[krishkarthick]

CHAPTER 1: The Seed of Jealousy(பொறாமையின் விதை)


மதியம் இரண்டு மணி வெயில் சென்னை ரோட்டில் தகதகவென்று அடித்துக்கொண்டிருந்தது. பழைய மிடில் கிளாஸ் வீட்டின் ஹாலில், ஃபேன் காற்று போதாமல் கிறுகிறுவென்று சுற்றிக்கொண்டிருந்தது. அங்கே ஹாலில் நின்று கொண்டிருந்த ராகுலும் (20) அவனது தாய் லட்சுமியும் (43) பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

43 வயதிலும் வாலிபப் பெண்களின் இளமையைக் கூட மிஞ்சும் அளவுக்கு ஒரு அச்சு அசல் கலைச் சிற்பம் போல லட்சுமியின் உடல்வாகு கட்டுக்கோப்பாக இருந்தது.

மதிய நேரத்துல கிச்சனில் உழைப்பின் களைப்பில் வேர்வையில் நனைந்துகிட்டு வேலை செய்துவிட்டு ஹாலுக்கு வரும்போது, அவளது அழகு பார்ப்பவர்களைப் பித்துப்பிடிக்க வைக்கும். அவள் உடுத்தும் சேலை எப்பொழுதும் அவளது இடுப்பு வளைவுகளையும், உடம்பின் பெருக்கத்தையும் மறைக்காமல் மிக இறுக்கமாக ஒட்டியிருக்கும்.
நெற்றியில் வழியும் வியர்வை நீர்த்துளிகள் அவளது கழுத்து வழியாகச் சென்று, மார்பகங்களின் இடையே உள்ள ஆழமான பள்ளத்திற்குள் இறங்கும் காட்சி கண்களை ஈர்க்கும். அவளது ஒவ்வொரு மூச்சுத் திணறலுக்கும் ஏற்ப, அவளது ரவிக்கை பிளவுஸுக்குள் அடங்க மறுத்து விம்மித் தடிக்கும் அந்தப் பெருத்த மார்பகங்கள் காமத்தின் உச்சத்தைத் கண்முன்னே நிறுத்தும். 

நடக்கும்போது அவள் இடுப்பை ஆட்டி வைக்கும் அழகும், உடலில் இருந்து வீசும் வியர்வையின் நெடியும் பெர்ஃபியூம் வாசனையும் கலந்த அந்த மன்மத மணமும் அருகில் இருப்பவர்களின் மூளையைச் செயல்பட விடாமல் கிறங்கடிக்கும்.

அப்படிப்பட்ட தகிக்கும் கவர்ச்சியும் பேரழகும் கொண்ட தாயின் மீதுதான் ராகுலுக்கு ஒரு தீவிரமான பாசமும், அதே சமயம் அவளை யாரும் நெருங்கக் கூடாது என்கிற பிடிவாதமான உரிமையும் இருந்தது.

கடந்த 15 வருடங்களாக அவனது தந்தை அவர்களுடன் இல்லை; குடும்பத்தைவிட்டுப் பிரிந்து வாழ்ந்து வந்தார். ஆனாலும், அவரிடம் இருந்து மாதம் தோறும் தவறாமல் வங்கி கணக்கிற்குப் பணம் வந்து சேர்ந்துவிடும். 

ராகுலின் படிப்புச் செலவுக்கும், குடும்பத்தின் இதர தேவைகளுக்கும் அந்தப் பணம் போதுமானதாக இருந்தது. அதுபோக, தங்களுக்குச் சொந்தமான 4 வீடுகளின் வாடகை வருமானமும் சேர்ந்து சென்னை வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பணத்திற்கு எந்தவிதக் குறைச்சலும் இல்லாமல் இருந்தது.

இருந்தாலும், எப்போதாவது ராகுல் தன் தந்தையைப் பற்றிப் பேச்சியெடுத்து, "அப்பா எங்க இருக்காரு? ஏன் நம்ம கூட இருக்க மாட்டேங்கிறாரு?" என்று திடீரெனக் கேட்பான். அப்படி அவன் கேட்கும்போது, அவனுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்று தெரியாமல் லட்சுமி திகைத்து நிற்பாள்; எதையும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் மௌனமாக அந்த இடத்தைவிட்டு நகர்ந்துவிடுவாள்.

அந்தச் சமயத்தில்தான் ராகுலின் நெருங்கிய நண்பனான கவுதம் (20) அந்த வீட்டிற்கு வந்தான். பணக்காரப் பின்னணி, பார்க்க மாடல் மாதிரி செதுக்கிய உடம்பு, கல்லூரியில் படிப்பில் டாப் ஸ்டுடென்ட் என்று கவுதமுக்கு நல்ல பெயரே உண்டு.

 ஆனால் அவனுக்குள்ளே ஒரு பெரிய தனிமை இருந்தது; சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு விபத்தில் தன் அம்மாவை இழந்ததிலிருந்து, அந்தப் பாசம் கிடைக்காத ஏக்கம் அவனைச் சுற்றியே இருந்தது. கல்லூரியில் யாரிடமும் பேசாமல் அமைதியாக இருக்கும் அவனுடைய சுபாவம்தான், ராகுலை அவனுக்கு நெருக்கமாக்கியது.

கவுதமுக்குத் தாய் இல்லையே என்கிற அந்தப் பசி ராகுல் வீட்டில் எளிதாகத் தீர்ந்துபோச்சு. ராகுலின் அம்மா லட்சுமி, ரொம்பப் பாசமானவங்க. தாய் இல்லாத அந்தப் பையனின் முகத்தில் இருந்த வாட்டத்தைப் பார்த்ததும், அவங்க சொந்தப் பையன் மாதிரியே அவனையும் அரவணைச்சுக்கிட்டாங்க. ஆரம்பத்தில் லட்சுமியை 'ஆண்டி' என்றுதான் கவுதம் கூப்பிட்டான்; ஆனால் போகப் போக அந்த எல்லை மாறி, அவங்க மீதுள்ள ஏக்கத்தால "அம்மா" என்றே அழைக்கத் தொடங்கினான்.

ஆரம்பத்துல ராகுலுக்கும் கவுதமுக்கும் இருந்த நட்பு நல்லாதான் போயிட்டு இருந்துச்சு. ஆனா, போகப் போக கவுதம் லட்சுமிகிட்ட காட்டுற உரிமையும் நெருக்கமும் ரொம்பவே எல்லை மீறுற மாதிரி ராகுலுக்குத் தோனுச்சு. ஒரு நாள் ஹாலில் லட்சுமி உட்கார்ந்திருக்க, கவுதம் சாதாரணமாகவே பக்கத்துல வந்து அவங்க தோள் மேல சாய்ஞ்சு பேசுறதைப் பார்த்த ராகுலுக்கு உள்ளுக்குள்ள ரத்தம் கொதிச்சது. அது வெறும் தாய்-மகன் பாசத்தை மீறிய ஒரு நெருக்கமாக ராகுலோட கண்களுக்குப் பட்டுச்சு.

பொறாமை ராகுலோட கண்களை மறைச்சது. ஒரு நாள் நைட், காலேஜ் முடிஞ்சதும் கவுதமைத் தனியா கூப்பிட்டுச் சண்டையிட்டான்.

Rahul: "டேய் கவுதம்! எங்கம்மா கூட நீ ரொம்ப நெருங்குறது எனக்குப் பிடிக்கல. என் வீட்டுக்கு வர்ற, பழகுற... ஓகே. ஆனா அம்மா மேல கை போடுறது, அவங்ககிட்ட தேவையில்லாம ஒட்டுறது இதெல்லாம் ஓவர். இனிமே கொஞ்சம் விலகியே இரு!"
அதிர்ந்துபோன கவுதம், ஒரு நொடி விக்கித்து நின்னுட்டு, தன் இயல்பான அமைதியான முகத்தை மாத்திட்டு இறுக்கமாகப் பேசினான்.

Gautham: "என்னடா பேசுற நீ? என் அம்மா இறந்த அப்புறம் நான் எங்க அம்மாவாதான் அவுங்களைப் பார்க்கிறேன். எனக்கு அம்மான்னா லட்சுமி மட்டும்தான். நான் அவங்களைவிட்டு விலக மாட்டேன்டா!"

Rahul: "என் அம்மாவை நீ அம்மான்னு சொல்ற உரிமை உனக்குக் கிடையாதுடா! அவ என் அம்மா, புரியுதா?"

Gautham: "போடா டேய், அவங்க எனக்குத் தாய் மாதிரி அன்பைத் தராங்க. நான் அவங்களை அப்படி விட்டுக் கொடுக்க மாட்டேன்!".

தனது சொந்தத் தாயை இன்னொருவன் தன் அம்மாவாக உரிமை கொண்டாடுவதைக் கேட்டு ராகுல் ஆத்திரத்தின் உச்சத்துக்குப் போனான். ரெண்டு பேரும் அந்தச் சிறிய தெருவில் கடுமையாகச் சண்டையிட்டுப் பிரிஞ்சாங்க.

அன்னைக்கு அந்தச் சண்டை ரொம்ப தூரம் போயிடுச்சு. ராகுல் கோபமா கத்தின வார்த்தைகள் கவுதமை ஒரு மாதிரியாக் குத்திக் கிழிச்சது. அதுவரை லட்சுமியைச் சாதாரணமான ஒரு தாயின் இடத்தில் வைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கவுதமின் பார்வைக்குள், அந்தச் சண்டைக்குப் பிறகுதான் முதல்முறையாக ஒரு விபரீதமான மாற்றம் வெடிக்க ஆரம்பிச்சது. 

ராகுல் அவங்களை அவ்வளவு வெறியோட தடுத்து நிறுத்தப் பார்க்கும்போதுதான், கவுதமின் மூளைக்குள்ள ஒரு கொடூரமான யோசனை ஓடுச்சு—'இவன் இவ்வளவு பொறாமைப்படுறான்னா, அதுக்கு அவங்க உடம்பும் அந்தத் தகிக்கும் கவர்ச்சியும் தானே காரணம்?'

சண்டைக்குப் பிறகு சில நாள்கள் கவுதம் அந்தப் பக்கம் வராம இருந்தான். கவுதம் வராததைக் குறித்து லட்சுமி விசாரித்தபோது, ராகுல் தன் கோபத்தை மறைக்காமல் உண்மையைச் சொன்னான்:

Rahul: "அவன் என்கிட்ட இருக்கிறதை விட உன்கிட்டதான் அதிக நேரம் இருக்கான், அம்மா மேல கை போடுற மாதிரி நடந்துக்கிறான், அதனாலதான் நான் அவன்கிட்ட பேசுறதை நிப்பாட்டச் சொன்னேன், ம்மா."

மகன் தன் நண்பனைப் பற்றி இப்படித் தப்பாகப் பேசுவதைக் கேட்டு லட்சுமி அதிர்ந்துபோனாங்க. ராகுலோட அந்தப் பொறாமைப் பேச்சைக் கண்டிக்க வேண்டும் என்றும், கவுதமின் நிலைமையைப் நேரில் சென்று விசாரிக்க வேண்டும் என்றும் முடிவு செய்த லட்சுமி, நேராகக் கவுதமின் வீட்டிற்குச் சென்றார்.
அங்கே கவுதமைத் தனியாகச் சந்தித்துப் பேசிய லட்சுமி விசாரித்தார்:

Lakshmi: "என்னப்பா கவுதம்? ராகுல் உங்ககிட்ட ஏதோ சண்டைன்னு சொன்னானே, என்னாச்சு?"

Gautham: (கண்களில் கண்ணீரோடு நடுக்கத்துடன்) "அம்மா இல்லாத எனக்கு நீங்கதான் அம்மாவா இருந்தீங்க ஆண்டி... இல்ல அம்மா... ஆனா ராகுல் என்னை அவுங்களை விட்டு விலகச் சொல்றான். நான் என்ன தப்பு பண்ணேன்?"

Lakshmi: "அவன் எப்படி உன்னை அப்படிச் சொல்லலாம்? நீ கவலைப்படாதப்பா, நான் அவன்கிட்ட பேசிக்கிறேன்."

வீட்டுக்கு வந்ததும் ராகுலை மிகக் கடுமையாகக் கண்டித்தாள் லட்சுமி.

Lakshmi: "உனக்கு என்ன திமிரா? தாய் இல்லாத ஒரு பையன் நம்ம வீட்டுல அன்பைத் தேடினா அது தப்பா? அவன் என்னைச் சொந்த அம்மாவா நினைச்சுப் பழகுறான். நீ உன் பொறாமையால அவன்கிட்ட சண்டை போட்டுருக்க, அவன்கிட்ட போய் மன்னிப்பு கேளு!"

அப்போது ராகுலின் கண்கள் கலங்கியது. தன் அம்மா தன்னைத் தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்டதை எண்ணி அவன் உடைஞ்சுபோனான்.

Rahul: "அம்மா! அவன் உன் கூட நெருக்கமா இருக்கிறது எனக்குப் பிடிக்கல. என்னை விட அவனுக்கு நீ முக்கியத்துவம் கொடுக்கும்போது ஒரு மகனா என் மனசு எரியுதும்மா!"

மகன் தன்னிடமிருக்கும் பாசத்தால்தான் இப்படிப் பொங்குறான் என்பதைப் புரிஞ்சுகிட்ட லட்சுமி, அவனை அணைத்துத் தேற்றினார்.

Lakshmi: "அவன் என் சொந்தப் பையன் இல்லடா, உன்னைத்தான் நான் என் உயிரா நினைக்கிறேன். கவுதம் எனக்கு ஒரு மகன் மாதிரிதான், அவன்கிட்ட பேசு, சண்டையை விடு."

அதுக்கப்புறம் லட்சுமியோட முயற்சியால ராகுலும் கவுதமும் மீண்டும் பழைய நண்பர்களாக மாறினர். 

கவுதம் திரும்பவும் ராகுலோட வீட்டுக்கு வரத் தொடங்கினான்.
ஆனா, அந்தச் சிறிய இடைவெளியும், ராகுலோட கடுமையான எதிர்ப்பும் கவுதமின் மனதில் ஒரு விசித்திரமான மனநிலையை ஏற்படுத்தியிருந்துச்சு. ராகுல்தான் லட்சுமியோட உலகம் என்பதையும், லட்சுமி எப்போதுமே ராகுலையே முதலில் தேர்ந்தெடுப்பாள் என்பதையும் கவுதம் கசப்பான உண்மையாகப் புரிஞ்சுகிட்டான்.

அன்று மதியம், கௌதம் ராகுல் வீட்டிற்கு வந்தான்,லட்சுமி வீட்டைச் சுத்தம் செய்துவிட்டு வியர்வையில் நனைந்தபடி ஹாலுக்கு வந்தாள். சேலை இறுக்கிக்கொள்ள, மூச்சு வாங்க நின்றுகொண்டிருந்த அவளது அந்தத் தகிக்கும் உடலையும், அவள் உடலில் இருந்து வீசிய வியர்வையும் பெர்ஃபியூம் வாசனையும் கலந்த மன்மத மணத்தையும் கவுதம் அப்படியே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். 

அந்த மயக்கும் காட்சியும், அவளது பெண்மையின் கவர்ட்சியும் அவனுக்குள்ளே இருந்த காம வெறியை உச்சத்திற்குக் கொண்டு சென்றது. அவள் அருகே சென்று அவளை வழக்கம் போல் அணைத்தான். ஆனால் இது காமமும் பழிவாங்கும் முயற்சியின் தொடக்கம். அவளின் வியர்வை கலந்த அவளின் perfume வாசனை அவனை தூக்கியது. வழகத்துக்கு மாறாக அவளின் ஈரம் நிறைந்த அக்குள் அடியில் கை நீட்டி இறுக்கமாக கட்டிபிடித்திருந்தான். .

லஷ்மி ஒரு நிமிடம் jerk ஆகி என்னாச்சு இவனுக்கு nu யோசிச்சு அவனோட அம்மா ஞாபகம் வந்திருக்கும் அதான் nu எடுத்துக்கிட்டா.

ஆனால் அவளின் வியர்வை நிரம்பிய அக்குள் அவனின் கையில் படும்போது.அவளுக்கு ஒரு மாதிரி இருந்தது. அவனை விடுவித்து கௌதம் அம்மா வேலை செஞ்சு வியர்வை யா இருக்குடா போதும் nu அவனை நகர்த்தினால்.

கௌதம்: அது பரவாலமா. அம்மா தான.

லக்ஷ்மி சிரித்து விட்டு உள்ளே குளிக்க சென்றாள்.

இதை அனைத்தும் ராகுல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.கௌதமின் நடவடிக்கை அவனக்கு சந்தேக விதை விதைக்க ஆரம்பித்து இருந்தது. ஒருவேளை அவன் நார்மல் ah tha இருக்கான or எனக்கு அப்படி தோணுதா nu குழப்பத்திலும் இருந்தான்!!!

கௌதம் அவனை பார்த்து நார்மலாக சிரித்து விட்டு ,உள்ளுக்குள் ராகுல் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு அவளைக் காக்கப் பார்க்கிறானோ, அவ்வளவுக்கு அவ்வளவு அவளைத் தன் வசப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு வலுத்தது. 

இறுதியில், ராகுலிடமிருந்து அவளைப் பிரித்து, அவள் மீது தான் கொதித்தெழும் அந்தத் தீராத வெறியை தீர்த்துக்கொள்ள
 இந்த வழிதான் ஒரே தீர்வு என்று கவுதம் தனது மனதுக்குள் உறுதியாக முடிவு செய்தான்.

[krishkarthick]

Kindly use VPN if image not open/ shown.

[Image open aagalaina VPN use pannuga ]

[krishkarthick]

Let me know if u likes to have images too or just story.
Thanks.

[krishkarthick]

CHAPTER 2: Shadows of a Dream (கனவின் நிழல்கள்)

மாலை நேரம். ராகுல் இன்னும் கல்லூரியிலிருந்து வரவில்லை. ஆனால் வீட்டில் கவுதம் மட்டும் முன்னரே வந்து இருந்தான்.

லட்சுமி சமையலறையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தாள். சேலை இறுக்கமாக இடுப்பில் ஒட்டியிருந்தது. பிளவுஸ் ரொம்ப இறுக்கமாக இருந்தது. உள்ளே ப்ரா போடாததால், பெரிய கனமான மொலைகள் பிளவுஸுக்குள் அடங்காமல் விம்மித் தள்ளிக்கொண்டிருந்தன.

ஒவ்வொரு முறையும் அவள் கை நீட்டி எதையாவது எடுக்கும்போது, மொலைகள் மேலும் அழுத்தி, பிளவுஸ் இன்னும் இறுக்கமாக இழுபட்டது. 

வியர்வைத் துளிகள் கழுத்து வழியாக ஓடி, மொலைகளுக்கு இடையே உள்ள ஆழமான பள்ளத்தில் மறைந்தன.

இதை அனைத்தும் அவளை ரசித்தபடி sofa vil அமர்ந்து இருக்கும் கௌதம் பார்த்து சுன்னிய தேய்த்து கொண்டிருந்தான்.

மூடு தாங்காமல் ராகுல் இல்லாத சமயத்தை use செய்ய...சமயலறை உள்ளே சென்ற கவுதம் அவளுக்குப் பின்னால் சென்று மெதுவாக அணைத்தான். 

அவனது கைகள் அவள் இடுப்பை இறுக்கமாகப் பிடித்தன. விரல்கள் சேலைக்குள் அழுத்தின. அவன் முகத்தை அவள் கழுத்தின் பின்புறத்தில் சாய்த்தான். மூச்சை அவள் கழுத்தில் விட்டான். மெதுவாக முகர்ந்தான். Good evening amma.

லட்சுமி ஜெர்க் ஆனாள். ஆனால் உடனே சிரித்துக்கொண்டாள்.

Lakshmi: என்னடா இப்படிப் பின்னால வந்து நிக்குற? உன்னை அங்க உக்கார தான சொன்னேன். எதாச்சும் வேணுமா.

Gautham: ஒண்ணும் இல்ல அம்மா… சும்மா.(நீ தாண்டி வேணும் உன் புண்டைலா என் rod ah விட்டு உள்ள ஏத்தி சொருகனும் டி) 

பேசிக்கொண்டே அவன் அவளை விடவில்லை. இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்து, அவள் கழுத்தில் மூச்சை விட்டுக்கொண்டே பேசினான். 

அவனது மார்பு அவள் முதுகோடு ஒட்டியபோது, அவள் இறுக்கமான பிளவுஸுக்குள் இருக்கும் மொலையின் பிளவு நல்ல வாட்டமாக தெரிந்தது.

Lakshmi: ராகுல் இன்னும் வரல. கொஞ்ச நேரத்துல வருவான். நீ அங்க போய் உக்காருடா. டிவி பாரு போ.

Gautham: pls கொஞ்ச நேரம் இங்க இருக்கேன் மா.

அவன் இன்னும் அவள் பின்னாலேயே நின்றுகொண்டிருந்தான். கைகள் இடுப்பை விடாமல் பிடித்திருந்தன. ஒவ்வொரு முறையும் அவள் குனிந்து எதையாவது எடுக்கும்போது, அவனது உடல் அவள் முதுகோடு இன்னும் நெருக்கமாக ஒட்டியது.

லட்சுமிக்கு இது சற்று அதிகமாகத் தெரிந்தாலும், அவன் அம்மா இல்லாத ஏக்கத்தால் இப்படி நெருங்குகிறான் என்றே நினைத்தாள். எதுவும் சொல்லாமல் சமைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து அவள் திரும்பினாள்.

Lakshmi: போய் உக்காருடா… இங்கேயே நின்னுட்டிருக்க.

Gautham: கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே நிக்கட்டா அம்மா.

அவன் சொன்னபடியே அவள் பின்னாலேயே நின்றான். கை மீண்டும் அவள் இடுப்பில் போய் பதிந்தது... அவள் கண்டுகொள்ளவில்லை.. ஏதோ பாசமா கட்டிபிடிக்கிறான் என்று நினைத்தாள்.

சிறிது நேரம் கழித்து இருவரும் ஹாலுக்கு வந்தார்கள். டிவி போட்டிருந்தார்கள். லட்சுமி சோபாவில் உட்கார்ந்தாள். கவுதம் அவளுக்கு மிக அருகில் உட்கார்ந்தான். தொடைகள் ஒட்டின. அவனது கை அவள் இடுப்பை கட்டிக்கொண்டு அருகில் இருந்தான்.

லட்சுமிக்கு இது சற்று புதிதாகத் தெரிந்தது. முன்பு இப்படி இல்லை. இப்போது கொஞ்சம் அதிகமாக நெருங்குகிறான் என்று தோன்றியது. 

ஆனால் அவள் மனதில் நினைத்தாள் — இவன் வெகுளியா ரொம்ப பாசமா இருக்கான் என் மேல. அதனால்தான் இப்படி ஒட்டிக்கிட்டு உக்காந்திருக்கான். அதனால் எதுவும் சொல்லாமல் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அப்போதுதான் ராகுல் வீட்டுக்குள் வர. கவுதம் அவளுக்கு மிக அருகில் உட்கார்ந்து, அவன் கை அம்மாவின் இடுப்பை வழைத்து கட்டிகொண்டு அருகில் அமர்ந்து இருப்பதை பார்த்தான். கண்களில் கோபம் பொங்கியது.

Rahul: டேய் கவுதம்! என்னடா இப்படி ஒட்டிக்கிட்டு உக்காந்திருக்க? கொஞ்சம் விலகி உக்காருடா.

Takkunu கை எடுத்த கவுதம் முகம் வாடினான். லட்சுமி உடனே ராகுலை நோக்கிக் கடுமையாகப் பேசினாள்.

Lakshmi: உனக்கு என்ன திமிருடா? தாய் இல்லாத பையன் நெருங்கினா அது தப்பா? நான் ஏற்கனவே சொன்னேன் இனிமே இப்படிப் பொறாமைப் படாதன்னு. மறந்துட்டியா?

ராகுல் வாய் மூடினான். அம்மா கோபப்படுவதை விரும்பவில்லை. கவுதம் சிரித்துக்கொண்டான்.

Gautham: தேங்க்ஸ் மா…

அவன் பேசும்போதே வேண்டுமென்றே அவள் இடுப்பை இன்னும் இறுக்கமாகப் பிடித்தான். ராகுலைப் பார்த்து சிரித்தான்.

ராகுல் மீண்டும் ஏதோ சொல்லப் போனான். உடனே கவுதம் லட்சுமியிடம் 

Gautham: அம்மா… இவன் மீண்டும் கோவமா இருக்கான் பாருங்க.

லட்சுமி கோபமான கண்களால் ராகுலைப் பார்த்தாள். ராகுல் ஒன்றும் பேசாமல் எழுந்தான். தன் அறையை நோக்கிச் சென்றான்.

கவுதம் அவன் போவதைப் பார்த்து சிரித்தான். இன்னும் அவள் இடுப்பைப் பிடித்தபடியே உட்கார்ந்திருந்தான். இருவரும் மீண்டும் பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

ராகுல் அறைக்குப் போகும் வழியில் திரும்பிப் பார்த்தான். கவுதம் அவள் இடுப்பைப் பிடித்தபடி சிரித்துக்கொண்டு பேசிக்கொண்டிருந்தான். ராகுலுக்குள் பொறாமையும் கோபமும் ஏறியது.

“எனக்கு அம்மாவா… இவனுக்கு அம்மாவா இப்படிச் சப்போர்ட் பண்றாங்க.”

அவன் அறைக்குள் போய் கதவைப் பூட்டிக்கொண்டு படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டான். வெளியே இருந்த சிரிப்பு சத்தம் கொஞ்ச நேரம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. பிறகு மெல்ல நின்றது.

ராகுல் படுக்கையில் படுத்தபடியே யோசித்துக்கொண்டிருந்தான்.

சிரிப்பு சத்தம் நின்றுச்சு. அவன் கிளம்பிட்டான் போல. சரி… அம்மாகிட்ட பொறுமையாப் பேசணும் என்று நினைத்தான்.

ராகுல் வெளியே வந்தான். சமையலறையில் இருந்து சத்தம் கேட்டது. அவன் சமையலறை நோக்கி நடக்க. அங்கே அவன் கண்ட காட்சி அவனை நிறுத்தியது.

கவுதம் லட்சுமியின் பின்னால் நின்றுகொண்டு அவள் இடுப்பில் கைவைத்திருந்தான். அவனது உடல் அவள் முதுகோடு ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. அவனது சுன்னி அவள் பிட்டத்தில் அழுத்தியபடி இருந்தது.

ராகுலின் மனதில் கேள்விகள் ஓடின.

என்ன அம்மா ஒண்ணுமே சொல்லாம இருக்கா? ஒரு அம்மாவ ஒரு பையன் இப்படி நெருங்கி இருக்க முடியுமா?

அதுவும் சொந்த அம்மா இல்ல. ஃப்ரெண்டோட அம்மா. ஆனா அவ ஒண்ணுமே சொல்லலயே. ரொம்ப க்ளோஸ் ஆ இருக்கான்.

அவன் யோசித்துக்கொண்டிருக்கும்போதே கவுதமின் கை அவள் இடுப்பைப் பிடித்துப் பிசைந்தது. லட்சுமி அவன் கையைத் தட்டினாள்.

Lakshmi: விடுடா… என்ன இது புதுப் பழக்கம்? இடுப்புல கை வைக்கிற? நீ போய் சோபால உக்காரு.

Gautham:  என் அம்மாவ கொஞ்சம் கட்டிப்பிடிக்கக் கூடாதா ? கொஞ்ச நேரம் இங்கேயே இருக்கேன் மா.

ராகுல் மனதில் ' என்னது உன் அம்மாவா?!!!! டேய்..உனக்கு இருக்குடா'.

 கௌதம் அவளை விடவில்லை. அவன் முகத்தை அவள் கழுத்தில் சாய்த்தான். மூச்சை விட்டான். மெதுவாக முகர்ந்தான். முத்தமிட்டான்.

Gautham: அம்மா… யூ ஸ்மெல் சோ குட். என்ன சோப் பெர்ஃபியூம் யூஸ் பண்றீங்க?

Lakshmi: டேய்… கூசுதுடா… தள்ளிப் போ. ராகுல் வந்தா இதுக்கும் ஏதாச்சும் சொல்லுவான். நீங்க இவன் கூடத்தான் க்ளோஸ் ஆ இருக்கீங்க. இவனுக்குத்தான் அம்மா, எனக்கு இல்லன்னு நினைப்பான். நீ போய் சோபால உக்காருடா செல்லம்.

Gautham:அவன் கெடக்கான் மா எல்லாத்துக்கும் சண்ட போட்டுகிட்டு...அவன் பேச்சை விடுங்க...nu

மீண்டும் அவள் கழுத்தில் முகர்ந்தான். லட்சுமிக்குக் கூச்சம் வந்தது. அவள் இடதுகையால் அவன் தலையைத் தடவினாள்.

Lakshmi: என்ன இன்னிக்கு ரொம்ப பாசம் போல?

Gautham: ஆமா மா…ரொம்ப ரொம்ப( மூடா இருக்குடி)

அவனது கை முதலில் அவள் இடுப்பைத் தடவியது. மெதுவாகப் பிசைந்தது. பிறகுதான் அந்தக் கை மேலே நகர்ந்து அவள் பிளவுஸை நோக்கிச் சென்றது. லட்சுமிக்கு ஏதோ சரியில்லை என்று தோன்றியது.

லட்சுமி சுதாரிக்கும் முன், கவுதம் திடீரென அவள் இடது மொலையை பிளவுஸ் மேலேயே மெல்லப் பிடித்துப் பிசைந்தான். ப்ரா போடாததால், கனமான மொலை அவன் உள்ளங்கையில் நேராக அழுத்தியது.

ராகுல் சமையலறை வாசல் ஓரமாக நின்று அதிர்ச்சியோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். பேசவே முடியவில்லை.

கவுதம் இடதுகையால் அவள் இடது மொலையைப் பிசைந்துகொண்டிருந்தான். அவன் பிசைந்தவுடன் லட்சுமிக்குப் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு ஆணின் கை மொலையைத் தொட்டுப் பிசைவது போல் உணர்ந்தது. சில வினாடிகள் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் அந்தத் தொடுதலை உணர்ந்தாள்.

திடீரென அவன் பிளவுஸ் மேலேயே காம்பைத் திருகினான். அப்போதுதான் லட்சுமிக்குச் சுயநினைவு வந்தது. அவள் மிரண்டு அவனைத் தள்ளிவிட்டாள். கண்களில் நீர் வந்தது.

Lakshmi: என்ன கவுதம்… இது… இது… என்ன பண்ணிட்டிருக்க? அம்மான்னு தானே சொன்ன. அப்புறம் ஏன் இப்படித் தப்பா நடந்துகிட்டிருக்க?

கவுதம் அவள் கண்ணீரைப் பார்த்து காலில் விழுந்தான்.

Gautham: அய்யோ அம்மா… நான் ஏதோ அந்த நொடில எனக்கே தெரியாம நடந்துருச்சு. தப்பா நினைக்காதீங்க. நீங்க எனக்கு மட்டும்தான்னு நினைக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன். அம்மா இல்லாம தனிமையா இருந்த எனக்கு நீங்கதான் அம்மாவாக் கிடைச்சீங்க. உங்களை விட்டுறக்கூடாதுன்னு ஏதோ ஒரு எண்ணம் உங்க மேல பாச வெறியாகி… இப்போ இந்த அளவுக்கு எனக்குத் தெரியாம நடந்துகிட்டேன். உங்களைக் கட்டிப்பிடிச்சதும் ஒரு மாதிரியாகி அப்படிப் பண்ணேன். சாரி மா.

லட்சுமி கொஞ்சம் மனசு இளகினாள். இவன் தனிமையில இருக்கான். கண்டதை நினைச்சுக் குழப்பிக்கிறான் என்று யோசித்தாள்.

Lakshmi: சரி விடு கவுதம். இனி இப்படிப் பண்ணாத. ராகுல் ku தெரிஞ்சா பெரிய பிரச்னை ஆகும். 

சாரிமா nu அவன் மீண்டும் நன்றி சொல்லி அவளைக் கட்டி அணைத்து அழுதான். இந்த முறை லட்சுமிக்கு அந்த அணைப்பு பாசமாகத் தெரியவில்லை.

காமமாகத் தெரிந்தது. ஏனென்றால் அந்த நம்பிக்கையை அவன் உடைத்திருந்தான். ஆனாலும் அவள் எப்போதும் போல ஹக் பண்றான் என்று எண்ணி, சரி அழாத என்று , அழுதுகொண்டிருந்த அவனை ஆசுவாசப்படுத்தினாள். அவன் தலையைத் தடவினாள்.

Lakshmi: சரிடா… நீ போ. நான் சமைக்கிறேன்.

அவள் திரும்பிச் சமைக்க ஆரம்பித்தாள். உடனே கவுதம் மீண்டும் ஒட்டிக்கொண்டு பின்னால் கட்டிப்பிடித்தான். அவனது உடல் அவள் முதுகோடு ஒட்டியது. கை மீண்டும் இடுப்பில் பதிந்தது.

Lakshmi: mmchuuu கவுதம்…! ஏண்டா சும்மா நச்சு பண்ற.

Gautham: அம்மா… இது வழக்கம் போல கட்டிக்கிறேன் மா. ப்ளீஸ். எனக்குக் குற்ற உணர்ச்சியா இருக்கு. நீங்க வேலையைப் பாருங்க. எப்போதும் போலப் பேசலாம். ப்ளீஸ்.

லட்சுமி ஒன்றும் சொல்லாமல் சமைக்கத் தொடங்கினாள். ஆனால் அவனது பிடி இப்போது வேற மாதிரித் தெரிய ஆரம்பித்தது. இவ்வளவு நாள் மகன் போல நினைத்த ஒருவன் கட்டிக்கொண்டது இன்று மாறிவிட்டிருந்தது. அவளுக்கு உடல் கூசியது.

கவுதம் மீண்டும் அவள் பின்னால் ஒட்டிக்கொண்டான். ஒரு கை இடுப்பை இறுக்கமாகப் பிடித்துத் தடவியது. மற்றொரு கை அவள் வயிற்றின் மேல்பகுதியில் பதிந்தது. அவன் முகம் அவள் கழுத்தில் புதைந்தது. மூச்சை விட்டான். நாக்கால் கழுத்தை நக்கினான். முகர்ந்தான். அவனது சுன்னி அவள் பிட்டத்தில் அழுத்தியபடி இருந்தது.

லட்சுமிக்குக் கூச்சம் ஊறியது. உடல் லேசாக நடுங்கியது. இறுக்கமான பிளவுஸுக்குள் மொலைகள் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் விம்மின.

Lakshmi: கவுதம்… தள்ளிப் போடா. நீ சரி இல்ல இன்னைக்கு.

அவன் கேட்கவில்லை. அவளைச் சமையலறை ஸ்லாப்பில் நெருக்கினான். நகர விடாமல் இடுப்பைப் பிடித்தான். கை மேலே ஏறி, இறுக்கமான பிளவுஸ் மேலேயே பெரிய மொலையைப் பிடித்துப் பிசைந்தது. பிறகு வேகமாக கீழ் ஹூக்கு இரண்டையும் கழட்ட. இடது முலை சரிந்தது. பிளவுஸின் இடது கீழ் பக்கம் வழியாகக் கையை உள்ளே செலுத்தி, சரிந்த கொங்கையைக் கொத்தாகப் பிடித்தான்.

Gautham: அம்மா… ப்ரா போடலையா? nu

கேட்டுக்கொண்டே உள்ளங்கையால் மொலையைப் பிசைந்தான். காம்பை விரல்களுக்குள் வைத்துத் திருகினான். லட்சுமி துடித்தாள். புண்டை நனைந்து சேலைக்குள் ஒட்டியது.

அவனுடைய அந்தப் பச்சையான bra கேள்வியில் லட்சுமிக்குக் கூச்சமும் கோபமும் ஒன்றாக வந்தது.

Lakshmi: அய்யோ… விடு கவுதம். திருந்திட்டேன் சொல்லிட்டு அதே தப்பு பண்ற.

Gautham: அம்மா… ப்ளீஸ் மா. எனக்கு நீ வேணும். அப்போதான் நான் கூடவே இருக்க முடியும்.

என்ன கூடவே இருக்கணுமா...Posessive la இவன் இப்படி பண்றானா??nu lakshmi திமிறி kondu யோசிக்க......

அவன் மீதி ஹூக்கையும் கழட்டினான். பிளவுஸ் இரண்டு பக்கமும் திறந்தது.

 பெரிய மொலைகள் வெளியே வந்தன. கவுதம் இன்னும் அவள் பின்னாலேயே நின்றுகொண்டு மொலைகளைப் பிசைந்தான்.

லட்சுமி சமையலறை ஸ்லாப்பை முன்னால் பிடித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவன் இரண்டு கைகளாலும் இரண்டு மொலைகளையும் கொத்தாகப் பிடித்துப் பிசைந்து காம்புகளைத் திருகினான்.

15 வருடம் கழித்து ஒரு ஆண் திண்டலில்....அதுவும் தன் மகன் வயதுடைய சிறுவன் இப்படி தன் காயை கசக்கி எடுப்பது ஏதோ செய்தது அவளுக்கு.அவளை மீறி அவள் கூதி தண்ணி விட ஆரம்பித்தது.

லட்சுமியின் கோபம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவள்  கூதி தேன் கசிய குறைந்தது. முனகல் மட்டுமே வந்தது.

Lakshmi: ஆஹ்ஹ்ஹ்… ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்… ஹாாா… கௌ… கௌ… கவுதம்… விற் விற்று....று......டா... Aahhh.

அவள் முனகல்களையும், சுக வேதனையில் சோர்ந்த கண்களையும், உணர்ச்சியில் ததும்பும் முகத்தையும், ஊதல்போன உதடுகளையும் பார்த்து கவுதம் புரிந்துகொண்டான்.

சரி… பால் மாடு மடிஞ்சிருச்சு. பாலைக் கறந்துர வேண்டியதுதான்.

Gautham: எப்படி இருக்கு மா?

பதிலுக்கு லட்சுமி முனகல்களை மட்டுமே வெளிப்படுத்தினாள்.

Lakshmi: ஆஹ்… ம்ம்ம்ம்… ஆஹ்ஹ்… கௌவ்வ்… தாம்ம்… ஒரrrrரூ மாத்rrrரி… வேணாாாம்… டாாா… ஆஹ்… ஹாாா…

முழுசா மடிஞ்சுட்டாள் என்று புரிந்துகொண்ட கவுதம்...

Gautham: அம்மா… திரும்புங்க.

அவளைத் திருப்பினான்.

லட்சுமி திரும்பியதும், அந்த வேகத்தில் சமையலறை வாசல் ஓரமாக ஒரு உருவம் தெரிந்தது. கவுதம் செய்த செயலில் சுகத்தில் சொக்கிய கண்களைக் கூர்மைப்படுத்திப் பார்த்தாள். அது ராகுல். அவள் மிரண்டுபோனாள்.

அதற்குள் கவுதம் வாயை இடது மொலையில் வைத்து காம்பைச் சப்பி உறிஞ்சினான். முட்டி முட்டி சப்பினான். லட்சுமி பேலன்ஸ் இல்லாமல் தள்ளாடினாள். சமையலறை ஸ்லாப்பில் கைவைத்து balance செய்து நின்றாள். இதெல்லாம் சில வினாடிகளில் நடந்தது.

Lakshmi: ரா… ராகுல்…......nu பேச்சு வராமல் கண்ணீர் மட்டும் வர உறைந்துபோனாள்.

ராகுல் தூரமாக நின்றுகொண்டு இவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கண்களில் நீர் உறைந்து, கோபத்தின் உச்சத்தில் இருந்தான்.

அவள் ராகுல் என்று சொன்னதும்,  கௌதம் அவளைப் பார்த்து அவள் கண் போன திசையைப் பார்க்க...அங்கே ராகுல் கொலை வெறியில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

லக்ஷ்மி அவன் பிடியில் இருந்து விலக முயல ஆனால் அவன் அவளை விடுவதாக இல்லை..... அவள் மொலையில் இருந்து வாயை எடுக்கவில்லை. முகத்தை மட்டும் திருப்பி ராகுலைப் பார்த்தான். அப்படியே அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே மெதுவாக நாக்கை முலைக்காம்பில் சுழற்றி, காம்பை படக்குனு கவ்விச் சப்பி, வேகமாக இழுத்து உறிய, இதை எதிர்பார்க்காத லக்ஷ்மி aahh ஆஆஆ haaaaaa nu சன்னமாக முனங்க, கௌதம் நக்கலாக ராகுலை பார்த்து கண் அடித்தான்.


இவ்வளவு நேரம் உறைந்து நின்றிருந்த ராகுல் வேகமாக நடந்து சமையலறையில் இருந்த கத்தியை எடுத்தான். கவுதமை நோக்கிச் சென்றான்.

Rahul: செத்தடா… துரோகி நாயே…!

கத்திக்கொண்டே கவுதமைக் கத்தியில் சொருகப் போனான். அவன் நகர…

அது சரியாகா தவறி......…

Lakshmi: அய்யோooo அம்மாaaa…!

Rahul அம்மாaa என்று கத்திக்கொண்டே bedil இருந்து கண் விழித்தான்.



ஆம்.


இவ்வளவு நேரம் சமையலறையில் நடந்தது கனவுதான். ராகுலுக்கு உயிரே போன மாதிரி இருந்தது...

Chchaa கனவுதான.... சி இப்படியா கனவு வரணும் ஆண்டவனே....தலையில் அடித்து கொண்டு டைம் பார்க்க 7pm ஆகி இருந்தது.

 இப்போதான் தூங்குண மாதிரி இருந்துச்சு அதுக்குள் 7 pm ஆகிறுச்சா nu நினைத்து வெளியே சென்று அம்மாவைப் பார்த்தான். அவள் மட்டும் ஹாலில் கீழே அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

Rahul: கவுதம் எங்கே மா? நீ மட்டும் சாப்பிடறா?

கவுதம் என்று சொன்னதும் லட்சுமியின் முகம் மாறியது.

Lakshmi: அவனா? அவன்… அவன் சாப்படலடா. பால் மட்டும் போதும்னு குடிச்சிட்டு வீட்டுக்குப் போறேன்னு  கிளம்பிப் போயிட்டான்டா.

Rahul: ஏன் மா பதற்றமா இருக்க? என்னாச்சு?.

Lakshmi: அது kitchen la Goutham கூட ..... nu solla வந்து... ஒண்ணுமில்லடா. சமைச்சிட்டு டயர்டா இருக்கேன். அதான் சாப்பிட உக்காந்தேன். நீயும் வந்துட்ட. நீயும் உக்காரு. 

Rahul: என்ன Goutham nu சொல்ல வந்தியே.

Lakshmi: அது ஒன்னும் இல்ல...அவன் கூட பேசிட்டே சமைத்தேன்ல அதான் tired.

ஆமா  உன் முகம் ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கு?

Rahul: அது… அது ஒண்ணுமில்ல மா. தூங்கி எழுந்தேனா அதான்.

Lakshmi: சரி நீ சாப்பிடு வா.

சாப்பிடும்போது ராகுல் அம்மாவைப் பார்த்தான். கனவுல அம்மாவோட முலையைப் பார்த்தவனுக்கு, அம்மா பக்கத்துல உக்காரும்போது அந்த முலை ஞாபகம்தான் வந்தது. வாழ்க்கையில் முதன்முதலாக அம்மாவை ஒரு பெண்ணாகப் பார்க்கிறான்.

கனவுல இருந்த மாதிரிதானா அவ மொலை இருக்கும்? அந்த முலைக்காம்பு பிரவுன் கலர்ல gbangs ? madhri இருக்குமா? சா… என்ன இது… சி… கனவு அம்மாவைத் தப்பா பார்க்க வச்சிருச்சே என்று கீழே குனிந்து தட்டைப் பார்த்து மட்டும் சாப்பிட்டான்.

Lakshmi: இன்னும் கொஞ்சம் கூட்டு வச்சிக்கடா ....nu நெருங்கி வந்தாள். 

அவள் முலை இன்னும் கிட்ட வந்தது. நான் சும்மா இருந்தாலும் இந்த முலை சும்மா இருக்காது போல என்று அந்த மன ஓட்டத்தில் மூழ்கினான். இறுதியில் காமமே வென்றது. முதன்முதலாக அம்மாவை சைட் அடித்தான்.

வீட்டு வேலை செய்து, சமையல் செய்து, வியர்வையில் அவனுக்குக் கவர்ச்சி bomb-ஆகத் தெரிந்தாள். முலை கிண்ணென்று நிற்க, அவன் அதில் சொக்க.

அவன் மனதில் பல எண்ணம் ஓடியது.

(அம்மா… நீ செக்ஸ் bomb மா. எப்படி இவ்வளவு நாள் உன்னைக் கவனிக்காம விட்டேன். Lakshmi bomb-டி நீ… லட்சுமி வெடி போல. பாத்தவுடனே வெடிப்பாளா என்று சிந்தனையில் அவள் மேல் காமக் கோட்டை கட்டிக்கொண்டிருந்தான்.)

திடீரென அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். அவள் முகமே சரியில்லை.

அம்மா ஏன் இப்படி இருக்கா? என்னவா இருக்குன்னு யோசிக்கும்போதுதான் நன்றாகக் கவனிக்கிறான். அவள் சேலை கலைந்திருந்தது. சண்டை போட்டுட்டு நான் உள்ள போகும்போது இப்படி இல்லை. பிளவுஸும் கலைந்த மாதிரி இருந்தது. காம்பு ஏரியாவும், பிளவுஸ்ல சில இடங்களும் அங்கங்கே ஈரமாக இருந்தது.

அவனுக்குக் குழப்பமாக இருந்தது.

வேலை செஞ்சதனால நனைஞ்சிருக்குமோ…

இல்ல… கவுதம்??? Cha cha இருக்காது.

அம்மா தவறு செய்பவள் இல்ல. கனவுல கண்டதால் அது நிஜமாகிவிடாது. இது ஏதோ எதார்த்தமா வேலை செய்யும்போது யூஷுவலா படுறதா இருக்கும். ஆனாலும் அவள் முகம் வாடியதைப் பற்றி மீண்டும் கேட்டான். அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.

Lakshmi: டயர்டா இருக்குன்னு சொன்னேனே. வேற ஏதும் இல்லடா.

டயர்டா இருந்தா ஓகே. இல்லையா என்ன பண்றது என்று வேகமா சாப்பிட்டுவிட்டு, இதைப்பற்றி கௌதமிடம் கேட்டு பாக்கலாம். இவளோ நேரம் அவன் தானே கூட இருந்தான். கண்டிப்பா தெரிஞ்சிருக்கும் nu அவனை பார்க்க வெளியே சென்றான்.

அவன் வாசலை விட்டுச் சென்றதும், சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்த லட்சுமிக்கு ஏதோ நினைவு வந்தவளாக சாப்பிடுவதை நிறுத்தினாள். 

ஒரு மிரட்சியுடன் டென்ஷன் ஆனாள். இடது கையை முந்தானைக்குள்ளே விட்டு, ஏற்கனவே கழட்டி விடப்பட்டிருந்த பிளவுஸ் ஹூக்கைத் மறந்து திரும்ப மாட்டாமல் விட்டதை எண்ணி, அதை மாட்டக் கையைக் கொண்டுபோக, ஏதோ யோசித்தவள் கையை நிறுத்தி, கீழ் ஹூக் வழியாக இடது மார்பில் வலி இருக்கும் இடத்தில் லேசாகத் தொட்டாள். இன்னும் வலித்தது. 

பிறகு கழட்டியிருந்த கீழ் பிளவுஸ் ஹூக்கை வலியுடன் மாட்டினாள்.

இதை பைக் கீயை மறந்து எடுக்க வந்த ராகுல் பார்த்தான். அம்மா ஹூக் மாத்துறப்போ ஏதோ வலிக்குற மாதிரி முகம் இருக்குன்னு யோசித்தான். 

அவன் பார்ப்பதை லட்சுமி பார்த்து, பிளவுஸ் ஹூக்கை வேகமாக இடது கையால் மாட்டிவிட்டு முந்தானையால் மறைத்தாள். Flashaga அவளின் வெண்ணிற மார்பு அவனுக்கு அரைகுறையா லேசாக தெரிஞ்சது. ஆனால் காம்பை பார்க்கவில்லை..

அவன் கேட்கும் முன் அவளே தொடர்ந்தாள்.

Lakshmi: அது ஒண்ணுமில்ல. பிளவுஸ் ரொம்ப இறுக்கமா இருந்ததுச்சா. அதான் மாரு வலிக்குது. வேற பிளவுஸ் மாத்தணும்.

Rahul: வேற ஒண்ணும் இல்லையே. டாக்டர்கிட்ட போவோமா. நெஞ்சு வலின்னு சொல்றா.

Lakshmi: டேய் அது நெஞ்சு வலி இல்ல. அது… சரி விடு. அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல. நீ கிளம்பு. எங்கயோ போனியே. போ. கேள்வி கேக்காம.

Rahul: சரி மா.( அம்மா முலை காம்பு என்ன கலரா இருக்கும் nu யோசிசிட்டே....)

பைக் கீ எடுத்துக்கொண்டு கவுதமைப் பார்க்கக் கிளம்பினான்.

லட்சுமி தட்டை எடுத்துக்கொண்டு ஹாலில் இருந்து சமையலறை நோக்கி, குழப்பமான யோசனையில், ஒரு மணி நேரம் முன்பு சமையலறையில் நடந்த அந்த நிகழ்வை நினைத்துக்கொண்டே சென்றாள்.


டிவியில் "உன் சமையலறையில் நான் உப்பா சக்கரையா" என்ற பாடல் ஒலிக்க ....திரும்பியவள் டிவியை பார்த்து சிரித்து கொண்டு சென்றாள்.

அதே நேரம் கவுதம் தன் வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தான். சமையலறையில் நடந்ததை யோசித்துக்கொண்டு, ஹேப்பி மோட்ல படுக்கையில் சாய்ந்து உறங்கிப் போனான்.

ராகுல் போகிறான் பதில் தேட.
லட்சுமி போகிறாள் நினைவு தேட.
கவுதம் தூங்குறான் ரகசியத்தோட.

Stay tuned for next ....

[krishkarthick]

[krishkarthick]

Thanks for your support guys...

Thani pics Iruku adha tha collage pani potruken so that story won't get disturb. Venumna thaniya send panren if u need.

[krishkarthick]

Thank you guys for big supports.. overwhelmed !!!.

Dream sequence ah pics ah kaatuna ungaluku interesting ah irukumnu try panirken.. .. a lot of work and time behind this.. hope u like this..

pls do keep support as always... 

THANKS

Dream sequence- Gowtham Attempt 1:



Dream Sequence-Gowtham Attempt 2:

[krishkarthick]

Gowtham Teasing Rahul moments:

[krishkarthick]

Thanks for your support.[Use VPN if images is not opening.. or you are gonna miss hot realistic story pics ]

அத்தியாயம் 3: உன் சமையலறையில்.......

Hottie coming tonight..stay tuned

[krishkarthick]

என்னுடைய ஆசை ராகுல் தான் அம்மாவ ஓக்கனும் நினைத்து இருந்தேன்

enjoy the teasing... So u yourself in  rahul ??

[krishkarthick]

Guys kindly reply if u can see images .pls do like it.. otherwise I would think that it's not visible..
i would not waste time on images ..based on your supports, I will continue with images too..

KINDLY USE VPN IF IMAGE NOT SHOWN

[krishkarthick]

Rahul Key eduka varumbodhu:

[krishkarthick]

CHAPTER 3: The Unspoken Truth (சொல்லப்படாத உண்மை)

ராகுல் பைக் கீ எடுத்துக்கிட்டு வெளியே வந்தான். மணி ஏழு தாண்டிட்டு இருந்துச்சு. சென்னை சாயங்கால வெயில் ரோட்டு மேல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்தது. ஆனா பைக் மீது ஏறியதும் அவன் உடம்புல வேற சூடு ஓடியது.

அம்மா முலை!!!.

கனவுல பார்த்ததும், சாப்பாட்டு மேசை பக்கத்துல உக்காந்து பார்த்ததும் கலந்து, ஹெல்மெட் உள்ளேயே மூச்சு கனத்தாச்சு. பிளவுஸ்ல இருந்த ஈரம். எச்சில் மாதிரி பளபளனு ஒரு கோடு. மார்பு நடுப் பள்ளத்துல இறங்கி நின்ன ஈரம். அம்மா சொன்னா “மாரு வலிக்குது… பிளவுஸ் ரொம்ப இறுக்கமா இருந்துச்சு”.

ஆனா ராகுலுக்கு அது பிளவுஸ் வலி மாதிரி தோணல. ஒரு ஆண் உள்ளங்கை அங்க நின்னு, கனத்த முலையைப் பிசைஞ்சு, காம்பைத் துணிக்குள்ளேயே தேய்ச்ச மாதிரி தோணுச்சு. நினைச்சதும் காலுக்கு நடுவுல கட்டை பாரமா தடிச்சது. அவன் பயந்து ஆக்ஸிலரேட்டர் அமுக்கினான்.

Kitchen la நிக்கும்போது கண் மூடினான். மறுபடியும் அதே தரிசனம். இறுக்கமான பிளவுஸ். ப்ரா இல்லாத கனத்த முலை. நெற்றி வியர்வை கழுத்து வழியா இறங்கி முலைக்கிடையே ஆழமான பள்ளத்துல மறைஞ்சது. ஒவ்வொரு மூச்சுக்கும் பிளவுஸ் விம்மி, காம்பு துணியைக் குத்தித் தூக்கியது.

ஹூக் மாத்தும்போது அம்மா முகம் சுருங்குறது. இடது பக்கம் கை போகும்போது வலி. முந்தானையால மறைச்சு. Flash-ஆ வெண்ணிற மார்பு. மேல் பாதி. காம்பு மட்டும் தெரியல. ஆனா கனவுல தெரிஞ்சது — பிரவுன், திராட்சை, உப்பு+வியர்வை. வாய வச்சா இழுக்கிற மாதிரி.

சா. என்னடா இது. அம்மாவை இப்படி நினைக்கிறானே. பைக் அடி வயித்துல தேய்ஞ்சது. சூடு கட்டை மாதிரி நின்னது. அவன் கோபமா தலையை ஆட்டினான். ஆனா படம் விடல.

கௌதம் வீடு,

பெரிய கேட். Duplex house. வெள்ளை லைட். இரண்டு கார். Security வந்து யார்னு கேட்டான்.

Rahul: "கவுதம் friend. Rahul."

கேட் திறந்தது. உள்ள போனதும் ராகுல் uchi கொட்டினான்.

Hmm.

இவ்ளோ சொகுசு. இவனுக்கு ஒன்னும் குறை இல்ல. ஆனா இவன் நம்ம பழைய middle-class வீட்டுல தான் நேரம் முழுக்க இருக்கான். அதுக்கு காரணம் அம்மா தான். இப்ப இவன் கொஞ்சம் over-ஆ தான் போய்கிட்டு இருக்கான். அம்மாவை கண்ட கண்ட இடத்துல ரொம்ப தடவுறான். இடுப்பு. முதுகு. கழுத்து. கேட்டா “அவங்க என் அம்மா மாதிரி”னு சொல்றான். இவனை நம்புறதா வேண்டாமான்னு தெரியல.

யோசிச்சபடியே calling bell அடிச்சான்.

சிரிது நேரம் கழிச்சு தான் கதவு திறந்தது. கவுதம் T-shirt-ல, ஹேர் குலைஞ்சு நின்னான். பேண்ட் முன்புறம் கொஞ்சம் இழுப்பு. ராகுல் பார்த்துவிட்டு பார்வையை எடுத்தான். மணி ஏழு தாண்டிருச்சு.

Gautham: "என்னடா இந்த நேரத்துல?"

Rahul: "உன் கிட்ட ஒரு முக்கியமா விஷயம் பேசணும்."

Gautham: "சரி. உள்ள வா."

ஹால் பெரியது. AC. சோபா மென்மை. வீட்டுல கவுதம் மட்டும். வாசல்ல security. அப்பா business trip.

ரெண்டு பேரும் ஹால்ல உக்காந்தாங்க. AC குளிர். ராகுல் உள்ளே கொதிப்பு.

Gautham: "சொல்லுடா ராகுல். என்ன?"

Rahul: "ஈவினிங் நம்ம சண்டை போட்ட பிறகு நான் என்னோட ரூமுக்கு போனேன்… அதுக்கு அப்புறம் என்ன ஆச்சு?"

கவுதம் ஒரு விநாடி ராகுலைப் பார்த்தான். உள்ளே பதற்றம் ஓடியது.  
[கிச்சன்…. இறுக்க பிளவுஸ்…. முலைப் பளு…. ஒரு முனகல்…]  
அந்த ஒரு நொடி முகத்துல தெரிஞ்சது. உடனே மறைச்சான்.

Gautham: "என்னடா கேக்கற?"

Rahul: "சொல்லுடா. அத தான் கேக்க வந்தேன்."

Gautham:"ஏன் ஏதாவது பிரச்சனையா ராகுல்?"

Rahul: "இல்ல. நீ சொல்லு."

கவுதம் தொண்டையை விழுங்கினான். பிறகு சாதாரணமா பேசினான்.

Gautham:"நீ போன பிறகு TV பாத்துட்டு இருந்தோம். பேசிட்டு இருந்தோம். அப்புறம் அம்மா சமைக்க போயிட்டாங்க. நான் வீட்டுக்கு வந்துட்டேன். அவ்ளோதான்."

ராகுல் அவன் கண்ணை விடல.

Rahul: "என்னடா இது….. அவ்ளோதானா?"

கவுதம் சிரிச்சான். சிரிப்பு முழுசா வரல.

Gautham: "அவ்ளோதான் டா. வேற என்ன இருக்கும்? Amma சமைச்சாங்க. நான் வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்."

Rahul: "அம்மா முகம் பார்த்தியா? பதற்றமா இருந்தாங்க. நெஞ்சு வலிக்குதுனு சொன்னா."

கவுதம் ஒரு நொடி நிறுத்தி யோசிச்சான்.

Gautham: "அது நெஞ்சு வலி இல்லடா… யோசிச்சிட்டு… சரி விடு."

Rahul: "அப்ப உனக்கு தெரிஞ்சிருக்கு. என்ன ஆச்சுனு சொல்லு."

Gautham: "ஒன்னும் இல்லடா."

Rahul: "சரி. நீ ஏன் சாப்படல? பால் மட்டும் குடிச்சியாம். அம்மா சொன்னாங்க."

வார்த்தை விழுந்ததும் கவுதம் இமை அடிச்சான். உதடு நனைச்சான்.

Gautham:"பால்லா… அப்படி சொன்னாங்களா?"

Rahul: "ஆமா டா."

Gautham: "அப்ப அப்படி தான் டா. ஆமா. பால் குடிச்சேன்."

Rahul: "என்னடா ஒளறிட்டு இருக்க. நீ தான் வெறும் பால் குடிக்க மாட்டியே."

Gautham: "அது… அது வந்து… அம்மா பால் மட்டும் குடிப்பேன் டா. அது thick-ஆ taste-ஆ… நல்ல ஊட்டச்சத்தோட இருக்கும்."

குரல் தாழ்ந்தது. “thick”ன்னு சொன்னதும் ராகுல் காது சிலிர்த்தது.

Rahul: "ஊட்டச்சத்தா?"

Gautham: "அது அம்மா டா. அம்மா ready பண்ண சத்து powder."

Rahul: "எனக்கு தெரியாம அப்படி powder-ஆ…"

Gowtham: "நீ சின்ன வயசுல குடிச்சிருப்ப டா. எனக்கு இப்ப தான் chance கிடைச்சிருச்சு."

Rahul: "சரி விடு டா."
(இவன் double meaning-ல பேசுறானா இல்ல என்னன்னு புரியலையே. பால். Taste. Chance. வாய நனைக்கிறானே.)

Rahul: "அம்மாக்கு நெஞ்சு வலி இல்லன்னு ஏதோ சொல்ல வந்தியே. சொல்லு."

Gautham: "அது… அது வந்து நான் சொல்வேன். நீ கோவப்படக் கூடாது."

ராகுல் பரபரப்பா கவனிச்சான்.

Gautham: "நீ உள்ள சண்டை போட்டுட்டு ரூமுக்கு போனதும் TV பாத்தோம். அப்புறம் அம்மா kitchen போயிட்டு stool மேல ஏறி… ஏதோ things எடுக்க try பண்ணாங்க. நான் help பண்ணேன்.

அவங்க sudden-ஆ slip ஆகி கீழ விழ நான் அவங்கள பிடிச்சேன் டா. ரெண்டு பேரும் கீழ விழுந்தோம்."

Rahul: "ஐயோ. அம்மாக்கு என்ன ஆச்சு?"

Gautham: "அவங்களுக்கு ஒன்னும் இல்லடா. நான் தான் அடி படாம பிடிச்சேனே."

Rahul: "அடிபடாம பிடிச்ச பிறகு எப்படி டா அம்மா நெஞ்சு வலிக்குதுன்னு?"

Gautham: "அது…. மச்சி கோச்சிக்காத டா… சாரி."

Rahul: "டேய். என்னன்னு சொல்லி தொலடா."

Gautham: "அம்மா கீழ விழும்போது அவங்களோடத… பிடிச்சேன் டா."

Rahul: "எதை?"

Gautham: "அது தாண்டா அத."

Rahul: "டேய்… சொல்லி தொலடா."
(ஐயோ. ஒருவேளை அம்மா காய??…இருக்காது!!!!)

Gautham குரல் தாழ்த்தினான்.

Gautham: "அம்மாவோட மார்ப தாண்டா."

ராகுல் காதுல அந்த வார்த்தை வெடிச்சது. கண் முன்னே படம் ஓடியது — அம்மா கீழ விழ, கனத்த முலை பிளவுஸோட தூக்க, கவுதம் இரண்டு கையும் அந்தப் பளுவையே பிடிச்சு, உள்ளங்கை நிறைய முலை, காம்பு உள்ளங்கை நடுவுல பதிஞ்சு, அழுத்தம், வலி, ஒரு சப்தம்.

Rahul: "டேய்…"
(ஐயோ பிடிச்சானா… போச்சு போச்சு… என் அம்மா முலைய இவன்… சாாா… எவ்ளோ நேரம் பிடிச்சிருப்பானோ…… பெரிய மடு வேற அதான் பால் nu double meaning la சொல்லி இருப்பானோ)

Gautham: "டேய்… அவங்க கீழ விழாம இருக்க பிடிச்சேன் டா."

Rahul:  "அதுக்கு வேற இடம் இல்லையா பிடிச்சு காப்பத்த?"

Gautham: "டேய் அது சில seconds-ல நடந்தது. ரொம்ப யோசிக்கல டா. தெரியாம. Accidental டா. அம்மா safe. அவ்ளோதான். அது தான் முக்கியம்."

Rahul:  "அதுக்குனு அவங்களுக்கு வலி வர மாதிரியடா பிடிப்ப."

Gautham: "டேய் அத சொன்னேனே. அந்த time-ல அப்படி ஆகிருச்சு. உன் அம்மா முலைய வேணும்னு பிடிப்பேனா."

ராகுல் மனசுக்குள்ள:
(நீ வேணும்னு பண்ணாலும் பண்ணிருப்ப டா. கை நிறைய முலை கிடைச்சதும் விடுவானா.)

Rahul: "டேய் இன்னொன்னு சொல்லணும். அம்மா கூட நீ ரொம்ப close-ஆ இருக்க. அது எனக்குப் பிடிக்கல. இனி அப்படி பண்ணாத."

கவுதம் முகம் வாடியது.

Gautham: "ஏன்டா அப்படி சொல்ற."

Rahul: "நீ அவங்ககிட்ட ரொம்ப advantage எடுத்துக்கிற மாதிரி இருக்கு. ரொம்ப close-ஆ இருக்க. நான் கூட அப்படி இருக்க மாட்டேன். எந்த பையனும் இவ்ளோ close-ஆ அம்மா கூட இருக்கவும் மாட்டாங்க."

கவுதம் உடனே தன்னோட அம்மா photo-வைப் பார்த்தான்.

Gautham: "எங்க அம்மா உயிரோட இருந்தப்போ அப்படி தான் டா நான் இருப்பேன். நான் அம்மா செல்லம் டா."

ஒரு பிட்டு போட்டான். சோகமானான்.

ராகுல் மனசுக்குள்ள:
(இதோ ஆரம்பிச்சிட்டான். இதே பிட்டு போட்டு தான் அம்மா கூட கொஞ்சிட்டு இருக்கான். பாவமா இருக்கு. உண்மையாவே என் அம்மாவ இவன் அம்மாவா தான் பாக்கிறானோ?!!)

Rahul: "சரி விடு மச்சி. கவலைப்படாத. வேற ஒன்னும் இல்லையே… நா கிளம்புறேன்."


Gautham :"இல்ல மச்சி. பாத்துட்டு போயிட்டு வா."

வீட்டுக்கு வரும்போது வண்டியில ஒரே யோசனை. அம்மா முலை கவுதம் கைக்குள்ள. பிசைஞ்ச அழுத்தம். காம்பு உள்ளங்கையில. அம்மா வாய் திறந்து ஒரு சப்தம். கனவா. இல்ல அவன் சொன்ன accidental-ஆ.

(உன் அம்மா முலைய பிடிச்சேன்னு என் டயே சொல்றான் பாரு. அவ்ளோ திமிரு. ச்சா. என்ன பிடி பிடிச்சானோ. அம்மா வலியோட இருக்கா. கொத்தா பிடிச்சிருப்பானா.)

வீட்டுக்கு வந்ததும் ஹால்ல அம்மா. பிளவுஸ் இன்னும் இறுக்கம். இடது முலைப் பக்கம் துணி இழுப்பு. அவள் உட்கார்ந்தாலே மார்பு ஆடுது. ராகுல் பார்வை அங்கேயே அடைக்கலமானது.

Rahul: "அம்மா… அம்மா."

Lakshmi: "சொல்லுடா."

Rahul: "கவுதம் சொன்னான்."

லட்சுமி தலையை தூக்கியதும் கண் ஒரு நொடி நின்றது. தொண்டை நனைஞ்சது.

Lakshmi: "என்ன சொன்னான்?"

ராகுல் கோவமா kitchen-ல நடந்ததெல்லாம் சொன்னான். Stool. Slip. விழுந்தது. மார்பு. கை. வலி.

லட்சுமி திடுக்கிட்டாள். தொடை இறுக்கியது. அவளுக்குத் தெரியும் எங்க வலி இருக்குனு. இடது காம்பு இன்னும் சுடுது. பிளவுஸ் உள்பக்கம் தேய்ஞ்ச இடம்.

Lakshmi: "எல்லாத்தையுமா?"

ஆச்சரியமா பார்த்தாள். அந்த “எல்லாம்” ராகுல்லை குத்தியது.

Rahul: "ஆமா. நீ கீழ விழ அவன் உன்ன அந்த இடத்துல பிடிச்ச வரைக்கும் சொன்னான். அதனால தான் உனக்கு வலி இருக்கு. Correct-ஆ."

லட்சுமிக்கு embarrassing-ஆ இருந்தது. காம்பத் தொட்டாலே இன்னும் சிலிர்ப்பு. அவள் அதை மறைச்சாள்.

Lakshmi: "டேய் அது அவன் ஏதோ தெரியாம… தவறுதலா நடந்துருச்சு. நீ ஒன்னும் மனசுல போட்டு குழப்பிக்காத."

ராகுல் hmmனு கடிந்துக்கிட்டான்.

Rahul: "அப்புறம் அவன் ஏதோ நீ பால் குடுத்தியாமே."

லட்சுமி உறைந்து போனாள். காது சூடானது. வார்த்தை வரல. தொடைக்குள்ள ஏதோ ஈர ஞாபகம் ஓடியது. அவளே பயந்து காலை இறுக்கினாள்.

ராகுல் தொடர்ந்தான்.

Rahul: "அதேன்ன சத்து பால். ஊட்டச்சத்து அதிகம் இருக்குன்னு சொன்னான்."

Lakshmi:"அவன் அப்படியா சொன்னான்?"
(மனசுல… கோவம்.. கவுதம் இருக்க உனக்கு.)

Rahul: "ஆமா. எனக்கு தராம அவனுக்கு குடுத்திருக்க. உனக்கு நான் புள்ளயா அவன் புள்ளயா."

Lakshmi: "டேய் அது… அது… உனக்கும் குடுத்திருக்கேன் டா சின்ன வயசுல. நீ மறந்துருப்ப."

Rahul: "இதே தான் அவனும் சொன்னான். நீ ready பண்ண recipe-ன்னு சொன்னான்."

லட்சுமி மனசுல:
(அடேய் கவுதம்… உன்ன அப்புறம் பாத்துக்கிறேன். என்ன பண்ணி வச்சிருக்க.)

Rahul: "எனக்கு இப்ப குடு. Taste-ஆ இருக்குமாமே."

Lakshmi முகம் மாறியது. “Taste”ன்னு மகன் சொன்னதும் அவள் தொண்டை நெரிச்சது.

Lakshmi: "டேய் அது இல்லடா. காலி."

Rahul: "காலியா? அப்ப அவனுக்கும் மட்டும் எப்படி இருந்துச்சு."

Lakshmi: "டேய்… ஐயோ ஏண்டா… கீழ விழும்போது அந்த powder-உம் விழுந்து காலி ஆகிருச்சு."

Rahul: "ஓ. சரி. அப்ப இன்னொரு நாள் ready பண்ணிட்டு சொல்லு."

Lakshmi: "ஐயோ… ச்சா."

Rahul: "ஏன்மா."

Lakshmi: "டேய் அது நீ இப்ப சாப்பிடக்கூடாது."

Rahul:"ஏன்மா."

Lakshmi: "அது அப்படி தான் டா. உன் உடம்புக்கு சேராது. சில பேருக்கு ஒத்துக்காது."

Rahul: "சின்ன வயசுல நான் குடிச்சதா சொன்னியே."

Lakshmi: "சின்ன வயசுல குடிக்கலாம். இப்ப கூடாது."

Rahul: "சரி விடு. ஏதோ சொல்றா."

அவன் உள்ள போனதும் லட்சுமி பல்லைக் கடிச்சாள். கதவு மூடியதும் கை போய் இடது முலையைத் தொட்டாள். வலி. அதே வலிக்குள்ள ஒரு சூடு. அவள் கையை தட்டிவிட்டு போனை எடுத்தாள்.

Lakshmi: "அடேய் கவுதம். இரு. வரேன்."


Lakshmi: "டேய் கவுதம். உனக்கு அறிவு இல்லையா. ஏண்டா அவன்கிட்ட சொன்ன."

Gautham: "கோவப்படாத மா. அவனைப் பத்தி தெரியும்ல. துருவி துருவி கேட்டான். அதான் சொல்லிட்டேன்."

Lakshmi:
"அவன்கிட்ட என்ன சொல்லி வச்சியோ தெரியல. வீட்டுக்கு வந்து உயிர எடுத்துட்டான்."

Gautham: "என்னாச்சு?"

Lakshmi: "Hmm. ஒன்னும் இல்ல. விடு."

Gautham: "சரிமா. அப்புறம்?"

Lakshmi: "அப்புறம் ஒன்னும் இல்ல."

Gautham: "ஒன்னும் இல்லையா?"

மறுமுனையில் அமைதி. அந்த அமைதியில ரெண்டு பேரும் ஒரே காட்சியை நினைச்சாங்க. யாரும் அதை வார்த்தையா சொல்லல.

Lakshmi: "Thanks டா."

Gautham: "எதுக்கு?"

Lakshmi: "நீ அவன்கிட்ட kitchen-ல நடந்ததை சொல்லாம விட்டதுக்கு."

கவுதம் மறுமுனையில் நாக்கால உதட்டை சுழற்றினான். கீழ் உதட்டைக் கடிச்சான். நினைவு வாயை நிரப்பியது. வெப்பம். மென்மை. ஒரு முனகல். அது என்ன முனகல்னு இந்த அத்தியாயத்துல முடிவு இல்ல.


Goutham: "இருக்கியா டா?"

Lakshmi: "Hmm."

குரல்ல ஈரம் இருந்தது.

Gautham: "Thanks மா."

Lakshmi: "எதுக்குடா."

Gautham: "எல்லாத்துக்கும்."

Lakshmi: "எல்லாத்துக்கும்னா?"

Gautham: "உனக்கு புரியும் மா. அப்புறம்… உப்பு கொஞ்சம் கம்மியா போடுங்க."

லட்சுமி காது சிவந்தது. தொடைக்குள்ள சிலிர்ப்பு. கோவம் மேல. நினைவு கீழ.

Lakshmi: "டேய்… அடி வாங்குவா. இப்படி பேசாதன்னு சொன்னேனே."

Gautham:  "Sorry மா. சும்மா கிண்டல் பண்ணேன்."

Lakshmi: "அடி வாங்குவா. இனி இப்படி பேசினா… நடந்ததை இதோட மறந்துரு. கிண்டல் அது இதுனு ஆரம்பிச்சா.. அப்புறம் நா மனிஷியா இருக்க மாட்டேன்."

அம்மா கண்டிப்போட போனை வச்சாள். நெத்தியில் வியர்வை. பிளவுஸ் இன்னும் இறுக்கம். காம்பு இன்னும் வலி.

Gautham அங்கே:
கவுதம் வாயைச் சப்பு கொட்டிக்கொண்டான். பேண்ட் முன்புறம் உருட்டு கட்டை சூடு கட்டையா நின்னது. அவன் அதை அழுத்திப் பிடிச்சான். முனகல் ஒண்ணு மட்டும் வெளியே வந்தது.

அம்மா குரல் காதுல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்தது. “நடந்ததை இதோட மறந்துரு.”

மறக்க முடியல.

லைட் அணைச்சான். பேண்ட் முன்புறம் ஏற்கனவே கூடாரம். உருட்டு கட்டை சூடு கட்டையா நின்னு, துணியை உள்ளே இருந்து தூக்கியது. நரம்பு புடைச்சு. முனை ஈரமா ஒட்டிக்கிட்டு இருந்தது.

கையை உள்ள விட்டான். விரல்கள் கூடல. கடப்பாரை. இரும்பு ராட். பிடிச்சதும் சூடு கையை ஏறியது.

மெல்ல ஒரு முனகல்.

லட்சுமி......aaaahhhh என்னா முலை டி...ashh..

கிச்சன். வியர்வை. இறுக்க பிளவுஸ். ப்ரா இல்லாத கனத்த முலை. நெற்றி வியர்வை மார்புப் பள்ளத்துல இறங்குறது. Slip. அவள் உடல் முழுசா அவன் மேல. உள்ளங்கை நிறைய முலை. காம்பு உள்ளங்கை நடுவுல பதிஞ்சு. திராட்சை. பிரவுன். அழுத்தினா வலி. அழுத்தினா ஒரு சப்தம்.

Gautham: "ம்மா…"

கையை மேல தூக்கினான். முனை நிணம் வழிஞ்சது. கட்டை முழுசும் நனைஞ்சது. மெதுவா அடிச்சான். பிறகு வேகம். உருட்டு கட்டை உள்ளங்கையை நிறைய வச்சு, முனையைத் தேய்த்து, கீழ இறத்தி மறுபடியும் தூக்கினான்.

நினைவு கலந்தது. அவள் சேலை இடுப்புல இறுக்கம். பிட்டப் பள்ளம். மூச்சு கழுத்துல. முலை வாய்க்கு வந்த மாதிரி. காம்ப சப்பற மாதிரி. பால் குடிக்கிற மாதிரி. Taste. Thick. ஊட்டச்சத்து.

அது நிஜமா. கனவா. Accidental-ஆ. அவனுக்கு இப்ப வேணாம். உடம்புக்கு அவள் வேணும்.

வேகமா அடிச்சான். சூடு பறக்கிற மாதிரி. இரும்பு ராட் கையோட தேய்ஞ்ச சத்தம். இடுப்பு முன்னாடி தள்ளியது. பற்கள் கடிச்சு. கண் மூடி. லட்சுமி முலை மட்டும்.

Gautham: "ம்மா…ம்ம்மா .....விடாத… அங்கேயே இரு…..aahh..அப்படிதான்..ஊம்புமா "nu கற்பனையில் மூழ்கினான்.

முனை கொதிச்சது. நிணம் இழுத்து வெளுத்து வந்தது. ஒரு நொடி நின்னு, மறுபடியும் வேகமா அடிச்சான். கால்கள் நடுங்கின. வயிறு இறுக்கியது.

வெளுப்பு கையில வெப்பமா பீறினது. முதல் அடி. இரண்டாம் அடி. மூணாம். பேண்ட் உள்ளேயே ஒழுகிக் காய்ந்தது. அவன் வாய மூடி முனகினான். லட்சுமி பேர் பல்லுக்குள்ள சிக்கியது.

கை நடுங்கிக்கிட்டே கட்டையைப் பிடிச்சு நின்னான். இன்னும் விறைப்பு முழுசா இறங்கல. மூச்சு அழுத்தம்.

உதட்டை மறுபடியும் சப்பினான். வாயில் அவள் சுவை இருந்த மாதிரி.


Gautham:"Thanks டா கடவுளே. இன்னைக்கு நிம்மதியா தூங்குவேன்."

இருட்டு. சூடு. கையில வெளுப்பு. மனசுல அம்மா.

நடந்தது என்னனு இந்த இரவு சொல்லல. அவன் உடல் மட்டும் சொல்லி முடிச்சது.

ராகுல் இங்கே........

இவங்க பேசுறதை ராகுல் கதவு ஓரமா நின்னு ஒட்டுக் கேட்டான். “சொல்லாம விட்டதுக்கு.” “எல்லாத்துக்கும்.” , “நடந்ததை மறந்துரு.”

சரியாகப் புரியல. ஆனா மூச்சுல ஏதோ இருக்கிறது தெரிஞ்சது. Kitchen-ல நடந்ததை ரெண்டு பேரும் மறைக்கிறாங்க.

ராகுல் படுக்கையில படுத்தான். கண் மூடினான். அம்மா முலை. கவுதம் கை. எச்சில் மாதிரி ஈரம். சத்து பால். Accidental-ஆ சொன்ன பிடிப்பு. போன்ல thanks.

காலுக்கு நடுவுல சூடு இறங்கல..

கனவா.
பொய்யா.
இல்ல அதோட மேல ஏதோவா.

இந்த இரவுக்கு பதில் இல்ல. ஆனால் உடம்பு மட்டும் பதில் கேக்குது.

Stay tuned....

[krishkarthick]

இடையில் நடந்தது என்ன??

[krishkarthick]

Chapter 4: coming tonight

[krishkarthick]

CHAPTER 4: The Homecoming (வீடு திரும்புதல்)

சில நாட்களாக வீடே ரொம்ப வெறுமையா இருந்தது.

போன் வரல. கதவு மணி ஒலிக்கல. ஹால்ல ஃபேன் மட்டும் சுத்திக்கிட்டே இருந்தது. அந்தச் சத்தம் கூட வீட்டுக்குள்ள இருந்த அமைதியை இன்னும் பெருசா காட்டுற மாதிரி இருந்தது.

லட்சுமி கிச்சன்ல வேலை பார்த்துக்கிட்டிருந்தாலும், சில நேரம் கை அப்படியே நடுவுல நின்னுடும். உடனே பக்கத்துல இருந்த மொபைலை எடுத்துப் பார்ப்பாள்.

எந்த அறிவிப்பும் இருக்காது.

அடுத்த நொடியே எதுவும் நடக்காத மாதிரி மொபைலைத் திருப்பி வச்சுட்டு, மீண்டும் வேலையைத் தொடர்வாள்.

ராகுலும் வழக்கம்போல காலேஜுக்குப் போவான். மாலை வீட்டுக்கு வருவான். அம்மா முகத்தைப் பார்த்ததும் ஏதோ கேட்கணும்னு தோணும்.

ஆனா வார்த்தை மட்டும் வராது.

கடந்த சில நாட்களா நடந்த விஷயங்கள் அவன் மனசுக்குள்ளேயே ஓடிக்கிட்டிருந்தது. அந்தக் கனவு, கிச்சன்ல நடந்த சம்பவம், கவுதம் சொன்ன சில வார்த்தைகள்... அதுக்கு மேல போன்ல கேட்ட அந்த ஒரு வரி—

“நடந்ததை இதோடு மறந்துடு.”

அந்த வார்த்தை மட்டும் அவன் காதுல திரும்பத் திரும்பக் கேட்டுக்கிட்டே இருந்தது.

லட்சுமிக்கும் தூக்கம் சரியா வரல.

அந்தக் கோபத்துல கவுதத்தை அப்படித் திட்டியிருக்கக் கூடாதோன்னு அவளுக்குள்ள ஒரு குற்ற உணர்வு இருந்தது.

கிச்சன்ல நடந்ததை நினைச்சாலே முகம் சூடாகிடும். ஆனாலும், அதைவிட அவன் சில நாட்களா வராம இருந்ததுதான் அவளை அதிகமா பாதிச்சது.

‘ரொம்பக் கண்டிச்சுட்டேனோ?’

‘அந்த நொடி தெரியாம நடந்ததுதானே...’

இப்படிப் பல கேள்விகள் அவளுக்குள்ள ஓடிக்கிட்டே இருந்தது.

மூன்றாவது நாள் மாலை, கடைசியில் அவளே போன் பண்ணினாள்.

ஒரு சில மணி ஓசைக்குப் பிறகு போனை எடுத்தான்.

லட்சுமி: கவுதம்...

மறுமுனையில் சில விநாடிகள் அமைதி.

பிறகு மெதுவான குரல் கேட்டது.

கவுதம்: அம்மா...

அந்த ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டதும் லட்சுமிக்கு மனசு கொஞ்சம் இறங்கியது.

லட்சுமி: என்னப்பா... இவ்ளோ நாள் வரல? போன் கூட பண்ணல.

கவுதம்: சாரி மா.

லட்சுமி: நானும் சாரிடா. அந்த நாள் கோவத்துல கொஞ்சம் அதிகமா பேசிட்டேன். அதையெல்லாம் மறந்துடு. நாம முன்னாடி எப்படி இருந்தோமோ அப்படியே இருக்கலாம். அம்மா-மகன் மாதிரிதானே இருந்தோம்.

அவள் குரல்ல இருந்த பாசம் அவனுக்குத் தெளிவா கேட்டது.

அவன் வெளியே எதுவும் காட்டாமல் அமைதியா இருந்தான்.

ஆனா அவன் மனசுக்குள்ள வேற மாதிரி எண்ணங்கள் ஓடிக்கிட்டிருந்தது.


"இருடி… உன்னைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மடிய வைக்கிறேன்.


ஐட்டமப் போடுறதுல என்ன சொகம். உன்ன மாதிரிப் பத்தினியைப் போடுறதுலதான சொகம்.

அதுவும் உனக்கு என் வயசுல புள்ளை. இந்த வயசுப் பெண்களைத்தான் அனுபவிச்சு ஓக்க வசதி.

ஷ் ப்பா… உன்ன ஒக்கறதை நினைச்சுப் பார்த்தாலே ஜிவ்வுனு இருக்கு. உண்மையிலே ஓத்த எப்படி இருக்கும். ராகுல் உன் அம்மாவ போட்டுட்டு உனக்கு அப்பனா ஆகணும்..ssshhhh

கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவளோட நம்பிக்கையைத் திரும்ப வாங்கணும். அவசரப்பட்டா எல்லாமே கெட்டுப்போகும்".


சில விநாடிகள் கழித்து லட்சுமியே மீண்டும் கேட்டாள்.

லட்சுமி: ஏன் வீட்டுக்கு வரல? நான் திட்டினதுக்காகத்தானா?

கவுதம்: இல்ல மா... ஒரு சின்ன ஆக்சிடென்ட். அதான் வர முடியல.

லட்சுமி உடனே பதறினாள்.

லட்சுமி: ஆக்சிடென்ட்டா? என்னாச்சுப்பா?

கவுதம்: ஒண்ணும் பெருசா இல்ல மா. கொஞ்சம் அடிபட்டிருக்கு. ரெண்டு கையிலும் வலி இருக்கு. அதனால வெளியே போகவும் வரவும் கஷ்டமா இருக்கு. போன்லயும் யார்கிட்டயும் பேசல. கொஞ்சம் ஓய்வு எடுத்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

அவன் சொன்னதைக் கேட்டதும் லட்சுமிக்கு மனசு இன்னும் கனத்தது.

லட்சுமி: அய்யோ... இப்ப எப்படி இருக்க? டாக்டர் பார்த்தாரா?

கவுதம்: பரவால்ல மா. இப்ப கொஞ்சம் சரியா இருக்கு. நீங்க கவலைப்படாதீங்க.

லட்சுமி சில நொடிகள் அமைதியா இருந்தாள்.

பிறகு முடிவு எடுத்த மாதிரி பேசினாள்.

லட்சுமி: சரி. நீ அங்கேயே இரு. நான் வரேன்.

கவுதம்: இப்பவேயா மா?

லட்சுமி: ஆமா. நீ காயத்தோட தனியா இருக்கேன்னு தெரிஞ்ச பிறகு எப்படி சும்மா இருக்க முடியும்? நான் வந்து பார்த்துட்டுப் போறேன்.

போன் முடிந்ததும் லட்சுமி சில நொடிகள் அப்படியே நின்னாள்.

அவளுக்குத் தெரியாம ஒரு நிம்மதி வந்திருந்தது.

கவுதம் மீண்டும் தன்னோட வாழ்க்கைக்குள்ள வரப்போகிறான் என்ற எண்ணம் அவளுக்குள் ஒரு விதமான எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்தியது.

ஆனா அந்த நிம்மதிக்குப் பின்னால இன்னும் எத்தனை காரியம் நிற்குதுனு அவளுக்குத் தெரியாது.

[krishkarthick]

Chapter 4 Cont.......

மாலை நேரம்.

லட்சுமி வீட்டுக் கதவு முன்னாடி ஒரு ஆட்டோ வந்து நின்னது. சத்தம் கேட்டு ஹால்ல இருந்த ராகுல் வாசலுக்கு வந்தான்.

ஆட்டோவிலிருந்து முதல்ல கவுதம் இறங்கினான். தோள்ல ஒரு பெரிய டிராவல் பேக். வலது கையில வெள்ளைக் கட்டு.

அவனைப் பார்த்ததும் ராகுல் அப்படியே நின்னுட்டான். ஏற்கனவே அம்மாவும் கவுதமும் அவன்கிட்ட ஏதோ மறைக்கிற மாதிரி தோணியிருந்தது. இப்போ பையும், கையில இருந்த கட்டும் அவன் சந்தேகத்தை இன்னும் கூட்டிச்சு.

ராகுல்: டேய்... இந்தப் பை என்ன? எங்கயோ கிளம்புற மாதிரி இல்ல, குடி மாறுற மாதிரி இருக்கு.

கவுதம்: கொஞ்ச நாள் இங்கதான் இருப்பேன்.

ராகுல்: இங்கன்னா... நம்ம வீட்டுலயா?

கவுதம்: ஆமா.

ராகுல்: திடீர்னு? நேத்து வரைக்கும் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லலையே.

கவுதம்: சூழ்நிலை அப்படி.

ராகுல் அவன் கையிலிருந்த கட்டைப் பார்த்தான்.

ராகுல்: கைக்கு என்ன ஆச்சு?

கவுதம்: சின்ன அடிதான்.

ராகுல்: சின்ன அடின்னா இவ்வளவு கட்டு போடுவாங்களா?

கவுதம் பதில் சொல்லாம பையை எடுத்துக்கிட்டு வீட்டுக்குள்ள நடந்தான்.

அந்த நேரம் உள்ளிருந்து லட்சுமி வெளியே வந்தாள். மாலை வெயிலில் அவள் சேலை இடுப்புல இறுக்கமா ஒட்டி நின்னது. நடக்கும்போது மொலை லேசா ஆடியது. ராகுல் முகத்தைப் பார்த்ததும், அவனைக் சமையலறை பக்கம் தனியா கூட்டிட்டுப் போனாள்.

லட்சுமி: அவன் கொஞ்ச நாள் நம்ம வீட்டுலதான் இருப்பான். பாவம்டா. கையில அடிபட்டிருக்கு. இப்ப இதெல்லாம் கேட்டு அவனைக் கஷ்டப்படுத்தாத.

ராகுல் வாய்ல எதுவும் சொல்லல. ஆனா மனசுக்குள்ள இருந்த எரிச்சலும் சந்தேகமும் அப்படியே இருந்துச்சு.

இருவரும் ஹாலுக்குத் திரும்பினாங்க. சோபா பக்கத்துல பேக்கை வச்சிட்டு நின்னிருந்த கவுதத்தைப் பார்த்து லட்சுமி பேசினாள்.

லட்சுமி: கவுதம், நீ ராகுல் ரூம்ல தங்கிக்கோ. நம்ம வீட்டுல மூணு ரூம்தான். நம்ம ரூம், பொருள் ரூம், ராகுல் ரூம்.

கவுதம்: மா, நாம ரெண்டு பேரும் கொஞ்சம் close ah இருக்கிறதுனாலே ராகுலுக்கு பொறாமையா இருக்கு. இப்ப நான் அவன் ரூம்ல போனா சண்டையும் வரும். அதுவும் இந்தக் காயத்தோட அவன் கூட இருந்தா கஷ்டமா இருக்கும்.

லட்சுமி: ராகுல் அப்படிப்பட்ட பையன் இல்லடா. கொஞ்ச நாள் போனா புரிஞ்சுப்பான். வேற ரூமே இல்ல.

கவுதம் மனசுக்குள்:

"இவ அவ்வளவு சீக்கிரம் மடிய மாட்ட போல.

அம்மா ரூம்ல படுக்கணும்னுதான் இந்தக் காயத்த பொய்யா போட்டு வந்தேன். இரவுல இவ பக்கத்துல படுத்து, சேலை மேல ஏறி நிற்கிற அந்த மொலையை மூச்சுல முகரணும். இடுப்பு நகரும்போது சூத்து ஆடுறத பார்த்து கைய வச்சுப் பிசையணும். பிளவுஸ்ல குத்தி நிக்கிற காம்பை விரலால திருகி, சுன்னியை இவ சூத்துல அழுத்தணும்.

ராகுல் ரூம்ல போட்டா இந்த மொலையத் தொடவே முடியாது. இந்தப் புண்டை சூடு தூரத்துல இருந்து பார்த்து ஒடுக்க முடியல. கொஞ்சம் பொறு. இவ நம்பிக்கைலதான் பிளவுஸ் திறக்கும். அப்புறம் இந்தச் சுன்னி இவ வயிற்றுக்குள்ள வரைக்கும் போகும். இவ மொலைய சப்பி, சூத்தைப் பிடிச்சு, புண்டைய ஊற வைக்கணும். அப்புறம்தான் இவ மடியுவா".

கவுதம்: சரி மா. அவன் கூடவே இருக்கேன்.

அவன் பையைத் தூக்கிக்கிட்டு ராகுல் ரூம் பக்கம் நடந்தான். ராகுல் எதுவும் சொல்லல. ஆனா அவன் பார்வை கவுதமோட பையும் கையிலிருந்த கட்டுமேலயே நின்னுச்சு.
‘இந்தக் காயம் உண்மையாவே accident-ல வந்ததா?’

என்ற சந்தேகம் மட்டும் அவன் மனசுக்குள்ள இன்னும் ஆழமா பதிஞ்சது.

[krishkarthick]

Chapter 4 cont......

இரவு.


வீடு அமைதியா இருந்தது. ஃபேன் மட்டும் சுத்திக்கிட்டிருந்தது.

ராகுல் பக்கத்து கட்டிலில் தூங்கினான். தொண்டையில சத்தம். மூச்சு சீரா இல்ல.

கவுதம் கண்ணைத் திறந்தான். மொபைல் நேரம் பார்த்தான்.

இதுதான் சமயம்.

கவுதம் மனசுக்குள்:

இந்த ராத்திரி சண்டை வந்தாலும் வரட்டும். அம்மா ரூம்ல படுக்கணும்னுதான் இந்தக் கட்டைப் போட்டு வந்தேன்.ஆரம்பிப்போம்........

கவுதம்: டேய் ராகுல் . யூரின் போகணும். உதவி பண்ணு.

ராகுல் கண்ணைத் தேய்த்தான்.

ராகுல்: நடு ராத்திரி எண்டா தூங்க விடாம உயிரெடுக்கிற. நீயே போய் தொல.

கவுதம்: டேய் கையில அடி பட்டிருக்கு. கொஞ்சம் உதவி பண்ணு.

ராகுல்: அதுக்குனு உன்னோடத தூக்கிப் பிடிச்சு அடிச்சுக்கனு சொல்லனுமா.

கவுதம்: அப்படி சொல்லல. கதவு திற. நான் வழுக்கி விழாம இருக்கிறான  கவனி.

ராகுல்: அதெல்லாம் முடியாது போடா.

குரல் உயர்ந்தது. சின்ன சண்டை மாதிரி. சுவர் தாண்டி ஹால் வரைக்கும் கேட்டது.

கவுதம் toilet போனான். திரும்பி வந்ததும் ராகுல் ரூம்ம விட்டு  , பையை எடுத்துக்கிட்டு வெளியே வந்தான். ஹால் சோபால கட்டுக் கையை மாட்டிக்கிட்டு படுத்தான்.அப்படியே லக்ஷ்மிய கணவுல  பாதம் பார்த்துட்டு இருந்தான் . 

காலை விடிந்தது !.

லட்சுமி கிச்சன்ல இருந்து ஹால்க்கு வந்தாள். சேலை இன்னும் நேத்து மாதிரியே இறுக்கமா இருந்தது. சோபால கவுதம் தனியா படுத்திருந்தான். கட்டு தெரிஞ்சது.

லட்சுமி: ஏன் வெளிய படுத்துருக்க?

கவுதம் மெதுவா எழுந்தான். முகத்துல வலி. உள்ள வார்த்தை வேற.

கவுதம் மனசுக்குள்:

இப்ப சொன்னா இவ நம்புவா. ராகுல் மேல கோவம் வந்தா தான் கதவு திறக்கும்.

கவுதம்: மா... நடு ராத்திரி யூரின் போகணும்னு கேட்டேன். உதவி கேட்டேன். அவன் திட்டினான். சண்டை ஆயிடுச்சு. அதனால வெளியே வந்து படுத்தேன்.

லட்சுமி முகம் மாறினது. உள்ளே போய் ராகுலைக் கண்டித்தாள்.

லட்சுமி: இப்படித்தானா. காயத்தோட இருக்கிறவனகிட்ட நடு ராத்திரி சண்டை. வெளியே தூங்க வச்சிருக்க.

ராகுல் பதில் தேடினான். வார்த்தை வரல. தொண்டை உலர்ந்தது.

லட்சுமி: சரி கவுதம். நீ என் கூடவே தங்கு. Luggage-அ என் ரூம்ல வை.

ராகுல் நின்ன இடத்துலயே உறைஞ்சான்.

கவுதம் உள்ளே நடந்தான். நடக்கும்போது ராகுலை ஒரு நொடி பார்த்தான். சிரிப்பு இல்ல. ஆனா கண்ணுல ஜெயம்.

ராகுல்: அய்யோ என்ன தேவையில்லாம சண்டை போட்டு இவனை இப்ப அம்மா கூட தூங்க வச்சிட்டனே . ம்மா.. கவுதம் என்னோட அறையில தங்கட்டும். இனி  சண்டை போட மாட்டேன்.

லட்சுமி: அதெல்லாம் வேணாம். அடி பட்டிருக்க பையனகிட்ட சண்டை போடாத. நான் தான் கூட்டிட்டு வந்தேன். நானே பாத்துக்கிறேன்.

ராகுல் மனசுக்குள்:

ஏற்கனவே ஏதோ நடந்து மறைச்சிருக்காங்க. இப்ப அறைக்குள்ள வேற போறான். என்ன ஆகும்?

மாலை......

ஹால்ல டிவி. மூணு பேரும். லட்சுமி சோபால உக்காந்திருந்தாள். சேலை நகரும்போது இடுப்பு தெரிஞ்சது. கவுதம் அந்தப் பக்கம் தான் பார்த்தான். ராகுல் பாக்கல. ஆனா காத்து மாறின மாதிரி தோணியது.

கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு லட்சுமி எழுந்தாள்.

லட்சுமி: எனக்குத் தூக்கம் வருது. உள்ளே போறேன்.

கவுதமும் எழுந்தான்.

கவுதம்: எனக்கும் வருது மா.

ராகுலைப் பார்த்து நக்கலா சிரிச்சுட்டு நகர்ந்தான்.

ராகுலுக்கு அந்தச் சிரிப்பு புரியல. மனசு குழம்பினது.

ராகுல்: இரு கவுதம். எங்க போற?

கவுதம்: தூங்கப் போறேன்டா.

ராகுல்: அம்மா அறையில தங்க வேணாம்டா.

லட்சுமி: மறுபடியும் ஆரம்பிக்காத ராகுல்.

கை பிடிச்சு உள்ளே கூப்பிடப் போனாள். சேலை கை அசைவுல நகர்ந்தது. கவுதம் அந்த இடுப்பை ஒரு நொடி விடாமப் பார்த்தான்.

ராகுல்: இருங்க மா. அவனுக்கு அறை தயார் பண்ணிட்டேன்.

வீட்டுல பயன்படுத்தாத store room. உள்ள பழைய கட்டில் . உடைஞ்ச பெட்டி, பழைய துணி, சில புத்தகம். ராகுல் காலையில இருந்து அதைக் காலி பண்ணினான். தூசியைத் துடைச்சான். கட்டில மேல புதுசா ஒரு சீலை விரிச்சான். தலையணையும் வச்சான். தூங்கற அறை மாதிரி ஆக்கினான்.

லட்சுமி பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்தது.

லட்சுமி: நல்ல வேலை பண்ணுனடா. நான் என்னமோனு நினைச்சேன். நல்ல பையன்டா நீ ராகுல்.

லட்சுமி: பார்த்தியா கவுதம். நான் சொன்னேன்ல. அவன் கோவப்படலாம். ஆனா மனசில் எதுவும் வச்சுக்க மாட்டான் பா.

கவுதம் உடல் முழுக்கக் கோவம். விரல்கள் இறுக்கின.

கவுதம் மனசுக்குள்:

இருடி. இந்த store room-க்காகவா இந்தக் காயத்த போட்டேன். இவ பக்கத்துல படுக்கணும்னு வந்தேன். இரவுல சேலை நகரும்போது மொலை ஆடுறதப் பார்த்து, காம்பை விரல்ல திருகி, சூத்துல சுன்னிய அழுத்தணும்னு வந்தேன். இப்ப இந்தத் தூசி அறை. இந்தக் சுண்ணிய  ஒடுக்க இடமே இல்ல. சரி. இவ நம்பிக்கை வந்தா தான் சேலை தளரும். இருடி ராகுல். இனி என்னோட ஆட்டம் தொடக்கம்.

வேறு வழி இல்லாம அந்த store room-ல படுக்கப் போனான்.

இரவு முழுக்க அவனுக்குக் கடுப்பு.

சிறிது நேரம் கழித்து  எழுந்த கௌதம்  ,கதவு ஓரம் நின்னு லட்சுமி ரூம் பக்கம் பார்த்தான். உள்ள ஃபேன் சத்தம். சேலை நகரும் சத்தம் மாதிரி ஒரு சின்ன சலசலம். அவன் மனசுல அந்த மொலையைக் கையால பிசைஞ்சான். சூத்தைப் பிடிச்சான். சுன்னி ஏறி நின்னது..

ராகுல் கண் மூடல. கதவு பக்கம் நிழல் நகர்ந்த மாதிரி தெரிஞ்சது.

அதற்குள் கவுதம் திரும்பி வந்து கட்டில மேல படுத்தான். கையை இறுக்கிப் பிடிச்சான். வெளியே ஒண்ணும் நடக்கல.

வீடு அமைதியா இருந்தது. ஆனா ரெண்டு  பேர் மனசுலயும் அமைதி இல்ல...

[krishkarthick]

[krishkarthick]

இந்த story-க்காக story-driven pics எல்லாம் போட்டு ரொம்ப நேரம் கஷ்டப்பட்டு பண்ணிருக்கேன்… உங்களுக்காக தான் ❤️
பிடிச்சிருந்தா Like & Comment பண்ணி support பண்ணுங்க… உங்க support தான் இன்னும் எழுதணும்னு தூண்டும்!

– yours Krish