[krishkarthick]

உங்கள் கதையை படித்து நண்பா
சில விளக்கங்கள்
கதை எதை நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது புரிய மாட்டேங்குது எந்த இடத்தில் கனவு காண்கிறார்கள் எந்த இடத்தில் எது நடக்கிறது என்று ஒன்றும் பொருந்தவில்லை கதை படிக்கும் ரசிகர்களுக்கு உங்கள் கதைகளின் உள்நோக்கம் என்ன வென்று புரிய வைக்க வேண்டியது உங்கள் பொறுப்பு புரிய வைக்கவும்
அதை படிக்கும்போது கதை புரியாமல் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று எனக்கு தோன்றுகிறது
நீங்கள் கதை சஸ்பென்சாக கொண்டு செல்கிறீர்கள்
அது எவ்வளவு தூரம் சஸ்பென்சாக கொண்டு செல்வது கதை படிப்பவர்களுக்கு புரிய வேண்டும் அல்லவா அப்போது தானே மேலும் மேலும் உங்களுக்கு அதிகம் படிக்க தூண்டும்
நான் மீண்டும் உங்களிடம் கேட்கிறேன்
இந்த கதை படிக்க வரும் ரசிகர்களுக்கு உங்கள் கதை எதை நோக்கி போகிறது என்று புரியும் படியாக கொண்டு செல்லுங்கள் நான் எதாவது தவறாக கூறியிருந்தால் மன்னிக்கவும்

நான் தெளிவாகத்தான் எழுதியிருக்கிறேன்… கொஞ்சம் சரியாக வாசிங்க, நண்பா. Pictures உங்களை deviate ஆக்குது என்று நினைக்கிறேன். முதலில் story-யை படிச்சிட்டு, அதுக்குப் பிறகு pictures-ஐ பாருங்க..


For eg: these two scenes


1.கண் மூடினான். லட்சுமியை நினைச்சான்.

கற்பனையில்...அவள் படுக்கைல படுத்திருக்கா. சேலை விலகி இருக்கு. தொடை பிரிஞ்சிருக்கு. மொலை வெளியே இருக்கு. காம்பு நிமிர்ந்து இருக்கு. கூதி முடி தெரியும். புண்டை வாயில் கூதி தேன் வழிஞ்சுக்கிட்டு இருக்கு.


2. "கண்களை மூடினான்.... கனவில் அவளின் பெருத்த முளையை கவ்வி சப்பி சுவைக்க..பின் அவளை பின்புறமாக ஓத்து கொண்டிருக்க..... கை தானாகவே சுன்னியை பிடித்து கை அடிக்க வைத்து களைப்படைய செய்தது"


Idhu kooda puriyalana na enna pandradhu nanba...porumaiya read pannuga puriyum.

Recent ah idhu tha dreaming sequence vachen... Neenga ungaluku enna Purila nu sonningana I can explain....

[krishkarthick]

Bro unga palaya stories epdi padikrathu? I want to read to your old stories too

Ennoda profile click pannuga..... Adhula threads irukum..


My second story title is மறுஜென்மம். 
https://xossipy.com/thread-3075.html


Inga intha two stories tha iruku..

Idhu thavira ...My another story palaya xossipy website la irunthuchu.. adhu ipo shut aagiruchu.. but I will upload that story  here too soon..

[krishkarthick]

ரவி தன் தன் மகனின் நண்பனின் அம்மாவை தடியா காரில் கூட்டிச் சென்று அது கூறிய வார்த்தை என்ன
எதற்காக சம்மதிக்க வேண்டும் அந்த வார்த்தை என்ன என் சஸ்பென்சாக வைத்திருக்கிறேன்
அந்த வார்த்தைக்கு அவர்கள் சம்மதித்தார்களா அது என்ன வார்த்தை இது ஏன் புரிய வைக்காமல் கதை கொண்டு செல்கிறீர்கள்

Bro , neenga theliva tha irukingala??.. yen edhukunu theiryanumna wait pannuga nu kottai eluthula potruken story end la ..bro neenga story eh padikalainu theriyudhu .

Again read pannuga...

[krishkarthick]

நீங்கள் கதையை புகைப்படம் உடன் கதை கொடுக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன் உங்கள் கவனம் புகைப்படத்தை எப்படி உருவாக்க வேண்டும் கதைக்க தகுந்தது போல் என்று நினைத்து நீங்கள் கதையை சரியாக கவனிக்காமல் புகைப்படத்தை கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று எனது எண்ணம் நீங்கள் கதையில் முழு கவனத்தை கொடுங்கள் புகைப்படத்துக்கு கவனம் கொடுக்க வேண்டாம் எனக்குத் தெரிந்ததை நான் கூறுகிறேன் தவறு என்றால் மன்னிக்கவும்

Ellarum pics oda tha story ketanga... Eluthra story ku tha pics ready panna mudiyum.. Ungaluku pics oda story venam na pls don't read my story.....

[krishkarthick]

சில வருடங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் கதை எழுதத் தொடங்கியிருக்கிறேன். Climax வரை கதை எழுதித் தயாராக இருக்கிறது. ஆனால், கதையை முழுமையாகப் படிக்காமல் குறை கூறுவது, நான் எடுத்துக்கொண்ட நேரத்தையும் முயற்சியையும் கேள்விக்குறியாக்குகிறது.

கதையில் தெளிவாக suspense nu சொல்லியும்,அதை ஏன் சொல்லவில்லை nu அறிவிலி தனமாக கேட்பது எந்தவகையில் சரி?

[krishkarthick]

Mr. Kumar4727, dreams பற்றி நான் ஏற்கனவே reply செய்திருக்கிறேன்; சரியாகப் படிக்காதது உங்கள் தவறு, pics வெறும் reference மட்டுமே.

“Next episode – stay tuned” என்று தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கும்போது, அடுத்த episode-ல் தான் விஷயங்கள் reveal ஆகும்.

Story-ஐ அரைகுறையாகப் படித்துவிட்டு குறை சொன்னால், நான் என்ன செய்வது?

[krishkarthick]

Hi guys,

Sorry,

I haven’t posted it because I wasn’t in a good mood.
I’ll try to post it tonight or tmrw

[krishkarthick]

கதையை இப்போது தான் படித்தேன். ரொம்பவே சுவாரசியமாகவும், கிளுகிளுப்பாகவும் அருமையாகக் கொண்டு செல்கிறீர்கள். 



சில பரிந்துரைகளை சொல்ல விரும்புகிறேன்.



செயற்கை நுண்ணறிவு மூலம் நீங்கள் உருவாக்கும் படங்கள் அந்த அத்தியாயத்தில் நடக்கும் சம்பவங்களை மிகத் துல்லியமாக தெளிவுபடுத்திவிடுகின்றன. இருந்தாலும் அந்த படங்களை உருவாக்க நீங்கள் செலவு செய்யும் நேரத்தை முழுவதுமாக கதையை எழுதுவதில் செலவு செய்தால் பெரிய பதிவாகத் தரமுடியும். அதனால் அந்த AI படங்கள் தேவையற்றது என்பதே என் கருத்து.



இரண்டாவதாக நீங்கள் கதையில் நடக்கும் சம்பவங்களை கெளதம், ராகுல் மற்றும் லட்சுமி என மூவரின் POV விலும் தனித்தனியாக கூறுவதால் ஒரு சம்பவத்தை மீண்டும் மீண்டும் வாசிப்பது போன்ற உள்ளது. இது சற்று எரிச்சலை ஏற்படுத்துகிறது. எனவே கதாசிரியர் POV ல் மட்டும் கதையை சொன்னால் நன்றாக இருக்கும்.



மற்றபடி கதையைப் பற்றி சொல்ல வேண்டுமென்றால் இப்போது வந்து கொண்டிருக்கும் கதைகளில் இது தான் சிறப்பாக உள்ளது. மறுஜென்மம் கதையைப் போல் அல்லாமல் இந்த கதையையாவது நல்லபடியாக எழுதி முடிப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.



மேலும் சில சந்தேகங்கள் உள்ளன. இந்த கதையின் நாயகன் யார்? ராகுலா அல்லது கெளதமா? இது இன்செஸ்ட் கதை தானா? அல்லது கக்கோல்டா??

Hi nanba… ❤️

First of all, thanks a lot for your comments! I'm glad that you liked my story.

1. When I started this story, I asked if I should continue with pics, and most people wanted images. So I’m continuing with them.

2. Each character’s perspective is important because I want readers to know what everyone is thinking, what actually happened, and who is lying. It will also keep the surprise element intact.

Also, this story doesn’t have a fixed hero. It’s up to the readers to choose whom they like and support. ?

Once this story is completed, I’ll start “மறுஜென்மம்”. ❤️

Thanks again for your support.

[krishkarthick]

Waiting for update

Update on the way nanba..adha tha ready pantu iruken

[krishkarthick]

Chapter 11 – Beneath the Surface

இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு…

அன்று காலை லட்சுமி வெளியே கிளம்பத் தயாரானாள்.

லட்சுமி: “ராகுல், நான் கொஞ்சம் வெளியே போயிட்டு வரேன் டா.”

ராகுல்: “எங்கேம்மா?”

லட்சுமி: “ஒரு சின்ன வேலை இருக்கு டா. முடிச்சிட்டு வந்துடுறேன்.”

ராகுல்: “சரிம்மா.”

லட்சுமி கிளம்பிச் சென்றாள். சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு வீடு திரும்பினாள். வழக்கம்போல ராகுலிடம் பேசினாள்; அவனுக்குச் சாப்பாடு பரிமாறினாள். அன்று நடந்த எதுவும் அவளுடைய முகத்தில் தெரியவில்லை.

ராகுலும் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

ஆனால் அடுத்த சில நாட்களில்…

லட்சுமி அடிக்கடி போனில் பேசுவதும், சில நேரங்களில் அழைப்பு வந்ததும் தனியாகச் சென்று பேசுவதும் தொடர்ந்தது. அவள் வெளியே செல்லும்போதெல்லாம் முன்புபோல விரிவாக எதையும் சொல்லவில்லை.

ராகுல்: “அம்மா, யாரும்மா போன்ல?”

லட்சுமி: “ஒரு friend டா.”

ராகுல்: “ஓ… சரிம்மா.”

அதற்கு மேல் அவன் எதுவும் கேட்கவில்லை.

சில நாட்கள் இப்படியே கடந்தன....

ஒரு நாள் மதியம், லட்சுமியின் போன் ஒலித்தது. அவள் அழைப்பை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டின் ஓரமாகச் சென்றாள்.

லட்சுமி: “சொல்லுங்க சார்…”

மறுமுனையில் ரவி பேசினார்.

ரவி: “லட்சுமி, நாளைக்கு கொஞ்சம் நேரம் ஒதுக்க முடியுமா?”

லட்சுமி: “எதுக்காக சார்?”

ரவி: “ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும். கவுதமும் இருப்பான்.”

லட்சுமி: “சரிங்க சார். எப்போ வரணும்?”

ரவி: “நான் உங்களுக்குப் போன் பண்றேன். நேரத்தைச் சொல்றேன்.”

லட்சுமி: “சரிங்க சார்.”

அழைப்பைத் துண்டித்துவிட்டு லட்சுமி மீண்டும் தன்னுடைய வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.
அவள் பேசியதைக் கேட்ட ராகுல், அவளிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை.

ஆனால் அந்த அழைப்பில் இருந்த தயக்கமும், அவள் தனியாகச் சென்று பேசியதும் அவனுடைய மனதில் பதிந்துவிட்டன.

அதற்குப் பிறகும் சில நாட்கள் கடந்தன...
லட்சுமியின் வெளியே செல்லும் பழக்கம் தொடர்ந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் அவள் எங்கே செல்கிறாள் என்று ராகுல் கேட்கவில்லை. ஆனால் அவளுடைய நடவடிக்கைகளை அமைதியாகக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான்.

ஒரு நாள் காலை…
லட்சுமி மீண்டும் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினாள். இந்த முறை அவள் எங்கே போகிறேன் என்று சொல்லவில்லை.

ராகுல் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
ராகுல் (மனதிற்குள்): “இப்போ எல்லாம் அடிக்கடி வெளியே போறாங்க… போன்லயும் யார்கிட்டயோ ரகசியமா பேசுறாங்க. என்னதான் நடக்குது?”

அவள் தெருவின் முனைக்குச் சென்று ஆட்டோவில் ஏறினாள்.சிறிது நேரம் யோசித்த ராகுல், அவளுக்குத் தெரியாமல் பின்னால் சென்றான்.

ஆட்டோ நகரத்தின் சாலைகளைக் கடந்து ஒரு பெரிய வீட்டின் முன் நின்றது.
அந்த வீட்டைப் பார்த்ததும் ராகுல் அதிர்ச்சியடைந்தான்.
அது கவுதமின் வீடு!

வீட்டின் முன்பாக ரவியின் காரும் நின்றுகொண்டிருந்தது.

ராகுல் (மனதிற்குள்): “அம்மா… கவுதமின் வீட்டுக்கா வந்திருக்காங்க?”

அப்போது ரவி வெளியே வந்து லட்சுமியை வரவேற்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.

ராகுல் சற்று தள்ளி நின்றுகொண்டு லட்சுமிக்குக் கால் செய்தான்.



லட்சுமி: “சொல்லுடா, ராகுல்.”

ராகுல்: “அம்மா, எங்க இருக்கீங்க?”

லட்சுமி ஒரு கணம் தயங்கினாள்.

லட்சுமி: “ஒரு friend-ஐப் பார்க்க வந்திருக்கேன்டா.”

ராகுல்: “ஓ… சரிம்மா. எப்போ வீட்டுக்கு வருவீங்க?”

லட்சுமி: “கொஞ்ச நேரத்துல வந்துடுவேன் டா.”

ராகுல்:..... Silence...........

Edhuvum பேசாமல் கோபத்தில் அழைப்பைத் துண்டித்த ராகுல், அந்த வீட்டையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

ராகுல் (மனதிற்குள்): “இங்கேதான் இருக்காங்க… ஆனா ஏன் என்னிடம் சொல்லலை?”
சில நொடிகளுக்குப் பிறகு, அவன் கவுதமுக்குக் கால் செய்தான்.



கவுதம்: “சொல்லு மச்சி!”

ராகுல்: “என்னடா பண்ற?”

கவுதம்: “ஒண்ணுமில்லடா, வீட்டுலதான் இருக்கேன்.”

ராகுல்: “உங்க அப்பாவும் வீட்டுல இருக்காரா?”

கவுதம்: “ஆமாடா… இருக்காரு. ஏன் கேக்குற?”

ராகுல்: “சும்மாதான் டா. வீட்டுக்கு வரலாம்னு நினைச்சேன்.” வேற யாரும் இல்லைல நான் வரட்டுமா?.

கவுதம் ஒரு நொடி அமைதியானான்.

கவுதம்: “டேய், இன்னைக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு மச்சி. நாளைக்கு மீட் பண்ணலாமா?”

ராகுல்: “ஓ… சரிடா. நாளைக்கு பார்க்கலாம்.”

கவுதம்: “சரிடா மச்சி. அப்புறம் பேசுறேன்.”

அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது...

ராகுல் போனைப் பார்த்தபடி யோசித்தான். கவுதமின் குரலில் இருந்த தயக்கம் அவனுக்குச் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தியது.

வீட்டுக்குள்…
கவுதம் பதற்றத்துடன் ரவியையும் லட்சுமியையும் பார்த்தான்.

கவுதம்: “அப்பா, ராகுல் ஏதோ சந்தேகப்படுற மாதிரி இருக்கு.”

ரவி: “ஏன் அப்படிச் சொல்ற?”

கவுதம்: “வீட்டுல யாரெல்லாம் இருக்காங்கன்னு கேட்டான். அப்புறம் வீட்டுக்கு வரலாமான்னும் கேட்டான்.”

லட்சுமி கவலையுடன் ரவியைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “சார், அவனுக்கு ஏதாவது சந்தேகம் வந்திருக்குமோ?”

ரவி: “பதற்றப்படாதீங்க, லட்சுமி. நாம கவனமா இருந்தா போதும்.”

லட்சுமி: “ஆனா, அவன் ஏதாவது தப்பா நினைச்சுக்கிட்டா என்ன பண்றது?”

ரவி: “இப்போதைக்கு எதையும் வெளிப்படுத்த வேண்டாம். இன்னும் கொஞ்ச நாள்தான்.”

லட்சுமி அமைதியாகத் தலையசைத்தாள். அவளுடைய மனதில் ஒரே கவலைதான் இருந்தது—ராகுல் தன்னைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளக் கூடாது.

வீட்டுக்கு வெளியே…
ராகுல் அந்த வீட்டை இன்னொரு முறை பார்த்துவிட்டு அங்கிருந்து தனது வீட்டிற்கு கிளம்பினான்.

ராகுல் (மனதிற்குள்): “அம்மா எதையோ மறைக்கிறாங்க… கவுதமும் ஏதோ சொல்லத் தயங்குறான். ஆனா, அது என்ன?”

அவனுடைய சந்தேகம் அதிகரித்திருந்தது. இருந்தாலும், தன் அம்மாவைப் பற்றி தவறாக நினைக்க அவனால் முடியவில்லை.

அதே நேரத்தில், அந்த வீட்டுக்குள் மூவரும் அடுத்த சந்திப்பைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.



காலை 10 மணி...

ராகுல் வீட்டில் அமர்ந்திருந்தான். காலையில் நடந்த சம்பவங்களை நினைத்துப் பார்த்தபடி, லட்சுமி ஏன் கவுதம் வீட்டுக்குச் சென்றாள் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தான். அவள் தன்னிடம் ஏதோ ஒன்றை மறைக்கிறாள் என்ற சந்தேகம் அவன் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது.

அன்று முழுவதும் அவனுடைய மனம் அமைதியின்றித் தவித்தது. லட்சுமி திரும்பி வந்ததும் அவளிடம் நேராகக் கேட்க வேண்டும் என்று முடிவெடுத்திருந்தான்.

மாலை ஆறு மணி...

வாசல் திறக்கும் சத்தம் கேட்டதும் ராகுல் தலையை நிமிர்த்தினான். லட்சுமி உள்ளே வந்தாள்.

லட்சுமி: “என்னடா, காலையில போன் பண்ணப்போ ஏன் கட் பண்ணிட்ட? அதுக்கப்புறம் போன் பண்ணவும் இல்லையே?”

ராகுல் அவளைப் பார்த்தான். பதில் சொல்ல வாயெடுத்தபோது, அவனுடைய பார்வை அவளுடைய கழுத்தில் விழுந்தது.

அங்கே ஒரு மஞ்சள் கயிற்றுத் தாலி தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.



அதைப் பார்த்த நொடி, ராகுல் அப்படியே உறைந்து போனான். அவன் கண்கள் தாலியிலேயே நிலைத்தன. பிறகு லட்சுமியின் முகத்தைப் பார்த்தான். மீண்டும் தாலியைப் பார்த்தான்.
அவனுடைய முகத்தில் தெரிந்த அதிர்ச்சி மெல்லக் கோபமாக மாறியது. அவன் வேகமாக எழுந்து நின்றான்.



ராகுல்: “அம்மா! கழுத்துல இது என்ன?!”

அவனுடைய குரல் வீட்டுக்குள் எதிரொலித்தது...

ராகுல்: “காலையில வீட்டை விட்டுப் போனப்போ நீங்க இப்படியா இருந்தீங்க? இப்போ திரும்பி வரும்போது கழுத்துல தாலியோட வந்து நிக்கிறீங்க! என்ன நடக்குது இங்கே?!”

லட்சுமி பதில் சொல்லத் தயங்கினாள்.
லட்சுமி: “டா… நான் சொல்றதைப் பொறுமையா கேளு.”

ராகுல்: “என்ன கேட்கணும்?! முதல்ல என்ன நடந்ததுன்னு சொல்லுங்க! காலையில எங்கே போனீங்க? யாரைப் பார்த்தீங்க? இப்போ இந்தத் தாலி எப்படி வந்தது?!” வேற dress la இருக்கீங்க!!.
அவன் கேள்விக்கு மேல் கேள்வியாகக் கேட்டான். அவனுடைய கோபத்தில் குழப்பமும் ஏமாற்றமும் கலந்திருந்தன.

லட்சுமி: “இன்னைக்கு கோயில்ல விசேஷ நாள் டா… அதனால நானே எனக்குத் தாலி கட்டிக்கிட்டேன்.”

ராகுல் அவளை நம்ப முடியாத பார்வையுடன் பார்த்தான்.

ராகுல்: “என்ன கோயில், கோயில்னு கதை விடுறீங்க? காலையில கவுதம் வீட்டுக்கு எதுக்குப் போனீங்க?”

லட்சுமி திடுக்கிட்டாள்...

லட்சுமி: “அது… அது உனக்கு எப்படித் தெரியும்?”

ராகுல்: “உங்களை ஃபாலோ பண்ணிட்டு வந்தேன். சொல்லுங்க… ஏன் போனீங்க?”

லட்சுமி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள். ராகுலின் பார்வையைச் சந்திக்க முடியாமல் தலையைக் குனிந்தாள்.

லட்சுமி: “சரி டா… சொல்றேன். நீ இவ்வளவு பேசினதுக்குப் பிறகு சொல்லாமல் இருந்தா நல்லா இருக்காது.”

ராகுல் எதுவும் பேசவில்லை. அவள் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவனுடைய கோபம் இன்னும் தணியவில்லை; அவள் சொல்லப்போகும் உண்மை என்னவாக இருக்கும் என்ற கேள்வி மட்டும் அவனைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தது.

லட்சுமி மெதுவாக மூச்சை இழுத்தாள்.

லட்சுமி: “சில நாட்களுக்கு முன்னாடி நடந்த விஷயம் இது…”

அவள் சொல்லத் தொடங்கினாள்.
ராகுல் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

[krishkarthick]

Chapter 11 cont...

Flashback — சில நாட்களுக்கு முன்பு

அன்று ரவி ராகுலுக்குப் போன் செய்திருந்தார். ஒரு முக்கியமான விஷயம் பேச வேண்டும் என்று கூறி, லட்சுமியிடம் போனைக் கொடுக்கச் சொன்னார். ராகுலும் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லாமல் போனைத் தன் அம்மாவிடம் கொடுத்தான்.

லட்சுமி: “சொல்லுங்க சார்.”

ரவி: “நீங்க மட்டும் கொஞ்சம் வெளியே வர முடியுமா? முக்கியமான விஷயம். தனியா பேசணும்.”

லட்சுமி சிறிது தயங்கினாள். ஆனால் ரவியின் குரலில் இருந்த அவசரத்தை உணர்ந்து, அவருடன் செல்லச் சம்மதித்தாள்.

காருக்குள்….....

கார் சாலையில் சென்றுகொண்டிருந்தது. ரவி வண்டியை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய முகத்தில் ஏதோ ஒரு கவலை தெரிந்தது. லட்சுமி சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்துவிட்டு அவரைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “என்ன சார்? எதுக்கு என்னைத் தனியா அழைச்சிட்டு வந்திருக்கீங்க?”

ரவி: “லட்சுமி, நீங்க எனக்கு ஒரு உதவி செய்யணும்.”

லட்சுமி: “சொல்லுங்க சார்.”

ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார். பிறகு மனதில் இருந்ததைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

ரவி: “என் பையன் கவுதமுக்கு இப்போ இருபது வயசுதான் ஆகுது. அவனோட ஜாதகத்தைப் பார்த்த ஜோசியர், இருபத்தொரு வயசுக்குள்ள அவனுக்குக் கல்யாணம் நடக்கணும்; இல்லன்னா அவன் உயிருக்கு ஆபத்து வரலாம்னு சொல்லியிருக்கார்.”

அதைக் கேட்ட லட்சுமியின் முகம் மாறியது.

ரவி: “இதுவரைக்கும் பல குடும்பங்கள்ல பொண்ணு கேட்டிருக்கேன். ஆனா அவனோட வயசையும் ஜாதகப் பிரச்சினையையும் சொன்னதும் எல்லாரும் கல்யாணத்துக்கு மறுத்துட்டாங்க. இப்போதான் கடைசியா ஒரு ஏழைக் குடும்பம் கல்யாணத்துக்குச் சம்மதிச்சிருக்கு. ஜோசியர் சொன்ன பரிகாரத்தைச் செய்தா ஜாதகப் பிரச்சினை சரியாகும்னு அவங்களும் நம்புறாங்க.”

ரவி பெருமூச்சு விட்டார்.

ரவி: “ஆனா அவங்களுக்கும் ஒரு நிபந்தனை இருக்கு. அவங்க பொண்ணு கல்யாணமாகி இந்த வீட்டுக்கு வரும்போது, அவளைப் பார்த்துக்கவும் அவளுக்குப் பாதுகாப்பு இருக்கும்னு நம்பிக்கை கொடுக்கவும் வீட்டுல ஒரு பெண் இருக்கணும்னு சொல்றாங்க. என் வாழ்க்கையில இப்போ மனைவின்னு யாரும் இல்லாததால, அவங்களோட நிபந்தனையை எப்படி நிறைவேற்றுறதுன்னு தெரியாம தவிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன்.”

லட்சுமி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.

ரவி: “இந்தக் கல்யாணம் மட்டும் நடந்துட்டா என் பையனோட எதிர்காலத்துக்கு ஒரு வழி கிடைச்சிடும்னு நம்புறேன். அதனாலதான் உங்ககிட்ட இந்த உதவியைக் கேட்கலாம்னு நினைச்சேன்.”

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்த ரவி, பின்னர் லட்சுமியை நேராகப் பார்த்தார்.

ரவி: “நீங்க எனக்காகக் கொஞ்ச நாள் என் மனைவி மாதிரி நடிக்கணும்.”

லட்சுமி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “சார்… இந்த மாதிரி எல்லாம் நான் பண்றது சரியா வரும்னு எனக்குத் தோணல. நான் எப்படி இதுக்குச் சம்மதிக்க முடியும்?”

அவளுடைய குரலில் தயக்கமும் குழப்பமும் கலந்திருந்தன.

ரவி: “உங்க நிலைமை எனக்குப் புரியுது, லட்சுமி. உங்களைச் சங்கடப்படுத்தணும்னு நான் நினைக்கல. ஆனா இது கவுதமோட வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். அதனாலதான் உங்ககிட்ட இந்த உதவியைக் கேட்கிறேன்.”

லட்சுமி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். ரவியின் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வது அவளுக்கு எளிதாக இல்லை. அதைவிட, ராகுலுக்குத் தெரிந்தால் அவன் என்ன நினைப்பான் என்ற பயம் அவளை அதிகமாகத் தயங்க வைத்தது.

லட்சுமி: “ஆனா சார்… ராகுலுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன நினைப்பான்? அவன்கிட்ட நான் என்ன சொல்லுவேன்?”

ரவி: “உங்க கவலை எனக்குப் புரியுது. அதனால எல்லாத்தையும் யோசிச்சுட்டு முடிவு எடுங்க. உங்களைக் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன்.”

லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.

ரவி: “இப்போ நாம ஜோசியரைப் பார்க்கப் போறோம். அங்கே போய் மீதியெல்லாம் பேசிக்கலாம்.”

கார் தொடர்ந்து சென்றது. லட்சுமியின் மனதில் பல கேள்விகள் எழுந்தன. கவுதமின் எதிர்காலத்துக்காக ரவி இவ்வளவு கவலைப்படுவதை அவளால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆனால் இந்த உதவிக்காகத் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் என்னென்ன சிக்கல்கள் வரக்கூடும் என்பதையும் அவள் நினைத்துப் பார்த்தாள்.

ஜோசியர் வீடு....

சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் ஜோசியரின் வீட்டை அடைந்தனர். ரவி காரை நிறுத்திவிட்டு லட்சுமியுடன் உள்ளே சென்றார்.

ஜோசியர் இருவரையும் அமரச் சொல்லிவிட்டு, கவுதமின் ஜாதகத்தைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்.



ஜோசியர்: “அம்மா, கவுதமுடைய ஜாதகத்தைப் பார்த்துத்தான் நான் இந்தக் காலக்கெடுவைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கேன். இருபத்தொரு வயசுக்குள்ள திருமணம் நடக்கணும்னு ரவியிடம் ஏற்கெனவே சொல்லியிருக்கேன்.”

லட்சுமி கவனமாகக் கேட்டாள்.

ஜோசியர்: “இதுவரைக்கும் பல இடங்களில் பெண் பார்த்தும் திருமணம் தள்ளிப்போய்க்கிட்டே இருக்கு. இப்போதான் ஒரு குடும்பம் சம்மதிச்சிருக்காங்க. அவங்களுக்கும் தங்களுடைய பொண்ணு நல்லபடியா வாழணும் என்ற கவலை இருக்கு. அதனாலதான் வீட்டுல ஒரு பெண் இருந்து அவளைப் பார்த்துக்கணும்னு நிபந்தனை போட்டிருக்காங்க.”

லட்சுமி: “அப்படியா சாமி…”

ஜோசியர்: “ஆமாம்மா. ரவி தன்னுடைய மகனுக்காக ரொம்பக் கவலைப்படுகிறார். இந்தத் திருமணம் அவருக்கு முக்கியமானது. அதனாலதான் உங்களிடம் உதவி கேட்டிருக்கார். நீங்க அவருக்குத் துணையாக இருந்தால், இந்த ஏற்பாட்டை முன்னெடுத்துச் செல்ல அவருக்கு உதவியாக இருக்கும்.”

லட்சுமி ரவியைப் பார்த்தாள். அவர் கவுதமின் எதிர்காலத்தை நினைத்துக் கவலையுடன் அமர்ந்திருந்தார்.

ஜோசியர்: “இந்த விஷயத்தில் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம் இருக்கு. திருமணத்துக்கு முன்னாடி நான் சொன்ன பரிகாரத்தை இன்னைக்கே செய்துடணும். அதற்கான ஏற்பாடுகளை இப்போவே செய்யலாம்.”

ரவி: “சரி சாமி. இன்னைக்கே பரிகாரத்தைச் செய்துடலாம்.”

ஜோசியர்: “அதற்குத் தேவையான தண்ணீரை 108 குடங்களில் கொண்டு வரணும். பரிகாரம் முடியுற வரைக்கும் நீங்க சொன்னபடி செய்யணும்.”

ரவி உடனே சம்மதித்தார். லட்சுமியும் அவருக்குத் துணையாக இருக்கத் தயாரானாள்.

108 குடங்கள்...ஜோசியர் கூறியபடி பரிகாரத்திற்கான ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டன. ரவி பரிகாரத்தைச் செய்யத் தொடங்கினார். அவருக்குத் தேவையான தண்ணீரை எடுத்துக் கொடுக்கும் பொறுப்பை லட்சுமி ஏற்றுக்கொண்டாள்.

ஒவ்வொரு குடமாகத் தண்ணீரை எடுத்துக் கொடுத்து வந்தாள்.

ஒன்று… இரண்டு… மூன்று…

குடங்களின் எண்ணிக்கை உயர்ந்துகொண்டே போனது. ஆரம்பத்தில் சிரமமின்றி தண்ணீரை எடுத்துக் கொடுத்த லட்சுமியின் கைகளில் மெல்ல வலி தோன்றத் தொடங்கியது. தோள்களும் சோர்வடைந்தன. நெற்றியில் வியர்வை வழிந்தது.


ஆனாலும் அவள் நிறுத்தவில்லை.

ரவி குடத்தை வாங்கக் கையை நீட்டியிருந்தான். அந்தச் சிறு இடைவெளியில் அவன் பார்வை லட்சுமியின் முகத்தில் நிற்கவில்லை.

களைப்பால் முந்தானை சற்றே தளர்ந்து விலகியிருந்தது. ரவிக்கையின் விளிம்பு ஒதுங்கியிருந்த இடத்தில், அவளது மார்பின் மேல் வளைவு ஒரு கணம் வெளிச்சத்தில் தெரிந்தது. 

வியர்வை அங்கே மெல்லிய பளபளப்பாக ஒட்டியிருந்தது. சேலையின் நனைந்த விளிம்பு தோளில் சரிய, உள்ளங்கை கொண்டு அதைச் சரிசெய்ய அவளுக்கு நேரமில்லை.

குடத்தின் எடை ஒரு கையில், மறு கை நீரில் நனைந்து சொட்டிக்கொண்டிருந்தது.

ரவியின் விரல்கள் குடத்தின் வாயைத் தொட்டன. ஆனால் அவன் கண் அங்கே இல்லை. பார்வை முகத்திலிருந்து இறங்கி, கழுத்தின் ஈரமான கோட்டைத் தாண்டி, விலகிய ரவிக்கையின் அருகே ஒரு மூச்சு நேரம் தங்கி நின்றது. அந்த இடத்தைப் பார்க்கிறோம் என்பதை மறைக்க அவன் முயலவில்லை. மறைக்க முடியாமலும் போனான்.

களைப்பால் சீர்குலைந்த உடையும், அதனடியில் தெரிந்த மென்மையான பகுதியும், அவன் பார்வையில் ஒரு மெல்லிய சலனத்தை விட்டுவிட்டிருந்தன.

லட்சுமி குடத்தை விட்டுவிட, அவன் விரல்கள் அவள் விரல்களை ஒரு கணம் தழுவின. அந்தத் தொடுகையைவிட, அவன் கண் இன்னும் அங்கேயே தங்கியிருந்ததே அவளுக்கு முதலில் தெரிந்தது. உடனே முந்தானையை இழுத்து மறைக்க  ரவி பூஜையில் கவனம் செலுத்தினான்.



பிறகு தோளில் துணியைச் சரித்தாள். ஆனால் அந்த ஒரு கணம் போதும் என்பது போல, ரவியின் பார்வை இன்னும் அடங்காமல் இருந்தது.

நாற்பதாவது குடத்திற்குப் பிறகு, சிறிது நேரம் நின்று மூச்சுவிட்டாள்.

ரவி: “லட்சுமி, கஷ்டமா இருக்கா? கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்துக்கோங்க.”

லட்சுமி: “பரவாயில்லை சார். முடிச்சிடலாம்.”




அவள் மீண்டும் தண்ணீரை எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.

அறுபது குடங்கள் முடிந்தபோது அவளுடைய உடல் களைப்பால் சோர்ந்திருந்தது. ஒவ்வொரு முறையும் குடத்தைத் தூக்கும்போது கைகளில் வலி அதிகரித்தது. இருந்தாலும் ரவியின் கவலையை நினைத்துப் பார்த்து, அவருக்குத் துணையாகத் தொடர்ந்து செயல்பட்டாள்.

எழுபது… எண்பது… தொண்ணூறு…

இறுதியாக, 108-வது குடத்தையும் எடுத்துக் கொடுத்தாள்.

பரிகாரம் நிறைவடைந்தது.

லட்சுமி களைப்புடன் ஓரமாக நின்றாள். அவளுடைய கைகள் வலித்தன; மூச்சும் சற்று வேகமாக இருந்தது.

ரவி அவளை நன்றியுடன் பார்த்தார்.

ரவி: “ரொம்ப நன்றி, லட்சுமி. இந்த நேரத்துல எனக்குத் துணையா இருந்ததை நான் மறக்க மாட்டேன்.”

லட்சுமி: “பரவாயில்லை சார்.”

பரிகாரம் முடிந்ததும், ரவி ஜோசியரிடம் பேசினார்.

ரவி: “சாமி, இனிமேல் கல்யாண விஷயத்தைத் தொடர்ந்து பேசலாமா?”

ஜோசியர்: “ஆமாம். அந்தக் குடும்பத்தோட பேசி, திருமண ஏற்பாடுகளைத் தொடர்ந்து பாருங்க. இன்னொரு விஷயம், இந்தப் பரிகாரத்தில் கவுதமும் கலந்துகொண்டு நான் சொல்லித் தரும் மந்திரங்களைச் சொல்ல வேண்டும்.”
ரவி: சரி சாமி.

ஜோசியர்: “இன்னும் இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு கவுதமையும் அழைச்சிட்டு வாங்க. அப்போ அடுத்தகட்ட ஏற்பாடுகளைப் பற்றிப் பேசலாம்.”

ரவி நிம்மதியுடன் தலையசைத்தார். இத்தனை நாட்களாகத் தன்னுடைய மகனின் திருமணத்தை நினைத்துக் கவலைப்பட்ட அவருக்கு, இப்போது அடுத்த கட்டத்தை நோக்கிச் செல்ல ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தது.

வீடு திரும்பும் வழியில்...

இருவரும் ஜோசியரிடம் விடைபெற்றுவிட்டு காரில் ஏறினர். ரவி காரை லட்சுமியின் வீட்டை நோக்கிச் செலுத்தினார்.

காருக்குள் சிறிது நேரம் அமைதி நிலவியது. லட்சுமி ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய மனதில் ரவியின் கோரிக்கை மீண்டும் மீண்டும் வந்தது.

லட்சுமி: “சார்… இந்த விஷயத்தை ராகுலுக்குத் தெரியாமல் எப்படிச் செய்ய முடியும்? அவனுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன நினைப்பான்?”

ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

ரவி: “உங்க கவலை எனக்குப் புரியுது, லட்சுமி. இப்போதைக்கு நாம அவசரப்பட்டு எதுவும் செய்ய வேண்டாம். முதல்ல திருமண விஷயத்தை உறுதி பண்ணுவோம். அதுக்கப்புறம் என்ன செய்யலாம்னு யோசிக்கலாம்.”

லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை. ராகுலிடம் உண்மையை மறைக்க வேண்டியிருக்குமோ என்ற எண்ணம் அவளைத் தொடர்ந்து குழப்பியது. அதே நேரத்தில், கவுதமின் எதிர்காலத்துக்காக ரவி எடுத்துக்கொண்ட முயற்சியையும் அவளால் புறக்கணிக்க முடியவில்லை.

சிறிது நேரத்தில் கார் அவளுடைய வீட்டை அடைந்தது.

ரவி காரை நிறுத்தினார்.கார் லட்சுமியின் வீட்டின் முன் நின்றது.

ரவி: “Thanks, Lakshmi. இன்னும் ரெண்டு நாள்ல மறுபடியும் உங்களைக் கூப்பிடுவேன்.”

லட்சுமி: “மறுபடியுமா, sir? இன்னைக்கே இரண்டு மணி நேரம் ஆகிடுச்சு. எனக்கு இதெல்லாம் சரியா படல.”

ரவி: “தெரியும். அடுத்த தடவை கவுதமும் வருவான்.”

லட்சுமி: “கவுதமா? அய்யோ, sir… அவன் சின்ன பையன்.” பரிகாரம் லாம் எப்படி...

ரவி: “அவன் சின்ன பையன் இல்ல கல்யாணம் ஆகுற வயசுல இருக்கான், Lakshmi.”

லட்சுமி தயக்கத்துடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “ராகுலுக்குத் தெரியக்கூடாது, sir.”

ரவி: “ஆமா. இப்போதைக்கு அவன்கிட்ட எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்.”

லட்சுமி காரிலிருந்து இறங்கினாள். சேலையைச் சரிசெய்துகொண்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தாள்.



Flashback ends......

லட்சுமி:ரெண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, நான் மறுபடியும் கோயிலுக்குப் போனேன் ராகுல். கவுதமுக்கும் ரவி சாருக்கும் பரிகாரம் செய்ய உதவி பண்ணத்தான் போனேன்.



மாலை 6:30 மணி — ராகுலின் வீடு

லட்சுமி அனைத்தையும் சொல்லி முடித்ததும், ராகுல் அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்தான்.

ராகுல்: “ஒரு நிமிஷம்… ரவி உங்களை அவரோட மனைவியா நடிக்கச் சொன்னாரா?”

லட்சுமி: “ஆமா, ராகுல்.”

ராகுல்: “அம்மா, இதுக்கு நீங்க எப்படிச் சம்மதிச்சீங்க?”

லட்சுமி: “நான் உடனே ஒத்துக்கலப்பா. கவுதமோட கல்யாணம் நடக்கணும்னு அவங்க வீட்டுல ஒரு நிபந்தனை வச்சிருக்காங்க. அதனாலதான் ரவி என்னோட உதவியைக் கேட்டாரு.”

ராகுல்: “அதுக்காக என் அம்மாவை அவரோட மனைவியா நடிக்கச் சொல்லணுமா?”

லட்சுமி அமைதியாகத் தலையைக் குனிந்தாள்.

ராகுல்: “அன்னைக்கு உங்களை அவர் வீட்டுல பார்த்தப்பவே ஏதோ தப்பா இருக்குன்னு தோணுச்சு.
நான் போன் பண்ணிக் கேட்டப்போகூட உண்மையைச் சொல்லலையே!”

லட்சுமி: “உன்னை நினைச்சுத்தான் பயந்தேன். நீ என்னைப் பத்தித் தப்பா நினைச்சிடுவியோன்னு தோணுச்சு.”

ராகுல்: “அப்போ இந்தத் தாலி?”

லட்சுமி: “கவுதமோட கல்யாணத்துக்காகத்தான் நான் என் கழுத்துல தாலி கட்டிக்கிட்டேன். ரவி சார் um நானும் பெண் வீட்டுக்குப் போய்ப் பேச வேண்டியிருந்தது. இன்னைக்கு நிச்சயதார்த்தமும் முடிஞ்சிடுச்சு. இன்னும் சில நாட்கள்ல கல்யாணம் நடக்கப்போகுது.”

ராகுல் சில நொடிகள் அமைதியாக நின்றான்.

ராகுல்: “கவுதமுக்கும் இதெல்லாம் தெரியுமா?”

லட்சுமி: “தெரியும்.”

ராகுல்: “அவனும் என்கிட்ட சொல்லலையா?”

லட்சுமி பதில் சொல்லவில்லை.

ராகுல்: “சரி, அம்மா. எனக்குக் கொஞ்சம் நேரம் வேணும்.”

அவன் விலகிச் செல்ல, லட்சுமி அவனை அழைத்தாள்.

லட்சுமி: “ராகுல்… நான் உன்கிட்ட சொன்னதை ரவிக்கோ கவுதமுக்கோ சொல்லிடாதே.”

ராகுல்: “ஏன் அம்மா? உண்மையைத் தெரிஞ்சுக்கிட்டது கூடத் தப்பா?”

லட்சுமி: “அப்படியில்லப்பா. இந்த விஷயம் வெளியே தெரிஞ்சா இன்னும் பிரச்சினை வருமோன்னு பயமா இருக்கு.”

ராகுல் அவளைச் சிறிது நேரம் பார்த்தான்.

ராகுல்: “சரி. நான் சொல்ல மாட்டேன். ஆனா நடந்ததை உடனே மறக்க முடியாது, அம்மா.”

அவன் அங்கிருந்து சென்றான். லட்சுமி அவனைப் பார்த்தபடி அமைதியாக நின்றாள். உண்மையைச் சொல்லிவிட்ட நிம்மதி இருந்தாலும், ராகுலின் மனதில் ஏற்பட்ட காயத்தை அவளால் உடனே ஆற்ற முடியவில்லை.



ரவி வீடு — இரவு

கவுதம்: “அப்பா, நீங்க ஏன் ராகுலோட அம்மாவை உங்க மனைவியா நடிக்கச் சொல்றீங்க? ராகுலுக்குத் தெரிஞ்சு ஏதாவது பிரச்சினை வந்தா என்ன பண்றது?”

ரவி: “எல்லாத்தையும் யோசிச்சுத்தான் பண்றேன். பார்த்துக்கலாம், விடு. நீ அவங்க உன்கூட முன்ன மாதிரி அம்மாவா பேசுறதில்லன்னு கவலைப்பட்டல்ல? இப்போ அவங்க என் மனைவியா நடிக்கிறாங்க. அப்படியே அவங்களை நம்ம பக்கம் வச்சிருக்கணும், புரியுதா? உனக்கு அம்மா கிடைச்ச மாதிரி இருக்கும்.”

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு ரவி மேலும் சொன்னார்.

ரவி: “அந்த ராகுல் உன்னை எவ்வளவு கஷ்டப்படுத்தினான்? அவனுக்கும் ஒரு நாள் புரியவரும், லட்சுமிக்கு நீதான் முக்கியம்னு.”

கவுதம் அதிர்ச்சியுடன் தன் தந்தையைப் பார்த்தான்.

ஒருவேளை அப்பாவுக்கு லட்சுமி அம்மா மேல ஒரு கண்ணு இருக்குமோ?

கவுதம்: “அப்பா, அதெல்லாம் சரியா வராது. ராகுலுக்குத் தெரிஞ்சா அவ்வளவுதான். அதுவுமில்லாம, அவங்க அவனோட அம்மா. எப்படியிருந்தாலும் அவன் மேலதான் பாசமா இருப்பாங்க.”

ரவி: “அது எனக்குத் தெரியும். அதைத்தான் நாம மாத்தணும். அதை நான் பார்த்துக்கிறேன்.”

கவுதம் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.

இந்த ஆளு வேற என்ன திட்டம் போடுறாரு? இவர் என்ன திட்டம் போட்டிருந்தாலும், அதை நமக்குச் சாதகமா மாத்தணும். லட்சுமி அம்மா எனக்குத்தான் சொந்தமாகணும்.

அவனுடைய மனதில் அந்த எண்ணம் ஆழமாகப் பதிந்தது.

சிறிது நேரத்தில் கவுதம் ஒருவருக்குப் போன் செய்தான்.

கவுதம்: “எல்லாம் எப்படி போயிட்டு இருக்கு?”

மறுமுனையில்: “நீங்க சொன்ன மாதிரிதான் போயிட்டு இருக்கு.”

கவுதம்: “நல்லது. நாம திட்டமிட்ட மாதிரியே எல்லாம் நடக்கணும்.”

மறுமுனையில்: “ம்… சரி சார்.”

கவுதம் போனைத் துண்டித்தான். அவன் முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை தோன்றியது. அவன் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த திட்டம் இப்போது அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டிருந்தது.

[krishkarthick]

Next chapter rushes

Gowtham's marriage.... All are welcome

[krishkarthick]

எனக்கு மூளைக்குள் ஓடுறது ஒரு விஷயம் தான். கணவனை இழந்து கஷ்ட பட்டு வளர்த்த பெற்ற மகனை விட இந்த பெண்ணுக்கு அப்படி என்ன இன்னொருவன் மகன் மீது பச்சதாபம்?
இது அவள் மகனை மனதளவில் பாதித்து, ஒரு நாள் அவளை விட்டு விலக வழி செய்யாத்தா?
ஜஸ்ட் என் மன குமுறல் மட்டுமே..
பார்ப்போம் ரைட்டர் எப்படி முடிவுக்கு கொண்டு வரார் ன்னு ❤️❤️

Aval kanavanau ilakka villai nanba ..monthly cash anupitu tha irukaan .. story introduction la sollirpane...

[krishkarthick]

Hi guys, Thanks much for the love and support.

I've not been feeling quite myself for the past few days because of some personal reasons, so I couldn't update the story. Sorry for the delay, and thank you for understanding. ❤️

Will update in a day or two

[krishkarthick]

Hi guys , I'm back.

உங்களுடைய ஆதரவுக்கு மிக்க நன்றி. உங்களைக் காத்திருக்க வைத்ததற்கு மன்னிக்கவும்.

சில தனிப்பட்ட பிரச்சினைகள் காரணமாக, அதில் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருந்தது.

இன்னும் ஓரிரு நாட்களில் கதையைப் பதிவேற்றுகிறேன். ஒருவேளை நேரம் கிடைத்தால் இன்றிரவே பதிவேற்றலாம். ❤️

[krishkarthick]

Hi guyzz,

Some of you might know that I’ve been dealing with some personal issues.
Those who have DM’d me may already know.

It’s been an unfortunate set of circumstances. sometimes life gets in the way.

But today, I’ve started writing again.

Thank you for your understanding and patience. ❤️

[krishkarthick]

Chapter 12:The Knot of Destiny(விதியின் முடிச்சு)


லட்சுமி ரவியோட wife-ஆ நடிக்க சம்மதிச்ச விஷயம் ராகுலோட மனசுல இருந்து போகவே இல்ல.

அந்த கோபம் ஒரு பக்கம் இருக்க, இன்னொரு பக்கம் அம்மா அவனுக்காக இவ்வளவு தூரம் போறது அவனுக்கு இன்னும் புரியவே இல்ல.அவன் மேல இவங்களுக்கு அப்படி என்ன பாசம்?’

இனிமே அமைதியா இருந்தா சரிப்படாது என்று நினைச்சு,

ராகுல்: அம்மா... அம்மா...

சமையல் வேலையிலிருந்த லட்சுமி திரும்பிப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: என்னப்பா?

ராகுல்: உன்கிட்ட ஒண்ணு கேக்கணும்.

லட்சுமி: hmm கேளு.

ராகுல்: கவுதம் மேல உனக்கு என்னம்மா அப்படி ஒரு பாசம்?

லட்சுமி அவனைப் பார்த்தாள்.

ராகுல்: அவன் அப்பா கேட்டதும் நீ உடனே ஓகே சொல்லிட்ட. அவங்க wife-ஆ நடிக்கிறதுக்கு கூட சம்மதிச்சிட்ட. இது வெளியே தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்னு கொஞ்சமாவது யோசிச்சியா?

லட்சுமி: கவுதமுக்கு ஏதாவது ஆபத்து வந்துடக்கூடாதுன்னுதான் அவங்க கேட்டதும் நான் சம்மதிச்சேன் டா. இப்போ கல்யாணம் முடியுற வரைக்கும் மட்டும் நான் ரவி சாரோட wife மாதிரி நடிக்கணும். கல்யாணம் முடிஞ்சதும் பொண்ணு வீட்டுக்காரங்ககிட்ட நாம உண்மையை சொல்லிடலாம். அப்போ இதனால எந்தப் பிரச்சினையும் வராது..

ராகுல்: அதுக்குள்ள அவங்க உன்னை தப்பா நினைச்சுட்டா?

லட்சுமி: கல்யாணம் முடியுற வரைக்கும் யாருக்கும் தெரியாது டா.

ராகுல்: நம்ம ஊர்ல தெரிஞ்சா?

லட்சுமி: ஊருக்கெல்லாம் தெரிய வராது. கல்யாணமே பொண்ணு ஊர்லதான் நடக்குது. அதுக்கப்புறம் ரவி சார் அவங்ககிட்ட பேசிக்கிறேன்னு சொல்லிருக்காரு.

ராகுல் இன்னும் விடவில்லை.

ராகுல்: இருந்தாலும்...

லட்சுமி: என்ன இருந்தாலும் கவுதம் சின்ன பையன் டா. அவங்க வீட்டுல பெண்களும் இல்ல. அதனாலதான் பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க பயப்படுறாங்க. அவனுக்காக இதை பண்ணித்தான் ஆகணும்.

ராகுல்: அதெல்லாம் வேண்டாம். நீ இனிமே அவருக்கு wife-ஆ நடிக்க வேண்டாம். நான் அவர்கிட்ட பேசிக்கிறேன்.

லட்சுமி உடனே அவனை நிறுத்தினாள்.

லட்சுமி: வேண்டாம் ராகுல்.

ராகுல்: ஏன்?

லட்சுமி: நான் தான் உன்கிட்ட சொன்னேன்னு அவருக்கு தெரிஞ்சிடும். அப்புறம் அவர் என்னை தப்பா நினைப்பாரு.

ராகுல்: அவர் தப்பா நினைச்சா உனக்கென்னம்மா?

லட்சுமி: ராகுல்...

ராகுல்: அவங்க சகவாசமே வேண்டாம். நல்லா யோசிச்சுட்டேன்.

சில நொடிகள் அமைதி.

ராகுல் திடீர்னு வேறொரு விஷயத்தை நினைச்சு கேட்டான்.

ராகுல்: சரி... பொண்ணு வீட்டுல இதைப் பற்றி விசாரிக்காமயா இருப்பாங்க? உங்க ரெண்டு பேருக்கும் கல்யாணமே ஆகலன்னு அவங்களுக்கு தெரியுமே.

லட்சுமி: அதையும் ரவி சார் பார்த்துக்கிட்டாரு.

ராகுல்: எப்படி?

லட்சுமி: பொண்ணு வீட்டுல இருக்குற ஒருத்தர் ரவி சாருக்கு தெரிஞ்சவங்கதான். அவர் மூலமாதான் விசாரிப்பாங்க. ரவி சார் என்ன சொல்றாரோ அதுதான் அவங்களுக்கு தெரியும். ஆயிரம் பொய் சொல்லி ஒரு கல்யாணம் பண்ணிடலாம்னு சொல்வாங்க இல்ல.

ராகுல் முகத்தை சுளித்தான்.

ராகுல்: இல்லம்மா... எனக்கு ஏதோ தப்பா தோணுது.

லட்சுமி அவன் பக்கத்துல வந்து நின்றாள்.

லட்சுமி: ராகுல்... இந்த தடவை மட்டும் அம்மா சொல்றத கேளு.

ராகுல் அமைதியா இருந்தான்.

லட்சுமி: என்ன இருந்தாலும் அவன் உன் friend. அவன் உயிருக்கு ஏதாவது ஆச்சுன்னா... அத உன்னால தாங்க முடியுமா?

ராகுலோட முகம் இறுகியது.

‘அந்த நாய் செத்தாக்கூட பரவாயில்லைன்னு தோணுது... friend அம்மாவையே கரெக்ட் பண்ணலாம்னு பாக்குற நாய் அது...’

அந்த எண்ணம் வந்தவுடனே அவனுக்கே கோபம் வந்தது.

‘ச்ச... எனக்கு ஏன் இப்படி தோணுது? என்ன இருந்தாலும் friend-ஆ போயிட்டானே... அவனுக்கு ஏதாவது ஆகி செத்துட்டான்னா அந்த பாவம் எனக்கு வேண்டாம்.’

நீண்ட மூச்சை விட்டவன்,

ராகுல்: சரிம்மா... உனக்காக.

லட்சுமியின் முகத்தில் கொஞ்சம் நிம்மதி தெரிந்தது.

ராகுல்: ஆனா ஒரு condition. கல்யாணம் முடிஞ்சதும் பொண்ணு வீட்டுக்கிட்ட உண்மையை சொல்லணும். இல்லனா நானே சொல்லிடுவேன்.

லட்சுமி: சரிடா. கல்யாணம் முடிஞ்சதும் மருவீடு வருவாங்க இல்ல... அப்போ சொல்லிடலாம்.

ராகுல்: ஆனா நான் கவுதம்கிட்டயும் அவனோட அப்பாகிட்டயும் இதைப் பற்றி பேசத்தான் போறேன்.

லட்சுமி: வேணாம் டா... சொன்னா கேளு.

ராகுல்: இல்லம்மா. அவங்க ரொம்ப பணக்காரங்க. அவங்கள நம்பவே முடியாது. உன்னை மாட்டிவிட்டு அப்படியே போயிடுவாங்க.

அவன் குரல் இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தமா மாறியது.

ராகுல்: எனக்கும் இந்த விஷயம் தெரியும் என்று அவங்களுக்குத் தெரிஞ்சாதான் கொஞ்சமாவது பயந்து இருப்பாங்க.

லட்சுமி: சரி டா... என்னமோ பண்ணு.

ராகுல்: ஹ்ம்ம்...

அவன் பார்வை திடீர்னு லட்சுமியோட கழுத்துல நின்றது.

தாலி.

அதைப் பார்த்துக்கிட்டே,

ராகுல்: அம்மா...

லட்சுமி: என்ன?

ராகுல்: இந்த தாலி உங்களுக்கு நல்லா இருக்கு. நீங்க ஏன் இவ்வளவு நாளா தாலி போடல?

லட்சுமி முகம் கொஞ்சம் மாறியது.

லட்சுமி: உங்க அப்பா மேல இருந்த கோபம்தான். அத விடு.

பிறகு தாலியை தொட்டுப் பார்த்துக்கொண்டே,

லட்சுமி: உண்மையிலேயே நல்லா இருக்கா டா?

ராகுல்: நல்லாதான் இருக்கு.

லட்சுமி: வேணும்னா இனிமே உனக்காக போட்டுக்கிறேன். ஓகேவா?

ராகுல் அவளைப் பார்த்தான்.

‘எனக்காகவா...’

அவன் மனசுக்குள்ள இன்னொரு எண்ணம் மெதுவா எழுந்தது.

‘நானே உன்னை கட்டிக்கிறேன்மா... என் அப்பன் சரியான waste. இப்படி ஒரு பொண்டாட்டியை விட்டுட்டு ஓடிட்டான். அதுவும் நல்லதுதான்... அம்மா எனக்கு முழுசா கிடைப்பா.’

வெளியே மட்டும் எதுவும் தெரியாத மாதிரி,

ராகுல்: இந்த தாலி வேண்டாம்மா.

லட்சுமி: ஏன்?

ராகுல்: புதுசா ஒரு தாலி வாங்கலாம்.

லட்சுமி சிரித்தாள்.

லட்சுமி: சரிடா... வாங்கலாம்.

ராகுலும் சின்னதா சிரித்தான்.

ஆனா அவன் மனசுக்குள்ள இருந்த எண்ணங்கள் மட்டும்... அந்த சிரிப்புக்கு பின்னாடி இன்னும் ஆழமா போய்க்கிட்டிருந்தது.





ரவி வீடு...

வீட்டில் தனியாக உட்கார்ந்திருந்த ரவி, கொஞ்ச நேரமாக எதையோ யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அவருடைய நினைவு முழுக்க லட்சுமியைப் பற்றித்தான் இருந்தது.

‘லட்சுமியை ரெண்டாவது wife-ஆ நடிக்கச் சொல்லி இருக்கோம்... ஆனா நாம ஏன் அவங்களை உண்மையாவே கல்யாணம் பண்ணிக்க கேக்கக்கூடாது?’

லட்சுமியின் முகம் அவருடைய நினைவில் வந்தது.

‘நல்ல அழகா இருக்காங்க... நல்ல குணம். கவுதமுக்கும் அவங்களை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. எப்போ பார்த்தாலும் அம்மா... அம்மான்னு சொல்லிட்டே இருக்கான்.’

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தவர், அடுத்த விஷயத்தை யோசித்தார்.

‘ஆனா இதை லட்சுமிகிட்ட கேட்டா அவங்க சம்மதிப்பாங்களா? அதுதான் தெரியல.’

அதோடு இன்னொரு பிரச்சினையும் அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

‘பொண்ணு வீட்டுக்காரங்ககிட்ட கல்யாணத்துக்குப் பிறகு உண்மையை சொல்லும்போது, இந்த விஷயம் தெரிஞ்சா பிரச்சினை ஆகிடும். முதல்ல கவுதமோட கல்யாணம் முடியட்டும். அதுக்கப்புறம் லட்சுமிகிட்ட இதைப் பற்றி பேசி, அவங்களை convince பண்ணி கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்.’

ஆனால் உடனே ராகுலின் முகம் அவருடைய நினைவில் வந்தது.

‘கூடவே அவளோட பையன் ராகுல் இருக்கானே... அவன் இதுக்கு ஒருபோதும் சம்மதிக்க மாட்டான். அவனுக்குத் தெரியாமதான் இந்த கல்யாணத்தைப் பண்ணணும். இதை எப்படி பண்ணலாம்...?’

ரவி யோசனையில் இருந்த நேரத்தில், போன் அடித்தது.

ரிங்... ரிங்...

அதே நேரத்தில் கவுதம் போனை எடுத்தான்.

கவுதம்: சொல்லுடா ராகுல்.

மறுபக்கம் ராகுல் பேச ஆரம்பித்தான்.

ராகுல்: டேய்... எனக்கு எல்லா விஷயமும் தெரிஞ்சிருச்சு.

கவுதம் அதிர்ச்சியடைந்தான்.

கவுதம்: டேய்... அது வந்து...

ராகுல்: என்ன இருந்தாலும் நீ என் friend-ஆ போயிட்ட. உன் உயிருக்கு ஆபத்துன்னு ஏதோ சொல்றாங்க. உன் marriage-க்காக நான் இப்போ ஓகே சொல்றேன். ஆனா கல்யாணம் முடிஞ்சதும் பொண்ணு வீட்டுக்காரங்ககிட்ட உண்மையை சொல்லிடணும். இல்லனா நானே சொல்லிடுவேன்.

கவுதம் கொஞ்சம் அமைதியாக இருந்தான்.

கவுதம்: ஹ்ம்ம்... சரிடா. Thanks da.

சில நொடிகள் கழித்து,

கவுதம்: அப்புறம் மச்சி... marriage-க்கு நீயும் வந்துரு.

ராகுல்: ஹ்ம்ம்... வரேன்.

அதோடு call முடிந்தது.

கவுதம் உடனே ரவியைப் பார்த்தான்.

கவுதம்: அப்பா...

ரவி அவனைப் பார்த்தார்.

ரவி: என்ன?

கவுதம்: ராகுலுக்கு விஷயம் தெரிஞ்சிருச்சு.

அவன் நடந்ததை முழுசாக ரவியிடம் சொன்னான்.

ரவி அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

ரவி: ஹ்ம்ம்... சரி. விடு. பார்த்துக்கலாம். இப்போதைக்கு உன் marriage தான் முக்கியம். அவனே நடிக்க ஓகே சொல்லிட்டானே... so, no issues.

கவுதம் அமைதியாக இருந்தான்.

ரவி: அவன் பிரச்சினை பண்ணுவான்னு நினைச்சேன். பரவாயில்ல... உன் friend-க்கு உன் மேல அக்கறை இருக்கு போல.

சிறிது யோசித்துவிட்டு,

ரவி: நான் அவனைக் கூப்பிட்டு பேசிக்கிறேன்.

---

கொஞ்ச நேரம் கழித்து...

ரவி, ராகுலை ஒரு café-க்கு வரச் சொல்லியிருந்தார்.

இருவரும் எதிரெதிரே உட்கார்ந்திருந்தனர்.

ரவி முதலில் பேச ஆரம்பித்தார்.

ரவி: ராகுல்... sorry pa. எனக்கு வேற வழி தெரியல. அதனாலதான் இப்படி பண்ணிட்டேன்.

ராகுல் அமைதியாக அவரைப் பார்த்தான்.

ராகுல்: புரியுது uncle. ஆனா என்ன இருந்தாலும் நீங்க பண்ணினது ரொம்ப தப்பு. நீங்க உங்களைப் பற்றி மட்டும் யோசிச்சீங்க. எங்களைப் பற்றி யோசிச்சீங்களா?

ரவி அமைதியாக இருந்தார்.

ராகுல்: எங்க அம்மாவை இப்படி உங்க wife-ஆ நடிக்க வச்சிருக்கீங்க. இந்த விஷயம் வெளியே தெரிஞ்சா இந்த ஊரு எங்க அம்மாவைப் பற்றி என்னெல்லாம் பேசும்னு யோசிச்சீங்களா?

ரவி பெருமூச்சு விட்டார்.

ரவி: புரியுது pa... ஆனா எனக்கு வேற வழி தெரியல. எங்களுக்கு உதவி பண்ண வேற யாருமே இல்ல.

ராகுல்: கவுதமோட உயிர் விஷயம்னு சொல்றீங்க. அதனாலதான்... அம்மாவும் என்கிட்ட கெஞ்சி கேட்டாங்க. அதுக்காகத்தான் நான் சம்மதிச்சேன்.

ராகுல் கொஞ்சம் முன் சாய்ந்து பேசினான்.

ராகுல்: ஆனா இதனால எனக்கும் எங்க அம்மாவுக்கும் எந்தப் பிரச்சினையும் வரக்கூடாது. அதுக்கு நீங்க எனக்கு assurance கொடுக்கணும்.

ரவி உடனே சொன்னார்.

ரவி: கண்டிப்பா pa. நான் பார்த்துக்கறேன்.

சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு,

ரவி: இந்த help-ஐ நான் மறக்கவே மாட்டேன். கவுதமுக்காக நீ இதை accept பண்ணினதே பெரிய விஷயம். Actually, உங்க அம்மாவுக்கு cash கூட கொடுக்கலாம்னு சொன்னேன். ஆனா அவங்க கோச்சிக்கிட்டாங்க.

ராகுல் உடனே மறுத்தான்.

ராகுல்: Uncle... இது help-தான். இதுக்கு எதுக்கு காசெல்லாம்?

ரவி அவனை சில நொடிகள் அமைதியாகப் பார்த்தார்.

அவருடைய மனசுக்குள் வேறொரு எண்ணம் ஓடியது.

‘பரவாயில்ல... ராகுல் நல்லவனாதான் இருக்கான். கவுதம் சொன்ன மாதிரி இவன் இல்ல. Friend-க்காக இவ்வளவு பெரிய விஷயத்துக்கு help பண்றான். இவன் அம்மா மேல இன்னொருத்தன் பாசமா இருக்குறதைப் பார்த்து வர்ற jealousy-யா இருக்கலாம். அது எல்லாருக்கும் இருக்குறதுதானே... நாமதான் கவுதம் பேச்சைக் கேட்டு இவனை தப்பா நினைச்சிட்டோம்.’

ரவி மீண்டும் ராகுலைப் பார்த்தார்.

ரவி: சரி pa... இன்னும் two days-ல marriage. நீயும் எங்களுக்கு help பண்ணணும். Marriage-க்கு வந்துரு.

ராகுல் உடனே தலையசைத்தான்.

ராகுல்: கவுதம் ஏற்கனவே invite பண்ணிட்டான்.

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தவன்,

ராகுல்: ஆனா எனக்கு வரப் பிடிக்கல uncle.

ரவி புரியாமல் பார்த்தார்.

ராகுல்: நீங்க ரெண்டு பேரும் husband-wife-ஆ நடிக்கிறதையே என்னால பார்க்க முடியல. அந்தக் கன்றாவியெல்லாம் நான் நேர்ல பார்க்கணுமா? என்னால முடியாது.

ரவி: என்ன pa... இப்படி சொல்ற?

ராகுல் முகத்தில் இருந்த தயக்கத்தை விட்டுவிட்டு நேராகப் பேசினான்.

ராகுல்: நான் மனசுல இருக்குறதை open-ஆ சொல்றேன் uncle. உங்க மேல கோபம்னு இல்ல. ஆனா என்னால அந்த situation-ஐ பார்க்க முடியாது.

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தான்.

ராகுல்: ஆனா marriage முடிஞ்சதும் கோவிலுக்கு வரேன். அம்மாவைக் கூட்டிட்டு போக.

ரவி அமைதியாக இருந்தார்.

ராகுல்: அதோட... இனிமே எங்க அம்மாவை disturb பண்ணாதீங்க.

ரவி மெதுவாகத் தலையசைத்தார்.

ரவி: புரியுது pa. உன்னை கட்டாயப்படுத்த நான் விரும்பல. உன் இஷ்டம்.

ராகுல் எழுந்து நின்றான்.

ரவி அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்.

அவனுடைய மனசுக்குள் மட்டும் இன்னொரு எண்ணம் ஓடியது.

‘இவன்கிட்ட லட்சுமியை கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்னு கேட்டா... கண்டிப்பா சம்மதிக்க மாட்டான்.’

அந்த எண்ணத்தோடு ரவி அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தார்.




கல்யாணத்துக்கு இன்னும் ஒரு நாள் மட்டும் இருந்தது.

ரவி வீட்டில் காலையிலிருந்தே வேலைகள் பரபரப்பாக நடந்துகொண்டிருந்தது.

வீட்டுக்கு வரப்போகும் உறவினர்கள், கல்யாணத்துக்கு தேவையான பொருட்கள், சாப்பாட்டு ஏற்பாடுகள் என எல்லாத்தையும் லட்சுமி ஒவ்வொன்றாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

ஒரு பக்கம் பூஜை சாமான்களை சரிபார்த்துக்கொண்டே, இன்னொரு பக்கம் கல்யாணத்துக்கு தேவையான பொருட்களை ரவி சொன்ன லிஸ்ட்டோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவளுடைய கவனம் முழுக்க கவுதமோட கல்யாணத்தில்தான் இருந்தது.

அந்த நேரத்தில் ரவி அவளை கொஞ்ச நேரமாக கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.

லட்சுமி ஒரு வேலையை முடித்துவிட்டு திரும்பியபோது,

ரவி: லட்சுமி...

லட்சுமி: சொல்லுங்க சார்.

ரவி சில நொடிகள் தயங்கினார்.

ரவி: உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் பேசணும்.

லட்சுமி அவர் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: என்ன விஷயம் சார்?

ரவி நேராக சொல்லிவிட்டார்.

ரவி: நான் உங்களைப் பற்றி கொஞ்ச நாளா ஒரு விஷயம் யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்... எனக்கு உங்களை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. நான் உங்களை கல்யாணம் பண்ணிக்க ஆசைப்படுறேன்.

லட்சுமி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தாள்.

சில நொடிகள் அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென்றே தெரியவில்லை.

பிறகு முகம் இறுகியது.

லட்சுமி: என்ன சார் இது?

ரவி: நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன்.

லட்சுமி: இல்லை சார்... இது சரி வராது. இது தப்பு.

அவளுடைய குரலில் கோபம் தெளிவாக இருந்தது.

லட்சுமி: நீங்க இப்படிக் கேப்பீங்கன்னு நான் நினைக்கவே இல்ல. எதோ உங்களுக்கு help பண்ணணும்னு தான் wife-ஆ நடிக்க சம்மதிச்சேன். உங்க மனசுல இப்படி ஒரு எண்ணம் இருக்குன்னு முன்னாடியே தெரிஞ்சிருந்தா... அந்த நடிப்புக்குக்கூட நான் சம்மதிச்சிருக்க மாட்டேன்.

ரவி அமைதியாக அவளைப் பார்த்தார்.

ரவி: உடனே பதில் சொல்லணும்னு அவசியம் இல்ல லட்சுமி. கொஞ்சம் யோசிச்சு சொல்லுங்க.

லட்சுமிக்கு இன்னும் கோபம் வந்தது.

லட்சுமி: சார்... ஒரு தடவை சொன்னா புரியாதா? நீங்க பேசுறதே எனக்கு சங்கடமா இருக்கு.

சிறிது நேரம் நின்றுவிட்டு,

லட்சுமி: எனக்கு கல்யாணம் ஆகி ஒரு பையன் இருக்கான். அவன் இப்போ college போற வயசுல இருக்கான். நீங்க என்னவோ ரொம்ப சாதாரணமா கேக்குற மாதிரி கேக்குறீங்க.

ரவி மெதுவாகப் பேசினார்.

ரவி: உங்க husband இனிமே வரப்போறது இல்லையே... இத்தனை வருஷமா வராதவர் இனிமே வரப்போறாரா?

லட்சுமியின் முகம் இன்னும் இறுகியது.

லட்சுமி: அவர் வருவாரா வரமாட்டாரா என்பதுதான் இங்க பிரச்சினை இல்ல சார். என்னால முடியாதுன்னு சொல்றேன். அது புரியுதா?

ரவி: ஏன் முடியாது?

லட்சுமி பதில் சொல்லாமல் அவரைப் பார்த்தாள்.

ரவி: வாழ்க்கை முழுக்க தனிமையாவே இருக்கப் போறீங்களா? உங்களுக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கை இருக்கே... அதை ஏன் இப்படியே விட்டுடணும்?

லட்சுமி: எனக்கு என் பையன் இருக்கான் சார். அவன்தான் என் உலகம். அவனை வச்சு நான் சந்தோஷமா இருக்கேன். அதுவே எனக்கு போதும்.

ரவி அவளைப் பார்த்தபடியே மெதுவாகச் சொன்னார்.

ரவி: அது சரி... ஆனா உங்களுக்குன்னு ஒரு life இருக்கு லட்சுமி. தனிமைன்னா என்னன்னு நான் சொல்லி உங்களுக்கு புரிய வைக்க வேண்டிய அவசியமே இல்ல.

லட்சுமி உடனே தலையசைத்தாள்.

லட்சுமி: சார்... please. இதை இத்தோட விட்டுடுங்க.

ரவி மீண்டும் பேசினார்.

ரவி: ராகுலை மட்டும் காரணமா சொல்லாதீங்க. நம்ம வயசுல நிறைய பேர் remarriage பண்ணிக்கிறாங்க. அவங்களுக்கும் பசங்க இருக்காங்க... உங்க பையன் வயசுல இருக்குற பசங்கதான். அவங்களும் நல்லாத்தான் வாழ்றாங்க.

லட்சுமி: சார்... நான் சொல்றதை நீங்க புரிஞ்சுக்கணும். இது எனக்கு சரியா வராது. நான் இந்த கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்க மாட்டேன்.

ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

அவளுடைய முடிவு மாறப்போவதில்லை என்பதை அவரும் புரிந்துகொண்டார்.

ரவி: சரி... நான் சொல்ல வேண்டியதை சொல்லிட்டேன். நீங்க யோசிச்சுப் பாருங்க.

லட்சுமி: இதுல யோசிக்கிறதுக்கு எதுவுமே இல்ல சார்.

அவள் கொஞ்சம் மெதுவாகப் பேசினாள்.

லட்சுமி: நீங்க வேற நல்ல பொண்ணைப் பாருங்க. என்னை விட்டுடுங்க.

ரவி ஒரு சிறிய பெருமூச்சை விட்டார்.

ரவி: உங்களைவிட நல்ல பொண்ணு எனக்கு கிடைக்காது லட்சுமி.

லட்சுமி எதுவும் பேசவில்லை.

ரவி: ஆனா உங்களை force பண்ண எனக்கு விருப்பம் இல்ல. உங்களுக்கும் என் மேல ஏதாவது feelings இருந்தா... எப்போ வேண்டும்னாலும் சொல்லுங்க. நான் உங்களை கல்யாணம் பண்ணிக்க தயாரா இருக்கேன்.

அவர் சிறிது நேரம் அவளைப் பார்த்தார்.

ரவி: கடைசி வரைக்கும் உங்களுக்காக wait பண்ணுவேன்.

லட்சுமியின் முகத்தில் எந்த மாற்றமும் இல்லை.

ரவி உடனே பேச்சை மாற்றினார்.

ரவி: ஆனா... இப்போ இந்த விஷயத்தை விட்டுடலாம். முதல்ல கவுதமோட கல்யாணம் நல்லபடியா முடியட்டும்.

லட்சுமி அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

ரவி: இந்த விஷயத்தை காரணமா வச்சு நீங்க நாளைக்கு வராம இருந்துடாதீங்க. நீங்க வரலன்னா பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க சந்தேகப்படுவாங்க. அதனால கவுதமோட கல்யாணமே நின்னுடக்கூடாது.

அவ்வளவு சொல்லிவிட்டு ரவி அங்கிருந்து நகர்ந்தார்.

லட்சுமி மட்டும் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவளுடைய மனசுக்குள் ஒரே குழப்பம்.

‘இவர் என்ன இப்படிக் கேக்குறாரு...? எதோ உதவி பண்ணத்தான் நான் இங்க வந்தேன். அதுக்குள்ள இப்படியெல்லாம் பேசுறாரே... இவர்கிட்ட நான் என்னன்னு சொல்லி புரிய வைக்கிறது?’

அவள் ஒரு பெருமூச்சு விட்டுவிட்டு, மீண்டும் கல்யாண வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.

ஆனால் இப்போது அவளுடைய மனசில் கவுதமோட கல்யாணத்தைவிட, ரவி சொன்ன வார்த்தைகள்தான் சுற்றிக்கொண்டிருந்தது.




கல்யாண நாள் அன்று.

பெண் வீட்டுக் கிராமத்தில் இருக்கும் கோவிலில் கல்யாணத்துக்கான வேலைகள் பரபரப்பாக நடந்துகொண்டிருந்தது. சொந்தக்காரர்கள், குழந்தைகள் என கோவில் முழுக்க கூட்டமாக இருந்தது.



கவுதம் மணமேடைக்கு வந்து அமர்ந்தான். சிறிது நேரத்தில் மணப்பெண்ணும் வந்து அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்தாள்.

அவள் பெயர் ஸ்வாதி.

ஸ்வாதி அழகான, அமைதியான முகத்தோடு மணப்பெண் அலங்காரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். அவளுடைய முகத்தில் இருந்த இயல்பான அழகும், லேசான வெட்கமும் அவளை இன்னும் அழகாகக் காட்டியது. நெற்றியில் சிறிய பொட்டு, காதில் ஜிமிக்கி, கழுத்தில் நகைகள் என முழு மணப்பெண் அலங்காரத்தில் அவள் மிகவும் அழகாக இருந்தாள்.

ஐயர் சடங்குகளை செய்து முடித்துக்கொண்டிருந்தார். முகூர்த்த நேரமும் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது.

ஐயர் தாலியை எடுத்து தயாரானார்.

ஐயர்: “ கெட்டி மேளம் முழங்கட்டும்.”




உடனே மேளம் முழங்க ஆரம்பித்தது.

ஐயர் தாலியை கவுதத்தின் கையில் கொடுத்து...

ஐயர்: “கவுதம்... தாலி கட்டுங்க.”

கவுதம் தாலியை கையில் பிடித்துக்கொண்டான்.

அந்த நேரத்தில்தான்...

கூட்டத்துக்குள் திடீரென்று ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது.

ரவி, லட்சுமி இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

பெண் வீட்டைச் சேர்ந்த ஒருவர் ரவியை நோக்கி வந்தார்.

அவர்: “உங்களுக்கும் இந்த அம்மாவுக்கும் கல்யாணம் ஆகலையாமே... உண்மையா?”

ரவி: “இதெல்லாம் யாரு சொன்னது?”

அந்த நபர்: “யோவ்... கேட்டதுக்கு பதில் சொல்லுய்யா. பணக்காரன் என்று பொண்ணு கொடுக்க வேண்டாம்னு சொன்னவங்ககிட்ட, இப்போ இப்படி பொய் பேசியிருக்கீங்க. இதை ஒரு குடும்பம்னு சொல்லி என் பொண்ணை கட்டிக்கொடுக்கப் போறீங்களா?”

என்று பெண்ணின் பெற்றோரைப் பார்த்து கேட்டார்.

மணப்பெண்ணின் அப்பா: “சார்... அப்போ எங்களை ஏமாத்துறீங்களா சார்? எங்ககிட்ட பணம் இல்லை... ஆனா மானம் மரியாதை இருக்கு. நாங்க இப்படித்தான் இருக்கோம். எங்க பொண்ணாவது ஒரு நல்ல குடும்பத்துல இருக்கட்டுமேன்னு தான், பையனுக்கு எங்களைவிட இரண்டு வயசு கம்மின்னு தெரிஞ்சும் கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்கிட்டோம். ஆனா நீங்க இப்படி ஏமாத்துவீங்கன்னு தெரியலையே.”

ரவி: “என்ன மன்னிச்சிருங்க. என்னோட சூழ்நிலை அப்படி. உங்களுக்கே தெரியும்... இது என் பையன் உயிர் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம். அதனாலதான் வேற வழி இல்லாம இப்படி பண்ண வேண்டியதா போச்சு. தயவு செய்து பிரச்சனை பண்ணாதீங்க. இவ்வளவு தூரம் வந்துட்டு கல்யாணத்தை நிறுத்த வேண்டாம். ப்ளீஸ்.”

மணப்பெண்ணின் அப்பா சில நொடிகள் எதுவும் பேசாமல் தன் பொண்ணைப் பார்த்தார்.

அவளும் குழப்பத்தோடும் பயத்தோடும் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

சுற்றி இருந்தவர்கள் எல்லாரும் அவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர் ஒரு பெருமூச்சை விட்டார்.

மணப்பெண்ணின் அப்பா: “சரி சார்... இப்போ கல்யாணத்தை நிறுத்தினா என் பொண்ணுக்குத்தான் அவமானம். மணமேடை வரைக்கும் வந்துட்டோம். எப்படியாவது கல்யாணத்தை முடிச்சிடலாம்.”

ரவி கண்களை மூடி ஒரு பெருமூச்சை விட்டார்.

கவுதம் எதுவும் பேசாமல் தன் கையில் இருந்த தாலியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தான்.

அந்த நேரத்தில் கூட்டத்தில் இருந்த இன்னொருவர் கேலியாக பேச ஆரம்பித்தார்.

ஒருவர்: “இதெல்லாம் ஒரு குடும்பமா? அந்த பொம்பளையைப் பாரு... பார்க்க குடும்பத்து பொண்ணு மாதிரி இருக்கு. இப்படி காசுக்காக கண்டவன்கூட பொண்டாட்டியா நடிக்கிறாளே...”

இன்னொருவர்: “ஆமா... பணத்துக்காக என்ன வேணும்னாலும் பண்ணுவாங்க போல.”

என்று கூட்டத்துக்குள் சிலர் கேவலமாக பேச ஆரம்பித்தனர்.

மணப்பெண்ணின் அப்பா: “போதும்! தயவு செய்து சண்டை வேண்டாம். என் பொண்ணோட கல்யாணம். எதையும் பெருசாக்காதீங்க.”

ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் ஏற்கனவே லட்சுமியின் காதில் விழுந்துவிட்டது.

அவளால் அந்த அவமானத்தை தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

கண்களில் கண்ணீர் வழிந்துகொண்டே, யாரையும் பார்க்காமல் கோவிலின் இன்னொரு பக்கமாக வேகமாக நடந்துச்சென்றாள்.

ரவி: “லட்சுமி!”

என்று அவளைப் பார்த்தபடியே அவளைத் தேடி செல்ல ஆரம்பித்தார்.

கவுதமும் உடனே எழுந்தான்.

அவன் கையில் இன்னும் தாலி இருந்தது.

கவுதம்: “நான் போய் அவங்களை சமாதானப்படுத்திட்டு கூட்டிட்டு வரேன்.”

மணப்பெண்ணின் அப்பா: “எப்படியாவது கூட்டிட்டு வாங்க தம்பி. இனிமே எந்த பிரச்சனையும் வேண்டாம்.”

கவுதம்: “சரி.”

என்று சொல்லிவிட்டு லட்சுமியைத் தேடி வேகமாக ஓடினான்.

கோவிலின் இன்னொரு பக்கம்...

யாருமே இல்லாத ஒரு முருகன் சன்னதிக்குள் லட்சுமி சென்று நின்றாள்.

அவளால் அழுகையை அடக்கவே முடியவில்லை.

இத்தனை நேரம் கூட்டத்துக்கு முன்னால் அவமானப்பட்டதை நினைத்து அழுதுகொண்டே இருந்தாள்.

தன் கழுத்தில் இருந்த தாலியைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: “எல்லாம்... இதனாலதானே...”

என்று தாலியைப் பார்த்தபடியே அழுதாள்.

அவளுடைய கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

லட்சுமி: “எதுக்காக இதை நான் போட்டுக்கிட்டு இருக்கணும்...?”

என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் கழுத்தில் இருந்த தாலியை கழற்ற கையை எடுத்தாள்.

அவள் தாலியை கழற்றப் போகும் அந்த நொடியில்...

அதே நேரத்தில்...

லட்சுமியைத் தேடி இன்னொரு பக்கம் வேகமாக சென்றுகொண்டிருந்த ரவி, வழியில் இருந்த சன்னதியை கடந்து செல்லும்போது அங்கிருந்த சாமியின் கழுத்தில் இருந்த தாலியை கவனித்தார்.

ஒரு நொடி கூட யோசிக்காமல் அதை எடுத்துக்கொண்டார்.

அந்த தாலியை கையில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு...

ரவி: “லட்சுமி... லட்சுமி...”

என்று அவளைத் தேடிக்கொண்டே வேகமாக சென்றார்.

மற்றொரு பக்கம்...

கவுதமும் லட்சுமியைத் தேடி கோவிலின் இன்னொரு பக்கமாக வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் கையில் இன்னும் ஐயர் கொடுத்த கல்யாண தாலி இருந்தது.

கவுதம்: “அம்மா...!”

என்று அழைத்தபடியே ஒவ்வொரு பக்கமாகத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

அவள் எங்கே இருக்கிறாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை.

அதே நேரத்தில்...

கோவிலுக்கு வெளியே ஒரு பைக் வந்து நின்றது.

அதில் இருந்து ராகுல் இறங்கினான்.

அவன் கையில் ஒரு சிறிய கவர் இருந்தது.

அதற்குள் அவன் தன் அம்மாவுக்காக வாங்கி வந்திருந்த புதிய தாலி செயின் இருந்தது.

கல்யாணத்துக்கு வரக்கூடாது என்று முடிவு செய்திருந்தாலும், அம்மாவை மட்டும் பார்த்துவிட்டு அந்த தாலியை கொடுத்துவிட்டு அழைத்துக்கொண்டு போகலாம் என்று நினைத்திருந்தான்.

ராகுல்: “அம்மா கோவில்லதானே இருப்பாங்க...”

என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.

கவரை இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டு கோவிலை நோக்கி நடந்தான்.

அவனுக்கு உள்ளே என்ன நடந்துகொண்டிருக்கிறது என்பது இன்னும் தெரியவில்லை.

ஒரு பக்கம் ரவி — கையில் தாலியுடன் லட்சுமியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

மற்றொரு பக்கம் கவுதம் — கையில் தாலியுடன் லட்சுமியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

இப்போது மூன்றாவது பக்கம் ராகுல் — தன் அம்மாவுக்காக வாங்கிய தாலியுடன் கோவிலுக்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தான்.

மூவருடைய கையிலும் தாலி...

மூவருடைய பாதையும்...

ஒரே ஒருவரை நோக்கி சென்றுகொண்டிருந்தது.

லட்சுமி...

[krishkarthick]

Thanks all for your comments..

[krishkarthick]

Thanks all..started for next chapter..

[krishkarthick]

7th chapter la gowtham lakshmi mulai sappura madiri dream picture onnu podhum bro..Frame ah paarunga ji.. Unmayile nenga oru kala rasigan bro.. simply mesmerizing pic.. idhu madiri aduthadutha chapter la scene vainga with pictures..readers support nalla kedaikkum..

U mean chapter 9 this scene?.