[krishkarthick]

Can we expect a update today writer?

Yes bro

[krishkarthick]

Chapter 13: The Fateful Knot(விதி போட்ட முடிச்சு):



கோவிலின் வெவ்வேறு திசைகளில் ராகுல் லட்சுமியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்.

அன்று கோவிலில் விசேஷ நாள் என்பதால் வழக்கத்தைவிடக் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. அதுமட்டுமில்லாமல், அன்றைய தினம் நான்கு திருமணங்கள் நடைபெறுவதற்காக முன்பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தன.

ஒருபுறம் மேளச் சத்தம், மறுபுறம் மந்திரங்கள், உறவினர்களின் பேச்சுச் சத்தம் எனக் கோவில் முழுவதும் பரபரப்பாக இருந்தது.

ராகுல் மீண்டும் தன் அம்மாவுக்கு போன் செய்தான்.

“The number you are trying to reach is switched off...”

ராகுல்: ச்ச... என்னம்மா இது? போன் வேற switch off-ன்னு வருது!

கவுதமின் திருமணம் கோவிலில் எந்த மண்டபத்தில் நடக்கிறது என்பதுகூட அவனுக்குச் சரியாகத் தெரியவில்லை.

ஒவ்வொரு மண்டபமாகச் சென்று பார்த்தான். மக்கள் கூட்டத்துக்குள் லட்சுமி, ரவி, கவுதம் மூவரையும் தேடினான்.

கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரமாகக் கோவிலைச் சுற்றியும் யாரையும் காணவில்லை.

ராகுல்: என்னடா இது... ஒருத்தரையும் காணோம். கல்யாணம் முடிஞ்சு எல்லாரும் கிளம்பிட்டாங்களா?

அப்போது கோவிலின் ஒரு பக்கத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த காரில் ஓர் இளைஞனும் பெண்ணும் ஏறிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தான்.

அந்தப் பெண்ணின் முகம் அவனுக்கு எங்கோ பார்த்ததுபோல் இருந்தது.

சற்று நின்று கூர்ந்து கவனித்தான்.

'இவங்க... கவுதமுக்கு fix பண்ண பொண்ணு மாதிரி இருக்கே?'

சில நாட்களுக்கு முன்பு லட்சுமி காட்டிய புகைப்படம் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

'ஆமா... அதே பொண்ணுதான் போல. அப்போ கல்யாணம் முடிஞ்சிருச்சா?'

உடனே கவுதமுக்கு போன் செய்தான்.

ரிங் போய்க்கொண்டே இருந்தது. ஆனால் அவன் எடுக்கவில்லை.

ராகுல்: சரி... கல்யாண மாப்பிள்ளை. இப்போ busy-ஆ இருப்பான். ரவி சாருக்குப் பண்ணலாம்.

ரவியும் போனை எடுக்கவில்லை.

ராகுல்: என்னடா இது... யாருமே போன் எடுக்க மாட்டேங்கிறாங்க?

அவன் மீண்டும் அம்மாவுக்கு முயற்சி செய்தான்.

அதே பதில்.

“Switched off.”

எரிச்சலுடன் போனை பாக்கெட்டில் வைத்துவிட்டு மீண்டும் தேட ஆரம்பித்தான்.

கோவிலின் பக்கவாட்டுப் பாதையில் நடந்துகொண்டிருந்தபோது அவன் காலில் ஏதோ ஒன்று தட்டுப்பட்டது.

கீழே குனிந்து பார்த்தான்.

ஒரு மொபைல் போன்.

அதன் திரை உடைந்து, கண்ணாடித் துண்டுகள் சிதறிக் கிடந்தன.

அதை எடுத்துப் பார்த்த ராகுல் அதிர்ந்துபோனான்.

ராகுல்: அம்மா போன்!

அவன் முகத்தில் பதற்றம் பரவியது.

ராகுல்: அம்மா போன் எப்படி இங்க வந்துச்சு? அதுவும் இப்படி உடைஞ்சிருக்கு?

போனை ஆன் செய்ய முயன்றான். எந்தப் பதிலும் இல்லை.

'அம்மா இப்படி போனை கீழ போட்டுட்டுப் போற ஆள் இல்லையே... என்ன நடந்துச்சு?'

சுற்றிலும் பார்த்தான்.

அந்த நேரத்தில் சற்றுத் தொலைவில் இரண்டு பேர் தீவிரமாகப் பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள்.

அவர்களில் ஒருவர் ரவி.

ராகுலுக்கு ஓரளவு நிம்மதி வந்தது.

'ஒரு வழியா ரவி சாரைப் பார்த்தாச்சு. அம்மா எங்கன்னு கேட்டுடலாம்.'

ராகுல்: ரவி சார்!

குரலைக் கேட்டுத் திரும்பிய ரவி, எதிரே ராகுல் நிற்பதைப் பார்த்ததும் திடுக்கிட்டார்.

'ராகுலா... இவன் இங்க எப்படி வந்தான்?'

அவருடைய மனதில் பதற்றம் எழுந்தது.

'இங்க நடந்த விஷயம் இவனுக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்? அவன் அம்மாவுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் வரக்கூடாதுன்னு என்கிட்ட சொல்லி வச்சிருந்தானே...'

ராகுல் அவர்களிடம் வந்தான்.

ராகுல்: சார்... எங்க அம்மா எங்க இருக்காங்க?

ரவி: அது வந்து...

ராகுல்: என்ன சார்?

ரவி ஒரு நொடி யோசித்தார்.

ரவி: அவங்க... உங்க வீட்டுக்குப் போயிருப்பாங்கப்பா.

ராகுல்: வீட்டுக்கா? சரி சார்... கவுதம் கல்யாணம் நல்லபடியா முடிஞ்சுதா? பொய் சொல்லி கல்யாணம் பண்றதால ஏதாவது பிரச்சினை வருமோன்னு எனக்குப் பயமா இருந்துச்சு.

ரவி: ஏன்பா... அப்படிக் கேக்குற?

ராகுல் தன் கையிலிருந்த உடைந்த போனை அவரிடம் காட்டினான்.

ராகுல்: இல்ல சார்... எங்க அம்மா போன் கோவில்ல கீழ கிடந்துச்சு. அவங்க இப்படி careless-ஆ விட்டுட்டுப் போற ஆள் இல்ல. அதான் ஏதோ ஒரு மாதிரி இருக்கு.

அந்தப் போனைப் பார்த்ததும் ரவி அமைதியானார்.

அவர் அருகிலிருந்த ஜோசியரைப் பார்த்தார்.

ஜோசியர்: சார்... இந்தப் பையன் யாரு?

ரவி: லட்சுமியோட பையன்.

ஜோசியர்: ஓ... அப்படியா!

அவர் உடனே ராகுலிடம் திரும்பினார்.

ஜோசியர்: தம்பி... கல்யாணமெல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சிருச்சுப்பா. நீங்க கவலைப்பட வேண்டாம். ரவி சார் சொன்ன மாதிரி உங்க அம்மா வீட்டுக்குத்தான் போயிருப்பாங்க.

ராகுல்: அப்படியா சார்...

ஜோசியர்: ஆமாப்பா. நீங்க வீட்டுக்குப் போய்ப் பாருங்க.

ராகுல் சில நொடிகள் யோசித்தான்.

ராகுல்: சரி சார்... அப்போ நான் கிளம்புறேன்.

ரவி: சரிப்பா.

ராகுல் அங்கிருந்து நடக்க ஆரம்பித்தான்.

சில அடிகள் சென்றதும் திரும்பிப் பார்த்தான்.

ரவி இன்னும் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

'அம்மா வீட்டுக்குப் போயிருந்தா... போனை மட்டும் ஏன் இங்க விட்டுட்டுப் போகணும்?'

அந்தக் கேள்வியுடனேயே ராகுல் கோவிலிலிருந்து கிளம்பினான்.




ராகுல் அங்கிருந்து சென்றதும் ரவி ஜோசியரைப் பார்த்தார்.

ரவி: என்ன ஜோசியரே... அவன்கிட்ட எதுவுமே நடக்காத மாதிரி பேசிட்டீங்க? உண்மை தெரிஞ்சா அவன் என்ன பண்ணுவான்னு யோசிச்சீங்களா?

ஜோசியர்: அதனாலதான் சார் இப்போ எதுவும் சொல்லல. ஏற்கனவே நடந்த பிரச்சினையே போதும். இன்னொரு பிரச்சினை வேண்டாமே!

ரவி: எவ்வளவு நாளைக்கு மறைக்க முடியும்?

ஜோசியர்: அதுக்கு முன்னாடி லட்சுமி கிட்ட நீங்க பேசுறதுதான் முக்கியம்.

லட்சுமியின் பெயரைக் கேட்டதும் ரவியின் முகம் வாடியது.

ரவி: என்னை நம்பித்தான் அவங்க இங்க வந்தாங்க ஜோசியரே. ஆனா எல்லார் முன்னாடியும் எவ்வளவு அவமானப்பட்டாங்க! கடைசியில நடந்ததுக்கு என்னை மன்னிப்பாங்களான்னுகூட தெரியல.

அவருடைய நினைவில் லட்சுமியின் கண்ணீர் நிறைந்த முகம் தோன்றியது.

கழுத்திலிருந்த தாலியை விரல்களால் தூக்கிக் காட்டியபடி அவள் கேட்டாள்....

லட்சுமி: உங்களை நம்பித்தானே சார் வந்தேன்... எனக்கு ஏன் இப்படி பண்ணீங்க?

அந்தக் கேள்வியை நினைத்ததும் ரவி தலையைக் குனிந்தார்.



ரவி: அவங்க கேட்டதுக்கு என்னால பதிலே சொல்ல முடியல ஜோசியரே. என் பையனைக் காப்பாத்தணும்னு நினைச்சு... அவங்க வாழ்க்கையைப் பத்தி யோசிக்காம போயிட்டேன்.

ஜோசியர்: நடந்ததை இனிமே மாத்த முடியாது சார். ஆனா ஒரு நல்ல விஷயம் நடந்திருக்கே.

ஜோசியர்: கவுதமுக்கு 21 வயசு வரைக்கும் இருந்த கண்டம்... இனிமே அவனைப் பாதிக்காது. நான் குறிச்ச முகூர்த்த நேரத்துல கல்யாணம் நடந்துடுச்சு. இந்த மாசத்துல அதைவிட்டா வேற நல்ல நாளும் கிடையாது.

ரவி நிம்மதியாகப் பெருமூச்சு விட்டார்.

ரவி: என் பையனுக்கு ஆபத்தில்லைன்னு சொல்றீங்க... சந்தோஷம்தான். ஆனா லட்சுமியை நினைச்சாத்தான்...

ஜோசியர்: அதுக்குத்தான் இன்னொரு விஷயம் சொல்லணும் சார்.

ரவி: சொல்லுங்க.

ஜோசியர்: லட்சுமி கழுத்துல தாலி ஏறிடுச்சு. இனிமே அவங்க உங்க வீட்டுல தான் இருக்கணும். அவங்களைப் பார்த்துக்க வேண்டியது உங்க பொறுப்பு.

ரவி அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தார்.

ரவி: ஜோசியரே... நேத்துதான் லட்சுமிகிட்ட என் கல்யாண ஆசையைச் சொன்னேன். அவங்க முடியாதுன்னு மறுத்துட்டாங்க. இப்போ நடந்ததைப் பார்த்து நான் துரோகம் பண்ணிடேன்னு நினைச்சா?

ஜோசியர்: அதனாலதான் நீங்க அவங்ககிட்ட நேரடியாப் பேசணும். அப்புறம் இன்னொரு விஷயம்... இன்னைக்கு ராத்திரி சாந்தி முகூர்த்தத்துக்கும் நல்ல நேரம் இருக்கு.

ரவி: ஐயோ ஜோசியரே! ஏற்கனவே நடந்ததை அவங்களால தாங்க முடியல. இதுல இதைப் பத்தி நான் எப்படிப் பேச முடியும்?

ஜோசியர்: சம்பிரதாயத்துக்காகச் சொன்னேன் சார். அவங்க சம்மதம் இல்லாம எதுவும் நடக்க வேண்டாம். இன்னொரு நாள் பார்த்துக்கலாம்.

ரவி: முதல்ல அவங்க என்னை மன்னிப்பாங்களான்னு தெரியணும். மத்ததெல்லாம் அப்புறம்தான்.

ஜோசியர் அமைதியாகத் தலையசைத்தார்.

ரவி அங்கிருந்து நகர்ந்தார். ஆனால் லட்சுமி தாலியைத் தூக்கிக் காட்டிக் கேட்ட கேள்வி மட்டும் அவர் மனதைவிட்டு அகலவில்லை.

மறுபுறம்...

லட்சுமியின் உடைந்த போனை எடுத்துக்கொண்டு ராகுல் பைக்கில் வீட்டை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தான்.

அவனுக்குத் தெரியாத உண்மை ஒன்று அந்தக் கோவிலிலேயே புதைந்து கிடந்தது.

[krishkarthick]

Gud update bro but we still want more... Any episode you're going to post again now? Thaali yar kattuna looks like gautham.. wow

Hang on!!..chapter 13 cont iruku... Wait Karo.

[krishkarthick]

Chapter 13 cont....

லட்சுமியின் வீடு

கோவிலிலிருந்து பைக்கில் வீட்டை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த ராகுலின் மனம் முழுவதும் லட்சுமியைப் பற்றிய கவலையிலேயே இருந்தது.

'அம்மா எங்க போயிருப்பாங்க? போனும் உடைஞ்சிருக்கு... வீட்டுக்காவது வந்திருப்பாங்களா?'

வீட்டை அடைந்ததும் அவசரமாக உள்ளே நுழைந்தான்.

ராகுல்: அம்மா! அம்மா!

அறையிலிருந்து வெளியே வந்த லட்சுமியைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு நிம்மதி ஏற்பட்டது.

ராகுல்: என்னம்மா... எங்க போயிருந்தீங்க? கோவில் முழுக்க உங்களைத் தேடினேன் தெரியுமா?

லட்சுமி: எங்கயும் இல்லடா... கொஞ்ச நேரம் தனியா இருக்கணும்னு தோணுச்சு. அதான்...

ராகுல்: என்னம்மா முகமெல்லாம் ஒரு மாதிரி இருக்கு? அழுதியா?

லட்சுமி: இல்லடா... காலையிலிருந்து ஒரே அலைச்சல். ரொம்ப டயர்டா இருக்கு...

ராகுல் அவளைச் சற்று கவலையுடன் பார்த்தான்.

ராகுல்: சரிம்மா... இந்தா உன் போன்.

உடைந்த போனை அவளிடம் நீட்டினான்.

லட்சுமி: இது எப்படி உன்கிட்ட வந்துச்சு?

ராகுல்: கோவில்ல கிடந்துச்சும்மா. எடுத்துட்டு வந்தேன். என்னாச்சு போனுக்கு?

லட்சுமி: கூட்டத்துல கைதவறி கீழ விழுந்துடுச்சு.

ராகுல்: சரி விடும்மா. நாளைக்கு சரி பண்ணிக்கலாம். நீ முதல்ல போய் ரெஸ்ட் எடு.

லட்சுமி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.

அவள் அறைக்குள் சென்றதும் ராகுல் உடைந்த போனை மேசையில் வைத்தான்.

அப்போது அவனுக்குத் திடீரென இன்னொரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது.

கோவிலில் கிடைத்த தாலியைத் தனது பாக்கெட்டிலிருந்து வெளியே எடுத்துப் பார்த்தான்.

ராகுல் (மனதில்): அம்மாவே ரொம்ப டயர்டா இருக்காங்க... இப்போ தொந்தரவு பண்ண வேண்டாம். நாளைக்குக் கொடுத்துக்கலாம்.

அவன் தாலியைப் பத்திரமாக உள்ளே எடுத்து வைத்துவிட்டு, தனது அறைக்குச் சென்றான்.




அன்று மாலை...

லட்சுமி வீட்டில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள். காலையில் கோவிலில் நடந்த சம்பவங்கள் அவள் மனதை விட்டு அகலவில்லை.

அப்போது அறையிலிருந்து வெளியே வந்த ராகுல், மேசையிலிருந்த உடைந்த மொபைலை எடுத்தான்.

ராகுல்: அம்மா... உன் போனை ரிப்பேர் பண்ணக் கொடுத்துட்டு வர்றேன். ஏதாவது வேணுமா?

லட்சுமி: ஒண்ணும் வேண்டாம்டா. பார்த்துப் போயிட்டு வா.

ராகுல்: சரிம்மா. கொஞ்ச நேரத்துல வந்துடுறேன்.

ராகுல் பைக்கை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினான்.

சிறிது நேரத்தில் வீட்டின் வாசலில் ஒரு கார் வந்து நின்றது.

அழைப்பு மணி ஒலித்தது.

கதவைத் திறந்த லட்சுமி, வாசலில் ரவி நிற்பதைப் பார்த்ததும் முகம் இறுகியது.

ரவி: லட்சுமி... கொஞ்சம் பேசணும்.

லட்சுமி எதுவும் பேசாமல் நின்றாள்.

ரவி: உள்ள வரலாமா?

அவள் தயக்கத்துடன் வழிவிட்டாள்.

ரவி உள்ளே வந்து சோபாவில் அமர்ந்தார். லட்சுமி சற்று தள்ளி நின்றாள்.

ரவி: ராகுல் இல்லையா?

லட்சுமி: என் போனை ரிப்பேர் பண்ணக் கடைக்குப் போயிருக்கான்.

ரவி: ஓ... சரி.

சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

ரவி: லட்சுமி... காலையில நடந்ததுக்காக உங்ககிட்ட மன்னிப்பு கேக்கத்தான் வந்தேன். என்னை மன்னிச்சிடுங்க.

லட்சுமி பதில் சொல்லாமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

ரவி: என்னை நம்பி வந்த உங்களுக்கு இவ்வளவு பெரிய அவமானம் நடந்திருக்கக் கூடாது. எல்லாத்துக்கும் நான்தான் காரணம்.

லட்சுமி: இப்போ மன்னிப்பு கேட்டா மட்டும் நடந்ததெல்லாம் இல்லாம போயிடுமா சார்?

ரவி: இல்ல லட்சுமி. ஆனா என் மனசாட்சியே என்னைக் குத்துது. என் பையனைக் காப்பாத்தணும்னு நினைச்சு உங்களை இவ்வளவு பெரிய பிரச்சினையில மாட்டிவிட்டுட்டேன்.

லட்சுமி: உங்களுக்கு உதவி செய்யத்தான் வந்தேன் சார். ஆனா எல்லார் முன்னாடியும் என்னென்னமோ பேசினாங்க. கடைசியில என் வாழ்க்கையே இப்படி மாறும்னு நான் நினைக்கல.

அவளுடைய கண்கள் கலங்கின.

அதைப் பார்த்த ரவி திடீரென எழுந்து அவளுடைய காலில் விழுந்தார்.

ரவி: லட்சுமி... என்னை மன்னிச்சிடுங்க! தயவுசெஞ்சு மன்னிச்சிடுங்க!

லட்சுமி: ஐயோ சார்! என்ன பண்றீங்க? முதல்ல எழுந்திருங்க!

ரவி: என்னால உங்களுக்கு நடந்ததை நினைச்சாலே தாங்க முடியல.

லட்சுமி: சார்! முதல்ல எழுந்திருங்கன்னு சொல்றேன்ல!

ரவி மெதுவாக எழுந்தார்.

லட்சுமி: சார்... நேத்து நீங்க உங்க மனசுல இருந்த ஆசையைச் சொன்னீங்க. நான் முடியாதுன்னு சொல்லிட்டேன். ஆனா இன்னைக்கு நடந்ததெல்லாம்...

அவளால் மேற்கொண்டு பேச முடியவில்லை.

ரவி: லட்சுமி... நீங்க என்னைத் தப்பா நினைச்சிடாதீங்க. நீங்க மறுத்ததுக்காக நான் எதையும் திட்டமிட்டுச் செய்யல. இப்படி நடக்கும்னு நானும் எதிர்பார்க்கல.

லட்சுமி தன் கழுத்திலிருந்த தாலியை விரல்களால் தொட்டாள்.

லட்சுமி: இதைப் பார்த்தாலே காலையில நடந்ததுதான் ஞாபகத்துக்கு வருது சார். ராகுலுக்கு உண்மை தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்? அவனுக்கு நான் என்ன பதில் சொல்வேன்?

ரவி: எனக்கும் அதுதான் கவலையா இருக்கு லட்சுமி. இப்போதைக்கு அவனுக்கு எதுவும் தெரிய வேண்டாம்.

லட்சுமி: எத்தனை நாளைக்கு சார் மறைக்க முடியும்?

ரவி பதில் சொல்ல முடியாமல் தலைகுனிந்தார்.

சிறிது நேரம் இருவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.

ரவி: லட்சுமி... இன்னொரு முக்கியமான விஷயம் பேசணும்.

லட்சுமி: என்ன சார்?

ரவி: அது வந்து... ஜோசியர் இன்னைக்கு ராத்திரியே சாந்தி முகூர்த்தத்துக்கு நல்ல நேரம் குறிச்சுக் கொடுத்திருக்காரு.

அதைக் கேட்டதும் லட்சுமியின் முகம் இறுகியது.

அவள் எதுவும் பேசாமல் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

ரவி: காலையில அவ்வளவு நடந்ததுக்கப்புறம் இதைப் பத்திப் பேசுறதே தப்புதான். ஆனா உங்ககிட்ட சொல்லாம இருக்கவும் முடியல.

லட்சுமி: அப்புறம் ஏன் சார் இப்போ இதைப் பத்திப் பேசுறீங்க?

ரவி: எனக்குமே இதுல விருப்பமில்லைன்னு ஜோசியர்கிட்ட சொல்லிட்டேன். ஆனா அவர்தான் இன்னைக்குக் குறிச்ச நேரத்தைத் தவறவிட வேண்டாம்னு சொல்றாரு.

லட்சுமி: அவர் சொன்னா எல்லாத்தையும் செஞ்சாகணுமா சார்? என் மனசுல என்ன இருக்குன்னு யாருமே யோசிக்க மாட்டீங்களா?

ரவி: அப்படியில்ல லட்சுமி. உங்க சம்மதம் இல்லாம எதுவும் நடக்கக்கூடாதுன்னு நானும் தெளிவா சொல்லிட்டேன்.

லட்சுமி: அப்புறம் என்ன சார்?

ரவி: நீங்க வந்தாத்தானே எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்? அதனாலதான் நேர்ல வந்து ஒரு வார்த்தை கேட்டுப் பார்க்கலாம்னு நினைச்சேன். தயவுசெஞ்சு கோபப்படாதீங்க.

லட்சுமி: சார்... காலையில நடந்ததையே என்னால இன்னும் ஏத்துக்க முடியல. அதுக்குள்ள இதெல்லாம்...

அவள் மேற்கொண்டு பேச முடியாமல் நிறுத்திக்கொண்டாள்.

ரவி: புரியுது லட்சுமி. உங்களை நான் கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். நீங்க விருப்பப்பட்டா மட்டும்...

அப்போது திடீரென வாசலில் ராகுலின் குரல் கேட்டது.

ராகுல்: அம்மா! நான் வந்துட்டேன்!

இருவரும் திடுக்கிட்டுத் திரும்பினர்.

மொபைல் ரிப்பேர் கடையிலிருந்து திரும்பிய ராகுல், ரவியைப் பார்த்ததும் ஆச்சரியப்பட்டான்.

ராகுல்: வாங்க அங்கிள்! எப்போ வந்தீங்க?

ரவி: இப்போதான் ராகுல்.

ராகுல்: ஆமா அங்கிள்... உள்ள வரும்போது ஏதோ சாந்தி முகூர்த்தம்னு பேசுற மாதிரி கேட்டுச்சே? என்ன விஷயம்?

ரவி ஒரு கணம் லட்சுமியைப் பார்த்தார். அவளும் பதற்றத்துடன் நின்றிருந்தாள்.

ரவி: அது வந்து ராகுல்... இன்னைக்கு கவுதமுக்குக் கல்யாணம் நடந்துச்சுல்ல? ஜோசியர் அவனுக்கு இன்னைக்கு ராத்திரியே ஃபர்ஸ்ட் நைட் நடத்த நல்ல நேரம் குறிச்சுக் கொடுத்திருக்காரு.

ராகுல்: ஓ... அப்படியா அங்கிள்?

ரவி: ஆமாப்பா. அதுக்குச் சில சம்பிரதாயங்களெல்லாம் செய்யணுமாம். எங்க வீட்டுல அதைப் பார்த்துச் செய்யப் பெண்கள் யாரும் இல்லையே. அதான் உங்க அம்மாவை வந்து உதவி செய்ய முடியுமான்னு கேட்டுட்டிருந்தேன்.

ராகுல்: அட! இதுக்குத்தானா அங்கிள்? அம்மா, இன்னைக்கு ஒரு நாள்தானே? போயிட்டு வாங்கம்மா.

லட்சுமி: ராகுல்! கொஞ்சம் சும்மா இருக்கியா?

ராகுல்: என்னம்மா? கவுதமுக்காகத்தானே கூப்பிடுறாங்க?

ரவி: பரவாயில்லப்பா. உங்க அம்மாவுக்கு ஏற்கெனவே ரொம்ப அலைச்சல். அவங்களைத் தொந்தரவு பண்ண வேண்டாம்.

ராகுல்: சரி அங்கிள். நான் அம்மாகிட்ட பேசிப் பார்க்கிறேன்.

ரவி: சரிப்பா... நான் கிளம்புறேன்.

வாசலை நோக்கி நடந்த ரவி, ஒரு கணம் நின்று லட்சுமியைப் பார்த்தார்.

ரவி: லட்சுமி... நான் சொன்னதை யோசிச்சுப் பாருங்க. உங்க முடிவு எதுவா இருந்தாலும் எனக்குச் சம்மதம்தான்.

லட்சுமி பதில் சொல்லாமல் நின்றாள்.

ரவி அங்கிருந்து கிளம்பினார்.

ராகுல்: என்னம்மா... அங்கிள் இவ்வளவு தூரம் வந்து கேக்குறாரு. நீ ஏன் இப்படி இருக்க?

லட்சுமி: ராகுல்... எனக்கு ரொம்பத் தலைவலியா இருக்கு. கொஞ்ச நேரம் என்னைத் தனியா விடுறியா?

ராகுல்: சரிம்மா. நீ போய் ரெஸ்ட் எடு.

லட்சுமி அறைக்குள் சென்றாள்.

கதவைச் சாத்திவிட்டு படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்தாள்.

அவளுடைய விரல்கள் கழுத்திலிருந்த தாலியை மெதுவாகத் தொட்டன.

ரவியின் வார்த்தைகள் அவள் மனதில் மீண்டும் ஒலித்தன.

'நீங்க வந்தாத்தானே எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும்?'

அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.



அதே மாலை... ரவியின் வீட்டில்...

லட்சுமியின் வீட்டிலிருந்து திரும்பிய ரவி, சோர்வுடன் சோபாவில் அமர்ந்தார்.

அவருக்காகக் காத்திருந்த கவுதம் அருகில் வந்தான்.

கவுதம்: என்னப்பா? லட்சுமி அம்மாகிட்ட பேசினீங்களா? என்ன சொன்னாங்க?

ரவி: பேசினேன்டா. ஆனா அவங்க இன்னும் கோபமாத்தான் இருக்காங்க.

கவுதம்: அப்புறம்?

ரவி: காலையில நடந்ததுக்காக அவங்க கால்ல விழுந்து மன்னிப்புக் கேட்டேன். ஆனாலும் அவங்க மனசு சமாதானமாகல.

கவுதம்: இன்னைக்கு ராத்திரி விஷயத்தைப் பத்திச் சொன்னீங்களா?

ரவி: சொன்னேன். அதைக் கேட்டதும் இன்னும் கோபப்பட்டாங்க.

கவுதம்: அப்புறம் என்னாச்சு?

ரவி: பேசிக்கிட்டிருக்கும்போதே ராகுல் வந்துட்டான். நல்லவேளை, அவனுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் வரல.

கவுதம்: அவன்கிட்ட என்ன சொன்னீங்க?

ரவி: ஜோசியர் உனக்கு இன்னைக்கு சாந்தி முகூர்த்தத்துக்கு நேரம் குறிச்சிருக்காரு, வீட்டுல பொம்பளைங்க யாரும் இல்லாததால சம்பிரதாயம் செஞ்சு கொடுக்க லட்சுமியைக் கூப்பிட வந்தேன்னு சொல்லிட்டேன்.

கவுதம்: அவன் என்ன சொன்னான்?

ரவி: அவனும் உங்க அம்மாவை அனுப்பி வைக்கிறேன்னு சொன்னான். ஆனா லட்சுமி முடியாதுன்னு பிடிவாதமா இருக்காங்க.

கவுதம் சற்று யோசித்தான்.

கவுதம்: சரிப்பா. நான் ராகுல்கிட்ட பேசுறேன்.

அவன் உடனே ராகுலுக்கு அழைத்தான்.

ராகுல்: சொல்லுடா கவுதம்.

கவுதம்: டேய்... இன்னைக்கு ராத்திரி எங்க வீட்டுக்கு வர முடியுமா?

ராகுல்: டேய்! உன் ஃபர்ஸ்ட் நைட்டுக்கு நான் வந்து என்னடா பண்ணப் போறேன்? எனக்கே சங்கடமா இருக்காதா?

கவுதம்: டேய்... உன்னை யாருடா வரச் சொன்னது? உங்க அம்மாவை மட்டும் அனுப்பி வை.

ராகுல்: அதான் எங்க அம்மாகிட்ட உங்க அப்பா பேசிட்டாரே. அவங்க வர முடியாதுன்னு சொல்றாங்கடா.

கவுதம்: அதான் நானே பேசுறேன். போனை அவங்ககிட்ட கொடு.

ராகுல்: இருடா.

ராகுல் போனை எடுத்துக்கொண்டு லட்சுமியிடம் சென்றான்.

ராகுல்: அம்மா... கவுதம் பேசணுமாம்.

லட்சுமி: எதுக்குடா? நான் ஏற்கெனவே ரவி சார்கிட்ட சொல்லிட்டேன்ல?

ராகுல்: அவனே பேசுறான். நீங்களே சொல்லிடுங்க.

ராகுல் போனை லட்சுமியிடம் கொடுத்துவிட்டு தன் அறைக்குச் சென்றான்.

லட்சுமி தயக்கத்துடன் போனைக் காதில் வைத்தாள்.

லட்சுமி: என்ன கவுதம்?

கவுதம்: லட்சுமி அம்மா... நீங்க வருவீங்கன்னு நம்புறேன். என் மேல உங்களுக்குப் பிரியம் இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். அப்பா கேட்டதுக்காக இல்ல... எனக்காக வாங்க. உங்ககிட்ட நிறைய பேசணும். அதுக்குள்ள எவ்வளவோ நடந்துடுச்சு...

லட்சுமி: கவுதம்... என்னால முடியாதுப்பா.

கவுதம்: நீங்க கண்டிப்பா வரணும். இல்லன்னா போனை ராகுல்கிட்ட கொடுங்க. நானே அவன்கிட்ட பேசிக்கிறேன்.

லட்சுமி: ஏன் கவுதம் இப்படி பண்ற? கண்ணிமைக்கிற நேரத்துல எல்லாமே நடந்துடுச்சு. உன் மேலயும் உங்க அப்பா மேலயும் எனக்கு ரொம்பக் கோபம் இருக்கு.

கவுதம்: தெரியும்மா... ஆனா அந்தக் கோபத்தைவிட என் மேல உங்களுக்குப் பிரியம் அதிகம்னும் தெரியும். அது உங்களுக்கும் தெரியும். எனக்காக நீங்க வருவீங்கன்னு நம்புறேன். நான் போனை வைக்கிறேன். கண்டிப்பா வந்துருங்க.

லட்சுமி: டேய்... டேய் கவுதம்...!

அதற்குள் கவுதம் அழைப்பைத் துண்டித்திருந்தான்.

லட்சுமி போனையே வெறித்துப் பார்த்தாள்.

அதே நேரம் ரவியின் வீட்டில்...

அழைப்பை முடித்த கவுதம், ரவியைப் பார்த்தான்.

ரவி: என்னடா சொன்னாங்க?

கவுதம்: வர முடியாதுன்னுதான் சொன்னாங்கப்பா. ஆனா நான் பேசியிருக்கேன். அவங்க வருவாங்கன்னு நினைக்கிறேன்.

ரவி: அப்படியா...

கவுதம்: அது இருக்கட்டும்ப்பா. என்னோட ஃபர்ஸ்ட் நைட் ஏற்பாடெல்லாம் கவனிங்க. நான் வேற ரூம்ல இருக்கேன். உங்க கவலையால என்னோட ஃபர்ஸ்ட் நைட்டை ஸ்பாயில் பண்ணிடாதீங்க!

அப்படிச் சொல்லிவிட்டு கவுதம் தனது அறையை நோக்கிச் சென்றான்.

அவன் செல்வதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரவி எரிச்சலுடன் முணுமுணுத்தார்.

ரவி: உலகமே அழிஞ்சாலும் இவனுக்கு இவன் வேலை நடந்தாகணும்! ச்சை... நல்ல புள்ளையைப் பெத்து வச்சிருக்கேன் பாரு!

அதே நேரம் லட்சுமியின் வீட்டில்...

லட்சுமி தனியாக அமர்ந்து யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

காலையில் நடந்த சம்பவங்களும், ரவியும் கவுதமும் பேசிய வார்த்தைகளும் அவள் மனதில் மாறி மாறி வந்தன.

அவள் சேலைக்குள் மறைந்திருந்த தாலியை வெளியே எடுத்துப் பார்த்தாள்.

சில நொடிகள் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவள், மீண்டும் சேலைக்குள் மறைத்தாள்.

லட்சுமி (மனதில்): இப்படி யோசிச்சுக்கிட்டே இருந்தா என்னதான் செய்ய முடியும்? சரி... அங்க போய் அவங்ககிட்ட நேர்ல பேசிப் பார்ப்போம். ஏதாவது ஒரு முடிவு தெரிஞ்சாகணும்.

ஒருவழியாக முடிவெடுத்த லட்சுமி, ராகுலை அழைத்தாள்.

லட்சுமி: ராகுல்...

ராகுல்: என்னம்மா?

லட்சுமி: என்னை ரவி சார் வீட்டுல கொண்டு போய் விட்டுடுறியா?

ராகுல்: என்னம்மா? போக மாட்டேன்னு சொன்னீங்க. இப்போ என்ன திடீர்னு?

லட்சுமி: கவுதமும் இவ்வளவு தூரம் கேக்குறான்ல... போயிட்டு வரலாம்னு நினைக்கிறேன்.

ராகுல்: அதுதான் சரிம்மா. பாவம் அவனும் எவ்வளவு ஆசையா கூப்பிடுறான். இருங்க, வண்டியை எடுக்கிறேன்.

சிறிது நேரம் கழித்து...

ராகுல், லட்சுமியை ரவியின் வீட்டின் முன்பு இறக்கிவிட்டான்.

ராகுல்: சரிம்மா... நான் கிளம்புறேன். காலையில வர்றேன். ரெடியா இருங்க, வந்து கூட்டிட்டுப் போறேன்.

லட்சுமி: ம்...

ராகுல் வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.

அவன் சென்ற திசையையே சில நொடிகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்த லட்சுமி, மெதுவாகத் திரும்பினாள்.

எதிரே ரவியின் வீடு.

அவள் மனதில் இன்னும் கோபமும் குழப்பமும் நிறைந்திருந்தன.

இன்று இரவு என்ன முடிவு எடுக்கப்போகிறோம் என்ற கேள்வியுடன், லட்சுமி வீட்டின் வாசலை நோக்கி நடந்தாள்.

[krishkarthick]

Chapter 13 cont....


மறுநாள் காலை... 7:00 மணி...

சென்னையின் காலை வெளிச்சம் மெல்லப் பரவத் தொடங்கியிருந்தது.

ரவியின் பங்களா வீட்டில் வழக்கத்திற்கு மாறாக ஓர் அமைதி நிலவியது.

ஹாலில் இருந்த பெரிய சோபாவில் வெள்ளை பனியனும் வேஷ்டியும் அணிந்தபடி ரவி அமர்ந்திருந்தார்.

அவரது முகத்தில் சோர்வும் கவலையும் தெளிவாகத் தெரிந்தன.

நேற்றிரவு நடந்த சம்பவங்களை நினைத்தபடி, எதையோ தீவிரமாக யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.

அப்போது...

வீட்டின் பிரதான வாசலில் ஒரு பைக் வந்து நின்றது.

அதிலிருந்து இறங்கியவன் ராகுல்.

நேற்றிரவு அம்மாவை இங்கே விட்டுச் சென்றவன், சொன்னபடியே காலையில் அழைத்துச் செல்ல வந்திருந்தான்.

வாசலை நோக்கி நடந்த அவனை அங்கிருந்த செக்யூரிட்டி தடுத்து நிறுத்தினார்.

செக்யூரிட்டி: சார்... சார்... ஒரு நிமிஷம்! இப்போ உள்ள போக முடியாது சார்.

ராகுல்: ஏன்யா? என்னாச்சு?

செக்யூரிட்டி: இன்னும் சார் எல்லாம் எழுந்திருக்க மாட்டாங்க. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வாங்க.

ராகுல்: யோவ்! என் அம்மா உள்ளதான் இருக்காங்கய்யா. அவங்களைக் கூட்டிட்டுப் போக வந்திருக்கேன்.

செக்யூரிட்டி: அது இருக்கட்டும் சார். இப்போ யாரையும் உள்ள அனுப்ப வேண்டாம்னு சொல்லியிருக்காங்க.

ராகுல்: என்னய்யா பேசுறீங்க? நேத்து நான்தான் என் அம்மாவை இங்க கொண்டு வந்து விட்டேன். இப்போ கூட்டிட்டுப் போக வந்தா உள்ள விடமாட்டேங்கிறீங்க!

செக்யூரிட்டி: சார்... தயவுசெஞ்சு புரிஞ்சுக்கோங்க.

ராகுல்: நீங்க முதல்ல ரவி சார்கிட்ட சொல்லுங்க. ராகுல் வந்திருக்கான்னு சொல்லுங்க!

இருவருக்கும் இடையே வாக்குவாதம் அதிகரித்தது.

அந்தச் சத்தம் வீட்டின் ஹால் வரைக்கும் கேட்டது.

சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ரவி எரிச்சலுடன் தலையைத் திருப்பினார்.

ரவி: என்னடா இது... காலங்காத்தால ஒரே சத்தமா இருக்கு?

அருகிலிருந்த செல்போனை எடுத்து செக்யூரிட்டிக்கு அழைத்தார்.

ரவி: என்னய்யா அங்க சத்தம்?

செக்யூரிட்டி: சார்... கவுதம் சாரோட ஃபிரண்டு ராகுல் வந்திருக்காரு. கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வரச் சொன்னேன். கேட்க மாட்டேங்கிறார். இப்பவே உங்களைப் பார்க்கணும்னு நிக்கிறார்.

ராகுலின் பெயரைக் கேட்டதும் ரவியின் முகம் மாறியது.

ரவி (மனதில்): இவன் வேற... காலையிலேயே வந்துட்டானே!

சில நொடிகள் யோசித்தார்.

ரவி: சரி... சரி... அவனை உள்ள அனுப்பு.

செக்யூரிட்டி: சரிங்க சார்.

அழைப்பைத் துண்டித்த ரவி, வேஷ்டியைச் சரிசெய்துகொண்டு சோபாவில் நிமிர்ந்து அமர்ந்தார்.

சிறிது நேரத்தில் ராகுல் ஹாலுக்குள் வந்தான்.

ராகுல்: குட் மார்னிங் அங்கிள்!

ரவி: ஆ... வாப்பா ராகுல். என்னப்பா இவ்வளவு காலையிலேயே?

ராகுல்: அம்மாவைக் கூட்டிட்டுப் போக வந்தேன் அங்கிள். நேத்தே சொல்லிட்டுத்தானே போனேன்.

ரவி: ஆமாம்பா... ஆமாம். ஆனா உங்க அம்மா இன்னும் தூங்கிட்டிருப்பாங்க.

ராகுல்: அப்படியா அங்கிள்?

ரவி: ஆமாப்பா. நேத்து ராத்திரி எல்லாம் முடிய ரொம்ப லேட்டாயிடுச்சு. அவங்க எழுந்ததும் நானே உனக்கு போன் பண்றேன். நீ அப்புறமா வந்து கூட்டிட்டுப் போ.

ராகுல்: பரவாயில்ல அங்கிள். இப்பவே எழுப்புங்க. எங்க வீட்டுக்குப் போய்த் தூங்கிக்குவாங்க.

ராகுலின் பதிலைக் கேட்டதும் ரவி சற்றுத் தடுமாறினார்.

ரவி: அது... இல்லப்பா...

ராகுல்: என்ன அங்கிள்?

ரவி சில நொடிகள் வார்த்தைகளைத் தேடினார்.

ரவி: அது எப்படிச் சொல்றதுன்னு தெரியலப்பா... கவுதமுக்கு நேத்து ஃபர்ஸ்ட் நைட் நடந்திருக்குல்ல?

ராகுல்: ஆமாம் அங்கிள். அதுக்கென்ன?

ரவி: இல்லப்பா... அந்தப் பொண்ணுகிட்ட என்ன ஏதுன்னு விசாரிக்கணும். சில சம்பிரதாயங்களும் இருக்கும். இதெல்லாம் பொம்பளைங்க சமாச்சாரம். உனக்குப் புரியுதுல்ல?

ராகுல் ஒரு கணம் யோசித்தான்.

பிறகு புரிந்துகொண்டதுபோல் தலையசைத்தான்.

ராகுல்: ஓஹோ... அப்படியா அங்கிள்! இப்போ புரியுது.

ரவி மெதுவாக நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்.

ராகுல்: சரி அங்கிள். அம்மா எழுந்ததும் என்கிட்ட பேசச் சொல்லுங்க. நானே வந்து கூட்டிட்டுப் போறேன்.

ரவி: சரிப்பா... கண்டிப்பா சொல்றேன்.

ராகுல்: ஓகே அங்கிள். அப்போ நான் கிளம்புறேன்.

ரவி: சரிப்பா... பார்த்துப் போ.

ராகுல் அங்கிருந்து புறப்பட்டான்.

அவன் வீட்டைவிட்டு வெளியேறியதும் ரவி சோபாவில் சாய்ந்து அமர்ந்தார்.

ரவி (மனதில்): அப்பாடா... ஒரு வழியா சமாளிச்சாச்சு. ஆனா இன்னும் எவ்வளவு நாளைக்குத்தான் இப்படிச் சமாளிக்க முடியும்?

அவரது பார்வை தானாகவே முதல் மாடியை நோக்கிச் சென்றது.

நேற்றிரவு நடந்த விஷயங்களை நினைத்ததும் அவரது முகத்தில் மீண்டும் கவலை படர்ந்தது.



சில நிமிடங்கள் கடந்தன.

வீடு முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.

கீழே சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ரவி ஏதோ யோசனையில் மூழ்கியிருந்தார். அவரது பார்வை வேறெங்கோ நிலைத்திருந்தது.

அப்போது...
முதல் மாடியிலிருந்து ஒரு சிறிய சத்தம்.

க்ளிக்.......

அறையின் கதவு திறக்கும் சத்தம்.

அதைத் தொடர்ந்து மெதுவான காலடிச் சத்தம் கேட்டது.

ஆனால் ரவி அதைக் கவனிக்கவில்லை.



அறையின் கதவை திறந்து வாசலில் லட்சுமி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.

அவளது தலைமுடி சற்றுக் கலைந்திருந்தது. முகத்தில் கடுமையான சோர்வு தெரிந்தது.

சேலையைச் சரிசெய்தபடி வெளியே வந்தவள், ஒரு அடி எடுத்து வைக்க முயன்றாள்.

ஆனால் நடப்பதற்குச் சிரமப்பட்டவள், கதவின் நிலையைப் பிடித்துக்கொண்டு அங்கேயே நின்றாள்.

அவளது முகத்தில் வலியும், கோபமும், குழப்பமும் கலந்திருந்தன.



லட்சுமி கீழே பார்க்கவில்லை.

எதையோ நினைத்தபடி சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றாள்.

அப்போது...

அவளுக்குப் பின்னால் ஓர் அசைவு.

அறைக்குள்ளிருந்து கவுதம் வெளியே வந்தான்.

மேல்சட்டை அணியாமல், பாக்ஸர் ஷார்ட்ஸ் மட்டும் அணிந்திருந்தான்.

லட்சுமி கதவின் அருகே நிற்பதைப் பார்த்தவன் அவளுக்குப் பின்னால் நெருங்கினான்.




லட்சுமி திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள், அவளது இடையைப் பின்னாலிருந்து இரு கைகளாலும் சுற்றிப் பிடித்தான்.

**லட்சுமி:** டேய்... கவுதம்... என்னடா பண்ற? விடுடா!




அவளது எதிர்ப்பைப் பொருட்படுத்தாமல், கவுதம் அவளை இடையில் தாங்கித் தூக்கியபடி மீண்டும் அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றான்.

கவுதம்: இரு மா... எங்கே போற?

**லட்சுமி:** கவுதம்... விடுன்னு சொல்றேன்ல!




அடுத்த நொடி...

படார்!
முதல் மாடியிலிருந்த அறையின் கதவு வேகமாக மூடப்பட்டது.

அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட ரவி சட்டென்று தலையை உயர்த்தினார்.
முதல் மாடியை நோக்கித் திரும்பிப் பார்த்தார்.

அங்கே...
அறையின் கதவு மூடியிருந்தது.

யாரும் வெளியே இல்லை.

சில நொடிகள் அந்தக் கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரவியின் முகத்தில் குழப்பம் மெல்லப் பரவியது.

ரவி (மனதில்): லட்சுமி குரல் மாதிரி கேட்டுச்சே...

என்ன நடக்குது மேல?

அவர் சோபாவில் இருந்து எழுவதற்கு முயன்றார். ஆனால் அடுத்த நொடியே ஏதோ நினைவுக்கு வந்தது.

ரவி (மனதில்): என்னடா இது... இவன் கொஞ்சமாவது நிலைமையைப் புரிஞ்சுக்க மாட்டானா? ராகுல் இப்பதான் போயிருக்கான். அவன் பார்த்திருந்தா என்ன ஆகியிருக்கும்?

மீண்டும் முதல் மாடியின் மூடிய கதவைப் பார்த்தார்.

அவரது முகத்தில் இப்போது கோபத்தைவிடக் கவலையே அதிகமாக இருந்தது.

ரவி (மனதில்): இந்த விஷயம் ராகுலுக்குத் தெரிஞ்சா... அப்புறம் என்ன நடக்கும்?
அவர் நெற்றியைத் தடவியபடி சோபாவில் சாய்ந்தார்.

முதல் மாடியில் அந்த அறையின் கதவு இன்னும் மூடியே இருந்தது.
அந்தக் கதவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரவியின் முகத்தில் ஒரு தீராத பதற்றம்...

இவன் உள்ளே... அவன் வெளியே...
யார் ஆடும் மங்காத்தா?

[krishkarthick]

A heartfelt **THANK YOU** to all my amazing readers! ❤️

Your overwhelming response, likes, comments, and DMs truly mean a lot to me! ❤️

Crafting these steamy story and bringing every scene to life with the right visuals takes hours of creativity, effort, and sleepless nights. But your love, excitement, and encouragement make it all worthwhile! ♥️

Your support keeps me motivated to push my creativity further and bring you even more exciting episodes.

**You guys are the absolute GOATs!** ❤️

Keep the love coming! **More twists, drama, and steamy moments are on the way!

[krishkarthick]

என்னங்கடா சஸ்பென்ஸ் இல்லாம தெளிவா கதை எழுத மாட்டிங்களா ? கல்யாணம் யாருடன் நடந்தது, சாந்தி முகுர்த்தம் எப்படி நடந்தது என்று தெளிவாக எழுதவும்

Ha ha wait karo bro.... Adhuku peru tha suspense..

Thanks for the comment. Keep supporting ♥️♥️

[krishkarthick]

Bro story super ahh kondu poringa but rahul pavum la bro avna oru dummy maari protratit pandringa ithu oru incest story appo rahul thane hero broo mithapadii unga story wrtting ellame super bro hats off

Thanks bro.... Idhu sex story bro.adhula incest um varum .. idhu la hero ngra madhri yarume illa ..avanga avangaluku yara pudikidho avangala hero va paakranga..sila peruku Gowtham pidikum sila peruku rahul.. sila peruku lakshmi..

One man's profit is another man's loss nu solvanga andha madhri tha..

Keep supporting..thanks ♥️

[krishkarthick]

appa ithu oru devadiya story ya friend cheating & after say i love you so much to rahul that was incest right. after giving fuck and getting child with gautam she will i love u chellam so much you are only mine

Idhu oru sex story.. podhuva sex story la vara pengal mathavanga kooda sex pannuvanga adhu incest ah irunthalum sari adultery ah irunthalum sari..Adhuku per thevdiya thanam na aprom yen ppl sex storeis read panranga?.. because ppl like it. They like that so called  thevdiya thanam


Story ah ore episode la sollidanuma ??? Wait pannuga ji incest varum but enga epo yaru enna nu nu story paathu therinjikonga..  I could empathize your feelings but adhu tha sex story oda kick eh..

story la incest layer  iruntha adha incest nu tha mark pannanum. because some ppl here might not like incest. That's why!!.

Thanks for the comments..keep supporting ♥️

[krishkarthick]

Next Update eppo bro

Today ......mostly night..
Chapter 14 eluthiten. Pics ready pantu upload panren

[krishkarthick]

If possible, Ore vaati long update kuduthudunga bro

Vaaipilla raaja..  lengthy update kashtam with my work.mudinja alavu try panren valakkam pola

[krishkarthick]

Next Update eppo bro

Today mostly night..
Chapter 14 eluthiten. Pics ready pantu upload panren

[krishkarthick]

Chapter 14 — Web of Lies (பொய்களின் வலை)


காலை 11:00 மணி.....

சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ராகுல், அடிக்கடி தனது செல்போனை எடுத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

காலையில் ரவியின் வீட்டிலிருந்து திரும்பி வந்து நான்கு மணி நேரமாகிவிட்டது. ஆனால் லட்சுமியிடமிருந்து இன்னும் எந்த அழைப்பும் வரவில்லை.

ராகுல் (மனதிற்குள்): என்னம்மா இது... இன்னும் ஒரு போன் கூட பண்ணலையே? போன் உடைஞ்சிருந்தாலும் ரவி அங்கிள் போன்ல இருந்தோ, கவுதம் போன்ல இருந்தோ கூப்பிட்டிருக்கலாமே? மணி பதினொண்ணு ஆகிடுச்சு...

அப்போது செல்போன் கடைக்காரர் சொன்னது அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

கடைக்காரர்: தம்பி, போன் ரொம்ப மோசமா உடைஞ்சிருக்கு. இன்னும் சரி பண்ணல. கொஞ்சம் நேரம் ஆகும்.

ராகுல் மீண்டும் செல்போனைப் பார்த்தான்.

சில நொடிகள் யோசித்தவன், சோபாவிலிருந்து எழுந்து பைக்கின் சாவியை எடுத்தான்.

ராகுல் (மனதிற்குள்): பேசாம இன்னொரு தடவை போய் அம்மாவைப் பார்த்துட்டு வந்துடலாம்.

சிறிது நேரத்தில்...

ரவியின் பங்களாவின் நுழைவாயிலில் ராகுலின் பைக் வந்து நின்றது.

அவனைப் பார்த்த செக்யூரிட்டி அவசரமாக முன்னால் வந்தார்.

செக்யூரிட்டி: தம்பி... தம்பி... உள்ள போகக்கூடாது!

ராகுல்: யோவ்! அதான் நல்லா விடிஞ்சிருச்சே! இப்ப ஏன்யா தடுக்குற?

செக்யூரிட்டி: அது வந்து தம்பி... சார் யாரையும் உள்ள விடக்கூடாதுன்னு சொல்லியிருக்காரு.

ராகுல்: அப்பவும் இதைத்தானே சொன்ன? அவரே வந்து உன்னைத் திட்டிட்டு என்னை உள்ள கூட்டிட்டுப் போனாருல?

செக்யூரிட்டி: ஆமா தம்பி... ஆனா மறுபடியும் சொல்லியிருக்காரு. யாரு வந்தாலும் உள்ள விடக்கூடாதுன்னு.

ராகுல்: என்னய்யா சொன்னாரு?

செக்யூரிட்டி (மனதிற்குள்): உன்னைத்தாண்டா முக்கியமா உள்ள விடவே கூடாதுன்னு சொன்னாரு!

அவர் ஒரு கணம் யோசித்தார்.

செக்யூரிட்டி (மனதிற்குள்): இவன்கிட்ட வம்பு வச்சா மறுபடியும் நம்மளத்தான் திட்டுவாரு. உள்ள விடாதன்னு சொல்லுவாரு... அப்புறம் அவரே வந்து எதுக்கு இவனைத் தடுக்குறன்னு கேப்பாரு! எதுக்கு நமக்கு வம்பு...

செக்யூரிட்டி: சரி தம்பி... நீங்க உள்ள போங்க.

ராகுல் பைக்கை பங்களாவிற்குள் செலுத்தினான்.

அவனை உள்ளே அனுப்பிவிட்டு செக்யூரிட்டி பெருமூச்சுவிட்டார்.

செக்யூரிட்டி (மனதிற்குள்): இனிமே என்ன நடந்தாலும் நமக்கென்னப்பா...

பங்களாவின் வாசலில் பைக்கை நிறுத்திய ராகுல், சாவியை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தான்.

அந்த வீட்டிற்குள் மறைந்திருக்கும் உண்மை என்னவென்று அறியாமல்...

தன் அம்மாவைப் பார்க்கும் எண்ணத்துடன் ராகுல் உள்ளே நுழைந்தான்.



பங்களாவின் வரவேற்பறை....

வீடு முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.

ராகுல் பிரதான கதவைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே நுழைந்தான்.

ராகுல்: அம்மா... அம்மா...!

அழைத்தபடியே வரவேற்பறைக்குள் வந்தான்.

ஆனால் யாரிடமிருந்தும் பதில் இல்லை.

ராகுல் (மனதிற்குள்): என்ன இது... வீடே காலியா இருக்கு?

அப்போது உள்ளேயிருந்த அறையிலிருந்து ரவி வெளியே வந்தார்.

ராகுலைப் பார்த்ததும் அவர் அதிர்ந்துபோனார்.

ரவி (மனதிற்குள்): ஐயய்யோ! திரும்பவும் வந்துட்டானா?

அவரது பார்வை தன்னையறியாமல் முதல் மாடியை நோக்கிச் சென்றது.

கவுதமின் அறைக்கதவு இன்னும் மூடியே இருந்தது.

ரவி (மனதிற்குள்): அடேய் கவுதம்... இன்னுமாடா முடியல உனக்கு? இன்னும் விடியலையா? இங்க இவன் வேற அம்மா... அம்மான்னு வந்து நச்சரிச்சுக்கிட்டு இருக்கான்!

ரவி (மனதிற்குள்): இப்ப இவனுக்கு என்ன பதில் சொல்றது?

ஆனால் முகத்தில் எதையும் காட்டிக்கொள்ளாமல் புன்னகைக்க முயன்றார்.

ரவி: வா பா ராகுல்... என்னப்பா மறுபடியும் வந்திருக்க?

ராகுல்: அம்மா இன்னும் போன் பண்ணவே இல்ல அங்கிள். அதான் பார்த்துட்டுப் போகலாம்னு வந்தேன்.

ரவி: ஓ... சரி சரி. வா... உட்காரு.

ராகுல் சோபாவில் அமர்ந்தான்.

அவனுக்குப் பின்னால் முதல் மாடியில் கவுதமின் அறை இருந்தது.

ரவி அவனுக்கு அருகில், சற்றுப் பக்கவாட்டில் அமர்ந்தார்.

அங்கிருந்து முதல் மாடி அறைக்கதவு அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

ராகுல்: அம்மா எங்க அங்கிள்?

ரவி: அது வந்து பா...

ரவி ஏதோ சொல்லத் தொடங்கினார்.

அதே நேரத்தில்...

முதல் மாடியில் கவுதமின் அறைக்கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.

சிறிய இடைவெளியில் முதலில் ஒரு கை தெரிந்தது.

பின்னர் கவுதம் மெதுவாக வெளியே எட்டிப் பார்த்தான்.

அவன் உடலில் மேலாடை இல்லை. அவசரமாக இழுத்து மாட்டிய பாக்ஸர் ஷார்ட்ஸ் மட்டும் இடுப்பில் தளர்வாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. கலைந்த தலைமுடி நெற்றியில் ஒட்டியிருந்தது. மார்பிலும் தோள்களிலும் வியர்வைத் துளிகள் மின்னின. இன்னும் அடங்காத மூச்சில் அவன் நெஞ்சு ஏறி இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.



ராத்திரி முழுக்க லட்சுமியை ஓத்து எடுத்த களைப்பு அவன் உடல் முழுவதும் தெரிந்தது. அவளை விடிய விடிய புரட்டி எடுத்த திருப்தி அவன் முகத்துல தெரிஞ்சுது. கால்கள் லேசாகத் தள்ளாடின. கண்கள் தூக்கமின்றிச் சிவந்திருந்தன.

அவன் தோளிலும் முதுகிலும் புதிதாகப் பதிந்திருந்த நகக்கீறல்கள், அந்த அறைக்குள் இரவு முழுக்க நடந்ததை மௌனமாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தன

அவனுக்குப் பின்னால், பாதி திறந்த கதவின் இடைவெளியில், கசங்கிய படுக்கை விரிப்பும் தரையில் சிதறிக் கிடந்த ஒரு பட்டுப் புடவையின் முந்தானையும் லேசாகத் தெரிந்தன.



கதவு திறந்த சத்தம் கீழே கேட்கவில்லை.

ஆனால் ரவியின் பார்வையில் அது தெளிவாகப் பட்டது.

கவுதம் கீழே பார்த்தான்.

சோபாவில் அமர்ந்திருந்த ராகுலைக் கண்டதும் அவனது முகம் அதிர்ச்சியில் உறைந்தது.

கவுதம் (மனதிற்குள்): அடப்பாவி....  வந்துட்டானா?

அவன் உடனே ரவியைப் பார்த்தான்.

ரவியும் அவனைப் பார்த்தார்.

இருவரது பார்வைகளும் சந்தித்தன.




ராகுல்: சொல்லுங்க அங்கிள்... அம்மா எங்க?

ராகுலின் கேள்வி ரவியை மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்குக் கொண்டுவந்தது.

அப்போது மேலே நின்ற கவுதம் இரண்டு விரல்களை உயர்த்திக் காட்டினான்.

கவுதம் (சைகையில்): ரெண்டு நாள்!

ரவி புரியாமல் ஒரு கணம் பார்த்தார்.

கவுதம் மீண்டும் இரண்டு விரல்களைக் காட்டினான்.



ரவி வேறு வழியின்றி வாயைத் திறந்தார்.

ரவி: இன்னும் ரெண்டு நாள் ஆகும் பா.

ராகுல்: என்னது?!

ராகுல் அதிர்ச்சியுடன் திரும்பினான்.

ராகுல்: ரெண்டு நாளா? என்ன அங்கிள் சொல்றீங்க?

ரவி: அது வந்து...

ராகுல்: காலையில அம்மா எழுந்ததும் போன் பண்ணச் சொல்றேன்னு சொன்னீங்க. இப்ப வரைக்கும் போன் வரல. இப்ப கேட்டா ரெண்டு நாள் ஆகும்னு சொல்றீங்க. என்னதான் நடக்குது அங்கிள்?

ரவி மீண்டும் மேலே பார்த்தார்.

கவுதம் அவரைப் பார்த்து நக்கலாகச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.

ரவி (மனதிற்குள்): அடேய்... எல்லாம் உன்னாலதாண்டா! நீ என்னடான்னா அங்க நின்னு சிரிச்சுக்கிட்டு இருக்க! நடந்தது தெரிஞ்சா சந்தியே சிரிச்சிடும்டா!

ரவி மனதிற்குள் அவனைத் திட்டினார்.

பின்னர் ராகுலை நோக்கித் திரும்பினார்.

ரவி: அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல பா...

ராகுல்: அப்புறம் ஏன் ரெண்டு நாள்னு சொல்றீங்க?

ரவி: அது... மறுவீட்டுக்குப் பொண்ணு வீட்டிலிருந்து ஆளுங்க வந்திருந்தாங்க பா.

ராகுல்: மறுவீட்டுக்கா?

ரவி: ஆமா. வந்து கவுதத்தையும் அந்தப் பொண்ணையும் கூட்டிட்டுப் போயிட்டாங்க.

ராகுல் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

ரவி: அவங்க கூட யாராவது பெரியவங்க போகணும்ல? அதான் லட்சுமியும் போயிருக்காங்க.

ராகுல்: அம்மாவா?

ரவி: ஆமா பா. அவங்களைப் பொறுத்தவரைக்கும் லட்சுமி என்னோட ரெண்டாவது மனைவின்னுதானே தெரியும்? அதனால வேற வழியில்லாம அனுப்பிவச்சேன்.

ராகுல்: அப்ப நீங்க ஏன் போகல அங்கிள்?

ரவி: இங்க வீட்டிலயும் யாராவது இருக்கணும்ல பா? கல்யாணத்துக்கு வர முடியாதவங்க இன்னைக்கு வருவாங்க. மொய் கொடுப்பாங்க. மரியாதை செய்யணும். அதுக்குத்தான் நான் இங்கேயே இருந்துட்டேன்.

ராகுல் அமைதியாக இருந்தான்.

ஆனால் அவன் முகத்தில் திருப்தி இல்லை.

ராகுல்: அங்கிள்...

ரவி: சொல்லுப்பா.

ராகுல்: நான் அன்னைக்கே சொன்னேன்ல... கல்யாணம் முடிஞ்சதும் உண்மையைச் சொல்லிடுங்க. எங்களை விட்டுடுங்கன்னு.

ரவி அவனைப் பார்த்தார்.

ராகுல்: இன்னும் இந்த நாடகம் போய்க்கிட்டே இருக்கு. எனக்கு இது சுத்தமா சரியாப் படல அங்கிள்.

அந்த வார்த்தைகள் ரவியின் மனதைத் தைத்தன.

ரவி: அப்படியில்ல பா...

அவர் இன்னொரு பொய்யைத் தொடங்கினார்.

ரவி: கல்யாணம் முடிஞ்சு ஒரு மூணு நாள் இப்படித்தான் ஏதாவது சடங்கு சம்பிரதாயம் இருக்கும். இங்கிருந்து அங்க போவாங்க... அங்கிருந்து இங்க வருவாங்க...

ராகுல்: அதுக்கு?

ரவி: பொண்ணு வீட்டு சொந்தக்காரங்க எல்லாம் கிளம்பின பிறகு உண்மையைச் சொல்லிக்கலாம்னு விட்டுட்டேன். அவங்க முன்னாடி சொன்னா விஷயத்தைப் பெருசுபடுத்திடுவாங்க பா.

ராகுல் பெருமூச்சுவிட்டான்.

ராகுல்: என்னவோ அங்கிள்...

ரவி தலையசைத்தார்.

ஆனால் அவரது மனதிற்குள்...

ரவி (மனதிற்குள்): என்னென்ன பொய் சொல்ல வேண்டியிருக்கு! ச்சை... எல்லாம் இந்தச் சனியனைப் பெத்ததால வந்த வினை!

அப்போது ராகுல் மீண்டும் கேட்டான்.

ராகுல்: சரி அங்கிள்... அம்மாகிட்ட எப்படி பேசுறது? அவங்ககிட்ட போனும் இல்லையே!

ரவி சற்று யோசித்தார்.

பின்னர் திடீரென்று ஒரு யோசனை தோன்றியது.

ரவி: நீ வேணா கவுதமுக்குப் போன் பண்ணி அம்மாகிட்ட கொடுக்கச் சொல்லுப்பா.

முதல் மாடியில் நின்றுகொண்டிருந்த கவுதம் அதைக் கேட்டதும் அதிர்ந்தான்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): அடேய் தகப்பா! என்னைய ஏன்டா கோர்த்துவிடுற? ஐயய்யோ!

அவன் உடனே அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்தினான்.

தன்னுடைய செல்போனை எடுத்துச் சைலண்டில் வைத்தான்.

கீழே...

ராகுல்: அதுவும் சரிதான் அங்கிள்.

ராகுல் கவுதமின் எண்ணை அழுத்தினான்.

[krishkarthick]

Chapter 14 cont...


கவுதமின் செல்போன் சைலண்டில் அதிர்ந்துகொண்டிருந்தது.

திரையில்...

RAHUL CALLING...

கவுதம் செல்போனை எடுத்தான்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): ச்சை... இவன் வேற இந்த நேரத்துல...

அவன் அழைப்பை ஏற்றான்.

கவுதம்: ஹலோ... சொல்லுடா மச்சான்.

ராகுல்: டேய்... எங்கடா இருக்க?

கவுதம்: நானா? ஏன்டா கேக்குற?

ராகுல்: இல்லடா... அம்மாகிட்ட பேசணும்.

கவுதம்: அம்மாகிட்டயா?

ராகுல்: ஆமாடா. அவங்க போன் உடைஞ்சிருச்சுல. அதான் உனக்குக் கூப்பிட்டேன். அம்மாகிட்ட கொஞ்சம் போனைக் கொடுக்கிறியா?

கவுதம்: ஆ... சரிடா. இரு.

கவுதம் உடனே மைக்கை அணைத்தான்.

பின்னர் கட்டிலை நோக்கித் திரும்பினான்.

அங்கே...

வெள்ளை போர்வையை உடலைச் சுற்றிப் போர்த்தியபடி லட்சுமி படுத்திருந்தாள். போர்வை இடுப்புக்கு கீழே மட்டும் இருந்தது. மார்பு மேலே திறந்து கிடந்தது.

அவளது தலைமுடி முழுவதும் கலைஞ்சி, தலையணையிலும் தோளிலும் ஒட்டிக்கிட்டு இருந்தது. நெற்றியில இருந்த குங்குமம் அழிஞ்சி, வியர்வையில கரைஞ்சி கன்னத்துல படிஞ்சிருந்தது.




முகத்திலும் கழுத்திலும், மார்பு மேலேயும் வியர்வைத் துளிகள் பளபளத்துக்கிட்டு இருந்தன. முலைகள் இரண்டும் தளர்வா விழுந்து கிடந்தன. காம்புகள் இன்னும் சிவந்து, கவுதம் சப்பி கடிச்சதால் கொஞ்சம் வீங்கி இருந்தது.

கால்கள் பாதி விரிஞ்சி இருந்தது. போர்வைக்குள்ளே அவள் புண்டை இன்னும் மூடிக்கொள்ளாம திறந்து கிடந்தது. விடிய விடிய அடிச்சதால் சிவந்து, வீங்கி இருந்தது. புண்டைக்குள்ளே கவுதம் ஊத்திய விந்து நிறைஞ்சி இருந்தது. அது மெதுவா வெளியே வழிஞ்சுக்கிட்டு இருந்தது. தொடைக்குள்ளேயும் ஈரமா இருந்தது.




நேற்றிரவு முதல் விடிய விடிய புரட்டி எடுத்ததால் அவளது உடலும் மனமும் முழுசா களைத்திருந்தது. கசங்கிப் போன பூ மாதிரி தளர்வா படுத்திருந்தாள். கண்களை மூடியபடி இருந்தாலும் நிம்மதி இல்ல. உடல் இன்னும் சூடா இருந்தது.

கவுதம் அவளருகே சென்றான்.

கவுதம்: அம்மா... அம்மா...

லட்சுமி: ம்ம்ம்...

கவுதம்: எந்திரிம்மா...

லட்சுமி: என்னடா...?

கவுதம்: ராகுல் போன்ல இருக்கான்.



அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும் லட்சுமி சட்டென்று கண்களைத் திறந்தாள்.

லட்சுமி: என்னது?! ராகுலா?!

பதற்றத்துடன் எழுந்து அமர்ந்தாள்.

போர்வையைச் சரிசெய்துகொண்டாள்.

லட்சுமி: அவன் எங்கடா இருக்கான்?

கவுதம்: கீழே... அப்பாகூட இருக்கான்.

லட்சுமி: ஐயய்யோ! அவன் வந்துட்டானா?

கவுதம்: ஆமாம்மா.

லட்சுமி: நான் போய் அவனைப் பார்க்கணும்!

அவள் கட்டிலிலிருந்து இறங்க முயன்றாள்.

கவுதம் அவளைத் தடுத்தான்.

கவுதம்: இரும்மா... முதல்ல நான் சொல்றதைக் கேளு.

லட்சுமி: என்னடா?

கவுதம்: அவன்கிட்ட நாம மறுவீட்டுக்குப் போயிருக்கோம்... திரும்ப வர ரெண்டு நாள் ஆகும்னு சொல்லணும்.

லட்சுமி அவனை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: என்னது?!

கவுதம்: ரெண்டு நாள் கழிச்சுத்தான் வருவேன்னு சொல்லு.

லட்சுமி: முடியாது!

கவுதம்: ஏன்ம்மா?

லட்சுமி: நான் இப்பவே வீட்டுக்குப் போகணும். அவன் என்னைத் தேடிக்கிட்டு இருப்பான். என்னை விட்டுட்டு அவன் தனியா இருந்ததே இல்லடா!

கவுதம் அவளைப் பார்த்தான்.

கவுதம்: அம்மா... நீ இங்கேயே இரு. இப்போதைக்கு ரெண்டு நாளாவது இரு.

லட்சுமி: டேய்...

கவுதம்: அப்புறம் எப்படியாவது உன்னை இங்கேயே கூட்டிட்டு வந்துடுறேன். நாம ஜாலியா இருக்கலாம்.

லட்சுமி அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: டேய்! நீ என்ன பேசிட்டு இருக்கேன்னு உனக்கே புரியுதா?

கவுதம்: தெரிஞ்சுதான் பேசுறேன், லட்சுமி.

லட்சுமியின் முகத்தில் கோபம் படர்ந்தது.

லட்சுமி: என்னது? லட்சுமியா?

கவுதம்: ஆமா.

லட்சுமி: என்னைப் பேர் சொல்லிக் கூப்பிடுறியா?

கவுதம்: ம்ம்ம்... உன்னை எப்பவோ பேர் சொல்லிக் கூப்பிட்டிருக்கணும்.

லட்சுமி: கவுதம்!!!!

கவுதம்: அதெல்லாம் விடு... இப்ப நான் சொன்ன மாதிரி ராகுல்கிட்ட சொல்லு.

லட்சுமி: முடியாது.

கவுதத்தின் முகத்திலிருந்த புன்னகை மறைந்தது.

கவுதம்: அப்படின்னா... உன் பையன்கிட்ட நானே உண்மையைச் சொல்லிடுவேன்.

லட்சுமி உறைந்துபோனாள்.

லட்சுமி: என்னடா சொல்ற?

கவுதம்: ஆமா. நமக்குள்ள என்ன நடந்ததுன்னு அவன்கிட்ட சொல்லிடுவேன். அப்புறம் அவன் உன்னைவிட்டு ரொம்பத் தூரம் போயிடுவான்.

லட்சுமி: வேண்டாண்டா!

அவளுடைய குரல் நடுங்கியது.

லட்சுமி: அவன் இதைக் கேட்டா தாங்க மாட்டாண்டா...

கவுதம்: அப்ப நான் சொல்றதைக் கேளு.

லட்சுமி: டேய் பாவி!

அவளுடைய கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.

லட்சுமி: ஏற்கெனவே என் வாழ்க்கையை நாசமாக்கிட்டே... இப்ப என் பையன் வாழ்க்கையிலயும் விளையாடாதடா!

கவுதம் அமைதியாக அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

லட்சுமி: அவனுக்குத் தெரிஞ்சா என்னை வெறுத்துடுவாண்டா... அவனுக்கு நான் மட்டும்தான்டா இருக்கேன்...

அவளது குரல் உடைந்தது.

லட்சுமி: தயவுசெஞ்சு அவனை இதுல இழுக்காதடா...

கவுதம் செல்போனை அவளிடம் நீட்டினான்.

கவுதம்: அப்ப ஒழுங்கா நான் சொன்ன மாதிரி சொல்லு.

லட்சுமி சில நொடிகள் அவனை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

பின்னர் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

லட்சுமி: சொல்லித் தொலைக்கிறேன்...

கவுதம் மைக்கை மீண்டும் இயக்கினான்.

கவுதம்: டேய் ராகுல்... அம்மா ஹால்ல இருப்பாங்கன்னு நினைச்சேன். நான் ரூம்ல இருந்தேன். இப்பதான் அவங்ககிட்ட வந்தேன்.

ராகுல்: ஓ... சரிடா.

கவுதம்: இதோ... அம்மாகிட்ட கொடுக்குறேன்.

ராகுல்: சாரிடா மச்சான்...

கவுதம்: எதுக்குடா?

ராகுல்: உனக்கு இப்பதான் கல்யாணம் ஆகியிருக்கு. நீ பொண்டாட்டியோட தனியா இருப்ப... இந்த நேரத்துல உன்னை டிஸ்டர்ப் பண்றேன் பாரு...

கவுதம் ஒரு கணம் லட்சுமியைப் பார்த்தான்.

அவள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

கவுதம்: பரவாயில்லடா மச்சான்...

கவுதம் (மனதிற்குள்): ஆமாடா… சரியான நேரத்துலதான் வந்து டிஸ்டர்ப் பண்ற! உன் அம்மாவை இப்பதான் விடிய விடிய புரட்டி எடுத்து முடிச்சேன். நீ நடுவுல வந்துட்ட.

அவன் மீண்டும் மைக்கை அணைத்தான்.

கவுதம்: அம்மா... ஞாபகம் இருக்கட்டும். ரெண்டு நாள்.

லட்சுமி அவனை வெறுப்புடன் பார்த்தாள்.

லட்சுமி: ம்ம்ம்...

கவுதம் மீண்டும் மைக்கை இயக்கி, அழைப்பை ஸ்பீக்கரில் வைத்தான்.

செல்போனை லட்சுமியிடம் கொடுத்தான்.

லட்சுமி நடுங்கும் கைகளால் அதை வாங்கினாள்.

சில நொடிகள் பேச முடியாமல் அமைதியாக இருந்தாள்.

பின்னர்...

லட்சுமி: ஹலோ...

மறுமுனையில்...

ராகுல்: அம்மா!

[krishkarthick]

Chapter 14 cont...


முதல் மாடியில் இருந்த கவுதமின் அறை...

கட்டிலில் வெள்ளைப் போர்வையைப் போர்த்தியபடி அமர்ந்திருந்த லட்சுமி, நடுங்கும் கைகளால் செல்போனைப் பிடித்திருந்தாள்.

அவளுக்கு அருகில் கவுதம் அமர்ந்திருந்தான்.

அழைப்பு ஸ்பீக்கரில் இருந்தது.

லட்சுமி: ஹலோ...

ராகுல்: அம்மா!

மகனின் குரலைக் கேட்டதும் லட்சுமியின் கண்கள் கலங்கின.

லட்சுமி: சொல்லுடா...

ராகுல்: என்னம்மா இது? காலையிலிருந்து ஒரு போன் கூட பண்ணல!

லட்சுமி: அது வந்து...

ராகுல்: நான் காலையிலேயே வந்தேன். அங்கிள் நீ தூங்குறன்னு சொன்னாரு. எழுந்ததும் போன் பண்ணச் சொன்னேன். இப்ப மணி பதினொண்ணு ஆகுது!

லட்சுமி அமைதியாக இருந்தாள்.

ராகுல்: அம்மா... இருக்கியா?

லட்சுமி: இருக்கேன்டா...

ராகுல்: என்னம்மா ஆச்சு?

லட்சுமி பதில் சொல்லத் தயங்கினாள்.

அப்போது அருகிலிருந்த கவுதம் இரண்டு விரல்களை உயர்த்திக் காட்டினான்.

ரெண்டு நாள்...

அவன் உதடுகளை அசைத்தான்.

லட்சுமி அவனை வெறுப்புடன் பார்த்தாள்.

பின்னர் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினாள்.

லட்சுமி: அது... நாங்க மறுவீட்டுக்கு வந்திருக்கோம்டா...

அவள் பேச ஆரம்பித்த அதே நேரத்துல கவுதம் போர்வைக்குள்ளே நுழைந்தான். அவள் கால்களை இரண்டு பக்கமா விரிச்சுக்கிட்டு, முகத்தை அவள் புண்டைக்கு நேரா வச்சுனான். புண்டை இன்னும் முழுசா மூடிக்கொள்ளாம திறந்து கிடந்தது. விடிய விடிய அடிச்சதால் உதடுகள் சிவந்து, வீங்கி, உள்ளே கவுதம் ஊத்திய விந்து நிறைஞ்சி இருந்தது. அது மெதுவா வெளியே வழிஞ்சுக்கிட்டு இருந்தது. தொடைக்குள்ளேயும் ஈரமா இருந்தது. அவள் புண்டை இன்னும் சூடா இருந்தது.

கவுதம் முதல்ல வெளியே வழிஞ்சுக்கிட்டு இருந்த விந்துவை நாக்கால் மெதுவா நக்கி எடுத்தான். பிறகு புண்டை உதடுகளை இரண்டு பக்கமா விரிச்சு, உள்ளே நாக்கைத் தள்ளி சப்பினான். ஸ்லர்ப்.

லட்சுமி உடல் இறுக்கினாள்.
ராகுல்: எப்போ மா வருவ?

லட்சுமி: ஆஹ்... இன்னும்... ரெண்டு நாள் ஆகும்டா திரும்ப வர...

ராகுல்: ரெண்டு நாளா?

லட்சுமி: ம்ம்ம்... ஆஹ்...

கவுதம் இப்போ பருப்பை நேரா வாயில எடுத்து சப்பினான். கொஞ்சம் பற்களால் மெதுவா கடிச்சுக்கிட்டு, நாக்கால் வேகமா சுற்றி அடிச்சான். பிறகு நாக்கை ஆழமா புண்டைக்குள்ளே தள்ளி, உள்ளே இருந்த விந்துவைக் கலந்து சுற்றி சுற்றி நக்கினான். ஸ்லர்ப் ஸ்லர்ப். அவள் புண்டை இறுக்கி அவன் நாக்கைப் பிடிச்சுக்கிட்டு இருந்தது.

லட்சுமி: ஹ்ம்ம்ம்ம்... ஆஹா... ம்ம்ம்... ஆஹ்...

ராகுல்: அம்மா...? என்ன sound என்னாச்சு?

லட்சுமி தொடர்ந்து சத்தம் போட்டுக்கிட்டே பேசினாள். கவுதம் நாக்கால் அடிச்சுக்கிட்டே இருந்தான்.

லட்சுமி: இல்லடா... ஆஹ்... ஹ்ம்ம்ம்... கால புடிச்சுக்கிச்சு... ம்ம்ம்...

ராகுல்: ஓ... அதானா?

லட்சுமி: ஆமாடா... ஹ்ம்ம்...

ராகுல்: ஏன்ம்மா உன் குரல் ஒரு மாதிரி இருக்கு?

லட்சுமி: என்னடா... ஆஹ்...

ராகுல்: இல்லம்மா... ரொம்ப டயர்டா பேசுற. உடம்பு சரியில்லையா?

லட்சுமி: ஒண்ணுமில்லடா... ஆஹ்... ஹ்ம்ம்...



கவுதம் இன்னும் வேகமா நக்க ஆரம்பிச்சான். நாக்கை உள்ளே விட்டு சுற்றி, விரல்களை அசைச்சுக்கிட்டே பருப்பை சப்பினான். கொஞ்சம் கடிச்சுக்கிட்டு மறுபடியும் ஆழமா தள்ளினான். Slurrpp....slurrpp.....

ராகுல்: என்னமா... யாரோ சாப்பிடுற சத்தம் கேக்குது? டைனிங்ல இருக்கியா?

லட்சுமி: இல்லடா... கவுதம் தான் கீழ சாப்டுட்டு இருக்கான்... ஆஹ்... உளறியதால் நாக்கை கடிந்துகொண்டாள்

ராகுல்: கீழயா?

லட்சுமி: ஆமாடா... அவனுக்கு விருந்துல... அத கீழ இலையில போட்டு சாப்டுட்டு இருக்கான்... ஹ்ம்ம்...

ராகுல்: அவன் என் மா இப்படி சவுண்ட் போட்டு சாப்பிடுறான் பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க என்ன நினைப்பாங்க!!..

லட்சுமி: அது அது... பாயசம் சாப்பிடுறான்டா... அதா... ஆஹ்...

ராகுல்: ஓ பாயசம் ஆ...

லட்சுமி: ஹ்ம்ம்... ஆமா... ஆஹ்...

ராகுல்: ஓ... சரிம்மா. அப்ப நல்லா ரெஸ்ட் எடு.

லட்சுமி: ம்ம்ம்... ஆஹ்...

ராகுல்: அப்புறம் நேரத்துக்குச் சாப்பிடு. தண்ணி குடி. உடம்பைப் பார்த்துக்கோ.

லட்சுமி: சரிடா... ஹ்ம்ம்...

ராகுல்: நான் இங்க நல்லாத்தான் இருக்கேன். என்னைப் பத்திக் கவலைப்படாத.

லட்சுமி: ஆஹ்... சரிடா...

ராகுல்: அம்மா...

லட்சுமி: சொல்லுடா... ஆஹ்...

ராகுல்: ரெண்டு நாள் முடிஞ்சதும் கண்டிப்பா வந்துடணும். சரியா?

லட்சுமி: சரிடா... ஹ்ம்ம்... ஆஹ்...

ராகுல்: சரிம்மா... நான் வைக்கிறேன்.

லட்சுமி: ம்ம்ம்... ஆஹ்...

ராகுல்: பைம்மா... பார்த்துக்கோ.

லட்சுமி: சரிடா... நீயும் பார்த்துக்கோ... ஆஹ்...



அழைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.

செல்போன் திரை அணைந்தது.

கவுதம் இன்னும் நக்கிட்டு இருந்தான். நாக்கை ஆழமா தள்ளி, பருப்பை சப்பிக்கிட்டே இருந்தான். ஸ்லர்ப் ஸ்லர்ப்.

சில நொடிகள் அப்படியே அமர்ந்திருந்தாள். உடல் இறுகி, சுகம் எடுத்து முடிஞ்சிருந்தது. அவள் புண்டை இன்னும் திறந்து கிடந்தது. கவுதம் நக்கி முடிச்சிருந்தாலும், உள்ளே இருந்த சாறு மெதுவா வழிஞ்சுக்கிட்டு இருந்தது. தொடைக்குள்ளேயும் ஈரமா இருந்தது. அவள் இன்னும் நனைஞ்சிருந்தாள்.

லட்சுமி பின்னர் மெதுவாகச் செல்போனை இறக்கினாள்.

கவுதம் மெதுவா போர்வைக்குள்ளேயிருந்து வெளியே வந்தான். முகம் முழுக்க அவள் புண்டை சாறு படிஞ்சிருந்தது. நாக்கு இன்னும் ஈரமா இருந்தது. உதடுகளிலும் மூக்கிலும் விந்து கலந்த சாறு ஒட்டிக்கிட்டு இருந்தது. அவன் இன்னும் அவள் கால்களுக்கு இடையே இருந்தான்

அவளது கண்களிலிருந்து கண்ணீர் தொடர்ந்து வழிந்துகொண்டிருந்தது.

லட்சுமி: ராகுல்...

அவள் மகனின் பெயரை மெதுவாக உச்சரித்தாள்.

பின்னர் முகத்தை இரு கைகளாலும் மூடிக்கொண்டு அழத் தொடங்கினாள்.

லட்சுமி: என்னடா பண்ணிட்ட நீ...

கவுதம் அவளைப் பார்த்தான்.

கவுதம்: என்னம்மா?

லட்சுமி சட்டென்று அவனை நோக்கித் திரும்பினாள்.

லட்சுமி: என் பையன் என்னை எவ்வளவு நம்புறான் தெரியுமாடா உனக்கு?

கவுதம் அமைதியாக இருந்தான். உதடுகளைத் துடைச்சுக்கிட்டான்.

லட்சுமி: அவன் என்கிட்ட எதையும் மறைச்சதில்லடா... நானும் அவன்கிட்ட எதையும் மறைச்சதில்ல...

அவளுடைய குரல் உடைந்தது.

லட்சுமி: இன்னைக்கு அவன்கிட்ட நானே பொய் சொல்லிட்டேனேடா...

கவுதம்: அம்மா...

லட்சுமி: பேசாதடா!

அவள் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டாள்.

லட்சுமி: அவன் என்னை எவ்வளவு அக்கறையா விசாரிக்கிறான் பார்த்தியா? சாப்பிட்டியான்னு கேக்குறான்... உடம்பு சரியில்லையான்னு கேக்குறான்...

அவள் தலையைக் குனிந்தாள்.

லட்சுமி: ஆனா அவனுக்கு முன்னாடியே நின்னு உண்மையைச் சொல்லக்கூட எனக்குத் தைரியம் இல்லாம பண்ணிட்டியே...

கவுதம் அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

லட்சுமி: இதெல்லாம் எங்க போய் முடியப்போகுதுடா?

அறையில் சில நொடிகள் அமைதி நிலவியது.

லட்சுமி: இன்னும் எத்தனை நாள் இப்படியே இருக்கச் சொல்ற?

கவுதம் அவளுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை.

அவன் மனதில் வேறொரு எண்ணம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

கவுதம் (மனதிற்குள்): ராகுல்... அவ இப்ப என் மனைவிடா. அவளை அவ்வளவு சுலபமா உன்னோட அனுப்பிவைக்க மாட்டேன்.

அவன் லட்சுமியைப் பார்த்தான்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): உன்கிட்ட இருந்து அவளைப் பிரிக்கணும்னு நினைச்சுத்தான் இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்கேன். இனிமே அவ வாழ்க்கையில நான் மட்டும்தான் இருக்கணும். அதுக்காக இன்னும் என்னென்ன செய்யணும்னு எனக்குத் தெரியும்.

அவனது முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை தோன்றியது.

லட்சுமி அதை கவனிக்கவில்லை.

அவள் இன்னும் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

கவுதம் மெதுவா அவளருகே வந்தான். போர்வையைப் பின்னால தள்ளினான். அவள் புண்டை இன்னும் திறந்து, ஈரமா இருந்தது. அவன் சுன்னி ஏற்கனவே எழுந்து நின்று இருந்தது.

கவுதம்: அம்மா... இன்னொரு தடவை...

லட்சுமி தலையை அசைச்சா. உடல் பின்னால ஒதுங்கினது.

லட்சுமி: வேண்டாம்டா... விடிய விடிய 5/6 தடவ ஆச்சு... உடம்பு வலிக்குது... இப்ப முடியாது...

கவுதம் அவள் கால்களைப் பிடிச்சு விரிச்சான். அவள் மீது ஏறினான். சுன்னி அவள் புண்டை மேல உரசினது.

லட்சுமி: ஆஹ்... இல்லடா... ஒரு தடவை மா... ப்ளீஸ் ப்ளீஸ்... இப்ப வேண்டாம்...

கவுதம் அவள் இரண்டு கைகளையும் பிடிச்சு தலையணை மேல அழுத்தினான். அவள் மேல படுத்து, முலைகளைப் பிசைஞ்சுக்கிட்டே இருந்தான். அவள் கால்களை இறுக்கி ஒதுக்கினாள்.

கவுதம்: இன்னொரு தடவை pls ma... Pls ma ... என்று சொல்லிகொண்டே...

அவன் மீண்டும் அவளை ஓக்க ஆயத்தமானான்.அவள் மேல் படர்ந்தான்.. 6th round...

அறை மீண்டும் அவள் அழுகை சத்தத்தில நிறைஞ்சுது.

அவன் அவள் உதடுகளை பிரித்து,அவள் அழுகை சத்தத்தை  
அவன் வாயிலேயே அடக்கிக்கொண்டான்.  

அவள் கண்ணீர் அவன் உதடுகளில் கரைந்தது.  

அவள் அழுகை அவன் மூச்சில் மறைந்தது.

[krishkarthick]

அம்மாவிடம் பேசி முடித்த ராகுல், செல்போனைத் தனது பாக்கெட்டில் வைத்தான்.

எதிரே அமர்ந்திருந்த ரவி அவனையே கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.

ரவி: என்னப்பா ராகுல்? அம்மாகிட்ட பேசிட்டியா?

ராகுல்: ஆமா அங்கிள்... பேசிட்டேன்.

ரவி: என்ன சொன்னாங்க?

ராகுல்: நீங்க சொன்னதையேதான் சொன்னாங்க. மறுவீட்டுக்குப் போயிருக்காங்களாம். ரெண்டு நாள் ஆகுமாம்.

ரவியின் முகத்தில் நிம்மதி தெரிந்தது.

ரவி (மனதிற்குள்): அப்பாடா! ஒருவழியா சமாளிச்சிட்டானுங்க போல...

ராகுல்: ஆனா அங்கிள்...

ரவி: என்னப்பா?

ராகுல்: அம்மா குரல் ஒரு மாதிரி இருந்துச்சு.

ரவி சற்றுத் திடுக்கிட்டார்.

ரவி: ஒரு மாதிரின்னா?

ராகுல்: ரொம்ப டயர்டா பேசினாங்க. ஏதோ உடம்பு சரியில்லாத மாதிரி இருந்துச்சு.

ரவி: அதுவா... நேத்துல இருந்து கல்யாண வேலை, சடங்கு, அலைச்சல்னு இருந்திருக்காங்கல்ல. அதான் இருக்கும்.

ராகுல்: இருக்கலாம் அங்கிள். ஆனா அம்மா எப்பவும் இப்படிப் பேச மாட்டாங்க.

ரவி: நீ தேவையில்லாமக் கவலைப்படுறப்பா. ரெண்டு நாள் நல்லா ஓய்வெடுத்தா சரியாயிடுவாங்க.

ராகுல் தலையசைத்தான்.

ராகுல்: சரி அங்கிள். ஆனா ஒரு விஷயம்...

ரவி: சொல்லுப்பா.

ராகுல்: ரெண்டு நாள் முடிஞ்சதும் அம்மாவை வீட்டுக்கு அனுப்பிடுங்க. இதுக்கு மேல அவங்க அங்க இருக்க வேண்டாம்.

ரவி: கண்டிப்பாப்பா.

ராகுல்: கவுதம்கிட்டயும் சொல்லுங்க. அவன் பொண்டாட்டி வீட்டுச் சடங்குக்காக அம்மாவை இன்னும் அலைக்கழிக்க வேண்டாம்னு.

ரவி: சரிப்பா... நான் சொல்லிடுறேன்.

ராகுல் எழுந்து நின்றான்.

ராகுல்: அப்ப நான் கிளம்புறேன் அங்கிள்.

ரவி: சரிப்பா. பார்த்துப் போ.

ராகுல் வாசலை நோக்கி நடந்தான்.

பின்னர் திடீரென்று திரும்பினான்.

ராகுல்: அங்கிள்...

ரவி: என்னப்பா?

ராகுல்: கவுதமுக்கு கல்யாணம் ஆனதுல எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம். ஆனா இந்தக் கல்யாணத்துல ஏதோ ஒரு விஷயம் மட்டும் எனக்குச் சரியாப் படல.

ரவியின் முகம் இறுகியது.

ரவி: என்ன விஷயம்?

ராகுல்: தெரியல அங்கிள். எல்லாமே அவசர அவசரமா நடந்த மாதிரி இருக்கு.

ரவி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

பின்னர் செயற்கையாகச் சிரித்தார்.

ரவி: கல்யாணம்னாலே அப்படித்தான்ப்பா. ஆயிரம் வேலை இருக்கும்.

ராகுல்: ம்ம்ம்... சரி அங்கிள்.

ராகுல் வெளியேறினான்.

சிறிது நேரத்தில் அவனது பைக் சத்தம் தொலைவில் மறைந்தது.

ரவி பெருமூச்சுவிட்டபடி சோபாவில் சாய்ந்தார்.

ரவி (மனதிற்குள்): ச்சே... ஒவ்வொரு தடவையும் இவன் வரும்போது உயிரே போயிட்டு வருது!

அவர் முதல் மாடியை நோக்கிப் பார்த்தார்.

கவுதமின் அறைக்கதவு இன்னும் மூடியிருந்தது.

ரவி (மனதிற்குள்): இவன் சொன்ன ரெண்டு நாள் பொய்யை எப்படிச் சமாளிக்கப் போறோம்? அதுக்கப்புறம் என்ன சொல்லப் போறான்?

அவர் நெற்றியைத் தேய்த்துக்கொண்டார்.

ரவி (மனதிற்குள்): என்னடா இது... நேத்து ராத்திரியிலிருந்து இப்ப வரைக்கும் கவுதம் லட்சுமியோட அந்த ரூமுக்குள்ளேயே இருக்கான்... என் மகன்  இவ்வளவு நேரம் அவளை போட்டு  புரட்டி எடுத்துக்கிட்டு இருக்காணா? 
விடிய விடிய அடிச்சு, இன்னும் ஆசை அடங்கலையா? அம்மா அம்மா nu சொல்லிட்டு இருந்தான். இப்போ அவளை அம்மா ஆக்காம விட மாட்டான் போல, இப்படி போட்டு ஓத்துட்டு இருக்கான்.

அவர் மூடியிருந்த அறைக்கதவைப் பதற்றத்துடன் பார்த்தார்.

ரவி: நாம கல்யாணம் பண்ணி போட வேண்டியவள, இவன் போட்டுட்டு இருக்கான். Hmmmm ..

ரவி : இவன் இப்படி நடந்துக்குவான்னு நான் நினைச்சுக்கூட பார்க்கலையே...

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.

ரவி : ஆனா ஒரு விஷயம் மட்டும் புரியல...

அவரது பார்வை மாடியிலேயே நிலைத்திருந்தது.

ரவி : கவுதம் திடீர்னு லட்சுமியைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டது உண்மையிலேயே அன்னைக்கு எடுத்த முடிவா?

அவர் யோசனையில் ஆழ்ந்தார்.

ரவி : இல்ல... இதுக்குப் பின்னாடி எனக்குத் தெரியாத ஏதாவது திட்டம் இருந்துச்சா?

அவர் சோபாவில் சாய்ந்தபடி யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.



சில நிமிடங்கள் கடந்தன....

மீண்டும் முதல் மாடியை நோக்கிப் பார்த்தார்.

கவுதமின் அறைக்கதவு இன்னும் மூடியிருந்தது.

ரவி (மனதிற்குள்): என்னடா இது... இவ்வளவு நேரமா ரெண்டு பேரும் ஓத்துட்டு இருக்காங்க? இப்படியே விட்டா சரிப்பட்டு வராது. போய் ஒரு தடவைப் பார்த்துட்டு வருவோம்.

அவர் மெதுவாக எழுந்தார்.
படிக்கட்டுகளில் ஏறி முதல் மாடிக்குச் சென்றார்.





கவுதமின் அறைக்கதவு அருகே நின்றார்.

டக்... டக்....

ரவி: கவுதம்...?

பதில் இல்லை...

மீண்டும் கதவைத் தட்டினார்.

ரவி: டேய் கவுதம்!

அறைக்குள் எந்தப் பதிலும் வரவில்லை..

ஆனால் குளியலறையிலிருந்து தண்ணீர் விழும் சத்தம் கேட்டது.

ரவி (மனதிற்குள்): ஓஹோ... குளிச்சுக்கிட்டு இருக்கானா?

அவர் கதவின் கைப்பிடியை மெதுவாகத் திருப்பினார்.

கதவு பூட்டப்படவில்லை.

க்ளிக்...

கதவு சிறிது திறந்தது.

ரவி உள்ளே எட்டிப் பார்த்தார்..

கட்டில் காலியாக இருந்தது.

வெள்ளைப் படுக்கை விரிப்பு முழுவதும் கசங்கிக் கிடந்தது.

தலையணைகள் இடம் மாறியிருந்தன.

கட்டிலுக்கு அருகிலிருந்த தரையில் லட்சுமியின் பட்டுப்புடவை, ப்ளவுஸ் மற்றும் உள்ளாடைகள் சிதறிக் கிடந்தன. ஜட்டியும் பிராவும் கசங்கி, கொஞ்சம் ஈரமா இருந்தது.

ரவியின் பார்வை அவற்றின் மீது நிலைத்தது.

அவர் சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றார்.

ரவி (மனதிற்குள்): எல்லாம் இங்கேயே கிடக்குதே... என் மகன் இவ்வளவு நேரம் இவளை எப்படி புரட்டி எடுத்திருப்பான்?

அவரது மனதில் பொறாமையும் பழைய ஆசைகளும் மீண்டும் தலைதூக்கின..

ரவி (மனதிற்குள்): நான் கல்யாணம் பண்ணிக்க நினைச்ச லட்சுமி... கடைசியில என் மகனுக்கே மனைவியாகிட்டாளே...

அவர் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டார்.

ரவி (மனதிற்குள்): இவன் இப்படி ஒரு காரியத்தைச் செய்வான்னு நான் கொஞ்சம்கூட எதிர்பார்க்கல...

கீழே இருந்த bra  ஜட்டியை eduthu மோந்து பார்த்தார்.



பின் blouse ஐ எடுத்து அக்குள் பகுதியில் மோப்பம் பிடித்தார். அவளின் வியர்வை வாடையும். Perfume வாடையும் அவரை இழுக்க,அதை நாக்கை vaithu நக்கினார்.



அப்போது குளியலறைக்குள்ளிருந்து மெல்லிய பேச்சுச் சத்தம் கேட்டது.
ரவி திடுக்கிட்டுத் துணியை கீழே போட்டு திரும்பினார்.

குளியலறையின் கண்ணாடிக் கதவுக்குப் பின்னால் இரண்டு உருவங்களின் நிழல்கள் தெரிந்தன.

கவுதமும் லட்சுமியும் உள்ளே இருந்தனர்.

ரவி அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தார்.
ரவி (மனதிற்குள்): ரெண்டு பேரும் உள்ள ஒண்ணாவா இருக்காங்க?
அவர் உடனே பார்வையைத் திருப்பினார்..





ஆனால் அவரது கண்கள் மீண்டும் தரையில் சிதறிக் கிடந்த உடைகளை நோக்கிச் சென்றன.

அவரது மனதில் தவறான எண்ணம் எழுந்தது.

ஒரு கணம் தயங்கினார்.

பின்னர் கீழே குனிந்து லட்சுமியின் பிராவையும் ஜட்டியையும் எடுத்தார். ஜட்டிக்குள்ளேயும் வெளியேயும் அவள் சாறு மட்டும் படிஞ்சிருந்தது.

அதைப் மோந்து பார்த்தபடி சில நொடிகள் நின்றார்.

ரவி (மனதிற்குள்): என்னதான் இருந்தாலும்... இவளை என்னால மறக்க முடியலையே...

அவர் அதை மீண்டும் கீழே வைக்கல. எடுத்துக்கொண்டார்.

குளியலறையை ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தார்.

யாரும் வெளியே வருவதாகத் தெரியவில்லை.

அவற்றை அவசரமாக மறைத்துக்கொண்டு அறையைவிட்டு வெளியேறினார்.

க்ளிக்...
கதவை மெதுவாகச் சாத்திவிட்டு படிக்கட்டுகளை நோக்கி நடந்தார்.







சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு...
கவுதமும் லட்சுமியும் குளியலறையிலிருந்து வெளியே வந்தனர்.

லட்சுமி தனது உடைகளை எடுப்பதற்காகக் கட்டிலருகே சென்றாள்.

அங்கே சிதறிக் கிடந்த உடைகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்தாள்.

திடீரென்று அவளது முகம் மாறியது.

லட்சுமி: கவுதம்...

கவுதம்: என்னம்மா?

லட்சுமி: என்னோட சில துணிகளைக் காணோமேடா...

கவுதம்: என்ன துணி?

லட்சுமி சுற்றிலும் தேடினாள்.

லட்சுமி: உள்ளாடைகள் ரெண்டையும் காணோம்...

கவுதம் ஒரு கணம் யோசித்தான்.

கவுதம்: இங்கதானே இருந்துச்சு?

லட்சுமி: ஆமாடா... இங்கேதான் போட்டிருந்தேன்..

கவுதம்: ஒருவேளை வேற எங்கேயாவது போட்டிருப்போம். நல்லாத் தேடிப் பாரு.

லட்சுமி: இல்லடா... இங்கேதான் இருந்துச்சு...

அவள் அறையை மீண்டும் சுற்றிப் பார்த்தாள்.

கவுதம்: சரி விடும்மா... அப்புறம் பார்த்துக்கலாம்.

லட்சுமி குழப்பத்துடன் நின்றாள்.




சிறிது நேரத்தில் கவுதம் உடை மாற்றிக்கொண்டான்.

கவுதம்: நான் கொஞ்சம் வெளியே நடந்துட்டு வர்றேன்.

லட்சுமி அவனுக்குப் பதில் சொல்லவில்லை.

கவுதம் அறையைவிட்டு வெளியேறினான்.

படிக்கட்டுகளில் இறங்கி வெளியே நடந்துட்டு வரும்போது, தற்செயலா அப்பா ரூம் ஜன்னல் வழியா பார்த்தான்.

உள்ளே ரவி தனியா அமர்ந்திருந்தார். கைகளில் லட்சுமியோட பிராவும் ஜட்டியும் இருந்தன. அவர் ஜட்டியை முகத்துல அழுத்திக்கிட்டு, இன்னொரு கையால் தன் சுன்னியைப் பிடிச்சு அசைச்சுக்கிட்டு இருந்தார்.

ரவி (மெதுவா): ஆஹ்... லட்சுமி... லட்சுமி...

அவர் கண்களை மூடி, வேகத்தைக் கூட்டினார். சுன்னி விறைச்சு, முனகல் சத்தம் வந்தது.

கவுதம் அதைக் கண்டதும் திடுக்கிட்டான்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): என்னது...? அப்பாவா?! அம்மாவோட ஜட்டியை முகத்துல வச்சுக்கிட்டு சுயஇன்பம் பண்ணிக்கிட்டு இருக்காரா?

அவன் ஜன்னல் வழியாவே கொஞ்சம் நேரம் கவனிச்சான்.

கவுதம் (மனதிற்குள்): அடப்பாவி... அப்போ அம்மாவோட துணிகளைக் காணோம்னு சொன்னது இதனாலதானா? அப்பா இன்னும் அவள் புண்டைய நினைச்சுக்கிட்டு இருக்காரா?

அவன் முகத்தில் இருந்த அதிர்ச்சி மெதுவாக மறைந்தது.

அதற்குப் பதிலாக ஒரு நக்கலான புன்னகை தோன்றியது.

கவுதம் (மனதிற்குள்): அப்பா... உன் மனசுல இன்னும் லட்சுமி இருக்காளா?

அவன் மெதுவாக முன்னே நடந்தான்.
அப்போது காலடிச் சத்தம் கேட்டுத் திரும்பிய ரவி, கவுதமைப் பார்த்தார்.
அவரது முகம் அதிர்ச்சியில் உறைந்தது.

ரவி: டேய்... கவுதம்?!

அவரது கைகளிலிருந்த உடைகளை அவசரமாக மறைக்க முயன்றார். சுன்னியை மறைக்க முடியல.

ஆனால் அதற்குள் கவுதம் அனைத்தையும் கவனித்துவிட்டான்.

கவுதம் எதுவும் பேசவில்லை.
தந்தையை நேராகப் பார்த்தான்.
அவனது உதட்டோரத்தில் மெல்லிய, நக்கலான புன்னகை தோன்றியது.
ரவி என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றார்.

தந்தையும் மகனும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர்.



பின் கௌதம் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தான்... வெளியே கவுதமின் காலடிச் சத்தம் மெதுவா தொலைஞ்சுது.

ரவி கண்களை மூடினார்.

ரவி : இனி என்ன ஆகும் ஆண்டவா?

[krishkarthick]

இது எதுவும் தெரியாமல் மேலே உடையும் நகையும் மாற்றி கொண்டிருந்தாள் லட்சுமி

[krishkarthick]

Bro, Also please add more detailing in the sexual first night scenes.. Its not a typical first night.. It was a adultery one.. So, if you could explain how Gowtham convinced lakshmi for first night, how she ended up undressed, how intercourse happened and all.. That will add more excitement to the story.. Photos are always cherry on the cake in the story bro... Whats interesting is dream sequence la full nude picture potinga but first night sequence la you have not even expose her breast.. Edho panringa... Aaaana nalla panringa.. Well done bro..

Innum marriage and first night sequence reveal Pannala already nude images ready ah Iruku... Don't wry..

[krishkarthick]

Ohhhhh..indha chapter innum mudiyalaya bro..??? Readers pulse therinja writer bro nenga

Next chapter la reveal aagum hopefully....

[krishkarthick]

Next update yappo bro???

Ellarum read pannikattum bro.. pls do comment/like if u like ..thanks..