாட்டிக்கொண்டு சுற்றிலும் பார்த்தான். அந்த ஊரின் குளிர்ந்த, தூய்மையான காற்றும், சற்றுத் தொலைவில் தெரிந்த கடலின் வாசனையும், சுற்றிலும் பசுமையாகக் காட்சியளித்த மரங்களும் அவனது மனதிற்குள் ஒரு கணநேர அமைதியைத் தந்தன. இயற்கை எழில் கொஞ்சும் அந்தச் சூழல் அத்தனை அழகாக இருந்தாலும், அவனது கொள்கை மூளை அதை இப்போது ரசிக்கும் நிலையில் இல்லை. அங்கே தன் குடும்பத்திற்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை அறியும் ஆவலில், உடனடியாகத் தன்  ஐபோனை எடுத்து ரேகாவுக்குக் கால் செய்தான்.

போன் செய்த முதல் ரிங்கிலேயே ரேகா எடுத்துவிட்டாள். "ஹலோ விவேக்! வந்துட்டியாடா?" என்று அவளது மார்த்தாண்டத்துத் தமிழ் அவனைக் குளிர வைத்தது. "ஆமா ரேகா, இப்பதான் பஸ் ஸ்டாண்ட்ல வந்து இறங்குனேன்," என்றான் விவேக்  . "ஓகே ஸ்வீட்டி, நான் உனக்கு இப்போ ஒரு நம்பர் வாட்ஸ்அப் பண்றேன். அது எங்களோட காரோட டிரைவர் நம்பர் தான். உன்னைக் கூட்டிட்டு வர்றதுக்காக அவர் ஏற்கனவே அங்கேதான் வெயிட் பண்ணிட்டு இருக்காரு," என்று சொல்லிவிட்டுப் போனை வைத்தாள்.

கொஞ்ச நேரத்தில் அவள் கொடுத்த அந்த நம்பருக்கு விவேக் டயல் செய்ய, மறுமுனையில் பேசியவர் தான் இருக்கும் இடத்தை விவரித்தார். அடுத்த சில நிமிடங்களில்,  வெள்ளை நிறச் சட்டையும் பேண்ட்டும் அணிந்த ஒரு நடுத்தர வயது டிரைவர் விவேக்கை நோக்கி வந்தார். விவேக்கின் முகத்தைப் பார்த்ததும், ஏதோ ஒரு நாட்டின் ராணுவத் தளபதிக்குக் கொடுக்கும் மரியாதையைப் போல, சட்டென்று தன் கையை நெற்றியில் வச்சு ஒரு கம்பீரமான சல்யூட் அடித்தார்.



எதிர்பாராத அந்தச் சல்யூட்டைப் பார்த்ததும் விவேக்கிற்குள் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு பிறந்தது. "என்ன அண்ணே... சல்யூட் எல்லாம் அதிரடியா இருக்கு?" என்று அவன் லேசாகப் புன்னகைத்தபடி கேட்க,  
. "வாங்க சார், பேகைக் கொடுங்க," என்று பணிவாகக் கேட்ட டிரைவர், அவனிடமிருந்த பெரிய பையைத் தாங்கிப் பிடித்து வாங்கிக் கொண்டார். ஏதோ ஒரு நாட்டின் பெரிய அதிகாரிக்குக் கொடுக்கும் மரியாதையைப் போல விவேக்கை மிகக் கவனமாகப் பார்க்கிங் ஏரியாவை நோக்கி அழைத்துச் சென்றார்.

அங்கே பேருந்து நிலையத்தின் பார்க்கிங் பகுதியில் ஏகப்பட்ட கார்கள் வரிசையாக நின்றுகொண்டிருக்க, அவற்றுக்கு நடுவே ஒரு சொகுசான, ஆடம்பரமான கறுப்பு நிற பென்ஸ் கார் தனித்து நின்று பளபளத்துக் கொண்டிருந்தது. அந்த காரின் பிரம்மாண்டத்தைக் கண்டு, அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த சில உள்ளூர் வாலிபர்கள் அதன் முன்னால் நின்று ஆசையோடு செல்ஃபி எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். லட்சங்களில் சம்பாதிக்கும் ஐடி ஊழியனாக இருந்தாலும், விவேக்கிற்கே அந்த காரைப் பார்த்ததும் ஒரு நிமிடம் பிரமிப்பு ஏற்பட்டது.

டிரைவர் கார் அருகில் சென்றதும், செல்ஃபி எடுத்துக் கொண்டிருந்த வாலிபர்களைப் பார்த்து, "தம்பிகளா... கொஞ்சம் நகருங்க,  சார் வந்துட்டாரு!" என்று சத்தமாகக் குரல் கொடுத்தார். அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும் அங்கே நின்ற இளசுகள் எல்லாம், ஏதோ ஒரு பெரிய விஐபி வந்துவிட்டதைப் போல விவேக்கை ஒரு விதமான பிரமிப்போடும், பொறாமையோடும் உற்றுப் பார்த்தனர். விவேக் தன் ஃபார்மல் உடையில் விறைப்பாக நின்று அவர்களின் பார்வைகளை எதிர்கொண்டான்.

டிரைவர் காரின் பின் பக்கப் Boot  திறந்து லக்கேஜை உள்ளே  வைத்தார். விவேக் தானாகவே காரின் கதவைத் திறக்க முயல, "சார், இருங்க இருங்க... நானே திறக்கிறேன்!" என்று பதறியபடி ஓடிவந்து, அவனுக்காகப் பின் இருக்கையின் கதவை அகலமாகத் திறந்துவிட்டு, "உட்காருங்க சார்!" என்றார். ஒரு சாதாரண டிரைவரின் இந்த அளவுகடந்த உபசரிப்பே விவேக்கைத் திக்குமுக்காட வைத்தது.

பின் இருக்கையில் அமர்ந்த விவேக், காரின் உட்புற வடிவமைப்பைப் பார்த்து உண்மையாலுமே வாயடைத்துப் போனான். "நம்மள மாதிரி மிடில் கிளாஸ் ஆளுங்களுக்கு இப்படி ஒரு பென்ஸ் காரை வெளியில இருந்து தொட்டுப் பார்க்கிறதே பெரிய விஷயம், ஆனா இன்னைக்கு நாம இதோட பின் சீட்ல உட்கார்ந்திருக்கோம்!" என்று நினைத்தவன், தன் கைகளால் அந்த லெதர் சீட்டை மெதுவாகத் தொட்டுப் பார்த்தான். 

  

அப்பா... பஞ்சு மாதிரி எவ்வளவு சொகுசாக இருக்கிறது என்று வியந்தபடி, சீட்டில் நன்றாகப் பின்னோக்கிச் சாய்ந்து கொண்டான். அது ஏதோ ஒரு ஆடம்பரமான மசாஜ் சேரில் அமர்ந்ததைப் போன்ற சுகத்தைத் தர, கார் மிதமான வேகத்தில் புறப்பட்டது.

காரின் உள்ளே ஏசி மிக மிதமாக, குளுமையாக ஓடிக்கொண்டிருக்க, விவேக் ஜன்னல் வழியாக வெளியுலகத்தை வேடிக்கை பார்த்தபடிச் சென்றான். அவனுக்குள் இருந்த அந்தப் புலனாய்வு மூளை மீண்டும் வேலை செய்யத் தொடங்கியது. மெதுவாக ஓட்டுநரிடம் பேச்சு கொடுக்க நினைத்தவன், "அண்ணே... இங்க ரேகா குடும்பத்தைப் பத்தி எல்லாரும் எப்படிப் பேசுவாங்க? அவங்க எப்பேர்ப்பட்டவங்க?" என்று தன் கேள்வியை முடிப்பதற்குள் டிரைவர் முந்திக்கொண்டார்.

"என்ன சார் இப்படி எடக்கு மடக்கா கேட்டுட்டீங்க? எங்க சின்ன மேடம் ரேகா ரொம்பத் தங்கமானவங்க சார்! அவங்க குடும்பமே இந்த ஊர்ல பெரிய   குடும்பம். அதிலயும் எங்க பெரிய ஐயா ஜெகதீஷ் இருக்காரே... அவர்தான் சார் எங்களுக்கு எல்லாமே! அவர் இல்லைன்னா இந்த ஊர்ல எத்தனையோ குடும்பம் நடுத்தெருவுல நின்றிருக்கும் சார்," என்று தன் முதலாளியைப் பற்றிப் புகழ்ந்து தள்ளினார்.

விவேக் அதைக் கேட்டு மனதிற்குள், "அடடா... இவன் என்ன இவ்வளவு விசுவாசமா பேசுறான்? ஒருவேளை முதலாளி வீட்டு ஆளுங்ககிட்ட ஓவராப் புகழ்ந்து பேசணும்னு இவனுக்கு ஏதும் கட்டளையோ? ரொம்ப ஓவராப் புகழ்ற மாதிரி இருக்கே!" என்று நினைத்துக் கொண்டு, அவனது பேச்சைத் தாண்டி ஜன்னல் வழியே மீண்டும் வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினான். கார் பிரதான சாலையிலிருந்து பிரிந்து, ஒரு தனிப்பட்ட விசித்திரமான விஐபி சாலையை நோக்கித் திரும்பியது.

கார் தூரத்தில் தெரிந்த ஒரு மாபெரும் பங்களாவை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தது. அந்தப் பங்களாவின் உயரத்தையும், அதன் சுற்றளவையும் காரில் இருந்தபடியே பார்த்த விவேக், "என்னடா இது... இவ்வளவு பெரிய பங்களாவா இருக்கு? நிச்சயமாக இது எதோ பெரிய சினிமா ஸ்டார் இல்லன்னா பெரிய அரசியல்வாதியோட வீடாத்தான் இருக்கணும்!" என்று நினைத்து, தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடி வழியே அந்தப் பங்களாவை வெறித்துப் பார்த்தான்.

ஆனால் கார் அந்தப் பிரம்மாண்டமான பங்களாவின் பிரதான வாயிலுக்கு நேரே வந்து, மெதுவாக நின்றது. டிரைவர் வண்டியை நிறுத்திவிட்டுத் திரும்பி, "சார்... இதான் சின்ன மேடத்தோட வீடு, நாம வந்துட்டோம்!" என்றார். அவர் சொன்ன வார்த்தையைக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குத் தன் காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை. "என்னது... இது ரேகாவோட வீடா?" என்று திகைத்துப் போனான்.

காரின் வெளியே, கருப்பு உடையும் துப்பாக்கியும் ஏந்திய இரண்டு செக்யூரிட்டி ஆபீசர்கள் நின்றிருந்தனர். காரின் பின் இருக்கையில் விவேக் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டதும், அவர்களும் விறைப்பாக நின்று ஒரு கம்பீரமான சல்யூட் அடித்துவிட்டு, அந்த மாபெரும் இரும்பு கேட்டைத் திறந்துவிட்டனர். கார் மெதுவாக உள்ளே நுழைந்தது.



கேட்டிற்குள் நுழைந்ததும் விவேக் உண்மையாலுமே பிரமிப்பின் உச்சத்துக்கே சென்றான். சினிமாப் படங்களில் கூட இப்படி ஒரு பிரம்மாண்டமான,  வீட்டைத் தான் பார்த்திருப்போமா என்பது அவனுக்குச் சந்தேகமாக இருந்தது. வீட்டின் முற்றம் முழுவதும் பளிங்குக் கற்கள் பதிக்கப்பட்டு, சுற்றிலும் அழகான நீரூற்றுகளும், விலை உயர்ந்த வெளிநாட்டுச் செடிகளும் காட்சியளித்தன.

கார் அந்த மாளிகையின் பிரதான வாசலில் வந்து நின்றது. விவேக் அவசரமாகக் காரின் கதவைத் திறக்க முற்படும் முன்னே, அங்கிருந்த ஒரு வேலைக்காரன் ஓடிவந்து காரின் கதவை மிக மரியாதையோடு திறந்துவிட்டான். "ஐயா... வாங்க!   என்று பணிவாகக் கூறி கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு நின்றான். அந்தப் பணக்கார மாளிகையின் ஒவ்வொரு உபசரிப்பும், அவர்களின் ஆடம்பரமும் விவேக்கின் கொள்கை மூளையை ஒரு நிமிடம் முற்றிலும் ஸ்தம்பிக்க வைத்து, அவனைப் பெரும் பிரமிப்பில் ஆழ்த்தியது.

பெரிய தேக்குமரக் கதவைத் தள்ளிக்கொண்டு விவேக் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மாளிகைக்குள் நுழைந்தான். உள்ளே நுழைந்ததும் அவனது குடும்பத்தினரும் ரேகாவின் குடும்பத்தாரும் வாசலிலேயே நின்று தன்னை ஆவலோடு வரவேற்பார்கள் என்றுதான் அவன் எதிர்பார்த்தான். ஆனால், அவனது எதிர்பார்ப்பிற்கு மாறாக அந்த மாபெரும் ஆடம்பர மாளிகை  முற்றிலும் அமைதியாக, வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.

அவன் குழப்பத்தோடு சுற்றிலும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்த விநாடியில், அங்கிருந்த பூஜா அறையின் பெரிய தேக்குமரக் கதவைத் திறந்து கொண்டு ஒரு பெண்மணி மங்கலகரமான தோற்றத்தோடு வெளியே வந்தாள். அவள் வேறு யாரும் இல்லை, ரேகாவின் அம்மா சகுந்தலாதான். அவளைப் பார்த்த அடுத்த கணமே விவேக் அப்படியே பேச்சற்று, பிரமித்துப்போய் நின்றான்.

அவனது   கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் அவளை நம்ப முடியாமல் உற்றுப் பார்த்தன. சில நாட்களுக்கு முன்னால் வாட்ஸ்அப் குழுவில், உள்ளாடை ஏதுமின்றி வெறும் கறுப்பு நிற நெட் வலை ஆடையில் முழு அம்மணக் கோலமாக நின்று தன்னைச் சுண்ணியை உருவ வைத்த வக்கிரப் பெண் இவள்தானா என்று அவனுக்குப் பெரும் புதிராக இருந்தது.

அன்று பார்த்த அந்த ஆபாசக் கோலத்திற்குச் சம்பந்தமே இல்லாதது போல, இன்று அவள் ஒரு பாரம்பரியமான பட்டுப்புடவையை உடம்பில் மிக நேர்த்தியாகக் கட்டியிருந்தாள். தலை நிறைய நறுமணம் வீசும் மல்லிகைப் பூவையும், நெற்றியில் மங்கலகரமான குங்குமம் மற்றும் சந்தனப் பொட்டையும் சூடியிருந்தாள். அவளது தோற்றம் பார்த்த உடனே அப்படியே கையெடுத்துக் கும்பிடும் அளவுக்கு அந்த மாளிகையின் மகாலட்சுமி போல அத்தனை பொலிவோடு இருந்தது.

  

வாசலில் நின்ற விவேக்கைப் பார்த்ததும், "வாங்க மாப்பிள்ளை!" என்று அன்பு உருகும் குரலில் கூவியபடி சகுந்தலா அவனை நோக்கி ஓடி வந்தாள். அவளது முகத்தில் ஒரு தாய்க்குரிய பாசமும் குதூகலமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன. விவேக்கின் அருகில் வந்தவள், சற்றும் யோசிக்காமல் தன் செழுமையான கைகளால் அவனது இரு கன்னங்களையும் தொட்டு மென்மையாக வருடினாள்.

"நல்லா இருக்கீங்களா மாப்பிள்ளை? நீங்க சென்னைல இருந்து கிளம்பி இங்க வர்றீங்கன்ற விஷயத்தை ரேகா இன்னைக்குக் காலையிலதான் என்கிட்ட சொன்னா. உங்களை இந்த வீட்டுல நேர்ல பார்த்ததுல எனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம் தெரியுமா!" என்று தன் மனம் நிறையப் பொங்கிய சிரிப்புடன் அவனுக்குப் பாசமாக உபசாரம் செய்தாள்.

[David2025]

நல்லா இருக்கீங்களா மாப்பிள்ளை? நீங்க சென்னைல இருந்து கிளம்பி இங்க வர்றீங்கன்ற விஷயத்தை ரேகா இன்னைக்குக் காலையிலதான் என்கிட்ட சொன்னா. உங்களை இந்த வீட்டுல நேர்ல பார்த்ததுல எனக்கு எவ்வளவு சந்தோஷம் தெரியுமா!" என்று தன் மனம் நிறையப் பொங்கிய சிரிப்புடன் அவனுக்குப் பாசமாக உபசாரம் செய்தாள்.


அவளது அந்த அன்பான பேச்சையும், மங்கலகரமான தோற்றத்தையும் கண்ட அடுத்த விநாடியே, விவேக்கின் மனதுக்குள் சகுந்தலாவின் மேல் இருந்த அத்தனை கெட்ட அபிப்பிராயங்களும், வக்கிர எண்ணங்களும் அப்படியே நொடியில் உடைந்து தவிடுபொடியாயின. அவனுக்குள் ஒரு மெல்லிய குற்றவுணர்ச்சி எட்டிப்பார்த்தது.

"என்னடா இது... இந்த வீட்டுல ஏதோ பெரிய தப்பான, குதர்க்கமான காரியம் நடக்குது, அதை நம்ம கண்ணாலேயே பிடிச்சு அம்பலப்படுத்தணும்னு சென்னைல இருந்து வம்படியா கிளம்பி வந்தோம். ஆனா இங்க வந்து இறங்குனதுல இருந்தே எல்லாரும் நம்மள பாச மழையில நனைய வச்சு இப்படித் திக்குமுக்காட வைக்கிறாங்களே!" என்று விவேக் தன் கொள்கை மூளையைத் தட்டித் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக் கொண்டான்.

சகுந்தலாவின் உபசரிப்பில் திணறியவன், தன் முகத்தைச் சட்டென்று சரிசெய்துகொண்டு, "நான் ரொம்ப நல்லா இருக்கேன் அத்தை... ஆமா, இங்க எங்க அம்மா, அப்பா, திவ்யா யாரையுமே காணோம்? வீடு ஏன் இவ்வளவு அமைதியா இருக்கு?" என்று  கேட்டான்.

அதற்கு சகுந்தலா, "நீங்க இன்னைக்குச் சாயங்காலமே இங்க வந்துருவீங்கன்னு தெரிஞ்சதும், அவங்க எல்லாரும் நம்ம வீட்டுப் பெரிய பண்ணைத் தோட்டத்தைப் பார்க்கணும்னு ஆசையா தினேஷ் கூடக் கிளம்பிப் போயிருக்காங்க மாப்பிள்ளை. இதோ... இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல, சாய்ந்திரம் 8 மணிக்குள்ள எல்லாரும் வீட்டுக்கு வந்துருவாங்க," என்று கலகலப்பாகப் பதில் சொன்னாள். அப்படிப் பேசிக்கொண்டே, விவேக்கின் தோளில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தப் பெரிய டிராவல் பேக்கை அவள் தன் கைகளால் வாங்க முயன்றாள்.

அத்தை தன் பையை வாங்குவதைப் பார்த்த விவேக் பதறிப்போய், "அட... இருக்கட்டும் அத்தை, பரவாயில்லை... நானே தூக்கிக்கிறேன். நீங்க ஏன் சிரமப்படுறீங்க?" என்று தடுத்தான். லட்சாதிபதி மருமகனாக இருந்தாலும், ஒரு பெண்ணிடம் தன் பையைக் கொடுக்க அவனது நடுத்தரக் குடும்பத்து ஒழுக்கம் இடம் தரவில்லை.

  

ஆனால் சகுந்தலா அவனது பேச்சைக் கேட்பதாக இல்லை. "அட இருங்க மாப்பிள்ளை! நீங்க இந்த வீட்டுக்கு வரப்போற மூத்த மருமகன், உங்களை நாங்க வேலையா செய்ய விடுவோம்?" என்று செல்லமாகக் கடிந்து கொண்டவள், சட்டென்று உள்பக்கத் தாழ்வாரத்தைப் பார்த்து, "அடியே கீதா!" என்று உரத்த குரலில் கூப்பிட்டாள்.

அவள் குரல் கொடுத்த அடுத்த கணமே, அந்த மாளிகையின் வேலைக்காரப் பெண் ஒருத்தி சமையலறைப் பக்கமிருந்து "அம்மா... என்னம்மா, கூப்பிட்டீங்களா?" என்று கேட்டபடியே மூச்சிரைக்க ஓடோடி வந்து அவர்கள் முன்னால் நின்றாள்.

சகுந்தலா அந்த வேலைக்காரியைப் பார்த்து, "நம்ம மாப்பிள்ளை முதல் முதலா இன்னைக்குத்தான் நம்ம வீட்டுக்குள்ள கால் எடுத்து வைக்கிறாருடி. சும்மா நின்னு வேடிக்கை பார்க்காம, போய் ஆர்த்தி எடுக்குறதுக்கு அந்தத் தட்டை உடனே எடுத்துட்டு வாடி!" என்று அதிகாரமும் பாசமும் கலந்த தொனியில் கட்டளையிட்டாள்.

அந்த வேலைக்காரி ஏற்கனவே இதற்காகவே எல்லாவற்றையும் தயாராக வைத்திருந்தாள் போல. சகுந்தலா சொன்ன அடுத்த விநாடியே, பூஜா அறையிலிருந்து குங்குமம், மஞ்சள், கற்பூரம் ஏற்றிய ஆர்த்தி தட்டை ஆவலோடு கொண்டு வந்து சகுந்தலாவின் கைகளில் கொடுத்தாள்.

சகுந்தலா அந்தத் தட்டை வாங்கிக்கொண்டு, அதில் இருந்த கற்பூரத்தை ஏற்றி விவேக்கிற்கு நேராக நின்றாள். "மாப்பிள்ளைக்குத் திருஷ்டி பட்டுடப் போகுது" என்று சொல்லியபடி, அவனுக்கு நேராக அந்த ஆர்த்தி தட்டை இடமும் வலமுமாகச் சுற்றிப் போட்டுத் தீவிரமாகத் திருஷ்டி கழிக்கத் தொடங்கினாள்.



அவள் அப்படித் தன் இரண்டு கைகளையும் மேலே தூக்கி ஆர்த்தி சுற்றும் போதெல்லாம், அவளது பட்டுப்புடவையின் முந்தானை லேசாக விலகிச் சரிந்தது. அவள் உள்ளே போட்டிருந்த அந்த இறுக்கமான பிளவுஸையும் தாண்டி, அவளது முதிர்ந்த நாட்டுக்கட்டை உடம்பின் பருத்த முலைகள் அப்படியே குதிப்பது போல வெளியீட்டுக் காட்டி விவேக்கின் கண்களுக்கு நேராக எட்டிப் பார்த்தன.

அன்று இரவு அவளது இதே முலைகளையும், கரிய காம்புகளையும்  போன் திரையில் அம்மணமாகப் பார்த்துச் சுண்ணியை உருவிய அந்த வக்கிர நினைவு விவேக்கின்  மூளைக்குள் சட்டென்று மின்னலாக வெட்டியது. சகுந்தலாவின் மார்பழகை அத்தனை நெருக்கத்திலிருந்து நேரில் கண்டதும் அவனுக்குள் காமமும் குற்றவுணர்ச்சியும் ஒருசேர முட்டி மோதின.



தன் மாமியாரின் முன்னழகைப் பார்க்கவும் முடியாமல், பார்க்காமல் தவிர்க்கவும் முடியாமல் விவேக் அங்கே நின்றபடி தன்   கண்ணாடியை நெரித்து, தர்மசங்கடத்தில்  நெளிந்தான். .

ஒருவழியாக ஆர்த்தி எடுத்து முடித்த சகுந்தலா, அந்தத் தட்டை வேலைக்காரியிடம் கொடுத்துவிட்டு, முகத்தில் ஒரு அலாதியான புன்னகையோடு விவேக்கை ஏறிட்டாள். "ம்ம்... திருஷ்டியெல்லாம் கழிச்சாச்சு, இப்போ எந்தக் குறையும் இல்லாம சந்தோஷமா உள்ளே வாங்க மாப்பிள்ளை!" என்று மிகுந்த உரிமையோடு அவனது கையைப் பற்றினாள்.

அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஹாலில் இருந்த விலையுயர்ந்த வெல்வெட் சோபாவில் விவேக் சற்றுத் தளர்வாக அமர்ந்தான். அவன் அமர்ந்த சில நிமிடங்களிலேயே, சகுந்தலா சமையலறைக்குள் சென்று அவனுக்கான சாப்பாட்டுத் தட்டுகளுடன் டைனிங் டேபிளை நிரப்பத் தொடங்கினாள். "மாப்பிள்ளை, கை கால் அலம்பிட்டு உடனே சாப்பிட வாங்க," என்று அவள் ஆவலோடு கூப்பிட, விவேக் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்துச் சுபாவத்தில், "இல்ல அத்தை... இப்போ பசி இல்ல, அப்புறமா சாப்பிடுறேன்" என்று கூச்சத்தோடு மறுத்தான்.

ஆனால் சகுந்தலா அவனது மறுப்பை ஏற்கத் தயாராக இல்லை. "அட என்ன மாப்பிள்ளை நீங்க! சென்னையில இருந்து அவ்வளவு தூரம் பஸ்ஸுல அலுத்துப்போய் வந்திருக்கீங்க, உங்களை நாங்க பட்டினியா விடுவோமா?" என்று அதட்டலாகச் சொல்லி, அவனை அன்போடு டைனிங் டேபிளுக்கு இழுத்து வந்து நாற்காலியில் உட்கார வைத்தாள்.

விவேக் நாற்காலியில் அமர்ந்து அந்த டைனிங் டேபிளைப் பார்த்ததும் அவனுக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. "என்னடா இது... ஒரே ஒரு ஆள் சாப்பிடுறதுக்கு இவ்வளவு பெரிய வெரைட்டியா?" என்று அவனது   கண்கள் ஆச்சரியத்தில் அகல விரிந்தன. மேஜை முழுவதும் விதவிதமான பாத்திரங்களில் சுடச்சுட உணவுகள் ஆவி பறக்க அடுக்கப்பட்டிருந்தன.

அங்கே மட்டன் பிரியாணி, நெய் சோறு, வறுத்த கோழி வறுவல், காரசாரமான சிக்கன் கிரேவி, நண்டு வறுவல் என அசைவ உணவுகளின் அணிவகுப்பே நின்றுகொண்டிருந்தது. எந்த உணவை முதலில் எடுப்பது, எதில் இருந்து தன் சாப்பாட்டை ஆரம்பிப்பது என்று தெரியாமல் விவேக் அங்கே பேந்த பேந்த முழித்தபடி திகைத்து நின்றான்.

சகுந்தலா அவனது திகைப்பைக் கண்டு மெல்லச் சிரித்தபடி, அவனுக்குப் பக்குவமாக ஒவ்வொன்றாக எடுத்துத் தன் கைகளாலேயே பரிமாறத் தொடங்கினாள். "முதல்ல இந்தச் சிக்கன் வறுவலைச் சாப்பிட்டுப் பாருங்க மாப்பிள்ளை, நம்ம பண்ணைக் கோழி" என்று சொல்லி ஒரு பெரிய துண்டை அவனது தட்டில் வைத்தாள்.

   

அவள் பரிமாறிய விதமும், அந்த உணவுகளின் அபாரமான வாசனையும் விவேக்கிற்குள் அடக்கி வைத்திருந்த பசியை ஒரே நொடியில் தூண்டிவிட்டன. அவன் தன் கௌரவத்தை எல்லாம் ஓரங்கட்டிவிட்டு, அத்தனை ஆவலோடு அந்த உணவுகளை ருசித்துச் சாப்பிடத் தொடங்கினான். அந்தச் சிக்கன் துண்டுகளை எடுத்து வாயில் வைத்து மெல்லும்போது, அதன் காரமும் சுவையும் அவனது நாக்கைச் சுண்டி இழுத்தன.

ஐடி ஆபீஸில் எப்போதும் அவசர அவசரமாகச் சாப்பிட்டுப் பழகியவன், இன்று ஒரு மாளிகையின் ராஜ உபசரிப்பில் சொகுசாக அமர்ந்து, வயிறு முட்ட முட்ட அத்தனை ஆவலோடு பிரியாணியையும் கோழிக்கறியையும் ரசித்துச் சாப்பிட்டு முடித்தான். அவனது தட்டு முற்றிலும் காலியாகும் அளவுக்கு அவன் திருப்தியாகச் சாப்பிட்டிருந்தான்.

அவன் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு கைகளைக் கழுவுவதற்காக நாற்காலியை விட்டு எழ முயன்றான். ஆனால் சகுந்தலாவோ, "அப்படியே உட்காருங்க மாப்பிள்ளை, நீங்க எழுந்து போக வேண்டாம்" என்று தடுத்தாள். ஒரு வேலைக்காரப் பெண்ணை அனுப்பி ஒரு அழகான வெள்ளிப் பாத்திரத்தில் தண்ணீரைக் கொண்டு வரச் செய்து, விவேக்கின் கைகளை அவளே  நின்ற இடத்திலேயே கழுவிவிட்டாள்.

சாப்பிட்டு முடித்த விவேக், தன் ஈரக் கைகளையும் வாயையும் துடைப்பதற்காகச் சுற்றிலும் டவலைத் தேடினான். அங்கே டவல் எதுவும் கண்ணில் படாததால் அவன் தவிப்பதைக் கண்ட சகுந்தலா, சற்றும் யோசிக்காமல்  அருகில் வந்தவள் . தான் உடுத்தியிருந்த அந்த விலை உயர்ந்த பட்டுப்புடவையின் முந்தானையைத் தன் கைகளால் சுருட்டி எடுத்தாள்.

விவேக் என்ன நடக்கிறது என்று உணர்வதற்குள், சகுந்தலா தன் புடவை முந்தானையால் அவனது ஈரமான வாயையும் உதடுகளையும் மிக மென்மையாக, பாசத்தோடு துடைத்துவிட்டாள். 



அவள் அப்படி அவனது முகத்திற்கு நேராகக் கீழே குனிந்து துடைத்த அந்த விநாடியில், அவளது மார்பில் கச்சிதமாகக் கிடந்த முந்தானை முற்றிலும் சரிந்து கீழே விழுந்தது.


அவள் அணிந்திருந்த அந்த டைட்டான லோ-கட் பிளவுஸின் வழியாக, அவளது முதிர்ந்த நாட்டுக்கட்டை உடம்பின் அந்தப் பருத்த முலைகளின் ஆழமான பிளவு அப்பட்டமாக விவேக்கின் கண்களுக்கு நேராகத் தெரிந்தது. அத்தனை நெருக்கத்திலிருந்து அவளது மார்பழகைக் கண்டதும், விவேக் மறுபடியும் தர்மசங்கடத்தில் பயங்கரமாக நெளிந்து, தன் எச்சிலை விழுங்கினான்.



ஆனால் சகுந்தலாவோ, தன் ஆடை விலகியதை மறைக்க எந்தவொரு முயற்சியும் எடுக்கவில்லை. மாறாக, அவனது முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தபடி, "என்ன மாப்பிள்ளை... பிடிச்சிருக்கா?" என்று ஒரு விசித்திரமான குறும்புத் தொனியில், அலாதியான கள்ளச் சிரிப்புடன் கேட்டாள்.

அவள் கேட்ட அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குத் தலை சுற்றியது போல் இருந்தது. "ஐயோ... இவங்க எதைப்பத்தி இப்போ பிடிச்சிருக்கான்னு கேக்குறாங்க? சாப்பாட்டைப் பத்தியா... இல்ல இவங்களோட இந்த முன்னழகைப் பத்தியான்னு தெரியலையே!" என்று உள்ளுக்குள் பயங்கரமாகக் குழம்பி, முகம் சிவக்க விழித்தான்.

"என்ன மாப்பிள்ளை... பதிலே சொல்லாம இப்படி அமைதியா இருக்கீங்க? நான் கேட்டதுக்கு இன்னும் பதில் வரல, பிடிச்சிருக்கா இல்லையா?" என்று சகுந்தலா அவனது தோளைத் தன் செழுமையான கைகளால் தொட்டு வருடியபடி, இன்னும் கொஞ்சம் அவனது முகத்திற்கு நெருக்கமாகக் குனிந்தாள்.

அவளது உடம்பிலிருந்து வீசிய அந்த மல்லிகைப் பூ வாசனை அவனது கொள்கை மூளையைக் குடைய, விவேக் 'சரி' என்று சொல்வதா அல்லது 'இல்லை' என்று சொல்வதா என்று தெரியாமல், குழப்பத்தின் உச்சத்தில் தன் தலையை வட்டமாக ஆட்டி வைத்தான்.

அவன் முழிப்பதைப் பார்த்த சகுந்தலா, "ஹா... ஹா... ஹா..." என்று மிகச் சிணுங்கலாக, காமம் ததும்பும் குரலில் உரக்கச் சிரித்தாள். பின் தன் விரல்களால் விவேக்கின் கன்னத்தை மென்மையாகக் கிள்ளி, "இதுக்கே இப்படி மிரண்டு போய்ட்டீங்களே மாப்பிள்ளை! இன்னும் இந்த வீட்டுல நீங்க பார்க்க வேண்டியது, அனுபவிக்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு" என்றாள் கிசுகிசுப்பாக .

அவள் பேசிய அந்த டபுள் மீனிங் பேச்சு விவேக்கிற்குப் பெரும் புதிராக இருந்தது. அவனது நெற்றி நரம்புகள் புடைக்க, "என்ன அத்தை... என்ன சொல்ல வர்றீங்க? எனக்கு ஒண்ணுமே புரியலையே அத்தை..." என்று தன் அப்பாவித்தனமான பார்வையை அவளது முகத்தின் மீது திருப்பினான்.

சகுந்தலா உடனே தன் சிரிப்பைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, "அட நான் சாப்பாட்டைப் பத்திக் கேட்டேன் மாப்பிள்ளை... சாப்பாடு உங்களுக்குப் பிடிச்சிருக்கான்னு கேட்டேன்" என்று சொன்னபடியே, தன் சரிந்த முந்தானையை லேசாக இழுத்துத் தன் மார்புப் பிளவை அரைகுறையாக மூடினாள்.

"அட பாவி... அப்போ இவ்வளவு நேரம் இவங்க சாப்பாட்டைப் பற்றித்தான் பேசினீங்களா? நான் என்னென்னவோ நினைச்சுட்டேனே!" என்று விவேக் தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டு, ஒரு நிம்மதிப் பெருமூச்சுடன், "ஆ... சாப்பாடு ரொம்பப் பிடிச்சிருக்கு அத்தை, பிரமாதமா இருக்கு" என்று வேகமாகத் தன் மண்டையை ஆட்டினான்.

"அதைத்தான் நானும் சொன்னேன் மாப்பிள்ளை... இன்னும் இந்த வீட்டுல நீங்க பார்க்க வேண்டியது நிறைய இருக்கு. அதுக்கு முன்னாடி, நீங்க இவ்வளவு தூரம் பஸ்ஸுல வந்த களைப்புல இருப்பீங்க. நேரா மேல போங்க, மாடியில இருக்குற அந்த இரண்டாவது ரூம்தான் நம்ம ரேகாவோட ரூம். அங்கே போய் நல்லா ரெஸ்ட் எடுங்க" என்றாள் சகுந்தலா.

"ரேகாவும் அவங்க எல்லாரும் தோட்டத்துல இருந்து வந்ததும் நாம  உட்கார்ந்து பேசலாம்," என்று சகுந்தலா தன் அழகிய முகத்தில் புன்னகை மாறாமல் அவனுக்கு வழிகாட்டினாள். விவேக் தன் நாற்காலியிலிருந்து மெல்ல எழுந்தான். "சரி அத்தை... நான் அப்போ மேல போய் ரெஸ்ட் எடுக்குறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு, தன் பையை எடுத்துக்கொண்டு மாடிப் படிகளை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.

படிமட்டங்களில் கால் வைத்து விவேக் மெதுவாக மேலே ஏறினான். மாடிப் படிகளில் ஏறிச் செல்லும்போதே, அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் உற்றுப் பார்த்து அவனது கம்ப்யூட்டர் மூளை முற்றிலும் பிரமித்துப்போய் நின்றது. சுவர்களில் தொங்கிய விலைமதிப்பற்ற ஓவியங்கள், தேக்கு மரக் கைப்பிடிகள், கூரையில் தொங்கிய நவரத்தின விளக்குகள் என ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் பார்த்துப் பார்த்துச் செதுக்கியிருந்தது அவனுக்கு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அப்படியே சகுந்தலா சொன்ன அந்த மாடியின் இரண்டாவது அறைக்கு நேராகச் சென்று, அதன் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தான். அது ரேகாவின் சொந்தத் தனிப்பறை. உள்ளே நுழைந்த விவேக்கிற்கு அங்கே ஒரு மாபெரும் ஆச்சரியம் காத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்த அறையின் மையச் சுவரில், அவனும் ரேகாவும் சென்னையில் ஒருமுறை சேர்ந்து எடுத்த ஒரு அழகான செல்ஃபி புகைப்படம், மிகப் பெரிய அளவில் ஃபிரேம் செய்யப்பட்டு கம்பீரமாக மாட்டப்பட்டிருந்தது.



அந்த ஒரு புகைப்படமே, ரேகா தன் மேல் வைத்திருக்கும் அந்த அலாதியான, எல்லையற்ற காதலை அவனுக்கு அணுவணுவாக உணர்த்தியது. "நம்மளைப் பிரிய மனசில்லாமத்தான் தன் பெட்ரூம் முழுக்க நம்ம முகத்தையே வச்சிருக்கா பாரு" என்று நினைத்தவனுக்குள் காதலின் ஈர்ப்பு இன்னும் பல மடங்கு அதிகரித்தது. அந்த அறையின் நடுவே வெல்வெட் துணியால் தைக்கப்பட்ட பளபளக்கும்  கட்டில் இருந்தது.

தன் தோளில் இருந்த டிராவல் பையை மெதுவாக எடுத்து ஓரமாக வைத்தவன், அந்த வெல்வெட் மெத்தையின் மீது மெல்ல அமர்ந்தான். அவன் அமர்ந்த அடுத்த கணமே, அந்தப் பஞ்சு மெத்தை அவனது உடம்பை அப்படியே உள்ளே இழுத்துக் கொண்டது. அவனது சென்னை வீட்டின் சாதாரண மெத்தையை விட, அது அத்தனை சொகுசாகவும், ராஜபோகமாகவும் இருந்ததில் விவேக்கின் உடம்பில் இருந்த அத்தனை அசதிகளும் பறந்து போயின.

கட்டிலில் தன் கால்களை நீட்டி, தலைக்கு ஒரு குஷனை முட்டுக் கொடுத்து மெல்லப் படுத்தான். அவன் பஸ் ஸ்டாப்பில் வந்து இறங்கிய முதல் நிமிடம் முதல், இப்போது ரேகாவின் அறைக்குள் படுத்திருப்பது வரை நடந்த ஒவ்வொரு விஷயத்தையும்  கண்களை மூடி யோசித்துப் பார்த்தான்.

டிரைவர் கொடுத்த சல்யூட், அந்தப் பென்ஸ் காரின் சொகுசு, வாசலில் வேலைக்காரர்கள் காட்டிய பணிவு, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மாமியார் சகுந்தலா பட்டுப்புடவையோடு வந்து காட்டிய அந்தத் தாய்மையான பாசம் என அனைத்தும் அவனது மனதை மாற்றியிருந்தது. இந்த ரேகா குடும்பத்தின் மேல் அவனுக்குள் ஒரு அலாதியான, மாறாத நன்மதிப்பும் பெருமதிப்பும் தானாகவே வந்து குடியேறியது.

"நாம தான் சென்னைல உட்கார்ந்துட்டு  , தப்பா யோசிச்சு எல்லாரையும் சந்தேகப்பட்டுட்டோம். அவங்க எவ்வளவு பெரிய கோடீஸ்வரங்களா இருந்தாலும் நம்ம குடும்பத்தை எவ்வளவு கௌரவமா நடத்துறாங்க!" என்று தன் பழைய கொள்கைக் கோபங்களை நினைத்துத் தனக்குள்ளேயே வெட்கப்பட்டான்.

பின்னர், வண்டியில் பல மணி நேரம் பயணம் செய்த களைப்பும், சகுந்தலா அள்ளி அள்ளிப் பரிமாறிய அந்தச் சிக்கன் வறுவல் மற்றும் பிரியாணியின் உண்ட மயக்கமும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து விவேக்கின் உடம்பை முடக்கின. மெத்தையின் கதகதப்பில் அவனது கண்கள் அப்படியே பாரமாகிக் கனக்கத் தொடங்கின. அடிக்கடி இமைகள் தானாகவே மூடிக் கொண்டன.

  

"எல்லாரும் தோட்டத்துல இருந்து வர்றதுக்கு இன்னும் எப்படியும் ரெண்டு மணி நேரம் ஆகும். ஒரு பத்து நிமிஷம் அப்படியே கண்ணை மூடிப் படுத்தா உடம்புக்குச் சரியா இருக்கும்..." என்று தனக்குள்ளேயே நினைத்துக் கொண்டான். ஆனால், அவனுக்கே தெரியாமல் ஒரு  ஆழ்ந்த உறக்கம் அவனது ஒட்டுமொத்த சுயநினைவையும் கவ்விக்கொண்டது.

கொள்கைச் சிங்கமான விவேக் அங்கே எந்தவொரு கவலையும் இன்றி நிம்மதியாகக் கண்மூடி உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். ஆனால், அவன் இன்னும் சில மணி நேரங்களில் அங்கே கண்விழித்துப் பார்க்கும்போது, அவனுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கும் அந்தப் பயங்கரமான, வக்கிரமான அதிர்ச்சிகளை அவனது கொள்கை மூளையால் எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளப் போகிறது? அவனது அம்மாவும் தங்கையும் ஆடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த அந்தரங்க லீலைகளை அவன் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறான்? காண்போம் அடுத்த பதிவில்!

---

 நண்பர்களே, கதையின் இந்தப் பகுதி உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் மறக்காமல் ஒரு லைக்  போடுங்க நண்பா! போன பதிவில் வெறும் 3 லைக் தான் வந்திருக்கு. அதனால இந்தத் தொடர் கதை உங்களுக்குப் பிடிக்கலையோன்னு எனக்கு உள்ளுக்குள் ஒரு சின்ன சந்தேகம்  வருது. தொடர்ந்து நான் விறுவிறுப்பாக எழுத உங்களோட ஆதரவு எனக்கு ரொம்ப முக்கியம். கமெண்ட் செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, கதையைப் படிக்கும் ஒவ்வொரு நண்பரும் ஒரு லைக்கையாவது தட்டிவிட்டுச் செல்லுங்கள்! நன்றி! 

To be Continued ...

Pic Credit - Dheena Sir, 

[David2025]

எதிர் முறையான அல்லது மனதில் தோன்றும் கருத்தை ஒருவர் சொன்னால் அதை ஏற்க மறுத்து இதை போல கருத்தை பதிவு செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை என சொல்லி விட்டீங்க.

பொதுவாக எந்த விதமான கதையாக இருந்தாலும்கூட ஹீரோ மாசாக இருக்க வேண்டுமென நினைப்பது தவறில்லையே நண்பா.

இங்கே ஹீரோவை சுற்றியுள்ள அவனுடைய அம்மா தங்கை உட்பட எல்லோரும் கள்ள ஓல் ஓத்துக்கிட்டு இருக்கிறாங்க.

ஹீரோயின் பக்கா தேவிடியாக இருந்து ஹீரோவை ஏமாற்றிக் கொண்டு இருக்கிறாள்.

அவன் ஒருவேளை இறுதியாக மனம் மாறி அந்த வித்தியாசமான சூழ்நிலைக்கேற்ப தன்னை மாற்றிக் கொள்ள நினைத்தாலும் அங்கே இருக்கிற எல்லாருடைய புண்டைக்குள்ளேயும் பல சுன்னிகள் பதம் பார்த்து அவனுக்காக ஒரு கன்னிப் புண்டை கூட இல்லாத போது இதை ஒரு சராசரியான கதையாக தான் பார்க்க தோன்றுகிறது நண்பா.

அவனும் இவர்களை போல அவர்களை ஏதாவது செய்தால் மனசுக்கு கொஞ்சம் இதமாக இருக்கும்.அவ்வளவுதான் என்னுடைய மனதிலுள்ள கருத்து.

நான் மறுபடியும் அதைத்தான் சொல்ல வரேன். ஒரு கதை இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று எந்த விதியும் கிடையாது. இது இன்கெஸ்ட் மற்றும் கக்கோல்ட் (Incest/Cuckold) பாணியிலான கதைக்களம். இதில் ஹீரோ மாஸாக இருக்க வேண்டும் என்றோ, எல்லாமே உங்கள் விருப்பப்படிதான் நடக்க வேண்டும் என்றோ எதிர்பார்ப்பது நியாயமில்லை. 


கதை நன்றாக இல்லை என்று சொன்னால் கூட என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும், அது உங்களது தனிப்பட்ட கருத்து. ஆனால், கதையை இப்படித்தான் எழுத வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தவோ, நக்கல் செய்யவோ முயலும் போதுதான் எனக்குக் கடுப்பாகிறது.  

இதனால்தான் இந்த தளத்தில் எனக்குக் கதையே எழுத வேண்டும் என்ற மூடு   வரமாட்டேங்குது. ஒவ்வொருத்தரும் கதையின் போக்கை மாற்றச் சொன்னால் என்னால் எழுத முடியாது. எப்படியோ உங்கள் விருப்பப்படி நினைத்துக் கொள்ளுங்கள்... நான் இனிமேல் இதை எழுதப் போவது இல்லை. ஆள விடுங்கடா சாமி!  

[David2025]

Hero va sucide panna vaechidunga nimmathiya sethupovaan, ippadi kadhal kaga avanoda familyae vibachaariya aakirathula yaenna kick irrukku thaeriyala, avan family yaeppaiyo sag adichiteenga writer, ippadi  VIVEK mental torture panni kollrathukku oradiya pottu thallidunga.

எல்லோரும் என்னிடம் கதையைத் தொடர்வதற்குத் தான் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். ஆனால், இதே மாதிரி சுற்றும் சில அரைவேக்காடு ஜந்துகளும், சைக்கோக்களும் இருக்கும் வரை என்னால எப்படித் தொடர்ந்து எழுத முடியும் நண்பர்களே?

இந்த மாதிரி லூசுப்பயல்களுக்கு இது வெறும் கற்பனைக் கதை, அவனோட சொந்த நிஜ வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவம் இல்லை என்பதை எப்படிப் புரியவைப்பது என்றே தெரியவில்லை. இவனுங்களுக்கு ஒரு சாதாரணக் கதையைக் கடந்து போகவும் துப்பில்லை, அதே நேரத்தில் மற்றவர்களை நிம்மதியாக எழுதவும் அனுமதிக்க மாட்டானுங்க.

நாம் இங்கே வருவதே கொஞ்சம் ரிலாக்ஸா கதையை எழுதி ஸ்ட்ரெஸ் ஃப்ரீ   ஆகத்தான். ஆனால், இப்படிப்பட்ட லூசுகளும், மென்டல் களும் கமெண்ட் பாக்ஸில் வந்து வாந்தி எடுக்கும்போது நம்ம ஸ்ட்ரெஸ் இன்னும் அதிகமாகத்தான் செய்யும் நண்பர்களே.

ஆகையால், இப்படிப்பட்ட அறிவுகெட்ட அரைவேக்காடுகள் இந்த சைட்டில் சுற்றிக்கொண்டிருக்கும் வரை, கண்டிப்பா நம்மள நிம்மதியா எழுத விடமாட்டாங்க. கதையை ரசிக்கும் நல்ல வாசகர்களுக்கு நான் என்றும் கடமைப்பட்டவன், ஆனால் இந்த மாதிரி கழிசடைகளின் கமெண்ட்டுகளைப் பார்த்துக்கொண்டு என் நிம்மதியை இழக்க விரும்பவில்லை 

[David2025]

வணக்கம் நண்பர்களே,

சில எதிர்மறையான விமர்சனங்களால் மனமுடைந்து, இந்தத் தொடரை இதோடு நிறுத்திவிடலாம் என்றுதான் முதலில் நினைத்திருந்தேன். ஆனால், கடந்த சில நாட்களாக என்னைத் தொடர்ந்து ஆதரித்து, "கதையை நிறுத்திவிடாதீர்கள், தொடர்ந்து எழுதுங்கள்" என்று அன்போடு கேட்டுக்கொண்ட நல்ல உள்ளங்களின் கோரிக்கைகளைப் பார்த்த பின்பு என் முடிவை மாற்றிக்கொண்டேன்.

என்னை உண்மையாக நேசிக்கும் என் நல்ல வாசகர்களை ஏமாற்ற எனக்குச் சற்றும் விருப்பமில்லை. உங்களுடைய அந்த அளப்பரிய அன்பிற்காகவும், ஆதரவிற்காகவும் மட்டுமே இந்தத் தொடரை மீண்டும் தொடர்கிறேன்!

தொடர்ந்து பயணிப்போம்... உங்கள் ஆதரவோடு! நன்றி!

[David2025]

விவேக் மெல்லக் கண்விழித்துப் படுக்கைக்கு அருகில் இருந்த தன்  ஐபோனை எடுத்து மணியைப் பார்த்தான். "என்ன... மணி ராத்திரி 9 ஆகிடுச்சா! ச்சே... பத்து நிமிஷம்னு படுத்துட்டு இவ்வளவு நேரம் தூங்கிட்டேனே!" என்று பதறியபடி மெத்தையை விட்டு எழுந்தான். உண்ட மயக்கத்திலும் தூக்கக் கலக்கத்திலும் தொண்டை வறண்டிருக்க, அருகில் இருந்த டேபிளில் வைக்கப்பட்டிருந்த தண்ணீர் கிளாஸை எடுத்து ஒரே மூச்சில் குடித்தான்.




பின்னர் அப்படியே  பாத்ரூமுக்குள் சென்று, அங்கிருந்த வாஷ் பேசினில் குளிர்ந்த நீரால் முகத்தை நன்றாகக் கழுவித் தன் தூக்கக் கலக்கத்தை ஓட்டினான். டவலால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு கண்ணாடி முன்னால் நின்று தன் சோடா புட்டிக் கண்ணாடியையும், கலைந்திருந்த தலைமுடியையும் சரிசெய்து கொண்டு கொஞ்சம் புத்துணர்ச்சியாகத் தயாரானான்.

அவன் அறைக்கதவைத் திறந்து கொண்டு வெளியே வந்தபோது, அந்தப் பெரிய மாளிகையின் கீழே இருந்து பலமான பேச்சுச் சத்தமும், பெண்களின் கலகலப்பான சிரிப்பொலியும் காதுகளில் விழுந்தன. " எல்லாரும் அந்தப் பண்ணைத் தோட்டத்துல இருந்து வீட்டுக்கு வந்துட்டாங்க போல இருக்கு!" என்று அவனது  மூளை கணக்கு போட்டது.

 . "சரி, நாமும் உடனே கீழே போய் எல்லாரையும் பார்க்கலாம்" என்று நினைத்தபடி,  அந்த மாடிப் படிகளில் இருந்து மெதுவாகக் கால் வைத்துத்   இறங்கிச் சென்றான்.

மாடிப் படிகளில் பாதி தூரம் விவேக் இறங்கி வரும்போதே, கீழே ஹாலில் நின்று கொண்டிருந்த ரேகா சட்டென்று நிமிர்ந்து அவனது வருகையைக் கவனித்துவிட்டாள். "விவேக்!" என்று ஆசை ததும்பும் குரலில் சத்தமாகக் கத்தியவள், தன் முகம் முழுக்க ஒரு பேரானந்தப் புன்னகையை வரவழைத்துக் கொண்டாள். விவேக் அவளை நோக்கித் தன் பார்வையைத் திருப்பிய அந்த விநாடியில், அவன் முற்றிலும் ஸ்தம்பித்து, வாயடைத்துப் போனான்.


"நம்ம ரேகாவா இது?" என்று அவனது   கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் அவளை நம்ப முடியாமல் உற்றுப் பார்த்தன. அவனது தொண்டை வறண்டு போக, தன் எச்சிலை மெதுவாக விழுங்கினான்; அதற்குக் காரணம் அவள் அப்போது போட்டிருந்த அந்த  ஆடைதான்.

அவள் உடம்போடு ஒட்டிப் பிதிங்கி நின்ற ஒரு டைட்டான கறுப்பு நிற டி-ஷர்ட்டும், அவளது முட்டிக்கு மேலே பளபளக்கும் தொடைகள் அப்பட்டமாகத் தெரியும்படி தூக்கி நின்ற ஒரு குட்டி ஜீன்ஸ் ஷார்ட்ஸும் அணிந்திருந்தாள். அந்த இறுக்கமான உடையில் அவளது உடலின் வளைவு நெளிவுகளும், செழுமையான அங்கங்களும் அணுவணுவாக விவேக்கின் கண்களுக்குக் காம விருந்து படைத்தன.

 

அவன் அவளது அந்த மாடர்ன் அழகை முழுமையாகத் தன் கண்ணால் ரசித்து முடிக்கும் முன்னே, ரேகா படிகளில் ஏறி அவனை நோக்கி  ஓடிவந்தாள். அவள் ஓடிவரும் அந்த வேகமான அசைவுக்கு ஏற்ப, அவளது மார்பில் இருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான முலைகள் இரண்டும் கட்டுப்பாடின்றி மேலேயும் கீழேயும் குதித்து ஆட்டம் போட்டன.

அதிலும் அவள் படிகளில் எக்கி ஏறி வரும்போது, அவளது அந்த முன்னழகு இரண்டும் டி-ஷர்ட்டைக் கிழித்துக் கொண்டு வெளியே வந்து விழுந்துவிடும் அளவுக்கு  எகிறித் துடித்தன. அந்த அதிர்வுகளையும், துள்ளலையும் கூர்ந்து கவனித்த விவேக், தன் ஆண்மையின் நரம்புகள் முறுக்கேற, அவள் உள்ளே பிரா என்று எதுவும் போடாமல்   அந்த டி-ஷர்ட்டை மாட்டியிருக்கிறாள் என்பதைத்  தெரிந்துகொண்டான்.

விவேக் தன் கண்களை மூடித் திறப்பதற்குள், ரேகா மின்னல் வேகத்தில் அவனது முன்னால் வந்து நின்றாள். வந்த வேகத்தில் அவனது கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டு, அவனைத் தன் உடம்போடு சேர்த்து இறுக்கமாகக் கட்டியணைத்தாள். அவள் அப்படி அமுக்கிப் பிடித்ததில், அவளது அந்தப் பருத்த முலைகள் இரண்டும் விவேக்கின் அகன்ற நெஞ்சில்  பிதுங்கி நசுங்கின.

 

"ஐயோ... ரேகா! இங்கே கீழே எல்லாரும் நின்னு பார்த்துட்டு இருக்காங்கடி!" என்று விவேக் சுற்றிலும் இருந்த தன்  , மாமனார், மாமியார் கூட்டத்தைப் பார்த்துப் பயந்து நடுங்கினான். அவனது  மூளை தர்மசங்கடத்தில் தவித்தது. ஆனா, அதையெல்லாம் ரேகா துளியும் காதில் வாங்கிக் கொள்ளவில்லை.

அவனை இன்னும் பலமாகத் தன் இடுப்போடு இறுக்கிக் கட்டிப்பிடித்ததோடு மட்டுமில்லாமல், அவனது முகம் முழுவதும் "நச்... நச்..." என்று சத்தத்தோடு முத்தங்களை வாரி வழங்கத் தொடங்கினாள். அவளது உதடுகளின் ஈரப்பதம் அவனது கன்னங்களில் அனலாக இறங்கியது.

 

"ஐயோ போச்சு! இன்னைக்கே என் மாமனார்  இதைப் பார்த்துட்டு என்னை வச்சுச் செய்யப் போறாரு,  !" என்று நினைத்த விவேக், அவளது முத்த மழையிலிருந்து தப்பிக்கத் தன் முகத்தைக் கொஞ்சம் பின்வாங்க முயன்றான். ஆனால், ரேகா அவனை விடுவதாக இல்லை; அவனது கழுத்தை இன்னும் விறைப்பாக வளைத்துப் பிடித்துக் கொண்டாள்.

அவள் அவனது நெற்றி, கன்னம், மூக்கு, கண்கள் என முகம் முழுக்கத் தன் எச்சிலால் முத்தமிட்டு நனைய வைத்தாள். ஆனால், அவளது அந்த முத்தங்கள் வெறும் காமத்தின் வெளிப்பாடு மட்டுமே இல்லை; இத்தனை நாட்களாகத் தன் காதலனைப் பிரிய முடியாமல் தவித்த அந்தத் தீராத ஏக்கம், அவளது கண்ணின் ஓரத்தில் இருந்து ஒரு மெல்லிய கண்ணீர்த்துளியாக எட்டிப்பார்த்தது. விவேக்கும் அவளது அந்த உண்மையான காதலின் கண்ணீரைக் காணத் தவறவில்லை; அவனுக்கும் உள்ளுக்குள் ஏதோ செய்தது.

அதே நேரத்தில், கீழே ஹாலில் நின்று கொண்டிருந்த குடும்பத்தினர் அனைவரும் ரேகாவின் அந்த ஆவேசமான,  முத்த வேட்டையைக் கண்டு அப்படியே வாய்பிளந்து ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அங்கே நின்றிருந்த பிரபாகர் , தன் பக்கத்தில் இருந்த சகுந்தலாவின் இடுப்பில் லேசாக கிள்ளி , தன்  கண்களை உருட்டினார் .

"என்ன  சம்பந்தி ...   இங்கே நம்ம நிக்கிறாங்கன்ற பயமே இல்லாம, உங்க பொண்ணு இப்போவே இந்த மாடிப் படியிலேயே எல்லாத்தையும் முடிச்சிருவா போல இருக்கு! என்ன ஒரு வேகம்!" என்று ரேகாவின் அந்த  தழுவலைப் பார்த்து நக்கலாக,  சிரித்தார் .

அதற்குக் சகுந்தலா கொஞ்சமும் அசராமல்,  பிரபாகரின் எல்லாரும் பார்க்கும்போதே லேசாகக் தட்டி, முகம் முழுக்க வெட்கம் பொங்கப் பேசினாள். "அப்புறம் என்ன ... அவ என் வயித்துல பிறந்த பொண்ணு ஆச்சே! எதுலயும் கொஞ்சம் வேகம், விவேகம் எல்லாமே அவளுக்கு  உக்கிரமா இருக்கும் !" என்று தன் மகளின்  வேகத்தைப் பெருமையாகச் சொன்னாள்.

அங்கே நின்றிருந்த தினேஷ் தன் தங்கை ரேகாவைப் பார்த்து உரக்கக் கத்தினான், "அடியே ரேகா! மாப்பிள்ளைக்கு  மூச்சு முட்டித் தொண்டையில  ஏதும் சிக்கிடப் போகுதுடி... கொஞ்சம் மெதுவா  !" என்று இருட்டடி கொடுக்க, அங்கிருந்த  அனைவரும் "ஹா... ஹா..." என்று வெடிச்சிரிப்பு சிரித்தனர்.

 

ஜெகதீஷ் மாமாவோ தன் கைகளைத் தன் இடுப்பில் வைத்துக் கொண்டு, விவேக்கின் நெஞ்சில் பிதுங்கிக் கிடக்கும் ரேகாவின் முலைகளை வெறித்துப் பார்த்தபடி, "விடாதே ரேகா... மாப்பிள்ளைக்கு நம்ம விட்டு உபசரிப்பு எப்படி இருக்கும்னு இப்போவே நல்லா ருசி காட்டிடு!" என்று லவுட் ஸ்பீக்கரில் பேசுவது போலக் கூவினான்.

இப்படியாகக் குடும்பத்தினர் அனைவரும் தங்களுக்குள்  , குதர்க்கமாகவும் பேசிச் சிரித்துக் கொண்டிருக்க, விவேக்கின் முகம்  வெட்கத்திலும் அவமானத்திலும் தக்காளிப் பழம் போலச் சிவந்தது.  

எப்படியோ போராடி ரேகாவின் அந்த இறுக்கமான பிணைப்பிலிருந்து விவேக் தன்னை லேசாக விலக்கிக் கொண்டான். அவன் முகத்தில் இன்னும் அவளது உதடுகளின் ஈரப்பதம் அப்படியே படிந்திருக்க, அவளது கலைந்த கூந்தலும் அவனது   கண்ணாடியில் ஒட்டியிருந்த வேர்வையும் அவனது நிலையை அப்பட்டமாகத் தூக்கிக் காட்டியது. அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து ஹாலில் நின்ற அனைவரும்  சிரித்துக் கொண்டிருக்க, விவேக்கிற்கு அந்தச் சூழ்நிலையில் என்ன சொல்வது, எங்கே தன் பார்வையை வைப்பது என்றே தெரியாமல் திகைத்து நின்றான்.

"அண்ணாஆஆ...!" என்று அப்போது அவனது பின்னாடி இருந்து ஒரு மென்மையான, தெரிந்த குரல் பலமாகக் கேட்டது. விவேக் சட்டென்று அந்தத் திசையை நோக்கித் திரும்பிப் பார்க்க, அங்கே நின்ற உருவத்தைக் கண்டதும் அவனது  இதயம் அப்படியே உறைந்து போனது. அது... அது... அவனது ஒற்றைத் தங்கை திவ்யா! அவளை அந்த ஆடம்புக் கோலத்தில் பார்த்த அடுத்த விநாடியே, விவேக்கிற்குப் பாதம்  முதல் தலை வரை கோபம் சுர்ரென்று ஏறியது.

சென்னையில் இருக்கும்போது வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லும்போது ஒரு துப்பட்டா சரியாகப் போடவில்லை என்றாலே, அவளது ஒழுக்கத்தைக் குறித்துக் கண்ணா பின்னா என்று கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்யும் நடுத்தரக் கொள்கைக்காரன் இவன். ஆனால், இங்கே இந்த ரேகாவின் மாளிகைக்குள் அவனது சொந்தத் தங்கை முற்றிலும் தலைகீழாக மாறியிருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த ஆடை அவனது நரம்புகளைத் துடிக்க வைத்தது.

அவள் தொடைக்கு மிக மேலே ஏறி நின்ற ஒரு குட்டி மினி ஸ்கர்ட் பிராக் அணிந்திருந்தாள். அவளது பருத்த வெள்ளைத் தொடைகள் இரண்டும் அப்பட்டமாக வெளியீட்டுக் காட்டிக் கொண்டிருக்க, மேலே அவளது இளமை முலைகளின் ஆழமான பிளவும் எந்தவொரு மறைப்பும் இன்றி அப்படியே தெரிந்தது. அதை மறைப்பதற்கு அவளது உடம்பில் எந்தவொரு துப்பட்டாவோ, நல் ஆடைகளோ துளியும் இல்லை.

 

திவ்யா தன் அண்ணனைக் கண்ட சந்தோஷத்தில் முகம் முழுக்கச் சிரிப்புடன் அவனது அருகில் நெருங்கி வர வர, விவேக்கிற்குள் இருந்த அந்த ஆணாதிக்கக் கோபம் எல்லை கடந்தது. அவனது கண்கள் சிவப்பதைச் சட்டென உணர்ந்து கொண்ட திவ்யா, உடனே தன் ஒரு கையைத் தன் மார்பின் மேல் வைத்து அந்த ஆழமான முலைப்பிளவை அவசர அவசரமாக மறைத்துக் கொண்டாள். பின் அருகில் சோபாவில் கிடந்த ஒரு மெல்லிய துணியை எடுத்து நைஸாகக் கழுத்தில் போட்டுக் கொண்டாள்.

"அண்ணா... எப்படி இருக்கே?" என்று பாசமாகக் கேட்டபடி, அவனது கையைத் தன் மென்மையான விரல்களால் பற்றினாள். சுற்றிலும் மாமனார் ஜெகதீஷ், மாமியார் சகுந்தலா மற்றும் ரேகாவின் அண்ணன் தினேஷ் என அனைவரும் சூழ்ந்து நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்ததால், விவேக் தன் உள்ளுக்குள் வெடித்த எரிமலையைக் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டான். இதுவே திவ்யா மட்டும் தன் அறையில் தனியாக மாட்டியிருந்தால், அவளது கன்னம் வீங்கிச் சிவக்கும்படி பளார் பளார் என்று நாலு அறை கொடுத்துவிட்டுத்தான் மறுபேச்சே பேசியிருப்பான்.

அவன் தன் பற்களைக் கடித்தபடி, தாடைகள் முறுக்கேற, "ம்ம்... நான் நல்லா இருக்கேன்டி," என்று உள்ளுக்குள் குமுறிக் கொண்டே சன்னமான குரலில் பதில் சொன்னாள். அவனது கண்கள் திவ்யாவின் அந்த இறுக்கமான ஆடையும், அதன் வழியே துள்ளிய அவளது இளமை அமைப்பையும் பார்த்து அதிர்ச்சியில் நிலை குத்தியிருந்தன.

ஆனால், அவனது அந்த அதிர்ச்சி அத்தோடு முடியப் போவதில்லை என்பது போல, அடுத்த விநாடி அவனது கோபம் இமயமலையின் உச்சத்துக்கே செல்லும் அளவுக்கு ஒரு குரல் கேட்டது. "டேய் விவேக்... வந்துட்டியாடா?" என்று ஒரு பழக்கப்பட்ட, பாசமான தொனியில் குரல் கொடுத்தபடி, ஹாலின் ஓரமாக நின்று கொண்டிருந்த அவனது பெத்த அம்மா வைதேகி மெல்ல அவனது முன்னால் நடந்து வந்தாள்.

தன் அம்மாவை அந்த நிலக்கோலத்தில் பார்த்த விவேக்கிற்கு, மூளையில் இருந்த ரத்த நாளம் வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. அவளது தோற்றம் அவனது ஒட்டுமொத்த நன்னடத்தையையும் காலில் போட்டு மிதிப்பது போல அத்தனை வக்கிரமாக இருந்தது.  


வைதேகி உடம்போடு ஒட்டிப் பிசிபிசுப்பாக இருந்த ஒரு மெல்லிய நைட்டியை அணிந்திருந்தாள். அதிலும் உச்சக்கட்டக் கொடுமையாக, அந்த நைட்டியின் மேல் இருந்த இரண்டு பட்டன்கள் முற்றிலும் திறந்து கிடந்தன. அவள் உள்ளே பிரா  அணிந்திருப்பதற்கான எந்தவொரு அடையாளமும் அந்த மெல்லிய துணியில் தெரியவில்லை; அவளது முதிர்ந்த, பருத்த மாம்பழ முலைகள் இரண்டும் அந்த நைட்டிக்குள்ளே எந்தக் கட்டுப்பாடும் இன்றித் தொங்கி ஆடுவது அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. அவளது ஆழமான மார்புப் பிளவு   அப்படியே விவேக்கின் கண்களுக்கு நேராகப்  காட்சியளித்தது




என் அம்மாவும் இப்படி இந்த வக்கிரக் குடும்பத்தோட சேர்ந்து ஆட ஆரம்பிச்சுட்டாளா?" என்று நினைத்த விவேக்கின் நரம்புகள் அனைத்தும் கொதித்து,  . தான் சென்னை மொட்டை மாடியில் இருக்கும்போது போனில் கேட்ட அந்த 'மீன் கழுவும்' சத்தத்தின் உண்மையான கோலம் இதுதானா என்று அவனது  மூளை பயங்கரமாகக் கணக்குப் போட்டது.


ஆனால், அவன் தன் கோபத்தில் எதாவது வார்த்தையை எடுத்து விடுவதற்கு முன்னே, வைதேகி அவனது முகத்தைக் கண்டு கோபத்தோடு பேசத் தொடங்கினாள். "ஏண்டா விவேக்! அந்தப் புள்ள ரேகா அவ்வளவு பாசத்தோட, ஆசையா உங்கிட்ட வந்து உருகி உருகிக் கொஞ்சிட்டு இருக்கு. ஆனா நீ என்னடான்னா அங்கே ஆபீஸ்ல கம்ப்யூட்டர் முன்னாடி உட்கார்ந்திருக்கிற மாதிரியே மரக்கட்டை மாதிரி விறைப்பா நின்னுட்டு இருக்கே?" என்று அவனைப் பார்த்துக் கடிந்து கொண்டாள்.

"அவ உன்னை அத்தனை பேர் முன்னாடியும் ஆசையாப்  கட்டிப்பிடிச்சு  முத்தம் கொடுத்தாடா... நீ பதிலுக்கு அவளுக்கு ஒரு முத்தமாவது கொடுத்து அவளைச் சந்தோஷப்படுத்த வேண்டாமா? இப்படி ஒரு  உணர்வே இல்லாத ஆளா இருக்கியேடா!" என்று வைதேகி தன் பருத்த மார்புகளை எக்கி, தன் மகனையே குதர்க்கமாகத் திட்டினாள்.

வைதேகி அப்படிப் பேசும்போது அவளது நைட்டியின் திறந்த பட்டன்கள் வழியே அவளது முலைகளின் ஒரு பகுதி அசைந்து கொடுத்தது. அதை அருகில் இருந்து பார்த்த ஜெகதீஷ் மாமா, தன் எச்சிலை விழுங்கியபடி  சிரிக்க 

விவேக்கிற்கு அந்த விநாடியில் தலை சுற்றியது போல இருந்தது. தனக்கு அங்கே என்ன நடக்கிறது, யார் என்ன பேசுகிறார்கள் என்றே முற்றிலும் புரியவில்லை. "என்னடா இது... இங்க எல்லாரும் என்னென்னவோ பண்றாங்க! என் சொந்த அம்மாவும் தங்கையும் கூட இப்படித் தங்களை மறந்து அரைகுறை டிரஸ்ஸோட வக்கிரமா திரியுறாங்களே... இது என்ன குடும்பமா, இல்லை வேற ஏதாவதா?" என்ற கேள்வியோடு தன்     கண்ணாடியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு, அந்தப் பணக்கார மாளிகையின் வக்கிரப் போக்கைக் கண்டு உள்ளுக்குள் நடுங்கிப் போய் நின்றான் விவேக்.

அதற்குள் அவனது மாமியாரான சகுந்தலா அவனது அருகில் நெருங்கி வந்து, "என்ன மாப்பிள்ளை... நல்லாத் தூங்குனீங்களா? பஸ்ஸுல வந்த களைப்பெல்லாம் இப்போ நல்லா ஆறிடுச்சா?" என்று மிகுந்த பாசத்தோடு விசாரித்தாள். அவளது முகத்தில் இருந்த அந்தத் தாய்மையான புன்னகையும் கனிவான பேச்சும் விவேக்கிற்குள் இருந்த ஆத்திரத்தை லேசாகக் குறைப்பது போல இருந்தது.


அவள் பேசி முடிப்பதற்குள், அவளது பின்னாடியே வந்த ஜெகதீஷ் மாமா சற்றும் யோசிக்காமல் விவேக்கின் தோளில் உரிமையோடு தன்  கையைப் போட்டு அணைத்துக் கொண்டார். "பார்த்தீங்களா மாப்பிள்ளை... நீங்க இந்த வீட்டுக்குள்ள கால் எடுத்து வச்சதும் என் பொண்ணு ரேகாவுக்கு எவ்வளவு பாசம் பொங்கிருச்சுன்னு! அவ உங்க முகத்துல  முத்தங்களை வாரி வழங்கினதை வச்சே, நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் எவ்வளவு ஆழமான காதல் வச்சிருக்கீங்கன்னு நாங்க எல்லாரும் நல்லாத் தெரிஞ்சிகிட்டோம்  ," என்று பெருமை பொங்கக் கூறினார்.



 

ஜெகதீஷ் மாமா அப்படிப் பேசியது விவேக்கிற்குள் சற்று நெருடலாகவே இருந்தது. ஒரு நடுத்தரக் குடும்பத்து ஒழுக்கத்தில் வளர்ந்த அவனுக்கு, அத்தனை பெரியவர்கள் முன்னிலையில் தன் காதலி தனக்கு முத்தம் கொடுத்ததை இந்த வீட்டின் பெரியவர் கண்டிப்பார் என்று பார்த்தால், அவரோ அதை ஏதோ ஒரு சாதனை போல அத்தனை பேர் முன்னாடியும் ரொம்பப் பெருமையா பேசிட்டு இருக்காரே என்று அவனது கொள்கை மூளை விசித்திரமாகக் கணக்குப் போட்டது.


ஆனாலும், அந்தப் பணக்கார மாளிகையின் பெரிய மனிதர்களைப் பகைத்துக் கொள்ள விரும்பாமல், தன் முகத்தில் வராத சிரிப்பைக் கஷ்டப்பட்டு வரவழைத்துக் கொண்டான். தன்   கண்ணாடியை லேசாக மேல்நோக்கித் தள்ளிவிட்டு, "அது... அது ஒன்னும் இல்ல அங்கிள்... நாங்க ரெண்டு பேரும் சென்னைல இருந்து பிரிஞ்சு ரொம்ப நாள் ஆச்சுல்ல, அதான் என்னை நேர்ல பார்த்ததும் அவ கொஞ்சம் எமோஷனல் ஆகிட்டா, வேற ஒன்னுமில்ல," என்று    சமாளித்தான்.

அவன் 'அங்கிள்' என்று கூப்பிட்ட அடுத்த கணமே, அவனது பின்னாடியே வந்து நின்ற அவனது சொந்த அப்பா பிரபாகர், அவனது தோளைச் செல்லமாகத் தட்டினார். "டேய் விவேக்! அது என்னடா இன்னும் சின்னப் புள்ளை மாதிரி அங்கிள், கின்கிள்னு புதுசாப் பேசிட்டு இருக்கே? இவ்வளவு பெரிய செல்வ செல்வாக்கு உள்ள குடும்பமே உன்னைத் தங்களோட மூத்த மருமகன் மாதிரி உரிமையோடு கொண்டாடுறாங்க. இனிமேல் அந்தப் பழசை எல்லாம் விட்டுட்டு, முறைப்படி நல்லா உரிமையோட 'மாமா'ன்னு சொல்லி கூப்பிடப் பழகுடா," என்று சற்றே அதட்டலான குரலில் அவனுக்கு அறிவுறுத்தினார்.

பிரபாகர் அப்படிச் சொன்னதும் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த ஜெகதீஷ், சகுந்தலா, மற்றும் ரேகாவின் அண்ணன் தினேஷ் என அனைவரும், "ஆமா மாப்பிள்ளை... உங்க அப்பா சொல்றதுதான் நூற்றுக்கு நூறு சரி!" என்பது போல விவேக்கைப் பார்த்துப் பற்கள் தெரிய கலகலவெனச் சிரித்தார்கள். அவர்களது அந்தச் சிரிப்பில் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, ரகசியமான வக்கிரக் குதூகலம் கலந்திருப்பது போல விவேக்கிற்குத் தோன்றியது.

அப்பாவின் அந்த அதட்டலையும், சுற்றிலும் இருந்த மாமனார் குடும்பத்தாரின் அந்தப் பெரிய உபசரிப்பையும் பார்த்த விவேக், அதற்கு மேல் அங்கே விறைப்பாக நிற்க முடியாமல் லேசாகத் தன் தலையை அசைத்துச் சற்றுச் சிரித்தான். தன் கொள்கைச் சிங்க முகத்தை மறைத்துக் கொண்டு, ஒரு நல்ல மருமகனைப் போல அந்தச் சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தவாறு தன்னை மாற்றிக் கொள்ள முயன்றான்.

[David2025]

இருந்தாலும், அவனது  மூளைக்குள்ளே இன்னும் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்து மறைந்திருப்பது போன்ற  உணர்வு இருந்தது. தன் அம்மாவின் அந்தத் திறந்த நைட்டி பட்டன்களும், தங்கையின் குட்டி மினி ஸ்கர்ட்டும் அவனது மனதிற்குள் ஒரு பெரிய புதிராகக் குடைந்து கொண்டிருக்க, 


"வாங்க எல்லாரும்... டைம் ஆகிடுச்சு, வந்து சாப்பிடலாம்!" என்று பின்னாலிருந்து அம்மா வைதேகி  கூப்பிட, ஹாலில் பேசிக்கொண்டிருந்த அனைவரும் அந்த  டைனிங் டேபிளை நோக்கி நகரத் தொடங்கினர். விவேக் அந்த உணவு மேஜையைப் பார்த்ததும் மீண்டும் ஒருமுறை வியப்பில் ஆழ்ந்தான். அது  உலகத்தரமான இத்தாலிய மார்பிள் கற்களால் பிரம்மாண்டமாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அதைச் சுற்றி அடுக்கப்பட்டிருந்த வெல்வெட் குஷின் நாற்காலிகள் ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒரு சொகுசு சிம்மாசனம் போல அத்தனை  சொகுசாக ஆகக் காட்சியளித்தன.

அங்கே வந்த ரேகா, விவேக்கின் கைகளைத் தன் மென்மையான விரல்களால்  இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டாள். "வா விவேக், நீ என்கூடவே உட்கார்ந்து என் பக்கத்துலதான் சாப்பிடணும்" என்று தன் அலாதியான காதலோடு சொல்லி, அவனைத் தன் அருகிலிருந்த  நாற்காலியில் அமர வைத்தாள்.

 

 அவளது உடம்பிலிருந்து வீசிய அந்தப்  நறுமணமும், அவள் உள்ளே ஏதும் போடாமல் உடுத்தியிருந்த அந்த டைட்டான டி-ஷர்ட்டின் உராய்வும் விவேக்கின் கைலிக்குள் அவனது ஆண்மையை  எதோ செய்தது.

அந்தப் பிரம்மாண்டமான மேஜையைச் சுற்றி ஜெகதீஷ் மாமா, சகுந்தலா அத்தை, அப்பா பிரபாகர், தினேஷ் மற்றும் தங்கை திவ்யா என அனைவரும் ஒரு சுபயோகக் குடும்பம் போலச் சிரித்துப் பேசி அமர்ந்தார்கள். பணக்கார பங்களாவின் அந்த ராஜபோக உணவறையில், சுடச்சுடப் பாத்திரங்களில் இருந்து வெளிவந்த அசைவ உணவுகளின் காரசாரமான வாசனையும், அந்த நவரத்தின விளக்குகளின் ஒளியும் சேர்ந்து ஒட்டுமொத்த இடத்தையுமே ஒரு சொர்க்கம் போல மாற்றியிருந்தது.

எல்லோரும் சுற்றி அமர்ந்திருக்க, விவேக்கின் அம்மா வைதேகிதான்   கிச்சனுக்குள் சென்று விதவிதமான உணவுகளைத் தட்டுகளில் எடுத்து வந்து மேஜையில் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் குனிந்து நிமிர்ந்து பாத்திரங்களை வைக்கும்போதெல்லாம், அவளது நைட்டியின் திறந்த பட்டன்கள் வழியே அவளது பருத்த முலைகளின் ஆழமான பிளவு அப்பட்டமாகத் தெரிய,  விவேக்கோ தன் அம்மாவின் அந்த நிலையைக் கண்டு,  அங்கே தர்மசங்கடமாக அமர்ந்திருந்தான்.

 

எல்லோரும் தட்டிலயும் உணவை வைதேகி நேர்த்தியாகப் பரிமாறி முடித்த பிறகு, டைனிங் டேபிளின் தலைமை நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஜெகதீஷ் சுற்றிலும் பார்த்தார். மேஜையில் அனைவரும் ஆஜராகியிருக்க, ஒரு நபர் மட்டும் குறைவாக இருப்பதை கவனித்தவர், "எங்க... நம்ம வீட்டு மூத்த மருமகள் வனஜாவை இன்னும் காணோம்?" என்று சத்தமாகக் கேட்டார்.

அவரது கேள்விக்கு மார்பு முந்தானையைச் சரி செய்தபடி சகுந்தலா பதிலளித்தாள். "உங்களுக்குப் பசிக்கிற மாதிரி அந்த இரண்டு வயசுக் குட்டிப் பாப்பாவுக்குப் பசிக்குமல்ல  ! அதான் வனஜா அவளோட பெட்ரூம்ல வச்சு பாப்பாவுக்குப் பால் கொடுத்துட்டு இருக்கா. அவ வர கொஞ்சம் நேரமாகும், நீங்க எல்லாரும் சாப்பாட்டை ஆரம்பிங்க" என்றாள்.

அதைக் கேட்டதும் ஜெகதீஷ் தன்  கண்களை உருட்டி,   , "அதுக்கு எதுக்கு அவ தனியா அந்த அறைக்குள்ள போய் இருந்து பால் கொடுக்கணும்? ஏன்... இங்க எல்லாரும் இருக்கிற டைனிங் டேபிளுக்கே வந்து, இங்கேயே உட்கார்ந்து பால் கொடுக்கலாமே?   என்று  குறும்புத்தனமாகக் கேட்டார்.

அவர்   பேச்சைக் கேட்டதும், அங்கே பாத்திரங்களை அடுக்கிக் கொண்டிருந்த வைதேகி சும்மா இருக்காமல் உடனே குறுக்கிட்டாள். "ஆமா... அப்புறம் அந்தக் குட்டிப் பாப்பாவுக்குப் பால் இல்லாம,  பாலை நீங்க எல்லாரும் சேர்ந்து  குடிச்சு காலி பண்றதுக்கா?" என்று  அதட்டலாக சொல்ல 

வைதேகி அப்படித்  கேட்டதும் ஜெகதீஷ் முகத்தில் அசடு வழிய, "ஐயோ... தங்கச்சிம்மா! என்னைப் பத்தி என்ன இப்படி   சொல்லிட்டே? 

அவர் அப்படி நடித்ததும் வைதேகிக்குச் சிரிப்புத் தாங்கவில்லை. சமையல் கரண்டியை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, ஜெகதீஷின் அருகில் வந்தவள், சற்றும் யோசிக்காமல் எல்லாரும் பார்க்கும்போதே  அவரது காதைச் செல்லமாகப் பிடித்து பலமாகத் திருகினாள். "இந்த நல்லவன் மாதிரி என்கிட்ட மட்டும் நடிக்கக் கூடாது அண்ணே!" என்று குழைந்தாள்.

 

காதைத் திருகியபடியே  , "மதியம்   நீங்களும் இவரும் (பிரபாகர்) சேர்ந்து, வனஜாவோட   ஒரு சொட்டுப் பால் கூட மிச்சம் வைக்காம,  போட்டி போட்டுக்கிட்டு  சப்பி எடுத்திருக்கீங்க! அதை நான் என் கண்ணாலேயே பார்த்தேன். இப்போ வந்து நல்ல பிள்ளை மாதிரி பேசுறீங்க!" என்று  சொல்ல 

அவள் அப்படிப் போட்டுக் கொடுத்ததும் டைனிங் டேபிளில் இருந்த ஜெகதீஷ், பிரபாகர், தினேஷ், மற்றும் சகுந்தலா என அனைவரும் மொத்தமாக,   குதூகலத்துடன் "ஹா... ஹா... ஹா..." என்று வெடிச்சிரிப்பு சிரித்தார்கள். தங்கை திவ்யாவும், காதலி ரேகாவும் கூட அந்த   பேச்சைப் புரிந்து கொண்டு தங்கள் முகங்களைச் சிவக்க வைத்துச் சிரித்தனர்.

ஆனால், அங்கே அமர்ந்திருந்த விவேக் மட்டும் பாவம், தன்    கண்ணாடி வழியே எல்லாரையும் பேந்த பேந்த முழித்துப் பார்த்தான். "இவங்க எல்லாரும் எதைப்பற்றி இப்படி  , குதர்க்கமா பேசிக்கிறாங்கன்னு நமக்கு ஒண்ணுமே புரியலையே!  ?" 

"சரி... இவங்க என்னவோ பேசிட்டுப் போறாங்க, நமக்கு எதுக்கு வீணா வம்பு? கூட்டத்தோடு கூட்டமா நாமளும் அவங்களோடு சேர்ந்து சிரிக்கலைன்னா நாம ஏதோ லூசு மாதிரி தெரிவோம்" என்று நினைத்த விவேக், தன் கௌரவத்தைக் காக்க, தனக்கு ஒன்றும் புரியாவிட்டாலும் லேசாகத் தன் பற்கள் தெரிய கலகலவெனப் போலிச் சிரிப்பை உதிர்த்தான். அவனது அந்த அப்பாவித்தனமான சிரிப்பைக் கண்டு ரேகா அவனது தொடையை மேஜைக்கு அடியில் செல்லமாகக் கிள்ளினாள்.

"என்ன விவேக்... நீயும் அவங்களோடு சேர்ந்து இவ்வளவு ஜாலியா சிரிக்கிறே? நிஜமாவே அவங்க இப்போ எதைப்பத்திப் பேசிக்கிறாங்கன்னு உனக்கு  புரியுதா, இல்லை சும்மா நடிக்கிறியா?" என்று ரேகா அவனது காதருகே குனிந்து, தன் முலைகள் அவனது தோளில் உராயும் வண்ணம் அலாதியான குறும்புடன் ரகசியமாகக் கேட்டாள்.

 

விவேக்கிற்குள் சட்டென்று ஒரு நடுக்கம் பிறந்தது. "ஐயோ! இவ வேற எல்லாரும் முன்னாடியும் இப்படி ஓப்பனா கேக்குறாளே... இப்போ நாம புரியலன்னு சொன்னா   அசிங்கமாப் போயிடுமே!" என்று நினைத்தவன், தன்   கண்ணாடியை விறைப்பாக மேல்நோக்கித் தள்ளினான்.

"என்ன ரேகா இப்படி கேட்டுட்டே? எனக்கு இந்தச் சாதாரணத் தமாஷ் கூடப் புரியாதா என்ன? ம்ம்... அவங்க பேசினது எல்லாமே எனக்கு   ரொம்ப நல்லா புரியுது!" என்று  பொய் சொல்லிச் சமாளித்தான்.

அவர்கள் இருவரும் தனியாகக் கிசுகிசுப்பதைப் பார்த்த சகுந்தலா அத்தை உடனே உரத்த குரலில் குறுக்கிட்டாள். "ஏண்டி ரேகா! என் மருமகனை என்ன அவ்வளவு மக்குன்னு நினைச்சிட்டு இருக்கியா? அவர் படிச்சப் பிள்ளைடா... அவருக்கு இங்க நடக்குற, பேசுற எல்லா  நல்லாப் புரியும். அப்படித்தானே மருமகனே?" என்று விவேக்கைப் பார்த்துத் தன் முலைகளை எக்கிக் குறும்புடன் கேட்டாள்.சகுந்தலா 

"அய்யோய்யோ! இவங்க வேற ஏன் இப்போ என்னையே எல்லாரும் பார்க்கிற மாதிரி நடுவுல இழுக்குறாங்க?" என்று விவேக் பயங்கரமாக நெளிந்தான். டைனிங் டேபிளில் இருந்த ஒட்டுமொத்தக் குடும்பத்தின் பார்வையும் அவனது முகத்தின் மீது நிலை குத்தியதால், அவனுக்கு உடம்பெல்லாம் வேர்க்கத் தொடங்கியது.

இருந்தாலும்   முகத்தை விறைப்பாக வைத்துக் கொண்டு, "ஆமா அத்தை... அது ஒரு சாதாரண ஜோக்தானே, இதைக் கூடவா என்னால புரிஞ்சுக்க முடியாது? எனக்கு எல்லாமே  விளங்கிடுச்சு," என்று தன் அம்மாவையும் மாமனாரையும் பார்த்துப் போலியாகப் புன்னகைத்தான்.

ஆனால் ரேகா அவனை அத்தனை எளிதில் விடுவதாக இல்லை. அவனது கையைத் தன் தொடைகளுக்கு நடுவே நைஸாக அமுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, "அப்படியா விவேக்? உனக்கு எல்லாமே புரிஞ்சிடுச்சா? எங்க... இப்போ அவங்க எதைப்பத்திப் பேசினாங்கன்னு    சொல்லு பார்க்கலாம்!" என்று விடாமல் குடைந்து கேட்டாள்.

இப்போது அந்த   டைனிங் டேபிளே முற்றிலும் அமைதியாகி, விவேக் என்ன பதில் சொல்லப் போகிறான் என்பதை அறிவதற்காக அவனது முகத்தையே வெறித்துப் பார்க்கத் தொடங்கியது. வைதேகியும் ஜெகதீஷும் கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு அவனது பதற்றத்தை ரசித்தனர்.

விவேக் தன் கம்ப்யூட்டர் மூளையைத் தீவிரமாக வேலை செய்ய விட்டு, "அதான்... அந்தப் பாப்பாவுக்குக் குடிக்குறதுக்காக வனஜா  அக்கா உள்ள ஒரு பீடிங் பாட்டில்ல பால் வச்சிருந்தாங்க போல. அதை  ஜெகதீஷ் மாமாவும், எங்க அப்பாவும் சேர்ந்து தெரியாம எடுத்து எல்லாக் குடிச்சு காலி பண்ணிட்டாங்க... அப்படித்தானே?" என்று தன்   அறிவுக்கு எட்டிய எதார்த்தமான விளக்கத்தைக் கூறினான்.

அவன் அந்த 'பீடிங் பாட்டில்' விளக்கத்தைச் சொல்லி முடித்த அடுத்த விநாடி, அந்த  டைனிங் டேபிளே அதிரும் அளவுக்கு அங்கிருந்த அனைவரும் "குபீர்" என்று ஒரே நேரத்தில் வெடிச்சிரிப்பு சிரித்துவிட்டார்கள். தினேஷ் சிரிப்புத் தாங்காமல் தன் தட்டிலேயே கைகளால் பலமாக அடித்தான்.

அவன் சொன்ன அந்தப்  , அப்பாவித்தனமான பதிலைக் கேட்டதும் ரேகாவுக்குச் சிரிப்பதா இல்லை அழுவதா என்றே தெரியவில்லை. தன் நெற்றியிலும் தலையிலும் பலமாக அடித்துக் கொண்டவள், "ஐயோ மாமா! இவன் இன்னும் கொஞ்சம் கூடத் திருந்தவே இல்லை மாமா... இவன் இன்னும் அதே குழந்தையாவே தான் இருக்கான்!" என்று பிரபாகரை பார்த்துப் புலம்பினாள்.

"ஆமாடா விவேக்... நாங்க எல்லாரும் அந்தப் பாப்பாவோட பாட்டில் பாலைத்தான் திருடித் திருடிக் குடிச்சோம்... ஹா... ஹா..." என்று ஜெகதீஷ் மாமாவும் வைதேகியும் ஒருவரையொருவர் பார்த்து  கண் அடித்துக் கொண்டு, மீண்டும் ஒருமுறை எல்லாரையும் சேர்த்துச் சிரிக்க வைத்தார்கள்.

 

விவேக்கிற்கு   தர்மசங்கடம் அவனது உடம்பை உலுக்கியது. "என்னடா இது... நாம ஏதோ கரெக்டாத்தான் பதில் சொன்னோம்னு நினைச்சோம். ஆனா முன்னாடி சிரிச்சதை விட, இப்போ நாம சொன்ன பதிலைக் கேட்டு எல்லாரும் இன்னும் பலமா,  சிரிக்கிறாங்களே!" என்று புரியாமல் திகைத்தான்.

[David2025]

அங்கிருந்த  சிரிப்புகள் மெல்ல அடங்கி, அந்த   மேஜையில் அனைவரும் மீண்டும் சகஜமாகத் தங்கள் உணவைச் சாப்பிடத் தொடங்கினார்கள். அப்போது ரேகா தன் தட்டில் இருந்த மிருதுவான சப்பாத்தியில் ஒரு துண்டை அலாதியான காதலோடு பிட்டு, அங்கிருந்த காரசாரமான சிக்கன் குர்மாவில் நன்றாக முக்கி, விவேக்கின் வாய்க்கு நேரே நீட்டினாள். "ஆஅ காட்டு   ஸ்வீட்டி," என்று கொஞ்சும் குரலில் கூறினாள்.


அவளது இந்தத் திடீர்  ஊட்டும் படலத்தைக் கண்டதும்   "ஹே ரேகா... என்ன பண்றே? அங்கே உங்க அப்பா   நேரா நம்மளையே பார்த்துட்டு இருக்காரு, பெரியவங்க தப்பா நினைக்கப் போறாங்கடி" என்று தன்   கண்ணாடியைச் சரிசெய்தபடி, பயந்துபோய்க் கொஞ்சம் பின்வாங்கிப் பதுங்கினான்.

அவன் மெல்லிய குரலில் பதுங்கியது அங்கிருந்த ஜெகதீஷ்  கூர்மையான காதுகளில் விழுந்துவிட்டது. அவர் உடனே தன் தட்டிலிருந்த கறியை வாயில் மென்றபடியே, "என்ன மாப்பிள்ளை... என் பொண்ணு ஊட்டுறதுக்கு என் முன்னாடி வெட்கப்படுறீங்களா? நான் வேணும்னா நீங்க ரெண்டு பேரும் ஊட்டி முடிக்கிற வரைக்கும் என் கண்ணை மூடிக்கவா  ?" என்று  குறும்புச் சிரிப்புடன் உரக்கக் கேட்டார்.

ஜெகதீஷ் அப்படிப் பேசியதும் விவேக் தர்மசங்கடத்தின் உச்சத்துக்கே சென்று  நெளிந்தான். "ஐயோ... இல்ல மாமா, பரவாயில்லை... அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல மாமா" என்று   , தன் முகத்தை எங்கே வைப்பது என்று தெரியாமல் தரையைப் பார்த்து முழித்தான். அவனது கொள்கை மூளைக்கு இந்த வீட்டின் பெரியவர்களின் சுதந்திரப் போக்கு பெரும் புதிராகவே இருந்தது.

அப்போது அவனது அம்மா வைதேகி, தன் நைட்டியின் திறந்த பட்டன்கள் வழியே தன் முலைகளை எக்கி, சமையல் கரண்டியை ஆட்டியபடி குறுக்கிட்டாள். "டேய் விவேக்! அதான் என் மருமக   அவ்வளவு ஆசையா, பாசத்தோட உனக்குத் தன் கையாலேயே ஊட்டிக் கொடுக்கிறாள்ல, அப்புறம் என்னடா மசமசன்னு வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருக்கே? ஒழுங்கா வாயைத் திறந்து வாங்கிக்கோடா!" என்று தன் மகனைப் பார்த்து அதட்டினாள்.

பெத்த அம்மாவே அப்படி அதட்டிப் பச்சைக்கொடி காட்டியதும் விவேக்கிற்கு வேறு வழியே தெரியவில்லை. முகம் முழுக்க வெட்கமும் நாணமும் அப்பிக் கொள்ள, அவன் மெதுவாகத் தன் வாயைத் திறந்தான். ரேகா தன் அழகான கள்ளச் சிரிப்போடு, அந்தச் சப்பாத்தித் துண்டை அவனது வாய்க்குள் வைக்கும்போது, அவளது மென்மையான விரல்கள் அவனது உள்நாக்கு வரை பட்டுத் தீண்டும்படி அலாதியாக,  போதையில் ஊட்டிவிட்டாள்.

 

அவள் ஊட்டி முடித்த அழகைக் கண்ட சகுந்தலா அத்தை, தன்  புடவை முந்தானையை லேசாகத் தளர்த்தி, "மருமகனே... இந்தச் சாதாரண ஊட்டுறதுக்கே இப்படிப் பொண்ணு மாதிரி வெட்கப்பட்டு மிரண்டு போனா எப்படி? இனிமேல் இந்த வீட்டுக்குள்ள நீங்க என்னென்னமோ பார்க்கப் போறீங்க, என்னென்னமோ அனுபவிக்கப் போறீங்க!" என்று  குதூகலத்தோடு  கூறினாள்.

அத்தை சொன்ன அந்த   வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் விவேக்கின்  மூளைக்குள் ஏதோ ஒரு பெரிய ஆபத்து மணி பலமாக அடித்தது. "என்னடா இது... இவங்க எல்லாரும் எப்போப் பார்த்தாலும் ஏதோ ஒரு பெரிய புதிரை உள்ளே வச்சுக்கிட்டே பேசுற மாதிரி இருக்கு?  சென்னைல இருந்து கிளம்பி வந்ததில் இருந்தே இவங்க எல்லாரும் பண்ற அலப்பற தாங்க முடியல. இதுக்கு மேலயும் இந்த  வீட்ல நான் என்னென்ன கொடுமைகளை எல்லாம் என் கண்ணால பார்க்கப் போறேனோ தெரியலையே!" என்று நினைத்தவன்,  

இருந்தாலும் வெளியில் அதைக் காட்டிக் கொள்ளாமல், மிச்சமிருந்த உணவையும் ரேகா தன்  விரல்களால் ஆசையோடு ஊட்ட ஊட்ட, விவேக் தீராத குழப்பத்தோடும், பயத்தோடும்,   ஒருவழியாகச் சாப்பிட்டு முடித்தான். 

ஒருவழியாக அனைவரும்   உணவுகளைச் சாப்பிட்டு முடித்தார்கள். எல்லோரும் கைகளைக் கழுவிவிட்டு வந்து அமர்ந்த சில நிமிடங்களிலேயே,  அம்மா வைதேகி சமையலறைக்குள் இருந்து ஒரு பெரிய கண்ணாடிப் பாத்திரத்தில் சுவையான வெண்ணிலா ஐஸ்கிரீமை அள்ளி எடுத்துக் கொண்டு டைனிங் டேபிளுக்கு வந்தாள்.

 

அவள் கையில் ஐஸ்கிரீமைக் கண்டதும் ரேகாவின் அண்ணன் தினேஷ், "ஐ... ஐஸ்கிரீம்!" என்று குதூகலமாகக் கூவியபடி, அதைத் தட்டில் அள்ளி எடுப்பதற்காகத் தன் கையை வேகமாக ஓங்கினான். ஆனால் அவனது கை பாத்திரத்தைத் தொடுவதற்கு முன்னே, வைதேகி தன் கையில் இருந்த பெரிய கரண்டியால் அவனது முழங்கையில் "பட்டென" லேசாக ஒரு அடி அடித்தாள்.

"ஆஆ...!" என்று தினேஷ் தன் கையைப் பற்றிக்கொண்டு வலியால் அலறினான். வைதேகி அவனை முறைத்துப் பார்த்தபடி, "டேய் தினேஷ், என்னடா இது சின்னப் பிள்ளை மாதிரி? ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடிதானே  சளி, இருமல்னு விடிய விடிய அவஸ்தைப்பட்டு மூச்சு திணறி நின்னே! இப்போ உடனே ஐஸ்கிரீம் கேட்குதா? அந்த நாக்கை கொஞ்சம் அடக்கி வைடா!" என்று  கோபத்தோடு சத்தமிட்டாள்.

லட்சாதிபதியான அந்த வீட்டு வாரிசு தினேஷ், விவேக்கின் அம்மா வைதேகி எல்லார் முன்னாடியும் அடித்ததையும் திட்டியதையும் கண்டு கொஞ்சமும் கோபப்படாமல், ஒரு சிறுபிள்ளையைப் போலத் தன் அப்பா ஜெகதீஷிடம் திரும்பி, "அப்பா... பாருங்களேன்!" என்று மிகவும் அப்பாவியாக முழிக்கத் தொடங்கினான்.

ஜெகதீஷ் தன் மகனின் முகத்தைப் பார்த்துவிட்டு, மெதுவாக வைதேகியின் பக்கம் திரும்பி, "வைதேகி... பாவம் பிள்ளை ஆசைப்படுறான், ரொம்ப வேண்டாம், கொஞ்சமாவது எடுத்துச் சாப்பிடட்டுமே" என்று சற்றே கெஞ்சும் தொனியில் பரிந்து பேசினார்.

"அண்ணே... நீங்க சும்மா இருங்க!  நீங்க அவனுக்குக் கொடுக்கிற செல்லம்தான் இவன் இப்படி எல்லாத்துக்கும் எகிறிக்கிட்டு ஆடுறான்! நான் சொல்றதைக் கேட்டு இவன் அடங்கி இருக்கணும், புரியுதா?" என்று வைதேகி தன் கையில் இருந்த கரண்டியை ஜெகதீஷின் மூக்கிற்கு நேரே ஆட்டி, அந்தப் பெரிய மனிதரையே அதட்டினாள்.

 

அவள் அப்படித் தன் மூக்கிற்கு நேரே கரண்டியை ஆட்டி மிரட்டியதும், அந்தப் பணக்கார மாளிகையின் அதிபரான ஜெகதீஷ் "கப்சுப்" எனத் தன் வாயை மூடிக்கொண்டு அமைதியானார். வைதேகியின் அந்த ஆக்ரோஷமான தேவதாசி தோரணைக்கு முன்னால் அவரால் மறுபேச்சு பேச முடியவில்லை.

வாயை மூடிக்கொண்ட ஜெகதீஷ், மெதுவாகத் தன் மகன் தினேஷைப் பார்த்து, "டேய் தினேஷ்... அதான் உனக்கு உன் அத்தைக்காரியைப் பத்தி நல்லாத் தெரியுமேடா! அவ ஒரு வார்த்தை சொன்னா அப்புறம் இந்த வீட்டுல யாருமே எதிர்த்துப் பேச முடியாது, பேசாம அமைதியா இருடா" என்று அவரும் பம்மிப்போய் மகனை அமைதியாக்கினார்.

டைனிங் டேபிளின் ஓரத்தில் அமர்ந்து இந்த ஒட்டுமொத்தக் கூத்தையும் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்த விவேக்கின் சந்தேகம் இன்னும் பல மடங்கு வலுத்தது. "என்னடா நடக்குது அங்கே? இவங்க பேசுறதைப் பார்த்தா என்  அம்மா ஏதோ இந்த  குடும்பத்தோட ஒட்டுமொத்தத் தலைவி மாதிரி அவங்க வீட்டுக்கே வந்து அவங்களையே அதட்டி மிரட்டுறாளே!" என்று வியந்தான்.

"ஒரு சாதாரண மிடில் கிளாஸ் குடும்பத்துத்  அம்மா வைதேகி மிரட்டுறதைக் கேட்டு, இவ்வளவு பெரிய பணக்கார மாளிகையோட முதலாளிகளும் வாரிசுகளும் ஒரு வார்த்தை கூட எதிர்த்துப் பேசாம இப்படிப் பூனைக்குட்டி மாதிரி பம்முறாங்களே...  " என்று விவேக் தன்   கண்ணாடியை நெரித்தபடி,  உள்ளுக்குள் பெருங்குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தான்.

ஒரு வழியாக அனைவரும் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு, அந்தப்   மாளிகையின் வரவேற்பு அறைக்கு வந்து அங்கிருந்த   சோபாக்களில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். ஜெகதீஷும் பிரபாகரும் ஒரு பக்கமும், சகுந்தலாவும் வைதேகியும் இன்னொரு பக்கமும் அமர்ந்து ஏதோ ரகசியமாகக் குசுகுசுத்துச் சிரித்துக் கொண்டிருக்க, ரேகா மட்டும் சோபாவில் விவேக்கோடு  ஒட்டிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள்.

 

அவள் அவனது தோளோடு தன் உடம்பை அமுக்கிப் பிணைத்தபடி, "ஏன் விவேக்... இங்க வந்து இறங்குனதுல இருந்தே எப்போப் பாரு எதையோ பறிகொடுத்த மாதிரியே ஒரு மாதிரிக் குமைஞ்சுட்டே இருக்கே? அங்கே பாரு... எல்லாரும் எவ்வளவு ஜாலியா,  பேசிக்கிறாங்க! நீ மட்டும் ஏன் இப்படி எல்லாரடமிருந்தும் ஒதுங்கியே இருக்கே?" என்று அவனது காதருகே குனிந்து செல்லமாகக் கேட்டாள்.

அவள் அப்படிக் கேட்டதும் விவேக்கிற்குள்  . "ஏண்டி சொல்ல மாட்டே! உங்க ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் சேர்ந்து  என்னென்னமோ கூத்தடிக்கிறீங்க, இதுல இப்போ என்  அம்மாவையும் தங்கச்சியையும் கூட இழுத்துப் போட்டு அவங்களையும் உங்களைப் போலவே மாத்தி வச்சிருக்கீங்களே! இதை நினைச்சா எனக்கு எரியாதா?" என்று மனதிற்குள்  கோபத்துடன் குமுறினான்.

விவேக் தனக்குள்ளேயே ஏதோ யோசித்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த ரேகா, அவனது கையைத் தன் தொடைகளுக்கு நடுவே இன்னும் இறுக்கமாக அமுக்கினாள். "என்ன விவேக் இது... நான் பாட்டுக்கு உன்கிட்ட இவ்வளவு ஆசையாப் பேசிட்டு இருக்கேன், ஆனா நீ என்னடான்னா இன்னும் அமைதியாவே இருக்கே? ?" என்று தன் உதடுகளைக் குவித்துச் சிணுங்கினாள்.

அவளது அந்தச் செல்லமான சிணுங்கலில் தன் பார்வையைத் திருப்பிய விவேக், மெதுவாக அவளது ஆடையை உற்றுப் பார்த்தான். "ஆஅ... அது ஒன்னும் இல்ல ரேகா. நான் சும்மாத்தான் யோசிச்சிட்டு இருந்தேன். ஆமா... நீ எப்பவுமே இந்த வீட்டுக்குள்ள இப்படித்தான் அரைகுறையா,  டிரஸ் பண்ணிட்டுத் திரிவியா?" என்று தன் மனதில் இருந்த  சந்தேகத்தை நேரடியாகவே கேட்டுவிட்டான்.

அவன் கேட்டதும் ரேகா  ஒரு கள்ளச் சிரிப்பை உதிர்த்தாள். "ஏன் விவேக்... இப்போ நான் போட்டிருக்கிற இந்த டிரஸ்ஸுக்கு என்ன குறைச்சல்? இது உனக்கு நிஜமாவே பிடிக்கலையா என்ன?" என்று கேட்டபடியே, தான் அணிந்திருந்த அந்த இறுக்கமான டி-ஷர்ட்டை அப்படியே தன் இரண்டு கைகளாலும் முன்னால் இழுத்து, உள்ளே ஏதும் போடாத தன் மார்பழகை அவனுக்கு அப்பட்டமாகக் காட்டினாள்.

அவள் அப்படி எக்கிக் காட்டிய உடனே விவேக்கின்   கண்ணாடிக்கு பின்னால் இருந்த கண்கள் நிலை குத்திப் போயின. "டிரெஸ்ஸாடி இது... கருமம், கருமம்! சென்னைல இருந்தா உன்னை இப்படி வெளியவே விடமாட்டாங்க!" என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டவன், வெளியில் தன் தொண்டையைச் சரிசெய்து கொண்டு, "இல்ல... டிரஸ் நல்லாத்தான் இருக்கு, ஆனா... ரொம்பச் சின்னதா இருக்கு ரேகா" என்று இழுத்தான்.

ரேகா உடனே தன் இரண்டு புருவங்களையும் வளைத்து, "இல்லையே விவேக்... நீ சொல்றது தப்பு! இது ஒன்னும்  சின்னதா இல்லையே, நல்லா பெருசாத்தானே இருக்கு!" என்று டபுள் மீனிங்கில் குறும்புடன் சொல்லியபடியே, தன் நெஞ்சை நன்றாக நிமிர்த்தி, உள்ளே பிரா அணியாத தன் அந்தப் பருத்த மாம்பழ முலைகள் இரண்டையும் அவனது முகத்திற்கு நேரே விறைப்பாக எக்கிக் காட்டினாள்.

அவள்  தன் முன்னழகைக் காட்டிய வக்கிரக் கோலத்தைக் கண்ட விவேக், முகம் சிவக்க அவளை உக்கிரமாக முறைத்துப் பார்த்தான். "ரேகா! நான்   உன்னோட டிரஸ்ஸோட அளவைச் சொன்னேன், நீ எதை எதையோ காட்டிப் பேசுறே!" என்று சற்றே அதட்டலான குரலில் அவளை அடக்க முயன்றான்.

ஆனால் ரேகாவோ அவனது அதட்டலை ரசித்துச் சிரித்தாள். "ஏன் விவேக்... இதுக்கு ஏன் இப்போ இவ்வளவு பதறுறே? இங்க வேற யாரு புதுசா இருக்கா? எங்க வீட்டுல இருக்குற எல்லாரும்   ஏற்கனவே பல தடவை   எல்லாத்தையும் நல்லாப் பார்த்துட்டாங்க. அதனால நான் எப்படி டிரஸ் பண்ணிட்டுத் திரிஞ்சாலும் அவங்க ஒன்னும் தப்பா நினைக்க மாட்டாங்கடா" என்று   சொன்னாள்.

  "என்னது..எல்லாத்தையும் அவங்க வீட்ல எல்லாரும் ஏற்கனவே பார்த்துட்டாங்களா? அப்போ அண்ணன் தினேஷும், மாமனார் ஜெகதீஷும் கூட இவளோட இந்த உடம்பை..." என்று நினைக்கும்போதே அவனது நெஞ்சு நரம்புகள் பயங்கரமாகப் புடைத்தன. "என்ன ரேகா சொல்றே? எல்லாரும் பார்த்துட்டாங்களா?!" என்று அதிர்ச்சியில் கத்தினான்.

விவேக் பதறுவதைக் கண்டு ரேகா சட்டென்று உஷாரானாள். தன் நிலையைச் சமாளிப்பதற்காக, "ஐயோ விவேக்... நீ தப்பாப் புரிஞ்சுக்கிட்டேடா! நான் இந்த மாதிரி மாடர்ன் டிரஸ்ஸை இந்த வீட்டுக்குள்ள அடிக்கடி போடுறது ரொம்பச் சகஜம், அதை எல்லாரும் பார்த்துப் பழகிட்டாங்கன்னு சொல்ல வந்தேன்டா" என்று நைஸாக மாற்றிப் பேசி அவனது சந்தேகத்தை மூட முயன்றாள்.

விவேக் தன் தலையைக் கோதியபடி, "அது என்னவோ வாஸ்தவம்தான் ரேகா. உங்க பணக்கார அந்தஸ்துக்கும், இந்த   கலாச்சாரத்துக்கும் இந்த மாதிரி அரைகுறை டிரஸ்ஸோட திரியுறது எல்லாமே ஒன்னும் பெரிய விஷயம் இல்லை, சகஜமாத்தான் இருக்கும். ஆனா... இங்க வந்து சில நாளுலேயே எங்க அம்மாவையும் தங்கச்சியையும் கூட உங்களைப் போலவே இப்படிப் பாவாடையோடும், மினி ஸ்கர்ட்டோடும் திரியுற மாதிரி மாத்திட்டீங்களே... அதை நினைச்சாதான் எனக்கு மனசுக்குக் கஷ்டமா இருக்கு" என்றான் ஆதங்கத்தோடு.

அதற்கு ரேகா கலகலவென உரக்கச் சிரித்து, அவனது கன்னத்தை மென்மையாகக் கிள்ளினாள். "ஏன் விவேக்... உன் அம்மாவும் தங்கச்சியும் என்ன சின்னக் குழந்தைகளா? நான் என்ன அவங்களை வற்புறுத்தியா இந்த மாதிரி நைட்டியையும் மினி ஸ்கர்ட்டையும் போட்டுக்கச் சொன்னேன்? எங்களை  பார்த்துட்டு அவங்களுக்குப் பிடிச்சுப் போய் அவங்களாவே  மாத்திக்கிட்டாங்கடா!" என்றாள்.

" .. எவ்வளவு நேரம்தான் இப்படியே ஹால்ல உட்கார்ந்து பேசிட்டே இருக்கப் போறீங்க? மணி பத்தாகப் போகுது, வாங்க எல்லாரும் தூங்கப் போலாம்," என்று சகுந்தலா  தன்  ப்புடவை முந்தானையைத் தோளில் இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு சோபாவிலிருந்து எழுந்தாள். அவளது செழுமையான குரல் கேட்டதும், அங்கே அரட்டையடித்துக் கொண்டிருந்த பிரபாகரும் ஜெகதீஷும் தங்கள் பேச்சை நிறுத்திவிட்டு சோபாவிலிருந்து மெல்ல எழுந்தார்கள்.

சகுந்தலா விவேக்கின் அருகில் வந்து,  , "ஆமா மாப்பிள்ளை... நீங்க இன்னைக்கு நைட்டு எங்கே தூங்கலாம்னு பிளான் பண்ணியிருக்கீங்க? மதியம் ரேகா ரூம்லதான் நல்லாச்  தூங்குனீங்க, இப்போ நைட்டுக்கும் அங்கேயே போய் அவகூடப் படுத்துக் கறீங்களா?" என்று   புன்னகையுடன் கேட்டாள்.

கல்யாணம் முடிவதற்கு முன்னாடியே ரேகாவின் தனி அறைக்குள் நுழைந்து அவளோடு ஒரே பெட்டில் படுத்துத் தூங்குவது அவனது  கொள்கை மூளைக்கு அத்தனை சரியாகத் தோன்றவில்லை. "ச்சே... இது நல்லா இல்ல, பெரியவங்க எல்லாரும் இங்கேயே இருக்காங்க," என்று நினைத்த விவேக், "இல்ல அத்தை... கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி நாங்க ஒரே ரூம்ல படுக்குறது அவ்வளவா நல்லா இருக்காது. நான் வேணா எங்க அப்பா, அம்மா படுக்குற ரூம்லயே போய் அவங்க கூட அட்ஜஸ்ட் பண்ணி படுத்துக்குறேன் அத்தை," என்றான் அப்பாவியாக .

அவன் சொன்னதைக் கேட்ட அடுத்த கணமே, சகுந்தலா அத்தை தன் வாயைப் பொத்திக்கொண்டு, "புளக்..." என்று உரக்கச் சிரித்துவிட்டாள்.  

 

விவேக்கிற்குத்   கண்கள் சிவக்க, பயங்கரமாகக் கோபம் வந்தது. "என்னடா இது விசித்திரமான உலகமா இருக்கு! இந்த வீட்டுக்குள்ள நான் எப்போ, எதை, எவ்வளவு ஒழுக்கமா பேசினாலும் சுத்தியிருக்கிறவங்க எல்லாரும் என்னை ஒரு லூசு மாதிரி பார்த்துச் சிரிக்கிறதே வேலையா வச்சிருக்காங்களே!" என்று நினைத்தவன், "ஏன் அத்தை இப்போ அப்படிச் சிரிக்கிறீங்க? நான் சொன்னதுல என்ன தப்பு இருக்கு?" என்று முறைத்துக் கேட்டான்.

சகுந்தலா தன் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு,  , "இல்ல மாப்பிள்ளை... நீங்க உங்க அப்பா அம்மா ரூமுக்குப் போய் அட்ஜஸ்ட் பண்ணிப் படுக்க முடியாது. ஏன்னா... இன்னைக்கு நைட்டு உங்க அம்மா வைதேகிக்கு   பூஜை நடக்கப் போகுது. அதான் அவங்க ரூமுக்கு நீங்க போக முடியாதுன்னு சொல்ல வந்தேன்," என்று இழுத்து மூடினாள்.

அத்தை சொன்ன அந்தப் 'பூஜை' என்ற வார்த்தையைக் கேட்டதும் விவேக்கின்  மூளை குழப்பத்தில் சுற்றியது. "என்னது... பூஜையா? அம்மா இங்க வந்து  பூஜை பண்ணப் போறாங்களா? ஆனா அம்மா என்கிட்ட அப்படி எதையும் சொல்லவே இல்லையே அத்தை!" என்று சந்தேகத்தோடு கேட்டான்.

அவள் மேலும் பேசி உண்மையை உடைத்துவிடுவாளோ என்று பயந்து, சோபாவில் இருந்த ரேகா சட்டென்று நடுவில் புகுந்தாள். விவேக்கின் கையைப் பிடித்து இழுத்து, "ஆமா விவேக்...   நீ நேரா என் ரூமுக்கே போய் பெட்ல படுத்துக்கோ விவேக்... நான் வேணா இன்னைக்கு நைட்டுக்குக் கீழே திவ்யா கூட வந்து பெட்ரூம்ல படுத்துக்குறேன், சரியா?" என்று நிலைமையை நைஸாக மாற்ற முயன்றாள்.

ஆனால் விவேக் அவளது பேச்சைக் கேட்பதாக இல்லை. அவனுக்குள் இருந்த புலனாய்வு மூளை அலர்ட் ஆகியிருந்தது. "இல்ல ரேகா... அத்தை ஏதோ அம்மாவுக்குப் பூஜை நடக்கப் போகுதுன்னு ஏதோ  சொன்னாங்க. இரு...  நான் நேரா அம்மாகிட்டயே போய் என்ன ஏதுன்னு கேட்டுட்டு வர்றேன்," என்று பிடிவாதமாகச் சொன்னான்.